www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
W wieku 26 lat, Ludwig van Beethoven ogłuchł,
kończąc karierę jako sławny pianista.
Ale nie dopuścił, by coś tak błahego jak słuch
zakończyło jego karierę,
mój kumpel Ludwig został kompozytorem.
Nowa fucha mu pasowała.
Jak w starym powiedzeniu:
"Życie to coś, co upływa, kiedy jesteś zajęty planowaniem."
Na przykład mój tata.
Kiedy urodził się mój brat, Teddy,
odszedł z zespołu i zaczął pracować.
Ale potem zakochał się w nauczaniu.
Teraz spędza czas na szkolnej scenie,
ucząc angielskiego w liceum.
Albo mama, buntowniczka, której powołaniem stała się
praca w biurze podróży i jako supermama.
Ostatnio wygłupia się tylko z Teddy'm.
Suń się, koleś.
A teraz ja.
Myślałam, że wiem, dokąd zmierzam
i wszystko mam zaplanowane.
Okazuje się, że nic nie wiedziałam.
Twoja kawa, maestro.
- Dziękuję. - Ja też chcę!
Nic z tego, stary.
Nie daje się prochów komuś, kto już jest na haju.
Spokojnie, ma już bezkofeinową.
- Tylko mnie nią nie częstuj. - Nie, skarbie,
to byłoby już znęcanie.
Widziałaś to?
Wczoraj dostałam powiadomienie.
Więcej niż słyszeliśmy o nim ostatnio.
Wiem.
Mój Boże, naprawdę gra przed The Shins?
Tak, dzisiaj w Portland.
Wielka sprawa.
Tak, wiem. Szaleństwo.
Spełniają się jego marzenia.
Wiem, że ostatnio ze sobą nie gadacie.
Mamo, nie chcę o tym rozmawiać, ok?
Mówię tylko, że jeśli za kimś tęsknisz, to się z nim spotykasz.
Dobra!
Jeśli mamy jechać, musimy ruszać.
Przez zamieć zamykane są szkoły...
Kochanie, podgłoś.
... w hrabstwach Portland i Clackamas
zajęcia zostały odwołane.
Wszystkie szkoły w Portland i Clackamas będą dziś zamknięte.
Zero szkoły, dzieciaki!
To ci dopiero!
Nigdy więcej szkoły!
Naprawdę cytujesz Alice'a Coopera?
Synu, czyżbym niczego cię nie nauczył?
Ulepmy śniegowego potwora!
Możemy spróbować, ale śnieg się chyba nie lepi.
Idziecie na wagary beze mnie?
Nie wagary, tylko odwołane zajęcia.
To nie fair.
- Życie nie jest fair. - Święta prawda.
Ale można sobie pomarudzić.
Kiepsko byłoby pójść do pracy z tym kaszlem,
rozsiewając zarazki wokół.
Wiecie jak to jest spotkać kogoś
i od razu wiecie, że jesteście sobie przeznaczeni?
Tak było z Adamem.
Nikt spoza Portland nie słyszał o jego kapeli.
Ale już wtedy był kimś.
Każdy go znał.
A mnie?
Już nie tak bardzo.
Co to za zajęcia?
Kompozycje dla Zaawansowanych.
Co ona robi?
Jest bardziej zaawansowana.
Adam. Co słychać?
Chyba wszyscy już wyszli.
Chodźmy na lunch. Umieram z głodu.
Aha, tak przy okazji,
ten rockman Adam totalnie cię obczajał.
Adam Wilde widział mnie w transie?
Byłaś jak na haju i mu się spodobałaś.
Nie, nie spodobałam mu się, Kim.
Owszem, Mia.
Bardzo mu się podobasz.
Nie rób mu zdjęć, Kim.
Nie jestem amatorką.
Nie ma za co.
Ostatnimi czasy, widziałam jak Adam
podgląda jak gram na wiolonczeli.
Ty jesteś Mia.
- Tak. - Świetnie.
Chciałem się upewnić.
To nie plotki.
Jestem Adam.
Wiem...
Cześć.
Yo-Yo Ma?
Tak jakby.
O co w tym chodzi?
To jakaś ulica, czy coś? Yo-Yo Mama?
To po chińsku.
Nie drwij z mistrza.
- To bluźnierstwo. - Sorry, mój błąd.
Mam bilety na koncert wiolonczelistki.
Serio?
Tak, chętna?
Zapraszasz mnie na randkę?
Tak, przyjaciel miał bilety, ale nie może pójść.
W ten piątek. Mogę po ciebie przyjechać.
Co?
Nie możesz kryć się w sali prób wiecznie.
Za późno.
Już cię zobaczyłem.
Hej.
Jestem Kim.
Cześć.
Dobra, to do zobaczenia.
Pa.
O mój Boże!
Co?
Mówiłam, że mu się podobasz.
Nie. Pytał tylko o muzykę klasyczną...
Dobra.
Oby był dla ciebie miły,
bo go rozgniotę jak robaka.
Dobra, widzimy. Kochacie się, spadajcie!
Są dwa rodzaje dziewczyn, Mia.
Te, które mają chłopaków w liceum...
I takie jak my, co czekają do studiów.
O wiele szczęśliwsze.
Wymigałam się od pracy.
To co dziś robimy?
Możemy pojechać na farmę do Henry'ego, Willow i dzidziusia.
Albo do moich kumpli na późny lunch?
Mia, jedziesz z nami?
Sama nie wiem.
Mam trudną część sonaty Beethovena, którą muszę wkuć,
no i listy przychodzące w piątek.
Juilliard.
Przesłuchanie było dwa miesiące temu,
ale cały czas je czuję na palcach.
Trudno na to patrzeć.
Kto wie, o której przyjdzie poczta?
Chodź, pojedziesz z nami.
Chodź, kochanie. Niedługo pójdziesz na studia,
nieważne do którego miasta.
Ile zimowych dni będziemy mogli spędzić razem?
Serio gracie na moich uczuciach?
Ty wybierzesz muzykę.
Do tego przekupstwo.
Gra na uczuciach i przekupstwo
zbliżają do siebie dzieci i rodziców od pokoleń.
Nie walcz z tradycją.
Dobra.
To ja miałam wybierać muzykę.
Ma rację, Teddy. Odpalaj, siostrzyczko.
Posłuchajmy czegoś starego.
Może kilka utworów naszego sławnego Austriaka,
Franza Schuberta.
Nie aż takie stare.
Iggy Pop! Iggy Pop!
Teddy, możesz posłuchać Iggy na swoim iPodzie.
Ale nic nowszego niż z 1978.
- Rozumiesz, młody człowieku? - Tak, sir.
Wybieram Ludwiga van Beethovena.
A to niespodzianka.
Zawsze się zastanawiałam,
czy mama i tata nie byli rozczarowani,
że nie jestem bardziej podobna do nich.
Próbowałam. Razem z mamą chodziliśmy na koncerty taty.
Jego kapela nazywała się Nasty Bruises. (Paskudne Siniaki)
Żenujące, wiem.
Byli sławni w naszym mieście.
I przez chwilę wierzono, że uda im się zdobyć większą sławę.
To było moje przedszkole.
Ale pewnego dnia, w drugiej klasie...
Chcę na tym grać.
Wiolonczele są bardzo drogie.
Więc pożyczyłam starocia ze szkoły.
Rodzice znaleźli studentkę, która mnie uczyła grać.
Ćwiczyłam dnie i noce.
Nie miałam dosyć.
Kocham ją.
Ale zaraz wydłubię sobie oczy.
Dlatego ja nie będę się rozmnażać.
Amen, siostro.
Pokochałam ład.
Strukturę.
Ale najbardziej ujęło mnie to uczucie w piersi.
Tak jakby moje serce biło razem z wiolonczelą.
O rany.
Ćwiczy to od popołudnia.
Mam jej powiedzieć, żeby skończyła na dziś?
Nie.
Zatłukłaby cię smyczkiem, gdybyś weszła.
Nie ryzykowałbym.
Ciekawe skąd bierze siłę.
Faceci grają z dwóch powodów:
żeby zaliczyć, albo ze złości.
Ale najczęściej, żeby zaliczyć.
Najwidoczniej to nie jej motywacja.
No właśnie.
Nie robi tego, żeby coś zdobyć.
Robi to z czystej...
Udała się nam.
Następnego dnia tata przywiózł prezent
Moją własną wiolonczelę.
Czyż to nie zdumiewające, jak życie może się zmienić całkowicie w jednej chwili?
Oto ja, Mia.
Dziewczyna, myśląca tylko o wiolonczeli, Adamie
i o liście, który może czeka w domu.
I wtedy, tak po prostu...
Dawajcie tutaj podnośnik. Podeprzyjcie to.
Potrzebujemy noszy unieruchamiających.
Halo?
Mamy wystarczające zaopatrzenie.
Przepraszam!
Proszę pana?
Halo?
Mamo.
Teddy!
Tato!
Kość jest przemieszczona w lewej nodze.
Chcesz ją zaintubować?
Weź resuscytator.
Nie!
Obudź się!
Obudź się.
Na trzy.
Przenieśmy ją. Siedem w skali Glasgow.
Niech w Portland przygotują urazówkę.
Skala Glasgowa? Po co wam urazówka?
Nastolatka, stan krytyczny, w drodze do Portland.
Przytomny, ośmioletni chłopiec.
Mamo! Tato!
Teddy!
Jedźmy, Demetri.
Trzymaj się. Niedługo będziemy w Portland.
Wszystko gra?
Nie.
Chcesz przejrzeć moją szafę?
Twoja jest straszna.
Nawet nie chcę iść.
Daj spokój, to tylko chłopak, Mia.
Tak, ale to pierwszy, z którym idę na może-randkę
i nie wiem, czy ubrać się jak na randkę,
czy normalnie, albo...
Załóż coś, w czym się czujesz dobrze.
A jeśli ten Adam nie zauważy, jaka jesteś niesamowita,
będzie totalnym...
- Gnojkiem. - Tak.
Chyba zwymiotuję..
Lepiej teraz niż później.
Ty to zapewne Adam.
Tak, to ja.
Niezły garnitur.
Wejdź. Jestem staruszkiem, Denny.
Pan grał w Nasty Bruises, prawda?
Już mi imponujesz.
Mam pańskie płyty.
Jesteś tym jedynym.
Dobre podkładki pod piwo, co? Wejdź.
Adam przyszedł!
Czy to Mia?
Nasz mały rockandrollowiec.
Była pierwszą fanką Nasty Bruises.
No nie. Czy opowiada ci stare historie?
Cześć.
- My już pójdziemy. - Dobrze.
Uważajcie na siebie.
Podczas symfonii często robi się gorąco.
- Do widzenia. - Pa.
Na razie.
Twoi rodzice wydają się być spoko.
Tak mówią.
Poważnie, szanuję każdego muzyka,
który schodzi ze sceny w ten sposób.
Była niesamowita.
Myślałam, że z początku się nudziłeś.
Nie, to ta pani obok nie chrapała.
Podobała mi się każda minuta.
No dobra, jaka jest twoja historia?
W jaki sposób twoi rodzice mają takie dziecko jak ty?
Byłam wychowywana na rockmankę.
Ale mam teorię, że mnie podmienili na porodówce.
Ok, to wszystko wyjaśnia.
A tak poważnie,
od zawsze czułam się jak kosmitka w rodzinie.
Nie jestem jak moi rodzice.
Mama jest twardą laską, a tata bardzo towarzyski,
ja wybrałam Beethovena i wiolonczelę.
Kiedy miałem osiem lat, zobaczyłem teledysk
the Ramones - Wanna Be Sedated.
Czułem się, jakby głowa mi eksplodowała.
Powiedziałem sobie, "Muszę nauczyć się grać na gitarze."
Więc mój wujek dał mi starego Fendera.
To mi ocaliło życie.
Nie dostałeś tych biletów od przyjaciela, prawda?
Napiwki z dwóch tygodni rozwożenia pizzy.
Dlaczego?
Dlaczego ja?
Bo lubię patrzeć jak grasz.
Przenosisz się w inne miejsce.
I jesteś piękna.
Robi ci się zmarszczka na czole, o tutaj.
Czemu czuję, że narozrabiasz w moim życiu?
Trochę zamętu nikogo nie zabiło.
Tydzień później, Adam zaprosił mnie na swój koncert.
Liz, Mia. Mia, Liz.
Muszę zmienić przewód we wzmacniaczu. Na razie.
Dobra.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Dziękujemy. Dobrej nocy.
Jakimi zespołami się interesujesz?
Głównie klasycznymi.
Racja. Kocham klasycznego rocka.
Mia!
Hej. Wszystko w porządku?
Nie dogaduję się z ludźmi.
Jak zwykle.
Adam. After-party w Darren's. Idziesz?
Tak, idziemy.
- Idziesz? - Mam godzinę policyjną.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze.
Więc odwieziemy cię wcześniej.
Dzięki, że się z nami dziś włóczyłaś.
Nie ma za co..
Hej, Adam, pocałuj ją i chodź.
Chodź.
Wszystko w porządku?
- Z nami? - Tak.
W porządku.
W końcu poznałaś Liz.
Tak.
Macie wiele wspólnego.
Jest między wami...
pewna więź, albo...
Cieszę się, że o tym wspomniałaś.
Mamy wiele wspólnego.
Na przykład, oboje wolimy dziewczyny
Liz jest z Astrid.
Astrid?
Więc to sobie wyjaśniliśmy.
Szkoda, że nie możesz z nami zostać.
Tak, wiem.
Mia, jedź. Zabaw się.
Mamo? Kat! Odejdźcie od okna.
- Tata? - Wybacz.
Twoim rodzicom to nie przeszkadza,
ale chyba ty nie chcesz, więc...
Chyba coś mnie bierze.
Dobrze.
Daj mi znać, kiedy ci przejdzie.
Do zobaczenia.
Hej, Adam. Mamo, wracaj do środka.
Zawsze w niedziele robimy obiad dla przyjaciół.
Może kiedyś wpadniesz.
Dziękuję.
Może kiedyś.
To nie było w porządku.
Co? Nie powinna się bać wypadów ze znajomymi.
Są tacy jak my.
No właśnie.
- Wyciągamy ją.
Nie ma widocznych deformacji.
Co my tu mamy?
Zapadnięte płuco, połamane żebra.
Chyba trzy.
Zadrapania na nogach i twarzy.
Uszkodzenie mózgu w nieznanym stopniu.
Krwotok wewnętrzny.
Reszta rodziny w drodze.
USG, Rentgen, sprawdzić grupę krwi.
Dajcie tu rentgen.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Muszę sprawdzić, co z moją rodziną.
Kathleen Hall, Dennis Hall i Theodore Hall.
Halo?
Hej, chciałam to zobaczyć.
Pęknięta śledziona, szybko.
Zabieramy Mię Hall na operację.
Zawieźmy ją.
Trzeba usunąć śledzionę, odsączyć płuca
i ustalić źródło krwotoku.
Jeśli chce przeżyć, niech zacznie walczyć.
Walczyć? A niby jak?
Niech ktoś ze mną porozmawia! Pomóżcie mi.
No to zaczynamy.
Do roboty.
Dziękuję.
GCS nadal wysokie.
Czy umrę?
Czy tak to się skończy?
Oto sekret, kochanie.
Ty to kontrolujesz.
Czy przeżyjesz, czy umrzesz, to zależy od ciebie.
Więc walcz ile masz sił.
Dzwoń do banku krwi. Potrzebuję dwóch jednostek O-.
I dwóch zapasowych.
Chyba potrzebne będzie znacznie więcej.
Skontaktujmy się z jej rodziną.
Już się robi.
Jeden rodzic jest w drodze na salę operacyjną.
Tata?
Musimy zmniejszyć opuchliznę.
Poszczęściło mu się, jak na taki wypadek.
Hej, Mia! Zobacz, kto się włóczył na zewnątrz.
Chcemy go?
Byłem głodny.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Bo byłeś głodny, a my mamy dużo jedzenia do zjedzenia...
Uwielbiam jedzenie do zjedzenia.
Z drogi. Jestem w dwupaku i muszę świętować.
Jem za dwoje.
Co u ciebie, Willow?
Witaj, Adam. Miło cię widzieć.
Bądź grzeczny, a będziemy widzieć się częściej.
- Rozumiemy, mamo. - Dziękuję.
Chodź.
Kto to jest? Bobby Schayer z Bad Religion.
Tim Leitch z FEAR.
Koleś z Dead Moon. Andrew Loomis.
I ten z The Wipers, Sam Henry.
Jeśli się zastanowić,
Portland to przystań dla legendarnych punkowych perkusistów, prawda?
Słuszna uwaga.
Mia, chłopak zna historię punk rocka.
Dziękuję.
O mój Boże. Coś mnie użądliło.
Co takiego?
Pszczoła?
- Jesteś pewna, że to pszczoła? - Tak.
Musimy wyjąć żądło.
Nie zrobisz tego.
To jedyna rzecz, jaką pamiętam ze skautów.
Mam je.
Bardziej sexy niż pęsetą.
Wyluzuj, kobieto, już jesteś w ciąży.
Powinnaś być żądlona częściej.
Sorry, że to mówię, ale to było więcej,
niż od ostatniej randki.
Tak, może powinniśmy coś z tym zrobić.
Podoba mi się ta myśl.
Adam?
Wchodzę.
Nie, nie możesz.
Muszę ci coś powiedzieć.
Do tego, za późno. Już wchodzę.
O, Boże.
Schroeder.
Hej.
Myślałam, że poszedłeś do domu.
Zabłądziłem.
Naprawdę się nauczyłeś na skautach wyjmowania żądła?
Nie, zmyśliłem to.
Chciałem cię pocałować w dłoń
przy wszystkich znajomych.
Co chciałeś mi powiedzieć?
Dziś było cudownie.
Jesteście taką prawdziwą rodziną.
Nigdy nie widziałem czegoś podobnego.
Imponujące.
Nie zawsze tak było, wierz mi.
Kiedy byłam dzieckiem, wszystko było takie chaotyczne.
Późno wracali, więc siedziałam do późna.
Tata bywał w trasie tygodniami.
Dopiero kiedy Teddy się urodził to się zmieniło.
A jak u ciebie? Jacy są twoi rodzice?
Nie są częścią mojego życia.
Nie pamiętam wspólnego posiłku.
Z ojcem trudno się skontaktować.
Więc...
Adam.
Jest ok. Nie przeszkadza mi samotność.
I tu się mylisz,
nie jesteś sam.
Już nie.
Poczekaj.
Zwolnijmy, ok?
Bez pośpiechu.
Wystarczająco miejsca?
Nieco więcej pod spodem.
- Igła. - Proszę.
Operacja trwała godzinami,
nie było widać końca.
Muszę znaleźć rodzinę.
Kim?
Kim, czekaj!
Przyszłam najszybciej jak mogłam. Co się stało?
- Co z nimi? - Nie wiadomo.
Babcia, dziadek.
Musimy się czegoś dowiedzieć.
Przepraszam, nazywam się Estelle Hall.
Nasz syn, Denny Hall, jego żona, Kathleen,
i ich dwójka dzieci mieli rano wypadek i chciałbym się dowiedzieć, co z nimi.
- Oczywiście. - Państwo Hall?
Jestem Liddy, z opieki społecznej.
Przydzielono mi państwa sprawę.
Bardzo mi przykro.
Nie zdołałam porozmawiać z lekarzami,
ale wiem, że Mia i Dennis ciągle są operowani.
Najprawdopodobniej przewiozą ich na OIOM.
Informacji o Kathleen nie ma jeszcze w systemie.
Ale Theodore...
- Teddy? - Tak, Teddy
Był przytomny, gdy go przywieźli.
Jest teraz na tomografii.
Niech państwo na razie usiądą,
podejdę, kiedy będę miała informacje, dobrze?
Dziękujemy.
Henry i Willow są już w drodze.
Dzwoniłam do Adama, zostawiłam mu kilka wiadomości,
ale jeszcze się nie odezwał.
Są dwa rodzaje ludzi, Kim.
Ci, lubiący prawdziwą kawę
i ci, którzy lubią napoje o śmiesznych nazwach.
Nie wstydzę się, że kocham
Chai Latté z cynamonem.
Dziękuję bardzo.
Trochę pachnie jak świąteczne wymiociny.
Mnie smakuje.
Jak z Adamem?
Super?
Wydaje się, że to coś poważnego.
To szaleństwo. Nie jem, nie śpię.
Ale...
Nienawidzę chodzić na jego koncerty.
Przez muzykę, czy...
Nie, muzyka jest super.
Pisze świetne piosenki i...
Nie wiem, ale kiedy schodzi ze sceny,
mam ochotę polizać mu twarz.
O kurcze.
Ale kiedy włóczę się z jego paczką,
Czuję się jak...
Jak ryba poza wodą?
Jak ryba na Marsie.
Daj spokój, boisz się jego, a nie jego przyjaciół.
Jest starszy, gra w zespole.
I te wszystkie jego fanki,
to straszne, rozumiem.
Co, jeśli się nie uda?
Pomożesz mi się pozbierać?
Jasne, że tak.
Ale jeśli się uda,
lepiej nie zmień się w jedną z tych,
które mówią zawsze w liczbie mnogiej.
"Kochamy zimę."
"Nie używamy dezodorantu."
"Jemy tylko komosę ryżową."
Jeśli się w taką zamienisz, zastrzelę cię.
Jeśli tak się stanie, sama dam ci broń.
Mamo?
Jaka jest najseksowniejsza rockowa laska?
- Debbie Harry. - Dobra, dzięki.
Albo Patti Smith lub Joan Jett.
Lucinda Williams, chociaż gra country.
Kim Gordon.
Co to, jakaś praca domowa?
Nie, to na Halloween.
Wychdzę z Adamem.
Idziesz jako rockmanka?
Nawet nie chcę iść.
Króliczku.
Co się dzieje?
Chcę wejść do świata Adama.
Chcę być jak jego przyjaciele.
A co, jeśli mi się nie uda?
To punk rockowe życie chwilą.
Wtedy oddasz mi moje ubrania
i zaczniesz żyć po swojemu.
Skarbie, to tylko jedna noc.
Racja?
Wiesz, że to nie twój klimat,
ale spróbuj się zabawić i zobacz jak to jest.
Może się nawet zdziwisz.
Hej, Adam.
Kurcze, Hall. Nie wiedziałem, że cię na to stać.
Wzajemnie.
Jestem Beethoven.
Ludwig.
Wejdźmy do środka.
Jak leci, Adam?
Debbie Harry zawsze mawiał:
"Kieliszek przed pokazem działa cuda." więc...
Do dna.
Nie, dziękuję.
Dobra, gdybyś jednak chciała to bierz.
Hej, Adam. Wchodzimy.
Lecimy zagrać swoje.
Nie uciekaj z przebranym za mnie.
Spróbuję.
Udanej zabawy.
O, Boże, Mia.
Wyglądasz świetnie. Dostałaś to w Seattle?
Hej, może piwko?
Chociaż daj mi swój numer.
Panie i panowie, przed wami Willamette Stone!
Wesołego Halloween.
Idziesz?
Mia, chodź ze mną.
Chwilka.
Hej.
Przepraszam. Zróbcie miejsce.
Na razie, Adam. Pa, Mia.
Na razie.
Pa.
No więc...
Podobam ci się taka?
Nareszcie to rozgryzłaś.
Nie, poważnie.
Podobałam ci się taka, jak dziś?
Wiesz, co mi się podobało?
To, że się dobrze bawiłaś.
To, że zechciałaś zatańczyć w tłumie.
To było fajne.
No tak, ale czy podobam ci się bardziej,
no wiesz,
- taka jak teraz? - Bardziej, niż co?
Niż normalna Mia.
W peruce, z makijażem, w przebraniu.
Mia, mam gdzieś twoje przebranie.
Nie rozumiesz?
Jesteś tą samą dziewczyną, którą kochałem wczoraj.
I tą samą, którą będę kochał jutro.
Możemy gdzieś pójść?
Jasne.
Co to za miejsce?
Stara szopa na łodzie.
Któregoś dnia ją wyremontujemy,
będziemy tu ćwiczyć i nagrywać.
Jest idealna.
Tak jak ty.
Adam.
Tak?
Ja nigdy...
Wyobraź sobie, że razem gramy.
Adam, to nie ma sensu.
Owszem, ma.
Dobrze, więc zdejmijmy ci kurtkę.
Ok.
W porządku.
Więc mamy cztery struny.
Mamy strunę C
i G,
D
oraz A.
Gdybym miała grać glissando,
byłoby to tak.
A gdybym zagrała pizzicato,
to w ten sposób.
A jeśli forte.
Wiem, co to forte.
Intensywna terapia.
Jak się masz, piękna?
Powiedziałam im, że cię nie zostawię.
Nie spuszczę cię z oczu.
Kolejna osoba z wypadku, siostro Davis.
Tata. Dzięki Bogu.
O, mój Boże, George.
Czy on z tego wyjdzie?
Aktualizujemy jego dane w systemie.
Doktor z wami zaraz porozmawia.
Tato?
Gdzie on jest? Dokąd go zabraliście?
Wypiszę tylko zalecenia i jest wasza.
Dziewczyna dostała niezły wycisk.
Tak, a to jeszcze nie wszystko. Taki wypadek.
Matka zginęła na miejscu. Ojciec na stole operacyjnym.
Biedaczka obudzi się sierotą.
Jeśli w ogóle się obudzi.
Mamo.
Tato!
Dogonię cię!
Kocham cię.
Teddy.
1814.
Teddy.
Cześć, mały. Popatrz tylko na ten pokój.
Masz tu najlepszą miejscówkę.
Wszystko w porządku?
Racja, odpocznij sobie.
Nigdzie się nie wybieram.
Dziadku. Dopiero dotarłam.
Mówią, że najgorsze już za nim.
Wiedziałam, gdzie leży, więc go odwiedziłam,
zanim sprawdzę co u Kat i Den...
Oni nie...
O, mój Boże!
Wybaczcie.
Jesteś teraz mój, Teddy.
Nieważne, co będzie, nie zostawię cię.
Uda nam się.
Muszę coś zrobić.
Ale obiecuję ci to, Teddy.
Adam.
Przyszedłeś.
Nie pozwól, by Teddy dorastał bez rodziny.
Musisz walczyć.
Dasz radę. Musisz.
Mia!
- Przepraszam. - Proszę pana!
- Mia! - Adam.
Mia!
Bycie z Adamem było jak nauka latania.
Ekscytujące i straszne zarazem.
Tamta wiosna była magiczna.
Adam grał w większych klubach
i festiwalach w różnych miastach.
Po ukończeniu szkoły, byli nawet bardziej rozchwytywani.
Do jesieni, interesowały się już nimi wytwórnie.
Ja też zostałam zauważona.
Byłam pierwszą licealistką,
poproszoną o solowy występ na uniwersytecie.
I mimo, że Adam był ciągle w trasie,
to kiedy wracał do miasta, spędzaliśmy czas razem.
Nie wierzę, że utknęłam w szkole na kolejny rok.
Szybko zleci.
Nadal chcesz aplikować do Lewis & Clark?
Oczywiście. Mają świetne kierunki muzyczne.
Potrzebuję uczelni ze stypendium.
Może będziemy mieszkać blisko siebie.
Albo możemy skrócić dystans i zamieszkać razem.
Naprawdę?
Brzmi idealnie.
Była dobra!
Mówiłem już, że nie może pan tam wejść.
Jak to nie mogę? Gówno prawda.
Nie może pan tu być.
Musi się pan uspokoić.
Tylko najbliższa rodzina ma wstęp na OIOM.
Jest pan kimś z rodziny?
Dobra, wygrała pani. Nie jestem.
Wpuśćcie go!
Mam wezwać ochronę?
Adam.
Juilliard?
Zajrzyj do komputera sprawdź, co trzeba zrobić, żeby się dostać.
Mówią, że to najlepsza szkoła.
Pewnie, że tak. Ale jest na drugim końcu kraju.
A w Lewis & Clark też mają świetną ofertę studiów.
Poza tym, tu jest moje miejsce.
Tato, mogę o coś zapytać?
Zawsze.
Tęsknisz czasem za swoim zespołem?
A czemu pytasz?
Zawsze mówiłeś, że odszedłeś, żeby być lepszym tatą.
Ale będąc w zespole też byłeś świetnym ojcem.
Nie musiałeś poświęcać dla nas czegoś, co tak kochałeś.
Nie, skarbie. Z niczego nie zrezygnowałem.
Tę przygodę zakończyłem,
a zacząłem nową z wami.
Czasem to ty dokonujesz wyboru,
a czasem to dzieje się samo.
Ma to jakiś sens?
Tak, to znaczy,
myślę, że tak było ze mną i wiolonczelą.
Sama widzisz.
Myślisz, że wasz zespół mógłby się przenieść?
Nie, czemu?
Nie wiem.
Żeby zobaczyć nowe miejsca.
Może Nowy Jork.
Nie wyobrażam sobie tego. Portland jest naszym domem.
No tak.
Muszę ci coś powiedzieć.
Zamieniam się w słuch.
Chcę kupić te wszystkie płyty.
Kurcze. Całe trzy dolary?
Zwolnij, zakupoholiczko.
Mamo, to mnie tylko stresuje.
Sorry, ignoruj mnie.
Jasne. Nas tu nie ma.
Tato, szczerze, jak mi poszło?
To było fantastyczne, Mia.
Zawsze tak mówisz.
Bo jesteś świetna. Muszą cię zaprosić na przesłuchanie.
Nie rozumiesz.
To Juilliard.
To nie jest album punkowy,
nie wystarczy szarpać za struny i liczyć, że się spodoba.
Przepraszam.
Nie to miałam na myśli.
To bezcelowe.
Nie jestem wystarczająco dobra.
Uważam, że to było niesamowite.
Naprawdę?
Myślę, że potrafię lepiej.
No to do dzieła.
Dobra.
Zróbmy to.
Za każdym razem tęsknię.
To tylko kilka dni. Może nieco więcej.
Wiem, że dacie czadu w City Limits.
Na pewno nie możesz pojechać z nami?
Na pewno zmieścisz się do futerału na gitarę.
Może, ale mam szkołę.
Nie sądziłem, że to jeszcze usłyszę.
- Dawaj, musimy jechać. - Ok.
- Wrócę, nim się obejrzysz. - Dobrze.
No już, jedziemy. Oddamy ci go, dobra?
- Pa. - Miłej zabawy.
Jedziemy.
Jakieś wieści z Austin? Adam się odzywał?
Nie. Dzwoniłam, ale nie oddzwonił.
To nic. Jest zajęty.
Tak, życie w trasie.
Nie rób takiej miny.
O wilku mowa.
Halo?
Hej, kochanie.
Jesteś już sławny i bogaty?
Jeszcze nie.
Ale Merge Records proponują współpracę.
Szaleństwo.
Nie gadaj! To wspaniale, Adam.
Tak, mamy teraz imprezę.
Tęsknię.
Koleś! Wylałeś mi szampana na telefon!
Halo?
Chwila.
Sorry.
Mia, zaczekaj.
Przepraszam, nie zauważyłem cię.
Spoko, tylko wam przyniosłam jedzenie.
Fajnie, dzięki.
Przygotowujemy się do jutra.
To będzie wielki powrót.
To nasz pierwszy występ tutaj od podpisania kontraktu.
Adam.
Tak?
Zaaplikowałam do Juilliard.
- Co? - Tak,
to ta świetna szkoła.
Wiem, co to Juilliard.
Pod wpływem impulsu.
Czy to nie w Nowym Jorku?
Tak.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Próbowałam, ale nie chciałam zapeszać.
Więc dlaczego mówisz mi teraz?
Mam przesłuchanie.
W San Francisco.
Juilliard. Mia, to...
Brawo. To świetnie.
I tak się nie dostanę.
Ale przesłuchanie to i tak wielka rzecz.
Wielu ludzi się nie dostaje.
A więc daj z siebie wszystko, dobra?
Powrotny koncert był inny, niż ich inne koncerty
Był świetny, lepszy i bardziej pewny siebie niż zawsze.
A Adam wyglądał...
...jakby stawał się wielką gwiazdą.
Byli świetni. Jeżdżę za nimi.
Dziękuję za przyjście.
Podobało wam się?
To dobrze.
- Dziękuję wam.
Hej.
Byliście szaleńczo dobrzy.
Cieszę się, że przyszłaś.
Pewnie, że przyszłam.
- Co tam?. - Siema!
- Nie wierzę, że przyszliście! - Jak leci, stary?
- Niezły występ. - Mogę dostać autograf?
Jasne.
O kurcze, ok.
Mam tu napisane Willamette Stone.
Właśnie widzę.
Gotowe.
Jeśli czytasz z nudów,
to może powinnaś zostać w domu.
Nadrabiam z pracą domową.
I szukam czegoś, co mogę sobie wytatuować na lewym cycku.
To wszystko?
Mamy jeszcze serię koncertów w Seattle.
Jedziemy jeszcze dziś, więc...
Na jak długo?
Nie wiem. Może tydzień.
Albo dziesięć dni.
Trudno powiedzieć.
Tak, ale mieliśmy plany.
Pamiętasz? Na moje urodziny?
No tak, cholera. Przepraszam.
W porządku. Mogłeś chociaż mi powiedzieć.
Tak jak ty mi powiedziałaś o Juilliard?
Dla jasności, nie wiedziałem o trasie aż do dziś, więc...
Dlatego się cieszyłeś, że przyszłam?
Dlatego jesteś na mnie wkurzony?
Dlaczego miałbym się wkurzać, że idziesz do szkoły 3000 mil stąd?
Nie idę tam, Adam. To tylko przesłuchanie.
O którym mi nie powiedziałaś, Mia!
Poza tym, nie chodzi tylko o Juilliard.
Rujnujesz nasze plany.
Jesteś kłamcą.
Wal się, Adam! Nic nie zrujnowałam.
Wydaje mi się, że mówiłaś,
że wspólne mieszkanie byłoby idealne?
Nie, wiesz co?
W porządku.
Nieważne.
To ty możesz spełniać marzenia,
a ja mogę spełniać swoje dopiero, gdy się zgodzisz?
A ja będę czekała na twoje powroty co kilka tygodni?
To jest sprawiedliwe?
Okłamałaś mnie, Mia. Mieliśmy plany.
Raz mówisz jedno, a raz drugie.
Napatrzyłem się już na to.
Nie chcę tego.
Nawet jeśli się dostanę do Juilliard,
coś wymyślimy.
Możemy pisać, jest też Skype...
Skype? Skype?
Jezu, Mia! Wiesz, czym jest związek na odległość?
To głupota.
Rozumiesz? Jak randki z duchem.
Ale Skype załatwia sprawę, tak?
Jesteś taka naiwna.
Gówno wiesz o świecie.
Nie wierzę, że to powiedziałeś.
Mam ci to zapisać?
Adam! Wybacz, ale musimy jechać,
jeśli mamy zdążyć do motelu przed świtem.
Nie! Nie możesz mnie tak zostawić!
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Bo może się bałam stracić ciebie!
Wiesz co? Rób, co chcesz, ja zrobię to samo.
Dobrze, ale dla jasności, to ty jesteś tym, który odchodzi.
Ta, jasne.
Państwo Hall?
Tak.
Mia jest nadal nieprzytomna.
Specjaliści zrobią kilka testów,
żeby sprawdzić, czy poradzi sobie bez respiratora.
Czy to dobrze?
Jeśli zacznie samodzielnie oddychać.
Dla osób w śpiączce, pierwsza doba jest decydująca.
Jeśli wykaże jakiś znak świadomości...
- Adam. - Przepraszam, muszę wyjść.
Jedzenie było dobre, ale obsługa...
Bardzo przepraszam, ale taka jest prawda.
To nie jest konieczne.
Kiedy otwieramy prezenty?
- Mia? - Będzie zabawnie!
To co, zaczynamy?
Tak, jasne.
Myślałam, że jesteś w Seattle.
Dziś nie mamy koncertu,
więc pomyślałem, że wpadnę.
A to co?
To replika.
Auli Jolari w San Francisco.
Tam będzie przesłuchanie do Juilliard.
To sufit.
Przykleiłem go.
Jest wielki.
Pomyślałem, że jeśli będziesz go oglądać codziennie,
to na przesłuchaniu nie będzie tak strasznie.
Czego chcesz, Adam?
Mia, przepraszam.
- Wiem, że nawaliłem. - Nie, nie.
Nie możesz tak po prostu znikać z mojego życia
i wracać, kiedy ci się podoba.
Wiem, po prostu,
ludzie często znikali z mojego życia,
a kiedy ty zaczęłaś planować...
Nie stracisz mnie.
Adam, kocham cię.
Ale ostatnie dni były straszne.
Wiem.
Wiem, dla mnie też.
Wszystkiego najlepszego.
Widać, że ty to zapakowałeś.
Cicho bądź, otwórz po prostu.
Wiolonczela i gitara.
Rozumiesz?
Boże, nienawidzę cię.
Kiedy zauważyłeś, że dobrze grasz?
Sam nie wiem.
Daj spokój.
Musisz pamiętać tę chwilę.
Pamiętam jedną noc.
Kiedy zaczęliśmy występować.
Przed występem, Liz wysłała mnie do monopolowego po Red Bulla.
Więc wchodzę, a tam jakiś pijany koleś kupuje Jacka Daniellsa
I wiem, że to on.
Mój stary.
Wtedy mnie...
... zamurowało.
A on spojrzał na mnie i wyszedł.
Nie wiedział, kim jestem.
Cholera, Adam.
Tej nocy grałem, jak opętany.
Nie wiem, czy grałem wtedy dobrze.
Ale wiedziałem, że nic innego się nie liczyło.
Aż do teraz.
Kiedy mam ciebie.
Kiedy gram,
wyobrażam sobie siebie w środku wiolonczeli.
Jest jak mały domek.
Serio?
Właściwie to nie.
Gram, żeby wyrywać facetów.
- Ciebie wyrwałam, prawda? - Tak.
Tak.
Skąd mam wziąć siłę, żeby zostać?
Jak to będzie obudzić się jako sierota?
I nie poczuć zapachu naleśników taty?
Nigdy nie rozmawiać z mamą, kiedy zmywa naczynia?
Jak mam też odejść?
Pielęgniarka powiedziała, że to ja decyduję.
Czy żyję, czy umrę.
Że to zależy ode mnie.
I to najbardziej mnie przeraża.
Mia Hall.
Powodzenia.
Dziękuję za podwózkę, dziadku.
To było...
Dziękuję.
Mia.
Chciałem tylko powiedzieć,
że oglądałem twoje przesłuchanie.
Zza kulis.
Miałem wrażenie, że wiolonczela tego nie przetrwa.
Nie wiedziałam, że tak potrafię.
A jednak.
Byłaś nieustraszona.
Dałaś z siebie wszystko.
Mia.
Masz w sobie coś wyjątkowego.
Twój tata też to miał,
ale nigdy mu tego nie powiedziałem.
Nie interesowałem się jego muzyką,
z tobą nie popełnię tego samego błędu.
Jeśli ci z Juilliard cię nie przyjmą,
to są głupcami,
bo to było magiczne.
Dziękuję, dziadku.
Hej, wróciłaś.
Ta piosenka była piękna, Adam.
Taka ma być.
Jak poszło?
Podbiłaś ich serca?
Dadzą ci pełne stypendium?
Chyba poszło dobrze.
Jakbym grała do posągów.
Daj spokój, pewnie ci poszło lepiej, niż myślisz.
A jeśli nie...
Właściwie...
Adam, zagrałam lepiej niż kiedykolwiek.
Byłam jak opętana, a muzyka...
wylewała się ze mnie.
Boże. Nigdy nie czułam czegoś takiego.
Żałuję, że tego nie widziałem.
Ja też.
Ten jeden raz wierzyłam, że mi się uda.
Czemu nie zadzwoniłaś, żeby się pochwalić?
Powinnam była, ale...
Nie chcę się kłócić, dobrze?
Wiem, ja też nie.
Dobrze, więc grałaś lepiej niż kiedykolwiek.
Uczcijmy to.
Dlaczego nigdy nie napisałeś dla mnie piosenki?
Sam nie wiem. Nie idzie mi dobrze pisanie o szczęśliwych rzeczach.
Jeśli chcesz piosenki, musiałabyś mnie zdradzić, albo coś.
Co musiałabym zrobić dla całej płyty?
Nie bądź chciwa.
Pewnie i tak się nie dostanę.
Tam była setka innych kandydatów.
Więc nie muszę decydować, prawda?
Ale jak się dostaniesz, to już decyzja podjęta.
Mia, nie będę palantem,
który powstrzymuje cię przed pójsciem na Juilliard.
Ty byś mi pozwoliła.
Właściwie już to zrobiłam.
Idziesz do swojego Juilliard.
Tak, wiem.
Ale nadal tu jestem.
I wciąż cię kocham jak wariat.
Ja ciebie też.
Tutaj jesteś.
Wszędzie cię szukałam.
Odwołano twój koncert?
Jakby mi zależało.
- Przepraszam, nie chciałem... - W porządku.
Rozumiem.
Już pierwszego dnia.
Kiedy przechodziłem obok sali
i zobaczyłem jak gra, wiedziałem, że to jest to.
Boże, ale ze mnie dupek.
Przestań, Adam.
Dostała się? Do Juilliard?
Nie wiem.
Listy przychodzą w piątki.
Dziś powinna przyjść odpowiedź.
Nie mogę.
Nie mogę jej znów stracić.
Chodźmy.
Co teraz?
Muszę tam wejść. Muszę ją zobaczyć.
Jedna kobieta rodzi w łazience na trzecim piętrze.
Stęka i krzyczy!
Krew jest wszędzie!
To bardzo niehigieniczne,
ktoś musi do niej zejść.
Dobrze...
Ktoś musi natychmiast tam pójść!
- Cholera! - Teraz!
Mówiłam panu, że nie może pan tam wejść.
Wezwijcie ochronę. Natychmiast.
Mia Hall?
Proszę, chcę poczuć twój dotyk.
- Mia. - Proszę.
- Łapy precz. - Idziemy.
Co robicie? Puśćcie mnie!
Nie możecie!
Próbowałam po dobroci.
Nie byłabyś taka mądra, gdyby ciebie to spotkało.
Uspokój się.
- Willow? - Willow?
Co się, u diabła, dzieje?
Chcieli się włamać do OIOM-u.
Bo ta wredna pielęgniarka nie chciała nas wpuścić do Mii.
Znam te dzieciaki, więc pozwól, że ja się nimi zajmę.
Proszę ich trzymać w poczekalni.
Co wy sobie myśleliście?
Muszę zobaczyć Mię.
Teraz będzie cię potrzebować jeszcze bardziej.
Hej, co się dzieje?
Willow, co się stało?
Willow, czemu nie jesteś z Teddy'm?
Willow.
O, cholera.
Teddy!
Państwo Hall.
- Teddy. - Nazywam się Dr. DeVenne.
- Teddy? - Bardzo mi przykro.
Gdzie on jest?
Miał krwotok nadtwardówkowy.
Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.
Nie!
Nigdy nie będzie lepszy w baseballu.
Nie zda prawa jazdy.
Nie pocałuje dziewczyny.
Nie złapiesz mnie!
Nie zakocha się.
Boże!
Nie chcę... Nie chcę...
Boże, nie chcę...
Nie chcę już przez to przechodzić.
Niech to się już skończy!
Daj mi jej kartę.
Ma twardy brzuch. Pełny płynu.
Jezu. Splenektomia, obrzęk mózgu, zapadnięte płuco.
Szybko. Ciśnienie i puls spadają.
Z powrotem na stół. Szybciej.
Z drogi. Otwórzcie drzwi.
- Do windy. - Z drogi!
Wiedzą, że jedziemy?
Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy, kochanie.
Teraz twoja kolej.
Mój Boże. Mia.
- Boże. - Adam.
Żegnaj, Adam.
Jeszcze chwila.
Poczęstuję się.
- Nie! - Dziękuję!
Zdrowie.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć...
- Jesteś! - Jestem!
...pięć, cztery...
...trzy, dwa, jeden.
Szczęśliwego Nowego Roku!
"Nawet, gdy marnowali czas,
"tak na prawdę go nie marnowali.
"Zupełnie, jakby wspólny czas nie mógł być zmarnowany."
Kto to powiedział?
Jakiś koleś, w jakiejś książce.
A o czym była mowa?
O parze w jakimś filmie.
Chodzi o to...
Tak, maestro?
...że mógł mówić o nas.
Mógł.
Obiecaj.
Obiecuję.
Zaraz, co ja obiecuję?
Że Nowy Rok spędzimy razem.
Chociaż daleko od siebie, to i tak będziemy razem.
Nie, to nie wystarczy. Żaden Skype,
żadne smsy, razem.
Kochanie, wiesz, że nie możemy sobie tego obiecać.
Więc oboje wiemy, dokąd to zmierza.
Chyba tak.
- Dobrze. - Pyszności!
Na co się gapisz?
Jesteśmy zafascynowani.
- Ty! - Fascynujące.
Teraz ty nakładasz.
Perkusista. Jakby walił w bębny.
Dawaj swój talerz. Gotowi?
Patrzcie! Przyszła.
Hej!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Jeśli nadal jesteś pijana, dostajesz szlaban.
Jeśli nie, masz szczęście.
Nie jestem pijana.
Całą noc cię nie było. Opowiadaj.
Jak impreza?
W porządku.
A jak Adam?
Dobra, przenosimy się do innego pokoju.
No już.
Zabieraj ich.
Obejrzymy Paradę Róż.
No już. Idziemy.
Przepraszam.
Boże, to ohydne.
Nieprawda.
Boże.
Ty zmywasz, ja suszę.
Dobrze.
Poczujesz się lepiej.
Ciepła woda, płyn.
Boże.
Jestem w rozsypce.
Spędziliśmy razem idealne półtora roku.
A teraz rozchodzimy się w różnych kierunkach.
Czy to koniec?
Tak.
To przez koniec miłości ludzie się rozstają.
Nie rozstają się z miłości.
Ale co ja wiem?
Wiesz dużo.
Po prostu niewygodna jest miłość w tym wieku.
Zwłaszcza, gdy jest prawdziwa.
Gdybyśmy nie byli muzykami...
...moglibyśmy pójść razem na studia.
Wiesz, jak normalni ludzie.
Nic nie jest normalne, Mia.
Każdy związek jest ciężki.
Nie muszę ci o tym mówić.
Tak, wiem.
Nie wiń za to muzyki.
Tak, ale to przez muzykę się rozstaliśmy.
Gówno prawda, Mia. Wiesz o tym.
Co mam teraz zrobić?
Jestem kompletnie załamana.
Pójdziesz na Juilliard
i zmieciesz innych wiolonczelą.
Albo nie.
Zostaniesz z Adamem i przeżyjesz wiele przygód.
Albo nie.
Może jutro w Ziemię walnie kometa.
A może nie.
Życie to wielki, śmierdzący bałagan.
To też jest w nim piękne.
Cokolwiek zrobisz, wspieram cię.
Zawsze coś wygrasz.
Ale zawsze jest też jakaś porażka.
Cóż mogę powiedzieć, skarbie?
Prawdziwa miłość to suka.
Dziadku.
Dziadku, co mam zrobić?
Zastanawiałem się, co twój tata chciałby, żebym ci powiedział.
Cholernie dobry ojciec, co?
Lepszy ode mnie.
Pamiętam dzień, w którym odszedł z zespołu.
Po prostu powiedział:
"To koniec. Nadszedł ten moment"
Byłem zdziwiony.
Nigdy nie lubiłem brzmienia kapeli,
ale wiedziałem, jak ważna była dla niego.
Więc go zapytałem: "Dlaczego rezygnujesz?"
A on powiedział:
"Trzeba się poświęcać dla dzieci".
"Dla dzieci."
Powiedział to bez zastanowienia.
Dlatego odszedł.
Dla Teddy'ego.
Dla ciebie.
To był dzień, w którym usłyszał jak grasz.
To na niego wpłynęło.
Twój niezwykły talent...
Nie mógł w to uwierzyć.
A on chciał dać ci jeszcze więcej.
Więc odszedł z kapeli,
sprzedał perkusję
i kupił ci wiolonczelę.
Poświęcenie.
To robimy dla naszych ukochanych.
Jeśli chodzi o mnie, Mia.
Chcę, żebyś żyła.
Bardziej, niż cokolwiek innego.
Chcę, żebyś walczyła, żeby zostać.
Ale, kiedy wszyscy odeszli,
zrozumiem, jeśli zdecydujesz inaczej.
Ta walka może być dla ciebie zbyt ciężka, więc...
Jeśli chcesz odejść,
Wiedz, że to nic złego.
To w porządku.
Rozumiem.
Dziękuję.
Dziadku?
Hej.
Cześć.
Tylu ludzi do ciebie przyszło,
że straciłam rachubę.
Ale było ich co najmniej trzydziestu.
Jedni z rodziny, inni nie,
ale jesteśmy twoją rodziną.
Nadal masz rodzinę, Mia.
Spójrz.
To moje ulubione zdjęcie.
Byłaś wtedy taka szczęśliwa.
Cokolwiek się stanie,
taką na zawsze cię zapamiętam.
Najlepszego dnia w życiu nawet się nie spodziewałam.
To było w Święto Pracy,
zanim między mną i Adamem zaczęło się psuć.
Niby zwykły obiad z rodziną i znajomymi.
Ale było w nim coś niezwykłego.
Pojawiało się co raz więcej ludzi.
Znajomi taty z czasów kapeli
i ci z kapeli Adama.
Willow i Henry przyszli ze swoim dzieckiem.
Tata wyjął grilla z piwnicy,
i razem z Teddy'm robili hamburgery.
Kiedy zapadał zmrok,
Henry zaproponował rozpalenie ogniska.
Mia!
Nie ma mowy. Nie zagram dla was.
Nie dla nas, z nami.
Poważnie, Mia, Jeśli nie zagrasz, ja to zrobię.
Słyszałaś kiedyś dźwięk tysiąca umierających kotów?
Chodź, Hall. Zagrajmy razem.
Nienawidzę was.
Tak jest, Mia.
Zagraj z nami.
Zawsze myślałam, że wiolonczela to instrument solowy.
Pewnie dlatego zawsze mi się to podobało.
Tylko ja i moja wiolonczela.
Ale tej nocy, przy ognisku,
grając z Adamem i innymi,
pojęłam, że byłam w błędzie.
Wiolonczela to nie instrument solowy.
To część czegoś większego.
Mama i tata zawsze mieli swoją scenę.
A Adam swoją.
Zawsze byłam zazdrosna, bo ja jej nie miałam.
Aż do tego ogniska.
To była moja scena.
To było moje miejsce.
Tak wygląda szczęście.
Które nigdy się już nie powtórzy.
Po tej melodii.
Adam.
Mia.
Nie.
Zostań.
Wielka część twojego życia rozpadła się,
po tym, co się stało.
Nie jestem głupi, żeby myśleć, że to naprawię.
Nie możesz.
Ale byłem w twoim domu.
Wspiąłem się na balkon, jak zawsze.
I znalazłem to w twojej skrzynce.
Włamałem się i ukradłem twoją pocztę,
więc FBI pewnie o mnie wie.
"Droga Mio,
"z nieopisaną przyjemnością..."
Mia, dostałaś się.
Do Juilliard. Mia, udało ci się.
Dostałam się.
Pojadę z tobą, jeśli tego chcesz.
Przeniosę się do Nowego Jorku.
Zrobię wszystko, co zechcesz.
Tylko, proszę, zostań.
Jesteś moim domem, Mia.
Nieważne, gdzie będziemy.
Ważne, że razem.
Teraz już to wiem.
Zrobiłbym wszystko, żebyś została.
Nie mogę.
Wiesz, że nie mogę.
Wciąż nad tym pracuję, ale...
Napisałeś dla mnie piosenkę.
Oddychaj głęboko, pełną piersią
Wiedz, że tu jestem
Wiedz, że jestem
I czekam
Bądź silna, moje złotko
Nie musisz się bać
Czekam
Niedługo się zobaczymy
Jak serce takie jak twoje
Mogło pokochać moje?
Jak mogłem żyć kiedyś?
Być tak ślepym?
Tak ślepym
Otworzyłaś me serce...
Nadal masz rodzinę
A twoja miłość
To wszystko, czego mi potrzeba
Zrobię wszystko, jeśli zostaniesz.
Jeśli chcesz odejść,
wiedz, że to nic złego.
Jak mogłem żyć wcześniej?
Jak mogłem żyć?
Mia.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.