We zwommen hier vroeger wanneer we kinderen waren.
Hopelijk is Vera er niet ingegaan.
kompleet de ratten vergeten.
Ratten?
Schijnbaar een groot nest.
we zijn veilig in het ondiepe, maar we zouden er beter niet ingaan...
Oh, nee.
Vera!
Kom uit het water! Ratten!
Vera! Vera!
Wacht op mij.
Victor!
- Victor. - Hier zitten geen ratten.
Idioot!
Zo? Wat is er tussen jou en Victor?
- Wat zou er zijn? - Komaan.
- Hij is lief. - Lief?
Al die aandacht maakt je arrogant.
Stop daarmee.
Ik ben een blok of ijs.
Hier.
Komaan. We zouden beter teruggaan.
Moeten we?
- Moeder en vader verwachten ons. - Die verwachten ons altijd.
- Ze maken me horendul. - Geef ze nu eens een kans Vera, OK?
Ik meen het.
- Ik zal proberen. - Had ge beter gedaan.
Komaan, Vera!
...van ratten!
Sorry, Victor. Ik verwachtte een beetje paniek.
Ik verwachtte een volwaardige jump in het meer.
- Gij wist hiervan hé. - Ik wist dat je vader wou dat je er zo een had.
- Ge spande met hen samen. - Vera, het is alleen maar een piano.
Vera, kom naar uw verassing kijken.
Lieveling ik wilde het je zo graag vertellen, maar... ik kon niet.
Mrs Ellinger wist ervan en ze is naar hier gekomen om je te horen spelen.
Perfect. Zij is een absolute schoonheid, werd me verteld.
awel, komaan, lieveling.
Geef ons een voorsmaakje van waar we kunnen naar uitkijken.
- Oh, lieverd. - Vera.
Vera, kom terug en bied je excuses aan.
Als je niet het respect kunt tonen dat ik verdien, tenminste toon dan wat respect voor onze gasten.
Ik wil geen piano.
Ge wist dat ik er geen wou maar toch heb je er een gekocht.
Ik wil door jou niet afgesnauwd worden.
Oh, ik koop haar het duurste geschenk van haar leven, maar nee, ik snauw tegen je.
Je vader hoopte dat je gelukkig zou zijn, liefste.
Voor de prijs van die piano kan ik een heel jaar naar Oxford.
Hola, daar gaan we weer.
En de hele tijd zeg je dat je het je niet kan veroorloven.
- Nee, ik kan met niet veroorloven geld te verkwisten... - Oh, Arthur.
Vera, ik... ik bedoelde het niet zo...
Vera, kom terug hier, nu!
Ik heb al mijn werk buitengegooid.
Ge kunt het mee naar je papierfabriek nemen en versnipperen voor wat mij betreft.
Stop ermee. Ik maak me simpel zorgen dat je jezelf niet verandert in een zeurkous.
Dat is niet de manier om een echtgenoot te vinden.
Ik wil geen echtgenoot.
Hoeveel keren moet ik je het nogeens uitleggen?
Sorry dat je geen dochter hebt die als enig doel in 't leven heeft
haar te binden aan een man.
Voila. Ik trouw niet.
Niet nu, nooit.
Wel...
Dat is dan wel duidelijk.
- Ted. Blij je te zien. - Roland. Welkom.
- Vic. - Tof je te zien.
- Hallo, Mr Brittain. - Roland, we hebben fantastische dingen over je gehoord.
- Wat kan ik voor je doen? - Oh, je deed me schrikken.
Nee, bedankt.
Alstublieft, ik zou liever alleen zijn.
Het zijn de boeken waar ik me zorgen over maak.
Ik heb nooit iemand gezien die ze zo mishandeld.
Wordsworth, Shelley.
Arme Byron.
Al deze romans zijn niet goed voor je, weet je?
Geen probleem. Ze hebben maar heel weinig invloed.
Dat heb ik al eerder gehoord.
Sorry voor de slecht getimede aankomst, trouwens.
- Ik zie dat dit allemaal wel leuk is voor je. - Nee.
Ja. Je bent de anekdote al aan het opfrissen voor je vrienden op school.
Sorry. Ik was even in gedachten verzonken.
Ik had geen besef wat dit voor jou moest betekenen.
De manier waarop je haar behandeld hebt, heeft ze zeker niet verdiend.
Wel, ik heb je piano.
Dat is tenminste iets waarover je gelukkig mag zijn.
Daarvoor mag je me wel bedanken.
komaan dan, Ted, Ash Grove.
- Ja, Ash Grove! - Ash Grove.
- Juist. Klaar? - Ja.
Heel goed.
Hallo.
Aan't studeren?
Wat is het?
Niets, ik...
Kijk, ik heb de Oxford ingangsexamens meegedaan.
Het is allemaal technisch. Ik zou je kunnen helpen.
Eens je het geleerd hebt, wals je er los doorheen, daar ben ik zeker van.
Zoals bij de geheimen der vrijmetselaars doorgegeven van leraar naar pupil.
Eigenlijk waren mijn leraars niet zo goed.
Ik heb alles zelf gedaan.
Zal ik ook doen.
Het is slechts drie jaar studie, Vader.
Wist je dat vrouwen zelfs geen graduaat halen bij Oxford?
Wat voor zin heeft het dan dat ze gaat?
Dat is wat ze altijd gewild heeft.
Ze heeft haar gedachten erop gezet.
Maar het is wel drie jaar extra uitgaven.
Ik zal haar mijn goedkeuring geven. Dat zal zeker helpen.
En haar ingangsexamen dan?
Heb je dan geen leergeld nodig voor zoiets?
Ze zal zelfstandig leren.
Ik zou me er niet goed bij voelen al Vera de kans niet kreeg.
Ze was altijd zo verstandig.
Vera?
OK dan. Ge kunt dat naar ding afleggen als je wil.
- Oh, dank u, papa. - Wel, dank doe je maar..
En dan zullen we wel zien.
Speel nu maar wat op de piano voor mij.
Pasop.
Mijn God, wat is het hier mooi. Ge hebt toch wel geluk.
Mmm. Behalve dat we bijna weer op school zijn.
We zijn hier nu, Ted. komaan. Beleef is even het moment.
Nog een termijn en alles is voorbij.
Wel een beetje beangstigend,
om je hele leven voor je uitgestrekt te zien.
Je zal tenminste niet levend begraven zijn in Buxton.
Hebben we een "suffragette" aan onze kant?
Ik zou wel willen, het een kans geven.
Ik neem aan dat dit je shockeert.
Je spreekt met de verkeerde man, Vera. Roland is een supporter.
Wel, mijn moeder aanbid hen.
Ze is letterkundige en ze schrijft voor kranten.
Ze steunt eigenlijk de ganse familie. Ik hoop dat het je niet stoort dat ik dit vertel.
Welnee, niet na Vera's gezicht gezien te hebben.
Ik had er geen benul van.
Wel, misschien hebt ge nu bepaalde conclusies getrokken over mij.
Ik denk dat dat wederzijds is.
Oh, neen. Nee, Ik heb je grondig bestudeerd.
Ik heb zelfs een gedicht gevonden in de tuin. Ik heb de vrijheid genomen om...
Een gedicht? Dat hebt ge wel stil gehouden. Laat eens zien.
Geef terug.
't Is onbelangrijk. Het is een stom ding.
Wel, ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar...
Ik zou wel iets willen drinken.
Ja, hm... laten we terug naar het huis gaan.
Ik wist niet dat je het geheim hield.
Ik hield het stil want het raakte me.
Ik vond het mooi.
Je lijkt een onmogelijk persoon om dat ook nog te zeggen.
Ben ik niet.
Nee.
Wat als ik je zou vertellen dat ik een schrijver wilde zijn?
En ik droom er zelfs van ervan te kunnen leven.
Ik wil eventueel ook schrijven.
Maar ik leef een beetje in de schaduw van mijn moeder.
Is ze goed?
Hoe heeft zij het gedaan?
Puur hardnekkigheid.
Je zou haar moeten ontmoeten.
Je zou moeten schrijven.
Echt.
Niemand heeft me dat eerder gezegd.
komaan! Ge gaat uw trein missen!
Roland! komaan, we zijn weg!
Heck.
- Ik wil niet dat ge weggaat. - We zullen de ganse zomer hebben.
Kom mee, jongens. Jullie willen toch niet te laat komen.
- Jullie moeten de trein halen. - Ik ben terug binnen een minuutje.
Heeft iemand die grote, zwarte valies gezien?
- Goodbye. - Goodbye.
Victor, komaan!
Vergeet je tennisraket niet.
I wou dat jullie zo vlug niet weg moesten.
Hebt ge het gedicht gelezen?
- Natuurlijk. - En?
't Is wel knap.
Maar?
Het was een beetje droog, maar boeiend.
- Ik kon je er niet in herkennen. - Ik kan je toch verzekeren dat het van mij is.
- Natuurlijk, Ik... Ik bedoelde niet... - Roland, komaan, we komen te laat.
Vera! komaan, Vera!
komaan, lieveling.
Laat ons nu gaan.
- Bye! - Bye, moeder!
Dank u!
"Edward, zend me a.u.b. nieuws van Roland Leighton.
"Zeg hem hoe leuk ik het vond hem te ontmoeten, wil je?
"Ik denk dat ik hem beledigd heb, Edward.
"Ge weet dat ik zelf mijn ergste vijand kan zijn."
"Edward verzekert me dat je het niet erg vindt me rechtstreeks te schrijven.
"Je stelt me voor een uitdaging, en ik heb mijn best gedaan om tegemoet te komen.
"Ik hoop dat je meer feeling voelt met deze.
"Langsheen de lange witte weg hebben we samen gewandeld.
"Ginds tussen de grijze heuvels en de heide.
"Jullie leken wel bruin en zacht, zoals een glasvink.
"Je golvend haar met dansende zonnestralen erdoor.
"En April glinsterde in je ogen."
Oxford, volgende halte!
Aha, de fameuze honing-gekleurde steen, yes.
Zeer mooi. Ja, dit is het juiste plein, schat.
Helemaal niet wat we in Buxton hebben gehad.
Een gans ander uitzicht.
Ginder zal Broad Street zijn.
Het is gans achteraan.
Voorzichtig. Die fietsen komen van overal.
Vera, schat, langs hier. Er komt een paard aan.
Het ziet er allemaal wat mysterieus uit, nietwaar? Langs hier, schat.
- Wat? - kom mee.
Ik weet dat je maar twee nachten blijft, maar Oxford kan frisjes zijn.
Ik heb een extra nachtjapon meegebracht, voor alle zekerheid.
Tante, alstublieft.
Ik heb je moeder beloofd je extra in 't oog te houden.
Ze maakt zich zorgen.
Bedsokken. Dat is mijn laatste woord.
Excuseer, ben je de weg kwijt?
Ik ben hier voor het examen.
Oh.
Euh, het portiershokje is daar. Hij zal je de weg tonen.
- Dank u. - Ik ben Belle, de tante van Vera.
Ik blijf in de buurt.
Is dat hier een ingangsexamen of een debutantenbal?
Ik vrees voor het opstel Latijn.
Mijn docent zijn overtuigende Virgilius komt ter sprake. Ik hoop dat hij gelijk heeft.
Opstel?
Ge moogt beginnen.
Excuseer.
- Excuseer, betreffende het opstel Latijn... - Wat is ermee?
- Ik wist niet dat er een opstel nodig was. - Het staat duidelijk vermeld.
Ik zal erover gezien hebben. Ik had geen docent.
Ik heb het zelf voorbereid.
- Je bent zo druk aan't schrijven, Juffrouw... - Brittain.
- Ik had het in Duits opgesteld. - Duits?
Misschien, daar waar jij vandaan komt, kan Duits en Latijn vergeleken worden,
maar niet hier, vrees ik.
U hebt me nu al beoordeeld.
U denkt dat ik frivool ben, een provinciaal beginner, maar dat ben ik niet.
Ik denk dat je erop uit bent om op te vallen.
Ja.
Dag, juffrouw Brittain.
Onze volgende bijeenkomst is woensdag.
Prachtig. Zal ik je eens wat vertellen, we zitten een beetje vast...
"Het was een ramp, Edward.
"Al mijn dromen zijn weg. Ik zal nu nooit uit Buxton wegraken.
"En Roland heeft mijn laatste brief niet beantwoord.
"misschien begint hij te twijfelen.
"Gelukkig heb ik iemand die ik kan vertrouwen."
Volgende keer meer geluk.
Vera, haast u!
Strikte instructies van Edward, we mogen niet te laat komen voor zijn parade.
God zij dank, het is maar speechdag vandaag.
Ik twijfel of er een bij is die mooi genoeg is.
natuurlijk zijn ze dat.
Neen.
Wat staat in de brief, lieveling?
Komaan, Vera, je kunt die dingen toch niet verborgen houden voor me.
- Het komt van Oxford. - Oh.
Ik dacht dat het van een jongen kwam.
- Niet vaan vader vertellen. - All right.
Kijk, dat is hem. Perfect.
- Wat denk je, lieveling? - Papa?
Wat?
Oh.
Yep, perfect.
Was dat het juiste antwoord?
Een nieuw jaar, een nieuwe speech.
En gezien we onze fiere cadetten nu de wereld insturen,
zeggen we, zoals steeds,
wees sterk, wees trouw, wees moedig...
Trouw aan jezelf, trouw aan soortgenoten en verwanten,
maar bovenal, trouw aan je thuisland,
altijd bereid om de glorie van het Rijk te dienen.
Jullie vertrekken naar de weide wereld verrijkt met de waarden van Uppingham School.
gebruik deze waarden om uw bijdrage te leveren aan onze natie.
Vele van jullie zullen nu naar de universiteit gaan.
Uw leerkrachten en ikzelf kijken ernaar uit jullie daar te zien uitblinken,
en we verwachten van jullie dat je de standaarden zult hoog houden...
- Vooraleer hij hier kwam... - Mijn uitslagen van Oxford.
komaan.
Niemand zal ons hier storen.
Ik weet wat er zal staan.
Zal ik?
Je bent binnen.
Kom hier!
Maar er staat dat je aan je Latijn moet werken.
Je zou het beter aan Roland vertellen.
Denk je?
Vooruit.
Eh, moeder, vader, Vera, dit is de zuster van Edward.
- Hoe gaat het? - Aangename kennismaking.
Ik wist niet dat Edward een zuster had. Aangename kennismaking, beste.
- Aangenaam. - Je lijkt wel ergens blij mee te zijn.
Ik heb het juist vernomen. Ik heb een plaats bij Somerville bekomen.
Nu wordt ze plots een zeer intrigerende jonge dame.
Vind je niet, Roland?
- Excuseer, ik moet het mijn ouders vertellen. - Ja.
- Wel... - Excuseer me, sorry.
Vera, wacht.
Kunnen we alleen spreken?
Alstublieft.
- Het is zo een goed nieuws van Oxford. - Dat moet je niet zeggen.
Neen, ik weet het, maar Somerville is heel...
Kijk, als het vriendschap is die je wilt, dat is OK voor mij.
- Ik verkies klaarheid, dat is al. - Neen, het is een drukke tijd geweest.
Examens, en de school beëindigen zijn tijdverslindende zaken.
Je moeder wist niet eens dat ik besta.
Wel, dat... dat is zelfbescherming.
- Ik heb overal altijd bij me. - Waarom schreef je niet terug?
Een beetje zenuwachtig misschien.
Niet sterk met woorden.
voor iemand die een schrijver wil worden...
Wanneer we op Oxford zijn, zullen we mekaar elke dag zien.
- Ik zal op mijn werk geconcentreerd zijn. - Wel, je zal wel wat frisse lucht kunnen gebruiken.
En een chaperonne.
Schoothondje. Nederige slaaf.
Vera, laten we akkoord zijn.
Geen schrik meer.
Vera!
Wat gebeurt er nu weer?
Dit is niet de manier om er mee om te gaan.
Ik zou graag toelating krijgen om Vera weer te zien, mevrouw Brittain.
volledig met chaperonne natuurlijk.
We zullen zien.
Mr Leighton.
Kalm aan jullie twee!
Excuseer.
Ik denk dat we verloren gelopen zijn.
- We zijn zeer stout geweest weet je. - Mmm.
- We gaan een verschrikkelijk rapport krijgen. - Moeder zal niet verrast zijn.
- Ze denkt dat ze een heel rare dochter heeft. - Niet raar. Alleen interessant.
Ik heb nooit geweten waartussen ik pas.
Moet het een plaats zijn?
Wel, ik weet niet wat ik aan jullie 2 moet zeggen!
Nee echt ik weet het niet!
Mijn voeten doen zeer. We zouden beter bellen een van de dagen.
Ah, krant.
Aftellen naar de oorlog.
- Dank u, madam. Goedemorgen, mijnheer. - Goeie dag.
Alstublieft mijnheer. De krantenkoppen vandaag.
Mijn jongens zullen de eersten zijn om in te tekenen en het zal een lange rij worden.
Ik denk dat er gene gast is in het land
die die rotte Kaiser niet wil verpletteren.
Ik denk dat de oorlog zeer snel zal gedaan zijn, als hij überhaupt komt.
Ja?
Ik heb je hulp nodig.
Vertel me.
Ik heb met vader gesproken over dat inschrijven.
Nu al?
Daar zijn we voor getraind. Ik ben een officier cadet.
Vader was zoals gewoonlijk de kalmte zelf.
Hij zei nog liever een revolver tegen zijn hoofd zou houden dan me te laten gaan.
Het gebeurt allemaal zo snel.
Er zijn stadsjongens die nu al ingeschreven hebben.
Wat voor figuur sla ik als ik er niet bij ben?
Ik zal met hem praten.
Rustig.
Ik beloof het.
- Wat maakt jou zo vrolijk? - Ben ik niet.
Ik denk niet dat Roland zal gaan.
- Laat voor hem uwe kop niet zot maken. - Waarom niet?
Neen, neen en nogeens nee!
Neen, ik heb nee gezegd.
Volgens de kranten zal het snel gebeuren en vlug gedaan.
Wel, ik weet wat meer over de oorlog dan gij, jonge dame,
en ik verzeker je, het is nooit kort, en het gaat nooit snel.
als we dat al van het begin zo geloven,
dan wordt het een "self-fulfilling prophecy", nietwaar?
Hij zal misschien niet eens zien vechten
Hij is maar 18.
Wat zal hij zeggen als iedereen intekent en hij niet?
Laat hem eens een beetje mans zijn.
Als je dat niet doet, vergeeft hij het je nooit.
"Beste Roland, we zijn nu een natie in oorlog,
"is het dan zo verschrikkelijk opgewonden te zijn voor Oxford?
"Ik pak donderdag de trein van 2u20 en ik reis alleen.
"Zou je me kunnen ontmoeten in Leicester?"
Waar is uw bagage?
Ga zitten. Ik moet je iets vertellen.
Wat?
Ik kom niet naar Oxford, Vera.
Ge bent ingeschreven.
A commissie met de vierde Norfolks. Ik ga er morgen bij.
Morgen?
Hoe?
Edward wacht nog altijd. Iedereen wacht.
Mijn nonkel Theo is ne militair.
Hij wat in me wakker gemaakt.
- Heeft hij je gepushed? - Nee, ik heb het hem gevraagd.
Vera, ik moet nu gaan.
Hoeveel generaties krijgen de kans om bij zoiets betrokken te geraken?
Ik kan de anderen mijn taak niet laten doen.
Ik zal in Norwich zijn. Het is niet eens een actieve dienst.
Zou je dat niet willen?
Er zullen maandenlang trainingen zijn.
En dan kan alles al voorbij zijn.
Ik zal met Ted naar Oxford komen bij jou met Nieuwjaar.
Is het niet raar...
dat ik naar Oxford ga zonder Edward of uzelf?
Ah, Mevrouw Brittain. Zeker verrast om hier te zijn.
- Bedenkende dat ik geen les heb gehad. - Ja, 't was eraan te zien.
Gelukkig dat je ook je originaliteit hebt getoond.
Of je enige discipline kan opbrengen, dat is een andere kwestie.
"Oxford is alles waar we ooit van droomden.
"als ge maar hier waart om dit samen met me te delen, Roland.
"Ik wilde je vragen om het leger te verlaten,
"maar dat kan ik niet doen, en ik zal het niet doen.
"Victor is afgekeurd voor zijn ogen,
"maar Edward komt weldra bij de Sherwood Foresters.
"Ik kreeg hartkloppingen toen ik hem zag.
"Mijn broertje, ineens zo groot geworden."
- Kijk nu naar jou. Vera, de Oxford student. - Hoe ist?
Zeer goed.
"Ik ben tenminste gerust gesteld nu ik weet dat jullie allemaal veilig op Engelse bodem zijn."
De gekwetsten zullen meegenomen worden deze namiddag.
Al die bedden kunnen verhuizen naar de eetzaal.
- OK. - Dan kunt ge Matron zeggen dat ze...
"Vertrek donderdag naar Frankrijk. Charing Cross, half twee.
"Confirmeer dat je komt. Roland."
We kunnen ons geen studenten permitteren die in Lonen gaan lanterfanten.
Het is geen lanterfanten.
We moeten twee keer zo hard werken als de mannen, Mevrouw Brittain.
We moeten twee keer zo goed zijn.
Wat is anders het nut om al die jaren zo te vechten
om te bewijzen dat we ons diploma waard zijn?
Het is om afscheid te nemen van iemand die naar het front vertrekt.
Hebt ge daar misschien iemand?
Mijn broer.
Ugh, niet mijn grote specialiteit sokken.
Maar dat betekent dan oorlog voor jou, nietwaar?
Mannen vertrekken om te vechten en wij blijven achter om te breien.
- Komt ge vandaag nog terug? - Ja.
En ik zal natuurlijk een chaperonne hebben?
Ja.
Dank U.
- Hoeveel tijd hebben we? - Ongeveer een uur.
Ge hebt me gezegd dat je nog niet naar Frankrijk zou gaan.
Ik heb een transfer aangevraagd.
Je bent er zo opuit om de dood voor ogen te zien, nietwaar?
- Nee. - Jawel.
- Zeker en vast. - Vera, alstublieft.
Ge zijt ziek. Ge hebt koorts.
Ik kan nu niet kwaad zijn op u.
Ziet hij er niet knap uit in die uniform?
Pak deze, lieveling. Ze zullen de koorts direct laten zakken.
Dank U.
Oh, no. Nee, nee. Niet bewegen. Ik ga het gouw halen.
Sorry.
Ik wou niet wreed zijn.
- Ik heb je laten vallen. - Nee.
Nu is 't er, Ik heb het gevoel in zak en as te zitten.
Suiker, lieveling?
De griep verspreidt zich in de troepen.
Ik heb het gelezen in de krant.
Ze noemen het de Spaanse Griep.
Naar 't schijnt krijg je hoge koorts
en dan kort nadien het bewustzijn verliezen en dan opeens...
Allen aan boord!
Oei, sorry. Deze is bezet.
Ik kom terug.
Nu al?
Allen naar binnen! vooruit mensen, neem afscheid en maak plaats.
- Roland! - Vera!
Roland?
Vera!
- Schrijf. - Jaja.
- Schrijf. - Ik zal schrijven.
Ik hou van je.
Vera!
Victor?
Roland vroeg me te komen. Hij dacht dat je een vriendelijk gezicht zou kunnen gebruiken.
- Dank U. - komaan. Ga zitten.
- Hoe is 't? - Wat een boeltje.
Ik kan hier niet blijven.
Nu niet.
- Ik moet iets doen. - Wat?
Ik weet het niet.
Zuster?
Er is een oproep voor vrijwilligers.
Kijk, Roland zal niet jong sterven.
Hij is geboren om zijn stempel op de wereld te zetten.
- Denk je? - Daar ben ik zeker van.
Bedankt om hier te zijn.
- Het spijt me zo dat je gekwetst bent. - Nee, alstublieft.
- 't Is in orde. Nee, niet nodig... - Nee, Ik voel alsof...
Eigenlijk, ik heb een meisje ontmoet.
Maar das prachtig.
Ik ben zo blij voor je. Hoe heet ze?
Molly.
Ze is tof.
Ze heeft jou hier, bij haar.
Ze heeft dan meer geluk als ik.
Mevrouw, euh, telegram van Mevrouw Lorimer, Somerville College.
Dank je Mevrouw.
Ja, ik begrijp je bezorgdheid,
maar ik ben zeker, als je kijkt naar de lijst met gratis novellen die ik je gegeven heb,
je zal hem uitermate praktisch vinden.
- Bedankt mevrouw Lorimer. - Zonder dank.
Laatste nieuws van het front!
Bedankt mevrouw. Laatste nieuws van het front!
Verpleging? Waarvoor in Godsnaam?
Ze hebben vrijwilligers nodig.
Ik ben zeker dat ginds overvloed van welwillende jonge vrouwen zijn
die niet ingestapt zijn voor een veelbelovende carrière op Oxford.
Ik moet iets doen.
Ik kan hier niet begraven blijven in boeken, zeker nu niet.
Je hebt geen idee hoe we hier gaan doorgeraken, mevrouw Brittain.
Jou opinie is juist dat, een opinie, en je zou er goed aan doen dat niet te vergeten.
Sorry, ik wou niet...
Deze crisis heeft mensen nodig die nadenken vanop afstand.
Hoe kan je toch deze gouden opportuniteit laten varen
waar je zo hard voor gewerkt hebt?
Zodus, je bent vast besloten?
Jazeker.
Ik weet welke perspectieven je hier hebben gebracht,
en ik ben tevreden dat ze je tot deze deur hebben gebracht,
maar dat is ook waar je ze zal achterlaten.
Jullie zijn geen barmhartige engelen die neergedaald zijn om de wenkbrauwen van dankbaren mannen te strelen.
Jullie zijn arbeidsters en jullie zullen doen wat er gevraagd wordt,
gelijk hoe smerig, gelijk hoe saai.
- Is dat duidelijk? - Ja, zuster.
Handen.
Pretentie en gunsten worden niet getolereerd,
zeker zij niet die net van hun ivoren toren komen.
Als je twijfelt, daar is de deur. dan kan je nu gaan.
Jullie werkdag begint om 7u stipt. Niet gaan zitten op de zaal.
Wie heeft de instrumenten gesteriliseerd?
- Ik zuster. - En denkt ge dat ge een goede job hebt gedaan?
Ik denk het wel.
Ge denkt het wel. Echt?
wat denkt ge hiervan?
- Vergeten. - Vergeten?
Wat zou er gebeurd zijn als iemand, ze zou gebruikt hebben? Beseft ge dat?
- Sorry. - Je riskeert hier mensenlevens.
En ik dacht dat ge verondersteld werd verstandig te zijn.
"De verpleegsters hier weten dat ik van Oxford kom, Roland,
"en ze zijn vast besloten me te kraken.
"Hoe minder ze weten, hoe meer ze pushen, hoe meer ik er dankbaar voor ben.
"Gelijk wat me stopt met na te denken en waarmee ik de uren kan vullen tussen nieuws door van u."
"Een van mijn mannen is juist gedood. de eerste.
"Ik heb zijn zakken leeggemaakt
"en vastgebonden in zijn zakdoek om terug te sturen naar ergens, iemand,
"iemand die er meer in ziet dan een gescheurd papiertje,
"een pen en een kapot plaatje."
"houdt alstublieft geen dingen achter voor mij, Roland,
"met het gedacht mijn gevoelens te sparen.
"Ik zal nooit bang zijn om met de realiteit geconfronteerd te worden."
"Wat ik me inbeeld is veel erger voor me."
- Wel leuk om hem in deze toestand op te sturen. - We zien meer en meer van dit soort dingen.
Als je zo enthousiast bent, Brittain, mag jij hem wassen.
Vera.
Wat zegt ge?
Zuster.
- Ben je er ooit geweest? - O ja. We gingen als kinderen altijd.
Hier is ze.
Ge ziet er uitgeput uit. Wat doen ze hier met u?
Ik ben OK.
Vera, Geoffrey Thurlow, een vriend van het bataljon.
Gaat ge niet naar Frankrijk?
Nog niet.
Sorry. Excuseer.
Nee, nee, nee. ik ben opgelucht.
- Een vredelievend soldaat? - Of een laffe misschien.
Nonsens.
Geoffrey was bijna priester geworden. Dat vraagt moed.
Gered door de oorlog. Stel u voor.
- Zo, zullen we gaan? - Naar waar?
Niet geschreven of verteld?
Roland heeft verlof.
Neen, euh, euh...
hij wandelde gisteren binnen en sliep 20 uur aan een stuk door.
Nauwelijks een woord gesproken.
Dus hij is, euh...
hij is weg, naar zee.
Als je me wilt excuseren, ik denk dat ik hem maar eens ga bezoeken.
Laat ons, euh... Laat ons hem een momentje rust gunnen, OK?
Roland?
Ik moet terug binnen drie dagen.
Oh, kijk eens wat een uitzicht.
Welwel, de officier terug.
- Vic! Hallo. Blij je weer te zien. - Roland.
- Blij je te zien. - Hallo.
- Leuk je terug te zien. - Roland, Geoffrey Thurlow.
- Blij je te ontmoeten. - Met plezier.
Goed schot.
Het ergste is dat je naar buiten moet om de draad te herstellen.
Schoensmeer op uw gezicht, op je buik door de modder en regen kruipen.
Ik was een nacht buiten met een officier die Harrison noemde.
We waren zo dicht bij de Duitsers,
we konden hen horen fluisteren in hun gracht,
- Had je schrik? - Eigenlijk denkt ge er niet aan.
Hij is een goed man, Harrison. Ik heb hem uitgenodigd om hier te blijven,
maar hij is niet geïnteresseerd in thuisverlof, hij zegt dat zoiets een man soft maakt.
God verbied dat een van jullie soft zou zijn.
Als ik daar maar eens buiten zou geraken...
Ik denk niet dat hij wil terugkomen.
Ge weet er eigenlijk niets van.
Laat ons thee drinken.
Dat was niet nodig.
Spreek dan met me, hoe kan ik het anders begrijpen?
Misschien kunt ge het niet begrijpen.
Een tijdje geleden heb ik je wat gedichten gestuurd. Ik weet niet of je ze ontvangen hebt.
Ik denk het niet.
Hebt ge er zelf geschreven?
Gedichten?
Oh, in Gods naam.
Roland?
Roland!
Sorry, ik ben...
Sorry.
Roland!
Roland, hier. Kijk naar mij.
Kijk naar mij.
Ik ben hier. Dit...
Dit is echt.
Voel.
Dit...
Dit is een stuk van jou...
Maak het niet stuk.
Het is misschien al te laat.
Nee.
Het is niet te laat.
Ik beloof het je.
Harrison's broer kwam terug uit verlof van zijn verloofde.
Binnen de 10 minuten, had hij zijn hoofd al over de afscherming,
en werden zijn hersens eruit geblazen.
Ik was vlak bij hem toen dat gebeurde.
Thuisverlof maakt je week.
We moeten niet trouwen.
Of verloven.
Misschien zouden we beter niet.
Het is niet wat we beiden wilden.
Stel je voor, lastig.
Jij in een wit kleed.
Een zonnige dag, een oude kerk.
Al onze geliefden.
- Champagne. - Cake.
Wordt het nog beter dan cake?
Trouw met me, Vera, als we terug thuis zijn.
OK.
Ja.
- Ge ziet er zo knap uit. - Dank u moeder.
- Good luck. - Bye, Geoffrey.
Je bent nu veilig.
Zal ik zijn, geen zorgen. Voorzichtig.
- Goodbye. - Zie je vlug weer.
Oh, Geoffrey, lieve jongen, wees voorzichtig.
- Zal ik. - Oh, bijna vergeten.
Mijn muziek. Wil je erop letten?
- Vader. - Zoon, good luck.
Trein vertrekt! Instappen!
- Voorzichtig. - Het beste, Edward.
Schrijven hé lieveling, ja?
natuurlijk.
Vera.
Kunt ge uw vader eens vragen dat hij zich haast?
Pappie.
Pappie?
Allee vooruit!
200 extra bedden tegen de middag. Vlug!
"Goed nieuws. Ik heb goedkeuring voor mijn Kerstverlof.
"Ik zal thuis zijn om met je te trouwen.
"En ik heb een verassing, iets dat je heel leuk zal vinden.
"Je zult wel zien als we mekaar ontmoeten.
"Ik ben gepositioneerd in het hoofdkwartier vijf kilometer achter de linie.
"Ik zal hier zijn tot mijn verlof. Ik ben nu veilig, Vera."
Veilig.
Lieveling.
- Hoe zie ik eruit? - Als een echte bruid.
Spijtig dat Edward geen verlof heeft gekregen als getuige.
Hier komt ze.
Je ziet er schattig uit.
Nog een half uur.
We ontmoeten Mr en Mevr Leighton in de kerk.
Hij zal een lange dag achter de rug hebben gehad. Hij zal moe zijn.
- Mevrouw Vera Brittain? - Ja.
Telefoon voor u mevrouw.
Dat zal hem zijn.
Ik hoop dat hij niet te laat gaat komen.
Hier mevrouw.
Roland?
Hallo?
Vera, Roland...
Roland is dood.
Roland is dood, Vera.
Dit is...
van een officier in zijn compagnie.
"Gestorven aan zijn wonden in Louvencourt clearing station."
- Wat deed hij aan het front? - Zou hij niet achter de frontlijn zijn?
Plots naar daar gezonden, schijnbaar, voor een grote aanval.
Er stond niets in de kranten.
Hij was daar om kabels te herstellen.
"Doodgeschoten door een sluipschutter om 2 uur 's nachts
"terwijl hij moedig zijn opdracht uitvoerde.
"Direct naar Louvencourt gebracht.
"In de late namiddag gestorven.
"Nobele en pijnloze dood."
Dat is toch lang nadat hij beschoten is.
Wat is er gebeurd?
Pijnloos.
Aangenomen dat de man het zou weten.
Hij hield van dit stuk.
Waarom was er geen boodschap voor ons?
"Geen verdere details over de dood van Luitenant Leighton.
"Onmogelijk te helpen."
Excuseer. Waar kan ik George Catlin vinden?
- Hij is ginder. - Dank U.
Excuseer. Ik ben Vera Brittain, verloofde van Roland Leighton.
De officier ontvangt vandaag geen bezoek.
- Ik heb je geschreven, mevrouw Brittain. - Ja, en ik dank je daarvoor.
- Het spijt me voor de storing. - Ik kan er verder niets aan toevoegen.
Maar heb je die dag Roland gezien in de inklaringspost?
Wees maar gerust dat het een snel en pijnloos einde was.
Iedereen blijft dat maar zeggen, maar hij leefde nog uren nadat hij neergeschoten is.
Het spijt me voor uw verlies.
Ik begrijp het. Je bent bang dat ik een scene ga maken.
En waarom zou jij dan de boodschapper zijn voor een verschrikkelijk einde
aan een familie die je nooit eerder ontmoet hebt? Ik wil de waarheid kennen.
Dit is het laatste dat ik voor hem kan doen.
Mag ik even zuster?
Het was een smerige wonde, onder in de buik.
Ze hebben hem geopereerd. Ze hebben hun best gedaan.
Ik lag in het bed naast hem. Hij had geen kans om te overleven.
Heeft hij nog iets gezegd? Was er geen boodschap?
De pijn was te hevig, mevrouw Brittain. Daardoor was niets anders nog mogelijk.
Ik begrijp het. Ja.
Dat verklaart het.
Heeft hij, heu...
veel geleden?
- Ze wachtten op levering van morfine. - Is er aangekomen?
Hij heeft een dosis gehad tegen het einde.
Waren er...
nog woorden?
Alstublieft.
Hij zei, "Zes dagen liggend op deze heuvelrug heeft me heel stijf gemaakt."
Het spijt me. Dit heeft allemaal weinig zin.
U bent zeer vriendelijk.
Dat zal ik niet vergeten.
"Beste Victor, ik heb de betreffende officier ontmoet. Hij..."
"Hij confirmeerde wat de collega van Roland heeft verteld.
"Het was een pijnloze en nobele dood.
"Troost je alstublieft hiermee wanneer je naar Frankrijk vertrekt."
Roland's uitrusting, ze hebben het terug naar ons gestuurd.
Waarom hebben ze dat gedaan?
Doe dat naar buiten!
Wacht!
"Violetten van Plug Street Wood, zend ik je overzee.
"Het is wel vreemd dat ze blauw zijn, blauw wanneer ze met zijn rood bloed doordrongen zijn.
"want wanneer ze groeiden rond zijn hoofd, zou het vreemd zijn als ze blauw waren.
"Violetten van Plug Street Wood, bedenk wat deze voor mij hebben betekend.
"Leven en hoop en liefde en jij.
"En je hebt ze niet zien groeien, waar zijn verhakkeld lichaam lag.
"Verborgen griezel van de dag, schatje, het was beter zo."
"Violetten van overzee, voor jou schat, van een ver vergeten land.
"Ik stuur ze ter herinnering, wetende dat je 't zult begrijpen."
"We moeten begrijpen beste zuster,
"dat zijn leven niet nodeloos geweest is,
"dat de kabel waaraan hij werkte die nacht door iemand had moeten hersteld worden.
"En hoe typisch voor Roland dat hij de eerste vrijwilliger was."
Zuster Brittain!
Er vraagt iemand naar je.
Wie is daar?
- Wie is 't? - Victor.
- Vera. - Ik wist het niet.
Wat een aanpassing, niet?
Dit deken maakt me gek. Geeft veel te veel jeuk.
Daar zal ik eens voor zorgen.
Weet Molly het?
Zou je willen dat ik haar voor je contacteer?
Er is helemaal geen Molly, Vera.
Is er nooit geweest.
Ik had niet gewild dat jij je voor mij zou schuldig voelen?
Ik krijg bezoek van een officier die in het begin van de oorlog beide ogen verloor.
- Hij gaat me vertellen over Braille. - Dat is de Victor die ik ken.
- Altijd optimist. - Ja.
Inspirerende verhalen voor de verdoemden.
- En jij? Schrijft ge nog? - Schrijven.
Dat was in een ander leven.
Ik heb eens nagedacht en, euh...
Ik wil voor je zorgen.
Wij horen nu toch samen.
Nietwaar?
Ge zult toch iemand nodig hebben en ik...
Wel, Roland zou het wel fijn vinden.
Arme Vera.
Vraag jij me nu ten huwelijk?
Ja.
Jawel.
Dan moet ik je teleur stellen.
Brittain, je bent gevraagd.
Hij heeft al een uur geleden gebeld,
zei dat hij een luid klikkend geluid in zijn hoofd hoorde.
Het was zeer vlug en plots.
Het spijt me.
Victor...
"Ik ben zo blij dat je in zijn buurt was en dat je hem zo dicht bij het einde gezien hebt.
"We delen samen een herinnering aan hen, beste Vera,
"dat is meer waar dan al de rest in deze wereld,
"en de zon van deze herinnering gaat nooit onder.
"En je weet dat ik van je houd,
"dat ik alles zou doen wat in mijn macht ligt, als je het zou vragen,
"en dat ik zowel je dienaar als je broeder ben."
Mijn besluit staat vast.
Frankrijk?
Maar... dat is 't front.
Zo gevaarlijk.
Ik zal achter de linies zijn.
Het is het dichtste bij Edward dat ik kan komen. Ik moet daar zijn.
Wel ik heb wat voor je bijeen geraapt...
Ik ga ervan uit dat je ze ook mee naar Frankrijk kan nemen.
Het is de laatste kruik van de kok.
En, euh...
Oh, crème.
Laat je handen nu niet meer zo ruw worden.
En vergeet je ellebogen niet, het is gemakkelijk te doen.
Waarom was ik ooit ontgoocheld dat jij geen jongen waart?
- Let op jezelf. Verstaan? - Yeah.
Wat doet gij daar buiten?
Ge gaat bevriezen buiten.
Excuseer.
Ik moet me melden in C sectie.
Hut 327. Ge valt onder zuster Milroy.
Good luck.
Er is ongeveer 30 man per hut.
Sommigen van hen zijn een absolute ramp.
Ze worden verondersteld door de doorgangsposten te geraken,
maar dat betekent niet veel meer nu.
Juist.
De aula is langs daar.
We hebben van alles te kort, inbegrepen chirurgen.
Ik moest gisteren zelf die kerel zijn arm afzagen.
Wat een job.
Het is niet ideaal, maar natuurlijk uiteindelijk is 't oorlog.
Oh had ik dat niet gezegd? deze zijn allemaal zwervers.
Het is best ze te nummeren. Veel vlugger.
Eerste zwever, tweede, derde, vierde...
Ik zou deze maar in 't oog houden. Heeft nog maar een paar uren te leven.
Wel, euh, dat is 't dan.
Best om er recht in te vliegen, Ik... ik vind.
Wat met de Britse zwervers?
Laat ik aan jou over. Tijd genoeg om later nog te verschonen.
Leg maar neer waar je plaats vindt. Er blijven niet veel bedden meer over.
Ah, gangreen.
Brittain, doe wat ontsmetting op deze smerige zwerver.
"Hier ben ik, beste Edward, vechtend om Duitse soldaten te redden
"dat is maar juist enkele kilometers van waar gij uw leven riskeert.
"Dat verwondert u."
Brittain, hier!
"Echt, dat doet het."
"Ik wachtte zondag weer op u.
"Ik zal hier elke week zijn tot jij kan komen."
Blijf stil. Blijf stil.
Brittain. Het is hopeloos. Haal het scherm.
OK maat, OK.
Rustig maat.
Om zijn ziel te laten ontsnappen.
Blijf bij je hoofd. Dat is de enige manier.
Diep ademen. Dat is 't.
Ik heb hier wat hulp vandoen.
Ik ben OK. Dank U.
"Ik ben een beetje triest nu ik verder van U verhuisd ben, beste zuster.
"Al die maanden dat ik niet kon komen om je te zien.
"Vorige zondag marcheerden we voorbij Louvencourt,
"ik heb Roland 's graf kunnen bezoeken.
"Ik stond ervoor en ik bad dat mijn leven zijn vriendschap zou waard zijn.
"Maar ik voelde zijn aanwezigheid niet.
"anders is hij misschien waar hij hoort te zijn, bij u."
Er komt een grote aanval.
De Duitsers komen dichter.
Zachtjes.
Zuster.
Ja?
- Ik heb het koud. - Ik zal een deken halen.
Hier.
Mosterdgas.
Een van de jongens beweerde je te kennen.
Waarschijnlijk delirium. Heb ik al eerder gezien.
Waar?
We hebben hem op onze rug gedragen.
Hij zei dat hij, euh... Edward noemde denk ik.
Wat?
Edward?
Edward!
Nee!
Edward?
Hij leeft! Help me!
Breng hem hier!
kom... opheffen... Niet de arm, nee...
Voila.
Edward?
wond is geïnfecteerd. We moeten het steriliseren.
Wacht.
Edward.
Edward!
Edward. Edward, wakker blijven.
Edward. Edward, ik ben Vera.
I droomde dat er een engel muziek speelde.
We waren terug samen aan het meer, allemaal.
Weet ge nog? Die dag dat Victor erin dook.
Ja.
I vertelde hem dat er ratten waren.
Oh, God!
Je bent nu terug.
Vorige nacht vond ik dit in je zak.
Van Geoffrey.
Ik heb het niet gelezen.
Ik houd het bij.
I wil zijn stem horen.
Nee. Niet bewegen.
"We wandelden vorige nacht terug naar de barakken,
"allemaal doodmoe."
"Het was een verwoestend schouwspel,
"en nu, zoals ik het zag,
"kreeg ik een vreemde gewaarwording.
"De ondergaande zon had het water in de bomkraters verlicht,
"het leken wel gouden vijvers.
"En ik voelde dat hier aan, meer dan wat dan ooit.
"Zo een... vreedzaam, Edward.
"En ik dacht aan jou, beste vriend.
"En ik wist dat ik je zou weerzien,
"in deze wereld of in het hiernamaals."
Ik wenste dat je niet weg moest.
Maar ik ben blij dat ge naar Italië gaat.
De gevechten zijn daar minder hevig.
Als het gedaan is, laat ons dan samen op reis gaan.
- Exotische plaatsen. - Zoals Italië.
Beloof me dat ge terug naar Oxford gaat, Vera,
doe wat je altijd hebt willen doen.
Ik kan met dat niet meer voorstellen.
Komt ge, sir?
Doe het.
Alleen als jij ook komt.
"kom onmiddellijk naar huis, Vera.
"Moeder in crisis."
Huishoudelijke taken schat ik.
Oh! Vera, wat een opluchting.
- Moeder? - Ik heb een verschrikkelijke tijd gehad.
Euh, kook links, weet je.
En gij... Ge kunt in de winkels niets krijgen.
Er is geen vlees. Er is geen boter.
Er waren geen eieren.
Wat gaan we voor Edward koken?
Ik dacht dat het een noodgeval was.
Ik dacht dat we hem misschien een meringue konden maken.
Ja, wel, ik... Ik heb wekenlang in bed gelegen.
Euh... en er is niks gedaan in huis.
De hele situatie is echt heel droevig.
Oh, Vera. Wat fijn je te zien.
Tijd om een kok te vinden.
Er zijn ook wat huishoudtaken te doen, als je het niet erg vindt, en...
bergen strijk.
Ik moet om 5u gaan. Ik heb dansles.
Deze hebben ze nog altijd, niet?
Ze zijn zeer mooi, schat.
Ik zal opendoen!
't Is voorbij!
Het bestand is getekend!
Oh, mevrouw Brittain!
- Eindelijk terug. - Ja.
Je hebt zeker nog wat in te halen.
Hallo. Ik ben Winifred Holtby.
Ik heb juist ontdekt dat wij studiegenoten zijn dit trimester.
Ik vernam dat je schrijver wilde worden. Ik ook.
We kunnen mekaars werk beoordelen als je wil.
Kijk, ik moet nu echt wel verder.
Oh. Natuurlijk.
Vera? Mijn God. Wat mankeert ge?
Kan iemand hier een handje toesteken?
Hey. Je bent OK. Je bent OK.
Ik heb je nog wat boeken meegebracht.
Hebt ge de laatste al kunnen lezen?
Ik heb daar mijn broeder zijn leven gered, weet je.
in Frankrijk.
Maar de oorlog heeft hem nog steeds te pakken.
Ik was de laatste maanden daar.
Ik was vrijwilliger op een meldingspost bij Abbeville.
Dat wist ik niet.
We waren allemaal omgeven door geesten.
Nu moeten we leren hoe met hen samen te leven.
Je moet beginnen bij het begin.
Sta op, kleed u aan en eet.
De lente wacht daar buiten op je.
Onlangs suggesteerde de Duitse minister van Buitenlandse zaken
dat we allemaal verantwoordelijk zijn voor de oorlog en dat we er samen de prijs voor betalen!
Waarop we hem vroegen, wie heeft hem begonnen?
Er is niets dat de Kaiser kan doen
om de mannen en vrouwen van dit land te vergoeden,
maar toch moeten de Duitsers betalen.
De filosofie van oog om oog en tand om tand
is er een gevaarlijke. De ganse cyclus kan opnieuw beginnen.
Stelt ge voor dat we ze over ons heen laten lopen?
Kijk haar in de ogen, mijnheer, en zeg haar dat ze van de Duitsers moet houden.
Ze doodden mijn oudste aan de Somme.
En mijn volgende, Harry.
En jij staat hen hier te verdedigen.
- Mevrouw Brittain. - Officier.
George, alstublieft. George Catlin.
De dame wil iets zeggen.
Zeg op.
Ik was een verpleegster aan het front.
Goed voor u, Miss.
Is er soms iemand anders die graag iets zou willen delen dat je...
Nee, ik ben niet klaar.
Ik...
Ik zocht een tijdje achter een hut voor Duitse officiers.
Toch niet te hard, hoop ik mevrouw.
Terwijl jij aan 't spreken waart, moest ik ineens aan een van hen denken.
Ik hield zijn hand vast terwijl hij stervende was.
Hij schreeuwde het uit voor een vrouw die hij lief had.
Terwijl hij in oog met de dood stond, vroeg haar om vergeving.
Ik verloor een broer in de oorlog. En mijn verloofde.
Ik zie er de zin niet van in,
behalve wanneer ik de hand van die Duitser vasthield
het waren ook hun handen, die ik vasthield.
Hun pijn was dezelfde pijn.
Hun bloed, hetzelfde bloed.
Ons verdriet is het verdriet van honderden
duizenden Duitse vrouwen en mannen.
Nee, luister er niet naar!
Zit neer!
Ik...
Ik spreek tot hen die achter gebleven zijn!
De moeders, zusters, vrouwen, we hebben onze mannen naar de oorlog gestuurd!
Ik discussieerde met mijn vader om mijn broer te laten gaan.
Omdat we denken dat dat het juiste is, het eerbare.
Maar al wat we hier kunnen doen is onszelf afvragen...
Is het zo?
Had ik gelijk?
Kan ik de moed vinden om
te accepteren dat er een andere weg was?
Misschien hebben hun overlijden een betekenis
alleen als we nu samenspannen en zeggen, "Neen!"
Neen aan doden.
Neen aan de oorlog.
Neen aan de eindeloze cyclus van weerwraak. Ik zeg : niets meer daarvan.
Nooit meer.
"De zonnestralen op de lange witte weg, die van de heuvel slingert,
"de fluwelen clematis die rondom je vensterbank kleeft,
"ze wachten nog steeds op je.
"Opnieuw zal de vijver in de schaduw aan je voeten in golfjes breken.
"En als de leeuwerik zingt in je woud,
"niet wetende dat je een nieuwe zachtaardige vreemdeling zal ontmoeten.
"Het zal zo beter zijn."
Ze zullen je willen vergeten.
Ze zullen willen dat ik vergeet.
Maar ik kan dat niet.
Ik zal niet vergeten.
Dit is mijn belofte aan jou.
Aan jullie allemaal.
Support us and bekom VIP member to remove all ads from OpenSubtitles.org