Touching The Void (2003) Marc2008 (dec.2009), The Netherlands.
We klommen voor de fun.
En meestal was het leuk.
Da's alles wat we deden.
En we waren behoorlijk onbezonnen,
en we gaven niks om iets of iemand anders,
we wilden de hele wereld beklimmen. Pure fun.
Het was gewoon schitterend.
Soms ging het behoorlijk fout. Dat was minder leuk.
We kwamen in Peru toen ik 25 was. Simon was 21.
Maar we hadden al veel geklommen in de Alpen.
Bergen beklimmen waar nog nooit iemand was geweest of
een route nemen die nog niet genomen was werd ons doel.
Een vriend die veel had geklommen in Zuid-Amerika...
...was langs de westkant gegaan in de jaren 70.
Hij zei dat het een uitdaging zou worden.
Het was de laatste grote berg in deze keten die...
...nog niet beklommen was.
Het grote onbekende lag daar.
Dat maakt het net zo aantrekkelijk.
Het was een geïsoleerde plek. 2 dagen van de weg.
De bergen rondom leken reusachtig,
vergeleken met de Alpen.
Uiteindelijk bereikten we de weg, naar Siula Grande.
We konden de ezels niet verder meenemen.
Het was nog 7 à 8 km van de voet van de berg.
We wisten dat Siula Grande achteraan lag, maar zagen het niet.
We ontmoetten Richard Hawking in Lima. Hij was alleen op stap.
En ik dacht dat we zeiden: "Waarom ga je niet mee?"
Ik dacht dat hij zei dat hij niks van bergbeklimmen wist.
Ik wist niet echt waar ik het had,
of waaraan ik zou beginnen.
We wilden Richard bij ons op de berg,
hij zou in het basiskamp op onze spullen kunnen passen.
Ik leerde Simon goed kennen.
Ik weet niet of het aan zijn persoonlijkheid lag,
of aan het feit dat hij vergevingsgezinder was tegen
mij als niet-klimmer in die omgeving.
Maar tot Joe drong ik moeilijker door.
Ik was veel ambitieuzer dan Simon.
Siula Grande betekende veel.
We wisten dat er al expedities waren mislukt.
Als niemand had geprobeerd, zou het anders geweest zijn.
Het feit dat zovelen hadden geprobeerd maar faalden, maakte het spannend.
Ik dacht: "We doen het gewoon, wij zijn gewoon beter."
Sinds de jaren 70 probeerden mensen die bergen
te beklimmen in "Alpine style".
Dat betekent, dat je je rugzak volstopt
met kledij, eten, materiaal
en je start van het basiskamp en klimt naar de top.
Je klimt in een keer.
Je maakt de touwen niet op voorhand vast,
je hebt onderweg geen extra kampen.
Da's de puurste stijl en de stijl die Joe en ik gebruikten.
Het is een kwestie van doorzetten want je kan niet zomaar terug.
Gaat er wat fout, dan kan dat heel ernstig worden.
Geen reddingsteam, geen heli en geen andere mensen.
Je mag geen fouten maken.
Als je ernstig gewond geraakt kan je sterven.
Ik had het nog niet van die hoek gezien en het was stijl.
Ik dacht zoiets als: "Jezus, wat groot!"
't Zag er moeilijker uit dan ik dacht.
Maar ik was opgewonden.
Het begin was geweldig.
Hier leven we voor.
Ik hou van het klimmen zelf.
Als je goed klimt voelt dat geweldig aan.
Het is een combinatie van turnen en ballet.
Een mix van kracht en sierlijkheid.
Bergen zijn voor mij het mooiste op de wereld.
Ik heb dan een enorm gevoel van ruimte
en vrijheid, als ik weg ben
van alle ellende in de wereld.
We waren verwonderd toen we aan de ijsvlakte op 300m kwamen.
Het ijs liep tussen de bergen door,
en je had verticale stukken.
We begonnen hier voorzichtig te klimmen.
Omdat je aan iemand anders vasthangt
moet je hem in alles vertrouwen.
Maar soms denk je toch:
"Alsjeblieft, Simon, hier niet vallen, hier niet vallen!"
Het touw kan je niet alleen redden, het kan je ook doden.
Als je valt komt alles los en ben je dood,
want je valt mee.
Bij dit soort van klimmen moet je je partner
volledig vertrouwen.
We waren heel blij op het einde van dag één.
We hadden veel geklommen en goed geklommen.
We waren vol zelfvertrouwen dat het zou lukken.
Op die hoogte droog je snel uit.
Je moet zeker 4 à 5 liter per dag drinken.
En je kan dat alleen doen door ijs te smelten.
Alles kost zoveel tijd.
Eén drankje bereiden kost veel tijd op die hoogte,
Het kost je makkelijk een uur.
Daarom dronken we waarschijnlijk te weinig.
Maar we hadden ook niet veel gas.
Normaal is er niet veel risico in ons leven.
En terug wat risico nemen haalt ons uit het alledaagse.
Je voelt je meer leven.
Ik was nooit zo hoog geweest.
Het was zwaar, zulk ijs te beklimmen.
Niet alleen technisch moeilijk en beangstigend,
maar je hart gaat ook als gek tekeer op die hoogte.
Nu zou het heel koud worden.
We zaten op 5800-6000m, er was veel wind.
Daarna begon het te sneeuwen, en dat betekende dat
er overal poedersneeuw naar beneden kwam.
De sneeuw bleef aan je kleren plakken.
Dan bevroor het en je kreeg een harnas van sneeuw.
Het laatste stuk
was 100m vreselijk klimmen.
Onstabiele poedersneeuw.
Nergens houvast.
Het was fysiek heel zwaar.
Op 5 à 6 uur klommen we maximum 65 meter.
We gingen door na het donker.
Ik kreeg het heel koud want ik zat stil.
Want Simon was aan het klimmen.
Ik begon onderkoeld te geraken.
Je wist dat verder klimmen slecht
zou aflopen.
Dus maakten we een sneeuwhol.
's Morgens, bij goed weer
zagen we wat we aan het klimmen waren geweest.
Het was een nachtmerrie
van gevallen poedersneeuw.
Overal gevaarlijke situaties.
We hadden van deze rare poedersneeuw in de Andes gehoord
maar we hadden het nog nooit gezien.
Geen idee hoe poedersneeuw kan blijven hangen op die steile hellingen.
In de Alpen valt het eraf bij een helling van 40 graden.
Het was mijn moeilijkste en gevaarlijkste beklimming ooit.
We waren zelfs bang in een impasse te geraken..
en dat we niet verder zouden kunnen.
We wisten dat we niet naar beneden konden,
langs waar we gekomen waren.
We klommen ons vast.
En daarbij wachtte ons een kloof van 150m.
We waren dus heel blij dat we om 14u
op de noordelijke rand van de westflank stonden.
En we zwoeren dat we dat nooit meer zouden doen.
Boven gekomen waren we heel moe.
Ik was uitgeput en dacht:
"We hebben de flank gedaan,
ik hoef niet meer tot de top."
We dachten: "We zijn hier geraakt,
nu kunnen we ook naar de top."
Ik hou niet van pieken want 80% van de ongevallen gebeuren daar.
We hadden op voorhand besloten om langs
de noordkant naar beneden te komen
tussen de Siula Grande en de Yerupaja.
en dan konden we zo verder naar beneden.
Grote wolken kwamen al aanzetten uit het oosten.
We dachten dat dit een gewone rand zou zijn,
makkelijk om af te dalen.
We hoopten zelfs te kunnen wandelen.
Het werd heel moeilijk.
Verschrikkelijk moeilijk.
Verticaal aan de westkant met overhangende stukken.
en de oostkant steile stukken 100m onder ons.
Het was erg en heel gevaarlijk.
We verloren een beetje de controle.
Na anderhalf uur waren we verdwaald.
We konden niks zien.
Dankzij een opening in de wolken, zagen we de rand.
We begonnen erop te klimmen.
Ik wist op dat moment niet
dat het een enorme oversteek was,
en dat ik over de top ervan liep.
Ik hing daar en zag alle sneeuw en ijs vallen
van de westelijke kant van de Siula Grande.
Ik klom terug op de rand en riep naar Joe
dat ik de rand had gevonden.
"Ik heb de rand, Joe!"
We hoopten die dag nog af te dalen,
maar toen het donker was, zaten we nog hoog.
Op 6000m.
En toen vielen we zonder gas.
's Anderendaags was het heel duidelijk
dat we de slechte kant gekozen hadden.
Ik was er zeker van dat we die dag het basiskamp zouden halen.
Op dat moment dacht ik dat de klim zo goed als achter de rug was.
Ik liep voor Simon,
en plots was er die verticale wand die de rand in twee deelde.
Ik zat op handen en knieën, kapte me vast in het ijs
en liet mezelf zakken.
Als je jezelf vast kapt, luister je naar het geluid. En je kijkt ernaar.
Nu hing ik daar met twee bijlen. Ik nam de hamer eruit
om me vast te maken in de verticale wand.
Ik klopte hem in de wand maar het
maakte een vreemd geluid.
Dus ik dacht: "Ik haal hem eruit en probeer opnieuw."
Ik wilde heel vaste punten maken tot beneden.
En ik wou net weer slaan..
De pijn is... kwam langs mijn dij
en langs mijn knie en het was heel erg pijnlijk.
Door de impact was mijn been door mijn knie geschoten.
Het been kwam door mijn knieschijf
en zo verder naar boven.
De pijn was verschrikkelijk. Ik kon het eerst echt niet aan.
Ik ademde door en het ging wel. Ik zag dat we...
...aan de westkant op gelijke hoogte met de Rasac zaten,
Dus ik wist hoe hoog we waren.
En ik dacht: "Fuck, ik kan geen breuk hebben,
dan ben ik zo goed als dood."
Het touw verslapte.
Simon kwam naar beneden.
Ik kon geen been voelen.
Er was geen bloed,
en de pijn was minder.
En ik dacht: "Misschien valt het nog mee,
een ligament verrekt ofzo."
Ik probeerde te staan.
Ik voelde het been en ik wist dat het gebroken was.
Ik herinner me zijn blik nog goed.
Een blik van shock, wanhoop en angst.
Vanalles in één blik.
En hij zei: "Ben je ok?"
Ik dacht even: "Ja, prima" te zeggen. Heel gek.
Maar ik zei: "Nee, mijn been is gebroken."
Meteen dacht ik dat we vast zaten.
Het zou al sterk zijn als één van ons het zou halen.
Het kwam even in me op van
"Als hij nu valt kan ik door,
ik laat hem achter en er is geen gepruts,
met hem of met deze situatie."
Hij gaf me pijnstillers tegen de hoofdpijn.
En hij sprak eigenlijk nergens over.
Het was alsof hij wist wat dit betekende.
We wisten allebei dat hij me moest achterlaten.
Hij had iets kunnen zeggen als: "Ik ga hulp halen,"
waarop ik zou zeggen: "Juist, ja."
Want ik wist dat er geen hulp was.
Dat zou voor hem gemakkelijk geweest zijn.
We dachten niet echt dat we een keuze hadden.
Ik wist niet waarom ik dacht dat er wat gebeurd was.
En ik begon te denken: "Is één van hen dood, of allebei?"
"Zelfs als één van hen dood is," niet "wie wil ik dood," maar wel
"wie wil ik dat er terugkomt?"
't Is hard om te zeggen.
Liefst had ik Simon terug.
Ik dacht: "Oh, hij vertrekt niet."
Ik kalmeerde en probeerde te focussen
op hoe ik zou afdalen.
We discussieerden over wat we zouden doen.
We hadden 2 touwen van 50m.
Samen één touw van 100m met een knoop in het midden.
Ik bond mezelf aan één kant en Simon aan de andere,
in theorie kon hij me 100m laten zakken.
Ik maakte een gat in de sneeuw,
ging er in zitten en zette me schrap.
En ik lag tussen zijn benen.
En Simon begon te laten zakken.
Ik liet hem één helft zakken, 50m.
En dan voelde ik de knoop.
De knoop ging niet door de musketon.
Dus stopte ik.
Ik ging op mijn goed been staan,
zodat het touw losser kwam.
Ik gaf hem genoeg touw om het los te maken.
Stak het touw er weer in aan de andere kant.
Maakte het vast en zakte weer 50m.
Hij beveiligde zich, en ik klom verder naar beneden.
En zo gingen we verder.
Simon probeerde het wat te versnellen,
daardoor begon mijn been te slingeren en kwam tegen mijn knie.
Bijzonder pijnlijk.
Ik was kwaad dat hij me zo pijn deed,
en dacht: "Rustig,"
maar ik wist dat hij geen keuze had, het moest snel.
Zijn gezicht zag er slecht uit, ik vroeg me af
of hij kwaad was.
Ik kon niet echt op die pijnkreten letten,
we moesten naar beneden.
We maakten gaten in de poedersneeuw,
en die bleven tot hij me had laten zakken.
Als het al zolang bleef.
Hij liet me zakken aan een 9mm, wel 8,8mm touw. Da's zo dik.
Met bevroren handen.
Wat hij deed was uitzonderlijk,
en ik heb nog nooit gehoord van zo'n reddingsactie.
We daalden in volle storm. Ik weet niet wat de windchillfactor was,
maar het kon -80 zijn.
Ik verloor een liter bloed, in shock en gedehydrateerd
Op dit punt zouden we een sneeuwhol gemaakt moeten hebben,
in onze slaapzak gekropen zijn en gedronken hebben.
Zonder gas ging dat niet.
We verloren alle controle omdat we geen hol konden maken,
en liepen het risico om vast te geraken in de storm.
Het begon er beter uit te zien. We waren er bijna.
En ik begon stilletje te denken:
"Misschien nog één achter deze, en dan zijn we op de gletsjer."
Plots werd alles hard en ijzig,
steiler en steiler,
en ik was in paniek.
Ik riep naar Simon dat hij moest stoppen maar hij hoorde het niet.
Ik voelde meer gewicht aan het touw,
maar ik dacht er niet over na, enkel zo van:
"Het is wat steiler, nu."
Als ik naar beneden keek,
was ik geschrokken van wat er was gebeurd.
En ik zag een diep gat onderaan de klip,
25m lager.
Ik probeerde met mijn bijlen de rand te raken
En op dat moment begon ik weer te zakken
En ik dacht: "Jezus man, niet doen, niet doen!"
Ik wist dat er niet genoeg touw was om me tot beneden te laten.
Als ik mijn gewicht niet van het touw kon halen,
kon hij het niet losmaken.
Ik wist dit en schreeuwde om me niet te laten zakken.
Ik liet hem zakken tot aan de knoop en schudde met het touw.
Het teken om het touw te lossen.
Er gebeurde niks.
En het bleef stil.
Ik wist dat de enige oplossing, klimmen was.
Ik had twee prusik loops. Dat zijn dunne touwen.
En met een speciale knoop kunnen die over het touw glijden.
Als je dan trekt, pakt die het touw.
En dan kan je uiteindelijk gaan staan.
En zo kan je steeds verder
naar boven klimmen.
Ik probeerde mezelf en het touw recht te houden
En daarna probeerde ik de touwtjes vast te maken.
Maar deze vreselijke touw.. Ik weet niet waarom het niet ging.
Door mijn vingers, ik voelde mijn vingers niet.
Ik keek en probeerde het ding erin te duwen met mijn tanden.
En dan er rond.
Mijn handen en voeten waren koud. Ik had het heel koud.
Het was een hopeloze situatie en ik wist niet wat Joe
aan het doen was of wat er was.
Waarom duurde het zo lang om zijn gewicht van het touw te halen?
Daar was geen verklaring voor.
Een zat vast en ik maakte het aan mijn borst om recht te blijven.
Ik probeerde de andere, maar mijn vingers..
Het ding viel en ik keek ernaar.
Ik wist dat ik gezien was.
Ik dacht: "Ik kan niet klimmen."
Het idee van zo te klimmen, het gaat niet,
zeker niet met die vingers. Onmogelijk.
Ik kon niks doen en voelde me hulpeloos.
En kwaad.
Ik kon niks doen, mijn gewicht niet van het touw halen..
Ik hing daar en dat duurde misschien wel anderhalf uur.
De situatie werd er niet beter op.
Ik probeerde me in positie te houden,
maar de sneeuw gleed langzaam weg.
Het werd hopeloos.
Geestelijk zat ik erdoor.
Want ik kon niks doen,
ik hing aan het touw en wachtte tot ik zou sterven.
En ik zou waarschijnlijk snel sterven. Het was ijskoud.
Ik schoof echt met stukjes naar beneden.
Want de zachte sneeuw schoof weg.
Hij moest loskomen ik kon niks doen.
Hij zou 100m vallen.
50m verder ging hij het dubbele vallen en sterven.
Hij wist niet of ik meters of centimeters van de grond hing.
Hij wist het niet. Hij wist wel dat ik ging sterven.
Ik dacht eraan dat ik een zakmes in mijn rugzak had zitten.
De beslissing was snel genomen.
Voor mij was het de enige oplossing op dat moment.
Ik kon onmogelijk blijven waar ik was,
vroeg of laat zou ik van de berg worden getrokken.
Ik nam de rugzak en deed hem open met één hand,
en haalde het mes eruit.
Woesh!
Het was een vreselijke nacht.
Ik dacht constant aan wat er met Joe zou gebeurd zijn.
Het duurde lang voor ik het terug warm kreeg. En het lukte niet echt.
Het was heel, heel koud.
Het ergste was die vreselijke dorst.
Ik begon het water in de sneeuw zelfs te ruiken.
Dat gevoel had ik.
Het was heel vreemd.
Ik wist niet wat er gebeurd was.
Ik was niet op iets plats gevallen, het was rond aan beide zijden.
En ik gleed verder in het donker.
Ik denk dat het een val van 50m was.
Ik was verwonderd nog te leven.
Mijn hoofdlamp straalde naar beneden
en ik zag geen einde.
Ik voelde me heel ongemakkelijk en kwetsbaar.
Eén meter meer naar rechts,
en ik was in dat grote gat gevallen.
Ik kreeg de sneeuwschroef er snel in.
En toen keek ik in het rond en dacht na,
"Jezus, hier kom ik nooit uit."
Mijn touw ging helemaal naar boven, 25m, tot aan de ingang.
En ik dacht dat Simon daar was.
Maar ik was zeker dat hij dood was en dat het niks betekende.
Ik dacht: "Als ik aan het touw trek zal het strakker rond hem komen."
Want hij zou van de rand gevallen zijn,
en daar als een dood tegengewicht hangen.
Het touw zou terug naar boven komen.
Dus dacht ik: "Ik trek het touw strak rond zijn lichaam."
Maar het bleef komen en komen.
Toen ik dat zag wist ik dat het doorgesneden was.
Ik dacht dat ik hier ging sterven.
Maar ik was blij want Simon leefde dus nog.
Simon!
Ik had geen goede vooruitzichten.
Je sterft niet van een gebroken been.
Ik deed mijn hoofdlamp uit om de accu's te sparen.
Het was donker en het begon me duidelijk te worden.
Er is iets met kloven,
ze voelen vreselijk aan, niet iets voor de levenden.
Het ijs kraakte, en de wind blies langs het ijs.
Ik deed de lamp terug aan want het donker zei me niks.
Ik voelde me echt helemaal alleen.
En ik was heel bang.
Ik was 25, ik was fit, ik was super ambitieus.
En dit was mijn eerste echte trip. Ik wil de wereld beklimmen,
en het leek niet.. dit was geen deel van ons plan.
Het moest erg laat zijn.
Ik dacht niet er nog uit te geraken.
Verdomme. Dom, dom..
Een klimmer moet altijd controle hebben, altijd..
Dus ik zag me als een verliezer.
Kinderachtig. Ik huilde en huilde.
Ik dacht:
"Ik ben sterker dan dat."
Het begon licht te worden rond 5-6 uur.
En ik riep weer op Simon.
Ik stond op, kleedde me aan en pakte alles in.
Een vreselijk gevoel.
Nu was ik er zeker van dat Joe de dag ervoor gestorven was.
En nu zou ik ook sterven als vergelding.
Maar ik bleef niet zitten vol zelfbeklag.
"Ik ga verder en zal sterven in de afdaling."
Plots verdween de grond.
En ik gleed steil naar beneden.
Onderweg zag ik de overhangende ijsschots
waar ik hem over gelaten had,
dus ik wist dat hij daar had gehangen
en dat hij zich niet had kunnen losmaken.
En toen ik lager ging, zag ik tot mijn afschuw
dat er onderaan een enorme kloof was
van 12m breed en van hieruit eindeloos diep.
SIMON!
Bij het eerste licht zou hij wakker zijn.
Want ik had verschrikkelijk veel dorst.
Hij zou wakker zijn en water gaan halen.
Hij zou me zeker vinden.
Ik stopte en riep in de kloof,
en ik riep en riep: "Joe, Joe."
En ik veronderstel, achteraf bekeken dat ik
na het losmaken van het touw moest gaan kijken
in de kloof of hij daar was.
Maar op dat moment dacht ik er niet aan.
Ik was zeker dat hij dood was.
100% overtuigd dat hij er niet meer was dat ik alleen was.
Dat niemand me kwam halen.
Ik ben katholiek opgevoed.
Ik was al lang gestopt met in God te geloven.
Ik vroeg me altijd al af of ik me onder druk
terug zou bekeren, een weesgegroet zeggen en "haal me hieruit".
Ik heb er niet aan gedacht.
Dat betekende dat ik echt niet meer geloofde.
En de dood is het einde. Er is geen eeuwig leven.
Er is niks.
En ik dacht: "Kan ik hier uit klimmen?"
25 meter overhangend ijs. Zelfs met een goed been niet.
Ik wist dat ze allebei dood waren maar ik kon het kamp niet opruimen.
Ik wist eigenlijk niets van ze.
Buiten hun voornamen, Joe and Simon.
Ik kende hun familienaam niet. Ik wist niks.
En ik had het gekke idee dat als ze van de berg gevallen waren
ze onderaan zouden neergekomen zijn.
Ik dacht dat ik ze aan de voet van de gletsjer zou zien.
En ik vertrok om zover mogelijk te geraken.
Ik daalde alleen de gletsjer af.
Op dat moment was ik zeker dat ik ging sterven.
Alleen een gletsjer oversteken is levensgevaarlijk,
met al die kloven bedekt door de sneeuw.
Gelukkig vond ik een oud spoor van ons,
van toen we vertrokken waren.
Toen ik van de gletsjer was, wist ik dat ik het zou halen.
Ik ging het halen!
Ik zou overleven!
De nacht was onbeschrijfelijk beangstigend.
Ik dacht dat het zo dagenlang zou zijn.
Je moet voortdurend beslissingen blijven nemen,
zelfs als het de verkeerde zijn.
Zonder beslissingen zit je vast.
Om te overleven moest ik mezelf
in de kloof laten zakken.
Ik had geen idee wat daar was.
Ik hoopte dat ik er een uitweg zou vinden.
Ik had het moeilijk met die beslissing. Ik was bang.
De andere mogelijkheid was blijven zitten
en blindelings hopen dat het zou beteren.
Maar ik wist dat het niet zou beteren.
Ik wou niet naar beneden kijken.
Ik was bang dat er gewoon niks was.
Ik maakte geen knoop aan het einde van het touw.
En als er niks was zou het touw niet kunnen houden.
Dan zou ik vallen. Alles zou snel gaan.
Ik dacht: "Jezus, wat groot!"
Op dit moment was ik fysiek uitgeput,
strompelend en uitgedroogd.
Er ging vanalles door mijn hoofd,
schuldgevoelens, angst, hoe moest ik het aan Joe's ouders uitleggen,
aan vrienden, aan Richard.
Ik dacht er even aan een goed verhaal te verzinnen,
waarin ik beter naar voor kwam.
En daar heb ik een hele tijd over gedacht.
Het enige beeld van Peru dat was blijven hangen was
het zien van deze man.
En hij was al heel dicht voor ik hem herkende.
Maar hij zag er verschrikkelijk uit.
Onherkenbaar.
En ik zei: "Waar is Joe?"
En hij zei: "Joe is dood."
Ik vertelde hem het hele verhaal toen we naar het kamp gingen.
Ik vertelde hem alles wat er gebeurd was.
Hij veroordeelde me helemaal niet.
Hij nam het vrij goed op.
Van de brug had ik me 25m laten zakken.
Ik was blijkbaar op de bodem van de kloof
die de vorm had van een klok.
Tot de top was het zeker 50m.
Het was zo groot als de Saint Paul kathedraal.
Ik keek naar beneden en zag harde sneeuw.
Ik dacht: "Dit is de bodem van de kloof!"
15m verderop was er een helling naar boven.
En bovenaan kwam de zon erdoor.
De zon straalde erdoor.
Dit was de uitgang die ik zocht!
Ik dacht: "Whoo, die helling kan ik nog wel aan!"
Ik kroop over de vloer. Ik kroop op mijn buik.
Toen voelde ik dingen onder me breken.
Het was geen solide vloer, hij was blijkbaar hol eronder.
Ik was doodsbang.
Plots was het alsof ik op een eierschaal liep.
Als het breekt geraak ik nooit op de helling.
En dat was mijn uitweg.
Ok, ik ben er. Dit is vaste grond.
Ik hakte mijn bijl erin en kroop verder.
Dat was pijnlijk want mijn benen kwam samen neer.
Ik probeerde ervoor te zorgen dat mijn links been niet eerst viel.
Maar ik kwam op mijn gebroken been terecht.
Ik voelde de verplaatsing. Ik voelde mijn bot bewegen.
Bij elke sprong viel ik bijna flauw.
Het was heel pijnlijk.
En het was een mooie zonnige dag.
Waw, de hele wereld was er terug.
Ik lag te lachen in de sneeuw.
Dat was de ontlading.
Ik keek naar de gletsjer en dacht:
"Wel, je bent niet eens begonnen, vriend."
Het is nog kilometers ver over slechte grond.
Ik was gewoon wat aan het mijmeren,
na de belangrijkste klim van mijn leven.
Wanneer je zo'n klim gedaan hebt, ben je uitgeput voor dagen.
Je eet, drinkt en slaapt.
Ik was daar net uitgekomen, had een gebroken been en veel pijn.
Ik was gedehydrateerd, had geen eten. En ik ging proberen verder te gaan.
Onmogelijk dat je dat gaat doen.
En toen besefte ik dat ik doelen moest stellen.
Ik begon de dingen te bekijken en na te denken:
"Als ik die kloof haal in 20 minuten.."
"Ja, dat ga ik doen."
Als ik het dan in 18 minuten haalde was ik heel blij,
als het er 22 of 24 waren, kon ik wel beginnen huilen,
Het werd een obsessie.
Ik weet niet waarom ik het deed. Het werd me allemaal duidelijk.
Wat ik moest doen was te veel Ik kon het niet bevatten.
Ik bleef in Simons sporen en dat ging heen en weer
langs kloven en zo.
Ik dacht: "Tenzij ik hem in een kloof vind
zullen zijn sporen me langs de kloven leiden."
Al die grote bergen rondom je. Grote muren van bergen.
Je wordt er klein en kwetsbaar van.
En je vraagt je af of er een kwaadaardige presence je wil pakken.
Het was zoals iemand die een mier plaagt,
en voortdurend iets in haar weg legt.
Om ze uiteindelijk plat te trappen.
Ik zag Simons sporen opvullen.
Ze waren mijn levenslijn op de gletsjer.
En ik werd behoorlijk wanhopig.
Ik ging verder in de duisternis. Niet slim op die helling van de gletsjer.
Maar ik was bang en zocht Simons sporen.
's Morgens was het een heldere zonnige dag en de sporen waren weg.
Ik vertrok vroeg,
en af en toe moest ik op één been staan om de weg te zien.
En dan weer zitten en verder schuiven.
Er was een gigantische kloof rechts van de rand.
Er waren er plots heel veel.
Ik kwam op een punt waar ik de rotsen zag.
Ik begon over vertrekken.
Deels omdat ik ongerust was over Simon.
Ik vond het beter zover mogelijk weg te gaan van dit alles.
Ik wou niet meteen vertrekken.
Ik had nog een dag of twee nodig om mijn gedachten op een rij te zetten.
En om op krachten te komen.
Ik nam lang de tijd om me te wassen.
Dat was zalig. Mijn haar en gezicht wassen, scheren..
De overblijfselen
van de berg uit mijn systeem krijgen.
Ik had dorst, het maakt niet uit hoeveel sneeuw je eet,
je krijgt gewoon niet genoeg water binnen.
Ik zag de rotsen. Ik wist hoe groot ze waren en hoe ver het nog was.
Dat was de eerste keer dat ik twijfelde,
of ik de afstand kon afleggen.
Ik liet al mijn spullen achter.
Ik wist dat ik niet over die grote rotsen kon klimmen.
De enige manier was huppen.
Ik wist dat ik veel ging vallen.
Ik viel bij elke sprong.
Net of je been elke keer breekt, en ik herinner me
dat ik terugkeek vanwaar ik kwam, 20m terug.
En dat duurde eeuwig. En de pijn en dat voor 20m.
Ik kan verschrikkelijk koppig zijn.
Ik wil dat alles loopt zoals ik dat verwacht.
En nu waren de dingen niet zoals ik wilde.
Ik keek naar een rots en zei: "Die doe ik in 20 minuten."
Als ik dat beslist had,
ging ik het zeker ook zo doen.
En het zou me helpen, want ik zou halverwege geraken,
en zoveel pijn hebben.
De gedachte alleen al van weer te moeten staan en vallen.
Maar ik keek naar mijn doel en dacht: "Daar moet ik zijn."
En als ik wat langer lag dacht ik na..
"Nee, je moet er geraken, je hebt maar 10 minuten meer!"
Het leek alsof een deel van me zei:
"Je moet dit en dat doen, wil je er geraken."
"Komaan, blijven bewegen."
"Goed, nu daarop, en opnieuw."
Het was dwingend en duidelijk.
Het was als een stem van een andere ik, die zei wat ik moest doen.
Zonder medelijden.
Zonder te denken dat ik moe zou kunnen zijn, of pijn zou hebben.
Het was heel, heel vreemd.
Dat deel bleef zeggen: "Blijf bewegen, niet rusten".
En het andere deel, mijn brein, antwoordde van: "OK, goed."
Rondkijkend en observerend.
Wanneer de uren en zeker toen de dagen voorbij gingen,
werd het vreemder en vreemder.
Ik had heel veel dorst, ik was gedehydrateerd.
En het ergste was het zien van die rotsen.
En je kon stromend water horen.
De hele tijd.
Als ik viel en water hoorde begon ik te graven en te zoeken.
Ik kon het niet vinden, niet krijgen.
Ik werd er gek van om al dat water te horen.
Ik was bezorgd om Simon.
Over zijn gezondheid. Zijn vingers zagen er nog steeds bevroren uit.
En ik vond het geen plaats om te blijven.
We maakten ons klaar om 's ochtends te vertrekken.
Uiteindelijk viel ik in slaap. Ik sliep niet erg goed.
Mijn been deed pijn. Onbeschrijflijk.
Het was de eerste nacht dat het niet stormde.
Het sneeuwde en het regende niet. Ik kon sterren zien.
Ik lag een heel lange tijd op mijn rug,
naar de sterren te kijken.
Op een bepaald moment had ik het gevoel er heel lang te liggen,
jarenlang, eeuwen zelfs.
Als een deel van de rotsen waar ik nooit van zou weg gaan.
De zon kwam op en begon me op te warmen.
Zou het niet leuk zijn te blijven liggen? Niet bewegen, geen pijn..
En ik had het bijna gedaan.
Ik was er zeker van dat ik het niet zou halen,
dat ik zeker ging sterven,
en door dat te doen bevestigde ik die gedachte.
Het leek heel rationeel om te blijven kruipen
als je niet dacht dat het zou lukken.
Ik denk dat het de eenzaamheid was.
Die was altijd aanwezig.
Ik kroop niet want ik dacht te overleven.
Ik wou bij iemand zijn als ik stierf.
Gewoon om afscheid te kunnen nemen van hem,
daarom verbrandden we ze.
Ik dronk liters en liters.
Het was net als tanken.
Ik voelde me meteen sterker worden.
Ik plaste steeds in mijn broek.
En ik vond het wel leuk, die warmte te voelen.
Het was een langzame ondergang.
Niet alleen fysiek.
Maar vanalles, jezelf.
Ik voelde niks meer.
En het liet me koud.
Geen waardigheid, het kon me niet schelen of ik sterk of zwak was.
Je verdween in het niets, heel vreemd.
Ik had nog steeds dat 20 minuten ding. Daar geraken en zo.
En toen zag ik voetsporen.
Ik was zeker dat die van Simon en Richard waren.
Ze waren boven me en ze volgden,
ik kroop verder naar beneden,
overtuigd dat ze achter me liepen.
Ik dacht: "Dat zou dom zijn, ze zouden toch komen helpen."
En ik overtuigde mezelf dat ze volgden,
want ze wilden me niet beschamen, want ik plaste in mijn broek en weende.
Ik weet niet hoelang het duurde, misschien een uur.
Ik geloofde het helemaal en plots sprong de zeepbel.
Ik realiseerde me dat ze er niet waren en ik was compleet van de kaart.
Het was rond 4 uur toen ik aan het meer kwam.
Ik wist dat er aan de andere kant een merenguedam was.
En van boven op die dam,
zou ik naar de vallei kunnen kijken en het basiskamp kunnen zien.
Ik zou de tenten zelfs kunnen zien.
Dit was de eerste keer dat ik dacht:
"Ik ga het halen! Ik ga het echt halen!"
En op het moment dat ik het dacht, kwam het volgende in me op:
"Zal er wel iemand zijn?"
Ik dacht: "Jezus, het is 4 dagen geleden dat ik Simon zag."
En ik kwam tot de conclusie: "Waarom zouden ze er nog zijn?"
Ik wist dat het om 6 uur donker was. "Ik moest er geraken, het moest!"
En ik probeerde het uiterste te geven.
De hele namiddag dacht ik
dat ze er niet meer zouden zijn.
Ondertussen had ik niet op het weer gelet.
Tussen mijn vertrek rond 4 uur en het bereiken van de top
was het weer veranderd.
Wanneer ik dan naar beneden keek waren er alleen wolken.
Ik luisterde aandachtig, hopend op een antwoord, een schreeuw terug..
Maar ik hoorde niks.
Ik zat er een hele tijd, huilend, niet wetend wat te doen.
Ik dacht eraan in mijn slaapzak te kruipen.
Om één of andere reden vond ik dit een zielig einde,
in een slaapzak.
Ik moest blijven doorgaan tot daar beneden ergens.
Wat er de rest van de nacht gebeurde weet ik niet meer.
Ik keek op mijn horloge en alles begon verkeerd te lopen.
En ik was verdwaald.
Ik wist niet meer wat ik deed.
Ik dacht nergens aan,
aan niemand, aan niks..
Eén keer heb ik een liedje in mijn hoofd gehad.
Het was van een band die Boney M heette.
En ik hou niet eens van Boney M.
'Brown girl in the ring,
there's a brown girl in the ring,
brown girl in the ring,
she looks like a sugar in a plum,
plum, plum!
Show me your motion,
come on show me your motion,
show me your motion. '
En dat ging zo uren en uren door.
Vreselijk vervelend, want ik wou het uit mijn hoofd krijgen.
Ik wou andere dingen denken.
Ik dacht: "Verdomme, ik ga sterven op Boney M."
Ik herinner me soms niet wakker worden.
Ik denk dat ik altijd wakker was, maar bij bewustzijn komen, was als wakker worden,
en ik zag mezelf daar zitten.
Ik wist niet waar ik was.
Het was pikdonker en het sneeuwde, en ik denk dat ik terug op de gletsjer was,
of ergens op een parking, in elkaar geslagen,
en dan was ik weer weg.
Ik rook ook iets.
Het was een sterke geur.
Het werkte als snelzout, om een einde te maken aan dit delirium.
En ik was helemaal verward, Ik wist niet wat het betekende.
Het duurde eeuwen voor ik het begreep.
Ik dacht dat ik het was.
En heel langzaam kwam ik erachter..
"Ik ben door de wc-plaats van ons kamp gekropen."
Ik moest dus dicht bij de tenten zijn.
Terwijl ik riep dacht ik: "Dit is het einde van het spel."
Ik kan echt niet meer verder.
Ik maakte de fout dat ik dacht dat ze er nog zouden zijn.
En toen ik riep en ze waren er niet,
wist ik dat ik dood was.
Het moment dat niemand antwoordde
was.. Ik verloor iets.
Ik verloor mezelf.
Ik werd wakker maar wist niet waarom.
Er heerste een rare sfeer.
Ik hoorde de wind buiten huilen.
En ik hoorde iets.
Het begon me te dagen.
Het enige wat het kon zijn
was Joe die aan het roepen was.
Maar dat was onmogelijk want hij was dood.
Hij stierf 3-4 dagen geleden.
En ik hoorde het weer, scherper.
Er was iemand aan het roepen. Simon.
Ik geraakte in paniek, het kon Joe niet zijn
want hij was dood.
En dat daarbuiten is vast iets vreselijks,
het kan geen mens zijn, want
die kan dat niet overleven en hier aan de tent staan.
Ik lag daar en wist niet wat te doen.
Toen werd Simon wakker.
"Simon!" Iemand riep mijn naam.
Ik wist dat het Joe was, ik wist het meteen.
Ik keek rond en zag iets drijven.
Simon schoot in actie.
Plots hoorde ik stemmen.
Ben jij dat?
Ik bleef wat achter want ik geloofde niet dat het een mens was.
We gingen stroomopwaarts, in de richting van het geluid
60-80 m van het kamp. En het was Joe.
Ik kon het niet geloven tot ik hem zag.
En zelfs dan was het moeilijk te geloven..
Omwille van de rare nacht en zijn toestand.
Verschrikkelijke toestand.
Hij leek wel een geest.
Ik moest mezelf knijpen om te geloven dat het waar was.
Dat dit echt gebeurde.
Help me! - Oh verdomme, Joe!
Simon.
Hij vloekte veel.
Richard, hef hem op!
Richard, hou hem vast, domme dwaas! Hef hem op!
Simon greep mijn schouders
en hield me vast.
Dat herinner ik me.
Het gevoel vastgehouden te worden.
Hij bedankte me voor mijn poging om hem van de berg te krijgen.
Voor alles tot aan het punt
waar ik het touw doorsneed.
En hij zei: "Ik zou hetzelfde gedaan hebben."
Dat waren zijn eerste woorden voor mij.
En voor we iets voor hem deden. Voor de deur dichtging..
Zei hij: "Waar is mijn broek?"
We vertelden dat we die hadden verbrand en hij werd vreselijk boos.
En daardoor kwam er weer wat leven in hem denk ik,
want dat was de goeie oude Joe. Helemaal terug.
Joe verloor 1/3 van zijn gewicht tijdens deze tocht.
2 jaar en 6 operaties later klom hij weer en hij klimt nog steeds.
Simon kreeg veel kritiek van alpinisten voor het doorsnijden van het touw.
Joe bleef hem verdedigen.
Niemand heeft ooit hun tocht op de Siula Grande succesvol herhaald.
Vertaling: Kabouter Blob Bewerkt en verbeterd door GeNKstA Marc2008 (dec.2009), The Netherlands. Touching.The.Void.2003.720p.HDDVD.x264-SiNNERS