Pamiętaj... że bardzo cię kocham.
Kocham cię, Thomasie.
Mamo!
D R S Z
Thomasie...
Tak trzeba.
Nie... nie!
Thomas!
Wstawaj, spadamy stąd!
Musimy uciekać!
Nic ci nie jest?
Zaczekajcie!
Dokąd idziesz?
Nie ma czasu!
Chodź!
Uciekajmy!
To Poparzeńcy!
Tu nie jest bezpiecznie!
Rój na skrzydle!
Biegiem!
Osłaniajcie nas! Utrzymajcie prawe skrzydło!
Prędzej, chłopaki! Pośpieszcie się!
Dalej!
Mogą startować!
WIĘZIEŃ LABIRYNTU: PRÓBY OGNIA
Jak się macie?
Wybaczcie zamieszanie. Zaatakował nas rój.
Kim pan jest?
Dzięki mnie żyjecie.
I oby tak zostało.
Chodźcie, przydzielimy wam kwatery.
Możecie mi mówić Janson. Dowodzę tu.
To nasz azyl, z dala od koszmarów świata na zewnątrz.
Uznajcie to za stację przesiadkową. Coś jak...
tymczasowy dom. Uważajcie.
Zabierzecie nas do domu?
W pewnym sensie.
Z poprzedniego niewiele zostało.
Ale mamy dla was miejsce.
Schronienie poza Pogorzeliskiem, gdzie DRESZCZ już was nie znajdzie.
Co wy na to?
Dlaczego nam pomagacie?
Sytuacja na świecie jest tragiczna. Możemy nie przetrwać.
A wasza odporność na wirusa
sprawia, że jesteście nadzieją całej ludzkości.
Niestety, jak już pewnie zauważyliście, staliście się przez to celem ataków.
Za tą grodzią czeka na was nowe życie.
Ale po kolei.
Najpierw pozbądźcie się tego smrodu.
Cudownie!
Jak tam, Patelniak?
Co to jest?
Różne rzeczy. Wapno, zestaw witamin.
Wszystko, czego wam brakowało.
Odpręż się.
Więcej nie trzeba?
-Doktor Crawford. -Dobry wieczór. Jak się trzymają?
Na razie dobrze.
Świetnie.
A ty jesteś Teresa.
Thomas?
Tak?
Chodź ze mną.
Thomas... dzięki, że przyszedłeś.
Wybacz niewygody.
Chciałem z tobą zamienić słowo w cztery oczy, na osobności.
Tak...
Zajmę ci tylko chwilę.
Mam jedno pytanie.
Co pamiętasz o DRESZCZ-u?
Nie bój się.
To zwykła rozmowa. Chcę to zrozumieć.
Co?
Z kim trzymasz?
Pamiętam, że dla nich pracowałem.
I że mnie wysłali do labiryntu.
Pamiętam śmierć przyjaciół.
To z nimi trzymam.
Ciekawe.
Pracowałeś dla DRESZCZ-u, a jednak trafiłeś do labiryntu.
Dlaczego ci to zrobili?
Trzeba było ich spytać, zanim wszystkich zabiliście.
Słuszna uwaga.
Miłego pobytu.
To wszystko?
Już wiem to, co chciałem.
Możecie dołączyć do reszty.
Niedługo traficie w przyjemniejsze miejsce.
Zaraz...
"Do reszty"?
Thomas!
-Cześć, Minho. Co jest? -Było więcej labiryntów.
Usłyszeliśmy wybuch i nagle zjawili się ci faceci.
Zaczęli strzelać.
Ostra jazda.
Zabrali nas i przywieźli tutaj.
A co z resztą?
Z tymi, którzy tam zostali?
Nie wiem.
Pewnie DRESZCZ wciąż ich ma.
-Długo tu jesteście? -Ze dwa dni.
Tamten był pierwszy.
Siedzi tu tydzień.
Był z samymi dziewczynami.
Serio?
Niektórzy mają szczęście.
Witam panów. I panie.
Kogo wyczytam po imieniu,
wstaje i podchodzi do moich kolegów.
Przejdziecie do wschodniego skrzydła, gdzie rozpoczniecie nowe życie.
Connor.
Evelyn.
Justin.
Peter.
Allison.
Piskorz.
Proszę o spokój.
Franklin. I Abigail.
Gdybym mógł, wziąłbym was więcej.
Jutro też jest dzień. Na każdego przyjdzie kolej.
Smacznego.
Dokąd oni idą?
Daleko stąd.
Farciarze.
Na jakąś bezpieczną farmę.
Biorą tylko po kilka osób.
Co jest?
Teresa?
Dokąd ją zabierają?
Na dodatkowe badania. Niedługo skończą.
Jest zdrowa?
Tak.
Biorę górną.
Spóźniłeś się.
Mógłbym się przyzwyczaić.
Nie jest źle.
Czego chcą od Teresy?
Co do niej jedno jest pewne: poradzi sobie.
Nie martw się.
Tutaj.
Rany...
Chodź ze mną.
Po co?
Tędy.
Chodź.
Czekaj, co my robimy?
Spóźnimy się.
Co ja wyprawiam?
O co chodzi?
Podejdź.
Patrz.
Co to było?
Przywożą ich co noc o tej porze.
Co z nimi robią?
Nie wiem. Dalej nie da się przejść.
Kanały tam nie sięgają.
Ale gdy raz tam trafią, to już nie wracają.
Nie wiem, czy ktokolwiek stąd wychodzi.
Wracajmy, zanim się zorientują, że nas nie ma.
Po co mi to pokazałeś?
Może ciebie posłuchają.
Tu się dzieje coś dziwnego. Wiem, że też tak myślisz.
Zaczekaj.
Jak masz na imię?
Aris.
Alice.
Barry.
Walt.
Edgar.
Chcę wiedzieć, co tam jest.
Już to obgadaliśmy.
Mówiłeś, że byli przykryci. To mogło być cokolwiek.
To były ciała.
-Aris mówi, że tak jest co noc. -Jaki Aris?
Przekonałeś mnie.
I wreszcie David.
Dziękuję za uwagę. Miłego wieczoru.
Póki nie mamy pewności, siedźmy cicho i nie zwracajmy na siebie uwagi.
Co on robi?
Zwraca na siebie uwagę.
Nie wyczytali cię.
Na chwilę.
Wstęp wzbroniony.
Chcę zobaczyć przyjaciółkę.
Marsz na miejsce.
Jesteście obserwowani. Łamanie przepisów...
Dokąd?!
-Co jest?! -Cofnij się!
-Chcę ją zobaczyć! -Uspokójcie go!
Co się dzieje?
Thomas?
Przecież sobie ufamy.
Gramy w jednej drużynie.
Czyżby?
Niech idą do łóżek.
Wszyscy do środka!
Co ci odbiło?
-Myślałeś, że cię przepuszczą? -Jasne, że nie.
-Dowiem się, co tam jest. -Jasne.
Oni coś ukrywają. Nie są tacy, jak mówią.
Nie wiesz tego!
Wiemy tylko, że nas uratowali przed DRESZCZ-em.
Dali nam ubrania, jedzenie i wygodne łóżka.
Długo tego nie mieliśmy.
Niektórzy bardzo długo.
Thomas?
Co jest?
Masz?
Tak, chodźmy.
Może wy macie rację, a mnie odbija.
Ale muszę mieć pewność. Kryjcie mnie.
Niedługo wrócę.
Co to jest?
Teresa?
To Rachel.
Poszła pierwszej nocy.
Mówiłem, żeby się nie bała.
To aż takie pilne?
Powiedziała wyraźnie. Chce mówić z panem.
Jakbym miał mało na głowie.
Może być trudno. Są zakłócenia przez burzę.
Nie szkodzi, łączcie.
Dobry wieczór, doktor Paige.
Ogromnie mi miło.
Choć przyznaję...
nie spodziewałem się pani tak szybko.
Nastąpiła zmiana planów.
Przyjadę nieco wcześniej, już jutro rano.
Będziemy zachwyceni.
Ucieszą panią nasze postępy.
Jak pani widzi, wyniki są bardzo obiecujące.
To, co im tam zaserwowaliście, naprawdę działa.
Nie dość dobrze.
Uzyskałam zgodę rady.
Pozostałe obiekty mają być uśpione i przygotowane do zbiorów.
Pracujemy najlepiej, jak umiemy.
-Trwają badania... -Pracujcie szybciej.
Dopóki ręczę za ich bezpieczeństwo, to najlepsze wyjście.
To już mój kłopot. Pozostajemy w stałej izolacji.
Zapewniam...
że materiał jest bezpieczny.
Namierzyliście Prawe Ramię?
Jeszcze nie.
Zgubiliśmy ich w górach.
Więc wciąż działają.
Zniszczyli już dwa ośrodki.
Zależy im na dzieciakach tak jak nam i nie mogę...
Nie stać nas na kolejne straty.
Nie, gdy lek jest w naszym zasięgu.
Jeśli pan nie podoła, znajdę kogoś innego.
Nie trzeba.
Weźmy się za nowych.
Byle szybko.
Janson?
Nie chcę, żeby cierpieli.
Nic nie poczują.
Thomas!
Musimy wiać! Natychmiast!
Jak to "wiać"?
Już tu idą, spadamy.
Idą po nas.
-Paige żyje. -Aris, co jest?
Pogadajmy spokojnie.
-Ona wciąż żyje. -Teresa?
Ava.
Ava?
Gadaj do rzeczy.
To DRESZCZ!
Ciągle. To zawsze był DRESZCZ!
Thomas?
Co widziałeś?
Chodźcie.
Szybko.
-Mam coś do zrobienia. -Co?
Coś ważnego. Chcecie wyjść, tak? To idźcie.
-Pójdę z nim. -Dobra. Spadamy!
-Ufasz mu? -Uratował nam życie.
Co tu robicie?
Ogłaszam alarm w całej placówce. Nikt stąd nie wyjdzie.
-Macie ich? -Szukamy.
Szybciej...
Są.
-Kto to? -Crawford. Idą po dziewczynę.
Wszyscy do skrzydła medycznego.
Brać ich żywcem.
Stać!
Ani kroku!
Dlaczego strzelają?
-Sektor L-3! -Minho! Co robisz?
Rany!
Dobra. Idziemy.
Doktor Crawford?
Spokojnie.
Gdzie ona jest?
Gdzie?!
Do mnie!
Na ziemię!
Tereso?
-Co ci zrobili? -Thomas?
Ręce!
Nie darują wam.
-Co się dzieje? -Musimy uciekać.
Idą! Co robimy?
Odsuń się!
Cofnijcie się!
Zablokowali drzwi. Wezwać pomoc!
Musimy spadać!
Dokąd?
Pchajcie!
Odsuńcie się!
Pomóż!
Gotów?
Prędzej!
Uważaj!
Szybko, wychodzimy!
Łap!
Gazu!
Trzymajcie się mnie!
Cholera... Spadamy!
Stać!
Tutaj!
Wszyscy na poziom 3.
Uwaga. Stosować tylko środki obezwładniające.
Otwieraj...
Nie...
Thomas!
Otwórz te drzwi!
Lepiej nie.
Otwieraj!
Próbuję was ratować.
Labirynt to jedno, ale na Pogorzelisku nie przeżyjecie nawet dnia.
Zabije was klimat albo Poparzeńcy.
Uwierz mi.
Chcę tylko waszego dobra.
A DRESZCZ jest dobry?
Nie wyjdziecie stąd.
Cześć.
Chodźcie!
Thomas! Spadamy!
Zamknąć główną bramę!
-Nie! -Thomas!
Prędzej!
Co tu jest grane?!
Ty gówniarzu...
Wiejmy stąd!
Dalej!
Chodźmy!
Nie zatrzymujcie się!
Kurde...
Dalej! Zgubimy ich w burzy!
-Widzę ich. -Przyjąłem.
Dwójka, za mną.
Nie wychylać się!
-Tereso, nie zostawaj! -Chyba ich zgubiliśmy!
Nie zatrzymujmy się.
Dokąd mamy iść?
-Chodź, Aris. -Tutaj!
Chodźcie!
-Tereso, zaczekaj! -Tutaj!
Schodzimy!
Weźmiesz plecak?
Gdzie my jesteśmy?
Trzeba iść.
Nie. Stój!
Mów, co się dzieje.
To DRESZCZ.
Okłamali nas, nie uciekliśmy im.
Aris i ja znaleźliśmy ciała.
Mnóstwo.
Jak to? Martwe?
Nie. Ale i nie żywe.
Powiesili je.
Podłączyli rurki.
Coś z nich ściągają.
DRESZCZ chce czegoś, co mamy w sobie.
W naszej krwi.
Musimy wiać najdalej, jak się da.
Dobra. Jaki masz plan?
-Bo jakiś masz? -Chyba tak...
Poszliśmy za tobą,
a teraz mówisz, że nie wiesz dokąd iść ani po co?
Czekajcie. Janson mówił, że jacyś ludzie ukrywają się w górach.
To ruch oporu albo armia.
Prawe Ramię.
Jeśli są wrogami DRESZCZ-u, może nam pomogą.
Ludzie. W górach. Ludzie z gór.
To twój plan?
Nasza jedyna szansa.
Chłopaki?
Popatrzcie. Minho, poświeć.
Ktoś tu był.
Otwórzmy.
Ktoś tu mieszkał.
Gdzie są teraz?
Weźmy coś z tego.
Wszystko, co może się przydać.
Rozdzielmy się i poszukajmy.
Zaczekaj.
Chodźmy.
-Thomas? -Co?
Myślę o tych, którzy tam zostali.
Nie chcę tak skończyć.
Rozumiesz?
Tak.
Dobra. To czego szukamy?
Oznak życia.
Ludzi. Ocalałych. Każdego, kto mógłby nam pomóc.
A on?
Szlag...
Mieli prąd.
W porządku?
Tak.
Co?
Dokąd odeszłaś?
WYSOKIE NAPIĘCIE
Obiecujące.
Zaczekaj!
Uważaj!
Cofnij się!
Jezu!
Te oczy!
Rany...
Spadaj!
Co to jest?
Uciekajmy!
Właź!
Trzymaj!
Co robisz?
Uwaga!
Biegiem!
Spadajmy stąd!
Cholera!
Co się dzieje?
Nie wiem.
Uciekajcie!
Szybko!
Szlag!
-Gazu! -Uciekajmy!
Biegiem!
Prędko!
Gazu!
Co to za stwory?
Nie wiem!
Prędzej!
Dokąd teraz?
Wiejemy!
Aris, nie!
Omińcie go!
Tereso!
Chodź, Minho!
Dokąd teraz?
Znajdźmy wyjście!
Dalej!
Prędzej!
Newt!
Pomóżcie mi!
W porządku?
Tak, dzięki.
Chodźcie!
Tędy! Idą tu!
Co teraz?
Szybko!
Gonią nas!
Nie ma wyjścia!
Thomas, zrób coś!
Tutaj!
Zatrzymam ich!
Mocniej!
Otwierajcie!
Już!
Patelniak! Spadamy!
Otwarte!
Wszyscy wychodzą!
Winston!
Ratunku!
Pomocy!
Błagam!
Idźcie!
Wstawaj!
Idź pierwszy!
Gazu!
Chodź tu.
Wynocha!
Poszli?
Na razie tak.
Zabierajmy się stąd.
Pakujmy graty.
Aris, wstawaj. Patelniak, Winston.
Stary?
Dobrze się czujesz?
Co tu się stało?
Nie wiem.
Ale od dawna nikogo tu nie ma.
Oby nie wszędzie tak było.
Zaczekajcie.
Słyszycie?
Schowajmy się!
Właźmy tutaj!
Szlag...
Nie przestaną nas szukać, prawda?
Wszystko gra?
Tak...
Jeszcze kawałek.
To pewnie te góry.
Tam idziemy.
Kawał drogi.
Więc lepiej ruszajmy.
Winston!
Jest ranny.
Co robimy?
Winston? Słyszysz?
Trzymaj się, stary.
Thomas?
-Złap za nogi. -Już.
Znajdźmy kryjówkę!
Dzięki.
Jakby się wciąż oddalały.
Trzeba iść. Damy radę.
I jak?
Jeszcze kawałek.
Nie przekonał mnie.
Co ci jest?
Coś mi zrobili.
Z początku czułam, jakbym się budziła ze snu.
A potem zaczęły wracać.
Wspomnienia?
Co pamiętasz?
Pamiętam, jak cię przywieźli.
Byłam wyższa od ciebie. I szybsza.
Pamiętam, po co tam byliśmy.
Żeby wszystko naprawić.
Powinniśmy wrócić.
-Co? -Posłuchaj.
Jak to wrócić? Po tym, co nam zrobili?
-To nie takie proste. -Przeciwnie.
Nie. Nie rozumiesz.
Czego?
Wszystko szło dobrze, póki...
Co?
Nic.
Co chcesz mi powiedzieć?
Chodźcie tu!
Winston, co robisz?
-Dawaj! -Co się dzieje?
Nie wiem.
-Ocknął się, złapał broń i... -Oddaj, proszę.
Co ci jest?
To rośnie...
we mnie.
Już po mnie.
Proszę.
Nie dajcie mi się zmienić w potwora.
Newt...
Dzięki.
Zjeżdżajcie stąd.
Żegnaj, Winston.
Idźcie.
W porządku.
Przykro mi.
Thomas?
Opiekuj się nimi.
Podobno jesteśmy odporni.
Widocznie nie wszyscy.
Skoro Winston zachorował, to pewnie reszta też może.
Nie sądziłem, że to powiem...
ale tęsknię za Strefą.
Wstawać.
Newt, wstawaj. Szybko. Patelniak, Aris.
-Tam coś jest. -Co?
Widzicie?
Światła.
Udało się.
Musimy tam iść.
Szybko!
Prędzej!
Biegiem!
Nie zatrzymujmy się!
Tereso, prędzej!
-Szybko! -Już blisko!
Gazu!
Do budynku!
Podnieście go!
Biegiem!
Szybko!
Gazu!
Prędzej!
Do środka!
-Połóżmy go. -Uwaga na głowę.
Kto ma latarkę?
Minho!
Ocknij się!
Dawaj, Minho.
Trzymaj się.
Żyje.
Już dobrze.
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Trafił cię piorun.
Podnieśmy go.
Ostrożnie.
-Wstań. -Dasz radę?
Dzięki.
Co tak śmierdzi?
Za tobą!
Rany!
To nasze psy stróżujące.
Kto to?
Nie podchodź!
Łachmaniarze.
Chodźcie ze mną.
Chcecie tu z nimi zostać?
Kurde...
Nie marudźcie.
Jorge na was czeka.
Jaki Jorge?
Zobaczysz.
Dawno nikt nie przyszedł z Pogorzeliska.
Jest was ciekaw.
Ja też.
Wy też macie złe przeczucia?
Posłuchajmy, co powie.
Jorge, już są.
Cicho.
Cholera...
Miewacie wrażenie, że świat jest przeciwko wam?
Mam trzy pytania. Skąd przyszliście?
Dokąd idziecie?
Co na tym zyskam?
Nie wszyscy na raz.
Szliśmy w góry. Szukamy Prawego Ramienia.
Czyli duchów.
Pytanie drugie.
Skąd przyszliście?
To nasza sprawa.
Puszczaj!
Precz z łapami!
Milcz, dzieciaku.
Co to jest?
Miałeś rację.
A 2 DO ZABICIA
O czym ona mówi?
Przykro mi.
Oznakowali was.
Jesteście z DRESZCZ-u.
A to znaczy...
że jesteście bardzo cenni.
Doskonały plan. "Posłuchajmy, co powie".
-Świetnie nam poszło. -Przymknij się.
Spróbuję dosięgnąć liny.
Jak wam się tu podoba?
Czego chcesz?
Dobre pytanie.
Moi ludzie chcą was odsprzedać DRESZCZ-owi.
Brak im ambicji. Ale ja jestem inny.
Coś mi mówi, że wy też.
Krew napłynęła mi do mózgu, albo ten gość bredzi.
Mówcie, co wiecie o Prawym Ramieniu.
Podobno to duchy.
Przypadkiem w nie wierzę.
Zwłaszcza gdy je słyszę, jak gawędzą w eterze.
Powiedzcie, co wiecie, to może się dogadamy.
Nie wiemy wiele.
Dobra, już dobra!
Ukrywają się w górach.
Zaatakowali DRESZCZ i odbili dużą grupę. To wszystko.
Jorge?
Co robisz?
Nawiązujemy znajomość.
Skończyliśmy.
Zaczekaj. Więc nam nie pomożesz?
Nie martw się.
Wrócicie, gdzie wasze miejsce.
Trzymajcie się!
Wybierasz się gdzieś?
Z tobą.
Spakuj się, ale po cichu.
Dokąd chcesz iść?
Oni istnieją. Dzieciaki to nasza przepustka.
Prawe Ramię nie odmówi.
Ruszajmy.
Mam.
-Minho? -Już.
Trzymam cię. Dobra. Raz, dwa i jazda.
Trzy.
Szlag.
Jesteśmy. Mogą wchodzić.
Popchnij mocniej.
Dobra.
Raz...
dwa... trzy!
Dobra!
Prędzej!
Wszystko zostawisz?
-To twoje dzieło. -Tu nie ma przyszłości.
A jeśli przyjdą inni?
Stracę władzę i cię nie ochronię.
Nie musisz.
A jeśli się zarazisz Pożogą?
Co mam wtedy zrobić?
Patrzeć, jak się przemieniasz?
Palnąć ci w łeb? Tego oczekujesz?
Ja bym to dla ciebie zrobiła.
Dobry wieczór.
Tu Departament Rozwoju Eksperymentów.
Otoczyliśmy waszą bazę.
Nieświadomie znaleźliście się w posiadaniu...
własności DRESZCZ-u.
Barkley...
Jeśli nam ich zwrócicie, uznamy to za nieporozumienie.
Czekamy.
W razie oporu...
wszyscy zostaniecie zlikwidowani.
Niedługo Pożoga dosięgnie nas wszystkich.
Macie w swych rękach nadzieję na lek.
Wybierajcie.
Idź po nich.
Co chcesz zrobić?
Puszczę im mój ulubiony kawałek.
O kurde...
Zmywamy się.
Chcemy tylko stąd wyjść.
Czyżby?
Janson, mam ich. Już idziemy.
Nie strzelajcie.
Jazda. Idziemy.
Ruszcie się.
Ty padalcu!
Chodźcie.
Szybciej!
Barkley, gdzie jesteś?
Barkley, słyszysz?
Szefie, słyszy pan?
Co to jest?
Brendo! Szybko!
Nie ma czasu! Pośpieszcie się!
Tędy.
Wolne żarty.
Plan B.
Szukacie Prawego Ramienia?
Zaprowadzę was, ale nie za darmo.
Za mną!
No to jazda!
-Prędko! -Dobra.
Ruszajcie!
Chodź, Aris.
Atakujcie!
Są na samej górze!
Idziemy!
Jedź!
Ruszaj.
Teraz ty.
Dokąd idziesz?
Zaraz dołączę.
Śpiesz się.
Alfa 22. Ścigam ich.
Co robisz?
Uciekajmy!
-Mam. -Chodź!
Kryć się!
Gazu!
Prędzej! Czas się kończy!
Odetnijcie im drogę!
Widzę ich!
Tędy!
Chodź!
Stój! Ani kroku!
Są potrzebni żywi. Zajdź ich bokiem.
Nie ruszaj się!
Dokąd idziemy?
Szybko! Piosenka się kończy!
Niech to szlag!
Chodź!
Thomas! Wiejemy!
Wszystko gra?
Jak nigdy.
No nie... Jak ich znajdziemy?
Spokojnie. Wyprowadzę nas.
Trzymaj.
Dlaczego nam pomagasz?
To nie był mój pomysł.
Jorge uznał was za bilet do bezpiecznej przystani.
Słucham?
No wiesz: do raju.
Gdzie nie ma słońca i zarazy.
Podobno Prawe Ramię zabiera tam dzieciaki.
Te odporne.
A ty wiesz, gdzie to jest?
Nie.
Ale Jorge kogoś zna. To Marcus.
Szmuglował ludzi w góry.
Jeśli Jorge zwiał, zaprowadzi tam twoich kumpli.
Jeśli zwiał?
Za dużo pytasz.
Mógłbyś mi zamiast tego pomóc?
Proszę.
Kiepsko to brzmi.
Fakt.
Oni już przekroczyli Granicę.
Chodźmy.
Chyba tędy.
Chyba?
Ktoś tu mieszka?
Słoneczne rozbłyski zagnały nas pod ziemię.
Jorge mówił, że wszędzie tu są osiedla.
Ten Jorge to twój ojciec?
Tak jakby.
Nie wiem, kim jest, ale zawsze mnie chronił.
A ja spełniam jego najgłupsze prośby.
Nie wierzysz, że Prawe Ramię istnieje?
Myślę...
że nadzieja jest niebezpieczna.
Zabiła więcej moich znajomych niż słońce i Pożoga.
Myślałam, że Jorge jest mądrzejszy.
Cholera...
Chyba tędy.
Brenda?
Tu jestem. Spójrz.
Co tam masz?
Co to za diabelstwo?
Nie wiem.
Jezu...
O, Boże!
Biegiem!
Już niedaleko!
Tędy!
Chodź!
Dobra.
Prędzej!
Idź!
Uważaj!
Jesteś cały?
Szybko!
Chodź za mną!
Jestem!
Idź!
Dalej!
Brenda!
Wszystko gra?
Tak.
Trzymaj się, zejdę do ciebie.
Nie ruszaj się.
-Chodź. -Nie mogę.
Złap mnie za rękę.
Nie!
Thomas!
Nie sięgnę!
Chodź!
Trzymam cię.
Da się zejść na dół.
Słyszałaś?
W porządku?
Cholera...
Brenda?
Tak. Wiem.
Znajdźmy Marcusa.
Postaraj się nie wyróżniać.
STREFA A
To na pewno tutaj?
Przyszliście na imprezę?
Nie.
Do Marcusa. To jego lokal?
Lokal jest mój.
Jesteś Marcus?
On już tu nie mieszka.
Wiesz, gdzie jest?
Jasne. W Strefie B.
Czyli gdzie?
Tam palą zwłoki.
Ktoś jeszcze o niego pytał?
Chłopaki w naszym wieku i ciemnowłosa dziewczyna.
Chyba... mogą być w środku.
Masz.
Łyknij.
Co to jest?
Opłata za wstęp.
Pij!
Teraz ty.
Świetnie.
Zapraszamy.
Rozdzielmy się.
Poszukajmy ich.
Niczego już nie pij.
Niezły ubaw!
No co?
Brenda?
Nie ma ich.
Dobra, ale... powinniśmy szukać dalej.
Po co?
Nie trafimy do Prawego Ramienia.
Marcusa nie ma.
Twoich przyjaciół też.
To koniec.
Zostaliśmy sami.
Odpocznij.
Odpuść.
Jak?
Tak.
Co?
Nie jesteś nią.
Brenda?
Thomas...
Ktoś cię widział?
-Nie. O co chodzi? -Nie mamy czasu.
Co jest?
Musiałem cię zobaczyć
i wyjaśnić ci to, zanim...
No nie...
Posłuchaj.
Cokolwiek ci o mnie powiedzą, wiedz, że musiałem to zrobić.
Co zrobiłeś?
Nie mogłem patrzeć, jak giną.
Jest!
Idziemy.
-Nie! -Przepraszam.
Już dobrze.
Cześć.
Nie lubię takich powitań.
Czołem, smrodasie.
Lepiej zacznij gadać, wszarzu!
Ożeż...
Niestety...
musicie opuścić mój dom.
Widzę, żeś się ubawił.
Nie chcę cię męczyć.
Jasne?
Gdzie znajdę Prawe Ramię, Marcus?
To jest Marcus?
Jaki bystry.
Jesteś mózgiem tej operacji?
Wiesz, gdzie się dekują.
Gadaj, to może będę miał dla ciebie propozycję.
Zabierzemy cię.
Już dawno spaliłem ten most.
A poza tym zawarłem inny układ.
To ty mnie nauczyłeś korzystać z każdej okazji.
O czym on gada?
Mam na myśli prawo popytu i podaży.
DRESZCZ chce zgarnąć wszystkich odpornych.
A ja ich dostarczam.
Zwabiam ich...
piją, bawią się,
a potem zjawia się DRESZCZ...
i oddziela ziarno od plew.
Zmieniłem zdanie.
Z radością cię pomęczę.
Mów! Gadaj!
Dobra!
Ale niczego nie obiecuję.
Często się przenoszą.
Mają w górach posterunek.
Ale to kawał drogi.
DRESZCZ depcze wam po piętach. Nie dacie rady.
Nie piechotą.
Gdzie jest Berta?
Tylko nie Berta...
Dalej idziemy pieszo.
Padnij!
Kryć się!
Wszyscy cali?
Tak!
Widzieliście, skąd strzelali?
To ta gnida Marcus. Posłał nas w zasadzkę.
Co teraz?
Masz.
Trzymaj.
Odwrócimy ich uwagę.
Będziesz rzucał.
Uwaga!
Na znak biegiem do wozu!
I zatkać uszy!
Gotów? Raz...
dwa...
Rzuć to.
Już!
Rzuć!
Wstawać. Idziemy.
Ruszać się!
-Do tyłu! -Spokojnie.
Wy też!
-Ruszać się! -Bez wygłupów.
Powoli.
Aris?
Boże, Harriet?
Rany. Co ty tu robisz?
Sonya.
Mogłyśmy cię rozwalić.
Wszystko dobrze?
Skąd...
Co jest?
Byliśmy w labiryncie.
W porządku, możecie wyjść!
Tak jest!
Spocznij!
Żyjesz.
Niech odjedzie!
Wycofaj!
Zabieramy ich do bazy.
Jak tu dotarłyście?
-Odbiło nas Prawe Ramię. -Co?
Prawe Ramię? Wiecie, gdzie są?
Wskakujcie.
Planowali to od ponad roku.
To wszystko dla nas.
Trafiliście w samą porę, bo o świcie ruszamy.
-Gdzie jest Vince? -Chyba tam.
Kim jest Vince?
Od niego zależy, czy was zabierzemy.
To miała być armia.
Była.
Tylu zostało.
Wielu zginęło, zanim tu dotarliśmy.
Kto to?
Odporni.
Złapałyśmy ich w górach.
Sprawdziłyście?
Arisa znam i wierzę mu.
A ja nie. Zbadać ich.
Szefie?
Brenda!
Co jej jest?
-Odezwij się. -Przepraszam...
Co z nią?
Nie wiem. Źle się czujesz?
Co, u diabła?
Cholera!
Poparzeniec!
Nie!
Posłuchajcie!
Jeszcze nie jest groźna!
-Powinna tam zostać! -Wiem.
W tydzień skazi całą przystań!
-Odsuń się! -Rozumiem.
Rozumiem.
Ale posłuchaj.
Powiedziałem, że jej pomożecie.
Nie...
Możecie coś zrobić.
Tak, możemy.
Skrócić jej męki.
Nie!
Wystarczy! Puśćcie go!
Puśćcie.
Jest zarażona. Nie pomożemy jej.
Nie. Ale on tak.
Witaj, Thomasie.
Co?
Zna mnie pani?
Ciekawe.
Trafiłeś do labiryntu.
Po tym, co zrobiłeś,
mogli cię zabić.
Co zrobiłem?
Gdy się poznaliśmy, mówiłeś, że dłużej nie możesz...
patrzeć, jak umierają twoi przyjaciele.
A gdy się żegnaliśmy,
podałeś mi współrzędne wszystkich placówek DRESZCZ-u.
Nasze źródło.
To wszystko dzięki niemu.
Przenieście ją.
A im dajcie ciepłe ubrania.
Ostrożnie.
Tyle możemy.
Chodź, Thomasie.
Muszę ci pobrać krew.
Na początku to była katastrofa.
Wiedzieliśmy jedno:
najmłodsi mieli największe szanse.
Była pani w DRESZCZ-u?
Dawno temu.
Intencje były dobre:
znaleźć lek i ocalić świat.
Stanowiliście rozwiązanie, bo byliście odporni.
Dlaczego?
W końcu to wyjaśniliśmy.
Mózg odpornych wytwarza pewien enzym.
Wypreparowany z krwi może skutecznie spowolnić rozwój wirusa.
Znaleźliście lek?
Niezupełnie.
Enzymu nie można wytwarzać, a tylko pozyskiwać od odpornych.
Od młodych.
To ich nie powstrzymało.
Są gotowi
poświęcić całe pokolenie.
Dla tego.
Oto dar biologii i ewolucji.
Ale nie dla wszystkich.
Ile zyska?
Różnie. Kilka miesięcy.
I w tym szkopuł.
Znów musi to dostać.
Wyjdźmy. Niech odpoczną.
Chodźmy.
Będzie dobrze.
Thomasie?
Wiesz, że nie może z nami iść?
To mój brat.
Przepraszam.
Lepiej się czujesz?
Przypominasz mi go.
Widział w ludziach dobro.
Gdzie teraz jest?
Nie wiem.
Gdy byliśmy mali,
zabrali nas do placówki DRESZCZ-u.
Przebadali nas.
Mnie odrzucili.
Ale jego wzięli.
Nie mogliśmy się nawet pożegnać.
Jak miał na imię?
George.
To od Chucka.
Jak zginął?
Ratując mi życie.
Odpocznij.
Bracie...
Gdyby coś jej się stało, to...
Wiem.
Idź do niej.
Jestem twoim dłużnikiem.
Naprawdę im zwialiśmy.
Gdyby Alby to widział.
I Winston.
I Chuck.
Byłby z ciebie dumny.
Tak...
Aris!
Chłopaki!
Polubiłem go.
Ja też, ale wciąż mu nie ufam.
A gdzie Teresa?
Tam.
W porządku?
Co tu robisz?
Myślę.
To nie przeszkadzam.
Pamiętasz swoją matkę?
Chyba tak.
Ja moją pamiętam.
Była piękna.
Wszyscy ją uwielbiali.
Przed DRESZCZ-em miałam tylko ją.
Gdy zachorowała, nie wiedziałam, co robić.
Trzymałam ją zamkniętą, w ukryciu.
Myślałam, że wyzdrowieje.
Co noc słyszałam te okropne dźwięki. Krzyki.
Aż pewnej nocy przestała.
Umilkła.
Poszłam do niej.
Wszędzie była krew.
A ona spokojnie siedziała.
Powiedziała, że jest lepiej.
Że pozbyła się halucynacji.
Wyłupiła sobie oczy.
Na świecie chorują miliony ludzi.
Każdy przeżył podobną tragedię.
Nie możemy ich zawieść.
Nie chcę.
Co to znaczy?
Że musisz to zrozumieć.
Co?
Dlaczego to zrobiłam.
Tereso...
Nie walcz z nimi.
Co zrobiłaś?
Coś ty zrobiła?!
Nie!
Desant. Otoczyć ich.
Unieszkodliwić!
Tyson!
Ani kroku!
Gdzie Thomas?
Harriet! Amunicja!
Vince! Harriet!
Tutaj!
-Co mamy robić? -Osłaniajcie nas!
Amunicja!
Umiesz strzelać?
Osłaniaj mnie! To cała nasza obrona!
Głupek.
Chcesz się dać zabić?
Kryć się!
Uciekajmy, póki możemy.
-Idę po resztę. -Nie! Rozejrzyj się!
Nie pomożesz im.
Jest ich za dużo!
Koniec!
Uwaga!
Lądujemy.
Przykro mi.
Nic nie poradzisz.
Jeśli zaraz nie odejdziemy, to nas też zgarną.
Musicie iść.
Co?
Was nie szukają. Idźcie, to przeżyjecie.
Thomas...
Nie zostawię ich.
Idźcie.
Powodzenia, synu.
Bren, musimy iść. Chodź.
Spadajmy stąd.
Jesteś cała?
B-4.
-Ilu mamy? -Prawie wszystkich.
-Prawie? -Paru brakuje.
A-4.
A-6.
B-3.
A gdzie Thomas?
Tutaj.
Marsz!
Thomas...
Do szeregu.
Dobra.
Wezwij ją.
Dlaczego nie zwiałeś?
Mam tego dość.
-To wszyscy? -Większość.
Ale wystarczy.
-Ładujcie. -Tak jest.
Słyszeliście? Ładować!
Witaj, Thomasie.
Cieszę się.
Co jest?
Tereso?
Co jest grane?
Jest z nimi.
Od kiedy?
Teresa zawsze rozumiała potrzebę większego dobra.
A gdy przywróciliśmy jej pamięć, poszło z górki.
Przepraszam.
Nie miałam innego wyjścia.
Trzeba znaleźć lek.
To prawda. Cel uświęca środki.
Też to kiedyś rozumiałeś.
Nieważne, co myślisz,
nie jestem potworem, tylko lekarzem. Przysięgłam znaleźć lek.
Za wszelką cenę.
Potrzebuję więcej czasu.
I krwi.
Witaj, Mary.
Liczyłam na to spotkanie.
Żałuję, że w takich okolicznościach.
Ja też żałuję wielu rzeczy. Ale nie tego.
Przynajmniej sumienie mam czyste.
Ja też.
Mary?
Puszczajcie!
Nie!
Chodź, Janson.
Załadujcie ich i lecimy.
Resztę zlikwidować.
Szybko!
Sonya! Aris!
Stać!
Cofnąć się!
Nie strzelać!
Odsunąć się!
-Wypuśćcie ich. -Odłóż to.
-Puśćcie ich! -Nie mogę!
Przestań, proszę.
Obiecali mi, że nic nam nie zrobią.
Mam ci uwierzyć?
To był jej jedyny warunek.
Zamknij się!
Wszystko będzie jak dawniej.
Thomasie...
pragniesz ich śmierci?
Posłuchaj jej. Zastanów się.
Jesteśmy z tobą.
Nie...
Proszę.
-Zrób to. -Śmiało.
Nie wrócimy tam.
Nie mam wyjścia.
Zabierzcie ją stąd!
W porządku?
Rzuć to!
Padnij!
Stać!
Szkoda.
Vince, uciekaj!
Idę!
Mam cię.
Spadajcie stąd!
Thomas! Gazu!
-Chodź, Minho! -Zaraz!
Padnij!
Minho!
Wracaj!
-Wracaj! -Nie idź tam!
Chodź!
Co teraz będzie?
Zbierzemy ocalałych.
Odstawimy was do bezpiecznej przystani.
I zaczniemy od nowa.
Ja nie idę.
Co?
Przyrzekłem coś Minho.
Nie zostawię go bez pomocy.
Rozejrzyj się.
Spuścili nam łomot.
Jaki był wasz cel?
Nie proszę, żebyście szli ze mną.
Posłuchaj.
Znałem Minho od... Znałem go, odkąd pamiętam.
I gdyby można mu było pomóc,
to stałbym teraz obok ciebie.
Ale to, o czym mówisz,
jest niemożliwe.
To samobójstwo.
Być może.
Ale wiem, co muszę zrobić.
Nie tylko dla Minho, ale dla nas wszystkich.
Dla tych, których już porwali i porwą w przyszłości.
Nie przestaną.
Nigdy nie przestaną, więc ich powstrzymam.
Zabiję Avę Paige.
Szczerze mówiąc...
chętnie się zemszczę.
Doskonała przemowa.
Jaki masz plan?
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak