LUCY Tłumaczenie: pepe76, synchro: ali444
Życie, które nam dano powstało miliard lat temu.
Co mamy z nim zrobić?
Lucy...
To proste. Wchodzisz, wychodzisz i gotowe.
To dlaczego sam nie pójdziesz?
Ponieważ nie jestem osobą, którą by chcieli zobaczyć.
Ty ich oczarujesz, proszę.
Co tam jest?
Daj spokój...
Nie bądź paranoiczką. Ufasz mi, prawda?
Richard...
Bardzo cię lubię, ale...
Muszę zająć się sobą, muszę...
Już sama nie wiem, mam tyle spraw do załatwienia...
Hej! Hej! Co ty robisz?
Idę do domu, mam egzamin w poniedziałek.
Muszę wziąć prysznic... i się pouczyć, dobra?
Byłem niedawno w muzeum. Wiesz, czego się dowiedziałem?
Czego?
Pierwsza kobieta nazywała się Lucy.
- To miało mnie przekonać?
Tak!
- Nie. - Zadzwonię.
Dobra, dobra...
Będę z tobą szczery. Nie mogę tam zanieść walizki.
Nic o nim nie wiem. Nie znam człowieka.
Dlatego musisz pójść ty.
Pójdziesz tam, podejdziesz do recepcji i poprosisz pana Janga.
Kiedy zejdzie, dasz mu walizkę, oczarujesz go uśmiechem i odejdziesz.
Spójrz, widzę nawet stąd recepcję.
No dalej.
- Co jest w walizce? - Nie wiem, jakieś papiery.
- Tak? Daj mi spojrzeć. - Jest zamknięta.
Tylko pan Jang zna kod.
Jestem tylko kurierem.
- Zapłacili ci za to? - Trochę.
Ile?
Dobra, mamy teraz negocjować stawkę?
Nie, ile ci zapłacili? Ile?
1000 dolarów.
Dostałeś 1000 dolarów za dostarczenie papierów!? Poważnie!
Nie wiem, dali mi 1000 dolarów za 10 minut pracy.
- Reszta mnie nie interesuje. - Mnie raczej też nie...
- Posłuchaj... - Co?
Podzielimy się.
- 500 dla ciebie, 500 dla mnie. - Richard, zadzwonię.
Stoję przed tym hotelem już od jakiegoś czasu,
w tym kowbojskim kapeluszu.
I po problemie!
Idź, poczekam na ciebie.
- Lucy, kochanie, robiłem już to wielokrotnie.
To tylko papiery.
Pewnie chodzi o jakieś prawa autorskie,
ale tak to u nas już jest.
Nawet mój kapelusz był gdzieś zrobiony!
Zobacz metkę: "Wyprodukowano w Tajwanie".
Żegnaj kowboju w wielkim kapeluszu.
- Kochanie, proszę. - Richard, muszę iść.
Co do diabła wyprawiasz!?
Naprawdę mi przykro, ale potrzebuję twojej pomocy.
- Przestań! Zdejmij mi to natychmiast! - Nie mogę.
- Zdejmij to! - Tylko pan Jang ma klucz.
Musisz tam pójść i spytać o niego w recepcji.
- Nie, zdejmij to! - Wybacz, ale nie miałem wyboru.
Im szybciej tam pójdziesz, tym szybciej ci to zdejmą.
Nie mogę uwierzyć, że mi to zrobiłeś.
Będę tu czekał. Masz moje słowo.
Twoje słowo nic nie znaczy!
Moje słowo jest warte 500 dolców.
Jesteś dupkiem!
A ty jesteś piękna.
Mogę w czymś pomóc pani?
Tak...
Przyszłam do...
Pana Janga.
Tak.
Kogo mam przedstawić?
Richarda.
To znaczy... Richard mnie przysłał.
Jak się pani nazywa?
Nie, Richard...
Richard szuka miejsca do parkowania.
Pan Jang chciałby poznać pani imię.
Lucy.
Lucy jaka?
Tylko Lucy... niech...
Śpieszy mi się, mógłby...
Chwileczkę.
Pan Jang już schodzi. Proszę zostać na miejscu.
Mogę usiąść?
Pan Jang kazał zostać pani na miejscu.
Radziłbym się posłuchać.
Przepraszam.
Nie!
Nie, proszę was, proszę....
Czego ode mnie chcecie... ja nic nie wiem.
Puśćcie mnie, proszę was, proszę.
Czekajcie, dokąd...?
Nie, proszę...
Mówisz po angielsku?
Ja znam trochę hiszpański.
Lucy, tylko Lucy. Sądzę, że zaszła pomyłka.
Miałam tylko dostarczyć walizkę.
Jeśli zgubiłeś klucz, nie odcinaj mi ręki, tylko łańcuch, dobrze?
Proszę...
Błagam cię.
Nie, nie... Nie!
Proszę.
Witam panią. Znam angielski i będę tłumaczem pana Janga.
Proszę, powiedz mu, że nic nie zrobiłam i nic nie wiem.
Zaszła okropna pomyłka. Proszę, powiedz mu to.
W porządku, zrobię to.
Pan Jang chce wiedzieć, co jest w walizce.
Nie wiem co w niej jest. Mówisz po angielsku, czy nie?
Oczywiście. Studiowałem rok na wyższej uczelni w Nowym Jorku.
Dobrze.
Richard dał mi walizkę dla ciebie. Tylko tyle wiem.
Proszę, powiedz mu to.
Dał mi kartkę z jakąś liczbą. Co to ma znaczyć?
To kod do walizki.
Co w niej jest?
Nic niebezpiecznego.
To czemu sam jej nie otworzy?
Nie wierzy Richardowi.
Ja też mu nie wierzę.
Znam go dopiero od tygodnia.
Dobra, dobra....
Pan Jang nalega, by otworzyła pani walizkę.
Dobra, dobra.
Boże, pomóż mi.
Proszę się pośpieszyć. Pan Jang jest bardzo zajęty.
Możesz opisać zawartość walizki?
Jest pełna plastikowych torebek z niebieskim proszkiem.
Wygląda ohydnie.
Pan Jang oferuje ci pracę.
Pracę?
Nie chcę żadnej pracy!
Życie rozpoczęło się około miliarda lat temu.
Musieliśmy czekać 400 tysięcy lat na powstanie pierwszej
komórki nerwowej.
Tak powstało życie, które obecnie znamy.
Uformował się mózg, zaledwie kilka miligramów.
Nie było jeszcze mowy o jakiejkolwiek inteligencji.
Raczej jedynie o odruchu.
Jeden neuron odpowiadał za życie.
Drugi neuron za poruszanie się.
A wraz z poruszaniem zaczęły się ciekawe rzeczy.
Życie zwierząt na Ziemi datuje się na miliony lat wstecz.
Jednak większość gatunków używa jedynie od 3% do 5%
swoich możliwości mózgu.
Ale kiedy przyjrzymy się ludziom,
którzy są na szczycie łańcucha pokarmowego,
zauważymy, że ten gatunek wykorzystuje możliwości mózgu.
10% może nie wygląda na wiele,
ale zobaczcie co udało się nam osiągnąć.
Teraz skupmy się na czymś innym.
Jedyne żywe stworzenie, które korzysta z mózgu...
lepiej od nas.
Delfin.
Oszacowano, że to niewiarygodne stworzenie
wykorzystuje aż 20% możliwości swojego mózgu.
Przykładowo, umożliwia mu to
posiadać system echolokacji, który jest doskonalszy niż sonar
wynaleziony przez ludzkość.
Ale delfin nie wynalazł sonaru, zrobiła to za niego natura.
To jest kluczowa część naszej
dzisiejszej refleksji filozoficznej.
Możemy zatem stwierdzić, że ludzie są bardziej zainteresowani
"posiadaniem", niż "istnieniem".
Lucy...
Co mi zrobiliście z brzuchem?
Nic! To tylko małe cięcie.
Bardzo dobrze zrobione i...
za miesiąc blizna będzie niemal niewidoczna.
A tego lata staraj się unikać plaży.
Nie dbam o bliznę.
Czy...
Chcesz wiedzieć czemu to zrobiliśmy?
Możesz być spokojna, nie pobraliśmy organów,
tylko umieściliśmy przesyłkę w twoim brzuchu.
To nowy narkotyk, który dzieciaki w Europie pokochają, uwierz mi.
- Co to? - Naukowa nazwa to CPH4.
Szczerze, nie jest atrakcyjna z komercyjnego punktu.
Pracujemy nad czymś bardziej chwytliwym.
Jakieś propozycje?
Wybacz.
Witamy! Wejdźcie!
Niezłe mięśnie...
Doskonale, doskonale.
Cudownie, jak miło.
- Co u ciebie? - Bardzo dobrze, dziękuję.
Dobrze.
Więc...
Po pierwsze,
dziękuję za wasz udział w tym przedsięwzięciu, które...
z pewnością pójdzie bez problemów.
Te wspaniałe paszporty i bilety
pomogą wam wrócić do kraju w ciągu 24 godzin.
Po przybyciu, przejmą was nasi ludzie,
żebyśmy odzyskali nasz towar.
A wy odzyskacie swoją wolność na którą zasługujecie.
Nie muszę wam przypominać,
że jeśli któreś z was zechce powiadomić
lub oddać się w ręce policji,
mamy adresy i imiona członków waszych rodzin,
nawet tych najdalszych.
Oczekujemy od was całkowitej dyskrecji.
W porządku, także...
Panowie i pani.
Chciałbym wam życzyć...
Miłej podróży.
Świetnie.
- Sprzedajecie to? - Na tym polega nasza praca.
Dla prymitywnych istot jak my, życie oznacza tylko jedno.
Zyskanie czasu.
Jeśli chodzi o czas,
jest on także podstawowym celem dla naszych komórek.
Aby to osiągnąć, większość naszych komórek ma tylko dwie możliwości.
Być nieśmiertelnym,
lub wybrać reprodukcję.
Jeśli środowisko nie jest wystarczająco przyjazne...
komórka wybierze nieśmiertelność.
Innymi słowy, samowystarczalność i samokontrolę.
Z drugiej strony, jeśli środowisko jest przyjazne...
to wybierze reprodukcję.
Dzięki temu, kiedy umrą,
przekażą swoją całą wiedzę i informacje
kolejnym komórkom, które przekażą je kolejnym i tak dalej.
Cała wiedza i nauka,
to właśnie zyskanie czasu.
Dobra, dobra, spokojnie.
Masz czas, pomyśl.
Obserwuj wszystko, co może być przydatne.
Nie rób niczego głupiego, bądź spokojna to przeżyjesz.
Żyjesz, wciąż żyjesz. To jest najważniejsze.
Skup się.
Nie mam nastroju.
Wyobraźmy sobie przez chwilę, jak wyglądołaby nasze życie
gdybyśmy moglibyśmy wykorzystać, powiedzmy...
20% możliwości naszego mózgu.
W tym stanie uzyskalibyśmy dostęp do kontroli
nad swoim ciałem.
- Proszę pana? - Tak.
Czy to naukowo potwierdzone?
Przyznaję, na razie to tylko hipoteza.
Ale gdy o tym pomyśleć,
to trudno zrozumieć, że Grecy, Egipcjanie i Indianie
wiedzieli o istnieniu komórek
wieki przed wynalezieniem mikroskopu.
Co powiecie o Darwinie?
Wszyscy uważali go za głupca, gdy ogłosił swoją teorię ewolucji.
Zmusiło to nas do ustanowienia nowych reguł i praw.
I przejścia z ewolucji do rewolucji.
Mózg człowieka posiada 100 miliardów neuronów.
Tylko 15% z nich jest aktywnych.
Mamy więcej połączeń neuronowych niż gwiazd w galaktyce.
Posiadamy gigantyczną sieć informatyczną,
do której nie mamy dostępu.
- Proszę pana? - Tak.
Jaka byłaby kolejna faza?
Kolejna faza to prawdopodobnie kontrola nad innymi ludźmi.
Ale do tego potrzebowalibyśmy przynajmniej 40%
możliwości naszego mózgu.
Po kontroli nad sobą i innymi,
moglibyśmy kontrolować materię.
Ale wkraczamy już tutaj w czystą fantastykę.
Nie wiemy wiele więcej od psa wpatrującego się w Księżyc.
- Przepraszam pana? - Tak?
Co by się stało, gdyby ktoś osiągnął 100% możliwości swojego mózgu?
- 100 procent? - Tak.
Nie mam pojęcia.
Hej!
Hej! Znasz angielski? - Nie, nie nie...!
- Ty? Znasz angielski? - Tak, tak...
- Zawieź mnie do szpitala. - Sz...szpitala.
- Szpital. - Zaczekaj na mnie.
Proszę pani? Halo?
- Proszę pani! - Potrzebuję pomocy, to pilne.
Nie może tu pani być. Mamy operację.
Proszę stąd wyjść.
I tak byście mu już nie pomogli.
Guz uszkodził korę mózgową i zainfekował rdzeń kręgowy.
Mam w sobie paczkę z narkotykami, usuniesz ją, przecieka.
Zrób to.
Dobrze. Tylko zalecam miejscowe znieczulenie.
Nie ma potrzeby.
Dobrze...
W porządku.
Uspokój się, proszę.
Opuść broń.
Muszę się...
temu przyjrzeć, dobrze?
- Masz coś przeciwko? - Nie.
- Halo? - Mamo?
Hej! Lucy!
Kochanie, dobrze cię słyszeć!
Która u ciebie godzina?
- Nie wiem, jest późno. - Czekaj, przełączę na drugi telefon.
- Zrobię nacięcie, dobrze?
Wróciłam.
Nie imprezujesz dużo, co? Obiecałaś mi dbać o siebie.
Próbuję, mamo, próbuję.
Cóż...
Dziękuję, że do nas zadzwoniłaś.
Twój ojciec tęskni za tobą.
Jeszcze nie wrócił.
Mogłaś zadzwonić rano.
- Mamo... - Tak?
Wszystko czuję.
Co masz na myśli, kochanie?
Przestrzeń.
Powietrze.
Wibracje.
Ludzi.
Czuję grawitację.
Czuję jak Ziemia się obraca.
Jak moje ciało emituje ciepło.
Krew w swoich żyłach.
Czuję swój mózg.
Nawet najdalsze wspomnienia.
Kochanie, mów głośniej, słabo ciebie słyszę.
Co mówiłaś o wspomnieniach?
Pamiętam ból w ustach,
kiedy nosiłam protezę dentystyczną.
Pamiętam twoją rękę na moim czole, kiedy miałam gorączkę.
Pamiętam jak głaskałam kota i jaki był miękki.
Kota?
Jakiego kota, kochanie?
Syjamskiego o niebieskich oczach i ze złamanym ogonem.
Kochanie, nie możesz tego pamiętać. Miałaś wtedy niecały roczek.
Pamiętam smak twojego mleka w moich ustach.
Jego zapach,
gęstość...
Kochanie, o czym ty mówisz?
Chcę wam tylko powiedzieć, że was bardzo kocham.
Kochanie...
I chcę wam podziękować za...
tysiące buziaków, które wciąż czuję na mojej twarzy.
Kocham cię, mamo.
Ja ciebie też, kochanie.
Bardziej niż cokolwiek na świecie.
Ile zostało?
500 gramów.
Ile zajmie pozbycie się reszty z mojego ciała?
Żeby móc odpowiedzieć, muszę wiedzieć co to jest.
Mogę?
Śmiało.
CPH4.
Opowiedz mi o nim.
Kobiety zażywają CPH4 będąc w 6 tygodniu ciąży.
Niewielką ilość...
Daje to dziecku siłę podobną do bomby atomowej.
Dostarcza płodowi niezbędnej energii potrzebnej do uformowania kości.
Słyszałem, że chcieli to ulepszyć,
ale nie sądziłem, że im się udało.
Jeśli to naprawdę jest CPH4,
i w takiej ilości... Dziwię się, że wciąż żyjesz.
Już niedługo.
Nauka to zawsze bolesny proces.
Kiedy jesteś dzieckiem, kości rosną i się zmieniasz.
Uwierzysz, że pamiętam odgłos swoich rosnących kości?
Jak rozciągały skórę.
Teraz wszystko jest inne.
Rozumiem teraz dźwięki i muzykę.
Jak płyną.
To śmieszne jak się zamartwiałam o to
kim jestem i kim chcę zostać,
a teraz mając dostęp do odległych rejonów mózgu,
widzę wszystko przejrzyście i uświadomiłam sobie,
że to co czyni nas "nami" jest prymitywne.
To wszystko nas ogranicza.
Czy to ma jakiś sens?
Jak ból, którego doświadczasz.
Uniemożliwia ci zrozumienie.
Rozumiesz teraz tylko ból, jedynie ból.
Gdzie pozostali?
Reszta kurierów z prochami, potrzebuję ich.
Do celów medycznych.
Berlin.
Paryż.
Rzym.
Dziękuję za informacje.
- Dobry wieczór, profesorze Norman. - Dobry wieczór.
- Przynieść kolację do pokoju? - Niestety, tak.
- Jestem wykończony. - Miłego odpoczynku.
Dziękuję.
Wystraszyłaś mnie! Walisz w drzwi jak świr.
Tęskniłam za tobą.
Ja też.
Zgubiłaś klucze?
Tak.
- Mogę pożyczyć laptop? - Jasne.
Wczoraj miałam rozmowę o pracę.
Każą ci siedzieć cały dzień,
o nic się nie pytają, tylko mamroczą po chińsku.
Kto rozumie chiński? Ja na pewno nie.
I mówią, że oddzwonią.
A nawet nie mają mojego numeru.
Był tam jeden facet, ale nie Chińczyk.
Pracuje w agencji i jest uroczy!
Boże, jest uroczy.
Elegancki, ale wyluzowany.
Boże, a jego tyłeczek!
Mówiąc o nim, nigdy nie zgadniesz gdzie mnie zaprosił.
Hotel "Cztery Pory Roku".
Królewski apartament.
Spędziliśmy tam noc.
Przepraszam, mówię tylko o sobie. Co u Richarda?
- Nie żyje. - Jesteście walnięci.
Idę wziąć prysznic.
- Tak? - Profesorze Norman. Nazywam się Lucy...
Przeczytałam wszystkie pańskie prace o mózgu. Musimy się spotkać.
Wszystkie moje prace?
Cóż...
To bardzo miłe, młoda damo, ale trudno w to uwierzyć.
Musi ich być co najmniej...
6734 strony, mogę recytować z pamięci, jeśli pan chce.
Jesteś jedną z przyjaciółek Emily?
To jeden z jej głupich żartów. Jest tam z tobą?
Nie, jestem sama.
- Kim jesteś? - Już panu powiedziałam.
Lucy, racja?
Tak, wybacz mi.
Czytałam pańską teorię o możliwościach mózgu.
Trochę niedokładna, ale to dobry kierunek.
Dziękuję.
Profesorze, moje komórki reprodukują się niesamowicie szybko.
7 milionów na sekundę.
Nie mogę nawet ocenić czasu mojej śmierci,
ale myślę, że mam mniej niż 24 godziny.
O czym ty mówisz?
O tym, że pańska teoria nie jest już tylko teorią, ja...
przyjęłam dużą dawkę syntetycznego CPH4,
co pozwala mi wykorzystywać 100% możliwości mózgu.
Teraz to tylko 28%. To co pan napisał jest prawdą.
Kiedy mózg osiągnie 20%, otwiera się i...
poszerza możliwości. Nie ma już ograniczeń.
Sypią się jak domino. Sama kontroluję swój mózg.
Nie wiem co...
powiedzieć.
To prawda, pracuję nad tą teorią od 20 lat, ale...
To tylko... To raczej była tylko hipoteza...
Praca badawcza. Nie rozmawiałem nigdy o...
Możesz kontrolować swój metabolizm?
Tak.
Zaczynam też kontrolować innych ludzi.
Potrafię też kontrolować fale elektryczne i magnetyczne.
Nie całkowicie, tylko...
drobne rzeczy.
Telewizję,
telefony komórkowe,
radio...
Niesamowite!
Nie czuję bólu,
strachu,
żądzy.
Wszystko co czyni nas ludźmi zniknęło.
Jako człowiek, czuję...
jedynie chęć wiedzy...
o wszystkim. Fizyka kwantowa, matematyka stosowana,
nieskończona ilość komórek jądra.
Cała ta wiedza eksploduje w moim mózgu.
Nie wiem co z nią zrobić.
Jeśli mnie o to pytasz...
Wiesz...
Gdy o tym pomyśleć...
sama natura życia,
znaczy, od jego samego początku,
gdy powstała pierwsza komórka
i podzieliła się na dwie komórki.
Cała natura życia polega na...
przekazywaniu wiedzy.
Nie ma ważniejszego celu.
Więc, jeśli pytasz mnie co masz zrobić z tą całą wiedzą, mówię...
przekaż ją.
Ponieważ każda...
pojedyncza komórka
przemierza czas.
Czas?
Tak, oczywiście.
Będę u pana za 12 godzin.
- Wychodzisz? - Tak.
- Co to jest? - Recepta.
Od kiedy znasz chiński?
- Od godziny. - Lucy, nic z tego nie rozumiem.
Twoje nerki i wątroba źle pracują.
Musisz zmienić styl życia.
Weź to lekarstwo, ćwicz, zdrowo się odżywiaj,
i będzie dobrze.
Zeszłej nocy o 23:00,
kobieta zabiła jednego z pacjentów...
... doszło do tego w szpitalu Tri-Service.
Podejrzaną jest młoda kobieta, blondynka, średniego wzrostu...
Policja prosi o ostrożność. Jest uzbrojona i...
Del Rio.
Mam dziwny telefon od Amerykanki mieszkającej w Tajwanie.
Młoda kobieta, mówi że ma informacje o przemycie narkotyków.
- Pogadam z nią. - Przełączam.
- Halo? - Tak, mam ważne informacje
o grupie przemytników i chcę rozmawiać
z kimś kompetentnym. - Tak...
Masz szczęście, nie ma tu nikogo lepszego ode mnie.
Ale zacznijmy od początku. Jak się nazywasz?
Posłuchaj mnie, Pierre Del Rio, zejdź ze stołu,
weź czerwony długopis po twojej lewej, usiądź i zapisz to, co powiem.
Nie ma żadnych kamer, pośpiesz się. Nie mam czasu.
Mów.
Podam ci szczegóły o trojgu ludzi, którzy przylecą do Europy.
Każdy z nich ma kilogram narkotyków.
Chcę żebyś ich aresztował i skonfiskował prochy.
W jakiej są postaci?
- Kapsułki, tabletki? - Proszek.
Plastikowe torebki zaszyte w brzuchu.
Słucham?
Bądź ostrożny przy wyjmowaniu, substancja jest niebezpieczna.
Uwierz mi.
Masz?
Tak.
Dobrze.
Liczę na ciebie.
W porządku?
BERLIN - NIEMCY
To on! Łapcie go!
Proszę z nami. Natychmiast.
PARYŻ - FRANCJA
Proszę pójść z nami.
Co się dzieje? O co chodzi?
RZYM - WŁOCHY
Witamy w Rzymie.
Następny!
Dzień dobry.
Proszę pójść z nami.
Tak, oczywiście.
- Del Rio... - Kapitan Marco Brezzi.
- Dziękuję za telefon. - Są umieszczeni w areszcie.
Przygotuję papiery do przewozu.
Na razie.
Mamy ich! Wszystkich trzech!
Panie i panowie, podchodzimy do lądowania na lotnisku Charles de Gaulle.
Muszę poprosić panią o wyłączenie komputera.
Wytrzyj nos.
- Przepraszam? - Poproszę kieliszek szampana.
Tak, oczywiście.
Pani szampan.
Dziękuję.
Naprawdę mi przykro, ale... musi pani wyłączyć komputer.
Jasne.
Za wiedzę.
"Jeśli środowisko nie jest wystarczająco przyjazne..."
"komórka wybierze nieśmiertelność."
"Innymi słowy, samowystarczalność i samokontrolę."
Proszę pani...
Proszę wrócić na miejsce! Nie!
ZAJĘTE
Proszę pani!
Proszę otworzyć drzwi!
Proszę pani!
Zróbcie coś! Pomóżcie mi!
Proszę otworzyć drzwi!
Proszę pani? Wszystko w porządku?
Proszę coś powiedzieć!
Lucy Miller, 10.03.1988. Pensylwania, USA
Ma jakieś blizny?
- Jedną, jak po cesarce. - Co z nią?
Na razie śpi.
Dałem jej środek uspokajający... szybko się nie obudzi.
- Doktorze, obudziła się! - Jesteś pewna?
Tak, siedzi na łóżku.
- To ona! - Jesteś pewny?
Tak.
Proszę pani?
Stać.
Musimy pogadać na osobności.
A ja chcę żebyś podniosła ręce.
Odzyskałeś przesyłki?
Tak.
- Gdzie są? - Są bezpieczne.
Tutaj, w Paryżu...
Będą bezpieczniejsze u mnie.
SZPITAL DU VAL DE GRACE
Nie zostawiaj tu samochodu. Zaparkuj go.
Jako policjant widziałem wiele.
Ale będę z tobą szczery.
To co tam zobaczyłem, przeraziło mnie.
Wszyscy upadli na podłogę. Powinienem się ciebie obawiać?
Nie.
Dobrze.
Masz coś przeciw?
Nie.
Co to za język?
Koreański. Ja poprowadzę.
Hej, hej! Nie możesz! To samochód policji!
Nie możesz. To niemożliwe, panienko.
To samochód policji!
Dobrze, prowadź.
Szybciej, idziemy!
Proszę pana?
Przepraszam, muszę z kimś porozmawiać.
Porozmawiaj z policjantem.
Jestem obywatelem Niemiec, żądam adwokata.
Sprawdzę salę operacyjną i kupię coś do jedzenia.
- Zawsze tak jeździsz? - Nigdy przedtem nie prowadziłam.
Super.
- Hej, jedziesz pod prąd! - Poważnie?
- Lepiej się spóźnić niż zginąć. - Tak naprawdę nigdy nie umrzemy.
Przepraszam, pana...
Nie chcę tego robić.
Ja chcę.
- Powiem im żeby odjechali. - Nie ma potrzeby.
Przyniosłem jedzenie...
Daj mi walizkę.
Zabijcie ją i weźcie towar.
Na co czekacie? Zabijcie ją!
Otwórz.
Idziemy.
Nie wiem... jak mógłbym ci pomóc.
Możesz.
W czym?
Przypomnieć mi...
Możemy iść?
- Gdzie jedziemy? - Skręć w lewo.
Dobra.
Nie, nie! Tu nie można parkować!
Proszę odjechać!
- Za tym samochodem. - Hej, odjedź!
Profesorze?
- Tak? - Lucy.
Wybaczcie.
Co u ciebie...
- Jesteś w Paryżu? - Tak.
To cudownie!
Słuchaj, nie ma mnie w hotelu...
Jestem na uniwersytecie, gdzie pozwoliłem sobie
z kilkoma moimi kolegami omówić twój przypadek.
Wielce szanowane osoby i bardzo zaufane.
Ufam im.
Dziękuję.
Mogłabyś odwiedzić nas na uniwersytecie?
Ja...
- Bardzo miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Kapitan Del Rio. - Miło mi.
Przedstawię ci moich kolegów.
To profesor Cartier, neurochirurg...
Znam ich wszystkich.
Oczywiście.
Panowie, to jest Lucy.
Pierwszy człowiek, który...
To znaczy...
Jak już wam mówiłem, panna Lucy...
jest dla mnie ogromną niewiadomą.
Otworzyła pewne regiony swojego mózgu...
które oferują dostęp do niedostępnych wcześniej jego obszarów.
Ma pewne...
zdolności.
Możesz dać nam przykład?
Twoja córka Gabriela zginęła w wieku 6 lat potrącona przez samochód.
Niebieski ze skórzanymi siedzeniami.
Na wstecznym lusterku wisiał plastikowy paw.
Szefie, straciliśmy 5 ludzi w szpitalu. Wybacz.
Ilu jeszcze mamy?
Około 25 ze mną.
Nie mogliśmy jej nic zrobić. To wiedźma.
Wiem o tym.
Sam ją zabiję.
Nadchodzą jacyś ludzie. Możesz zabezpieczyć pokój?
- Muszę pozostać skupiona. - Jasne.
Szybko.
- Jak pozyskujesz te informacje? - Przez impulsy elektryczne.
Każda komórka komunikuje się z inną.
Wymieniają między sobą 1000 bitów informacji na sekundę.
Łączą się w grupy tworząc sieć komunikacyjną.
Dzięki czemu panuję nad materią.
Kiedy się połączą, mogę ją formować...
zniekształcać... przekształcać.
Ale to bez znaczenia, to wciąż to samo.
Ludzie uważają, że są wyjątkowi.
Sądzą, że ich cała teoria istnienia opiera się na tym.
1 to ich "jednostka" miary. Mylą się.
Wszystkie te systemy to zaledwie zarys.
1+1=2 To wszyscy wiemy.
Ale 1+1 nigdy nie równa się 2.
W rzeczywistości nie ma liczb ani liter.
Ustanowiliśmy je dla siebie, aby poczuć swoją wielkość...
i je zrozumieć.
Stworzyliśmy "jednostki", żebyśmy mogli...
zapomnieć o jednostkach nieopisanych.
Ale jeśli ludzie nie mieliby jednostki miary
i świat nie podlegałby równaniom matematycznym,
to co by było wtedy?
Wyobraźcie sobie samochód jadący drogą.
Przyśpieszam obraz, nieskończenie...
i auto znika.
Czego właśnie byliśmy świadkami?
Czas określa nasze istnienie.
Czas to jedyna prawdziwa jednostka miary.
To dowód na istnienie materii.
Bez czasu...
nie istnielibyśmy.
Czas jest jednością.
Przeszukajcie cały budynek! Znajdźcie ją!
Nie wiem jak długo ich powstrzymam.
Więc już na mnie pora.
Jesteś pewna, że potrzebujesz takiej dużej dawki?
Możesz tego nie przeżyć.
Niektóre komórki wewnątrz mnie będą bronić się do końca.
Żeby osiągnąć ostatnie kilka procent,
muszę je do tego zmusić.
Muszę dostać się do ich jądra.
Cała ta wiedza, Lucy...
Nie jestem pewien czy ludzkość jest na to gotowa.
Napędza nas jedynie chęć zysku.
Ludzka natura...
przyniosła nam jedynie niestabilność i chaos.
Ignorancja tworzy chaos, a nie wiedza.
Stworzę komputer i zgram tam całą moją wiedzę.
Znajdę jakiś sposób, żebyś miał do niego dostęp.
Tak...
Mam tylko nadzieję... że będziemy warci twojego poświęcenia.
Niech nikt się nie rusza!
Rozumiesz po angielsku?
Co ona robi?
Szuka energii i materii.
Stara się połączyć z naszymi komputerami.
- Chong-Ju! - Tutaj, szefie.
Zrób coś z tym.
Już, szefie!
Idźcie tędy.
Gotowy?
Trzymasz się?
Idź tam.
O mój Boże. Co się stało?
Co ona buduje?
Komputer nowej generacji, tak przypuszczam.
Gdzie ona poszła?
Gdzie ona jest?
Gadaj!
Hej! Ty!
Spójrzcie! Komputer... rusza się.
Hej.
Gdzie ona jest?
JESTEM WSZĘDZIE
Życie, które nam dano powstało miliard lat temu.
Teraz wiemy co z nim zrobić.