SiNCRONiZACiON POR ~|~ N3krA ~|~ SEPTiCEMiA TEAM - GMTeam
Πάμε για αναρρίχηση επειδή είναι διασκέδαση και ήταν διασκέδαση.
'Ηταν το μόνο που κάναμε.
'Ημασταν πολύ αναρχικοί και πολύ ανεύθυνοι.
Δεκάρα δεν δίναμε για τίποτε άλλο.
Θέλαμε μόνο να αναρριχούμαστε στα βουνά και ήταν εξαίσια διασκέδαση.
Κάθε τόσο, κάτι πήγαινε πολύ στραβά κι έπαυε να ήταν διασκέδαση.
Το 1985 δύο Βρετανοί φίλοι, ο Τζο Σίμσον και ο Σάιμον Γέιτς...
...ταξίδεψαν στο μακρινό Περού.
Φιλόδοξοι αναρριχητές, ήθελαν να κατακτήσουν τη δυτική ορθοπλαγιά...
...της διαβόητης κορυφής των 21.000 ποδών, "Σιούλα Γκράντε".
Η ιστορία τους έγινε ένα κομμάτι των θρύλων της ορειβασίας.
'Οταν πήγαμε στο Περού, ήμουν 25. Ο Σάιμον ήταν 21.
Είχαμε κάνει πολλές αναρριχήσεις στις 'Αλπεις.
Το να αναρριχάσαι σε όρη που δεν έχει αναρριχηθεί κανείς...
...ήταν αυτό που με ωθούσε να προχωρήσω στην αναρρίχηση.
'Ενας φίλος που έκανε εκπληκτική αναρρίχηση στη Ν. Αμερική...
...είδε αυτή την ορθοπλαγιά στα μέσα του '70.
Νομίζω πως είπε ότι ήταν ένας περίπατος πρόκλησης.
'Ηταν η τελευταία μεγάλη ορθοπλαγιά ορέων που δεν τα είχαν ανέβει.
Μας περίμενε το μεγάλο άγνωστο.
Είναι συναρπαστικό να βρίσκεσαι στο άγνωστο.
'Ηταν ένα απομονωμένο σημείο, δύο ημερών ταξίδι από τον δρόμο.
Και τα βουνά φαίνονταν πολύ μεγάλα σε σύγκριση με τις 'Αλπεις.
'Οταν επιτέλους φτάσαμε σε σημείο κοντά στο Σιούλα Γκράντε...
...δεν μπορούσες να πάρεις τα γαιδούρια πιο πέρα.
'Ηταν κάπου 4-5 μίλια από τους πρόποδες των βουνών.
Ξέραμε ότι η Σιούλα Γκράντε ήταν από πίσω, αλλά δεν τη βλέπαμε.
Γνωρίσαμε κάποιον Ρίτσαρντ Χόκινς στη Λίμα.
Ταξίδευε μόνος του και νομίζω ότι του είπαμε:
"'Ελα παρέα μας στο ταξίδι. "
Νομίζω πως απάντησε ότι δεν έχει ιδέα από ορειβασία.
Δεν ήξερα σε ποια περιοχή του Περού βρισκόμουν...
...ούτε ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω.
Θέλαμε τον Ρίτσαρντ επειδή, όταν θα ήμασταν στο βουνό...
...εκείνος θα καθόταν στη σκηνή και θα πρόσεχε τα σύνεργά μας.
Γνώρισα τον Σάιμον πολύ καλά.
Δεν ξέρω αν σε αυτό συνέβαλε η προσωπικότητά του...
ή το γεγονός ότι ήταν πιο ανεκτικός απέναντί μου...
...λόγω του ότι δεν ήμουν ορειβάτης σ'εκείνο το περιβάλλον.
Αλλά το βρήκα πολύ δύσκολο να γνωρίσω τον Τζο.
Εγώ είχα μεγαλύτερη φιλοδοξία από τον Σάιμον να αναρριχηθώ.
Η Σιούλα Γκράντε σήμαινε πολλά.
Ξέραμε ότι είχαν αποτύχει μια σειρά από αποστολές.
Αν δεν είχαν προσπαθήσει, θα ήταν αλλιώς.
Είχαν προσπαθήσει και είχαν αποτύχει, και ξέραμε ότι ήταν δύσκολο.
Εγώ σκεφτόμουν:
"Θα το κάνουμε καλύτερα από αυτούς. "
Από το 1970 προσπαθούν να αναρρι- χηθούν όλο και σε μεγαλύτερα ύψη...
...με το αποκαλούμενο αλπινικό στιλ.
Σ την ουσία, αλπινικό στιλ σημαίνει να παίρνεις έναν σάκο...
γεμάτο ρούχα, τα τρόφιμά σου και τα σύνεργα αναρρίχησης...
...και να αναρριχάσαι το βουνό με μία και μόνη προσπάθεια.
Δεν ετοιμάζεις τα σχοινιά από πριν...
...και δεν έχεις σκηνές ενδιάμεσα για να πηγαινοέρχεσαι.
Με αυτό το στιλ, ο Τζο κι εγώ αναρριχηθήκαμε στη Σιούλα Γκράντε.
Αφοσιώνεσαι στην αναρρίχηση διότι δεν μπορείς να κάνεις πίσω.
Αν κάτι πάει στραβά, ίσως να είναι πολύ σοβαρό.
Δεν υπάρχει διάσωση με ελικόπτερο.
Δεν υπάρχουν περιθώρια λάθους.
Αν τραυματιστείς άσχημα, πεθαίνεις.
Δεν την είχα δει από αυτή τη γωνία και ήταν πολύ απότομη.
Σκέφτηκα...
"Χριστέ μου, είναι μεγάλη. "
"Φαίνεται πιο δύσκολο απ'όσο το περίμενα. "
Αλλά ήμουν ενθουσιασμένος.
ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
Η αρχή ήταν υπέροχη.
Γι'αυτή τη συγκίνηση ζούμε.
Μ'αρέσει η κίνηση της αναρρίχησης.
'Οταν αναρριχάσαι, νιώθεις υπέροχα.
Είναι σαν συνδυασμός μπαλέτου και γυμναστικής, είναι μίγμα...
...δύναμης και χάρης.
Για μένα τα βουνά είναι τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο.
'Οταν πάω σ'αυτά τα μέρη, έχω μια απίστευτη αίσθηση χώρου...
μια απίστευτη αίσθηση ελευθερίας...
όταν ξεφεύγω απ'το όλο συνονθύλευμα...
...που έχουμε στον κόσμο μας.
Ξαφνιαστήκαμε από την ταχύτητα που ανεβήκαμε τον παγετώνα...
και φτάσαμε σε ένα σημείο από γλώσσες πάγου...
...που φτιάχνουν κάθετες σειρές.
Αναρριχούμασταν ανάμεσά τους.
Είσαι δεμένος με τον σχοινοσύντροφό σου...
...γι'αυτό πρέπει να εμπιστεύεσαι τις ικανότητες του άλλου.
Κάποια στιγμή, όμως, σκέφτεσαι: "Σάιμον, μην πέσεις εδώ".
"Μην πέσεις εδώ."
Το σκοινί μπορεί να σε σώσει αλλά και να σε σκοτώσει.
Αν ο σχοινοσύντροφός σου πέσει, μπορεί να σκοτωθείς.
Πέφτεις μαζί του.
Σε τέτοιες αναρριχήσεις, κάποιες στιγμές βασίζεσαι απόλυτα...
...στον σχοινοσύντροφό σου.
'Ημασταν ικανοποιημένοι στο τέλος εκείνης της μέρας.
Κάναμε πολλή και καλή αναρρίχηση, και είχαμε την αυτοπεποίθηση...
...ότι θα τα καταφέρουμε.
ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ
Σ'εκείνο το ύψος, αφυδατώνεσαι υπερβολικά.
Πρέπει να πίνεις 4-5 λίτρα νερού τη μέρα.
Και νερό μπορείς να βρεις μόνο λιώνοντας χιόνι.
'Ο λα είναι πολύ χρονοβόρα.
Για να βράσεις μια κατσαρόλα σε τέτοιο ύψος, παίρνει πολλή ώρα.
Μια ώρα, ίσως, για να ετοιμάσεις δύο φλιτζάνια.
Γι'αυτό και δεν βράζαμε τόσο νερό, όσο θα έπρεπε.
Αλλά δεν είχαμε και πάρα πολύ αέριο μαζί μας.
Σ την εποχή μας δεν κινδυνεύει τόσο πολύ η ζωή μας...
κι όταν ξαναβάζουμε τον κίνδυνο...
...στη ζωή μας, μας απαλλάσσει απ'τη μονοτονία.
Από αυτή την άποψη, σε κάνει να νιώθεις πιο ζωντανός.
Πρώτη φορά ανέβηκα σε τέτοιο ύψος και είναι δύσκολο να αναρριχηθείς.
'Οχι μόνο δύσκολο από τεχνικής άποψης...
...αλλά και η καρδιά σου χτυπάει γρήγορα λόγω του ύψους.
Τώρα πια κρύωνα πάρα πολύ.
Είχαμε ανέβει στα 20 χιλιάδες και 1/2 πόδια.
Είχε αέρα και άρχισε να χιονίζει...
...και η πλαγιά κατακλύστηκε από χιονοστιβάδες φρέσκου χιονιού.
Το χιόνι κολλούσε στα ρούχα σου.
Πάγωνε πάνω σου λες και φορούσες πανοπλία.
Το τελευταίο τμήμα της πλαγιάς...
...ήταν μερικές εκατοντάδες πόδια εφιαλτικής αναρρίχησης.
Τελείως ασταθές φρέσκο χιόνι...
...και κανένα αγκυροβόλιο.
'Ηταν πολύ, πολύ καταπονητικό.
Αναρρίχηση με όλους τους μυς.
Μας πήρε περίπου 5-6 ώρες για να αναρριχηθούμε 200 πόδια.
Προχωρήσαμε και αφού είχε σκοτεινιάσει.
Κρύωνα πολύ διότι εγώ καθόμουν ενώ ο Σάιμον αναρριχούταν.
Κόντευα να πάθω υποθερμία.
Και ήξερες ότι αν συνέχιζες, πήγαινες για την καταστροφή.
Σκάψαμε μια σπηλιά.
ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ
Το πρωί, με καλό καιρό, είδαμε πού προσπαθούσαμε να αναρριχηθούμε.
'Ηταν ένας εφιάλτης των 'Ανδεων από λεπτότατες χιονογέφυρες...
...φτιαγμένες από το χιόνι που έπεσε.
Λιθόνες, γλώσσες και ανεμοσούρια βρίσκονταν παντού.
Είχαμε ακούσει γι'αυτές τις παράξενες συνθήκες χιονιού...
...που υπάρχουν στις 'Ανδεις, αλλά δεν τις είχαμε ξαναδεί.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να κολλάει στις ορθοπλαγιές τόσο λεπτό χιόνι.
Σ τις 'Αλπεις θα έπεφτε αν η πλαγιά είχε κλίση πάνω από 40 μοίρες.
Είναι μία από τις πιο επισφαλείς...
...και τρομακτικές αναρριχήσεις που έχω κάνει.
Φοβόμασταν ότι θα πέφταμε σε αδιέξοδο...
και ότι δεν θα αναρριχούμασταν πιο ψηλά...
...διότι ξέραμε ότι αν ανεβαίναμε, δεν θα μπορούσαμε να κατεβούμε.
Αναβαίναμε σε μια παγίδα.
Εκτός αυτού, βλέπαμε ότι μας περίμενε μια άβυσσος 4.500 ποδών.
'Ηταν μεγάλη η ανακούφιση όταν στις 2 η ώρα το απόγευμα...
...φτάσαμε στο βορινό ύψωμα της δυτικής πλαγιάς.
Ορκιστήκαμε να μην πλησιάσουμε ξανά κοίτες των 'Ανδεων.
'Ημασταν πολύ κουρασμένοι όταν φτάσαμε στο ύψωμα.
'Ημουν πτώμα και σκεφτόμουν: "Να πάρει, ανεβήκαμε την πλαγιά".
Και σκεφτόμουν: "Δεν αντέχω να φτάσω στην κορυφή".
Μετά είπαμε: "Αφού φτάσαμε ως εδώ, ας σταθούμε και στην κορυφή".
Είναι μεγάλη κατηφόρα, έτσι;
Κοίτα εκεί κάτω...
Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα οι κορυφές...
...διότι το 80% των ατυχημάτων συμβαίνουν στην κατάβαση.
Αποφασίσαμε ότι θα κάναμε την κατάβαση από τη βόρεια ράχη...
...σε ένα διάσελο μεταξύ της Σιούλα Γκράντε και του όρους Ουράπαχα.
Μετά θα κατεβαίναμε σε ένα μικρότερο τμήμα της πλαγιάς.
Σύννεφα έρχονταν από ανατολικά. Μεγάλα σύννεφα.
Πιστεύαμε ότι αυτή η ράχη θα ήταν εύκολη στην κατάβαση.
Ελπίζαμε ότι θα ήταν περίπατος.
Τελικά αποδείχτηκε πολύ δύσκολη.
Και φοβερή.
Κατακόρυφη στην ανατολική πλευρά, με γλώσσες στη δυτική πλευρά.
Σ την ανατολική πλευρά, απότομες γέφυρες 3.000 πόδια από κάτω μας.
'Ηταν ένα αληθινό σοκ...
και ήταν πολύ επικίνδυνο, και χάσαμε τον έλεγχο...
...εκείνη τη στιγμή.
Μετά από μισή-μία ώρα που φύγαμε από την κορυφή, χαθήκαμε.
Πέσαμε σε χιονοθύελλα και δεν βλέπαμε τίποτα.
'Ανοιξε λίγο ο καιρός, είδαμε τη ράχη κι αρχίσαμε πάλι την αναρρίχηση.
Δεν ήξερα από ποια πλευρά ήμουν, αλλά ήταν μια τεράστια γλώσσα...
από χιόνι και πάγο...
...και περπατούσα πάνω της.
'Εμεινα κρεμασμένος και κοιτούσα καθώς έπεφτε το χιόνι κι ο πάγος...
...στη δυτική πλαγιά της Σιούλα Γκράντε.
Γύρισα στη ράχη και φώναξα κάτω στον Τζο...
...ότι βρήκα τη ράχη. Του είπα: "Βρήκα τη ράχη, Τζο".
Ελπίζαμε ότι θα κατεβαίναμε.
'Οταν πια νύχτωσε, βρισκόμασταν ακόμα ψηλά...
...στα 20.000 πόδια.
Εκείνη τη νύχτα βράζαμε χιόνι, αλλά το γκάζι τελείωσε.
ΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ
'Ηταν προφανές το επόμενο πρωί ότι κατεβήκαμε το χειρότερο τμήμα...
...και ήμουν βέβαιος ότι εκείνη τη μέρα θα γυρίζαμε στη βάση μας.
'Ημουν βέβαιος ότι είχαμε καταφέρει ολόκληρη την αναρρίχηση.
Προηγούμουν του Σάιμον.
Βρεθήκαμε σε ένα κάθετο τείχος που χώριζε τη ράχη στα δύο.
'Εκανα την κατάβαση στα τέσσερα χρησιμοποιώντας τα δυο πελέκια...
...στον πάγο της κορυφής καθώς κατέβαινα τον παγωμένο γκρεμό.
'Οταν καρφώνεις το πελέκι, ακούς τον θόρυβο που κάνει και το κοιτάς.
Κρεμόμουν απ'τα δύο πελέκια και έβγαλα το πιολέ.
'Ηθελα να το τοποθετήσω στο κατακόρυφο τείχος.
Αιωρήθηκα και το πιολέ καρφώθηκε, και έκανε έναν...
...παράξενο ήχο.
Σκέφτηκα: "Θα το βγάλω και θα το βάλω σε πιο συμπαγή πάγο".
'Ηθελα να κάνω μια πολύ σίγουρη κατάβαση.
Τη στιγμή που θα έκανα την αιώρηση στον πάγο...
Ο πόνος κατέκλυσε τον μηρό μου και το γόνατό μου.
Πονούσε πάρα πολύ.
Η πρόσκρουση έσπρωξε την κνήμη μου στη διάρθρωση του γόνατου.
Καθώς το κόκαλο μπήκε στο μηριαίο οστό, έσπασε...
...το πέταλο της κνήμης και προχώρησε προς τα πάνω.
Ο πόνος ήταν τρομερός και στην αρχή δεν μπορούσα να τον αντέξω.
Ανάπνεα γρήγορα κι άρχισε να υποχωρεί.
Κοίταξα δυτικά κι είδα ότι ήμασταν στο επίπεδο της κορυφής Ιράσα.
'Ετσι υπολόγισα το υψόμετρο.
Σκέφτηκα: "Γαμώτο, δεν μπορεί να έσπασα το πόδι μου".
"Αν έσπασα το πόδι μου, θα πεθάνω. "
Μετά το σκοινί χαλάρωσε.
Ο Σάιμον ερχόταν προς το μέρος μου.
Δεν αισθανόμουν το κόκαλό μου, ούτε τίποτε άλλο.
Το έψαξα με το χέρι μου και δεν έτρεχε αίμα.
Ο πόνος είχε υποχωρήσει λίγο και νόμιζα πως ήμουν δειλός...
...και ότι απλά είχα χτυπήσει έναν σύνδεσμο.
Προσπάθησα να το πατήσω.
'Ενιωσα να σπάει όλο το κόκαλο...
...και τα κόκαλα να τρίβονται, και τότε σιγουρεύτηκα.
Δεν θα ξεχάσω το βλέμμα που μου έριξε.
Είχε σοκ, απελπισία και τρόμο, θα έλεγα.
Πολλά πράγματα σ'ένα βλέμμα.
Και ρώτησε: "Είσαι καλά;"
Νομίζω πως μου ήρθε να πω: Ναι, μια χαρά" και μετά σκέφτηκα: "Ηλίθιο".
Και νομίζω ότι απάντησα: "'Εσπασα το πόδι μου. "
Αμέσως ένιωσα καταδικασμένος.
Σκέφτηκα: "Θεέ μου, την πατήσαμε. "
"Θα'ναι θαύμα, αν ένας απ'τους δύο καταφέρει τώρα να επιβιώσει. "
Μου πέρασε απ'το μυαλό: " Αν τώρα γλιστρήσει στην πλαγιά.."
"εγώ μπορώ να φύγω..."
" θα τον αφήσω, θα κατεβώ μόνος, και δεν θα χρειαστεί..."
" να προσπαθήσω να τον σώσω..."
"...στην κατάσταση που είμαστε. "
Μου έδωσε απλά παυσίπονα...
...και δεν μίλησε σχεδόν για τίποτα.
'Ηταν σχεδόν σαν να ξέραμε...
...εκείνος κι εγώ, ότι θα έπρεπε να με εγκαταλείψει.
Θα μπορούσε να πει κάτι σαν: "Πάω να φέρω βοήθεια. "
Κι εγώ θα έλεγα: "Σωστά, ναι".
'Ηξερα πως δεν υπήρχε βοήθεια.
Για εκείνον θα ήταν ένας εύκολος τρόπος για να το πει.
Δεν νομίζω ότι κανείς μας σκέφτηκε σοβαρά...
...αν υπήρχε άλλη επιλογή.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί νόμιζα ότι κάτι είχε συμβεί.
'Αρχισα να σκέφτομαι: " Κι αν ένας απ'τους δύο σκοτώθηκε..."
"...ή σκοτώθηκαν κι οι δυο τους;"
"Κι αν σκοτώθηκε ένας απ'τους δύο, όχι ποιος θα'θελα να σκοτωθεί..."
"...αλλά, αν γύριζε μόνο ένας, ποιος θα ήθελα να ήταν;"
Είναι λίγο ψυχρό αυτό που λέω...
...αλλά θα προτιμούσα να γύριζε ο Σάιμον.
Σκέφτηκα: "'Οχι, δεν φεύγει. "
Ηρέμησα λιγάκι...
και κατάφερα να συγκεντρωθώ, και να σκεφτώ...
... με ποιον τρόπο θα μπορούσα να τον κατεβάσω από το βουνό.
Συζητήσαμε μεταξύ μας τι θα έπρεπε να κάνουμε.
Σκεφτήκαμε: "Αν δέσουμε τα 2 σχοινιά των 150 ποδών, έχουμε 300 πόδια..."
"... με έναν κόμπο στη μέση. "
Δέθηκα στη μια άκρη και στην άλλη άκρη δέθηκε ο Σάιμον...
...που θα με κατέβαζε 300 πόδια.
Δεν μπορούσα να φτιάξω αγκυροβόλια...
για να τον κατεβάσω, γι'αυτό έφτιαχνα καθίσματα στο χιόνι...
...και στηριζόμουν εκεί.
Ξάπλωσα ανάμεσα στα πόδια του...
...και ο Σάιμον άρχισε να με κατεβάζει.
Τον κατέβαζα ένα μήκος τη φορά, 150 πόδια...
...ώσπου έφτανα στον κόμπο.
Ο κόμπος δεν περνούσε μέσα από τα καραμπίνερ.
Γι'αυτό με σταματούσε.
Σ τεκόμουν στο αριστερό μου πόδι για να ελαφρύνω το σχοινί.
Του έδινα αρκετό μπόσικο για να ελευθερώσει το σχοινί...
να περάσει τον κόμπο...
από την άλλη μεριά του καραμπίνερ...
...να το πιάσει πάλι πάνω του και να με κατεβάσει άλλα 150 πόδια.
'Οταν αισθανόταν αρκετά ασφαλής, κατέβαινα κοντά του...
...κι επαναλαμβάναμε τη διαδικασία.
Ο Σάιμον προσπαθούσε να με κατεβάσει γρήγορα και το πόδι μου...
...χτυπούσε και λύγιζε το γόνατο.
Ο πόνος ήταν αφόρητος και θυμάμαι ότι θύμωνα μαζί του...
...επειδή με πονούσε και σκεφτόμουν: "Κάν'το πιο σιγά".
'Ηξερα ότι έπρεπε να γίνει γρήγορα. Δεν είχε άλλη επιλογή.
Είχε πολύ σκοτεινό πρόσωπο και θυμάμαι ότι τον κοίταζα...
...και αναρωτιόμουν αν ήταν τσαντισμένος.
Δεν έδινα προσοχή, δυστυχώς, σ'αυτές τις κραυγές του πόνου...
...επειδή έπρεπε να κατέβουμε.
Σκάβαμε τρύπες στο μαλακό χιόνι για να καθίσει ο Σάιμον.
'Αντεχαν περίπου τον χρόνο που χρειαζόταν για να με κατεβάζει.
Διαλύονταν γύρω του.
Με κατέβαζε με ένα σχοινί των 9 χιλιοστών που ήταν χοντρό...
... με χέρια που ήταν παγωμένα.
Αυτό ήταν αληθινά εκπληκτικό.
Δεν είχα ξανακούσει διάσωση από έναν και μόνο άνθρωπο.
Η καταιγίδα μαινόταν γύρω μας. Δεν ήξερα πόση θερμοκρασία είχε.
Θα ήταν κάπου -17 βαθμοί ή κάτι τέτοιο.
Πρέπει να έχασα μισό λίτρο αίμα μέσα στο πόδι.
Είχα πάθει σοκ και μεγάλη αφυδάτωση.
Σε κάποιο σημείο θα έπρεπε να σκάψουμε ένα καταφύγιο στο χιόνι...
...να μπούμε στους υπνόσακους και να πιούμε νερό.
Αλλά είχε τελειώσει το αέριο.
Χ άσαμε τον έλεγχο, γιατί δεν μπορούσαμε να σκάψουμε καταφύγιο...
...και να ρισκάρουμε να παγιδευτούμε στην καταιγίδα που δεν σταματούσε.
Η κατάσταση βελτιωνόταν με πολλούς τρόπους, καθώς κατεβαίναμε.
Κατέβαζα τον Τζο και σκεφτόμουν...
"'Ισως μετά από αυτό να βρεθούμε στον παγετώνα. "
Ξαφνικά, η επιφάνεια κάτω από τους αγκώνες μου πάγωσε.
Παρ'όλο που είχα κατεβεί από την πλαγιά, ήταν πάλι απότομα.
Τρομοκρατήθηκα.
Φώναζα στον Σάιμον να σταματήσει...
...αλλά εκείνος δεν με άκουγε.
Πρόσεξα ότι προστέθηκε βάρος στο σκοινί...
...αλλά δεν ανησύχησα.
Σκέφτηκα ότι περνούσε από κάποιο απότομο σημείο.
Κοίταξα κάτω και με μια ματιά είδα ότι από κάτω...
...ήταν γκρεμός και με τρόμο κατάλαβα ότι πέρασα από πάνω.
Είδα και ότι κάτω από τον γκρεμό υπήρχε ένα μεγάλο ρήγμα...
...γύρω στα 80 πόδια κάτω από μένα.
Προσπάθησα να βγάλω τα πελέκια για να φτάσω το τείχος απέναντι.
Μόλις ξεκίνησα, άρχισα να κατεβαίνω πιο χαμηλά... πάλι.
Τότε σκέφτηκα: "Θεέ μου, μην το κάνεις αυτό" γιατί ήξερα...
...ότι δεν είχα αρκετό σκοινί για να φτάσω κάτω.
Αν δεν ελάφρυνα το σκοινί, ο Σάιμον δεν θα περνούσε τον κόμπο.
Φώναζα να μην με κατεβάσει άλλο.
Συνέχισα να τον κατεβάζω...
...ώσπου έφτασα στον κόμπο.
Τράβηξα το σκοινί για να τον ειδοποιήσω να ελαφρύνει το σκοινί.
Δεν έγινε τίποτα.
Και συνέχισε να μην γίνεται τίποτα.
'Ηξερα ότι για να σωθώ...
...έπρεπε να ανέβω το σκοινί.
Μαζί μου είχα δύο προύσικ.
Οι προύσικ είναι λεπτά κομμάτια σκοινιού...
και αν τα δέσεις σε έναν ειδικό κόμπο...
... μπορείς να ανεβείς το σκοινί και ο κόμπος σε κρατάει στο σκοινί.
Πιάνεις ένα καραμπίνερ σε αυτόν, κρεμιέσαι και μπορείς να σταθείς.
Αν δέσεις άλλον έναν προύσικ από πάνω, ανεβάζεις τον έναν...
...και στηρίζεσαι στον άλλο προύσικ.
Προσπαθούσα να μείνω όρθιος χωρίς να κουνάω το σκοινί...
...για να περάσω μια θηλιά μέσα από τη θηλιά.
Δυσκολεύτηκα πολύ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι δεν έκανα...
...γιατί δεν ένιωθα τα δάχτυλα μου καθόλου.
Κοιτούσα την άκρη του προύσικ και προσπαθούσα με τα δόντια μου...
...να το στρίψω.
Τα χέρια μου ήταν παγωμένα. Το ίδιο και τα πόδια μου. Πάγωνα.
'Ηταν αδύνατον να ζεσταθώ εφόσον δεν κινούμουν.
Απελπιζόμουν κυρίως λόγω του ότι δεν είχα ιδέα...
...τι έκανε ο Τζο ή σε τι θέση ήταν.
Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί καθυστερούσε τόσο...
...να ελευθερώσει το σκοινί.
Δεν έβρισκα μια λογική εξήγηση.
'Εδεσα έναν προύσικ και τον πέρασα στο στήθος μου...
...για να με κρατήσει σε όρθια θέση.
Προσπάθησα να βάλω και τον άλλο, αλλά τα χέρια μου με δυσκόλευαν.
'Ετσι μου έπεσε το άτιμο και το είδα να πέφτει.
Κατάλαβα ότι ήμουν τελειωμένος.
Σκέφτηκα: "Δεν μπορώ να ανέβω. "
Δεν υπήρχε περίπτωση να αναρριχηθώ με τα χέρια μου.
'Οταν τα χέρια σου είναι παγωμένα, δεν μπορείς να το κάνεις.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
'Ενιωσα εντελώς αβοήθητος...
...και πολύ θυμωμένος.
Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ούτε καν να ελευθερώσω το σκοινί.
Απλά συνέχισα να βρίσκομαι εκεί για μιάμιση ώρα περίπου...
κατά τη διάρκεια της οποίας...
...προσπαθούσα να κρατήσω το κάθισμά μου.
'Ηταν ένα εύθραυστο κάθισμα...
...και καθώς καθόμουν στο χιόνι, χανόταν από κάτω μου.
Γι'αυτό και η θέση μου... Είχε αρχίσει να με πιάνει απελπισία.
Νομίζω ότι ψυχολογικά ήμουν διαλυμένος...
...γιατί ήμουν τελείως ανήμπορος.
Περίμενα να πεθάνω.
Πιστεύω ότι δεν θα αργούσα να πεθάνω.
Η θερμοκρασία είχε πέσει πολύ.
Κυριολεκτικά κατέβαινα το βουνό...
με μικρά απότομα πηδήματα...
καθώς το μαλακό χιόνι στο οποίο πατούσα...
...υποχωρούσε από κάτω μου.
Περίμενα να πέσει στον γκρεμό και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.
Θα έπεφτε σε βάθος 300 ποδών.
Ο Σάιμον βρισκόταν 150 πόδια μακριά μου και θα σκοτωνόταν.
Δεν ήξερε αν εγώ ήμουν 10 πόδια ή 1 πόδι κρεμασμένος στον γκρεμό.
Δεν μπορούσε να ξέρει.
'Ομως ήξερε ότι θα πεθάνει.
Τότε θυμήθηκα ότι είχα έναν σουγιά μέσα στο σακίδιο μου.
Το αποφάσισα γρήγορα.
Αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, πίστευα ότι ήταν η σωστή κίνηση.
Δεν υπήρχε περίπτωση...
...να διατηρήσω τη θέση μου εκεί που ήμουν.
Αργά ή γρήγορα θα με τραβούσε από το βουνό.
'Εβγαλα το σακίδιο, άνοιξα μια τσέπη και έβγαλα τον σουγιά.
'Ηταν μια φρικτή νύχτα.
Σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στον Τζο.
Πέρασε πολλή ώρα για να καταφέρω να ζεσταθώ.
'Ηταν μια κρύα νύχτα.
Αυτό που θυμάμαι πιο πολύ απ'όλα είναι ότι διψούσα τρομερά...
σε σημείο που...
...νόμιζα ότι μύριζα το νερό στο χιόνι τριγύρω μου.
Το ένιωθα πολύ έντονα αυτό. 'Ηταν περίεργο συναίσθημα.
Δεν ήξερα τι είχε συμβεί.
Είχα κατεβεί σε κάτι που είχε κλίση και στις δυο πλευρές.
Κι εγώ γλιστρούσα στο σκοτάδι.
Πρέπει να είχα πέσει περίπου...
... 150 πόδια συνολικά.
Ξαφνιάστηκα που ήμουν ζωντανός.
Το φως απ'τον φακό μου κατέβαινε...
...και το κατάπιε το σκοτάδι.
'Ενιωσα αποθαρρημένος και πολύ ευάλωτος.
Αν είχα κατέβει 2-3 πόδια πιο δεξιά...
...θα είχα πέσει σε μια τεράστια τρύπα.
Βίδωσα μια βίδα πάγου πολύ γρήγορα.
'Υστερα κοίταξα γύρω μου και σκέφτηκα...
"Χριστέ μου, είναι αδύνατον να βγω ζωντανός. "
Το σχοινί μου ανέβαινε πάνω, 80 πόδια ως την είσοδο μια τρύπας.
Και σκέφτηκα: "Ο Σάιμον βρίσκεται στην άλλη άκρη".
'Ημουν σίγουρος ότι σκοτώθηκε.
Αυτό δεν σήμαινε τίποτα και σκέφτηκα ότι αν τραβούσα το σκοινί...
θα έσφιγγε στο σώμα του αφού θα είχε πέσει απ'τον βράχο...
...στην πλαγιά του ρήγματος.
Και ύστερα νεκρός, σαν αντίβαρο... το σχοινί θα ανέβαινε...
...και θα έπεφτε μέσα στο ρήγμα.
Σκέφτηκα: "Το σκοινί θα σφίξει στο σώμα του".
Και ερχόταν, και ερχόταν.
Μόλις το είδα, κατάλαβα ότι το είχε κόψει.
Σκέφτηκα: "Θα πεθάνεις εδώ μέσα".
'Ενιωσα ένα ευχάριστο προαίσθημα...
...ότι ο Σάιμον ήταν ζωντανός.
Βλέποντας πού ήμουν, τα πράγματα φαίνονταν πολύ άσχημα.
Δεν πεθαίνεις από σπασμένο πόδι.
'Εσβησα τον φακό μου για να μην χαλάω μπαταρίες.
'Ηταν σκοτάδι...
...και άρχισε να με επηρεάζει.
Αυτές οι ρωγμές κάτι σου δημιουργούν.
Σε κάνουν και νιώθεις... έναν τρόμο.
Δεν είναι μέρη για ζωντανούς.
'Ακουγα...
τον πάγο να σπάει και...
...τον θόρυβο απ'τον άνεμο στον πάγο.
'Αναψα πάλι τον φακό μου, γιατί δεν μ'άρεσε το σκοτάδι.
'Ενιωθα πολλή, πολλή μοναξιά...
...και φοβόμουν πολύ.
'Ημουν...
'Ημουν 25 χρόνων. Γυμνασμένος.
'Ημουν πολύ φιλόδοξος.
'Ηταν το πρώτο μας ταξίδι μαζί και ήθελα να κατακτήσω τον κόσμο.
Και αυτό δεν ήταν μέσα στα σχέδιά μας.
Πρέπει να ήταν αργά και...
...σκεφτόμουν ότι δεν θα κατάφερνα να βγω ζωντανός.
Βλάκα. Βλάκα.
Βλάκα!
Γαμώτο!
Ως αναρριχητής, πρέπει πάντα να έχεις τον έλεγχο της κατάστασης.
Οι φωνές θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν σημάδι αποτυχίας.
Μαλάκα! Γαμημένε μαλάκα!
'Εκανα σαν παιδί. 'Εκλαιγα και έκλαιγα.
Πίστευα...
πίστευα...
...ότι ήμουν πιο δυνατός.
ΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ
Θα ήταν γύρω στις 6 το πρωί.
'Αρχισα να φωνάζω ξανά τον Σάιμον.
Ξύπνησα...
...ντύθηκα μέσα στο καταφύγιο που άνοιξα και μάζεψα τα πράγματα.
Είχα ένα μεγάλο αίσθημα φόβου.
Πίστευα ότι ο Τζο είχε σκοτωθεί την προηγούμενη μέρα...
και ότι τώρα θα πέθαινα εγώ...
...για να τιμωρηθώ κατά κάποιο τρόπο.
"'Ομως αντί να περιμένω εδώ και να λυπάμαι τον εαυτό μου..."
"...θα συνεχίσω την κατάβαση και θα πεθάνω στην επιστροφή."
Το έδαφος πήρε επικίνδυνη κλίση...
...και μόλις που κατάφερα να αποφύγω αυτό το κομμάτι.
Καθώς κατέβαινα με ραπέλ...
...είδα την παγωμένη πλαγιά που τον είχα κατεβάσει.
Τότε κατάλαβα ότι θα έπρεπε να κρεμόταν στο κενό...
...και γι'αυτό δεν μπορούσε να ελαφρύνει το σκοινί.
'Οταν κατέβηκα πιο κάτω, είδα έντρομος...
ότι στη βάση της πλαγιάς υπήρχε ένα τεράστιο ρήγμα...
περίπου 30 πόδια πλατύ...
...και φαινόταν απύθμενο από εκεί που βρισκόμουν.
Σάιμον!
Θα είχε σηκωθεί από τα χαράματα...
...γιατί θα αναζητούσε νερό απεγνωσμένα, όπως κι εγώ.
Θα ήθελε να κατέβει από το βουνό για να βρει νερό.
Και λογικά θα αναζητούσε εμένα.
Σ ταμάτησα και φώναξα προς το ρήγμα.
Φώναζα και φώναζα. "Τζο, Τζο!"
Τώρα που το σκέφτομαι εκ των υστέρων...
αφού κατέβηκα κάτω, έπρεπε να πάω και να ψάξω...
... μέσα στο ρήγμα για να δω πού βρισκόταν ο Τζο.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής...
...εκείνη τη στιγμή δεν πέρασε απ'το μυαλό μου.
'Ημουν πεισμένος...
...ότι ο Τζο είχε σκοτωθεί.
Σ τις 10 το πρωί ήμουν απόλυτα πεισμένος...
ότι είχα μείνει μόνος...
...και κανείς δεν θα με αναζητούσε.
Αν και έχω καθολική παιδεία...
...είχα πάψει να πιστεύω στον Θεό.
Πάντα αναρωτιόμουν αν σε κάποια δύσκολη στιγμή...
που θα πιεζόμουν πολύ...
...αν θα έλεγα μερικά "Πάτερ ημών" κι αν θα Του ζητούσα να με σώσει.
Ούτε που μου πέρασε απ'το μυαλό.
'Αρα, όντως δεν πιστεύω πια.
Λέω πως όταν πεθαίνεις, πεθαίνεις. Δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή.
Δεν υπάρχει τίποτα.
Και σκεφτόμουν: "Μπορώ να αναρριχηθώ;"
Ογδόντα πόδια πάγου. Με τίποτα. Δεν θα τα κατάφερνα.
'Ημουν σίγουρος ότι είχαν σκοτωθεί...
...αλλά δεν μπορούσα να φύγω από την κατασκήνωση.
Από την άλλη, δεν ήξερα τίποτα γι'αυτούς...
...εκτός από τα μικρά τους ονόματα, Τζο και Σάιμον.
Δεν ήξερα καν το επώνυμο τους. Δεν ήξερα τίποτα για αυτούς.
Κάτι παράξενο μου έλεγε ότι αν είχαν πέσει από το βουνό...
...θα κατέληγαν στους πρόποδές του.
Πίστευα ότι από τους πρόποδες του παγετώνα θα μπορούσα να τους δω.
Γι'αυτό είπα ότι θα τους αναζητούσα ως εκεί που μπορούσα.
'Αρχισα να κατεβαίνω τον παγετώνα μόνος μου.
Σε εκείνο το στάδιο, ήμουν σίγουρος ότι θα πέθαινα κι εγώ.
Είναι πολύ επικίνδυνο να διασχίζει κανείς μόνος τον παγετώνα...
...επειδή υπάρχουν ρήγματα που είναι καλυμμένα από χιόνι.
Ευτυχώς κατάφερα να εντοπίσω τα ίχνη της αρχικής μας πορείας.
'Ομως όταν έφυγα απ'τον παγετώνα, συνειδητοποίησα...
...ότι θα μπορούσα να κατεβώ και να γλιτώσω.
Θα επιβίωνα.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω...
...πόσο τρομακτική ήταν η νύχτα.
Σκέφτηκα: "Θα είναι έτσι για μέρες".
"Πρέπει να πάρεις αποφάσεις, ακόμα κι αν είναι λανθασμένες. "
"Αν δεν τις πάρεις, είσαι τελειωμένος. "
Σ την κατάσταση που βρισκόμουν...
το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κατέβω πιο χαμηλά...
...πλησιάζοντας το ρήγμα.
Δεν ήξερα τι με περίμενε εκεί κάτω.
Απλά ευχόμουν να βρω...
... μια διέξοδο μέσα απ'τον λαβύρινθο του πάγου και του χιονιού.
Πάλεψα με τον εαυτό μου ώσπου να πάρω απόφαση...
...και φοβόμουν πολύ να προχωρήσω.
Η άλλη επιλογή ήταν να καθίσω εκεί και να περιμένω να γίνει κάτι καλό.
'Ηξερα ότι δεν υπήρχε περίπτωση.
Δεν ήθελα να κοιτάξω κάτω.
Τρόμαζα και μόνο στη σκέψη ότι από κάτω μου υπήρχε μόνο το κενό.
'Εδεσα έναν κόμπο στην άκρη του σχοινιού.
Αν δεν υπήρχε τίποτα κάτω, δεν θα μπορούσα να κρατήσω το σχοινί...
...και άμα έπεφτα, ο θάνατος θα ήταν γρήγορος.
Γαμώτο!
Σκέφτηκα: "Θεέ μου, είναι τεράστιο!"
Ως τότε, είχα εξαντληθεί εντελώς. 'Ημουν εξουθενωμένος.
Ανεβοκατέβαινα εκείνους τους λιθώνες...
...και διψούσα απελπισμένα.
Από το μυαλό μου...
...περνούσε κάθε είδους σκέψη. Ενοχές, ανησυχία.
Σκεφτόμουν την εξήγηση που θα έδινα στους γονείς του Τζο...
...στους φίλους μου, στον Ρίτσαρντ.
Πέρασε απ'το μυαλό μου η σκέψη να επινοήσω μια ιστορία...
...που θα διευκόλυνε τη θέση μου.
Αυτό το σκεφτόμουν για πολλή ώρα.
Το μόνο πράγμα που θυμάμαι από το ταξίδι στο Περού...
...είναι εκείνη η φιγούρα.
'Επρεπε να πλησιάσει αρκετά για να καταλάβω ποιος ήταν.
'Ηταν σε κακά χάλια.
Δεν τον γνώρισα.
Τον ρώτησα...
"Πού είναι ο Τζο;"
Μου απάντησε, "Ο Τζο σκοτώθηκε. "
Επιστρέφοντας στην κατασκήνωση, του είπα όλη την ιστορία.
Του είπα ολόκληρη την ιστορία αυτού που συνέβη.
Δεν φέρθηκε καθόλου επικριτικά...
...απέναντι σε εμένα και δεν αποδοκίμασε τις πράξεις μου.
Το πήρε πολύ καλά.
Πρέπει να έκανα μόνος μου μια κατάβαση...
...περίπου 80 ποδών όπου η βίδα πάγου ήταν στη χιονογέφυρα.
Τώρα φαινόταν ότι είχα φτάσει στη βάση του ρήγματος.
'Εμοιαζε σαν μεγάλη κλεψύδρα.
Η οροφή του ήταν στα 160 πόδια περίπου.
Νομίζω ότι ήταν μεγάλη όσο ο τρούλος του Αγίου Παύλου.
Θυμάμαι ότι κοίταξα κάτω...
είδα μόνο χιόνι παγωμένο και σκέφτηκα...
"'Εφτασα στη βάση του ρήγματος. "
Σ τα 50 πόδια, υπήρχε μια κλίση που οδηγούσε επάνω.
Και στην κορυφή της...
...φαινόταν ο ήλιος μέσα από μια τρύπα.
Και έλαμπε. 'Ηταν μεγάλη.
Μια μεγάλη αχτίδα φωτός.
'Ηταν η διέξοδος που αναζητούσα.
Σκέφτηκα...
"Θα σκαρφαλώσω σε αυτή την πλαγιά. Θα τα καταφέρω. "
"Θα διασχίσω την επιφάνεια έρποντας. " Και έτσι άρχισα να έρπω.
Ξαφνικά άκουσα κάτι να σπάει από κάτω μου...
...και συνειδητοποίησα ότι το έδαφος δεν ήταν σταθερό.
Από κάτω ήταν κούφιο.
Είχα τρομοκρατηθεί.
'Ενιωσα σαν σε τσόφλι αβγού.
Αν έσπαγε, δεν θα κατάφερνα ποτέ να φτάσω στην πλαγιά.
'Ηταν η μόνη διέξοδος.
Είπα στον εαυτό μου: "Θα τα καταφέρω. Είναι σταθερό. "
'Αρχισα να καρφώνω το πελέκι και να σκαρφαλώνω.
Πονούσα πολύ.
Τα πόδια σου έσπρωχναν και κατέληγαν μαζί.
Προσπάθησα να πάρω τέτοια στάση ώστε να πατήσει το αριστερό πόδι...
...αλλά ήταν αναπόφευκτο να πατήσω στο σπασμένο.
'Ενιωσα το κόκαλο να βγαίνει από τη θέση του.
Σε κάθε βήμα ένιωθα λιποθυμία.
Ο πόνος ήταν αβάσταχτος.
Και ήταν μια ηλιόλουστη μέρα.
Ξαναγύρισα στον κόσμο.
'Ημουν ξαπλωμένος στο χιόνι και γελούσα.
'Ενιωθα ανακούφιση που βγήκα από εκείνο το μέρος.
Μετά κοίταξα τον παγετώνα και σκέφτηκα...
"Ακόμα δεν άρχισες, φίλε. "
"'Εχεις να διασχίσεις μίλια σε αντίξοες συνθήκες. "
Και απλά καθόμουν και σκεφτόμουν...
γιατί μόλις είχα πραγματοποιήσει την πιο δύσκολη αναρρίχηση...
...της ζωής μου.
Συνήθως, μετά από τέτοια αναρρίχηση...
...είσαι εξουθενωμένος για μέρες. Τρως, πίνεις και κοιμάσαι.
Μόλις είχα ολοκληρώσει αναρρίχηση...
είχα ένα σπασμένο πόδι, πονούσα, είχα αφυδατωθεί...
...δεν είχα τίποτα να φάω, και σκεφτόμουν να συνεχίσω το ταξίδι.
"Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να καταφέρεις κάτι τέτοιο. "
Τότε σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να βάλω...
...συγκεκριμένους στόχους.
'Αρχισα να κοιτάω γύρω μου...
και να σκέφτομαι: "Αν μπορώ να φτάσω σ'εκείνο το ρήγμα σε 20 λεπτά..."
"...αυτό ακριβώς θα κάνω. "
Αν έφτανα σε 18 λεπτά, πετούσα από τη χαρά μου.
Ενώ αν έφτανα σε 22 ή 24 λεπτά, έβαζα σχεδόν τα κλάματα.
Μου έγινε ψύχωση.
Δεν ξέρω γιατί το έκανα, αλλά νομίζω ότι ήξερα...
τι ακριβώς μου συνέβαινε...
...και ότι ο άθλος που έκανα, μπορούσε να με γονατίσει.
Ακολούθησα τα ίχνη του Σάιμον που ανέβαιναν στα υψώματα...
μέσα από φανερά ρήγματα και σκεφτόμουν...
"Αν δεν βρω το πτώμα του σε καμιά τρύπα..."
"...αυτά τα ίχνη θα με περάσουν απ'το ναρκοπέδιο με τα ρήγματα. "
Τεράστια βουνά γύρω μου.
Μεγάλα τείχη.
Σε κάνουν να νιώθεις μικρός και ευάλωτος.
Αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάποια δαιμονική παρουσία...
...που θέλει να σε καταστρέψει.
Σαν κάποιος να έβαζε συνέχεια ένα εμπόδιο σ'ένα μυρμήγκι...
...που τελικά αυτό το ξεπερνούσε.
Τα ίχνη του Σάιμον άρχισαν να καλύπτονται.
'Ηταν η διαφυγή μου από τους παγετώνες.
'Αρχισα να απελπίζομαι.
Σύρθηκα μέσα στο σκοτάδι. 'Ηταν ανοησία, αλλά εγώ φοβόμουν.
Προσπαθούσα να βλέπω τα ίχνη του Σάιμον.
ΜΕΡΑ ΕΚΤΗ
Το πρωί... η μέρα ήταν ηλιόλουστη...
'Ο λα τα ίχνη είχαν εξαφανιστεί.
Ξεκίνησα νωρίς.
Πότε-πότε σηκωνόμουν στο ένα πόδι για να βρω τον δρόμο...
...ύστερα καθόμουν πάλι και συνέχιζα το σύρσιμό μου.
Υπήρχε ένα τρομερό ρήγμα...
...κοντά στην άκρη και κατέληξα σ'έναν λαβύρινθο από αυτά.
Ξαφνικά είδα...
μια γραμμή πάγου...
...και μετά είδα βράχους.
Μάλλον εγώ είχα την ιδέα να φύγουμε...
...επειδή ανησυχούσα για τον Σάιμον.
Θεώρησα καλύτερο να φύγει μακριά από τον τόπο που είχε συμβεί.
Δεν ήθελα να φύγω αμέσως.
Πίστευα ότι χρειαζόμουν...
μια-δυο μέρες...
...να συγκροτήσω τη σκέψη μου και να ανακτήσω τις δυνάμεις μου.
Επένδυσα πολύ χρόνο...
...στο να πλένω τον εαυτό μου.
'Ενιωσα ωραία...
όταν έλουσα τα μαλλιά μου...
έπλυνα το πρόσωπό μου, ξυρίστηκα και κατά κάποιο τρόπο...
...πέταξα από πάνω μου τα απομεινάρια του βουνού.
Διψούσα απεγνωσμένα.
'Οσο χιόνι κι αν φας, δεν μπορείς να δώσεις αρκετό νερό στο σώμα σου.
'Εβλεπα τους ογκόλιθους και ήξερα πόσο μεγάλοι και πόσο μακριά ήταν...
και εκείνη ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα...
...αν θα μπορούσα να βγάλω την απόσταση.
Ξεφορτώθηκα τον εξοπλισμό μου.
Δεν μπορούσα να συρθώ πάνω από τους βράχους. 'Ηταν τεράστιοι.
Ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρω, ήταν πηδώντας.
'Ηξερα ότι θα έπεφτα συνέχεια.
'Επεφτα σε κάθε βήμα και κάθε φορά ένιωθα να σπάει το πόδι μου.
Θυμάμαι ότι κοιτούσα πίσω από κει που είχα έρθει.
'Ηταν 25 μέτρα και μου είχε πάρει αιώνες.
Ο πόνος σε αυτά τα 25 μέτρα...
Μπορώ να πεισμώσω υπερβολικά...
...και μ'αρέσει να κάνω αυτό που θέλω.
'Ομως τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελα εκείνες τις μέρες.
Κοιτούσα έναν βράχο και έλεγα: "Θα φτάσω εκεί σε 20 λεπτά."
'Οταν αποφάσιζα να φτάσω εκεί σε 20 λεπτά...
...θα το έκανα οπωσδήποτε.
Αυτό με βοηθούσε...
γιατί έφτανα στη μέση και πονούσα τόσο που δεν άντεχα στη σκέψη...
...ότι θα σηκωθώ και θα ξαναπέσω.
Κοιτούσα την ώρα και σκεφτόμουν: "Πρέπει να φτάσω".
Κι ύστερα σκεφτόμουν: "Θα μείνω εδώ λίγο ακόμα".
"'Οχι, πρέπει να φτάσεις εκεί. Σου έμειναν μόνο δέκα λεπτά."
Φαινόταν σαν να υπήρχε ένα ψυχρό κομμάτι μου που έλεγε...
"Πρέπει να κάνεις αυτό κι αυτό αν θέλεις να φτάσεις. "
"'Ελα, συνέχισε. "
"Σήκω και ξαναπροσπάθησε. "
Αυτό το κομμάτι μου μιλούσε επίμονα και ξεκάθαρα.
'Ηταν σαν μια φωνή ή ένα ξεχωριστό κομμάτι μου...
...που μου υπαγόρευε να κάνω κάτι.
Αδυσώπητο.
Ανελέητο.
Χωρίς ν'αναγνωρίζει ότι ήμουν κουρασμένος ή τραυματισμένος.
'Ηταν πολύ, πολύ παράξενο.
'Ετσι, ένα κομμάτι μου έλεγε...
"Συνέχισε, μην ξεκουράζεσαι. "
Και το άλλο μου κομμάτι, το μυαλό μου...
...κοιτούσε τριγύρω και απορροφούσε πράγματα.
'Οσο περνούσαν οι ώρες κι οι μέρες, γινόταν και πιο αλλόκοτο.
Διψούσα πάρα, πάρα πολύ κι είχα πάθει αφυδάτωση.
Το βασανιστικό ήταν ότι όλοι αυτοί οι ογκόλιθοι...
είναι πάνω από τον παγετώνα...
...και συνέχεια άκουγες νερό να τρέχει.
'Επεφτα και άκουγα το νερό, κι έσκαβα ψάχνοντάς το.
Δεν το έβρισκα.
Και με τρέλαινε, ξέρετε, που άκουγα το νερό.
Ανησυχούσα για τον Σάιμον και για την υγεία του.
Τα δάχτυλά του είχαν κρυοπάγημα.
'Ενιωθα ότι εκεί δεν έπρεπε να χρονοτριβούμε.
Αρχίσαμε να ετοιμαζόμαστε για να φύγουμε το πρωί.
Κατέρρευσα ανάμεσα στους βράχους.
Δεν κοιμήθηκα καλά. Πονούσε πολύ το πόδι μου. 'Ηταν μαρτύριο.
'Ηταν η πρώτη νύχτα, νομίζω, που δεν είχε καταιγίδα.
Δεν χιόνισε πάνω μου. Δεν έβρεξε.
'Εβλεπα τα άστρα και θυμάμαι που ήμουν ξαπλωμένος αμέτρητες ώρες...
...κοιτάζοντας τ'άστρα.
Κάποια στιγμή, ένιωσα ότι ήμουν ξαπλωμένος εκεί...
πολλούς αιώνες, μια ολόκληρη ζωή...
...και είχα γίνει κομμάτι των βράχων και του τόπου που θα'μενα για πάντα.
ΜΕΡΑ ΕΒΔΟΜΗ
Ο ήλιος βγήκε και άρχισε να με ζεσταίνει.
Σκέφτηκα πόσο ωραίο θα ήταν να ξαπλώσω εκεί...
...χωρίς να κουνιέμαι και να πονάω.
Και, Χριστέ μου, έφτασα τόσο κοντά σ'αυτό.
Πίστευα ότι δεν θα τα κατάφερνα να καλύψω την απόσταση, ότι θα πέθαινα.
Και το είχα δεχτεί αυτό πραγματικά.
Φαινόταν παράλογο να σύρεσαι...
...αν πίστευες ότι δεν πρόκειται να σε ωφελήσει.
Πιστεύω ότι έφταιγε η μοναξιά και η αίσθηση της εγκατάλειψης...
...που ένιωθα συνέχεια.
Δεν συρόμουν γιατί πίστευα πως θα επιβίωνα.
Νομίζω πως... ήθελα...
...να είμαι με κάποιον όταν θα πέθαινα.
'Ηταν μάλλον μια συμβολική πράξη.
'Ηθελα να τον αποχαιρετήσω με τον τρόπο μου, στο μυαλό μου...
...κάνοντας αυτό.
'Ηπια αμέτρητα λίτρα από το νερό.
'Ενιωθα σαν να γέμιζα με καύσιμα τον εαυτό μου.
'Ενιωσα αμέσως τον εαυτό μου να δυναμώνει.
Κατουριόμουν επάνω μου και θυμάμαι ότι μου άρεσε η ζεστή αίσθηση.
'Ηταν μια αργή και σταθερή...
...ανακούφιση.
'Οχι μόνο σωματικά, αυτό ήταν άλλωστε ολοφάνερο...
...αλλά και του μυαλού μου.
Δεν μου είχε απομείνει τίποτα...
Δεν με ένοιαζε πια.
Είχα χάσει την αξιοπρέπεια μου.
Δεν με ενδιέφερε αν θα έδειχνα θάρρος ή δειλία.
Απλά ένιωθα ένα τίποτα. 'Ηταν πολύ περίεργο.
Συνέχισα να δοκιμάζω τον εαυτό μου βάζοντας στόχους των 20 λεπτών.
Ξαφνικά είδα κάτι ίχνη.
'Επεισα τον εαυτό μου ότι ήταν ο Σάιμον και ο Ρίτσαρντ.
Βρίσκονταν πιο ψηλά...
...και απλά με ακολουθούσαν.
Συνέχισα να κατεβαίνω απόλυτα πεισμένος...
...ότι βρίσκονταν πίσω μου.
Σκεφτόμουν: "Αν ήταν πίσω μου, δεν θα έρχονταν να βοηθήσουν;"
'Επεισα τον εαυτό μου ότι δεν ήθελαν να με φέρουν σε δύσκολη θέση...
...επειδή είχα κατουρηθεί επάνω μου και έκλαιγα.
Αυτό μπορεί να κράτησε ακόμα και μία ώρα.
'Ημουν σίγουρος ότι ήταν εκεί, αλλά προσγειώθηκα απότομα.
Συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν κανείς...
...και ένιωσα συντετριμμένος.
Γύρω στις τέσσερις το απόγευμα...
...έφτασα στη λίμνη.
'Ηξερα ότι στην άλλη άκρη της λίμνης υπήρχε ένα φράγμα.
Και ότι από την κορυφή του φράγματος...
...θα μπορούσα να δω την κοιλάδα όπου βρισκόταν η κατασκήνωσή μας.
Θα έβλεπα ακόμα και τις σκηνές.
'Ηταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα: "Θα τα καταφέρω".
"Θα καλύψω την απόσταση. "
Μόλις το σκέφτηκα, η επόμενη σκέψη που μου ήρθε, ήταν...
"Θα είναι κανείς εκεί;"
Μετά σκέφτηκα: "Πέρασαν 4 μέρες από τότε που είδα τον Σάιμον".
Αφού το υπολόγισα, αναρωτήθηκα: "Και γιατί να βρίσκονται εκεί;"
Νύχτωνε στις 6 και σκέφτηκα: "Πρέπει να φτάσω εκεί".
Και προσπαθούσα να το κάνω όσο πιο γρήγορα γινόταν.
Το υπόλοιπο απόγευμα...
... με κατέκλυζε η φρικτή σκέψη ότι θα είχαν φύγει απ'την κατασκήνωση.
Δεν έδινα σημασία στις αλλαγές του καιρού.
Από τις 4 ως την ώρα που έφτασα στο φράγμα...
...γύρω στις 6, ο καιρός είχε αλλάξει.
'Οταν κοίταξα την κοιλάδα, ήταν γεμάτη σύννεφα.
'Ελπιζα να ακούσω ένα σφύριγμα ή κάποια φωνή να μου απαντά.
Δεν άκουσα τίποτα απολύτως.
Πέρασα αρκετή ώρα κλαίγοντας, μην ξέροντας τι να κάνω.
Σκέφτηκα να μπω στον υπνόσακο.
Μου φάνηκε αξιολύπητο να τελειώσει η ζωή μου έτσι, σε έναν υπνόσακο.
Σκέφτηκα: "Καλύτερα να προχωρήσω".
"Εκεί θα τελειώσει η ζωή μου. Κάπου εκεί."
Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε...
...εκείνη τη νύχτα.
'Επαψα να κοιτάω το ρολόι μου...
...και γι'αυτό τα πάντα άρχισαν να διαλύονται.
Νομίζω...
...ότι χάθηκα και δεν ήξερα πια τι έκανα.
Δεν θυμάμαι...
αν σκεφτόμουν κάποιον...
Κάποιον που αγαπούσα ή κάτι τέτοιο.
Κάποια στιγμή ένα τραγούδι πέρασε απ'το μυαλό μου.
'Ηταν από ένα συγκρότημα που λεγόταν Βοney Μ.
Και δεν μου αρέσει η μουσική των Βοney Μ.
'Ενα τραγούδι που στριφογυρνούσε στο μυαλό μου για ώρες.
Με ενοχ λούσε πολύ...
γιατί ήθελα να το βγάλω από το μυαλό μου...
...και να σκεφτώ άλλα πράγματα.
Τότε σκέφτηκα...
"Να πάρει! Θα πεθάνω ακούγοντας Βοney Μ.!"
Μερικές φορές...
...δεν ξυπνούσα. Νομίζω ότι είχα τις αισθήσεις μου διαρκώς.
Αλλά όταν συνερχόμουν και έβρισκα τον εαυτό μου να κάθεται εκεί.
Δεν ήξερα πού βρισκόμουν.
'Ηταν σκοτάδι, χιόνιζε και νόμιζα πως είχα γυρίσει στον παγετώνα...
...ή στο πάρκινγκ μιας παμπ και με είχαν χτυπήσει.
'Υστερα πάλι χανόμουν.
Θυμάμαι ότι μου ήρθε μια μυρωδιά.
'Ηταν μια πολύ δυνατή μυρωδιά...
...και λειτούργησε ως αμμωνία που με συνέφερε απ'το παραλήρημα.
Θυμάμαι ότι είχα μπερδευτεί. Δυσκολεύτηκα να την αναγνωρίσω.
Νόμιζα ότι μύριζα εγώ.
Σιγά-σιγά έβγαλα συμπέρασμα...
ότι σερνόμουν στην τουαλέτα...
...της κατασκήνωσής μας.
Τότε κατάλαβα ότι ήμουν κοντά στη σκηνή.
Καθώς φώναζα, σκέφτηκα: "Αυτό ήταν. "
"Ως εδώ αντέχω. "
"Δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο. "
'Εκανα το λάθος να τρέφω ελπίδες ότι θα ήταν ακόμη εκεί.
'Οταν φώναξα και δεν ήταν εκεί...
...ήξερα ότι ήμουν καταδικασμένος.
Τη στιγμή που...
κανείς δεν μου απάντησε...
ήταν σαν...
...να έχασα κάτι.
'Εχασα τον εαυτό μου.
Ξύπνησα χωρίς να ξέρω το γιατί...
...και αντιλήφθηκα την περίεργη ατμόσφαιρα.
'Ακουγα τον άνεμο να ουρλιάζει έξω απ'τη σκηνή...
...και άρχισα να ακούω έναν ήχο.
Σιγά-σιγά συνειδητοποίησα...
ότι θα μπορούσε μόνο να ήταν...
...ο Τζο που φώναζε, έξω από τη σκηνή μας.
Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, γιατί είχε σκοτωθεί.
Είχε πεθάνει πριν τρεις-τέσσερις μέρες.
'Υστερα το ξανάκουσα...
...πιο καθαρά.
Ακουγόταν σαν κάποιος να φώναζε "Σάιμον".
Μ'έπιασε πανικός γιατί δεν μπορούσε να ήταν ο Τζο...
επειδή είχε πεθάνει...
και αν ήταν αυτός εκεί έξω...
θα ήταν ένα φριχτό πλάσμα, επειδή δεν μπορούσε να ήταν άνθρωπος...
επειδή κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιζήσει...
...και να είναι έξω απ'τη σκηνή.
Καθόμουν εκεί, μην ξέροντας τι να κάνω...
...κι ύστερα ο Σάιμον ξύπνησε.
"Σάιμον". Φώναζαν ξεκάθαρα το όνομά μου.
Κατάλαβα ότι ήταν ο Τζο. Το κατάλαβα αμέσως.
Κοιτούσα τριγύρω και είδα ένα πράγμα...
...να αιωρείται.
Φυσικά, ο Σάιμον πετάχτηκε πάνω.
Ξαφνικά άκουσα φωνές.
Τζο!
Εσύ είσαι;
Δίσταζα...
...επειδή δεν πίστευα ότι αυτό το πλάσμα έξω, ήταν άνθρωπος.
Πήγαμε πίσω εκεί απ'όπου είχαν ακουστεί οι φωνές...
...περίπου 200-300 μέτρα από την κατασκήνωση και βρήκαμε τον Τζο.
Δεν το πίστευα ώσπου τον είδα μπροστά μου.
Αλλά και πάλι ήταν δύσκολο να το πιστέψω...
...λόγω της αλλόκοτης νύχτας και της κατάστασής του.
Φριχτή κατάσταση.
'Εμοιαζε σχεδόν σαν ένα φάντασμα.
Αναγκάστηκα...
να τσιμπηθώ για να πιστέψω ότι ήταν αλήθεια...
...και ότι όντως συνέβαινε.
- Βοήθεια. - Γαμώτο, Τζο.
Ο Σάιμον...
...έβριζε πολύ.
Πάρα πολύ.
Γαμώτο μου! Ρίτσαρντ, σήκωσέ τον!
Κράτα τον, ηλίθιε! Σήκωσέ τον!
Θυμάμαι τον Σάιμον να μου αρπάζει τους ώμους...
...και να με κρατάει.
Θυμάμαι...
...την αίσθηση όταν με κρατούσε.
Με ευχαρίστησε...
που προσπάθησα να τον κατεβάσω απ'το βουνό...
και για όλα όσα είχα κάνει ως τη στιγμή...
...που έκοψα το σκοινί.
Και μου είπε: "Κι εγώ το ίδιο θα έκανα".
Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που μου είπε.
Και πριν κάνουμε οτιδήποτε, προτού καν κλείσουμε την πόρτα...
...είπε: "Πού είναι το παντελόνι μου;"
Του εξηγήσαμε ότι είχαμε κάψει το παντελόνι του...
...και αυτό τον εξόργισε.
Νομίζω ότι αυτό κατά κάποιο τρόπο με επανέφερε στην πραγματικότητα...
...καθώς συνειδητοποίησα ότι ήταν ο παλιός, καλός Τζο.
Ο Τζο έχασε το ένα τρίτο του βάρους του σ'αυτή τη δοκιμασία.
Μετά από δύο χρόνια και έξι εγχει- ρήσεις, ο Τζο αναρριχήθηκε πάλι.
Αναρριχάται ως και σήμερα.
Ο Σάιμον δέχτηκε δριμεία κριτική από την αναρριχητική κοινότητα...
...διότι έκοψε το σκοινί.
Ο Τζο τον υπερασπίστηκε με πάθος.
Από τότε, κανείς δεν αναρριχήθηκε στην κορυφή του Σιούλα Γκράντε.
SiNCRONiZACiON POR ~|~ N3krA ~|~ SEPTiCEMiA TEAM - GMTeam
HDDvD SUBS EXCLUSiVE AT www.subs4u.gr $ www.stizoula.com
ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ: *A. Chatzin. *