Oparte na faktach.
1953. Edmund Hillary i Tenzing Norgay zostali pierwszymi zdobywcami Everestu.
Przez kolejne 40 lat tylko profesjonaliści usiłowali powtórzyć ten wyczyn.
Jedna czwarta z nich zginęła.
1992. Nowozelandczyk Rob Hall wyszedł z pomysłem organizacji wypraw dla amatorów.
W ciągu czterech lat Adventure Consultants wprowadziła na szczyt 19 klientów.
Nikt nie zginął.
1996. Pojawiło się coraz więcej agencji, w tym Mountain Madness Scotta Fischera.
Ponad 20 wypraw próbuje zdobyć Everest w ciągu tych samych dwóch tygodni.
Słuchajcie mnie! Halo!
Do obozu IV zostało 2000 stóp. To jest 600 metrów w pionie.
Całą drogę zrobimy na linach. Dacie radę.
Przy Żółtej Wstędze przegrupujemy się.
Załóżcie maski i odkręćcie tlen.
Jasne?
.:: GrupaHatak.pl ::. facebook.com/GrupaHatak
Tłumaczenie: Igloo666 & KGF Korekta: Shylock
- 325 dolców za butlę tlenu. 6 tygodni wcześniej
- Zdzierstwo w biały dzień. - Wyczyścił rynek, to ma za swoje.
W tym sezonie w Base Campie ma być ponoć 20 wypraw.
- 20 wypraw? - Z Szerpami i tragarzami
będzie ścisk.
Korek na poręczówkach.
- Co to? - Własność Helen.
- To dekoracje do mesy. - Na głowę je sobie wsadź.
- No już, dziękuję. - Mam wieści.
Krakauer z nami jedzie.
- Ukradłeś go Fischerowi?! - Nie. Sam nas wybrał.
Ekstra, Rob!
- I ile ci płaci, Rob? - No... tylko za przelot.
Ale napisze 5 tysięcy słów w magazynie. Plus okładka z nami.
- Warto. - O ile wejdzie.
"O ile"?. Jak możesz?
- Ostrożnie. - Już.
- W porządku? - Tak. Dzięki, Guy.
- Ale miło cię widzieć! - Ciebie też, jak tam?
- No spójrzmy! - Wiem.
- Duży. - Trzymaj.
- Gotowy? - Tak. Będę tylko tęsknił.
Chodźmy, Guy.
Tylko bądź ostrożny, jasne?
- Bo mam takie... - Nie mów.
No już. Nie martw się, proszę.
Martwię się przez to, że siedzę w domu.
- Nie jest tak, że nic nie robisz. - Nie, ale...
No co?
Chodzi o to czekanie na ciebie.
Na niego.
- Na nią. - Niech ci będzie.
Masz wrócić na poród, Robie Hall.
Nic mnie nie powstrzyma.
- Kocham cię. - Idź, bo się rozryczę.
No już.
Katmandu, Nepal
30 marca 1996 r.
Trzymaj.
- To wszystko? - Wszystko.
Chyba czekamy tu.
Z którą agencją idziecie?
- Adventure Consultants. - Fajnie, ja też.
- Beck Weathers. - Doug Hansen.
- Jon Krakauer. - Jak leci?
- A dobrze. - Zaraz...
Ten Krakauer z redakcji "Outside"?
- Tak. - Poważnie?
I co tu robisz? Piszesz czy się wspinasz?
Jedno i drugie.
Opowiem ci, jak było na szczycie.
- Nie musisz, sam wejdę. - Zobaczymy.
Co robisz na nizinach, Doug?
- Znaczy gdzie pracuję? - No.
Imam się wszystkiego. Stolarki, roznoszenia listów...
- Stolarki i listów. - Tak.
- Powaga, jesteś listonoszem? - Powaga.
- Listonosz na Evereście? - Oby.
Niezłe hasło. "Listonosz na Evereście".
- Dojechaliśmy. - Beck?
Rok temu wszedł na Wierzchołek Południowy.
- Kto, Doug? - Tak.
- Nieźle, jak na listonosza. - No.
Brown's Peak, McKinley.
- Nie udało mi się zdobyć McKinleya. - Wiem.
- Skąd niby? - Wyprawa z 1989, prawda?
- Solidnie się przygotowałeś. - Taka praca.
Będziecie szli śladem wielu znanych ludzi.
George'a Everesta, George'a Mallory'ego, Tenzinga Norgaya, Edmunda Hillary'ego...
- No i Roba Halla! - Prawda!
Same... legendy.
Święte słowa.
Tym, którzy odważą się stawić czoła marzeniom, nasza agencja
oferuje coś, czego nie da się opisać słowami.
Coś, czego nie reklamujemy w naszej broszurze.
Bo jest to głównie ból.
A niekiedy, za pozwoleniem, Mike.
Amputacje palców.
Proszę.
A prościej mówiąc: organizm ludzki nie jest przystosowany
do funkcjonowania na wysokości, na której latają samoloty.
Kiedy wejdziemy ponad Przełęcz Południową,
nasze ciała zaczną dosłownie umierać.
Nie bez kozery zwą to strefą śmierci.
Cały wic polega więc na tym, byśmy wprowadzili was na szczyt
i sprowadzili z powrotem, zanim ktoś umrze.
I na pewno to zrobisz.
Poznajcie Becka Weathersa. Ze stanu samotnej gwiazdy.
Teksańczyk z krwi i kości.
Mike'a Grooma już znacie.
- Poznajcie Andy'ego Harrisa. - Harolda.
- Przyleciał z Queenstown. - Z Taranaki. Kia ora!
Helen i pozostali idą już do bazy.
Przygotują tam dla nas obóz.
Mamy dziś 30 marca. 10 maja planuję wejść na szczyt.
To szczęśliwa data Adventure Consultants.
Pogoda na ogół też jest wtedy dobra.
Oznacza to, że mamy 40 dni,
by przygotować was fizycznie i psychicznie
na wejście na szczyt.
Macie spore doświadczenie wysokogórskie. Inaczej by was tu nie było.
- Stu był na K2 i Broad Peaku. - Nieźle.
John Taske, 1192 m Góry Kościuszki.
No i Yasuko Namba.
6 z 7 szczytów Korony Ziemi. Niesamowita kobieta.
- Oby wszedł 7! - Dziękuję.
Everest jednak jest zupełnie innym rodzajem góry.
Dlatego tu jesteś, prawda, Dougie?
Otóż to.
Na dziś to wszystko. Jedzcie, pijcie i radujcie się.
Jutro wyruszamy.
Chodźmy!
- Trzymajcie się tam! - Jasne!
Wszyscy. Lecimy, pułkowniku.
Załóżcie zatyczki do uszu. Zapnijcie pasy.
Dzięki!
Lecimy, Murdock!
Nie wierzę!
Lukla, 2860 m. n. p. m.
- Ostrożnie! - Dobry lot.
- Gotowe. - Ruszamy!
Prowadź.
- Wszystko gra? - Chodźmy.
Namche Bazaar, 3750 m. n. p. m.
Pan chce obejrzeć wasze pozwolenia.
Trzeba pokazać pozwolenia!
- Dziękuję. Widzimy się po powrocie. - Dziękuję bardzo.
- Wszystko w porządku? - Tak, a z tobą?
Też.
Dzięki, Rob.
- Za co? - No wiesz, za zniżkę.
Harujesz w 3 miejscach naraz. Chociaż tyle mogłem zrobić.
Ale nie musiałeś. Dlatego jestem ci wdzięczny.
- Tym razem zdobędziesz szczyt. - No.
Jak się czujesz, Beck?
- Jak średniak. - Dasz radę. Uda ci się.
- Coś wolno się aklimatyzuję. - To przejdzie.
Naprzód, młodzieży!
No cóż.
- Jak blisko podszedłeś? - Bardzo blisko, ale...
Za długo mi szło, a że i tak było ciężko...
Ja to bym chyba poszedł dalej.
- Codziennie o tym rozmyślam. - Dlaczego tak nie zrobiłeś?
Bo ja go zawróciłem.
13:15 na Południowym Wierzchołku. Przed 14:00 byśmy nie zdążyli.
Fajnie zdobyć szczyt. Ale płacicie mi za bezpieczne zejście.
Pamiętaj o tym.
No dobra.
A tego co gryzie?
Jeden z Szerpów, Tenzing, miał wypadek.
- Serio? - Tak.
Przy rozstawianiu drabin na Lodospadzie.
Niedobrze z nim, musieli go znieść.
Klasztor Tengbocze, 3867 m. n. p. m.
Namaste.
Czorteny na Thok La, 4877 m. n. p. m.
Base Camp (baza pod Everestem), 5364 m. n. p. m.
Gratulacje, udało się wam! Witamy w Base Campie.
Mamy tu niezłe Narody Zjednoczone.
Tam rozbił się IMAX. RPA.
A dokładnie tu, w najlepszym możliwym miejscu,
mamy bazę Adventure Consultants.
- I jak? - Dobrze cię widzieć.
- Witajcie, was też. - Dzięki.
- Cześć, Rob. - Hej.
- Świetna robota, jak tam? - Dobrze, a u was?
- Wszystko w porządku. - Wygląda to nieźle.
Dla tych, którzy nie mieli okazji: to Helen Wilton, zarządza obozem.
Przez następne parę tygodni będzie waszą mamą.
- Ze wszystkim wam pomoże. - No tak.
Miło w końcu poznać was osobiście.
Chodź, Ang Dorjee.
To jest Ang Dorjee, nasz sirdar, główny Szerpa.
Co słychać?
- Mówisz po angielsku? - Lepiej od ciebie, Kapitanie Ameryko.
- I pewnie też lepiej się wspinasz? - Owszem.
- Ang zdobył szczyt już 3 razy, Beck. - Jasne, jasne.
Jak już się rozpakujecie, w mesie czeka na was herbata.
Tam jest sprzęt satelitarny. A tam kuchnia.
A tam... toaleta.
Jest trochę przeciągów, ale skupcie się na tym, że...
kiedy podwieje poły, będziecie mieli ten sam widok, co George Everest.
Jeśli ktoś nigdy nie miał na nogach raków:
wszystko jest oznaczone, nie da się pomylić stron.
- To łatwe. - Pewnie.
Zakładacie je na buty w taki sposób...
No nie wierzę.
No proszę, przyszedł burmistrz Base Campu!
Scott Fischer, pan Mountain Madness.
We własnej osobie. Napijesz się?
Siadaj no. Trzeba się zaaklimatyzować.
Na ogół pijam herbatę, no ale spróbujmy tego.
Wielkie dzięki.
- Oszaleli w tym roku. - I to jak.
Nowozelandczyk bawi się w przewodnika.
Sam zobacz.
- Też nie czekałeś długo, żeby mnie zmałpować. - Każdy orze jak może.
- Rozkraczyło wam się coś na Lodospadzie. - Owszem.
- Niezły bajzel w tym roku. - Tak?
Spore szczeliny. Przerzuciliśmy parę drabin.
Ale liny są mocne?
Mamy dziś 7 kwietnia, jest godzina 10:30.
Dla NBC Interactive Media mówi Sandy Hill Pittman.
Dotarliśmy oficjalnie do obozu bazowego na Evereście!
- Twoja ekipa? - Tak.
Ktoś ukradł mi pismaka, więc musiałem ogarnąć nowego.
Przynajmniej jest ładniejsza od Jona Krakauera.
- Nie ukradłem ci nikogo. - Wyluzuj, stary.
Zadzwonili do mnie z "Outside".
- Zadzwonili i powiedzieli... - Luzuj, stary!
...że chcą wysłać na górę dziennikarza i czy byłbym zainteresowany.
To on dokonał wyboru.
To Carol Mackenzie, nasz lekarz.
- Mów, Carol. - Witam wszystkich.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Rob, Harold i Mike wyjaśnią wam wszystko, co dotyczy wspinaczki.
Z medycznego punktu widzenia, o zdobyciu tej góry decyduje tlen.
Oraz jego brak.
By zwiększyć swoje szanse na wejście, przygotujcie się na rozrzedzone powietrze.
W ciągu miesiąca przed atakiem szczytowym
zaliczycie po trzy wejścia aklimatyzacyjne.
Po każdym z nich zejdziecie aż tutaj.
Niestety za każdym razem przechodzi się dwukrotnie przez Lodospad.
Przykro mi, ale nie sa się go obejść.
Miliony ton lodu przesuwają się tu dzień i noc.
Seraki mają rozmiary budynków.
Szczeliny są tak głębokie, że pewnie wcale nie mają dna.
Bardzo nie chcecie tam utknąć. Zwłaszcza, gdy zaświeci słońce.
Będziemy więc wychodzić rano i kończyć jak najwcześniej.
Szerpowie rozstawią drabiny nad szczelinami.
Są tak bezpieczne, jak tylko się da.
Stuprocentowej gwarancji jednak nie ma.
Ten etap pochłonął już 19 istnień.
Trzymaj się! Ostrożnie.
- Wszystko gra, Jon? - Jak jest?
- Nic mi nie jest. - No to w górę!
Pamiętajcie: jesteśmy zespołem. Uważajmy na siebie nawzajem.
Obóz I, 5944 m. n. p. m. - Uważajcie na hipotermię.
Bełkot, irracjonalne zachowanie.
Widziałam wspinaczy z hipoksją, którzy rozbierali się na 8000 m.,
bo było im "za gorąco".
Wiecie wszyscy o obrzęku mózgu, który prowadzi
do utraty funkcji motorycznych i w konsekwencji do śmierci.
Oraz o obrzęku płuc, które wypełniają się płynem,
aż do utonięcia.
Jedynym lekarstwem jest szybkie zejście.
Spokojnie. Oddychaj.
Ale wspinaczka to nie tylko okropieństwa.
Ja i cała załoga AC pilnujemy, byście weszli i zeszli bezpiecznie
i byście zaaklimatyzowali się naturalnie.
- Podziękujmy więc gorąco Carol. - Nie musicie.
To jej pierwsza ekspedycja.
Ekstra wykład!
23 kwietnia 1996 r.
Obóz II 6492 m. n. p. m.
- Dobra robota. - Siadaj.
Zasyczy, kiedy podłączysz regulator.
Podłącz rurkę.
- Yasuko. - Beck.
- Jak tam, kochana? - Dobrze.
- Bardzo dobrze. - Czekajcie.
Pociągnij sobie.
W takich chwilach chce się tylko wziąć oddech.
- Ustaw na 4 litry. Poczujesz się lepiej. - Już się czuję.
- Jak wrażenia? - Mega uczucie!
- Coś niesamowitego. - Bardzo.
Dobrze się czujesz, Doug?
Gdy wrócimy na dół, masz się zgłosić do Carol.
- Nic mi nie jest, naprawdę. - Chociaż zacznij następną butlę.
- A dużo ich mamy? - Wystarczy.
Dobrze.
Napij się herbaty.
Podnieś koszulkę. Dziękuję.
Weź głęboki oddech.
Weź rano tabletkę i popij ją jeszcze przed śniadaniem.
Dobra, dzięki.
- Twoja kolej, Beck. - Jasne.
- Sprawdzaj i płacz. - Nie przemęczaj się.
Możesz przestać. Masz świetną kondycję, Beck.
- Ano, mam. - Masz.
- Po to trenuję 6 dni w tygodniu. - Twoja żona musi być zachwycona.
I to jak.
O, nie. Który dzisiaj?
- 25 kwietnia. - Nie może być!
Muszę wysłać żonie wiadomość. Mogę użyć faxu?
Lepiej najpierw zerknij na to. Przyszło w nocy.
Miłej rocznicy. Peach.
- Jezu. - Co?
- Mogę skorzystać z telefonu? - Rany, to chyba szalenie pilne.
- 25 dolarów za minutę, Beck. - Jasne.
- Nie no, zadzwoń gratis. - Na pewno?
Dzięki.
Rob!
- Beck? - To ja, Peach.
- Coś się stało?! - Nie, wszystko w porządku.
Gdzie ty jesteś?
Teraz? W Base Campie.
Dzwonisz do mnie z Everestu?!
- Z telefonu satelitarnego, kochanie. - Jezus, przecież to drogo!
- Co się stało? - Nic, Peach.
Przepraszam. Byłem w obozie II i dlatego wczoraj nie wysłałem faxu.
Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy!
- Spadaj! - Mamo!
- Jak tam dzieciaki? - Super.
- Zostaw! - Mam tu Buda.
Jak zwykle odrabia rano pracę domową.
- Chcesz mu coś powiedzieć? - Pewnie.
Moment. Przywitaj się.
- Cześć, tato! - Hej, Bud.
Tęsknię za tobą!
Meg była w zeszły weekend na swojej pierwszej randce.
- No co? Byłaś. - Poważnie?
- Spadaj! - Peach?
Tęsknię za tobą, kochanie.
- Mamo! - I za dzieciakami.
I to bardzo.
Muszę odwieźć dzieci do szkoły.
Będę lecieć.
- Dobrze. - Bądź ostrożny.
Papa.
Z tatą wszystko w porządku?
Po prostu nigdy nie dzwoni.
On chyba...
Chyba się boi.
Chodź do nas, Beck!
No chodź. Nie daj się prosić.
Wspinają się tylko tancerze.
Uwaga, nadchodzi Beck Weathers!
Tańcz, tańcz, tańcz!
Co tam, napoczynasz zapasy?
- A co, polać? - Nie, po zdobyciu szczytu.
A kto wie, co będzie, Neal?
Przecież wejdziemy. Na stówę.
Wiesz, że ja i Anatolij jesteśmy tu, by ci pomóc.
Za dużo tu rywalizacji.
Rywalizacja między ludźmi jest tu bez sensu.
W starciu ludzi z górą,
ostatnie słowo zawsze należy do góry.
Ściana Lhotse 7132 m. n. p. m.
Ang Dorjee!
Zostań tu, Beck!
Schodzę!
Harold, Mike! Lina!
Nie da rady.
Zawracamy go.
Zawracamy go ze ściany do bazy. Zawracaj.
- Ang Dorjee, schodzimy. - Jasne.
Moje dłonie!
Zaciśnij je w pięści. I ruszaj, żeby pobudzić krążenie.
- Co tu się wyprawia? - Czekamy na typów z RPA.
Tajwańczycy też się guzdrali.
Ian, nie składałeś się na te drabiny!
Pewka. Zaraz zrobię przelew.
- Jaja sobie robisz? - Ruchy, człowieku!
- Długo czekacie? - Będzie ze 45 minut.
- Zamarznąć idzie. - Owszem.
- Szczypie? - Tak.
- Rob, on musi przejść! - Pracujemy nad tym.
Zamarza.
- Gotowy? - Tak.
- Puszczamy go! - Dawajcie!
Nie zatrzymuj się, Beck. Dobrze jest.
- Bardzo dobrze. - Idź dalej.
Nie puszczaj się!
- Ciągnijcie! - Ratunku!
- Żyjesz, Beck? - Drabina udźwignie dwie osoby?
Wezmę linę. Będę cię asekurował.
- Nie ruszaj się. - Nie mogę się wciągnąć!
Idę po ciebie.
Dasz radę, Beck. Nic ci nie będzie.
- Musisz mnie tu przywiązać. - Chodź po mnie!
- Już można? - Dobra, można.
Jazda.
Idę po ciebie, Beck. Zaraz będę.
Tylko spokojnie. Jesteś przywiązany.
- Nie czuję rąk! - Już idę.
Ratunku! Pomocy!
- Nie ruszaj się! - Nie mogę się podciągnąć!
Mam cię.
Jesteś cały?
Rozumiem, że nie gwarantujesz szczytu. Ale nie chcę zdechnąć przez kolejkę!
Jak w cholernym supermarkecie za 65 tysięcy baksów!
Wyciągnij mnie stąd!
Bardzo dobrze. Stopy jedna za drugą.
Dzięki za to spotkanie.
Base Camp jest w tym roku wyjątkowo zatłoczony.
Chyba wszyscy skorzystamy, jeśli wspólnie ustalimy
jakiś plan albo grafik.
- Kolejkę? - Tak.
Na Everest?
Wiemy, że to twój biznes, ale jaja sobie robisz?
Jakim prawem masz nam mówić, kiedy się wspinamy?
Nie każę. Proszę.
Wiedząc, kiedy kto robi atak szczytowy,
moglibyśmy uniknąć zamieszania, jak dziś na Lodospadzie.
Adventure Consultants planuje 10 maja.
- My też. - I my.
10 maja.
No to będzie zator na Uskoku Hillary'ego.
- O tym mówię. - To jakiś absurd.
Idziemy na szczyt, kiedy zechcemy.
Nie będziesz wydawał pozwoleń na wspinanie się po górach.
- Widziałeś, ilu tu jest ludzi, Ian? - Koniec dyskusji.
- Ian, typie... - Idziemy, chłopaki.
- Zapraszamy! - Cześć.
- Pijesz, Rob! - Napij się.
Na zdrowie!
Mogę na słówko?
- Ładnie cię wygięło. - Ano, troszkę.
- Dokucza mi klątwa Everestu. - Raczej wykręca mu flaki.
Co tam, Roberto?
Nie podobają mi się te tłumy na poręczówkach.
Będą kłopoty ponad obozem III.
Chcesz wejść na szczyt 10 maja, no nie? Ja tak samo.
- Proponujesz współpracę? - Czemu nie.
Rany, stary.
Sam nie wiem. Mamy zupełnie różne style pracy.
Nie odbierz tego źle, ale... ty ich trzymasz za rączki.
Moim zdaniem jeśli ktoś nie da rady sam, to w ogóle nie powinien próbować.
Każdy prowadziłby swoich.
Proponuję tylko, byśmy nie działali przeciwko sobie.
Bo obaj zdobędziemy szczyt tylko dzięki współpracy.
Zwłaszcza przy poręczowaniu trasy.
Wiesz, że ma to sens.
Dlaczego nie.
- Zgoda? - Dostrzegam w tym sens.
No to zgoda.
- I tyle. - Pewnie.
Kto dowodzi, jak będziemy na górze?
Rob, jeśli chcę to zrobić, to da się to załatwić?
Działacie razem z Ang Dorjeem. Wszyscy działamy razem.
Mówi: "Jeśli my obaj..."
Dobra.
Ang Dorjee!
Jesteśmy zawodowcami. Działamy razem i robimy swoje.
- Tak? - Jasne.
Zamierzamy zanieść 8 butli nad Południowy Wierzchołek.
- Ja idę bez tlenu. - Jak to?
- W ogóle? - Daj spokój.
Nie muszę z moim zdrowiem.
No tak, ale jesteś przewodnikiem Scotta.
Jesteś odpowiedzialny za ludzi. To praca.
Zawsze chodzę bez tlenu. I zawsze będę.
Bardziej przerypane, kiedy się kończy.
Dobrze.
- Zdeponuję więcej butli. - Byłoby świetnie.
Żeby była jasność: moi pracownicy wchodzą z tlenem.
- Mnie nie musisz prosić. - Wchodziłem tu już bez tlenu.
Nie zrobię tego klientom.
To teraz temat poręczówek.
Zwłaszcza ponad Ścianą Lhotse.
- No to się zaporęczuje. - Grań południowo-wschodnią też.
Owszem. Mam pomysł, byśmy się dzielili.
Podzielimy się poręczowaniem.
- Dobra. - Zgoda.
Ustalcie z Lopsangiem, co kto poręczuje i gdzie.
Tylko niezbędne rzeczy!
Nie ułożę wam listy, ale tnijcie, ile się da.
Kilogram tutaj jest jak 10 kilo na szczycie.
Na lekko i szybko.
No proszę, a planowałam wypić cappuccino na szczycie!
Dalej, zwiewaj!
5 maja 1996 r. - Aparat zaraz padnie.
Czeka nas ciężki tydzień.
Ale zakończy go najlepszy piątek w waszym życiu.
- To co robimy w piątek? - Zdobywamy szczyt!
- Teraz moja kolej? - No!
- To biorę trzy. - To od Jan.
Nie gap mi się w karty!
Wiedziałem, że będzie dziewczyna. Nie wierzę.
- Będzie córka! - Świetnie!
- I lepiej dla ciebie! - Wiedziałem, że tak będzie.
Dzięki, Doug. Wielkie dzięki.
- Kiedy się urodzi? - W połowie lipca, jak wrócę.
- Teraz nie możesz wyjechać. - Święte słowa.
- Rob? - Słucham?
- Jan nie ma problemu, że cię nie ma? - O, Krakauer złapał trop.
Spokojnie. Jan też się wspina, Jon. Rozumie.
- Doprawdy? - Tak, Helen.
A twoja żona, Doug?
Od rozwodu moje hobby już jej nie przeszkadza.
- Problem z głowy. - Przykro mi.
- Niech ci nie będzie. - Ale jest.
Spytałem, bo Peach palnęła mi:
"Jeszcze jedna góra, a się rozwiedziemy".
W związku z czym zapisałeś się na tę oto wyprawę.
Najlepsze jest to, że zapomniałem powiedzieć jej o tej wyprawie.
Niemożliwe.
Zapomniałem o tym. Naprawdę.
No dobra, to karty na stół.
Wspinaczka boli, jest niebezpieczna,
niszczy związki i kosztuje majątek.
- Same zalety. - Wiecie, że musiałem zadać to pytanie.
Dlaczego?
- Bo... - "Bo tam jest!".
Otóż to. Jak to mawiał pan Mallory.
Dajcie spokój. Pytam poważnie.
Yasuko. Dlaczego wspinasz się na Everest?
Mam 47 lat.
To ostatni szczyt do Korony Ziemi.
Zatem muszę zdobyć i ten ostatni.
Nie o to mi chodziło. Dlaczego w ogóle się wspinacie?
- Bo... - Doug.
Dlaczego?
- Powiedz mu o dzieciach. - Co?
- Powiedz o dzieciach. - O jego dzieciach?
- Masz dzieci? - Tak, mam, ale...
Kurde, myślałem, że mówiłem. Jest u mnie taka podstawówka.
Chodziłem tam na pogadanki z dziećmi.
Pomagały mi zbierać fundusze na wyprawę.
Dały mi flagę, którą mam wbić na szczycie.
No i tak sobie pomyślałem...
że zobaczą, że zwykły koleś może ziścić niemożliwe marzenia.
Może to je zainspiruje, by ziszczać swoje.
A wspinam się na Mount Everest, ponieważ mogę to zrobić.
Bo wejście na taką wysokość i zobaczenie piękna, którego normalnie się nie widzi...
Byłoby zbrodnią tego nie zrobić.
- Otóż to, Dougie. - Podoba mi się taka odpowiedź.
- Słucham. - Cześć, obudziłem cię?
Nie...
Nieprawda, kłamczucho.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko gra. Nawet bardzo. Teraz.
Tęsknię za tobą.
- Jutro ostatni raz idziemy w górę. - Czyli... atak szczytowy w piątek?
Tak, 10 maja.
- W twój szczęśliwy dzień. - Owszem.
- Jak pogoda? - Dobrze.
Chyba trafi się nam okno pogodowe.
- Czyli... jednak dziewczynka. - Tak.
Byłaś u lekarza? Robiłaś USG?
- Widziałaś ją? - Tak, i wszystko z nami w porządku.
I co? Jak wygląda?
A, sam wiesz. Blondyna, ładny uśmiech.
Idealne proporcje. Będzie się świetnie wspinać.
Ona tam jest, Rob. Czeka.
- Wow. - Ja i ty.
I skrzat.
A pewnego dnia ty, ja...
i malutka Sarah pójdziemy razem w góry.
- Sarah? - Tak, podoba się?
- Mowy nie ma. - Daj spokój.
- Nie! - Pomyśl nad tym, proszę.
Nie.
- Jesteś? - Pewnie, że jestem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Śpij dobrze, ukochana. - Dobrze. Pa.
Obóz I, 5943 m. n. p. m. - Spokojnie, dasz radę.
Sprowadzimy cię na dół, dobrze?
- Wszystko w porządku, Neal? - Nie jest z nim najlepiej.
- Trzeba go zabrać na dół. - Jasne.
Nie zawołasz Scotta przez radio?
Nie. Chyba jest przed nami.
- Lepiej szybko zejść ze szczytu. - A jeszcze taki kawał.
Patrz pod nogi, krok po kroku.
Się robi.
- Widziałeś Dale'a? - Tak, i nie było z nim za dobrze.
Neal go sprowadza.
Próbowali się z tobą połączyć.
Serio?
No to chyba mi padło.
Schodzę do obozu I.
Jeśli wciąż z nim kiepsko, wezmę go do bazy i wrócę.
- Poradzicie sobie? - Tak.
- Na pewno nie odeszli za daleko. - Coś ty, zejdę piorunem.
Jeszcze was przegonię!
Obóz II 6492 m. n. p. m.
Rob do Guya. Jesteś tam?
Pumori, 8 km na zachód
Guy do Roba, jestem.
Dobrze cię słyszeć. Gdzie konkretnie?
W obozie I na Pumori.
Rzeczywiście.
Teraz widzę. Ale się wleczecie.
Chyba wlazłeś na złą górę.
Nie mogę gadać, muszę lecieć.
Dobra, zajmij się swoją oślą łączką.
Ja wracam do świata dorosłych.
Nie martw się, Rob. Będę wszystko monitorował.
Uwaga!
Rob!!!
Mam cię!
Żyjesz, Harold?
- Nic się nikomu nie stało? - Nic!
Chodź tu. Siadaj.
Nic mi nie jest.
Spójrz na mnie.
- Spójrz na mnie! - Wyluzuj.
- Spójrz na mnie, Harold! - Słuchaj, nic mi nie jest.
- Dobrze. - Nic mi nie jest.
- Dziękuję. - Więcej mi tego nie rób.
Przepraszam, Rob.
Nic się nie stało.
Wrócę do Franka, bo ma kłopoty.
Jasne.
Obóz III, 7315 m. n. p. m. - Do namiotu.
Podajmy mu tlen.
Bravo do Scotta Fischera. Mountain Madness, odbiór.
Siema, mówi Scott.
Zszedłem aż do bazy, a teraz wróciłem do obozu I.
- Dogonię was jutro. - Nie zrobisz sobie dnia wolnego?
Trochę niewyraźnie brzmisz. Odpocznij ten jeden dzień.
Nie ma takiej opcji. Ma mnie ominąć cała jazda?
To dużo zmian wysokości. Nawet dla ciebie, Scott.
Znasz takie powiedzenie?
Liczy się podejście, a nie wysokość.
Na pewno temu podołasz?
- Scott? - Pewno.
Właśnie zaaplikowałem sobie dawkę deksametazonu.
Tylko się nie zajedź.
Jasne? Bez odbioru.
Rob, dostałam właśnie nową prognozę pogody.
Zmierza ku nam front. W zasadzie prosto na nas,
chociaż wciąż może skręcić na północ, ale gdyby nie skręcił,
to przejdzie nad górą jakoś 11 maja.
To tylko prognoza, Helen.
Everest sam ustala swoją pogodę.
I wciąż ją tu śledzimy.
Pewnie. Po prostu ci mówię.
I dziękuję ci za to.
Dlaczego to sobie robimy?
To jakiś obłęd.
Nie mówiłem czegoś Krakauerowi.
Jak pytał, dlaczego się tu wspinamy.
Kiedy siedzę w domu,
to snuje się za mną... wielkie, czarne chmurzysko.
Wiesz, depresja.
A kiedy jestem tu...
w górach, jakichkolwiek,
działa to na mnie jak lekarstwo.
Jakbym narodził się na nowo.
Czyli teraz jesteś szczęśliwy?
Zaczynam się zastanawiać.
Ta wspinaczka to cierpienie.
- Po prostu: cierpienie. - No.
Przecierp jeszcze parę dni.
A do końca życia będziesz gościem, który zdobył Everest.
I obym na niego wlazł.
Obym zdobył górę i wrócił do domu.
Co sądzisz, Mike?
Wygląda to całkiem nieźle. Na górze trochę wieje.
Jeśli się pogorszy, zawsze możemy zawrócić.
- Dokładnie. - Twoja decyzja, Rob.
Przygotujmy ich do wymarszu.
Obóz IV 7951 m. n. p. m.
Rob!
- Wszystko gra? - Nie jest dobrze!
Mam nadzieję, że uspokoi się po zachodzie słońca.
- Już tak bywało. - Nie podoba mi się to.
Jeśli pogoda się nie uspokoi, nie będziemy kontynuować wspinaczki.
Pogadam ze Scottem, gdy się tutaj zjawi.
- Scott! - Tutaj, Anatolij.
- Gdzie jest Rob i jego ludzie? - Chcesz zejść?
Nie! Gdzie jest Rob? Co robi jego ekipa?
Rob chce zaczekać i zobaczyć, czy pogoda się uspokoi.
Jeśli on czeka...
to my też.
Piątek, 10 maja
Godzina 00:30
Czołem, ludziska. Chodźcie zerknąć.
- Ktoś na górze musi nas kochać. - Absolutny spokój.
- Co się stało z burzą? - Właśnie.
- Istne wariactwo. - Gotowi do drogi?
Słuchajcie. Trafiliśmy w okno.
Nie wiem, ile mamy czasu, ale ruszamy dalej.
Bądźcie gotowi za pół godziny. O 14 musimy zacząć schodzić.
Bierzmy się do dzieła.
Dzisiaj wszystko się rozstrzygnie, co?
Teraz albo nigdy.
O rany.
Ekipa z RPA rozbiła się przy obozie III.
Nie dotarli do czwórki. Pewnie złapała ich burza.
- Może burza przeszła tam wcześniej. - W nas waliło przez całą noc.
Ale to jeszcze pikuś. Warto spróbować.
Powiadomię Eda, że kontynuujecie wspinaczkę.
- Coś komuś przekazać? - Daj znać Jan, że wyruszamy.
Odezwę się do ciebie za 12 godzin, gdy dotrzemy na szczyt.
- O 14 będziemy wracać. - Powodzenia i z Bogiem.
Dzięki, Helen. Narazicho.
- Widzimy się na górze. - Nie forsuj się, Scott.
- Pośpię kilka godzin i dogonię was. - To zobaczenia na szczycie.
- Baw się dobrze, Pittman. - Wypoczywaj. Widzimy się na górze.
Macie liny na Uskoku Hillary'ego?
Balkon 8412 m. n. p. m.
Godzina 4:30
- Możemy iść szybciej? - Nie ma mowy, to zbyt trudne.
- Trochę to potrwa. - Marnujemy czas.
- Co się dzieje, Beck? - Sam nie wiem.
Parę lat temu miałem operację oczu.
To pewnie przez to. Nie jestem pewien.
Ruszajcie dalej. A ty siadaj, Beck.
Spójrz na mnie, Beck.
- Muszę wysłać cię z kimś na dół. - Nie chcę, Rob.
- Ale musisz. - Nie chcę wracać.
Dobra, posłuchaj.
Możesz poczekać tu przez półtorej godziny.
Jeśli ci się polepszy, dołącz do kolejki i ruszaj na górę.
Ale jeśli ci się nie polepszy, to przykro mi, ale to koniec.
Szerpowie podrzucą parę butli z tlenem od południowej strony.
Wyślę jednego z nich po ciebie. Zrozumiałeś?
- Dobra. - No to ustalone.
Z Bogiem.
- Sandy, chcesz wracać? - Nie ma mowy.
Dotrę na szczyt, Lopsang. Jasne?
- Nie zawrócę. - W porządku.
Grań południowo-wschodnia
- A gdzie poręczówki? - Nie ma ani jednej.
Powinny być już zamontowane. Masz więcej w plecaku?
Poręczówki ma Lopsang, a teraz go tu nie ma.
- Harold, nie mamy poręczówek? - Nie.
Neal.
Rob, mamy problem, kolego.
Nie ma poręczówek przed Uskokiem Hillary'ego, odbiór.
- A gdzie Ang Dorjee i Lopsang? - Ang Dorjee jest z nami.
Ale nigdzie nie ma Lopsanga.
Zamontuję nowe poręczówki z Nealem i Anatolijem.
- Dobra. - Bierzmy się do roboty.
- Co się dzieje? - Nie ma poręczówek.
Co?
Właśnie tak. Krok po kroku, Doug.
Głębokie oddechy, Dougie. Nie ściągaj maski, kolego.
Głębokie oddechy. Nie poddawaj się.
Wiem, że dasz radę.
Nie chcę cię tu widzieć po raz trzeci, kolego.
Godzina 10:25
- John? Wracasz? - Zrobiła się kolejka.
- Nie ma poręczówek od wschodu. - Wiem, kolego.
- Ale właśnie to naprawiamy. - Wymęczyło mnie to czekanie.
- Idź dalej. Przepraszam, Rob. - Jak chcesz.
Nie chcę, by zabrakło mi tlenu. Wybacz, Rob.
Mamy drobne opóźnienia.
Lou, Stuart i John Taske zawrócili pod Wierzchołkiem Południowym.
- A jak warunki pogodowe? - Mroźno i wietrznie.
- Informuj mnie na bieżąco, Rob. - Jasne, Helen. Narazicho.
Oby nie był to kolejny rok bez klienta na szczycie.
Jeśli niebawem nie wyruszą, zabraknie im czasu, prawda?
Tak. I tak właśnie napisze Jon w swoim artykule.
Uskok Hillary'ego, 8760 m. n. p. m. - Tu Rob. Guy?
Straciliśmy Lou, Stuarta i Johna Taske. Co się u was dzieje?
Wysłaliśmy Anatolija i Neala w górę Uskoku, by założyli poręczówki.
- Jesteśmy tuż pod Uskokiem. - Rob, Mike.
- Co z Dougiem? - Jest tuż za mną.
Wyprzedziłem go, by ocenić sytuację. Właśnie na was patrzę.
Pośpieszmy się.
Gdy otrzymamy sygnał, zaczniemy wysyłać ludzi na górę.
Rob do bazy. Helen, odezwij się.
- Wszystko gra? - Baza do Roba.
Masz jakieś wieści od Scotta? Ktoś go namierzył?
- Siema, stary. - Gdzie jesteś, kolego?
Mamy poważny zator przy Uskoku Hilarry'ego.
- Mam już godzinne opóźnienie. - Wyluzuj.
Ludzie siedzą bezczynnie i zużywają tlen.
Pośpiesz się.
- O Boże. Jesteś cały, Beck? - Tak, mam drobne problemy z oczami.
- Zawracacie? - Jest zator przy Uskoku Hillary'ego.
Istne wariactwo. Chodź z nami.
Nie mogę. Obiecałem Robowi, że na niego zaczekam.
- Twoja decyzja. - Poradzę sobie.
Do zobaczenia na dole.
Neal! Andy!
Skończyłem, Anatolij.
Gotowe! Można się wspinać!
Godzina 12:45 - Wspinamy się!
- Mike. - Co?
- Mogę iść pierwszy? - Dlaczego?
Kończy mi się tlen.
Rob, tu Mike. U nas wszystko gotowe.
Zostanę tu z Yasuko, dopóki nie zrobi się miejsce.
Ja poczekam, aż zobaczę Douga. Bez odbioru.
Godzina 13:14
Udało nam się!
Dokonaliśmy tego!
Dziękuję, mamo.
Godzina 14:00
Yasuko.
Siedem. Korona Ziemi.
Zbliż się do mnie. Jestem z ciebie taki dumny.
Dziękuję!
Dziękuję.
Rob do bazy.
Rob, tu Helen. Gdzie jesteś? - Na szczycie Everestu.
- Udało im się! - Potwierdź, czy nas słyszysz.
Głośno i wyraźnie, Rob. Cudownie słyszeć cię stamtąd.
- Z kim jesteś? - W tej chwili z Mikiem i Yasuko.
- Dobra robota. - Do zobaczenia, Rob.
Krakauer już wszedł i właśnie schodzi,
- a na horyzoncie widać Douga. - A co z Beckiem?
Miał problem z oczami.
Czeka na Balkonie na grani południowo-wschodniej
na pierwszych ludzi, którzy będą wracać.
Zakładam, że też już się zbierasz?
Zaczekam parę minut na Douga i będziemy wracać.
Zrozumiałam. Cudownie, Rob.
- Wszyscy trzymamy kciuki za Douga. - Bez odbioru, Helen.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Udało ci się.
- Wyglądasz fatalnie. - Żołądek mi dokucza.
- Widziałeś Douga? - Jeszcze sporo drogi przed nim.
Roberto? Gdzie reszta twoich ludzi?
Bo jestem pewny, że cała moja ekipa już weszła.
- Widziałem ich. - Bez obaw, nie powiem Krakauerowi.
Świetna robota, kolego. Ten rok należy do ciebie.
Naprawdę kiepsko wyglądasz, Scott. Lopsang!
Sprowadźmy go na dół.
No dobra. Możemy ruszać.
- Harold, co robisz? - Przeglądam butle z tlenem.
Nie ma tu żadnych pełnych. - Część jest pełna.
- Sprawdzałem, gdy szedłem na szczyt. - Nie.
- Powinieneś jeszcze raz sprawdzić. - Nie, nie ma żadnych pełnych.
- Harold, na pewno widziałem... - Sprawdzałem dwukrotnie.
W porządku. Schodzę.
Harold?
Godzina 15:15
- Doug, to koniec. - Nie.
Przykro mi. Jest już zbyt późno.
Idźcie. Dogonię was.
Doug, posłuchaj mnie. Mamy zbyt duże opóźnienie.
- To koniec. - Nie!
Przykro mi, kolego, ale muszę cię zawrócić.
Dam radę. To rzut beretem.
Nie wrócę tu za rok. To moja ostatnia szansa.
Musisz mi na to pozwolić.
- Pozwól mi wejść. - W porządku.
- Proszę, Rob. - Dobra, zróbmy to.
- Chodź. - Dzięki, stary.
No dobra, Doug.
Nie ma nadziei, ja to wiem W mojej przyczepie zaszyję się...
- Beck? - Co?
- Jesteś cały? - Z kim gadam?
- To ja, Jon. - Mało co widzę.
- I zamarzam. - Mike jest tuż za mną.
Schodzi z Yasuko. Nic ci nie będzie.
Mike jest tuż za mną. Wytrzymasz?
To do zobaczenia!
Godzina 16:00 - Już prawie jesteśmy, kolego.
Postaraj się, Doug. Świetna robota.
Dotarłeś.
Udało ci się.
- Dokonałeś tego. - Dzięki tobie.
Guy do Roba. Słyszysz mnie?
Guy do Roba. Jesteś tam?
Śmiało, dzieciaki!
Ruszaj się, Doug. Idziemy.
- Spokojnie. Pomogę ci. - Nic mi nie jest.
Pomogę ci.
- No to wstajemy. - Potrzebuję więcej tlenu.
Odpada. Musisz zejść na Wierzchołek Południowy.
- Guy do bazy. Jesteś tam, Helen? - Tu Helen, jak leci?
U mnie wszystko dobrze. Mam dobry widok na szczyt.
Nadal są tam ludzie. To chyba nikt z twojej ekipy, co?
Na górze są jeszcze trzy osoby i właśnie schodzą.
Co oni tam robią o tej porze? Już dawno po 14.
- Z doliny idą spore chmury. - Dzięki. Już ich wywołuję.
Rob, zgłoś się. Tu Helen.
Powoli, Dougie! Właśnie tak.
Dobrze nam idzie. Tutaj skręcamy.
Właśnie tak.
- Rob, to ty? - Beck?
To ja, Mike. Co ty tu robisz?
- Praktycznie nic nie widzę. - Wszystko w porządku?
- Mamy problem z Beckiem. - Mike, kończy nam się tlen.
- Musimy iść dalej. - Pomogę ci wstać.
- Zabiorę Yasuko. - Świetnie ci idzie.
Trzymam cię.
Nic ci nie jest.
Rusz się, Doug.
Zimno mi.
Mike, Harold, Ang Dorjee, zwolnijcie trochę.
Mamy tu problem.
Skończył nam się tlen, Doug. Lecimy na oparach.
Nie możemy się zatrzymywać. Wstawaj.
Mike, Harold? Potrzebuję, by ktoś...
Potrzebuję, by ktoś wrócił na górę z tlenem.
Odezwijcie się. Błagam was.
Rusz się, Doug!
Harold, słyszysz mnie?
Czy ktokolwiek widzi Anga Dorjee?
Właśnie mnie minął i zmierza w dół.
Możesz go zawrócić? Ktoś musi do nas wrócić.
Ang Dorjee!
- Baza, słyszycie mnie? - Tu Helen, mów.
Helen, proszę...
Potrzebuję butlę z tlenem nad Uskokiem Hillary'ego.
Inaczej go stąd nie ściągnę. Jestem padnięty.
Zrozumiałam.
Potrzebujesz butli z tlenem pod Uskokiem Hillary'ego.
- Wyślemy ci ją jak najszybciej. - Nad Uskokiem. Nad!
Ang Dorjee miał zostawić dwie butle na Wierzchołku Południowym.
Przyjęłam, Rob.
Chłopaki, jest jeszcze tlen na Wierzchołku Południowym, prawda?
Nie, Rob! Tu Harold!
Na Wierzchołku Południowym nie ma już tlenu!
Powtarzam. Nie ma tlenu.
Ang Dorjee zostawił tam cztery pełne butle, Harold.
Gdzie jesteś?
Słyszysz mnie, Harold?
Harold, słyszysz mnie?
Powrót na Wierzchołek Południowy zajmie mi jakieś pół godziny.
Dobra, idę.
Jeśli nie masz tlenu, to nie wracaj do nas.
- Postaramy się ruszyć. - Idę po was, Rob.
Rusz się, Doug!
Rob, tu baza.
- Słyszę cię, Carol. - Dasz radę zejść sam?
Jeszcze za wcześnie na coś takiego, Carol.
- Z kim jesteś, Rob? - Z Dougiem.
I obydwaj was słyszymy. Rusz się, kolego.
- Czy Doug jest przytomny? - Jest bardzo osłabiony.
- Padł, gdy skończył się tlen. - Podaj mu 8 mg deksametazonu.
- To dwie tabletki. - Guy do Roba.
- Mów, Guy. Słyszę cię. - Lepiej zejdź sam.
Wiesz, że nic już tam nie zdziałasz.
Możemy wysłać później kogoś po Douga, ale najpierw musisz stamtąd zejść.
Wrzuć na wstrzymanie. Tu chodzi o jego życie.
Nie zostawię Douga.
Musimy iść dalej, kolego. Nie możemy się zatrzymywać.
Jesteśmy w niezłych tarapatach.
Helen będzie potrzebowała pomocy. Postaram się do niej dotrzeć.
Ruszajcie beze mnie.
Scott. Trzymasz się?
Lopsang.
Już po mnie. Dalej się nie ruszę.
Idź dalej sam i przyślij tu Anatolija.
Niech tu wróci z tlenem.
- Dobrze. - Idź.
Przyślę po ciebie Anatolija.
- Ruszamy. - Idź sam.
- Nie zostawię cię, Doug. - Muszę odpocząć.
Chodź, Doug! Postaraj się przez 10 minut.
- Proszę, zostaw mnie. - Musimy dotrzeć pod Uskok.
A teraz ta noga. Noga w górę, Dougie.
Bardzo dobrze.
O nie.
Przytrzymajcie namiot! Nie zapomnijcie o krzesłach!
O nie. Dougie, ruszaj się!
Idę na Wierzchołek Południowy po trochę tlenu.
Słyszysz? Muszę iść po tlen.
Ale ty musisz tu zostać!
Nie ruszaj się stąd. Wrócę!
Rob...
Stój! Idziesz w złą stronę!
Zawracajcie!
Powoli!
Rob!
Harold!
Rob!
- Harold? - Mam tlen.
Znalazłem do połowy opróżnione butle.
Gdzie Doug?
- Nie żyje. - Co?
Nie żyje!
- Obóz IV jest w tamtą stronę! - Wstawajcie! Idziemy!
Rusz się, Beck.
Sprowadzę pomoc!
Tutaj!
- Anatolij. - Gdzie reszta?
Nadal na górze.
- Jon! Potrzebuję pomocy! - Co?
Trzeba po nich wrócić! Potrzebuję pomocy!
Nie mogę, nic nie widzę. Dostałem ślepoty śnieżnej.
Beck i Doug potrzebują pomocy. Nadal tam są.
Wracam po nich. Zostańcie tutaj.
Północ
Dobra robota.
Anatolij! Potrzebujemy tlenu!
- Jesteście w stanie iść? - Ja tak!
- Wrócę po was! - Będę tu czekał!
- Pokaż. - Nie da się odkręcić!
- Zamarzła! - Trzymaj.
Rękawice.
Przepraszam.
Trzymaj się, Harold.
Dziękuję, że po mnie wróciłeś.
- Tu baza. - Helen, Jan z tej strony.
Dlaczego nikt do mnie nie zadzwonił?
Zaskoczyła ich burza, Jan. Jest bardzo źle.
- Gdzie teraz jest? - Dokładnie nie wiemy.
- Ale o 16:00 nadal był na szczycie. - O nie... Nie może zejść?
Rob dałby radę, ale Doug nie.
Nadal nie wróciło co najmniej 13 osób, a burza przybiera na sile.
Helen!
Wyślij tam Anga Dorjee. Sprowadzi ich na dół.
- Rozumiesz? - Helen, wprowadź mnie w sytuację.
- Wyślij tam Anga Dorjee. - Tak zrobimy, Jan.
Dam ci znać, gdy tylko się z nim skontaktuję.
- Dziękuję, Helen. - Dobrze?
- Gdzie teraz jest? - Nie mam z nim kontaktu.
- Wywołam go. - Już próbowałam.
- Guy. - Chwila. Rob, tu Guy.
- Gdzie jesteś? - Próbuję już od dwóch godzin.
Dobrze, rozumiem. Rob, tu Guy.
- Oszczędzaj siły, kolego. - Helen.
- Odpocznij trochę i ruszaj. - Mamy tlen przy Przełęczy Południowej!
- Niech go sobie biorą. - Dzięki.
Rozpoczną poszukiwania, gdy tylko pogoda na to pozwoli.
- Bądźcie gotowi rano do wymarszu. - Jasne, Helen.
Powiadom Eda, będę tuż za wami. - Obóz IV, zgłoście się.
Godzina 03:00 - Rob, słyszysz mnie?
David Breashears zostawił tlen na Przełęczy Południowej.
Zbieramy ludzi i ruszamy po ciebie.
Ale mi gorąco...
Nie wytrzymam.
O nie...
Yasuko.
Andy!
Chodź!
Niedziela, 11 maja - Rob, odezwij się.
Godzina 5:00 - Proszę, odezwij się.
Inni się odzywali?
Anatolij ściągnął w nocy trzy osoby z Przełęczy Południowej, ale...
Beck i Yasuko nadal tam są. Próbujemy zorganizować poszukiwania,
ale każdy, kto wczoraj tam był, jest wycieńczony.
- Baza... - Rob, to ty?
Rob, gdzie jesteś? Wysyłamy ekipę po ciebie.
Rob, tu baza.
Nie mogę... Nie mogę się ruszyć...
Wiem, jak to musi wyglądać, kolego. Musisz spróbować się ruszyć.
Moje ręce...
Nie czuję rąk. Całkowicie odmarzły.
Muszę odmrozić maskę...
Dokładnie, ogarnij tę maskę. Niebawem wzejdzie słońce.
- A wtedy będziesz mógł ruszać. - Guy... Guy!
Był ze mną Harold. Dokąd poszedł?
Rob, jest z tobą Doug?
Doug... nie żyje.
Harold też nie żyje.
Będę potrzebował odrobiny pomocy.
Musisz zacząć schodzić, Rob. Gdzie jesteś?
Jestem w tym zagłębieniu tuż pod Wierzchołkiem Południowym.
Dasz radę.
Musisz wyjść z tego zagłębienia i zjechać na dół.
Przyślij mi kogoś. Będę potrzebował pomocy.
Szerpowie już do ciebie idą z herbatą i tlenem.
Ale zacznij już schodzić, kolego.
- Możesz nawiązać połączenie z Jan? - I Robem?
Połącz ją z nim. Improwizujmy.
Połóż telefon satelitarny obok krótkofalówki.
Jan najbardziej zmotywuje go do ruszenia się stamtąd.
Guy do Roba.
Słyszysz mnie?
- Rob, słyszysz mnie? - Właśnie cię z nim łączymy.
Rob, tu Helen.
- Słyszę cię. - Mam Jan na linii.
- Moją Jan? - Tak, mamy z nią połączenie.
- Jan, możesz mówić. - Dobrze.
Cześć, skarbie. Jak się trzymasz?
Cześć, kochanie. Trochę...
Trochę mi zimno. Ale trzymam się.
Wiem. Ale wkrótce ogrzeje cię słońce.
Skarbie, musisz już iść. Musisz zacząć schodzić.
Moje ręce...
zupełnie zamarzły.
Moje stopy też.
Wysyłamy do ciebie ludzi z herbatą i tlenem.
Ale musisz się ruszyć, Rob. Słyszysz?
- Musisz pobudzić krążenie. - Dobrze, kochanie.
Nie zwlekaj! Bierz się do roboty!
Kocham cię. Bez odbioru.
No dalej, Rob.
Nie możemy ich przenieść. To niemożliwe.
Ma rację.
Ledwo starczy nam sił, abyśmy sami zeszli.
Nie chcę umierać.
Helen, tu Mike. Słyszysz mnie?
Mów, Mike.
Yasuko i Beckowi nie udało się wrócić do obozu.
Rozumiem, Mike. Dzięki za informację.
NIE WRÓCILI
Meg?
Bub?
Helen? Baza?
- Ang Dorjee, tu Helen. - Musimy zawrócić!
Znowu jest straszna burza!
- To wasza decyzja, Ang Dorjee. - Przepraszam.
Spróbujemy ponownie, gdy burza minie.
Zostawimy tu herbatę i tlen. Przykro mi.
Musimy powiedzieć Robowi, że po niego nie przyjdą.
Dobrze.
Rob, tu Guy.
- Cały czas się trzęsę. - Chłopaków powstrzymała wichura.
Twoją najlepszą szansą będzie zejście niżej.
Daj mi pomyśleć.
Chyba wytrzymam jeszcze jedną noc.
Spróbujemy ponownie z samego rana.
- Helen? - Tak.
Nadal jest na górze.
Tuż pod Wierzchołkiem Południowym.
Ma tlen, ale... zawór jest zamarznięty.
Nie wiemy, czy udało mu się skorzystać z butli.
- Jest z nim ktoś jeszcze? - Nie.
Musicie sprowadzić go przed zmrokiem. Nie przeżyje kolejnej nocy.
Wiemy, ale burza wróciła ze zdwojoną siłą.
Dziś nie zdołamy nikogo po niego wysłać.
Próbowaliśmy.
Równie dobrze mógłby być na Księżycu.
- Możesz znów mnie z nim połączyć? - Oczywiście.
Guy, wywołaj Roba.
Rob, tu Guy.
- Jan czeka na linii. - Poczekaj...
Daj mi chwilkę.
Cześć, kochanie. Co słychać?
Myślę o tobie.
Przynajmniej brzmisz dobrze.
- Zadbałeś, by było ci ciepło? - Mogłem sobie odmrozić to i owo.
Nie mogę się doczekać, aż się tobą zaopiekuję.
Czekam, aż wrócisz do domu.
- A jak tam Sarah? - Sarah?
- Z Sarah wszystko w porządku. - Nazwiesz ją tak dla mnie?
Tak.
Chyba już jej nie poznam.
Tak mi przykro...
Nie mów tak.
Jeśli ktokolwiek miałby dać radę, to ty.
Pamiętasz?
Kocham cię.
Proszę, postaraj się nie zamartwiać.
Żegnaj, skarbie.
Kocham cię, Rob.
Kocham cię.
Beck?
Helen, tu Mike. Słyszysz mnie?
- Mike? - Beck nadal żyje.
Wrócił do obozu o własnych siłach.
David Breashears i ekipa IMAX-a zniosą go do obozu I.
Dzięki, Mike.
Nie wiemy, jakim cudem, ale jednak żyje.
Niestety nie mamy jak przenieść go przez Lodospadzie.
Ja to załatwię.
- Potrzebujemy helikoptera, prawda? - Tak.
Ale żaden helikopter tam nie doleci. Powietrze jest zbyt rozrzedzone.
Powinniśmy spróbować, ale to niesamowicie trudne.
I jest w kiepskim stanie, Peach. Nie chcę robić ci nadziei.
Krok za krokiem.
- Nie zatrzymuj się. - Jestem zmęczony.
Wiem. Chodź.
Powoli i równomiernie. Nie zatrzymujcie się.
Proszę o numer do ambasady USA w Katmandu w Nepalu.
- Tak, w Nepalu. - Proszę z ambasadorem.
- Nie zaczekam, kochaneczko. - To niech pan posłucha.
Jak widzieliście w wiadomościach, mój mąż już raz umarł.
Jeśli pozwolicie, by znowu umarł, nie wypadniecie zbyt dobrze w CNN.
I jedziemy z koksem, kolego.
Obóz II
Beck.
- Jak się trzymasz? - Jakoś ujdzie.
- Rozgrzałeś się trochę? - Trudno mi jeszcze powiedzieć.
Wyglądasz na nieco rozgrzanego.
A co u Roba?
Nadal jest na górze.
A co z Dougiem?
Doug nie żyje.
Nikt nigdy nie wzniósł się powyżej bazy pod Everestem.
Ale i tak spróbują. Znajdźcie miejsce do lądowania.
- Spróbujcie je jakoś zaznaczyć. - Dobra. Warto spróbować.
Dzięki, Guy.
Bierzcie napoje izotoniczne. Podleci tu helikopter.
- Musimy zaznaczyć miejsce lądowania. - Podleci tu helikopter!
Niech wszyscy cofną się do namiotów!
- Dzięki. - Zróbcie tu miejsce.
Szybciej.
- NA-45, meldujcie postępy. - Póki co wszystko w porządku.
To niemożliwe.
Jeśli tu wylądujesz, to już się nie wzniesiemy.
- Zginiemy. - Dobrze, majorze. Wracamy.
- To wszystko. - Niczego więcej nie wyciągniemy.
Pora na was, majorze.
Tutaj!
Dawajcie! Jeszcze trochę!
Chodź, Beck. Jeszcze kawałeczek.
Chodź.
- Tylko jedna osoba. - Tak, leci tylko on.
Wskakuj.
Wszystko w porządku?
Podniosę ogon i zsuniemy się z krawędzi.
Opadniemy troszeczkę.
- W porządku? - Nie ma sprawy.
Dobrze.
Wejdźcie do środka.
Już po wszystkim, Anatolij.
- Tak mi przykro, Helen. - Zaprowadzę cię do środka.
Cześć, Peachy.
Beck.
Dziękuję ci, kochanie.
Tak mi przykro, Jan.
Ciało Roba nadal spoczywa na górze wraz z pozostałymi ofiarami.
Ekipa Adventure Consultants Rok 1996
Beck Weathers stracił obie dłonie i nos.
Nadal mieszka w Dallas ze swoją żoną, Peach.
W lipcu 1996 roku Jan urodziła dziewczynkę.
Nadała jej imię Sarah.
Tłumaczenie: Igloo666 & KGF
Korekta: Shylock
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.