ΤΕΧΝΙΚΗ--ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ .::.• SAVVAS MovieZ Team•™"©©™".::. ΚΑΛΗ ΘΕΑΣΗ
Η παράξενη, σχεδόν απίστευτη, ιστορία του Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϊ
ξεκίνησε μία πολύ συνηθισμένη καλοκαιρινή ημέρα.
Ξέρω αυτή την ιστορία πιο καλά από οποιον- δήποτε, γιατί εγώ είμαι ο Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϊ.
Έτσι πρέπει να είναι οι διακοπές.
Διψάω.
Ωραίος είναι ο ήλιος.
- Διψάω. - Ενδιαφέρον.
- Μια κρύα μπύρα θα ήταν ό,τι πρέπει. - Γιατί δεν φέρνεις;
Εγώ;
- Εγώ είμαι σε διακοπές. Όλη την εβδομάδα. - Κι εγώ, φίλε μου.
Λουίζ;
- Νομίζω πρέπει να παντρευτούμε. - Είμαστε παντρεμένοι έξι χρόνια.
Αλήθεια;
Μου φαίνονται σαν έξι λεπτά.
Δεν θα σου φέρω τη μπύρα.
Εγώ έβαλα το σκάφος. Εσύ θα βάλεις την μπύρα.
- Ο αδερφός σου έβαλε το σκάφος. - Θα κάνουμε μια συμφωνία.
- Τι; - Εσύ θα βάλεις την μπύρα, εγώ το δείπνο.
- Πώς σου φαίνεται; - Εντάξει, σύμφωνοι.
Στο αμπάρι, τσούπρα. Φέρε μου μια νταμιτζάνα μπύρα.
Λυπάμαι, καπετάνιε, τελείωσαν οι νταμιτζάνες. Θα αρκεστείτε σε κουτάκι.
Χωρίς νταμιτζάνες; Πώς θα φτάσουμε στις Φιλιππίνες;
Δεν θα πάμε, κύριε. Θα πάμε σπίτι στο τέλος της εβδομάδας.
Ανταρσία.
- Κρύες! - Παγωμένες.
- Σκοτ, τι ήταν αυτό; - Δεν ξέρω. Κάτι σαν ομίχλη.
Κοίτα το στήθος σου.
Μετά όμως, μια εξίσου συνηθισμένη ημέρα, έξι μήνες μετά...
- Καλημέρα, Τζο. - Καλημέρα, κ. Κάρεϊ.
- Ωραία μέρα, ε; - Θα σας δω αύριο.
Έλα, Μπουτς.
Μπράβο. Έτσι.
- Σκοτ; Σκοτ, ντύθηκες; - Έρχομαι αμέσως.
Εντάξει.
- Λου; - Ναι, αγάπη μου;
Σίγουρα πήρες το σωστό παντελόνι από το καθαριστήριο;
Μια στιγμή.
- Με ρώτησες χθες. - Ακόμα δεν μου κάνει.
- Πολύ μεγάλο; - Ακόμα και τα ρεβέρ κολυμπάνε.
Όντως φαίνεται κάπως μεγάλο.
Δεν ξέρω τι κάνουν στο καθαριστήριο, αλλά πες τους να το σταματήσουν.
Απλά χάνεις βάρος. Σου πάει, οπότε μην παραπονιέσαι.
- Ένα ή δύο αυγά; - Ένα.
Ένα; Γι' αυτό δεν χωράς στο παντελόνι σου.
- Λου; - Ναι;
Ούτε το πουκάμισο μού κάνει.
Το πουκάμισό σου είναι. Έχει το μονόγραμμά σου.
- Και τι... - Φάε το πρωινό σου και ξέχνα το.
Ξέρω πολλούς που θέλουν να χάσουν βάρος. Ποιο είναι το κόλπο;
- Ίσως είναι η μαγειρική εδώ. - Ευχαριστώ πολύ. Πιες τον χυμό σου.
- Λου, μου κάνεις μια χάρη; - Τι, αγάπη μου;
- Πάρε μια ζυγαριά σήμερα. - Εντάξει.
Ακόμα 1.80, κ. Κάρεϊ.
Είμαι 1.85 από τα 17 μου.
- Το βάρος; - Ακόμα 79 κιλά.
Δεν καταλαβαίνω. Έχω χάσει σχεδόν πέντε κιλά.
Σας είπα, μάλλον δουλεύετε πολύ.
Μου έχετε πει ότι όταν παραδουλεύτε έχετε άγχος και χάνετε βάρος.
Αλλά δεν έχω χάσει ποτέ τόσο βάρος.
Άλλωστε, δεν έχω ιδιαίτερο άγχος τελευταία.
Άλλωστε αν δεν έτρωγα δεν θα έχανα και ύψος, σωστά;
Δεν νομίζω ότι χάνετε ύψος, κ. Κάρεϊ.
Ντυθείτε.
Μου είπατε ότι είστε 1.85 από τα 17 σας.
Σωστά.
Πόσα τσεκ απ έχετε κάνει από τότε;
Στην κατάταξη στο ναυτικό, για την ασφάλεια ζωής...
Δεν είναι πολλά. Μπορεί να είχαν γίνει...
λάθη σε όλα όσον αφορά το ύψος.
Συμβαίνει συχνά. Μπορεί να γίνει για πολλούς λόγους.
Αν στεκόσασταν πολύ στητός, θα βγαίνατε πιο ψηλός από όσο είστε.
Ή αν σας μέτρησαν πρωί, θα βγαίνατε παραπάνω.
Γιατί;
Γιατί το ύψος μειώνεται στη διάρκεια της ημέρας.
Το βάρος συμπιέζει τους συνδέσμους των σπονδύλων, τις κλειδώσεις, κ.λπ.
- Κατάλαβα. Πέντε πόντους, γιατρέ; - Μην ανησυχείτε, κ. Κάρεϊ.
Όσο βλέπω είστε απόλυτα υγιής.
Ίσως χάσατε λίγο βάρος λόγω ανεπαρκούς διατροφής, αλλά...
οι άνθρωποι δεν κονταίνουν, κ. Κάρεϊ. Απλά δεν κονταίνουν.
Τι είπε ο Τσάρλι για την ιδέα σου για την διαφήμιση;
Ε; Λέει ότι έχει δυνατότητες.
- Λοιπόν; - Δύο κιλά.
- Πάνω ή κάτω; - Κάτω.
Ως εδώ, αγόρι μου. Θα αρχίσεις βιταμίνες.
Θα σε παχύνω τόσο με παγωτά και κέικ...
που θα νομίζεις ότι ζεις στον παράδεισο ενός παιδιού.
- Δεν νομίζω ότι θα διορθωθεί έτσι. - Τότε θα πάμε σε γιατρό.
- Είναι καιρός για τσεκ απ έτσι κι αλλιώς. - Έχω ήδη δει γιατρό.
- Πότε; - Πριν μια βδομάδα.
Και γιατί δεν μου είπες τίποτα, αγάπη μου;
Έλα εδώ, Λουίζ.
- Φίλησέ με. - Νομίζεις ότι έτσι θα διορθωθεί, ε;
Δεν χρειάστηκε να τεντωθείς. Παλιά στεκόσουν στα δάχτυλά σου.
Όταν είσαι με τις κάλτσες;
- Κονταίνω, Λου. Κάθε μέρα. - Αυτό είναι χαζό, αγάπη μου.
Οι άνθρωποι δεν κονταίνουν.
Ναι. Ναι, σωστά.
Θα πάμε στο γιατρό αύριο. Θα έχει κανένα χάπι να μου δώσει.
Μη φοβάσαι, Μπουτς. Όλα θα πάνε καλά. Πήγαινε να κοιμηθείς.
Οι τελευταίες, κ. Κάρεϊ.
- Ήταν μια μεγάλη εβδομάδα, δρ Μπράμσον. - Πρέπει να κούρασα τη συσκευή σας.
Χρειαζόμουν δύο πλήρη σετ ακτινογραφίες με αρκετές ημέρες διαφορά.
Έπρεπε να τις συγκρίνω για να... για να είμαι σίγουρος.
Σίγουρος για τι, γιατρέ; Τι είναι;
Ηρεμήστε, γιατρέ, δεν μπορείτε να μου πείτε τίποτα που να μην το έχω σκεφτεί.
Μικραίνετε.
Δεν... δεν ισχυρίζομαι ότι το καταλαβαίνω, κ. Κάρεϊ.
Δεν υπάρχει ιατρικό προηγούμενο για αυτό που σας συμβαίνει.
Απλά ξέρω ότι μικραίνετε.
Οι ακτινογραφίες το αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία.
Μα αυτό είναι αδύνατο.
Πάντα έτσι πιστεύαμε, κ. Κάρεϊ.
Θα σας στείλω στο Ινστιτούτο Ιατρικών Μελετών της Καλιφόρνια.
Αν υπάρχει κάποια εξήγηση για το φαινόμενο...
αυτοί θα την βρουν.
Μετά ξεκίνησε μια σειρά εξονυχιστικές εξετάσεις.
Ήπια ένα διάλυμα βαρίου και στάθηκα μπροστά σε ένα φθοροσκόπιο.
Μου έδωσαν ραδιενεργό ιώδιο.
Και με εξέτασαν με μετρητή Γκάιγκερ.
Μου έβαλαν ηλεκτρόδια στο κεφάλι.
Εξετάσεις παρακράτησης υγρών, πρωτεϊνών, οφθαλμολογικές, καλλιέργειες αίματος,
ακτινογραφίες και άλλες ακτινογραφίες. Εξετάσεις, ατέλειωτες εξετάσεις.
Και μετά, μια μέρα την τρίτη εβδομάδα, η τελική εξέταση.
Μια χρωματογραφική εξέταση.
Μην αποθαρρύνεστε, κ. Κάρεϊ.
Τουλάχιστον μάθαμε τι σας συμβαίνει.
Σταδιακή απώλεια αζώτου, ασβεστίου και φωσφόρου.
- Αυτή η εξέταση ίσως μας πει γιατί. - Το ελπίζω.
Νομίζω ότι πρέπει να στέγνωσε τώρα. Πρέπει να βρούμε φωσφολιπίδια,
αμινοξέα, χοληστερόλη, κρεατίνη και πρωτεΐνες.
Αυτά είναι τα πιο συνηθισμένα στοιχεία στην ταινία.
Μια στιγμή. Αυτό δεν ταιριάζει.
Σίγουρα δεν ταιριάζει. Ρίξε μια ματιά.
Η ανάλυσή μας δείχνει ότι πρόκειται για μια ανακατάταξη...
της μοριακής δομής των κυττάρων του σώματός σας.
- Δηλαδή σαν καρκίνος; - Όχι.
Όχι, πιο πολύ σαν αντι-καρκίνος, που προκαλεί συρρίκνωση των οργάνων.
Τότε ξέρετε γιατί μικραίνω.
Νομίζουμε πως ναι, κ. Κάρεϊ. Για αυτό σας κάλεσα εδώ.
Θέλω να μου πείτε κάτι.
Μήπως εκτεθήκατε από λάθος σε κάποιο είδος αντιμικροβιακού;
Ιδιαίτερα σε εντομοκτόνο, μεγάλη ποσότητα.
- Εντομοκτόνο; - Ακριβώς.
Εκτεθήκατε ποτέ;
Θυμάσαι τότε που γύρισα σπίτι και σου είπα για το φορτηγό;
Ναι, πριν δυο μήνες περίπου.
Πήγαινα στο μαγαζί από ένα δρομάκι.
Όπως πήγαινα, έστριψε ένα φορτηγό. Ψέκαζε δέντρα.
- Αυτό με κάνει να... - Όχι, αυτό ήταν μόνο η αρχή.
Βλέπετε, κάτι συνέβη στο εντομοκτόνο όταν είχε μπει στον οργανισμό σας.
Κάτι φανταστικό και χωρίς προηγούμενο.
Κάτι που, για να το πούμε απλά,
επηρέασε το εντομοκτόνο με τέτοιο τρόπο ώστε από απλό αντιμικροβιακό...
προκάλεσε θανατηφόρα οπισθοδρόμηση της διαδικασίας ανάπτυξης.
Έχετε εκτεθεί σε ραδιενέργεια τους τελευταίους έξι μήνες;
Όχι βέβαια. Δεν έρχομαι σε επαφή με τέτοια πράγματα. Εγώ...
Σκοτ, μια στιγμή. Εκείνη την ημέρα στο σκάφος.
- Το σκάφος; - Του Τσάρλι. Θυμάσαι;
Ναι, θυμάμαι.
Η ομίχλη.
Εκείνη η ομίχλη!
Θέλεις να οδηγήσω εγώ, αγάπη μου;
Όχι, εντάξει είμαι.
Λουίζ...
Θέλω να αρχίσεις να σκέφτεσαι για εμάς. Για το γάμο μας.
Μπορεί να συμβούν τρομερά πράγματα. Οι υποχρεώσεις σου έχουν όρια.
Ε, μια στιγμή.
Κοίτα, σ' αγαπώ. Δεν το ξέρεις αυτό;
Αγαπάς τον Σκοτ Κάρεϊ. Έχει ένα μέγεθος και ένα σχήμα και έναν τρόπο σκέψης.
- Όλα αυτά αλλάζουν τώρα. - Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.
Όταν σε παντρεύτηκα τα εννοούσα αυτά που είπα.
Και όσο φοράς τη βέρα, έχεις κι εμένα.
Έλα τώρα, πάμε σπίτι.
Η αλήθεια είναι ότι μόλις έχασα το συμβόλαιο του Μπάνιστερ.
Ξέρεις τι μεγάλος πελάτης ήταν. Μάλλον 40% του εισοδήματός μου.
Πάει τώρα, και δεν έχω πια αρκετά για να σου στέλνω τις επιταγές σου.
Έχεις κάνεις όλα όσα μπορούσε να κάνει ένας αδερφός.
Δεν μου αρέσει που το λέω αυτό, αλλά...
Ήρθαν δημοσιογράφοι στο εργοστάσιο.
Φαίνεται πως κάποιος στο ιατρικό κέντρο μίλησε για εσένα.
Τους είπα πως δεν ήταν αλήθεια, αλλά ένας δημοσιογράφος έμεινε.
Ήταν από το Αμερικανικό Συνδικάτο Τύπου.
Είπε ότι μπορεί να πληρώσουν για την ιστορία. Αν είναι αληθινή.
Σκοτ, η ιστορία θα βγει στο τέλος έτσι κι αλλιώς.
Οπότε, είτε πληρώσουν είτε όχι, θα την εκμεταλλευτούν όσο μπορούν.
- Οπότε κάνε τους να πληρώσουν. - Όχι, Τσάρλι.
Σκέψου το.
Εντάξει. Θα το σκεφτώ.
Αλήθεια όμως, υπήρχε επιλογή;
Χρωστούσαμε πολλά και ήμουν άνεργος.
Δεν υπήρχε επιλογή. Καμία απολύτως.
Και έτσι έγινα διάσημος.
Και ακόμα ο Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϊ,
γνωστός στο έθνος ως ο Εκπληκτικός Άνθρωπος που Ζαρώνει, συνεχίζει να μικραίνει.
Μέχρι πότε θα συνεχιστεί αυτό το φαινόμενο;
Θα ήθελα μη καταχωρημένο αριθμό, παρακαλώ.
Είναι ειδική περίπτωση.
Λέγομαι Λουίζ Κάρεϊ, ο συζ...
Κάρεϊ. Κ-Α-Ρ-Ε-Ϊ.
Κοιτάξτε, πρέπει να αποκτήσουμε μη καταχωρημένο αριθμό. Τόσο απλά.
Μιλήσαμε χθες.
- Βγήκε; - Πόσο μεγάλος είναι τώρα;
- Τον είδατε; - Πρέπει να βγει κάποια στιγμή.
Τι κάνει εδώ η τηλεόραση;
Και τώρα επιστρέφουμε στο Μαγικές Μελωδίες.
Ναι, σας ευχαριστώ πολύ.
Σκοτ; Σκοτ...
- Κατάργησα το τηλέφωνό μας. - Τι;
Λέω, κατάργησα το τηλέφωνό μας.
Θα προσπαθήσουν να μας δώσουν μη καταχωρημένο αριθμό την άλλη εβδομάδα.
- Τι θα πει θα προσπαθήσουν; - Απλά θα προσπαθήσουν.
Πολλοί περιμένουν για μη καταχωρημένους.
Δεν τους είπες με ποιον είσαι παντρεμένη; Τον Σκοτ Κάρεϊ, το τέρας που συρρικνώνεται;
- Σκοτ, μη. - Χρησιμοποίησε την επιρροή σου.
- Είμαι σπουδαίος! Είμαι διάσημος! - Σε παρακαλώ, μη.
Αυτοί οι δημοσιογράφοι έξω. Γιατί δεν τους λες γι' αυτό;
Να τους δώσεις μια νέα διάσταση για... για τις εφημερίδες τους!
Ή να τα κρατήσω για το βιβλίο μου; Ναι, αυτό θα κάνω.
Ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο στα τηλέφωνα...
και άλλο ένα αστείο για να γελάει ο κόσμος!
Σκοτ, ο κόσμος ξέρει. Καταλαβαίνει. Δεν γελάει μαζί σου.
- Όχι; - Όχι.
Γιατί όχι; Δεν είναι αστείο;
Αφού είναι. Βλέπεις αστείος που είμαι; Το παιδί που μοιάζει με άντρα.
Άντε, γέλα, Λουίζ. Κάνε όπως όλοι. Δεν πειράζει.
Γιατί δεν μπορείς να με κοιτάξεις; Κοίτα με!
Μη, Σκοτ.
Θα μας αφήσουν ήσυχους;
Λου, αγάπη μου, με συγχωρείς. Μάλλον χάνω το μυαλό μου, αν σου μιλάω έτσι.
Όχι, αγάπη μου. Είμαι καλά.
- Ξέρω ότι πρέπει να υποφέρεις. - Το ξέρεις;
Ναι, μάλλον και για εσένα είναι εφιάλτης.
Ίσως έχουμε ξεχάσει πώς να ελπίζουμε.
Μα, Σκοτ, υπάρχουν τόσα για να ελπίζουμε.
Οι γιατροί λένε ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρουν την αντιτοξίνη.
Βέβαια. Λου, ας φύγουμε από εδώ πριν τρελαθούμε και οι δύο.
Κάπου που να μην μπορεί να μας βρει κανείς.
Εντάξει, Σκοτ. Θα... θα βρω κάτι.
Και προσπάθησε... Προσπάθησε να μην ανησυχείς.
Όχι, θα αφήσω να ανησυχούν οι γιατροί. Έχω μείνει δύο μέρες πίσω στο βιβλίο μου.
17 Οκτωβρίου. Ύψος: 92 εκατοστά.
Βάρος: 23,5 κιλά.
Δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε άλλο σπίτι και ακόμα δεν υπάρχει ιδιωτικότητα,
ανακούφιση και κανένα νέο από το ιατρικό κέντρο.
Φοβάμαι ότι όση ζωή μου απομένει...
Εμπρός. Ναι, Κάρεϊ εδώ.
- Λουίζ! - Ναι, Σκοτ;
Η αντιτοξίνη, την βρήκανε.
Σκοτ! Είσαι σίγουρος;
Ο δρ Σίλβερ θέλει να πάμε εκεί. Αμέσως!
Είναι κάτι που πρέπει να καταλάβετε και οι δύο.
Δουλεύουμε με άγνωστους παράγοντες. Τίποτα δεν είναι εγγυημένο.
Είμαστε 50% σίγουροι ότι θα είναι αποτελεσματικό.
Για το άλλο 50%, απλά θα πρέπει να προσευχόμαστε.
Σε πόσο καιρό θα ξέρουμε;
Ο κ. Κάρεϊ θα μείνει εδώ υπό παρακολούθηση για μία εβδομάδα.
Θα έχουμε την απάντηση μέχρι τότε.
- Έτοιμος; - Έτοιμος.
Βάρος: 23,5 κιλά.
Ύψος: 92 εκατοστά.
Πόσο ήταν την περασμένη εβδομάδα;
Βάρος: 23,5 κιλά. Ύψος: 92 εκατοστά. Καμία αλλαγή, γιατρέ.
Τελείωσε, Σκοτ. Θα γίνεις καλά.
Πόσο θα πάρει, δρ Σίλβερ; Για να ξαναγίνω φυσιολογικός;
Φόρεσε την ρόμπα σου. Τελειώσαμε, δις Μάλτμπι.
Κ. Κάρεϊ, φαίνεται πως ελέγξαμε την εκφυλιστική πορεία της ασθένειάς σας.
Τα καταφέραμε ως εκεί.
Αυτή την στιγμή η ικανότητα ανάπτυξης του σώ- ματός σας είναι περιορισμένη όσο κάθε ενηλίκου.
Αν θα μεγαλώσετε ξανά ή όχι, είναι ένα άλλο θέμα.
Για να σας βοηθήσουμε, αντιμετωπίζουμε ένα νέο σύνολο προβλημάτων.
Δηλαδή θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου... έτσι;
Κ. Κάρεϊ, σας διαβεβαιώνω, συνεχίζουμε να δουλεύουμε.
Κάθε μέρα προχωρούμε τις γνώσεις μας πιο πέρα...
μέχρι που μια μέρα θα έχουμε ολόκληρη την απάντηση.
Σας ευχαριστώ, γιατρέ.
Οι σχέσεις μου με τον κόσμο είχαν πάψει με όλους...
εκτός από την γυναίκα μου.
Και ήξερα ότι σιγά-σιγά την έδιωχνα.
Αλλά, προσθέτοντας την δική της φρικτή πίεση σε όλα τα άλλα, μέσα μου...
έκαιγε η απελπισμένη μου ανάγκη για αυτήν.
- Θέλεις την εφημερίδα, Σκοτ; - Όχι. Όχι, ευχαριστώ.
Λέω να πάω για ύπνο. Έλα.
- Θα έρθεις να ξαπλώσεις; - Ναι, σε λίγο.
- Καληνύχτα, λοιπόν. - Καληνύχτα, Λουίζ.
Ένιωθα μικρός και ανόητος. Ένας γελοίος νάνος.
Είναι εύκολο να μιλάς για ψυχή και πνεύμα και εσωτερικές αξίες.
Όχι όμως όταν είσαι ένα μέτρο ψηλός.
Σιχαινόμουν τον εαυτό μου. Το σπίτι μου, την καρικατούρα που είχε γίνει η ζωή μου.
Έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να ξεφύγω.
Για πρώτη φορά από τότε που είχε γίνει, έφυγα μέσα στην νύχτα. Μόνος.
Περάστε! Περάστε! Περάστε! Εδώ, το μεγαλύτερο σόου στις μεσοπολιτείες!
Ελάτε να δείτε όλα τα τέρατα και τα παράξενα!
Δείτε την Ντόλι Ντάμπλινγκ, τη χοντρή! Ζυγίζει 380 κιλά!
Όταν κάθεται, κουνιέται και τρεμουλιάζει...
σαν μπωλ ζελέ το πρωί μιας κρύας μέρας!
Δείτε τον Φλάμο! Τον Φλάμο τον Πυροφάγο!
Οι μεγαλύτερες ατραξιόν που θα δείτε στη ζωή σας!
Θα θυμάστε τα θαύματα όλη σας την υπόλοιπη ζωή!
Ώρα για το μεγάλο σόου.
Θέλω να γνωρίσετε μερικά εκθέματα εδώ στην εξέδρα.
Πρώτα, η Μικροσκοπική Τίνα!
Είναι μόνο 93 πόντοι θηλυκής ομορφιάς.
Θα δείτε τέρατα και παράξενα από όλες τις άκρες της γης!
Οι πιο ασυνήθιστες παρεκκλίσεις μαζεμένες κάτω από αυτή την τέντα!
Σκαρωμένες από την σκανταλιάρα Μητέρα Φύση!
Εδώ είναι, σε όλο τους το μεγαλείο!
Αυτή η έκθεση δεν είναι μόνο διασκεδαστική, είναι και διδακτική...
Γεια σου.
- Σε πειράζει να καθίσω. - Όχι. Παρακαλώ.
- Μην αργήσεις, Κλαρίς. - Δεν θα αργήσω.
- Γεια σας. - Γεια σας.
- Μου δίνεις τη ζάχαρη; - Ναι, βέβαια.
Δεν σε έχω ξαναδεί εδώ. Είσαι με το τσίρκο;
Όχι, εγώ... Όχι.
- Απλά επισκέπτης, ε; - Ναι.
- Είμαι η Κλαρίς Μπρους. - Με λένε Σκοτ Κάρεϊ.
Γεια σου, Σκοτ.
Σκοτ Κάρεϊ.
Συγγνώμη, ίσως δεν θέλεις παρέα.
Όχι, μην φεύγεις. Θέλω να μείνεις. Μίλα μου.
- Εντάξει. - Πώς ζείτε με αυτό, δις Μπρους;
- Τι κάνετε; - Γεννήθηκα νάνος.
Έτσι μεγάλωσα. Και τώρα συνέβη σε εσένα και είναι αλλιώτικο.
Αλλιώτικο. Ένας άλλος τρόπος να πεις μόνος, σωστά;
Μα δεν είσαι μόνος τώρα.
Πάλι, πρέπει να είναι δύσκολο να ξεχάσεις πώς ήταν τα πράγματα.
Ναι, θα ήθελα να τα σβήσω από τη μνήμη μου.
Ίσως ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις είναι να αρχίσεις να σκέφτεσαι το μέλλον.
- Το μέλλον; Ένας κόσμος γιγάντων; - Έχω ζήσει μαζί τους όλη μου τη ζωή.
Σκοτ, για ανθρώπους σαν εμάς ο κόσμος μπορεί να είναι υπέροχος.
Ο ουρανός είναι το ίδιο γαλανός όσο και για τους γίγαντες. Οι φίλοι το ίδιο ζεστοί.
- Μακάρι να μπορούσα να το πιστέψω. - Πρέπει να το πιστέψεις.
- Δεν το πιστεύεις; - Το πιστεύω.
Δώσε μου χρόνο, Κλαρίς. Θα μάθω.
- Θα αργήσω για την παράστασή μου! - Μπορώ να σε ξαναδώ;
- Αν θέλεις. - Θέλω.
Ξέρεις κάτι, Σκοτ; Είσαι πιο ψηλός από εμένα.
Μπορώ;
Ευχαριστώ.
Εκείνο το βράδυ ξαναέπιασα τη ζωή. Ξεκίνησα ξανά να δουλεύω το βιβλίο μου.
Με απορρόφησε εντελώς.
Έλεγα στον κόσμο την εμπειρία μου.
Και λέγοντάς την, έγινε ευκολότερη.
- Νομίζω ότι είναι πολύ ωραίο, Σκοτ. - Αλήθεια, το πιστεύεις;
Δεν είμαι κανένας συγγραφέας. Απλά προσπαθώ να διηγηθώ πώς είναι.
Δεν ξέρεις πόσο σημαντικό ήταν για μένα που σε γνώρισα.
- Κάποια που καταλαβαίνει. - Μα είσαι πολύ καλύτερα τώρα.
Χάρη σε εσένα.
Όχι σε εμένα. Σε εσένα. Απλά σταμάτησες να τρέχεις.
Ξέρω μόνο ότι μπορώ να ξυπνήσω το πρωί και να θέλω ξανά να ζήσω.
Στ' αλήθεια να θέλω να ζήσω.
Είναι παράξενο. Μερικές φορές αρχίζω να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι που άλλαξε.
- Κι εγώ είμαι ο φυσιολογικός. - Αυτό ακούγεται καλό.
Όλοι εκτός, εκτός από εμένα και εσένα.
Έλα, θα σε κεράσω ένα ποτό. Μπορούμε να μιλήσουμε για το επόμενο κεφάλαιο.
Τι είναι, Σκοτ;
Πριν δύο εβδομάδες ήμουν πιο ψηλός από εσένα. Το είπες κι εσύ.
- Ναι, θυμάμαι, αλλά... - Δεν το βλέπεις;
- Τώρα είμαι πιο κοντός. - Ω, Σκοτ.
Ξαναρχίζει. Ξαναρχίζει.
Ξαναρχίζει!
Σκοτ; Σκοτ;
- Σκοτ; Είσαι εκεί; - Είναι ανάγκη να κάνεις τόση φασαρία;
- Σου έχω πει τι γίνεται εκεί μέσα! - Συγγνώμη, Σκοτ. Προσπαθώ να προσέχω.
- Θα βγεις; - Ναι, για λίγο.
- Πού; - Μέχρι τη γωνία. Στο παντοπωλείο.
- Θα ξανάρθεις αμέσως; - Και βέβαια.
Προσπάθησε να ξεκουραστείς. Ξέρεις ότι ο δρ Σίλβερ θέλει να σε ξαναδεί αύριο.
Εντάξει, πήγαινε. Βεβαιώσου ότι έχεις κλειδώσει!
Κάθε μέρα ήταν χειρότερα. Κάθε μέρα ήμουν λίγο μικρότερος.
Και κάθε μέρα γινόμουν πιο τυραννικός,
πιο πολύ τέρας στον τρόπο που εκμεταλλευόμουν την Λουίζ.
Ένας Θεός ξέρει τι πέρασε εκείνες τις εβδομάδες.
Μόνο εγώ μπορούσα να την ελευθερώσω.
Αν μπορούσα να βρω το θάρρος να τερματίσω την άθλια ύπαρξή μου.
Αλλά κάθε μέρα σκεφτόμουν "ίσως αύριο".
Αύριο οι γιατροί θα με σώσουν.
Σκοτ!
Όχι. Όχι. Όχι.
Σκοτ. Σκοτ.
...εισέπραξε θυελλώδη χειροκροτήματα όταν ανακοίνωσε ότι, αν εκλεγεί,
θα κάνει ότι μπορέσει για να μειώσει τους φόρους.
Από το Λος Άντζελες σήμερα, μία τραγική ιστορία. Το τέλος του Ρόμπερτ Σκοτ Κάρεϊ.
Η αναγγελία του θανάτου του αποκαλούμενου Ανθρώπου που συρρικνώνεται ήλθε από τον αδελφό του.
Ο θάνατος του Κάρεϊ ήταν αποτέλεσμα επίθεσης μίας κοινής οικόσιτης γάτας,
παλιού κατοικίδιου στην οικία Κάρεϊ.
Ήταν θύμα της πιο απίθανης ασθένειας στα χρονικά της ιατρικής.
Έτσι τελειώνει η ζωή ενός ανθρώπου το θάρρος και η θέληση για ζωή του οποίου
συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος. Ένας άνθρωπος του οποίου η απίθανη ιστορία...
ήταν γνωστή σχεδόν σε κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί στον πολιτισμένο κόσμο.
- Κ. Κάρεϊ; - Ναι;
- Μπορείτε να ανεβείτε. Θέλει να σας δει. - Είναι καλά;
Ο γιατρός της έδωσε ένα ισχυρό ηρεμιστικό, αλλά δεν έχει ενεργήσει σχεδόν καθόλου.
- Κατάλαβα. - Θα πάω για την συνταγή.
- Θα γυρίσω σε ένα λεπτό. - Ωραία.
Ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου βυθισμένος σε ένα νέο επίπεδο πόνου.
Κατάλαβα ότι είχα πέσει μέσα σε ένα κουτί.
Οι τοίχοι του με έκλειναν σαν κάποιο γιγάντιο πηγάδι.
Έπρεπε να ξεφύγω από το κουτί.
Έπρεπε κάπως να φτάσω την Λουίζ, να επιζήσω.
Οι σκάλες απλωνόταν από πάνω μου όσο έφτανε το μάτι μου.
Λόφος μετά από λόφο.
Ήξερα ότι δεν θα μπορούσα με τίποτα να τις ανεβώ.
Λουίζ!
Λουίζ! Στο κελάρι! Κοίτα στο κελάρι!
Λουίζ! Σε παρακαλώ, ψάξε με! Λουίζ!
Κάποια στιγμή, η Λουίζ θα ερχόταν στο κελάρι.
Μέχρι τότε, έπρεπε να κρατηθώ ζωντανός...
με ό,τι μπορούσα να βρω στο σύμπαν μου στο κελάρι. Και μέσα μου.
Το πάτωμα του κελαριού απλωνόταν μπροστά μου σαν κάποια απέραντη αρχέγονη πεδιάδα.
Χωρίς ίχνη ζωής. Γεμάτη με τα απομεινάρια μιας χαμένης φυλής.
Κανένας ναυαγός σε έρημο νησί δεν αντιμετώπισε ποτέ τόσο θλιβερή προοπτική.
Είχα ανακαλύψει πηγή νερού, ακόμα και τόπο διαμονής.
Τώρα, για αναζήτηση τροφής.
Ήξερα ότι τα αταίριαστα ρούχα μου δεν προσφερόταν...
για τις δοκιμασίες που βρισκόταν μπροστά μου.
- Δεν μπορείς να μείνεις εδώ. Όχι τώρα. - Δεν... δεν ξέρω, Τσάρλι.
- Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω. - Λου, άσε με να σε βοηθήσω.
Μπορείς να μείνεις μαζί μας, αλλά πρέπει να φύγεις από εδώ.
Μόνο να μπορούσα να είμαι σίγουρη. Τσάρλι, ίσως είναι απλά κάπου χτυπημένος.
- Ίσως έχει χαθεί. - Κοιτάξαμε παντού. Είναι νεκρός.
Αδερφός του είμαι. Δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο αν δεν ήμουν σίγουρος.
- Την είδες την γάτα. - Εντάξει, εντάξει.
Τσάρλι, έχεις σκεφτεί πόσο φριχτό πρέπει να ήταν;
Όλο σκέφτομαι ότι με χρειαζόταν και δεν ήμουν εκεί.
- Δεν ήμουν εκεί. - Λουίζ.
Πρέπει να το βγάλεις από το μυαλό σου.
Δεν θα το βγάλω ποτέ από το μυαλό μου.
Θα μιλήσω στους μεσίτες.
Ποτέ δεν αμφέβαλλα ότι κάποια στιγμή η Λουίζ θα ερχόταν.
Δεν μπορούσα να επιτρέψω στον εαυτό μου να αμφιβάλλει.
Έπρεπε μόνο να επιζήσω. Να βρω αρκετό φαγητό για να συντηρηθώ.
Με έσπρωχνε η πείνα.
Και επίσης η φρικτή σκέψη ότι χωρίς τροφή...
η συρρίκνωση επιταχυνόταν.
Ήμουν αδύναμος και εξασθενημένος.
Όμως ήξερα ότι, για να υπάρξω, έπρεπε να φάω.
Ήθελα ακόμα πολύ σκαρφάλωμα για να φτάσω το φαγητό.
Αλλά τώρα, απέραντη μπροστά μου, βρήκα μία βαθιά άβυσσο.
Ήταν μόνο ένα κουτί και το κενό ανάμεσα.
Όμως για εμένα ήταν το Γκραντ Κάνιον και οι σπηλιές Μαμούθ ταυτόχρονα.
Βαθύ, σκοτεινό,μυστηριώδες και επικίνδυνο.
Δεν υπήρχε κανένας τρόπος να το περάσω,
όσο εφευρετικό και πολυμήχανο κι αν θεωρούσα τον εαυτό μου.
Αυτή τη φορά, μπροστά στο σκοπό μου, φαινόταν ότι έπρεπε να υποστώ την ήττα.
Ξαφνικά, είδα μία ευκαιρία.
Αν μπορούσα να μετακινήσο το ξύλο στην άλλη μεριά.
Καταριόμουν τον εαυτό μου. Αν ήμουν λίγο μεγαλύτερος. Λίγο δυνατότερος.
Κατάλαβα ότι υπήρχε μόνο αυτή η ευκαιρία
και δεν είχα επιλογή, έπρεπε να την αρπάξω.
Αν μπορούσα να πηδήξω από το ξύλο της μπογιάς στην άλλη μεριά...
Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη. Μόνο για δράση.
Η φυλακή μου.
Σχεδόν όσο έβλεπα, μία βαριά, εχθρική περιοχή χώρου και χρόνου.
Και αποφάσισα ότι, όπως ο Άνθρωπος είχε επικρατήσει στον κόσμο του ήλιου,
έτσι και εγώ θα επικρατούσα στον δικό μου.
Στο κυνήγι μου για τροφή, είχα γίνει ο κυνηγημένος.
Αυτή τη φορά επέζησα.
Αλλά δεν ήμουν πια μόνος στο σύμπαν μου. Είχα έναν εχθρό.
Τον πιο τρομερό που είχαν αντικρίσει ποτέ ανθρώπινα μάτια.
Τσάρλι, είναι ένα μπαούλο που θέλω να πάρω, αν δεν σε πειράζει.
- Είναι στο υπόγειο. Θα σου δείξω. - Θα πάω αυτά στο αμάξι πρώτα.
Εντάξει.
Όχι, πλημμύρισε!
Ο λέβητας. Καλύτερα να ρίξω μια ματιά.
- Είναι τρομερό. - Θα κλείσω το νερό.
Λουίζ! Ψάξε με! Λουίζ! Τσάρλι!
Τσάρλι, εδώ είμαι! Τσάρλι! Λουίζ!
Στο νερό! Εδώ στο νερό!
Τσάρλι!
Μου μυρίζει γκάζι. Είναι κλειστό αυτό;
Θα το κλείσω.
Άκουσέ με! Λουίζ!
Λουίζ! Άκουσέ με! Σε παρακαλώ!
- Μπορείς να το φτιάξεις. - Εντάξει.
Θα φέρω υδραυλικό αύριο.
Τσάρλι!
- Πού είναι το σιφόνι; - Εκεί. Πρέπει να έχει βουλώσει.
Τσάρλι! Ψάξε με!
- Αυτό είναι το μπαούλο, Λουίζ; - Ναι, αλλά μην κάνεις τον κόπο.
- Είναι μούσκεμα. Θα το πάρω αργότερα. - Εντάξει.
Θέλω να έχεις μαζέψει και να φύγεις απόψε.
- Αυτά είναι όλα, Λουίζ; - Ναι, αυτά είναι όλα.
Είχα ακόμα τα όπλα μου. Με αυτά τα κομμάτια μέταλλο ήμουν ξανά άντρας.
Αν ήταν να πεθάνω, δεν θα ήταν σαν ανυπεράσπιστο έντομο...
στα σαγόνια της τερατώδους αράχνης.
Μια περίεργη ηρεμία με κατέλαβε.
Σκεφτόμουν πιο καθαρά από ποτέ,
σαν το πνεύμα μου να ήταν βουτηγμένο σε ένα λαμπρό φως.
Αναγνώρισα ότι μέρος της αρρώστιάς μου οφειλόταν στην πείνα,
και θυμήθηκα το φαγητό στο ράφι. Το κέικ σκεπασμένο με τον ιστό της αράχνης.
Δεν ένιωθα πια μίσος για την αράχνη.
Όπως κι εγώ, πάλευε τυφλά για την επιβίωσή της
Αν ήταν να την πολεμήσω, αν ήταν να κερδίσω το φαγητό,
έπρεπε να το κάνω αμέσως, όσο μου έμενε ακόμα δύναμη,
όσο είχα ακόμα μέγεθος αρκετό για να ανεβώ τον τοίχο.
Δεν ήταν απόφαση αυτό που με οδήγησε στο καφάσι, αλλά αντανακλαστικό,
τόσο ενστικτώδες όσο της αράχνης.
Τα πόδια μου έτρεμαν. Όχι από φόβο, αλλά από αδυναμία.
Κάπως όμως ένιωθα μέσα μου μια νέα πηγή ενέργειας.
Μια γιγάντια δύναμη, που με έσπρωχνε στην πάλη με τον θάνατο.
Ο εχθρός μου φάνταζε αθάνατος.
Περισσότερο από μία αράχνη, ήταν κάθε άγνωστος τρόμος του κόσμου,
όλοι οι φόβοι ενωμένοι σε μία απαίσια φρίκη μαύρη σαν την νύχτα.
Ό,τι άλλο και να είχε συμβεί, το μυαλό μου ήταν ακόμα ενός ανθρώπου.
Η ευφυΐα μου ήταν ακόμα η ευφυΐα ενός ανθρώπου.
Μου ήρθε μια ιδέα. Το ψαλίδι.
Πολύ βαρύ για να το χρησιμοποιήσω σαν όπλο, μπορεί να είχε άλλη χρησιμότητα.
Αν μπορούσα να τρυπήσω το τέρας με τον γάντζο μου...
ενωμένο με ένα σκοινί με το ψαλίδι, και μετά να σπρώξω το ψαλίδι από την άκρη.
Όσο ρίσκο κι αν ήταν, άξιζε να προσπαθήσω.
Ήξερα ότι, αργά ή γρήγορα, θα ορμούσε από τον ιστό...
γλιστρώντας μαύρη καταπάνω μου. Ένας μας έπρεπε να πεθάνει.
Κατέβα!
Κατέβα, διάβολε, σε περιμένω! Έλα!
Αυτό ήταν το βραβείο που είχα κερδίσει.
Το πλησίασα μέσα σε μία έκσταση αγαλλίασης.
Είχα κατακτήσει. Είχα ζήσει.
Αλλά όπως άγγιξα τα ξερά ψίχουλα θρέψης,
ήταν σαν το σώμα μου να είχε πάψει να υπάρχει.
Δεν υπήρχε πείνα. Όχι πια ο τρομερός φόβος της συρρίκνωσης.
Είχα ξανά την αίσθηση του ενστίκτου.
Κάθε κίνησης, κάθε σκέψης συντονισμένων με κάποια μεγάλη διευθύνουσα δύναμη.
Συνέχιζα να συρρικνώνομαι, να γίνομαι...
Τι; Το απειροστό;
Τι ήμουν;
Ακόμα άνθρωπος;
Ή μήπως ήμουν ο άνθρωπος του μέλλοντος;
Αν συνέβαιναν και άλλες εξάρσεις ακτινοβολίας,
και άλλα σύννεφα πλανιόταν πάνω από θάλασσες και ηπείρους,
θα με ακολουθούσαν και άλλα πλάσματα σε αυτόν τον απέραντο νέο κόσμο;
Τόσο κοντινά, το απειροστό και το άπειρο.
Αλλά ξαφνικά ήξερα ότι ήταν στην πραγμα- τικότητα τα δύο άκρα της ίδιας έννοιας.
Το απίστευτα μικρό και το απίστευτα μεγάλο τελικά συναντιόνται,
σαν να κλείνει ένας γιγάντιος κύκλος.
Κοίταξα επάνω,
σαν να ήταν κάπως να συλλάβω τους ουρανούς, το σύμπαν
λέξεις πέρα από αριθμούς. Το ασημένιο υφαντό του Θεού απλωνόταν μέσα στη νύχτα.
Και εκείνη την στιγμή ήξερα την απάντηση στο αίνιγμα του απείρου.
Μέχρι τότε σκεφτόμουν στα πλαίσια της περιορισμένης διάστασης του Ανθρώπου.
Είχα θεωρήσει πράγματα δεδομένα για την Φύση.
Ότι η ύπαρξη αρχίζει και τελειώνει είναι σύλληψη του Ανθρώπου, όχι της Φύσης.
Και ένιωθα το σώμα μου να μειώνεται,
να λιώνει, να πηγαίνει προς το τίποτα.
Οι φόβοι μου έλιωσαν και στην θέση τους ήρθε η αποδοχή.
Όλο αυτό το απέραντο μεγαλείο της δημιουργίας έπρεπε να έχει κάποιο νόημα.
Και τότε είχα κι εγώ νόημα.
Ναι, μικρότερος από το μικρότερο, είχα κι εγώ νόημα.
Για τον Θεό, δεν υπάρχει μηδέν.
Υπάρχω ακόμα
ΤΕΧΝΙΚΗ--ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ .::.• SAVVAS MovieZ Team•™"©©™".::.