www.NapiProjekt.pl - nowa jakosc napisów. Napisy zostaly specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Dopasował: Dj_Majster
::PROJECT HAVEN MOVIES:: przedstawia
Tłumaczenie: GabryS, dziabek, daguss
Korekta: peciaq
PRAKTYKANT
Freud powiedział: "Kochaj i pracuj. Pracuj i kochaj.
Tylko o to chodzi".
Jestem emerytem, a moja żona nie żyje.
Mam przez to sporo wolnego czasu.
Żona zmarła 3,5 roku temu. Strasznie za nią tęsknię.
A emerytura? To nieustające wyzwanie dla kreatywności.
Z początku lubiłem tę nowość. Coś w stylu wagarowania.
Podróżowałem po całym świecie.
Problem był taki, że po powrocie
przytłaczał mnie brak zajęć.
Zrozumiałem, że trzeba iść do przodu.
Wstać, wyjść z domu i gdzieś pójść.
Gdziekolwiek.
Czy słońce, czy deszcz, jestem w Starbucks o 7:15.
Przepraszam, możemy dołączyć?
- Pewnie. - Jak leci?
O dziwo, dzięki temu czułem się częścią czegoś.
Dzisiejsi ludzie już nie są...
Jak spędzam resztę dnia? Sami wybierajcie.
Golf, książki, filmy, gra w karty.
Próbowałem jogi i gotowania, kupiłem roślinki, poznałem mandaryński.
Co oznacza: Wierzcie, próbowałem wszystkiego.
Oczywiście były też pogrzeby.
O wiele więcej, niż mogłem sobie wyobrazić.
Obecnie podróżuję tylko do San Diego, by odwiedzić syna i jego rodzinę.
Są świetni. Uwielbiam ich.
Ale szczerze mówiąc, za bardzo na nich polegałem.
Nie zrozumcie mnie źle, nie jestem nieszczęśliwy.
Wręcz przeciwnie.
Po prostu czuję pustkę w życiu i muszę ją wypełnić.
Już niedługo.
Co sprowadza mnie do dnia dzisiejszego, gdy spostrzegłem waszą ulotkę.
- "Seniorzy, zostańcie stażystami". - Ben, tak myślałam, że to ty.
Co znalazłeś?
Strona internetowa szuka starszych stażystów.
- Dobrze czytam? - Pokaż.
"Kandydaci muszą mieć ponad 65 lat,
być typem organizatora, mieć wiedzę w e-handlu"...
Cokolwiek to jest.
...i umieć zakasać rękawy".
AboutTheFit.com, czy to nie ta firma...
Kupili tę starą fabrykę w Red Hook.
Córka mówiła że sprzedają ubrania w sieci.
Nie mam pojęcia, jak to działa.
Musisz uploadować podanie. Ciężka sprawa. Słuchaj...
"Listy motywacyjne są staroświeckie. Pokaż, kim jesteś w filmiku.
Wrzuć go na Youtube lub Vimeo w formacie mov, avi albo mpg.
Czekamy z niecierpliwością".
- No to się mnie doczekają. - Nie wiem, w jakim języku to było.
Co dzisiaj robisz?
Odgrzewaną lazanię?
Mogłabym zrobić sałatkę, upichcić obiad dla dwojga,
tak jak tamtego razu, którego nigdy nie powtórzyliśmy?
- Wiesz, że to było 5 miesięcy temu? - Musimy to powtórzyć,
ale może kiedy indziej.
- Jesteś okropnie słodki, wiesz? - Nie. - Sama prawda.
Do zobaczenia.
Nie zwlekaj za długo, kochany. Młodsza już nie będę.
- Wiem, wiem. - Dobrze.
I oto jestem, aplikując na waszego stażystę,
bo im więcej o tym myślę, tym bardziej jest to wspaniałe.
Chciałbym mieć miejsce, gdzie udam się codziennie.
Chcę kontaktu z ludźmi i radości.
Pragnę wyzwań i po prostu być potrzebnym.
Trochę zajmie, aż rozgryzę komputery.
Musiałem dzwonić do wnuczka, by odkryć, czym jest łącznik USB.
Ale załapię to.
Wiedzcie, że całe życie pracowałem w firmie.
Jestem lojalny, godny zaufania i nie straszne mi kryzysy.
Jesteście na Brooklynie, gdzie mieszkam od zawsze
i już przestałem być dość spoko, więc ta praca mi z tym pomoże.
Podobno nie ma emerytowanych muzyków. Kończą, gdy zabraknie w nich muzyki.
Nadal mam w sobie muzykę, jestem o tym przekonany.
- Znalazłam odpowiedni rozmiar. - Ma pani rację. Paczka powinna już być.
Namierzę ją.
Te spodnie są świetnie na szerokie biodra. Wyszczuplają.
Zacznijmy od początku.
Masz sześć druhen, zamówiłaś sześć różowych sukienek z jedwabiu.
Ślub jest za 3 dni, a dostałaś antracytowe sukienki.
Nawet takich nie sprzedajemy, co jest niezłą zagadką.
Oto, co zrobimy...
Zadzwonię do sprzedawcy i naprawimy to.
Osobiście obejrzę sukienki przed wysyłką.
I obiecuję, że dotrą o 9:00 w piątek, dobrze?
Podam swój numer na wszelki wypadek: 718 555 0199.
Dziękuję za twoją cierpliwość. I zwrócę ci pieniądze.
Tak.
Nie...
Możesz wykreślić to ze swojej listy. Sprawa załatwiona.
Rachel, życzę wspaniałego ślubu.
Mój Boże, jak to się stało?
Jules?
- Wiem, jestem spóźniona. - Na wszystko.
Czemu odbieram telefony? W sumie dobrze. Tyle się uczysz.
- Co mam robić? - Cameron czekał, ale miał inne spotkanie.
Wróci o 14.
Musisz zaakceptować jutrzejszą stronę główną.
O 11:00 masz być w konferencyjnej. Czyli dotrzesz o 11:10.
Dział finansów cię potrzebuję i wysłałaś coś do ludzi o 4 w nocy.
Zapomniałam. Chcę znaleźć sposób, by kupować online z przyjaciółmi.
- Żeby nie było tak samotnie. Wyślij mi ten pomysł. - Podoba mi się.
- Oddzwonisz teraz do mamy? - Laska, jadę rowerem.
- Najlepszego! - Chodź.
Co za bajzel. To środek biura.
Nie kładź tego...
- Dzień dobry. - Witam.
Jestem Ben Whitaker.
Otrzymałem maila o przesłuchaniu do programu dla seniorów.
- Cześć, Ben. Jak leci? - Świetnie, dziękuję.
Wspaniale. Proszę usiąść i poczekać na kogoś od rekrutacji talentów.
Dziękuję. "Rekrutacja talentów"?
Pamiętajcie, że strona musi być przejrzysta.
Cofnijcie się tyle, by zobaczyć, jak widzi to osoba mającą ponad 35 lat.
Nic nie widzę, ale jeśli mogłabym, to co powinnam zobaczyć?
"Pięć dziewczyn, jedna bluzka" czy "zobacz dopasowanie"?
Obie rzeczy, ale najlepiej pokazać bluzkę na pięciu różnych sylwetkach.
Spraw, żebym to zobaczyła.
Zrób większą grafikę.
Genialna ta piątka. Możesz powiększyć?
Super.
Zmień na tą w czerwonym. Świetna czerwień.
Chce stąd wylecieć.
- Miałaś to zatwierdzić 2 godziny temu. - Wiem, ale możesz spróbować?
Mia, powtórz wszystko.
40% naszych odwiedzających nie wychodzi poza stronę główną.
- Nie jest źle. - Ale trzeba to naprawić.
Proszę.
- Ekstra. - Wrzucone.
Dziękuję wszystkim.
Dobra...
Sukienka Antoinette. Największa wpadka sprzedawcy.
Przejdziesz kilka przesłuchań.
Chcemy upewnić się, że dobrze wybraliśmy.
Nie jest u nas zwyczajnie, więc liczymy, że będziesz miał sporo zabawy.
Po raz pierwszy zatrudniamy seniorów, więc niektóre pytania mogą być dziwne,
- ale i tak spróbujemy. - Dajesz.
Dobrze.
- Gdzie studiowałeś? - Northwestern.
- Mój brat też. - Pewnie w innych czasach.
Zapewne. Skończył studia w 2009.
- A ja w 1965. - Na jakim kierunku byłeś?
Pamiętasz w ogóle?
- A co robiłeś po Northwestern? - Pracowałem w Dex One.
- Czym się zajmowali? - Książkami telefonicznymi.
Nadzorowałem ich drukowanie.
Robiłem to 20 lat, a przed tym byłem wiceprezesem ds. sprzedaży.
Nadal robią takie książki? Przecież każdy może wygooglować.
Raczej tak, ale kiedyś tak się szukało numerów.
Jasne, rozumiem.
Czyli 40 lat w jednej firmie? To naprawdę wspaniałe.
Dobrze, Benjaminie.
Zadam teraz najważniejsze pytanie, więc proszę, byś się skupił.
Nie śpiesz się.
Gdzie widzisz się za 10 lat?
- Gdy będę miał 80 lat? - No tak.
Nieważne.
Nie wiedziałem, że masz 70 lat. To niezbyt odpowiednie pytanie.
- Możemy o tym zapomnieć? - Twoja decyzja. - Zapominamy.
Wspaniale wyglądasz. Zdecydowanie pasujesz do tej pracy.
Jesteśmy pod wielkim wrażeniem. Świetne rozmowy i filmik.
Wymiotłeś, Ben. Gratki. Zostałeś praktykantem.
Poświęć mi dwie minutki.
Pamiętasz, jak mówiliśmy o programie dla seniorów?
- Nie. - Serio? Mieliśmy o tym wielką dyskusję.
Tak? Przypomnij mi. Seniorzy z liceów czy uczelni?
Nie. Z życia wzięci. Starsi ludzie.
Że co?
Trzeba nam programu dla potrzebujących. Spodobało ci się,
- więc zająłem się tym. Będzie super. - Zwolnij.
Zatrudniasz staruszków?
Przeprowadzono masę badań, a wyniki są niesamowite.
Wyobraź sobie stażystę z doświadczeniem życiowym
i kogoś, kto przez ostatnie lata grał w piwnego ping ponga.
Chociaż chcą tej pracy?
Kochana, są na emeryturze. Chcą zdobyć nowe doświadczenie.
I chciałbym, żeby jeden pracował z tobą.
Czekaj, Cameron...
Nie radzę sobie ze staruszkami. Znasz sytuację z rodzicami.
To mogłoby...
- Po co mi taki? - Musisz dać przykład.
Wolisz faceta czy kobietę? Mamy uroczą 72-letnią kobitkę.
- W wieku mojej mamy. Dziwacznie. - Dobra.
Jest facet, którego wszyscy uwielbiają. Oglądałem jego filmik z całą grupą.
Ludzie płakali.
To nie wypali. Jak długo muszę to robić?
- Minimum? - Sześć tygodni albo nas pozwą.
- Wiem, że nigdy o tym nie gadaliśmy. - Gadaliśmy, serio.
Jutro zaczyna.
Wracam do gry. Dzięki Bogu.
Nowi stażyści, witamy w ATF.
Pracujemy na jednym piętrze, bo ważna jest komunikacja i współpraca.
Nikt nie ma prywatnego biura, nawet matka założycielka - Jules Ostin,
która jest tam.
Uwielbia jeździć rowerem po biurze. Ta kobitka nie lubi marnować czasu.
Liczy to jako ćwiczenia.
Urocze.
Jak leci? Jestem Davis.
Ben Whitaker.
- Świetnie miejsce, prawda? - Jestem z normalnego stażu, bez urazy.
- Jestem strasznie speszony. - Ja także.
Kilka słów o Jules. Założyła ATF 18 miesięcy temu.
Cały pomysł wykluł się na jej kuchennym stole na Brooklynie.
Próbowała wszystkiego, co sprzedała, określała dopasowanie
i w końcu zadziałało.
Była online przez 4 miesiące. Zaczęła z 25 pracownikami.
Teraz jest 216. A z wami już 220.
- Codziennie będziesz w garniaku? - Masz to jak w banku. - Pewny siebie.
Podoba mi się twój styl. Bardzo.
Pobiliśmy rekord 2500 lajków na Instagramie.
Robimy tak, gdy wydarzy się coś dobrego.
Nowi stażyści, zajmijcie miejsca przy tamtych stołach.
Sprawdźcie skrzynkę. Zobaczycie, gdzie zostaliście przypisani.
Albo będziecie mieć różne zadania. Też dobrze.
Wrzucę to na Insta.
Wiekopomna chwila. Szary to nowy odcień zieleni.
Siadajcie.
Dzięki.
Mam jeden.
Witaj, Ben! Odbędziesz staż przy naszej założycielce, Jules Ostin.
- Trafiłam do pracowni fotograficznej. - Różne zadania. Super!
Ben, co masz?
- Będę osobistym stażystą. - Nieźle. Kogo?
- Jules Ostin. - No to klops.
Nie poddawaj się.
Cześć, Ben. Twoje pierwsze spotkanie z Jules Ostin odbędzie się o 15:55.
Bądź punktualnie, bo Jules ma kolejne spotkanie o 16:00.
- Czas trochę posprzedawać. - Pięknie.
Idealnie. Będzie o 17:00.
Chwileczkę.
Spotyka się ze sprzedawcą o 17:15. Przepraszam.
Oddzwonię.
Słucham?
Jestem Ben Whitaker. Mam spotkanie z panią Ostin o 15:55.
O 15:55? Myślałam, że spotyka się ze stażystą.
To ja.
Jak się masz?
Jakim cudem?
Jest nowy program dla seniorów.
Dziś się zaczął.
Mój Boże.
- Ile masz lat? - 70. A ty?
Mam 24. Wiem, wyglądam na więcej.
Praca mnie postarza. To źle tobie wróży.
Sorki.
- Sądzę, że wyglądasz na młodszą. - No pewnie.
Jakieś wskazówki?
Mów szybko. Nienawidzi rozwlekania. Pewnie przez to, że ja mówię wolno.
Nigdy się nie obijaj. Ciągle działaj.
I masz mrugać.
- Mrugać? - Nienawidzi, gdy ludzie nie mrugają.
Jest 15:57. To spotkanie zabrało ci... Wyszli. Idź szybko.
- Dzięki. - Leć.
Co?
Jestem.
Witaj, Jules.
Jestem Ben, twój nowy stażysta.
Cieszę się, że też dostrzegasz w tym ironię.
Trudno nie dostrzec.
Miałam zapytać, co taki miły facet tutaj robi,
ale Cameron dał mi lekcję zasad, więc mogę być szczera?
Śmiało.
Nie mam dla ciebie wiele zadań. Taka prawda.
A to, że zostałeś przypisany do mnie, jest dawaniem przykładu reszcie.
Jak dla mnie, lepiej popracuj w dziale twórczym lub marketingu.
Wolniejsze tempo, mniej rzeczy do pojęcia.
- Z chęcią cię przeniosę. - Jeśli tak chcesz.
Wierz mi, będziesz szczęśliwszy. Ciężko się ze mną pracuje.
Zauważyłem, ale umiem dogadać się z każdym,
a chcę poznać twój świat i pomóc jak mogę, więc...
- Nie chcesz się przenieść? - Nie bardzo, proszę pani.
Strasznie mi przykro.
Proszę mi wybaczyć.
- Czyli utknąłeś ze mną. - Niezmiernie się cieszę.
Wyślę maila, jeśli będę coś miała dla ciebie.
- Albo mógłbym czasami wpaść i sprawdzić... - Wyślę maila.
Nie musisz się tak stroić. Ubieramy się jak chcemy.
- Wygodnie mi w garniturze. - W porządku.
- Stara szkoła. - Dokładnie.
- Przynajmniej się wyróżniam. - Nie trzeba ci do tego garnituru.
Racja.
Udało nam się w mniej niż 2 minuty.
Czekam na wieści od ciebie.
- Zostawić otwarte czy zamknąć? - Bez znaczenia.
Jednak zostaw otwarte.
- Przywykniesz do mnie. - Nie mogę się doczekać.
Hejka.
Czego potrzebujesz?
Nie.
Co tam, Ben? Wszystko gra?
Idealnie.
Brak wiadomości
- Możesz tak pomniejszyć. - Idę na spotkanie.
- Wrócę za godzinkę. Wtedy pogadamy. - I klikasz tutaj, by kupić.
Ekstra.
Dobra.
Zostajesz?
- Nie mogę wyjść przed szefową. - Trochę tu posiedzisz.
Do zobaczonka rano. Miłego wieczoru.
Wzajemnie.
Brak wiadomości
Do dzieła.
Dzięki.
- Może ja popcham, a ty poroznosisz? - Dziękuję.
Wolę tu cztery faworytki niż trzy,
- ale mogę zobaczyć jedną bez marynarki? - Pewnie.
Chcą wiedzieć, którzy klienci tu nie wrócili,
by znaleźć źródło problemu.
- Ale nie rozumiem... - Oto, co powinniśmy zrobić...
Spójrz. Idzie. Patrz, gdy nawet...
Cześć, Beck. Co tam? Ślicznie wyglądasz...
- Ile kobieta potrafi się gniewać? - Zależy, co zrobiłeś.
Po pierwsze, to nie było celowe.
Spotykaliśmy się jakiś czas. Spodobała mi się.
Ale potem przypadkowo spałem z jej współlokatorką.
To nie pomaga.
Poznałem ją na mieście. Skąd miałem o tym wiedzieć?
Doradź mi.
Nie znam się na tym. Jesteś starszy.
Wiele przeszedłeś.
Masz sporo doświadczenia.
Ile będzie się złościć?
Nie mam żadnego doświadczenia, ale wiedz, że tego nie naprawisz.
Zakładam, że ją przeprosiłeś, powiedziałeś, ile dla ciebie znaczy.
No wiesz...
Nie gadałeś z nią?
- A co, wysłałeś tweeta? - Pewnie, że nie.
Pisałem do niej miliard razy.
Nie odpowiedziała, więc wysłałem maila.
Takiego milutkiego. Był długi i dobrze przemyślany.
W temacie napisałem: "Sorki" z masą liter "o".
Coś jak: "Soooorki".
I smutną minkę z łezką na poliku.
Powinien z nią pogadać, co nie? Oczywiście.
Na pewno nie zaszkodzi.
Przyszły wczorajsze wyniki?
Możemy to tak zrobić.
- Mój stażysta ciągle jest zajęty. - Pan Sympatyczny.
Strzał w dziesiątkę. Wszyscy go kochają.
Nie patrz na to biurko. To biurowy śmietnik.
Doprowadzi cię do szału. Przed chwilą to robiłaś.
- Szykujesz się na operację? - Poważnie?
Jak to się stało?
POMOCY!
Mogę to ustawić. Jest tylko na spotkaniu.
W czym mogę pomóc?
Jules rozlała sos sojowy na marynarkę. Weźmiesz ją do pracowni?
Są tam środki czyszczące.
- Pewnie. Gdzie jest? - Ma ją na sobie.
Chcą, żebyśmy rozważyli możliwość...
spotkania z potencjalnymi prezesami.
Tego się nie spodziewałam.
Dlaczego?
Mam za małe doświadczenie? Nie poszłam na Harvard?
Moje metody nie są książkowe?
Czy to nie dzięki temu zaszliśmy tak daleko?
Poważnie? Potrzebuję nadzoru rodzicielskiego?
Moglibyśmy mieć lepsze wyniki?
- Zrealizowaliśmy nasz 5-letni plan w 9 miesięcy. - Dokładnie.
Nie nadążamy za własnym sukcesem. Wiesz o tym.
Masz godzinne spóźnienie na każde spotkanie.
Mamy na to nazwę: czas urzędowy Jules.
Kumam to. Doba ma tylko 24 godziny. Każdy chce przegonić konkurencję.
Nasi technicy pracują do 3 w nocy.
Obsługa klienta jest krytykowana. Kończą nam się zapasy.
Mamy problemy z transportem i programowaniem.
Im jesteśmy więksi, tym więcej problemów.
Ale nie tak wygląda młody biznes? No co?
Gadaj. O co wszyscy się martwią?
Że wszystko dzieje się za szybko i możemy to stracić.
Nasi inwestorzy sądzą, że zaprawiony prezes
trochę cię odciąży.
Sprawi, że skupisz się na ulubionych zajęciach.
Wymyślisz coś, a ktoś inny to wykona.
Ta nowa osoba będzie chciała działać po swojemu.
Praktycznie będzie moim szefem.
Jak mam robić swoje, konsultując każdy pomysł z tą osobą?
- Wyobrażasz to sobie? - W Gilt Group wprowadzili prezesa.
Jak na tym wyszli?
Zrób mi wykłady prezesury.
Przepraszam.
Wybaczcie, ale Becky kazała mi zająć się twoją marynarką.
Racja.
- Dziękuję, Ben. - Nie ma sprawy.
Inwestorzy stworzyli listę potencjalnych prezesów.
Przejrzyj ją.
Przeanalizuj, a potem zdecyduj.
Małymi kroczkami.
- Coś ważnego się dzieje? - Nie wiem.
- Sporo czasu tam byłeś. - Słaby słuch.
- Powiedz coś o mnie. - Sam to zrób.
- Lecę, szefowo. - Szefowo...
Ile lat ma ta teczka?
To aktówka Ashburn z 1973.
- Już takich nie robią. - Zakochałem się.
To klasyka, Lewis. Nie do przebicia.
Miłego wieczoru.
Bozieńku. Ktoś posprzątał biurko.
Przyrzekam, chciałam zostać dłużej i sama to zrobić.
To nie ja.
Ben przyszedł o 7:00 i to zrobił.
Kto?
Ben. Twój stażysta.
Ben Whitaker.
Ktoś jest bardzo szczęśliwy.
Cudownie. Dziękuję.
Najlepsza niespodzianka w całym tygodniu.
Dziękuję.
To prezent za dobrą robotę.
Jestem Fiona, Domowe Masaże.
Witaj, Fiona. Jestem Ben.
- Dobrze? - Genialnie. Dziękuję.
Jesteś trochę spięty.
- Trochę nie siedziałem za biurkiem. Moje ciało nie przywykło. - Rozumiem.
Mówi się, że siedzenie szkodzi równie jak palenie.
Zobaczmy, co mogę zdziałać. Widziałam cię w stołówce.
- Zastanawiałam się, kim jesteś. - Tak?
Powiedziano mi, że jesteś stażystą.
- Fajnie, że to robisz. - To wspaniały świat, więc zaryzykowałem.
- Sprawdzę, o co chodzi. - Całkowicie rozumiem.
Jestem zdumiona tym, co tutaj robią.
Uwielbiam być częścią tego.
- O mój Boziu. - Tutaj.
I jak, Ben?
Dobrze.
Dobrze...
Tutaj, dobrze.
Trzymaj.
Tutaj trochę spięty.
Lepiej?
- Niech mnie... - Tak dobrze?
Miło było poznać.
Dobrze, że jest tutaj kolejny dobry staruszek.
- Także miło było poznać. - Do zobaczenia? - Z chęcią.
Wzajemnie.
Nie jesteś taki stary.
- Czyli golisz się codziennie? - Zgadza się.
- Nawet w niedziele? - Co dzień.
Nawet jeśli wiesz, że z nikim się nie spotkasz?
- Tak. - Jak to możliwe?
Przeglądam TanieMieszkania.pl i nie stać mnie na nic
w całym Brooklynie.
Rodzice dali mi 2 tygodnie, by znaleźć mieszkanie, ale nie ma szans.
- Eksmitują cię? - Mi się nie śpieszy, ale im widocznie tak.
Dobra. Pokaż telefon.
TanieMieszkania.pl. Próbowałeś OLX?
- Tak. - To już nie mam pomysłów.
Cześć, Jules. Co u ciebie?
Jak się masz?
- Jak leci? - Dobrze.
- Mike, prawda? - Tak.
Jestem Ben. Pracuję dla Jules.
- Zaraz tu przyjdzie. - Wiem.
Nie chcę, byś czuł się zakłopotany, ale widziałem przez okna,
że piłeś coś z papierowej torby.
Nie wiem, o czym mówisz.
Powiedz, że dziś nie poprowadzisz albo ja to zrobię.
Wszystko gra?
Jules, przykro mi, ale czuję się niemrawo.
Nie powinienem prowadzić. Nie chcę cię zarazić.
Pewnie. Weź sobie dziś wolne i wydobrzej.
Dzięki.
- Chętnie zastąpię Mike'a. - Becky może prowadzić.
Bo nie ma nic do roboty?
Wybacz, że nie siedzę z przodu. Z tyłu lepiej mi się myśli.
- Mogę tam usiąść... - Nie, jest idealnie.
Wszystko, co tu usłyszysz, jest poufne.
Zrozumiano.
- Cześć, mamo. - Złapałam cię.
Co słychać?
Z tatą kończymy badania w szpitalu.
- Super. - Słyszę, że piszesz.
Tak lepiej.
Badaliśmy kobiety poniżej 40 lat, które śpią mniej niż 6 godzin.
- I co odkryliście? - To interesujące.
Są o 38% bardziej podatne na przytycie, niż kobiety śpiące po 7 godzin.
Żartujesz? Wiesz, że nie spałam przez 2 lata.
Nie zmienię faktów, kochana.
Śpieszę się na spotkanie i muszę się przygotować.
- Mogę oddzwonić, jak wrócę do domu? - Nie musisz.
Dobrze. Kocham cię.
Dziękuję.
Jak leci? Przejrzałaś Atwooda?
Tak. Świetnie mu poszło w Travelocity i Citigroup...
I łapię. Jest świetny.
A najlepsze, że obserwował nas i uwielbia to, co robimy.
Ale to tylko jedno nazwisko. Jeśli ci nie pasuje, to patrzmy dalej.
Ale spróbuj być otwarta.
Wspaniale się prezentuje. A inwestorzy go kochają.
Mark Zuckerberg nie zatrudnił prezesa, a był nastolatkiem.
Zadzwoń po spotkaniu.
- Dzięki, ale nie musiałeś. Mogę sama otwierać. - Pewnie.
Nie powinno zająć dłużej niż godzinę.
Ale jeśli nie możesz zostać, to zadzwonię do Becky i cię znajdzie.
- I możesz się zatrzymać... - Bez obaw, będę tutaj.
- Nic dzisiaj nie jadłam. - Przywieźć ci sushi?
Nie, jem za dużo rtęci. Poradzę sobie.
Czuję lekkie mdłości...
- Szybko poszło. - Nie dość szybko.
Kupiłem ci zupę w knajpce, którą znam.
Dzięki. Naprawdę nie musiałeś...
- Bozieńku, ale pysznie pachnie. - Cieszę się.
- Wieści szybko się roznoszą. - Krótkie spotkanie.
- Nienawidzę go. - Co się stało?
Był protekcjonalnym seksistą, który nie ogarniał, czym się zajmujemy.
Szczerze? Prowadziłby nasz interes w zupełnie nieorganiczny sposób
i stracilibyśmy każdego klienta, dla którego wypruwaliśmy żyły.
I zwolniłby nas przy pierwszej okazji.
I facet nigdy nie mruga.
Olimpijczyk w niemruganiu.
Dobrze.
- Do zobaczenia rano? - Ma się rozumieć.
- Przykro mi. - Przestań.
Chciałam podziękować za zastąpienie Mike'a i za rosół.
I za posprzątanie tego bałaganu. To było zarąbiste. Serio.
Proszę bardzo.
Mów śmiało. Naprawdę nie ugryzę.
Zaczęłaś sama ten interes półtora roku temu,
a teraz masz 220 pracowników. Pamiętaj, kto tego dokonał.
Kto taki?
Dziękuję.
I nie chcę nic mówić, ale powinnaś się przespać.
Mamusiu!
Moja kochana córeczka.
No to teraz z górki.
- Jak ci minął dzień? - Całkiem dobrze.
Ale coś ci powiem. Maddie nie chce być moją przyjaciółką.
Nie miała tego na myśli.
Bardzo za tobą tęskniła.
Zaczynam myśleć, że Maddie jest dwubiegunowa.
- Przerabiamy to codziennie. - To prawda.
Jak spotkanie? To dziś?
Właśnie z niego wracam.
Chyba wygrywam! Spójrz!
To bardzo fajnie.
To wyzwanie modeliny.
Będzie trwało do jutra, zatem na razie nie oceniać.
I nie wspomnę nic o wypadku, gdy pewna osoba...
nie powiem kto, włożył do mojego tortu łokieć.
- Co? - To był wypadek.
Muszę przyznać, że podoba mi się ten różowy.
To mój. Jesteś ze mnie dumna?
Bardzo. Aż mi słów brakuje.
- Tatuś pomógł mi z lukrem. - Dobra robota.
- Chyba pora na kąpiel. - Chwila. Czekałem na telefon.
- Nie spodobał ci się? - Nie pasował do mnie.
Ale jest wiele nazwisk na liście...
Pobiegnę szybciej.
Nie widziałem cię od kilku dni.
To prawda, bo Ben dostał pracę.
Nigdy cię nie ma w domu!
Co właściwie porabiasz? To nieważne. Dzwoniła Patty.
Tu Ben Whitaker z pracy.
Cześć. Dobrze cię słyszeć.
Ciebie również.
Miło było cię dziś spotkać.
- Pewnie zadzwoniłem za szybko. - No i bardzo dobrze.
Niech sobie śpi.
- Próbowałem nie zasnąć. - Wiem.
Przepraszam, że tam zasnęłam. Po prostu padłam.
Mieliśmy poważnie porozmawiać.
Chcesz coś obejrzeć?
Przepraszam. Odleciałem na kilka sekund.
Nic się nie stało.
Paige próbowała dziś powiedzieć ogromniasty.
- Poważnie? - Załamała mnie.
Spojrzała na mnie i powiedziała,
że jestem ogromniastym ojcem.
Chryste.
Doskonale wiesz, że nie chcę brzmieć jak inne matki.
Ale potrzebuję trochę czasu dla siebie.
Wiem.
Dobranoc.
Jest ktoś w domu?
Oczy same mi się zamykają.
Zrobimy to jutro.
Możesz wyłączyć światło?
- Halo. - Tu Becky.
Z biura Jules.
- Co tam? - Kierowca zaginął w akcji.
Nie odpowiada na wiadomości. Wczoraj podwoziłeś Jules
i nie słyszałam narzekań, zatem możesz ją dziś odebrać?
- Pewnie. - Znasz adres?
- Byłem tam wczoraj. - To pamiętasz.
- I mnie słyszysz. - Głośno i wyraźnie.
Bądź na miejscu o 7:45, zadzwoń dzwonkiem i odejdź.
- Będzie wiedziała, że to ty. - Zadzwonić i odejść.
Odejść.
Chwila. Już jestem.
- Przyszedł pan po Jules? - Tak. Zaczekam w samochodzie.
Rozmawia przez telefon. Chce pan wejść?
Zaparzyłem kawę, a to może chwilę potrwać.
Jestem Matt.
Miło poznać. Zapraszam.
Wszędzie leżą klocki, więc proszę uważać.
Usiądź sobie.
To Ben. Pracuje z mamusią.
- Gram w Memory. - Chyba wygrasz.
- Jesteś nowym kierowcą? - Właściwie to stażystą.
To prześmieszne.
- Wiesz, kto to? - Nie.
Nic nie szkodzi. Każdy tak uważa.
- Witam. - Dzień dobry.
To wszystko do czyszczenia?
Te trzy. Te dwie do prania.
I ten guzik... Brakuje tu guzika.
Właściwie to jest luźny... Jeśli by mogli...
Pewnie.
Zanim wyjdziesz, musimy o czymś porozmawiać.
No dobrze...
Zobacz, kogo znalazłam.
- Był w twoim koszu. - Dziękuję.
- Przyszła do mnie paczka? - Jest na stole.
Chyba... Może poczekam...
Chcesz rodzynkę?
Dziękuję.
Zatem dziś pracujesz...
Słuchasz mnie, czy straciłem szansę?
- Czy ona mnie słucha? - Uważnie.
Zamówiłam parę rzeczy, by sprawdzić dostawę.
Nie jest super.
- Śmiało. Dziś... - Już.
Skoro dziś pracujesz, idziemy z Paige na kolację do mamy.
Po przyjęciu urodzinowym Ruth.
Może następny poniedziałek? Idziemy na kolację do Robbiego i Annie?
Będę zarobiona w przyszłym tygodniu.
Przepraszam. Mogę to zmienić.
- Kiedy to miało być? - Boże. W poniedziałek.
Przepraszam. Rozproszyła mnie bibułka.
Będę tam.
Dziękuję za kawę i zabawę.
- Przepraszam. - Spotkamy się w samochodzie.
Muszę już lecieć. Kochanie.
Ben podrzuci cię do szkoły. Idziemy.
- To do roboty. - Całusek dla tatusia.
Zaczekaj. Zapomniałaś o misiaku.
Matt to wspaniały facet.
- Nie chciałem przeszkadzać. - Nic się nie stało. To prawda.
Kto? Pan Tata?
Tak inne dzieci mówią do Matta, bo to jedyny ojciec wśród stada mam.
Czytałem o takich facetach. To interesujący model rodziny.
Nazywa się ich domatorami.
Przepraszam. Tego nie wiedziałem.
To godne podziwu. Prawdziwy ojciec obecnych czasów.
To prawda.
Miał świetną pracę w marketingu,
ale kiedy wystartowałam z firmą,
zrezygnował z niej, żeby być ojcem na pełen etat.
Uratował nasze tyłeczki.
Do CAMERON: Przenieś proszę Bena do innego zespołu.
Jesteśmy na miejscu.
Zrobiłam to na lunchu w kawiarni,
gdy moi przyjaciele nie patrzyli.
Zrobiłaś to?
Witam. Miło ciebie tu widzieć.
Chyba nie dostałaś e-maila... Lunch został przełożony na piątek.
I myślałyśmy, że weźmiesz guacamole.
Pewnie nie masz czasu na przygotowanie, więc je kup.
To też będzie dobre.
Dla 18 osób.
Zrobię je. To nie problem.
Super. Matt może je przynieść.
- Oczywiście. - Na razie.
Udanego dnia, robaczku.
Udanej zabawy.
Chyba nie wiesz, jak zrobić guacamole.
Wiem. I to dobrze.
Zrobimy je razem.
A potem urządzimy przyjęcie.
Cześć, Maddie. Co tam?
- Dwubiegunowość. - Panie Boże...
Chodź do mnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chryste Panie.
Postępowanie zgodnie z przekonaniami była wyczerpujące.
Mamy 2015 rok.
Nadal krytykujemy pracujące matki?
Poważnie? Nadal?
Przepraszam. To pytania retoryczne.
- Nie musisz na nie odpowiadać. - Nie miałem zamiaru.
CAMERON: Przenieść Bena? Naprawdę? Dlaczego?
Do CAMERON: Nie wiem.
Do CAMERON: Jest zbyt spostrzegawczy.
Zatrzymaj się przy magazynie. 480 Greenpoint.
Pewnie.
Nie. Musisz skręcić w prawo.
Dziewiątą przez Hamilton i do ekspresówki.
Powinniśmy jechać Czwartą do Flatbush. Będziemy szybciej.
- Nieprawda. - Jakieś dwanaście minut.
Możemy?
- Zwracam honor. - Nie ma takiej potrzeby.
Miło pana spotkać.
Otwarte.
- Zapraszam. - Nie tego się spodziewałem.
Lubię myśleć, że to kawałek nieba.
- Zainteresowany masażem? - Nie. Dziękuję.
Chciałem ci powiedzieć, że pracuję dziś do późna.
Zatem nici z kolacji.
Przepraszam. Nie mogłem się jej doczekać.
Wybierzmy inny termin.
Oczywiście. Siadaj.
Wezmę twoją marynarkę.
Na kilka sekund. No chodź.
Zrelaksuj się.
- Może masaż stóp? - W czasie godzin pracy?
O to w tym chodzi.
Pozwolisz zatem?
- To całkiem przyjemne. - Tylko zdjęłam skarpetę.
- Bardzo umiejętnie. - Zrelaksuj się.
Zamknij oczy.
Oprzyj głowę.
- Na kiedy chcesz to przełożyć? - Jutro?
Jutro nie mogę. Może sobota?
Dobrze.
To niesamowicie satysfakcjonujące.
- O której przyjechać? - Uwielbiam randki w południe.
Idealnie na lunch. To nawet wcześniej.
Jak leci? Co u Jules?
Przez cały czas pracuje na pełnych obrotach.
Nie ma czasu na przerwę, sen i jedzenie.
Może to dobrze, że tu jestem.
Będę mógł jej pomóc.
Doskonale wiedziałam, że dobry z ciebie człowiek.
Wiedziałam.
Postaraj się zrelaksować.
Panie Boże.
Przepraszam! Już wychodzę!
Nie przerywajcie! Wychodzę.
Mój but! Przepraszam!
- I co? - Nie wiem.
Ta umowa nie wygląda za dobrze. Trzymiesięczna kaucja.
- Musi być ładne to mieszkanie. - Jest straszne.
Ale mogę się wprowadzić w tym tygodniu.
Na twoim miejscu szukałbym dalej.
Co tam? Nie widziałem cię tak żywego.
Poproszono mnie o dostarczenie pakunku do Tribeki i to chyba dom Jaya-Z.
Nie żartuję. Patrzcie na to.
- Trochę się denerwuję. - Nie znam.
- Ale chcesz mu zaimponować? - To geniusz.
- Może Beyoncé otworzy drzwi. - Chryste Panie.
Teraz wiem.
Może powinieneś założyć koszulę z kołnierzykiem.
Słucham? To ludzie hip-hopu.
Ubraniem im zaimponujesz. Przebierz się.
Znajdź koszulkę, która pasuje.
Ułóż włosy. Włóż koszulę w spodnie.
Dlaczego nikt tego teraz nie robi?
Pytam ciebie.
- Dokonaliśmy postępu. - Ważny dzień w zespole stażystów.
To było cudowne. Krzyczała na mnie.
- Na mnie też non stop krzyczy. - To komunikacja.
To był przełom.
- Też chcesz? - Pewka.
Bardzo możliwe, że poznam Jaya-Z i może Beyonce,
a jestem w bluzeczce.
Zaakceptuj to. Jest znaczna poprawa.
- Nieprawda. - Znaczna.
- Nienawidzę jeść sama. - Ja też.
- Nie musisz się do tego zmuszać. - Siła przyzwyczajenia.
Trzymaj.
- Zakosiłam je technikom. - No to ładnie.
- Chcesz kawałek? - Pewnie.
Na zdrowie.
Zdrowie.
Kilka godzin temu
miałaś spotkanie z kolejnym kandydatem.
Widziałem, jak przyjechał. Jak poszło?
Całkiem nieźle... dopóki nie nazwał nas...
Chyba użył sformułowania, że jesteśmy portalem dla lasek.
I później nie słuchałam.
Sprzedaż ubrań robi z nas portal dla lasek.
Poważnie?
To niepoważne.
W pełni się zgadzam. To bardzo zaskakujące.
Poważnie? Seksizm w biznesie?
Czym się przedtem zajmowałeś?
Byłem wiceprezesem Dex One.
- Książki telefoniczne? - Byłem odpowiedzialny za wydruk.
Wcześniej odpowiadałem za sprzedaż i reklamę.
Odpowiedzialna praca.
To chyba tu produkowali książki.
Nie mówisz poważnie.
Poważnie? Tu pracowałeś?
Przez prawie 40 lat.
Przez ponad 20 lat siedziałem przy tamtym oknie.
To było moje biuro.
Nie było zbyt duże.
Mieliśmy widok na całą fabrykę.
Maszyny drukarskie stały w tamtym rogu. Dlatego tam jest zapadnięta podłoga.
- Niemożliwe. - Wiem wszystko o tym budynku.
Albo wiedziałem.
Widziałaś jawory po drugiej stronie budynku?
- Te duże... - Uwielbiam je.
Pamiętam dzień, w którym je zasadzono.
Dziwnie tu wrócić?
Przypomina mi dom.
Odnowiony...
ale dom.
- Masz Facebooka? - Cały czas się go uczę.
Zarejestrowałem się 10 minut temu.
Lepiej późno niż wcale.
Pomóc ci?
Bardzo mi miło, ale masz lepsze rzeczy do roboty.
Potrzebuję odwrócenia uwagi.
- Masz zdjęcie? - A potrzebne mi takie?
Jeśli chcesz odnaleźć swoich znajomych ze szkoły.
Uśmiech!
Jakie słodkie.
Musze je tylko tobie wysłać.
Tu masz pytania do profilu, na które nie musisz odpowiadać.
Na przykład poglądy polityczne albo religijne...
- Twoje inspiracje... - Jules Ostin.
Nie próbuję się podlizać, ale jestem w tym biznesie długi czas
i nigdy nie spotkałem nikogo podobnego do ciebie.
Inspirujesz mnie.
Po prostu wiedziałam, że kobieta z kieliszkiem wina
i laptopem ma w sobie potencjał zakupowy.
Jeśli zapewnisz jej odpowiedni rozmiar...
Właśnie to miałem na myśli.
- Ulubiony cytat? - Posiadam.
Nigdy nie wyrządzasz krzywdy dobrymi uczynkami.
- Ty to wymyśliłeś? - No.
Ale chyba Mark Twain powiedział to pierwszy.
Ulubiony artysta?
Sam Cooke. Od zawsze i na zawsze.
Kocham Milesa Davisa, Billie Holiday...
Ona była wspaniała.
Potrafiła po prostu...
Przenieść do innego wymiaru.
- Książki? - Uwielbiam Clancy'ego. Ludluma.
I Pottera.
- Matt też go uwielbia. - Poważnie?
- Przeczytał wszystkie w tydzień. - Ja też.
Twój status.
Jesteś żonaty?
- Wolny? - Wdowiec.
Przepraszam.
Zostawimy zatem wolny.
Wiesz, co musisz teraz zrobić?
Musisz dodać kogoś do znajomych.
Dodam innych stażystów.
- Pokażą mi to rano. - Możesz zaprosić mnie.
Dziękuję.
Dobrze. Gratulacje.
Oficjalnie należysz do pokolenia Facebooka.
Dobry interes.
- Skończyłeś? - Tak. Dziękuję.
Zostało mi jeszcze trochę pracy...
- Nie masz nic przeciwko? - Ależ nie.
To było wspaniałe.
Miło odbyć dojrzałą konwersację z dojrzałym mężczyzną.
Chyba wiesz, co mam na myśli.
Nie na temat pracy.
Nie o...
Wiem, co miałaś na myśli.
Już jesteśmy?
Chrapałam?
Nie. Tylko spałaś.
Przepraszam.
Moi rodzice są badaczami snu i przez całe życie badali mój sen.
Podobno jestem głośnym śpiochem.
- Pewnie masz niezłą frajdę. - To prawda.
Nigdy nie zasnęłam w samochodzie, więc to całkiem fascynujące.
- Przepraszam za harmider. - Ledwie go zauważyłem.
Prawie ci uwierzyłam.
Uwielbiam ten dom.
Wygląda tak radośnie.
Jak w książce dla dzieci.
Poprawia ci nastrój, gdy przewracasz stronę i go widzisz.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Wiem.
Nie słyszałem, kiedy weszłaś.
Wiesz...
Tak sobie pomyślałam...
Potrzeba nam czasu na jawie.
Tego też.
Witam.
Dzień doby. Mam na imię Doris.
Miałam po ciebie dziś podjechać. Wszystko gotowe?
- Zapięłaś pasy? - Co się stało z Benem?
Powiedziano mi, że go przeniesiono.
Nie znasz może najkrótszej drogi do biura?
- No dalej! - Wyluzuj, maniaku!
Którędy, kochanie?
- Gubię się tutaj. - Doris.
- No co?! - Kazałaś go przenieść.
To było dwa dni temu. Dlaczego się nie upewniłeś?
Po pierwsze: to było wczoraj.
Gdzie on jest? Wiesz?
Dziękuję.
Pewnie myślisz, że jestem obłąkana.
Inaczej bym to określił, ale zdziwił mnie telefon.
Przepraszam, jeśli przekroczyłem granicę.
Przestań. Nie przepraszaj.
Nie zrobiłeś niczego złego.
Mam teraz wiele na głowie i nie dzielę się prywatnym życiem
i na początku pomyślałam, że to nie wyjdzie,
ale się myliłam.
- Daj mi jedną. - Nie...
Nic nie musisz wyjaśniać.
Muszę. Zwykle taka nie jestem.
Prawda jest taka...
że czuję przy tobie spokój.
Jestem bardziej skoncentrowana, a tego potrzebuję.
Najwyraźniej.
Przyjmij moje przeprosiny i wróć do pracy dla mnie.
Jeśli tego chcesz.
I nie mówię tego, bo spieprzyłam dziś rano.
Ale pomyślałam...
że mogę cię wprowadzić, zaraz obok Becky.
Dasz radę z większą ilością pracy. Jeśli tego chcesz.
Tak mi źle, że tak bardzo się pośpieszyłam...
Wracam. Bardzo mnie to cieszy.
Wspaniale.
- Podwieźć cię do biura? - Pewnie.
- Mam to zabrać? - Nie.
Może poprowadzisz? Właściwie to nie mam prawa jazdy.
Pewnie.
To szaleństwo.
- Nie zmieszczą się dwa biurka. - Nie będę wchodzić ci w drogę.
Ale to niemożliwe, bo nie mam miejsca na...
Jak ładnie. Podoba mi się ten układ.
Chciałabym, żebyś pomogła Benowi.
Wprowadź go w moje maile.
- Otrzymaliśmy wczorajsze wyniki? - Owszem.
Widziałam je tu...
- Proszę. - Dziękuję.
I trzeba przejrzeć dane o wzorcach zakupowych.
Niech Ben też na to spojrzy. Właściwie to niech zrobi to najpierw.
Spokojnie. Wsparcie to dobra rzecz.
Powiadom mnie, kiedy Cameron tu dotrze.
Jestem tu 9 miesięcy i nigdy mnie nie poprosiła,
żebym na coś spojrzała zamiast niej.
To frustrujące.
Totalnie. Ukończyłam Penn.
Zdobyłam tytuł magistra, ale nigdy nie robiłam tu nic ważnego.
Jesteś 50 lat starszy ode mnie i na dodatek głuchy.
Na pewno robisz tu wiele ważnych rzeczy.
Bardzo ważnych.
Wiem o tym.
Ale ona tego nie wie.
Haruję po 14 godzin i nawet tego nie zauważa.
Nienawidzę kobiet, które płaczą w pracy.
A może na próbę pozwolisz mi pomóc?
Odejdzie wiele stresu, kiedy pozbędziesz się kilku rzeczy.
I raz na jakiś czas wyjdziesz o normalnej godzinie.
Zobaczysz się z przyjaciółmi. Zabawisz.
Mogę ci zaproponować pomoc w tym zakresie.
Zrobię to z wielką chęcią.
Nie może sobie pomyśleć, że nie potrafię wykonać swojej pracy
i potrzebuję stażysty do pomocy.
Nie chcesz tego usłyszeć,
ale kobieta, która śpi mniej niż 7 godzin,
przybiera 38% więcej masy niż kobieta, która śpi więcej niż 7 godzin.
Co?!
Wychodzę o 23, a wracam o 7 rano.
Śpię po 5 godzin i teraz będę gruba?!
Przejdziemy przez to. Zrobimy to razem.
Świeży początek.
Zróbmy to.
Bardzo ładnie, St. Louis.
Zamszowa kurtka w stolicy.
- Jestem taka szczęśliwa. - Bardzo ładnie, Miami.
Patrz na Chicago! Takie same buty jak w Houston.
Zobaczymy przy kasie.
- Też ich nie kupiła. - Może sprawdź koszt dostawy.
Przejrzałem wzorzec zakupów.
- Mam wrócić później? - Wejdź. Szybko ci poszło.
Zaciągnąłem Becky do pomocy.
Wygląda na to, że miejsca z najdroższymi reklamami
sprowadzają do was klientów, którzy wydają najmniej.
I najmniej inwestowane kanały
zwiększają wartość w segmentach, które zdają się nie być wartościowe,
ale mają największy potencjał.
To chciałem ci powiedzieć.
Zajmiesz się tym dla mnie? Może opracujesz lepszy plan.
- Jeśli masz czas. - Z przyjemnością.
Koleś spędził 40 lat w tym interesie.
- Teraz rozumiem. - Becky bardzo mi pomogła.
Chyba nie wiesz, że ma magistra z Penn.
Wiem.
Zapomniałam. Ale wiem.
Coś jej powiem.
To byłoby bardzo miłe.
Jak tam w pierwszej lidze?
Jestem zajęty. Chyba znalazłeś mieszkanie.
Nie. Minęły dwa tygodnie.
- Wprowadzam się do kuzyna. - To wspaniale.
Do Filadelfii.
- Davis. - No co?
Wrócę o 23. Wyjadę o 5.
Już dobrze. Poradzę sobie.
Czuję się tutaj jak wasz wujek.
- Dlaczego? - Bo ratuję wam tyłki.
Możesz się u mnie zatrzymać na kilka tygodni.
Dziękuję.
Bardzo!
Już spokojnie.
Podoba mi się to, co zrobiłeś z poduszkami.
Byłem długo żonaty.
To twoja szafa?
Chyba ktoś tu lubi noce życie.
Co jest w tych szufladach?
Bokserki, koszulki, poszetki i chusteczki.
O co chodzi z tymi chusteczkami? Tego kompletnie nie rozumiem.
To podstawa.
To zbrodnia, że wasze pokolenie tego nie wie.
Chusteczkę nosi się po to, by jej komuś użyczyć.
Zapytaj Jasona.
Kobiety płaczą. Nosimy je dla nich.
Pozostałości po klubie dżentelmenów.
- To coś innego... - Pewnie chcesz się pobujać...
Ale chce mi się spać. Jestem wykończony.
Dobranoc.
Jeszcze raz dzięki.
Obudzisz mnie rano, czy to za duża prośba?
- Moi rodzice zawsze... - Za duża.
Zrozumiałe. Nastawię budzik w telefonie.
Chyba go usłyszę. Mam bardzo głęboki sen.
Chryste Panie. Obudzę cię.
Dziękuję!
Kocham cię! I nie żartuję!
Ja ciebie też, a teraz idź spać.
Tu macie więcej jagód.
- Możesz mi polać więcej syropu? - Jasna sprawa.
Proszę bardzo.
- Idealnie. Dobra robota. - Dziękuję.
To szycha i nazywa się Townsend.
Jesteśmy małą firmą i ludzie mówili, że nie będzie zainteresowany.
Niczym matki i żony.
Właśnie odkryliśmy, że jest nami zainteresowany.
To ekscytujące.
Może.
Wszyscy wariują,
ale wiesz, że i tak jestem niezdecydowana.
Chodzi o to, że muszę jechać do San Francisco na spotkanie z nim.
- On nie może przyjechać. - Kiedy jedziesz?
W następny czwartek.
Chcesz jechać?
Moglibyśmy zostać na weekend?
Brzmi świetnie.
Nie mogę w czwartek.
Paige robi w szkole przekąski,
powinienem być z nią w klasie.
- To ważne. - Jasne.
To bardzo ważne.
Wiem, skarbie. Wyleciało mi z głowy.
Może Ben z tobą pojedzie?
Dobry pomysł.
Ben ma życie.
Nie bardzo.
Nie mam w nim okazji na zobaczenie San Francisco.
Chętnie pojadę, jeśli tego chcesz.
Naprawdę?
Pewnie.
- Wiesz co, Ben? - Tak?
Tatuś dziś będzie Arielką.
Jego kolej.
- To dobrze, prawda? - Cudownie.
Myślicie, że szukanie prezesa to coś wielkiego?
Tutaj negocjuje się, kto ma być Arielką,
przy odgrywaniu "Małej Syrenki".
Nawiasem mówiąc, nigdy nie była moja kolej.
To niesamowite. Jestem podekscytowany.
Będę czesał włosy widelcem,
i dużo grał w "Gadgets and Gizmos".
Tatku!
Mówi Jules.
Ile potrwa naprawa?
Jeśli nie możesz czegoś powiększyć, to tego nie kupisz.
W ciągu ostatnich godzin spadliśmy o 23%.
- O rany. - Dobra.
- Będę na miejscu... - Dwie minuty.
- ...za dwie minuty. - To działamy.
Ben, masz informacje o przyjacielskich zakupach?
Dziękuję.
- Mówi Jules. - Co się dzieje?
Cześć, mamo.
Okazało się, że link do powiększeń...
przycisk do powiększania zdjęć
- nie działa. - Nie brzmi to strasznie.
Ale jest.
Ludzie używają tego, by się przyjrzeć...
Wszyscy przybliżają.
Widać za rzadko bywam na twoje stronie.
Matt! Pytanie! Dlaczego moja matka jest tak dokuczliwą suką?
Pisanie i dzwonienie.
Przepraszam. Dzwoni magazyn.
Przepraszam. Oddzwonię.
- Nie ma potrzeby. - Kocham cię.
Aha.
Kto odpowiada "aha" na "kocham cię"?
Jest naprawdę pojebana. Jakim cudem ja uchowałam się normalna?
- Hej, Alonzo. - Hej, Jules.
Złe wieści.
Jakie? Wal śmiało.
Standardowa kontrola z sanepidu znalazła jedną pluskwę.
- Nie. - Niestety tak.
Wczoraj wysłaliśmy 4800 paczek.
Musimy je odzyskać, zamknąć magazyn,
wyplenić pluskwy i od nowa realizować dostawy.
- Koszmar. - Jesteśmy.
Dokończę tylko maila.
Jakim cudem ja uchowałam się w miarę normalna?
Wyślij do: MAMA
Nie!
Witajcie. Dzięki za przyjście.
Wiem, że zoom nie działa, nie chcę nikogo odciągać,
ale potrzebuję przysługi.
Wysłałam maila nie tam, gdzie trzeba,
a ona jest teraz w pracy.
Nie sprawdza prywatnych maili, póki nie wróci do domu o 17.30.
Do tego czasu muszę go usunąć.
Jeśli ta osoba zobaczy wiadomość, będzie katastrofa.
I ona ma problemy z sercem.
Raczej jej to nie pomoże.
Liczę na waszą łaskę i błyskotliwość,
że wymyślicie, jak uratować mi tyłek.
Szczerze, Jules, to prawie niemożliwe,
by włamać się na serwer.
Nie znasz jej hasła?
Nic a nic.
Możemy zrobić tylko jedno.
Mów, bo padnę.
Wezmę chłopaków,
włamiemy się do jej domu i ukradniemy komputer.
Co takiego? Żartujesz?
Genialne!
Dojedziesz do celu za 300 metrów.
Pani z GPS nie wie, że jest wspólniczką w przestępstwie.
Kobieta ma chore serce. Robimy dobry uczynek.
Nie sądziłem, że możesz mieć na mnie zły wpływ, Whitaker.
Spokojnie, To będzie łatwe.
Klucz jest pod doniczką.
Wchodzimy, kasujemy i znikamy.
- Ona nawet nie ma alarmu, nie? - Nie ma.
A jak ma hasło do maila?
Wtedy zabierzemy komputer.
Jules kupi jej wtedy nowy i każdy będzie zadowolony.
Za 100 metrów dojedziesz do celu.
Prawie jak w filmach "Ocean's".
Ben jest tym starszym w oksach.
Nazywa się Elliott Gould.
- Jason, jesteś Clooneyem. - Dzięki.
Ja będę Mattem Damonem, bo jestem samotnikiem.
Pewnie. A ja kim?
Bratem Bena Afflecka.
A czemu nie Bradem Pittem?
To chyba jasne.
- Dobra, Clooney. - Dzięki.
Siadasz za kółko.
Zaparkuj na ulicy.
Trzymaj silnik na chodzie i oczy otwarte.
Damon, bracie Afflecka, idziecie ze mną.
Do dzieła!
Pamiętajcie! Klucz pod doniczką.
Świetny plan do tej pory. O Boże.
- Lewis, dzwoń do Becky. - Jeśli nie znamy kodu,
- alarm włączy się za 60 sekund. - Becky, daj Jules.
Dała mnie na czekanie. Co z nią nie tak?
Nie jest dobrze. Co powinniśmy zrobić, Ben?
- Co... - Przestań jeść!
Szukajcie komputera! Teraz! Idźcie!
Nie! Oddzielnie!
Ben, jesteś tam?
Becky, nie wygłupiaj się. Daj Jules. To ważne.
- Jest na spotkaniu. - Trudno.
- Ben, co jest? - Jules, twoja matka ma alarm.
- Nie, nie ma. - Tak, ma.
Jestem w kuchni. Zaraz się włączy. Jaki jest kod?
Nie mam pojęcia. Ben, posłuchaj mnie.
Znam tę kobietę.
To fałszywy alarm, który kupiła z jakiejś reklamy.
Nie jest prawdziwy ani podłączony.
Ma tylko wystraszyć włamywaczy.
Mówi, że to fałszywka, by wystraszyć włamywaczy.
Dobrze się sprawdza.
Moi rodzice nie płaciliby za alarm.
- To największe sknerusy w Ameryce. - Alarm się jeszcze nie włączył.
- Nadal tylko pipczy. - Bo to fałszywka.
Zaufaj mi. Znaleźliście komputer?
Na dole nie ma.
Lewis, idź tam. Davis, tam.
- Znalazłem! - Mam! Co?
Znaleźliśmy dwa. Który jest jej? Biały czy srebrny?
- Komputer twojej matki? - Tak.
Biały. Naprawiałam go raz. Jestem pewna.
- Ten biały! - Biały.
O mój Boże.
Wiedziałem, że nie ma czegoś takiego jak fałszywy alarm.
Zostaniemy aresztowani! Wiedziałem!
To koniec! Już po nas!
Nasze odciski są wszędzie!
Ben, widzisz e-mail?
- Jeszcze nie. - Pospiesz się. - Daj mi.
Znalazłem!
"Dlaczego moja matka jest tak dokuczliwą suką"?
Temat: "Co za terrorystka"?
- Tak! Usuń go! - Już.
Jeszcze z kosza!
Zrobione.
- Davis, gdzie go znalazłeś? - Pod łóżkiem z prawej strony.
Której prawej?
Z prawej stojąc z przodu! Moje życie się skończyło!
Będę kryminalistą, chociaż nic nie zrobiłem!
Davis, weź się w garść. Słyszysz, jak daleko są?
Mamy przynajmniej 30 sekund.
Jak ja to wytłumaczę rodzicom?
- O Boże. Znowu seplenię! - 20 sekund.
Uciekajcie!
Otwórz drzwi!
Jason! Otwórz drzwi!
Otwórz te cholerne drzwi!
Czekaj! Jeszcze nie wsiadłem!
Wsiadłem.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Jesteś szalonym skurczybykiem, wiesz o tym?
Właściwie nie wiedziałem.
Ciśnienie mi ostro skoczyło.
Ale było warto. Dobre czasy!
Nie wiem, jak mam wam za to dziękować.
To było wspaniałe, odważne i lojalne.
Jestem waszym dłużnikiem na zawsze.
- Nie, nie jesteś. - Nie ma za co.
Potrzebna była ekipa, ale zrobione.
Wszystko załatwione.
Wezmę jeszcze jednego. Ktoś jeszcze?
- Chętnie. - Tak. Bierzemy.
- Mogę tym razem tylko połowę? - Wezmę jego połówkę.
Wszyscy weźmiemy podwójne.
Nie, w porządku. Mogę sporo wypić.
Jak się nazywacie?
Nie chciałam was nie znać.
Jestem Jason. Pracuję dla ciebie od roku.
Dostarczałem rzeczy do twojego domu.
Spotkałem Matta kilka razy. Wiązałem twojej córce buty.
Wiem, kim jesteś, ale nie pamiętam imion.
W porządku. Jestem Jason.
- Jesteś nowy, prawda? - Tak. Jestem Davis.
Zacząłem pracować razem z Benem.
Jest moim najlepszym kumplem i mentorem.
Na przykład dał mi ten krawat.
Był jego. To klasyka.
- "Klasyka". - Podoba mi się.
Lubię facetów w krawatach.
- A ty jesteś Lewis. - Tak.
Słyszałam cię przez telefon. Byłeś spokojny pod presją.
To był mój pierwszy skok. Próbowałem być wyluzowany.
- Dzięki za zauważenie. - Salut.
Chłopcy, co mogę powiedzieć...
Przepraszam. Nie chciałam nazwać was "chłopcy".
Nikt już nie mówi "mężczyźni".
Zauważyliście?
"Dziewczyny" stały się "kobietami", a "mężczyźni" stali się "chłopcami"?
Z szerszej perspektywy to problem.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Tak.
- Wezmę następnego. - Następnego? Jesteś pewna?
Dobra, oto moja teoria.
Wszyscy dorastaliśmy w czasach "weź dziecko do pracy", prawda?
Zawsze nam mówiono, że możemy być każdym.
I wydaje mi się, że faceci może nie zostali w tyle,
ale nie dbano tak o nich.
My byłyśmy tym pokoleniem "dajesz, dziewczyno".
Miałyśmy Oprah.
I zastanawiam się, jak faceci się wpasowali.
Chyba nadal próbują.
Nadal ubierają się jak chłopcy i grają w gry wideo.
Poradzili sobie.
Kocham gry wideo.
Jak w ciągu jednego pokolenia, mężczyźni przeszli
od gości jak Jack Nicholson i Harrison Ford do...
Na przykład Ben.
Wymierający gatunek. Patrzcie i uczcie się, chłopcy,
bo właśnie to jest spoko.
Dziękuję, mistrzu. Nie będziesz już pić, prawda?
Nazwałeś mnie "mistrzem"? Ale super, prawda?
- Zdecydowanie. - Tak.
Czuję się trochę zakręcona.
Przepraszam za tyradę. Chyba już pójdę.
Ale jestem wam dłużna, panowie.
Kolejne słowo już nieużywane.
Przywróćmy je, dobrze?
- Tak. - Ben, pojadę z kimś innym do domu.
Dziękuję jeszcze raz.
- Przepraszam. - Nie przejmuj się.
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Nie robiłam tego od czasów studiów.
Dziękuję.
O kurczę.
Przepraszam, że musiałeś to oglądać.
- Upokarzające. - Wszystko w porządku.
Czujesz się lepiej?
Zapomniałam, że trzeba jeść przed piciem.
Teraz już dobrze. Dziękuję.
Za chwilę pójdę.
Pracuję nad tym, by to był dla ciebie najgorszy możliwy dzień.
Wcale nie. Miałaś ciężki dzień.
Jak to jest, że zawsze potrafisz powiedzieć coś właściwego...
i postępować właściwie?
- To niesamowite. - Odpocznij trochę.
Odpocznę. Dziękuję za wszystko.
Sayonara.
Oczywiście.
Miło z twojej strony, że to robisz. Większość przełożyłaby spotkanie.
Nie martw się. Rozumiem.
To było niespodziewane.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Proszę.
- Cześć. - Proszę.
Nie, ty pierwszy.
Benji, przyprowadziłeś randkę na pogrzeb. Niemożliwe.
Mieliśmy plany. Kto wiedział, że to się zdarzy?
Jak się miewasz? Jestem Miles.
Witam. Fiona.
- Przykro mi z powodu pańskiej straty. - Dziękuję, kochana.
Niezła!
Nigdy nie byłam na Sziwie.
Było tak wesoło.
I chyba nigdy się bardziej nie najadłam.
Nawet nie wiem, skąd mam to pudełko ciasteczek.
Byłaś świetna.
Ten masaż zrobiony wdowie... świetne posunięcie.
Potrzebowała go.
To naprawdę dobry pomysł, by pierwsze randki były na pogrzebie.
Tak. Prawdziwe przełamanie lodów, nie uważasz?
Wiem, że żartujesz, ale szczerze, kto potrzebuje nerwów przy kolacji?
I te rozmowy "dlaczego nie masz męża?".
W naszym wieku ciężko o sobie opowiedzieć.
Ja mogę w 10 sekund.
- Gotowa? - Tak.
Wdowiec, jeden syn, dwoje wnuków.
Całe życie produkowałem książki telefoniczne,
które już nie są potrzebne.
Obecnie pracuję jako stażysta, dobrze się bawię.
I najlepsze, jestem zauroczony dziewczyną poznaną w pracy.
Przykro mi, że straciłeś żonę.
Rozwiedziona. Trzy piękne córki.
Jeden wnuk w drodze.
Byłam chora parę lat temu, ale już nie jestem.
Jestem domową masażystką. Kocham swoją pracę.
I w końcu spotkałam mężczyznę, z którym chcę spędzać czas.
Szczęściarz ze mnie.
Dobry.
Cześć kolego. Nie wyglądasz za dobrze.
Tak, wiem.
Ale wierz mi, wyglądam lepiej, niż się czuję.
- Widziałeś wczoraj Jankesów? - Byli świetni.
Musisz mieć coś w brzuszku.
Kochanie.
Weź chociaż jednego gryza przed szkołą.
Proszę? Tylko jednego?
O co chodzi z tymi łzami, mała?
Powiedziałam jej, że pójdzie z opiekunką
na urodziny Maddie, bo Matt źle się czuje.
Ale ja nie chcę iść z opiekunką.
Możesz mnie zabrać?
Proszę?
Kochanie?
Przykro mi, ale Ben musi iść do pracy.
Jules, przestań. To tylko godzinka. Zabiorę ją.
Nie wierzę, ze znów przez to przechodzimy.
Jadę dobrą drogą. Trochę zaufania.
Ale park, gdzie jest przyjęcie...
Przepraszam, Ben.
Właściwie, to właśnie tutaj.
Jesteś jak klon.
O rany. Wygląda na miłe przyjęcie.
Tak, to prawda.
- Więc która to Maddie? - Ta w różowym.
Dobra. Ta w różowym.
Możesz iść usiąść z innymi mamami.
Dobrze. Chcesz dać Maddie prezent?
Baw się dobrze.
Inne mamy.
Frep... Freprino czy coś.
- Nie znam żadnego z nich. - Cześć. Jestem Ben.
- Jane. - I Emily.
- Pomagam dzisiaj Mattowi i Jules. - Jesteś ojcem Matta?
Nie. Pracuję dla Jules.
W porządku?
Słyszałam, że jest wymagająca.
Wymagająca? Jules? Pewnie. To twardzielka.
Pewnie dlatego stała się sensacją w Internecie.
Musicie być dumne, prawda?
Jedna z was, każdego dnia osiąga szczyty w świecie technologii.
Więc brawo dla niej, prawda?
Tak, oczywiście.
- Co tam, mała? - Nie czuję się dobrze.
Chcesz usiąść na kolanie?
Jeśli jest chora, raczej nie powinna tu być.
Trudne towarzystwo, Paigey. Wyruszamy?
- To znaczy jedziemy? - Niestety tak.
Widzę coś... niebieskiego!
- Czy to samochód obok nas? - Nie.
- Czy to smycz tego psa? - Nie.
- Czy to niebo? - Tak! Zgadłeś.
Twoja kolej, Ben.
Mam coś dobrego.
Widzę coś zielonego.
- Czy to drzewo? - Nie.
Czy to te drzwi? Są tak jakby zielone.
To one, Ben? Czy to te drzwi?
Tak, zgadza się, kochanie. Dobra dziewczynka.
Jak leci? Dziękuję!
Dziękuję bardzo, Ben.
Chodź do kuchni. Mogę ci coś zaproponować?
- Kawę albo coś do jedzenia? - Nie, dzięki.
Jak z nią? Sprawiała jakieś problemy?
Była doskonała.
Nie czuła się dobrze, więc wyszliśmy wcześniej
i zasnęła w samochodzie. Pozwoliłem się jej zdrzemnąć.
Miło z twojej strony. Dzięki.
Przepraszam.
Wyglądasz, jakbyś czuł się już lepiej.
Chyba potrzebowałem trochę odpoczynku.
Albo nie byłem tak chory, jak się wydawało.
Ben, chciałbym cię o coś zapytać.
Jak wygląda ta cała sprawa z prezesem?
Jesteś bardziej w temacie niż ja.
Wiem, że Jules chce dobrze dla każdego.
Dla inwestorów.
Firmy. Ciebie.
Ma dużo na swoich barkach. Presja jest bardzo duża.
Czy to źle, że chcę, by to się stało?
Chcę tego, co ona, ale wiesz, jak to tu wygląda.
Nie widzimy jej często, a to rozwiązanie może to naprawi.
Prezes naprawi to, co się tutaj dzieje, Matt?
Cokolwiek postanowi, chcę, by to było dobre dla niej.
Chcę, by była szczęśliwa.
- Oczywiście. - Zasługuje na to.
Tak, zasługuje.
Benjamin, co o tym myślisz? Znalazłem na eBayu.
- Miałeś rację. Klasyka. - Wspaniała.
- Jak było? - Masz wspaniałe dziecko, Jules.
Jest cudowna.
Dziękuję, że to zrobiłeś.
Podekscytowany jutrzejszą wycieczką do San Francisco?
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Mam nadzieję, że nie masz tego co Matt.
- Nie mam. - Na pewno?
Na pewno.
- Co to? - Na ciśnienie krwi.
- Biorę je codziennie. - Na pewno wszystko w porządku?
Nie wyglądasz dobrze. Jesteś cały zarumieniony.
Może pójdziesz do Fiony na masaż i wyluzujesz się trochę?
Co jest? Ben, dobrze się czujesz?
Wyglądasz, jakbyś miał awarię.
Becky. Czy on wygląda dobrze?
Dobrze. Dziękuję wam. Wszystko w porządku.
Mam sporo pracy. Wszystko dobrze.
- To jego karnacja? - O Boże, wszyscy zwariowaliście.
Nic mi nie jest. Do pracy, dzieciaki. Ważny dzień i dużo do zrobienia.
Jeśli jesteś przepracowany,
nie musisz jechać ze mną do San Francisco.
Ludzie w moim wieku czasami są zmęczeni.
- To wszystko. - Jesteś zmęczony?
To dlatego w ogóle na mnie nie patrzysz?
Patrzę na ciebie.
Cameron dzwoni.
Jeśli nie poczujesz się lepiej
to naprawdę mogę jechać sama, dobrze?
Jestem dużą dziewczynką. Poradzę sobie.
Poważnie?
Ben, o co chodzi?
Jestem wrażliwą osobą.
Ludzie tak o mnie nie myślą ani nie wyglądam na takiego.
Pod tym, co we mnie podziwiasz...
- jestem miękki w środku. - Wiem o tym.
To tyle?
O to chodziło przez ostatnie 24 godziny?
Że jesteś miękki w środku?
Co my tutaj robimy?
Mamy wolny dzień. Lecimy pierwszą klasą.
Chociaż trochę się zabawmy.
To mogę zrobić.
Panie i panowie, podczas lądowania proszę upewnić się,
że siedzenia i stoliki są złożone,
a bagaż podręczny znajduje się pod przednim siedzeniem.
W porządku?
Jutro spotkam gościa, który może zostać moim szefem.
Dużo osób ma szefów, prawda?
- Większość ma szefów. - Jules, to proste.
Jeśli uważasz, że Townsend będzie dobry dla ciebie i firmy, zrób to.
Jeśli nie...
Dokładnie. To, że tu przyjechałam...
- No właśnie. To nic nie znaczy. - Zgadzam się.
Myślisz, że mogę wziąć Xanax, jeśli godzinę temu piłam wino?
Lepiej poczekać kilka godzin.
Zawsze tak robię przed lądowaniem. Już dobrze.
- Jules? - Tak.
- Słyszysz to? - Tak, słyszę. Nie śpię.
- W porządku? - Ten włączony alarm
to nie jest dobry omen.
- To znak, Ben. - Na pewno nie.
Więc nie wzięłaś jeszcze Xanaxu?
Powiedziałeś, żeby poczekać kilka godzin.
Podróżujesz z własnym szlafrokiem?
Panie i panowie, alarm załączył się w jednym z pokoi,
ale sytuacja została opanowana. Bardzo przepraszamy.
100 osób i dwie windy. To zdecydowanie znak.
Dziękuję za odprowadzenie.
- Chcesz zobaczyć mój pokój? - Ładny.
Chodziło mi o to, że może chcesz wejść?
Mam czajnik. Moglibyśmy napić się herbaty...
Strasznie się denerwuje jutrem.
Możesz się położyć.
Wiem, że jesteś zmęczony. Ja zajmę fotel.
Proszę.
Myślałem, ze zajmiesz fotel?
Proszę, pozwól mi tu zostać. Też potrzebuję się położyć.
Nie musimy rozmawiać o pracy.
W porządku. O czym porozmawiamy?
Małżeństwie?
Opowiesz mi o swojej żonie?
Była wspaniała, prawda?
Tak, była. Miała na imię Molly.
Była dyrektorem gimnazjum. Ulubionym.
Idealna.
- Długie małżeństwo? - Nie wystarczająco.
42 lata.
Jak to jest?
Słyszałaś, jak ludzie mówią, że chcą się ze sobą zestarzeć?
Nam się udało.
Poznaliśmy się w wieku 20 lat. Ja miałem 20, ona 19.
Niesamowite jest to, że się nigdy nie zmieniła.
Ciężko tego dokonać.
Życie było dla niej łatwe.
Zawsze.
Nawet jeśli nie było.
Boże, zazdroszczę tego.
Jesteś głodny?
Mamy żelki, ciasteczka z czekoladą, chipsy.
Wezmę wszystko.
Wiesz, że każde jest za 15 dolców?
Benjamin, prowadzę dużą, internetową firmę.
Zaszalejmy.
Powiem ci coś dziwnego.
Matt mnie zdradza.
Wiesz o tym?
Co to znaczy? Ty też wiesz?
Widziałem ich razem.
O Boże. Kiedy?
Wczoraj.
Przepraszam. Widziałem ich przez przypadek.
Wczoraj.
Więc to nadal trwa.
Od jak dawna wiesz?
Od jakichś 18 dni.
To mama ze szkoły Paige.
Ciężko mi się z tym pogodzić.
Byłam w kuchni, robiłam kanapki i jego telefon tam był.
Był na górze z Paige i dostawał te wszystkie wiadomości.
I nie wiem dlaczego, ale je przeczytałam.
Nie było dobrze.
- Wie, że ty wiesz? - Nie.
Szczerze, nie jestem gotowa...
pogodzić się z tym.
Chciałabym być mniej załamana, jeśli to możliwe.
To klasyka, prawda?
Żona odnosząca sukcesy.
Mąż uważający, że jego męskość jest zagrożona,
dlatego tak się zachowuje.
Pewnie dziewczyna sprawia, że czuje się jak mężczyzna.
Czasami nie jestem pewna, czy wiem, jak to zrobić.
Chwila. Poczekaj.
Nie bierzesz za to winy na siebie, prawda?
Nie! Nie biorę.
To on robi coś nie tak. Rozumiem to.
Chodzi mi o monogamię.
Ja tylko czekam...
i mam nadzieję, że to chwila słabości,
a nie miłość.
I jak to minie,
będziemy w stanie być znowu razem.
Co o tym myślisz?
Najwidoczniej nie uważasz, że to możliwe.
- To byłoby niespotykane. - Rozumiem to.
Rozumiem, że nie każdy mógłby to zrobić, ale...
my nie jesteśmy jak inni.
Mam wiarę w nas, bo...
wierzę, że on wciąż mnie kocha.
I przeszliśmy już tyle, że...
Boże, wolałabym nie widzieć, co o tym myślisz.
Niektórym parom się to udaje.
Wygooglowałam to... "być razem po romansie"
I wiele par zostało razem.
Trzeba przez to przebrnąć
i skupić się na nas, a nie na romansie.
Nie chcę go stracić.
Znam go i wiem, że wie lepiej.
Ale jestem tylko człowiekiem
i jestem na niego taka wściekła.
Wiesz, tyle się zdarzyło tak szybko.
I chyba... jakaś część mnie spodziewała się tego.
Wiesz, że to on odnosił sukcesy, kiedy się poznaliśmy?
Nie, nie wiedziałem.
Był wschodzącą gwiazdą.
I wycofał się, bym ja mogła to robić.
Był wspaniały.
To wszystko było jego pomysłem.
Pewnie dlatego rozważam tego całego prezesa,
myśląc, że może ktoś przyjdzie i pomoże mi naprawić moje życie.
Dobra, wystarczy. Nie chcę być tu feministą,
ale powinnaś móc robić karierę i być sobą,
bez potrzeby akceptowania romansu męża w ramach zapłaty.
- W porządku. - Mówię poważnie.
Ja też.
- Ale takie jest życie. - Nie, nie jest. Nie zawsze.
Nie wiem, czy potrafiłbym tak wybaczać.
Nie powiedziałam, że wybaczę.
Powiedziałam, że może bym wybaczyła.
Ale nie myśl, że nic nie czuję.
To mnie przytłacza.
I kiedy pomyślę o Paige...
Przestań.
Jeśli się rozwiedziemy, on się znów ożeni.
Może nie z tą dziewczyną, ale z kimś.
A oboje wiemy, że nie jestem łatwa w życiu.
Więc pewnie zawsze będę sama i...
Wybacz mi, ale przez to nie śpię po nocach.
Przez co?
Nie chcę być pochowana sama.
Paige będzie ze swoim mężem, Matt ze swoją nową rodziną,
a ja będę pochowana z obcymi.
Pochowana na cmentarzu z innymi samotnymi.
Nie jest to powód, żeby zostać razem,
ale to straszna perspektywa.
Rozwiążmy od razu ten problem.
Możesz być pochowana ze mną i Molly.
Mamy jeszcze miejsce, dobrze?
Bardzo ci dziękuję. To...
I pomyśleć, że nie chciałam cię zatrudnić.
Akurat teraz nie mam swojej chustki.
Chcesz...
Obejrzeć telewizję?
- Tylko przez kilka minut? - Tak, pewnie.
Proszę na lotnisko.
Spodobał się nam?
Mówił wszystkie właściwe rzeczy.
Mówił, że nikt nie zna ATF lepiej ode mnie.
Że nie chce usuwać duszy firmy.
Powiedział, że nie ma planu.
Chce nas obserwować i zobaczyć, jak to działa.
Był uprzejmy, pełen szacunku i inteligentny.
I zatrudniłam go.
Poważnie?
Zatrudniłaś go od razu?
Powiedział, bym się z tym przespała i porozmawiamy jutro,
ale powiedziałam, że praca jest jego.
Uścisnęliśmy sobie dłonie.
Wiesz, że jeśli się ze sobą nie zgodzimy, on decyduje?
Oczywiście. Jest prezesem.
- Pachniesz miętą. - Właśnie zaparzyłem miętę.
Tak? Nie?
Zrobiłam to. Bardzo go polubiłam.
Zaoferowałam mu pracę.
Naprawdę?
I nie masz nic przeciwko?
Myślę, że to będzie dobre dla nas.
Mamy jakiś prawdziwy alkohol, na przykład wódkę?
Mówiąc "dobre dla nas"
miałaś na myśli firmę czy nas jako parę?
Ciebie i mnie.
Zobaczę, czy ktoś mógłby przejąć trochę obowiązków w pracy,
wtedy może...
moglibyśmy wrócić do tego, co było 18 miesięcy temu.
Mówią, że nie można zagnać dżina z powrotem do butelki,
ale możemy próbować, prawda?
Mieszkasz tutaj?
Tak, Ben pozwolił mi się zatrzymać, póki czegoś nie znajdę.
Powinienem dać mu znać, że tu jesteś?
W porządku. Zadzwonię.
- Fiona?! - Jules!
Wejdź.
Jestem w drodze do pracy.
Ben jest tutaj.
Zostawię was samych.
Do zobaczenia.
Ty i Fiona, co? Kto by pomyślał?
To świetna kobieta.
Zaskoczyła mnie wczoraj przynosząc kolację.
To początki.
Gratulacje. Bardzo ją lubię.
Od 4:00 jestem już gotowa,
Matt i Paige wyszli godzinę temu na wycieczkę,
więc pomyślałam, że wpadnę. W porządku?
Chciałam tylko powiedzieć...
że przespałam się z tym.
Jeszcze nie dzwoniłam do Townsenda, ale...
nadal uważam, że to właściwe.
Ja nie spałem dzisiaj dobrze.
Przez to?
Pamiętasz, jak cię zawiozłem do magazynu?
- Dawałaś mi złe wskazówki? - Tak, pamiętam.
Stałem z tyłu i obserwowałem, jak pokazujesz pracownikom,
jak składać i pakować ubrania.
Wtedy wiedziałem, skąd sukces firmy.
Nikt inny nie będzie tak oddany firmie jak ty, Jules.
Dla mnie to proste.
ATF cię potrzebuje i moim zdaniem
ty też jej potrzebujesz.
Może przyjść ktoś z większym doświadczeniem,
ale nie będzie wiedział tego, co ty.
Nigdy nie miałem czegoś takiego.
Niewiele osób ma.
Stworzyłaś coś dużego, pięknego i ekscytującego.
To marzenie, prawda?
I chcesz z tego zrezygnować z nadzieją, że mąż przestanie mieć romans?
Nie widzę w tym sensu.
Powinnaś czuć się dumna ze swojego dokonania.
I nie chcę widzieć, jak ktokolwiek ci to zabiera.
Pewnie przyszłaś tutaj, bo chciałaś coś takiego usłyszeć.
Tak.
I może też dlatego, że jesteś moim...
Stażystą.
Miałam zamiar powiedzieć stażystą i przyjacielem.
Ale nie musimy być tacy sentymentalni,
nawet jeśli możemy być razem pochowani.
Nie można być bliżej.
W takich momentach potrzebujesz kogoś, na kogo możesz liczyć.
Dlatego dziękuję.
- Podoba mi się twój dom. - Dzięki.
Idziemy?
Witamy was z powrotem.
Jules, chcę ci coś pokazać.
Pamiętasz telefon od panny młodej, której wysłaliśmy szare sukienki
i musieliśmy je w nocy zamienić i wysłać?
- Tak. Rachel. - Popatrz na to.
Jedwabne sukienki Chiffon Antoinette.
Wyglądają pięknie.
I to właśnie dostarczono od Marka Townsenda.
- Proszę. - Dzięki.
Becky? Daj mi numer do Townsenda, dobrze?
Tutaj Jules. Cześć Alonzo, co tam?
Potrzebujemy aż tyle?
Mam nadzieję, że się nie spóźniłem.
Nie rób tego dla mnie, Jules.
Proszę? Zrób, co dobre dla ciebie.
O Boże.
Nadal chcę prowadzić moją firmę, Matt.
Musiałeś to wiedzieć.
Więc to zrób. Nie chcę, byś była nieszczęśliwa.
Już jestem nieszczęśliwa.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Wiem.
Powiedz mi tylko, czy to skończone?
- Nie wiem, jak długo dam radę... - To skończone.
Nie umiem wyrazić, jak mi przykro i wstyd.
Myślałem, że mogę to zrobić.
Być facetem, którym obiecałem być.
I wtedy, gdzieś po drodze...
myślałem, że cię tracę.
Ale to byłem ja.
Zagubiłem się.
Ten świat jest pogmatwany i pogubiłem się przez chwilę.
A teraz patrzę, jak jesteś gotowa poświęcić wszystko dla mnie.
Nie pozwolę na to.
Kocham cię i postaram się bardziej, jeśli mi pozwolisz.
Proszę, Jules. Pozwól mi to naprawić.
Wiesz, co byłoby dobre?
Gdybyś nosił chusteczkę.
Dzwoniłaś już do Townsenda?
Bo jesteś jedyną osobą, jaką znam, która nie potrzebuje szefa.
Właśnie miałam dzwonić i powiedzieć, że zmieniłam zdanie.
Jest nam tu dobrze. Uda nam się.
- Postaram się o to. - Dobrze.
Gdzie Ben?
Nie jestem pewna. Powiedział, że bierze dzień wolny.
Wiesz, gdzie jest Ben?
- Przepraszam, że przeszkadzam. - Nie szkodzi.
Wyciągnij lewą rękę.
Lewe kolano do góry...
Oddychaj i odpręż się dla wewnętrznej równowagi.
- Dobrze to robię? - Prawie.
Mam dobre wieści.
Świetnie. Powiesz mi, kiedy skończymy.
Oddychaj głęboko, Jules.
Właśnie tak.
Tę do góry.
Polub nas: facebook.com/ProHaven
Tłumaczenie: GabryS, dziabek, daguss Korekta: peciaq
www.NapiProjekt.pl - nowa jakosc napisów. Napisy zostaly specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.