เดอะ ฮอบบิท
โฟรโดหลานรัก
ครั้งหนึ่งเจ้าเคยขอให้ข้า...
เล่าการผจญภัย ทั้งหลายแหล่ให้เจ้าฟัง
ถึงข้าจะพูดได้ว่า
สิ่งที่ข้าเคยเล่า
เป็นความจริง
ก็อาจพูดได้ว่าข้าเล่าไม่หมด
ข้าแก่ชราแล้ว โฟรโด
ข้าไม่ใช่ฮอบบิทคนเดิมที่ข้าเคยเป็น
ข้าว่า
ถึงเวลาที่เจ้าจะได้รับรู้เรื่องราว...
ที่เกิดขึ้นจริงๆ
มันเริ่มต้น
เมื่อนานมาแล้ว
ในดินแดนไกลออกไปทางตะวันออก
สถานที่ซึ่งเจ้า ไม่อาจพบเจอได้ในโลกทุกวันนี้
ไชร์
ที่นั่นคือนครแห่งเดล
เดล
ตลาดค้าขายเป็นที่รู้จัก
กว้างไกล
อุดมไปด้วยผักและผลไม้
สงบสุขและรุ่งเรือง
เมืองที่อยู่หน้าประตูมหาอาณาจักร
ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ
เอเรบอร์
ปกครองโดยธรอร์
กษัตริย์ในเขตใต้ขุนเขา
กษัตริย์เหนือกษัตริย์แห่งคนแคระทั้งปวง
อำนาจของธรอร์เป็นปึกแผ่น
ไม่เคยต้องสงสัยว่าจะคลอนแคลน
ทายาทสืบทอดบัลลังก์เขา
คือลูกชาย
และหลานชายเขา
โฟรโดเอ๋ย เอเรบอร์นั้น
ลึกเข้าไปในขุนเขา...
ความงามของเมืองปราการนี้ ลือเลื่องเป็นตำนาน
ขุมทรัพย์ฝังอยู่ในดิน
แก้วแหวนอัญมณี
สกัดจากหิน และสายทองคำพร่างพรูมิรู้จบ
ไหลรินราวแม่น้ำผ่านก้อนหิน
ทักษะการช่างของคนแคระ
ไม่มีใครเทียบได้อัญมณีประดับเรือน
งามล้ำค่า
จากเพชรแท้ มรกต ทับทิบ และไพลิน
ยิ่งพวกเขาค้นลึกลงไป
สู่ความมืดมิด
นั่นคือสถานที่ที่พวกเขาพบมัน
หัวใจแห่งขุนเขา
เพชรอาเคนสโตน
ธรอร์เรียกมันว่า อัญมณีแห่งราชันย์
เขาถือมันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ
จากสวรรค์
ที่ทุกเผ่าพันธุ์ต้องยอม
ศิโรราบ
กระทั่ง
กษัตริย์พราน ธรันดูอิล
ขณะที่คนแคระมั่งคั่งขึ้น
แต่ไมตรีจิตกลับเหือดแห้งลง
ไม่มีใครรู้สาเหตุแห่งความแตกแยก
พวกเอลฟ์ว่า
คนแคระขโมยสมบัติตนไป
พวกคนแคระกลับว่าอีกอย่าง
พวกเขาว่ากษัตริย์เอลฟ์ ไม่ยอมจ่ายในส่วนที่พวกเขาพึงได้
น่าเศร้าที่พันธมิตรอันเก่าแก่
ต้องขาดสะบั้นลง
มิตรภาพระหว่างผู้คน ช่างจางหายได้โดยง่าย
เพื่อสิ่งใดกัน
กาลเวลาแปรเปลี่ยน
ความล่มสลายเริ่มมาเยือน
ความลุ่มหลงในทองคำของธรอร์
ทวีความรุนแรง
ความเจ็บป่วยเริ่มครอบงำเป็นเจ้าเรือน
ความเจ็บป่วยที่เกิดในจิตใจ
จิตอันเจ็บป่วยของผู้มีอำนาจ...
นำมาซึ่งภัยร้าย
เริ่มแรกพวกเขาได้ยินเสียง
คล้ายพายุใหญ่
ดังมาจากทิศเหนือ
ต้นสนบนภูเขากระแทกแตกกร้าว
ในสายลมแล้ง
บาลิน แจ้งสัญญาณเตือนภัย
ระดมพลทั้งหมดประจำการ
มันคืออะไร
มังกร
มันคือ
มังกรไฟจากแดนเหนือ
สม็อก
มันมาแล้ว
วันนั้นผู้คนพากันล้มตาย
อเนจอนาถ
เมืองมนุษย์นี้ไม่มีค่าอันใดเลย
ต่อสม็อก
ดวงตามัน
มุ่งมาดอยู่ที่อีกจุดหมายหนึ่ง
มังกร
ที่มัวเมาในทองคำ
ด้วยกิเลสดำมืด
และรุนแรง
ไม่
มาเร็ว
อเรบอร์สูญสิ้นแล้ว
มังกรตัวนั้น
จะเฝ้าขุมทรัพย์ที่ชิงมา...
ตราบเท่าที่มันมีชีวิต
เอาชีวิตรอดก่อน
ช่วยเราที
ธรันดูอิลไม่เสี่ยงชีวิตพี่น้อง
เพื่อสู้ไฟพิโรธของมังกร
ไม่มีความช่วยเหลือจากเอลฟ์
ในวันนั้นหรือวันใดนับจากนั้น
เมื่อถูกปล้นชิงบ้านเกิด...
คนแคระแห่งเอเรบอร์พเนจรพลัดถิ่น
ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่กลับตกต่ำ
เจ้าชายคนแคระออกทำงานที่เขาหาได้
ใช้แรงงานรับจ้างในหมู่บ้านมนุษย์
เขาจดจำได้เสมอ
ภาพภูเขาปะทุควันใต้ดวงจันทร์
ต้นไม้สันดาปไหม้ดั่งคบเพลิง
เขาเคยได้เห็นมังกรพ่นไฟ
บนท้องฟ้า
และเมืองถูกเผากลายเป็นเถ้า
เขาไม่มีวันให้อภัย
และเขาไม่มีวันลืม
ไกลออกไปยังอีกสุดมุมโลก
มังกรเป็นแค่
เรื่องหลอกเด็ก
ขึ้นไปแล้ว
เป็นแค่การละเล่น
โดยพ่อมดผู้ร่ายเวทย์
ในเทศกาลกลางถดูร้อน เ
ไม่ได้น่ากลัว
ไปกว่าผงนางฟ้า
บิลโบ
โฟรโดเอ๋ย นั่นล่ะคือเวลา
ที่ลุงก้าวเข้ามา
บิลโบ บิลโบ
มันคือจุดเริ่มของมิตรภาพที่ไม่น่าเชื่อ
ซึ่งยั่งยืนอยู่ชั่วอายุขัยของข้า
แต่นั่นไม่ใช่จุดเริ่มแห่งเรื่องราวของข้า สำหรับข้า มันเริ่มต้น...
มันเริ่มต้นอย่างที่เจ้าคาดเดาได้
ในโพรงใต้ดิน...
มีฮอบบิทอาศัยอยู่นายหนึ่ง
ไม่ใช่โพรงชื้นแฉะ คลาคล่ำด้วยหนอนและกลิ่นโคลนหืน
ที่นี่คือบ้านของฮอบบิท
ที่ซึ่งหมายถึง อาหารอร่อยและหัวใจอบอุ่น
ความสบายทั้งหลายเช่นที่บ้านควรมี
ขอบใจ
นี่อะไร
ของส่วนตัว
มืออย่าซน
มันยังไม่ถึงเวลา
เวลาอะไรเหรอ
อ่านไง
แล้วนี่มันกองอะไร
จดหมายตอบรับมางานเลี้ยง
อ้อจริงสิ วันนี้ใช่ไหม
ทุกคนรับปากจะมา
ยกเว้นพวกแซ็ควิล แบ๊กกิ้นส์ ที่ขอให้ลุงออกปากเชิญเอง
ให้เชิญเนี่ยนะ
- ข้ามศพข้าไปก่อนเหอะ - พวกเขาก็คงอยาก
ข้ามศพลุงนะ
พวกเขาคิดว่าลุงมีทองคำเต็มล้นอุโมงค์
แค่หีบเล็กๆ ไม่ได้ล้นอะไรเลย
แล้วยังเหม็นกลิ่นสาบโทรลล์
ลุงทำอะไรนั่นน่ะ
ปลอดภัยไว้ก่อน
ข้าเคยจับได้ว่าแม่นั่นขโมยเครื่องเงินข้า
- ใคร - โลบีเลีย แซ็ควิล-แบ๊กกิ้นส์
นางแอบหยิบช้อนข้าทุกอันยัดใส่กระเป๋า
ผู้หญิงขี้ขโมย
คอยระวังแม่นี่ให้ดีหลังจากข้า...
หลังจากข้า...
หลังจากลุงทำไมเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก ไม่มี
มีบางคนเขาสงสัยท่าทางลุงนะ
พวกเขาคิดว่าลุงแปลกๆ ไป
แปลกเหรอ
ไม่คบใครเลย
ไม่คบใคร ข้าเนี่ยนะ เหลวไหล
ช่วยลุงทีซิ
เอาไปติดที่รั้วหน้า
ห้ามเข้า ยกเว้นมางานเลี้ยง
ลุงว่าเขาจะมาไหม
ใคร
แกนดัล์ฟ
เขาไม่พลาด โอกาสจุดพลุวิซพอปเพอร์หรอก
รับรองสวยสะเด็ดยาด คอยดูสิ
- นั่นสิ ข้าไปล่ะ - ไปไหน
ป่าอีสต์ฟาร์ธิง ข้าจะไปเซอร์ไพรส์เขา
งั้นรีบไป เจ้าจะได้ไม่สาย
เขาไม่ชอบให้ใครสาย ไม่เลย ไม่ใช่ว่าข้า
เคยเป็นอย่างนั้น
เมื่อสมัยนั้นข้าตรงเวลาเสมอ
ข้าประพถติตัวเป็นที่นับถือ เ
และไม่เคยมีสิ่งเหนือคาดคิดใดๆ
เกิดขึ้นกับข้า
การผจญภัยสุดคาดคิด
60 ปีก่อนหน้านั้น...
- สวัสดี - หมายความว่าไง
เจ้าอยากให้ข้ามีเช้าที่ดี หรือจะบอกว่าเช้านี้ดี
ไม่ว่าข้าจะว่าดีรึไม่
หรือเจ้าคงแค่อยากว่า เจ้ารู้สึกดีเช้าวันนี้
หรือเจ้าแค่จะบอกว่าเช้าวันนี้มันควรจะดี
ก็ทุกความหมายเลยกระมัง
ให้ช่วยอะไรไหม
ก็ต้องรอดูก่อน
ข้ามาหาคนไปร่วมผจญภัยด้วยกันน่ะ
ผจญภัยเหรอ
ไม่ ข้านึกไม่ออก ว่าจะมีฮอบบิทแถวนี้ที่ชอบผจญภัย
ความวุ่นวาย ที่ไม่สะดวกสบายไปซะทุกอย่าง
กลับบ้านกินข้าวเย็นช้าอีก
สวัสดี
คิดดูสิ ข้ามีชีวิตยืนยาว เพื่อมาฟังคำขับไล่
จากลูกชายเบลลาดอนนา ตุ๊ก เหมือนข้าเป็นพ่อค้าเร่
ท่านว่าไงนะ
เจ้าเปลี่ยนไปและไม่ใช่ในทางดีขึ้น
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
ขอโทษ เรารู้จักกันเหรอ
เจ้ารู้ชื่อข้า ถึงจะจำไม่ได้ ว่าข้าชื่อนี้
ข้าคือแกนดัล์ฟ
และแกนดัล์ฟก็หมายถึง...
ข้า
แกนดัล์ฟ ไม่ใช่พ่อมดพเนจร
ที่ทำพลุเก่งๆ นะ
ผู้เฒ่าตุ๊กเคยเอามาเล่น เทศกาลกลางฤดูร้อน
ไม่นึกว่ายังอยู่นะเนี่ย
แล้วจะให้ข้าไปไหน
อยู่ไหน...
เจ้าจำอะไรเกี่ยวกับข้าได้บ้างก็ยังดี
ถึงจะเป็นแค่พลุก็เถอะ
เอาละ เป็นอันตกลง
มันจะดีมากสำหรับเจ้า
และสนุกที่สุดสำหรับข้า
ข้าจะไปบอกคนอื่นๆ
บอกใคร อะไร ไม่ๆ เดี๋ยว
เราไม่ต้องการ
การผจญภัยที่นี่ ไม่ใช่วันนี้
เชิญท่านข้ามเดอะฮิลล์ หรือเดอะวอเตอร์ไปโน่นเลย
สวัสดี
12 เหรียญ นี่ค่ะ ขอให้โชคดี
ขอบใจ
สวัสดีคุณบิลโบ นี่ครับ
ลองลูบหัวทูเบอร์ของข้าสิ อวบอั๋นเต่งตึงดีจริงๆ
- เพิ่งมาจากเวสต์ฟาร์ธิง - น่าประทับใจมาก คุณวอร์รี่วอร์ท
เห็นพ่อมดมาด้อมๆ มองๆ แถวนี้บ้างมั้ย
ตัวสูงโย่ง
ไว้เครายาวสีเทา
หมวกชี้ตั้ง
ไม่เห็นเลย
ดวาลิน ขอรับใช้ท่าน
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์..ขอรับ
นี่เรา
รู้จักกันเหรอ
เปล่า
ทางไหน ไอ้หนุ่ม
ทางนี้รึเปล่า
ทางไหน
อะไร
มื้อค่ำ
เขาบอกว่ามีอาหารเลี้ยงเยอะแยะ
เขาบอก ใครบอก
ของกินอร่อยดี มีอีกไหม
อะไร อ๋อ มีสิ มี
ตามสบายเลยนะ
ข้าไม่ได้นัดใครมาคืนนี้นี่นา
มีคนมาที่ประตู
บาลิน
ขอรับใช้ท่าน
สวัสดีตอนค่ำ
ใช่ๆ ค่ำแล้ว
เดี๋ยวฝนจะตกเอาด้วยสิ
ข้ามาช้ารึเปล่า
ช้า..เรื่องอะไร
สวัสดีน้องชาย
ให้เคราดกตาย
ทั้งเตี้ยทั้งอ้วนขึ้นจมเลยพี่เรา
อวบขึ้นบ้างแต่ไม่เตี้ย
ข้าคมเข้มเผื่อน้องอยู่แล้ว
ขอโทษนะ ข้าไม่ได้อยากขัดจังหวะ
แต่ข้าไม่แน่ใจว่าท่านมาถูกบ้านนะ
- กินอะไรมารึยัง - ไม่ใช่ข้าไม่ชอบนะ
ข้าก็ชอบคนมาบ้าน
เหมือนฮอบบิทอื่นๆ นะ
แต่ข้าอยากรู้จักเขา ก่อนที่เขาจะมาเยี่ยมบ้าน
- นี่อะไร - ไม่รู้สิ
- คิดว่าเป็นชีสนะ บูดแล้ว - ราขึ้นพรึ่ดเลย
คือว่า..ข้าไม่รู้จักพวกท่านเลย แม้แต่น้อย
ไม่อยากเสียมารยาท แต่ข้าต้องพูดตรงๆ
ข้าขอโทษ
ข้ารับคำขอโทษแล้วกัน
รินมาให้เต็ม ไอ้น้อง
อย่างก
- ได้ๆ อยากกินล่ะสิ - ข้ากินอีกได้ ถ้าเจ้าชวน
- ฟิลี - และคิลี
ขอรับใช้ท่าน
ท่านคงเป็นคุณบ๊อกกิ้นส์
ไม่ ห้ามเข้ามา เจ้ามาผิดบ้าน
อะไร
- งานยกเลิกเหรอ - ไม่มีใครบอกนะ
ไม่มีอะไรยกเลิกนี่
งั้นก็ดีสิ
ถือระวังล่ะ
ข้าเพิ่งลับคมมา
บ้านนี้น่าอยู่นะ
- เจ้าสร้างเองเหรอ - ห๊ะ เปล่า ของครอบครัวสร้างนานแล้ว
นั่นกรุสมบัติแม่ข้า อย่าเอาไปเช็ดเท้า
ฟิลี คิลี มานี่ ขอแรงหน่อย
ท่านดวาลิน
ย้ายของไปไว้ทางเดิน เดี๋ยวห้องไม่พอจุครบคน
- ครบคน กี่คนเหรอ - ยกซิ ให้วางไหน
โอ้ ไม่
ไม่ๆๆ นี่ไม่ใช่บ้านใครนะ
ไปให้พ้นเลย ไปก่อกวนบ้านอื่นเลยไป
ตอนนี้ก็มีคนแคระในบ้านข้ามากไปแล้ว
ถ้านี่เป็นมุขตลกฝืดของใครล่ะก็
ข้าบอกได้คำเดียวว่า
กร่อยสนิท
ลุกไปนะ
ไอ้ตัวยักษ์
แกนดัล์ฟ
ประทานโทษ นั่นไก่ข้า
นั่นไวน์ของข้า เดี๋ยวก่อนสิ
เขาบาดเจ็บน่ะ
ขวานที่ฝังอยู่บนหัวเขานั่นรึ
หัวเน่าที่ไหนกัน เขาแค่หูไม่ดี
แต่ขายังใช้งานได้ดี
เอามันไปเก็บ
วางคืนไปเลย
นั่นแยมข้านะ
ขอโทษๆ
เยอะไปไหมนั่น เอามีดตัดเนยไหม
ไม่ต้องมีด เขายัดเข้าปากทั้งก้อน
ไม่ๆๆ นั่นเก้าอี้มันกูของปู่ข้า ไม่ เอากลับไปที่
- ข้าไม่ได้ยินเจ้าพูดอะไร - นั่นของเก่า ไม่ใช่เอาไว้นั่ง
หนังสือนะ ไม่ใช่ที่รองแก้ว วางแผนที่ลง
- ขอโทษขอรับท่านแกนดัล์ฟ - ว่าไง
จะรับชาคาโมไมล์สักถ้วยไหม
ไม่ต้องหรอก โดรี ข้าสั่งเหล้าองุ่นแดงไว้
- อุ๊บ ระวัง - ใช่
ฟิลี คิลี
โออิน โกลอิน
ดวาลิน บาลิน ไบเฟอร์ โบเฟอร์ บอมเบอร์
- โดรี โนรี โอรี - อย่าๆ มะเขือเทศรางวัลของข้า
ขอบใจ
ใช่ เจ้าพูดถูกแล้ว ไบเฟอร์
เหมือนเราจะขาดคนแคระไปหนึ่ง
เขาแค่ช้าหน่อย เขาขึ้นเหนือ ไปหารือกับพวกของเรา เขามาแน่
ท่านแกนดัล์ฟ เหล้าองุ่นแดงแก้วน้อยตามที่สั่ง
กลิ่นผลไม้หอมยวนใจ
ดื่ม
บอมเบอร์เขมือบขาแกะไปสองแล้ว
ยากส์ ไม่เข้าหรอกไกลขนาดนั้น
- พนันไหม - บอมเบอร์
งับ
มานี่ข้าช่วยเอง
โอ้ เทอะทะ
เทิ่งท่างซะจริง
ใครจะเอาเบียร์เอล
- ทางนี้พี่ชาย
ข้าบอกว่าอีกถ้วยไงล่ะ
เอ้าเท
นับ 3 ดื่มพร้อมกัน
1..
- 2.. - ชน
พี่โอรีเราแน่จริง
ขอโทษ นั่นผ้าประดับ รองจาน ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้ว
ขาดเป็นรูทั้งผืน
มันก็ต้องเป็นรูสิ ผ้าถักโครเชต์
โครเก้ต์เหรอ ก็ตีมันส์ดีนะถ้ามีกึ๋น
คนแคระพวกนี้ยุ่งชะมัด
สหายบิลโบ หงุดหงิดเรื่องอะไรรึ
เรื่องอะไร ข้าถูกคนแคระรุมล้อม
พวกเขามาทำอะไรนี่
พวกเขาสนุกสนานดีนะ ถ้าคุ้นเคยกันแล้ว
ข้าไม่อยากคุ้นเคยกับพวกเขา
ดูสภาพห้องครัวข้า ย่ำโคลนเลอะพรม
กินของคาวหวานข้าหมดครัว
ไม่ต้องให้ข้าบอกใช่ไหม ห้องน้ำข้าเป็นยังไง
ท่อน้ำพังเละ พวกเขามาทำอะไรในบ้านข้า
ขอโทษนะ ขอโทษที่แทรกกลาง จะให้ข้าทำยังไงกับจาน
ไม่เป็นไร โอรี ส่งมาให้ข้า
เอาไปเก็บ
ขอโทษ..นะ
นั่นจานเวสต์ฟาร์ธิง
ของแม่ข้าเก่าแก่
เกินร้อยปี
อย่าทำ
อย่างนั้นสิ
เดี๋ยวมีดทื่อ
ได้ยินเขาพูดไหมเพื่อน
เขาบอก
เราจะทำมีดทื่อ
ทำมีดทื่อ ทำส้อมงอ
ทำขวดแตก แถมทำจุกก๊อกไหม้
ทำจานร้าว ทำแก้วบิ่น
นั่นล่ะที่บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
เกลียด
ตัดผ้าปูโต๊ะ เหยียบบนไขมัน
ทิ้งกระดูกบนพรมห้องนอน
เทนมราดบนพื้นห้องครัว
สาดเหล้าองุ่น
ใส่ทุกบานประตู
โยนหม้อไหในอ่างน้ำเดือด
เล่นสนุกเอาไม้ทุบตำ
ตีมันจนหนำ
ถ้าใบไหนไม่แตก
ก็โยนกลิ้งแหลกไปตามห้องโถง
นั่นล่ะที่บิลโบ แบ๊กกิ้นส์เกลียด
บิลโบ
เขามาแล้ว
แกนดัล์ฟ
ไหนท่านบอกว่า
บ้านนี้หาง่ายไง
ข้าเดินหลง 2 รอบ
คงเข้าบ้านไม่ถูก ถ้าไม่เห็นเครื่องหมายที่ประตู
ไม่ ประตูบ้านข้าไม่มีเครื่องหมาย เพิ่งทาสีอาทิตย์ก่อน
มี ข้าเป็นคนทำเครื่องหมายไว้เอง
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ข้าขอแนะนำ หัวหน้าคณะเดินทางเรา
ธอริน โอเคนชีลด์
งั้น...
นี่ก็คือท่านฮอบบิท
แบ๊กกิ้นส์ ท่านเคยกรำศึกมามากไหม
- ว่าไงนะ - ขวานหรือดาบ
ท่านถนัดสิ่งใดล่ะ
ข้าถนัดเกมร้อยเชือกตีถั่ว ถ้าท่านใคร่รู้
แต่ข้าก็ไม่เห็นว่า มันจะเกี่ยวกันตรงไหน
นึกไว้แล้วเชียว
เขาดูเหมือนพ่อค้าโชห่วยมากกว่าขโมย
พวกที่
เอเรดลูอินว่าไง จะมากันไหม
- มาหมดทั้ง 7 อาณาจักร - มากันหมด
แล้วคนแคระที่ภูเขาไอร์อ้อนล่ะ
ดาอินตอบว่าไง
พวกเขาไม่มา
พวกเขาบอกว่าการผจญภัยนี้
เป็นเรื่องของเราเท่านั้น
ท่านจะไปผจญภัยเหรอ
สหายบิลโบ เพิ่มแสงสว่างในห้องซิ
ไปทางทิศบูรพา
ข้ามเทือกเขาและแม่น้ำ
ผ่านป่าวู้ดแลนด์และแดนร้าง
เป็นที่ตั้งของยอดเขาเดียวดาย
ภูเขาโลนลี่
ใช่ โออินอ่านคำทำนาย
และคำทำนายกล่าวว่า ถึงเวลาแล้ว
นกเรเว่น
บินกลับภูเขาเหมือนดังคำทำนาย
เมื่อวิหคเจ้า บิน
เข้าเอเรบอร์
วาระแห่งอสูร
จักสิ้น
- อสูรไหน - คำทำนายหมายถึง
มังกรสม็อก
มันคือหายนะภัย
ทำลายล้างในยุคเรา
มีปีกบินได้พ่นไฟ
ฟันคมเหมือนใบมีด
กรงเล็บเหมือนตะขอ
หลงใหลในวัตถุมีค่า
ข้ารู้จักมังกรหรอกน่า
ข้าไม่กลัว ข้าจะสู้
ข้าจะให้มัน ได้ลองลิ้มชิมรสดาบสวนทวาร
สุดยอด โอรี
นั่งเลย
งานนี้สาหัสพอแล้ว
ที่มีกองทัพอยู่ข้างหลัง
เรายังมีจำนวนแค่สิบสาม
และไม่ใช่สิบสามที่เก่งที่สุด
หรือฉลาดที่สุด
อะไร เจ้าว่าใครไม่ฉลาด
ขอโทษเขาว่าไงนะ
ถึงคนของเราจะน้อย
แต่เราเป็นนักรบ คนแคระทุกคน
สู้จนหยดสุดท้าย
ลืมได้ไง คณะเดินทางเรามีพ่อมด
แกนดัล์ฟคงเคย ฆ่ามังกรมาเป็นร้อยตัวแล้ว
โอ้ เอ่อ ไม่ ข้าๆ คงพูดไม่ได้ว่า...
- กี่ตัวล่ะ - อะไร
ท่านเคยฆ่ามังกรมาแล้วกี่ตัว
เอาซี่
บอกจำนวนมาเลย
ขอโทษนะ หยุดเถอะ
ถ้าเราอ่านลางบอกเหตุนี้ได้
ผู้อื่นจะอ่านไม่ได้รึไง
ข่าวลือแพร่กระจายไปแล้ว
ไม่มีใครเคยเห็น มังกรสม็อกเป็นเวลา 60 ปี
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ภูเขาตะวันออก
กระหายใคร่รู้ คำนวณความเสี่ยง
บางทีขุมทรัพย์เราอาจไม่มีใครเฝ้าแล้ว
เราจะอยู่เฉย ให้คนอื่นมายึดสิ่งที่เป็นของเรา
หรือเราจะฉวยโอกาสนี้
ชิงคืนเอเรบอร์
เจ้าลืมแล้วรึ ประตูหน้าถูกปิดตาย
ไม่มีทาง
เข้าไปในภูเขา
มันก็ไม่จริงเสียทีเดียว บาลิน
ท่านได้มายังไง
ข้าได้รับมอบ
จากพ่อของท่าน
จากธราอิน
เพื่อเก็บรักษาไว้
มันเป็นของท่าน
แล้ว
ก็หากว่ามีกุญแจ
ย่อมต้องมีประตู
นี่คืออักษรโบราณ
บอกทางลับไปสู่ห้องโถงข้างล่าง
ยังมีทางเข้าอื่น
ถ้าเราหาเจอ ประตูนี้เมื่อปิดอยู่จะมองไม่เห็น
คำตอบอยู่ในแผนที่นี้
ข้าไม่สามารถอ่านได้
แต่มีบางคนในมิดเดิ้ลเอิร์ธที่อ่านได้
สิ่งที่ข้าคิดไว้ จะต้องทำเป็นความลับยิ่งยวด
และใช้ความกล้ามิใช่น้อย
ถ้าเรารอบคอบและฉลาด ข้าเชื่อว่างานใหญ่สำเร็จได้
เราถึงต้องมีหัวขโมย
และต้องเก่งกาจ เชี่ยวชาญขั้นหัวกะทิ
แล้วเจ้าล่ะ
ข้าอะไร
เขาว่าเขาเป็นหัวกะทิ เฮ
ข้า ไม่ๆๆๆ ข้าไม่ใช่ขโมย เกิดมาไม่เคยขโมยของใคร
เกรงว่าข้าต้องเห็นด้วยกับคุณแบ๊กกิ้นส์
เขาดูไม่เหมือนขโมยเลย
นั่นสิ
และป่าไม่ใช่ที่สำหรับคนดี ที่ไม่เคยต่อสู้ป้องกันตัว
เขาทำได้น่า
พอได้แล้ว
ถ้าข้าบอกว่าบิลโบ แบ๊กกิ้นส์
เป็นขโมย เขาก็จะเป็น
ขโมย
ฮอบบิทมี
ฝีเท้าที่เบาเหลือเชื่อ สามารถลอบผ่านไปได้โดยไม่มีใครเห็น
และเพราะมังกรชินกับกลิ่นของคนแคระ
กลิ่นของฮอบบิทคือสิ่งที่มันไม่รู้จัก
นั่นคือข้อได้เปรียบสำคัญของเรา
ท่านขอให้ข้าหา ผู้ร่วมคณะเดินทางคนที่สิบสี่
และข้าได้เลือกคุณแบ๊กกิ้นส์
เขามีอะไรในตัว
มากกว่าภายนอกที่เห็น
และเขามีอะไรดีๆ อีกมากที่พวกเจ้าไม่รู้
ตัวเขาเองก็ไม่รู้
ท่านต้องวางใจข้าเรื่องนี้
ถ้าเช่นนั้น
- เราจะทำตามท่าน - ไม่ๆ
- เอาสัญญาให้เขา - ได้กัน เดินทาง
ขั้นตอนปกติ
สรุปค่าใช้จ่าย กำหนดเวลา
ค่าแรงชดเชย
การจัดพิธีศพและอื่นๆ
จัดพิธีศพเหรอ
ข้ารับประกันความปลอดภัยเขาไม่ได้
เข้าใจ
รับผิดชอบชะตากรรมเขาก็ไม่ได้
เห็นด้วย
เงื่อนไข: จ่ายสด
เมื่อเสร็จงาน สูงสุดไม่เกิน 1 ใน 14 ของกำไร ถ้ามี
ก็แฟร์ดีนี่
คณะเดินทางไม่รับผิดชอบ ต่อการบาดเจ็บจากการลงโทษ...
หรือผลสืบเนื่อง รวมทั้งไม่ชดใช้... หากร่างกายถูกฉีกทึ้ง
เครื่องในถูกควักดึง
ถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน
อ๋อใช่ มันละลายเนื้อ จากกระดูกเจ้าได้ในพริบตา
เป็นไรไหมเจ้าหนุ่ม
อ๋อ
ข้ารู้สึกใจหวิวๆ
มันคือเตาเผาติดปีก
ขออากาศ
มันพ่นไฟ แสบร้อนวาบแล้วปุ๊บ
เจ้ากลายเป็นกองขี้เถ้า
นั่นสิ
ขยันเล่าจริง โบเฟอร์
ข้าไม่เป็นไร ขอให้ข้านั่งเงียบๆ สักครู่
เจ้านั่งเงียบๆ มานานเกินไปแล้ว
บอกข้าซิ
ผ้ารองจานกับถ้วยจานสังคโลก
สำคัญกับเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่
ข้าจำฮอบบิทน้อย ที่ชอบวิ่งตามหาเอลฟ์ในป่า
อยู่นอกบ้านจนค่ำ กลับบ้านหลังฟ้ามืด
เล่นดินโคลน ตวัดไม้ จับหิ่งห้อย
ฮอบบิทน้อยที่ไม่ชอบสิ่งใดไปกว่า...
การค้นหาสิ่งที่อยู่นอกดินแดนไชร์
โลก
ไม่ได้อยู่ในหนังสือและแผ่นที่
มันอยู่ข้างนอก
นั่น
ข้าปุบปับวิ่งไปไหนส่งเดชไม่ได้
ข้าเป็นแบ๊กกิ้นส์ แห่งแบ๊กเอนด์
เจ้ามีสายเลือดตุ๊กด้วย
เจ้ารู้ไหม
ลุงทวดของทวดของทวดเจ้า
บิลโรวเรอร์ ตุ๊กยิ่งใหญ่มาก
กระทั่งเขาขี่ม้าจริงได้
- ใช่ - ใช่
เขาทำได้
ในศึกกรีนฟิลด์ เขาจู่โจมกองทหารก็อบลิน
เขาหวดไม้ฉับ ตัดหัวราชาก็อบลินขาดกระเด็น
ปลิวลอยไปหนึ่งร้อยหลา แล้วตกสู่โพรงกระต่าย
และเขาชนะในศึกนั้น
เกมกอล์ฟเริ่มคิดค้นขึ้นในเวลานั้น
ข้าเชื่อว่าท่านแต่งเรื่องขึ้น
ทุกเรื่องราวดีๆ ต้องมีการแต่งเติม
เมื่อกลับมา เจ้าจะมี เรื่องของตัวเองเรื่องสองเรื่องนะ
ท่านสัญญาไหมว่าข้าจะได้กลับมา
เปล่า
แต่ถ้าเจ้ากลับมาได้
เจ้าจะไม่เหมือนเดิม
ข้าก็คิดอย่างนั้น
เสียใจแกนดัล์ฟ ข้าเซ็นไม่ได้
ท่านเลือกฮอบบิทผิดคนแล้ว
ดูเหมือนเราจะเสียหัวขโมยไปแล้ว
นั่นอาจดีที่สุดแล้ว
โชคไม่เคยเข้าข้างเรา
แต่อย่างว่า เราเป็นใครกันล่ะ
พ่อค้า คนงานเหมือง
ช่างบัดกรี คนทำของเล่น
ไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งตำนาน
ในกลุ่มพวกเรามีนักรบอยู่นะ
นักรบชรา
ข้าขอเลือกพวกเรา
แทนกองทัพจากภูเขาไอร์อ้อน
เพราะเมื่อข้าเรียกหา พวกเขาขานรับ
ความภักดี ศักดิ์ศรี
และหัวใจที่มุ่งมั่น
ข้าไม่ขอสิ่งใดมากไปกว่านั้น
ท่านไม่ต้อง
ทำอย่างนี้หรอก
ท่านมีทางเลือก
ท่านเสียสละทำสิ่งดีๆ ให้เรามากแล้ว
ท่านสร้างชีวิตใหม่ให้เราในเทือกเขาบลู
ชีวิตที่ร่มเย็น
เป็นสุข
ชีวิตที่มีค่ากว่าทองคำทั้งมวล ในเอเรบอร์
จากปู่ข้าถึงพ่อข้า กุญแจนี้ตกทอดถึงข้า
พวกเขาฝันถึงวัน
ที่คนแคระแห่งเอเรบอร์ จะได้หวนคืนบ้านเกิด
ข้าไม่มีทางเลือกอื่น บาลิน
ข้าไม่มี
เช่นนั้นเราจะอยู่เคียงข้างท่าน
ทำการนี้ให้สำเร็จ
ไกลลัดฟัา
ข้ามภูผาสุดสายหมอก
ลึกลงใต้พสุธา
และถ้ำผาดึกดำบรรพ์
เราต้องเดินทาง
ก่อนฟัารุ่งสาง
ตามหา
ทองคำที่ถูกลืมมาแสนนาน
ยอดสนเสียดร้อง
กึกก้องสิงขร
สายลม
ครางหวีดหวิว
ในรัตติกาล
สีเพลิงแดงฉาน
เปลวลามรุกไล่
พถกษาไฟสันดาปไหม้ เ
ดั่งคบเพลิง
หวัดดี
เยี่ยม
ลงชื่อ: ธอริน บุตรแห่งธราอิน พยาน: บาลิน บุตรแห่งฟันดิน
หัวขโมย:
อ้าว
คุณบิลโบ จะรีบไปไหนเหรอ
- อยู่คุยไม่ได้ ข้าสายแล้ว - สายอะไรล่ะ
ข้าจะออกไปผจญภัย
ข้าบอกแล้ว มาที่นี่เสียเวลาเปล่า
นั่นจริงเลยล่ะ
เหลวไหลสิ้นดี ใช้ฮอบบิท สูงครึ่งเดียวของมนุษย์
แล้วใครเป็นต้นคิดล่ะ
เดี๋ยว
ข้าเซ็นแล้ว
นี่
ทุกอย่าง
เรียบร้อยดีแล้ว
ยินดีต้อนรับคุณแบ๊กกิ้นส์
สู่คณะเดินทางของธอริน โอเคนชีลด์
เอาม้าให้เขาขี่
ไม่ ไม่ต้องม้าหรอก
ข้าเดินตามไปได้ เดินทันอยู่แล้ว
ข้าฝึกมาดี วันหยุดข้าเดินเยอะรู้ไหม
เคยเดินไปไกลถึงฟร็อกมอร์ตันโน่น
โนรี จ่ายมา
- อีกหนึ่ง - ขอบใจ
มีอะไรกันเหรอ
อ๋อ พวกเขาพนันกันว่าเจ้าจะมารึเปล่า
ส่วนใหญ่ว่าเจ้าไม่มา
แล้วท่านคิดว่าไง
อืม...
สหายบิลโบ ข้าไม่เคยสงสัยเจ้าเลยสักนิด
ข้าแพ้ขนม้า จามทุกทีสิน่า
ไม่ เดี๋ยวๆ หยุดก่อน
หยุด เราต้องอ้อมกลับไปก่อน
อ้อมกลับไป
ทำไม
- ข้าลืมเอาผ้าเช็ดหน้ามา - นี่
ใช้นี่
เดินทางต่อ
เจ้าต้องฝึกอยู่โดยไม่มีผ้าเช็ดหน้า...
และข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
ก่อนเราจะสิ้นสุดการเดินทางครั้งนี้
เจ้าเกิดมา
ท่ามกลางภูเขาและสายน้ำแห่งไชร์
แต่บัดนี้บ้านอยู่เบื้องหลังเจ้า
และโลกวางอยู่เบื้องหน้า
หวัดดีอีหนู ใครเป็นเด็กดีกันนะ
นี่เป็นความลับเรานะไมร์เทิล
อย่าไปบอกใครล่ะ
นั่นอะไร
ออร์คไง
ออร์คเหรอ
ฆาตกรเหี้ยม
มันมีเป็นสิบๆ ตัวอยู่ข้างนอก
ยั้วเยี้ย
- เต็มเอเรียดอร์ - มันจะจู่โจม
ยามวิกาลตอนที่ทุกคนหลับ รวดเร็วเงียบกริบไม่ทันร้อง
นอนจมกองเลือด
เจ้าคิดว่าตลกเหรอ
โดนออร์คลอบกัดตอนกลางคืน ตลกงั้นเหรอ
เราไม่ได้คิดอย่างนั้น
ใช่เจ้าไม่คิด
เจ้ารู้จักโลกนี้น้อยไป
อย่าถือเขาเลยไอ้หนุ่ม
ธอรินมีเหตุผลที่สุดแล้ว ที่จะเกลียดออร์ค
หลังจากมังกรยึดภูเขาโลนลี่...
กษัตริย์ธรอร์
พยายามทวงคืนมอเรีย อาณาจักรเดิมของคนแคระ
แต่ศัตรูไปถึงที่นั่นก่อนเรา
มอเรียถูกกองทัพออร์คยึดครอง
ภายใต้การนำ
ของแม่ทัพต่ำทรามที่สุดของมัน
อาซ็อก
ผู้ชั่วช้า
อสูรยักษ์กุนดาแบ้ดออร์ค
สาบานจะล้างเผ่าพันธุ์ สายเลือดแห่งดูริน
เขาเริ่มต้น...
ด้วยการตัดหัวกษัตริย์
ไม่
ธราอิน บิดาของธอริน
เสียสติไปด้วยความเสียใจ
เขาหายตัวไป ถูกจับเป็นหรือฆ่าตาย...
เราไม่อาจรู้ได้เลย
เราขาดผู้นำ
ความพ่ายแพ้...
และความตายอยู่ตรงหน้าเรา
นั่นคือเวลาที่ข้าเห็นเขา
เจ้าชายคนแคระหนุ่ม
ยืนหยัดประจันหน้า
กับอสูรเพลออร์ค
เขาเพียงลำพังต่อกร
กับศัตรูผู้น่าครั่นคร้าม
เกราะของเขาฉีกขาด...
ไม่มีสิ่งใดกำบังอาวุธได้
นอกจากท่อน
ไม้โอ๊ค
อาซ็อก
ผู้ชั่วช้าได้รู้ในวันนั้นเอง
ว่าสายเลือดแห่งดูริน มิอาจทำลายได้ง่ายดังหวัง
กองกำลังเราเข้าโรมรัน
ขับไล่กองทัพออร์คถอยร่น
ศัตรูเรา...
กลายเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
แต่ไม่มีงานเลี้ยง
หรือเพลงฉลองในคืนนั้น
เพราะความตายฝ่ายเรามากมายเกินทำใจ
พวกเราเหลือเพียงไม่กี่คน
และข้าคิดกับตัวเองในเวลานั้น
เขาเพียงผู้เดียวที่ข้าจะติดตาม
เขาเพียงผู้เดียว...
ที่ข้าจะเรียกกษัตริย์
แล้วเพลออร์คล่ะ
มันเป็นยังไงบ้าง
มันหดกลับเข้าไปอยู่ในรูเดิมของมัน
ไอ้โสมมตายด้วยพิษบาดแผลนานแล้ว
ส่งข่าวไปบอกนายใหญ่
เจอคนแคระสารเลวแล้ว
พ่อมดแกนดัล์ฟ
ทำอะไรบ้างได้ไหมฝนตกเนี่ย
มันเป็นฝน ท่านคนแคระ
และมันจะตกต่อไปจนกว่ามันจะหยุด
ถ้าคิดจะเปลี่ยนดินฟ้าอากาศ
ท่านควรไปหาพ่อมดคนอื่น
- แล้วมีอีกไหม - อะไร
- พ่อมดคนอื่นน่ะ - พวกเรามีห้าคน
พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด คือซารูมาน พ่อมดขาว
แล้วก็มีพ่อมดสีน้ำเงินอีกสอง
ข้าก็ลืมๆ ชื่อพวกเขาไปแล้ว
คนที่ห้าคือใคร
ราดากัสต์ พ่อมดสีน้ำตาล
เขาเป็นพ่อมดผู้เก่งกล้า หรือเป็นคล้ายๆ ท่าน
ข้าว่าเขาเป็นพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ ในแบบของเขานะ
เขามีจิตใจอ่อนโยน
ชอบอยู่กับผองสรรพสัตว์
เขาเฝ้าสังเกตการณ์ดูทั่วป่า...
ไปจรดสุดตะวันออก นั่นก็เป็นเรื่องดี
เพราะพวกปีศาจ จะจ้องหาทางเข้ามาในโลกนี้
ไม่ดี ไม่ดีเอาซะเลย
โอ้ ไม่นะเซบาสเตียน
โอ้ แย่แล้ว
เร็วเข้า ถอยไปสิ เขาจะได้หายใจออก
ข้าไม่เข้าใจ
ทำไมมันถึงไม่ได้ผล
มันก็ไม่เหมือนกับโดนเวทมนต์นี่
เวทมนต์
โอ้ว แต่ว่ามันใช่
ศาสตร์มืดมนต์ดำทรงพลัง
เจ้าสัตว์
น่ารังเกียจพวกนี้ มันแห่มาจากไหนกัน
ป้อมเก่างั้นเหรอ
พาข้าไปซิ
เราพักค้างคืนที่นี่
ฟิลี คิลี ดูแลม้าคอยเฝ้ามันให้ดี
ชาวนากับครอบครัวเขาเคยอยู่ที่นี่
โออิน โกลอิน ไปก่อไฟกันได้แล้ว
จัดการให้
ข้าคิดว่าเดินทางต่อไปจะดีกว่า
เราสามารถไปที่หุบเขาอิมลาดริส
ข้าบอกท่านไปแล้ว
ข้าจะไม่เหยียบไปใกล้สถานที่นั้น
ทำไมล่ะ พวกเอลฟ์ช่วยเราได้นะ
พักผ่อน กินอาหาร ฟังคำชี้แนะ
- ข้าไม่ต้องการคำชี้แนะของพวกเขา - เราอ่านแผนที่
ไม่ออก ท่านเอลรอนด์ช่วยเราได้นะ
ช่วยรึ
มังกรไฟจู่โจมเอเรบอร์
พวกเอลฟ์มาช่วยอะไรเรา
ออร์คบุกปล้นมอเรีย
ลบหลู่หยาบหยามหอศักดิ์สิทธิ์ของเรา พวกเอลฟ์เฉยดูดาย
ไม่ทำสิ่งใดเลย
แล้วท่านยังให้ข้าบากหน้า ไปหาพวกที่ทรยศปู่ข้า
ทรยศพ่อข้า
ท่านไม่ใช่เขาทั้งสอง
ข้าไม่ได้
มอบแผนที่และกุญแจ เพื่อให้ท่านยึดติดอดีต
ข้าไม่ยักรู้ว่าสองสิ่งนี้เป็นของท่าน
มีอะไรกันรึเปล่า แกนดัล์ฟ ท่านจะไปไหน
ไปหาผู้ร่วมคณะ เดินทางคนเดียวแถวนี้ที่มีสติ
ใครเหรอ
ตัวข้าเอง คุณแบ๊กกิ้นส์
วันนี้ข้าเกินทนกับคนแคระแล้ว
เร็วเข้า บอมเบอร์ เราหิวแล้ว
เขาจะกลับมาไหม
เขาไปนานแล้วนะ
- ใคร - แกนดัล์ฟ
เขาเป็นพ่อมด ทำอะไรตามใจตัวเอง
นี่ ช่วยกันหน่อย ยกไปให้กินกัน
พอได้แล้ว เจ้ากินเยอะแล้ว
ใช่ สตูว์ไม่เลวร้าย บอมเบอร์ ข้าเคยกินแย่กว่านี้
โดรีทำอาหารได้
ฮากลิ้ง
มีอะไรเหรอ
- เรามีหน้าที่คอยเฝ้าม้า - แต่มีปัญหาเล็กๆ อย่างหนึ่ง
เรามีม้า 16 ตัว
ตอนนี้เหลือ 14
เดซี่กับบังโก้หายไป
ท่าไม่ดีแล้ว
ไม่ดีเลยล่ะ เราจะไม่บอกธอรินเหรอ
ไม่ อย่ากวนใจเขาเลย
เจ้าเป็นยอดหัวขโมย เราว่าเจ้าน่าจะไปดู
อืม...
- บางอย่างที่ตัวใหญ่มากถอนต้นไม้ - เราก็คิดเหมือนกัน
บางอย่างที่ตัวใหญ่มาก และอาจอันตรายมาก
นี่
มีแสงแน่ะ
มาทางนี้
หมอบต่ำไว้
มันคืออะไร
โทรลล์
มันจับไมร์เทิลกับมินตี้ไป ข้าว่ามันจะกินม้านะ เราต้องช่วยมัน
ใช่เจ้าช่วยสิ
โทรลล์ภูเขามันโง่เง่าอืดอาด
เจ้าตัวเล็ก มันไม่เห็นหรอก
ปลอดภัยหายห่วง เราจะคอยดูหลังให้
ถ้าจวนตัว คูสองครั้งแบบฮูกนา
และหนึ่งครั้งแบบฮูกสีน้ำตาล
คูสองเหมือนฮูกนา เอ๊ย สองเหมือนน้ำตาล หนึ่งเหมือน...
เจ้าแน่ใจว่าจะดีเหรอ
เมื่อวานเนื้อแกะ วันนี้ก็เนื้อแกะ
แล้วก็เบื่อเป็นบ้า พรุ่งนี้ก็คงจะเป็นเนื้อแกะอีก
เลิกบ่นได้แล้ว
นี่ไม่ใช่แกะ นี่เนื้อม้าถลกสดๆ
ข้าไม่ชอบกินม้า ไม่เคยกิน
- ไขมันน้อยเกินไป - มันก็ดีกว่า
ชาวนาผอมหนังแห้งกร้าน มีแต่หนังกับกระดูกยังไม่พอ
ดันติดฟันข้า
แคะไม่ออก
ทำดีมาก ลอยฟ่องเลย
ช่วยเพิ่มรสชาติได้
เดี๋ยวจะมีตามมาอีก
อย่ามาโว้ย
นั่งลงไป
ควักเครื่องในออกหมดแล้วใช่มั้ย
ข้าไม่ชอบกินเครื่องในเหม็นตุ่ย
ข้าบอกให้นั่ง
หิวจนแสบไส้
ตกลงคืนนี้เราจะกินม้ารึเปล่า
หุบรูปากไปเหอะ
ข้าให้อะไรก็กินไปซะ
ทำไมให้มันเป็นพ่อครัว มันทำอะไรก็รสชาติเดียวกัน
เหมือนเนื้อไก่ไปหมด
แต่พอทำเนื้อไก่
ดันรสชาติเหมือนปลา
ข้าว่าชมให้กำลังใจกัน
สร้างสรรค์ดีกว่า
ขอบใจมากเบิร์ต
สตูว์น่ากินนะเบิร์ต
มันพูดยากตรงไหน
เหยาะ
ชูรสละอองขี้กระรอก
อ้าว
เหล้าข้านะเว้ย
ขอโทษ
อร่อยกลมกล่อมสุดยอด
เอาปากพะเยิบพะยาบมางับดูซิ
อร่อยไหม
ข้าถึงได้เป็นพ่อครัว
ท้องไส้ข้าปั่นป่วนต้องหาอะไรยัดลงท้อง
เนื้อสด ข้าต้องการเนื้อสด
พับผ่าสิ
เบิร์ต เบิร์ต ดูตัวที่ออกมาจากจมูกข้าสิ
มีแขน มีขา ครบทุกอย่างเลย
- มันคืออะไร - ข้าไม่รู้
แต่ข้าไม่ชอบท่ากระแด่วๆ ของมัน
ตัวอะไรวะ กระรอกยักษ์เหรอ
ข้าเป็นหัวขโมยเอ่อ ฮอบบิท
หัวขโมยฮอบบิท
ต้มกินได้ไหมเนี่ย
ลองดูได้
ตัวแค่นี้ได้ไม่เกินคำ
ถ้าเหลือแค่หนังกับกระดูก
ไม่แน่อาจมี
หัวขโมยฮอบบิทอยู่แถวนี้อีกมากพอจะ
เอามาทำพาย
- จับมัน - ไวยังกะปรอท
มานี่เลยไอ้ตัวเล็ก
เสร็จข้า
มีไอ้ตัวเล็กๆ อย่างเจ้า
- ซ่อนอยู่แถวนี้อีกไหม - ไม่
มันโกหก
- ข้าไม่ได้โกหก - จับขามันขึ้นย่างไฟ
ฟังเสียงมันร้องโอดโอย
ปล่อยเขานะ
อะไรนะ
ข้าบอกว่า...
ปล่อยเขา
เอากระสอบมา
จับมันเข้ากระสอบ
เร็วเข้า
ลุกขึ้น
- บิลโบ - ไม่
จะทิ้งอาวุธ...
หรือให้เราทึ้งแขนเขาออก
- อู้ว์ ร้อน ร้อน ร้อน - ไม่ต้องทำสุกหรอก
เอามานั่งทับบี้ให้เละเป็นเยลลี่
มันต้องเอามาคลุกเครื่องเทศ แล้วย่างหอมๆ
ต้องทำกันอย่างนี้เลยเหรอ
น้ำลายข้าไหลยืดแย้ว
- แก้มัดข้านะ - ทำไมไม่ไปกินคนตัวเท่าๆ กัน
ไม่ต้องใส่เครื่องปรุงรสล่ะวะ
เราไม่มีเวลา
ฟ้าใกล้สว่างแล้ว จะกินต้องรีบหน่อย
ข้าไม่อยากกลายเป็นหินนะ
เดี๋ยว
เจ้ากำลังทำผิด
พลาดมหันต์
คุยดีๆ กับมันไม่ได้หรอก
- มันมีสมองครึ่งเดียว - มันมีครึ่งเดียว
แล้วเรามีเท่าไหร่
ข้าหมายถึง
เครื่องปรุงรสน่ะ
เครื่องปรุงรสทำไมเหรอ
ไม่รู้สึกเหม็นรึไง
ต้องใช้เครื่องเทศแรงๆ ถ้าจะดับกลิ่นเจ้าพวกนี้
- เจ้าทรยศ - เจ้ามีสูตรปรุง
เนื้อคนแคระเหรอ
เงียบซิ
ให้หัวขโมยฮอบบิทพูดก่อน
เคล็ดลับการปรุงคนแคระคือ...
ว่าไง บอกเคล็ดลับมาหน่อยสิ
ใช่ข้ากำลังจะบอก เคล็ดลับคือ...
ขั้นแรกถลกหนังออก
อะไร ถลกหนัง
ทอม เอามีดแล่เนื้อมาซิ
ข้าจะถลกหนังเจ้า ไอ้ทรยศ
ข้าจะไม่มีวันลืมแค้นนี้
สูตรขี้โกหก
ข้ากินมันทั้งหนังมาแล้วนักต่อนัก
เสื้อผ้า
รองเท้ากินหมดเลย
เขาพูดถูก
เนื้อคนแคระดิบไม่เหม็นเลยนะ
อร่อยดีเคี้ยวกรุบๆ
ไม่ คนนั้นไม่ได้นะ
เขาเป็นโรค
อะไรนะ
ใช่ เขาเป็นพยาธิในลำไส้
จริงๆ เป็นพยาธิทุกคนเลย
พวกนี้ติดเชื้อพยาธิยุ่บยั่บ อาการหนักด้วย
เป็นข้าๆ ไม่เสี่ยงกินหรอก
พยาธิ
มันว่าเราเป็นพยาธิเหรอ
เราไม่ได้เป็นพยาธิ เจ้าสิเป็นพยาธิ
พูดบ้าอะไรวะ
ข้ามีพยาธิตัวใหญ่เท่าแขน
ของข้าตัวใหญ่ที่สุด พยาธิตัวเท่าขา
- ไชยั้วเยี้ย - ใช่ ข้าก็เป็น
ใช่ เราเป็นหนักมาก
แล้วเจ้าว่าเราควรทำยังไง
ปล่อยพวกมันไปเหรอ
- ก็... - คิดว่า
ข้ารู้ไม่ทันเจ้าหรือไง
เจ้าเฟอร์เร็ตตัวจ้อย
มันเหมาว่าเราโง่
เฟอร์เร็ต
โง่เหรอ
แสงแดดจะเหมาเจ้าทุกตัว
นั่นใคร
ไม่รู้สิ
กินเขาด้วยได้ไหม
เอาขาออกไปจากหลังข้า
ท่านไปไหนมา
ข้าถามได้ไหม
ไปดูข้างหน้า
ทำไมท่านถึงกลับมา
เป็นห่วงข้างหลัง
เรื่องยุ่งๆ สินะ
แต่ทุกคนก็ยังอยู่ดี
ต้องขอบคุณหัวขโมยของท่าน
เขามีไหวพริบถ่วงเวลาไว้
พี่น้องท่านไม่มีใครทันคิด
พวกมันต้องมาจากเอทเทนมัวร์สแน่
โทรลล์ภูเขา มาทางใต้ไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่เคยมานานมากแล้ว
ตั้งแต่อำนาจมืดปกคลุมดินแดนนี้
พวกมันไปไหนมาไหน ตอนกลางวันไม่ได้
งั้นต้องมีถ้ำอยู่ใกล้ๆ แถวนี้
โอ้ กลิ่นอะไรน่ะ
มันคือรังโทรลล์
จะแตะอะไรระวังด้วย
ทิ้งเกลื่อนไว้อย่างนั้น
เสียดายตายเลย
- ใครก็เอาไปได้ - นั่นซี
- โนรี - ว่าไง
ไปเอาพลั่วมา
ดาบเหล่านี้ล้ำเลิศ เกินจะเป็นฝีมือโทรลล์
และไม่ใชี่ฝมือของช่างตีดาบมนุษย์
มันคือดาบที่หลอมขึ้นในกอนโดลิน
โดยจอมพรายแห่งยุคที่หนึ่ง
มีดวิเศษยากจะหาใดเทียบ
- จัดลงไป - นั่นแหละ
เอาล่ะ เร็วๆ เข้า
งานนี้มีหวังได้ฝากกันยาวเลย
ไปจากถ้ำเหม็นๆ นี่เถอะ
ไปกันเร็วเข้า
โบเฟอร์ โกลอิน โนรี
บิลโบ
นี่
ขนาดพอเหมาะกับเจ้า
ข้ารับไว้ไม่ได้
ดาบที่มาจากช่างเอลฟ์
จะ
เรืองแสงสีน้ำเงิน เมื่อมีออร์คหรือก็อบลินเข้าใกล้
ข้าไม่เคยใช้ดาบมาก่อนในชีวิต
ก็หวังว่าเจ้าจะไม่ต้องใช้
แต่ถ้าต้องใช้ จงจำไว้...
ความกล้าที่แท้ ไม่ใช่คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรจะฆ่า
แต่คือเมื่อไหร่ควรจะไว้ชีวิต
มีบางอย่างกำลังมา
แกนดัล์ฟ
รวมกลุ่มกันไว้
เร็วเข้า
เตรียมอาวุธ
โจร
ไฟ ฆ่ากัน
ราดากัสต์
ราดากัสต์ พ่อมดสีน้ำตาล
อืม...
ท่านมาทำอะไรที่นี่
ข้ามาตามหาท่าน แกนดัล์ฟ
มันมีเรื่องร้าย
มีเรื่องเลวร้ายมากเกิดขึ้น
งั้นเหรอ
ขอเวลาข้าคิดแป๊บ
ข้าคิดอยู่ตั้งนาน อยู่ๆ ดันลืมซะงั้น
มันอยู่ตรงนี้แหละ
ติดอยู่ที่ปลายลิ้น
ข้าไม่ได้คิดไปเอง
มันมีตัวจริงๆ
แมลงกิ่งไม้
ป่ากรีนวู้ดกำลังแย่ แกนดัล์ฟ
ความชั่วร้ายครอบงำไปทั่ว
ไม่มีอะไรงอกงามได้อีกแล้ว
ไม่มีสิ่งดีๆ เลย
อากาศฟุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย
แต่ที่แย่สุดคือใย
ใยเหรอ เจ้าหมายถึงอะไร
แมงมุมไง แกนดัล์ฟ
แมงมุมยักษ์
มันเหมือนเป็นไข่อังโกเลียนท์ ข้าเป็นพ่อมดข้ารู้
ข้าแกะรอยตามมัน
พวกมันมาจากโดลกูร์ดูร์
โดลกูร์ดูร์
แต่ป้อมปราการนั้นเป็นป้อมร้างนะ
ไม่ แกนดัล์ฟ
มันไม่ร้าง
มีอำนาจมืดสิงอยู่ภายในนั้น
เช่นที่ข้าไม่เคย
รู้สึกมาก่อน
มันคือเงามืด ความสยองจากอดีตกาล
มันสามารถเรียกวิญญาณ...
ของคนตายได้
ข้าเห็นเขานะแกนดัล์ฟ
ก้าวออกจากความมืดมิด...
เนโครมันเซอร์
มาแล้ว
ราดากัสต์
เร็ว เร็ว เร็ว
รอข้าด้วย
ขอโทษ
สูบเฒ่าโทบี้ไหม
ช่วยให้หายฟุ้งซ่าน
แล้วพ่น
เอาละ
เนโครมันเซอร์เหรอ แน่ใจนะ
ดาบเล่มนี้...
ไม่ได้มาจากโลกของคนเป็น
นั่นหมาป่าเหรอ มีหมาป่าอยู่ตรงนั้นใช่ไหม
หมาป่า ไม่ นั่นไม่ใช่หมาป่า
คิลี ยิงมัน
วอร์กสอดแนม
นั่นแปลว่าฝูงออร์คต้องอยู่ไม่ไกล
ฝูงออร์ค
ท่านเล่าการเดินทางให้ใครฟัง
นอกจากพี่น้องท่าน
ไม่มี
ท่านได้บอกใครอีก
ไม่ได้บอก ข้าสาบาน
นี่มัน
เกิดเรื่องอะไรขึ้น
ท่านกำลังถูกตามล่า
เราต้องไปจากที่นี่
ไปไม่ได้ เราไม่มีม้า
มันหนีไปหมด
ข้าจะวิ่งล่อวอร์กเอง
หมาป่าวอร์กจากกุนดาแบ้ด
ฝีเท้าเหนือกว่าเจ้า
ข้ามีกระต่ายรอสโกเบล
ข้าอยากให้มันได้ลองของ
เอาซี่
มาจับข้าให้ได้สิ
มาเร็ว
อยู่ใกล้ๆ กันไว้
เร็ว
โอรี อย่า ถอยมา
ทุกคน มาเร็วเข้า เร็ว
ท่านจะพาเราไปไหน
ไอ้พวกคนแคระสารเลวอยู่ทางโน้น
จับมัน
เร็ว
วิ่ง
มันอยู่ทางนั้น
ทางนี้
เร็วเข้า
มันแห่มาอีก
คิลี
ยิงมัน
เราถูกปิดล้อม
แกนดัล์ฟอยู่ไหน
เขาทิ้งเราเฉยเลย
ปักหลักสู้มัน
ทางนี้ เจ้าพวกโง่
พวกเรามาเร็ว
เร็วเข้า
ทุกคน
เร็วเข้า
ไป ไป ไป
8, 9, 10
คิลี
วิ่ง
เอลฟ์
ข้าไม่รู้ว่า
ทางนี้ออกไปไหน เราจะไปไหม
มันจะออกไหน ก็ไปทั้งนั้น
ข้าว่านั่นล่ะฉลาดคิด
แกนดัล์ฟ
เราอยู่ไหน
เจ้ารู้สึกถึงมันมั้ย
แน่นอน มันรู้สึกเหมือน...
เหมือนเวทมนตร์
นั่นแหละใช่เลย
เวทมนตร์อันทรงถทธา เ
ข้างหน้ามีแสงส่องมา
หุบเขาอิมลาดริส
คนทั่วไปจะเรียกในอีกชื่อหนึ่ง
ริเวนเดลล์
นั่นคือเดอะลาสต์โฮมลี่เฮาส์ ตะวันออกของทะเล
ท่านวางแผนให้พวกเรามา
ให้เราขอลี้ภัยอยู่กับศัตรู
ท่านไม่มีศัตรูที่นี่ ธอริน โอเคนชีลด์
จิตมุ่งร้ายเดียว
ที่จะพบในหุบเขานี้ก็คือที่ท่านนำมา
ท่านคิดว่าเอลฟ์ จะเห็นดีด้วยกับการเดินทางนี้
พวกเขามีแต่จะหยุดเรา
แน่นอน แต่เรามีคำถามที่ต้องการคำตอบ
หากจะทำการให้สำเร็จ เราต้องใช้ความรอบคอบ
ความเคารพ
และความมีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย
ฉะนั้นท่านจึงมอบหน้าที่เจรจาให้ข้า
มิธรันเดียร์
ลินเดียร์
ระวังไว้
เราได้ยินว่าท่านเข้ามาในหุบเขา
ข้ามีเรื่องปรึกษาท่านเอลรอนด์
ท่านเอลรอนด์ไม่อยู่
ไม่อยู่เหรอ
แล้วเขาไปไหน
ตั้งรับ
แกนดัล์ฟ
ท่านเอลรอนด์
สหายข้า
ท่านไปไหนมารึ
เราตามล่าฝูงออร์คที่บุกขึ้นจากทางใต้
ฆ่าได้จำนวนหนึ่งใกล้เส้นทางลับ
แปลกที่ออร์คมาใกล้เขตแดนเราขนาดนี้
มีบางสิ่งหรือบางคนดึงดูดมันมา
อ๊า คงเป็นพวกเรากระมัง
ยินดีต้อนรับธอริน บุตรแห่งธราอิน
ข้าว่าเราไม่เคยพบกัน
เจ้ามีเค้าลักษณะเหมือนปู่
ข้ารู้จักธรอร์เมื่อครั้งเขาครอง
- ดินแดนใต้ขุนเขา - งั้นเหรอ ไม่เห็นเขาเคยเอ่ยถึงท่าน
เขาพูดว่าอะไร
ด่าเราเป็นภาษาเอลฟ์ใช่ไหม
เปล่า ท่านโกลอิน เขาสั่งจัดอาหารต้อนรับเจ้า
อ๋อเหรอ
งั้นนำทางไปเลย
เอาน่า
ลองกินซักคำนึง
ข้าไม่ชอบกินผัก
ไหนล่ะเนื้อ
มีมันทอดบ้างไหม
ท่านเชิญ
รับประทานอาหารค่ำ
ข้าไม่ได้แต่งตัวดีๆ มา
พูดเหมือนเคยแต่ง
ข้าไม่นึกเสน่หาสาวชาวเอลฟ์ ผอมแห้งเกินไป
โหนกแก้มสูง
ผิวขาวเนียนละมุน
มีขนบนหน้าน้อยไป
แต่แม่สาวคนนั้นก็พอไปวัดไปวาได้
นั่นมันหนุ่มเอลฟ์
ขำตายล่ะ
นี่คือดาบออร์คริสต์ ดาบฟาดฟันก็อบลิน
มันเป็นดาบขึ้นชื่อ
หลอมโดยจอมพรายแห่งตะวันตก พี่น้องข้า
ขอให้มันรับใช้เจ้าอย่างดี
และนี่คือ
ดาบแกลมดริง
นักทุบหัวข้าศึก
ดาบแห่งกษัตริย์กอนโดลิน
ดาบเหล่านี้ถูกทำขึ้นใช้ ในสงครามก็อบลินยุคที่หนึ่ง
อย่าคิดมากไปเลย
ดาบจะได้ชื่อตามวีรกรรมในสงคราม
ท่านจะบอกว่าดาบข้าไม่เคยผ่านสงคราม
จริงๆ ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นดาบ
มันเหมือนที่เปิดจดหมายมากกว่า
- ท่านได้ดาบเหล่านี้มายังไง - เราพบใน
รังโทรลล์บนถนนใหญ่สายตะวันออก
ไม่นาน
- ไม่นานก่อนถูกพวกออร์คโจมตี - ท่านไปทำอะไร
บนถนนใหญ่สายตะวันออก
ข้าขอตัว
คนเเคระ 13 คน
กับฮอบบิท
เป็นก๊วนเดินทางที่ประหลาดยิ่ง
คนเหล่านี้เป็นสายเลือดแห่งดูริน
เป็นผู้ดีชนชั้นสูง
แถมยังมีวัฒนธรรมชนิดคาดไม่ถึง
พวกเขาหลงใหล
- ในศิลปะ - เปลี่ยนเพลงได้มั้ย
ฟังแล้วเหมือนอยู่ในงานศพ
มีใครตายงั้นเหรอ
ต้องเพลงนี้ มันถึงจะเหมาะ
ยังมี...
โรงแรม...
แห่งหนึ่ง มีโรงแรมอันเก่าแก่แห่งหนึ่ง
อยู่ใต้เนินเขาสีเทา
พวกเขากลั่นเบียรได้อร่อยเหาะ จนชายบนดวงจันทร์
เหาะลงมาในคืนหนึ่ง
เพื่อดื่มให้เต็มคราบ
โอ้
คนดูแลม้ามีแมวขี้เมา
ที่สีซอห้าสายได้
มันชักคันสีขึ้นลงไปมา
กรีดร้องเสียงแหลม
แล้วร้องครางเสียงต่ำ
มันยืนสีซออยู่ตรงกลาง
แล้ว...
เจ้าเหมียวก็สีซอ
กับเบียร์ที่แรงจนปลุกคนตายให้ฟื้นได้
มันกรีดร้อง มันสีซอ มันเร่งจังหวะ
จนเจ้าของโรงแรม
เขย่าตัวชายจากดวงจันทร์
"นี่มันเลยตีสามแล้ว"
เขาว่า
เรื่องของเราไม่เกี่ยวกับเอลฟ์
ให้ตายเถอะ ธอริน
- เอาแผนที่ให้เขาดู - สมบัติตกทอด
จากบรรพบุรุษข้า
ข้ามีหน้าที่ปกป้องความลับของเรา
อย่าเอาความดื้อรั้นมาใช้กับข้า
ความยะโสจะพาเจ้าล้มเหลว
เจ้ายืนอยู่ต่อหน้าหนึ่งในไม่กี่คน
ที่อ่านแผนที่ได้ เอาแผนที่ให้ท่านเอลรอนด์ดู
ธอริน อย่า
เอเรบอร์
ท่านสนใจอะไร
ในแผนที่นี้
เราอยากเรียนรู้ไว้น่ะ
ท่านก็รู้
แผนที่โบราณบางครั้งมีอักษรลับซ่อนอยู่
ท่านอ่านภาษาคนแคระเก่าได้ใช่ไหม
อักษรจันทร์
ใช่สินะ
ข้าถึงมองไม่เห็น
ในกรณีนี้ก็ถูกต้อง
อักษรจันทร์จะมองเห็น ต่อเมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์
ที่มีรูปทรงและถดูกาลเดียว เ
กับคืนที่อักษรถูกเขียนขึ้น
ท่านอ่านมันได้ไหม
อักษรนี้ถูกเขียน ในคืนก่อนวันกลางถดูร้อน เ
ภายใต้พระจันทร์เสี้ยวเกือบ 200 ปีแล้ว
เสมือนฟ้าลิขิตให้เจ้ามาริเวนเดลล์
โชคเข้าข้างเจ้าแล้ว
ธอริน โอเคนชีลด์ จันทร์รูปทรงนั้น
จะปรากฎในคืนนี้
จงไปยืน
ข้างก้อนหินสีเทาเวลานกทรัชร้อง...
อาทิตย์กำลังตกจากฟ้า พร้อมแสงสุดท้ายของวันดูริน
- ที่ส่องไปต้องรูกุญแจ - วันดูริน
วันปีใหม่ของคนแคระ เมื่อจันทร์สุดท้ายของฤดูใบไม้ร่วง
และดวงอาทิตย์แรก ของฤดูหนาวอยู่คู่กันบนฟ้า
งั้นท่าจะไม่ดี
ฤดูร้อนใกล้ผ่านพ้น วันดูรินกำลังจะมาถึง
เรายังมีเวลา
- เวลาอะไร - หาประตูทางลับ
เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นถูกที่ถูกเวลา
เวลาเดียวเท่านั้นที่ประตูลับจะเปิดออก
งั้นนี่คือ
เป้าหมาย เข้าไปในขุนเขา
แล้วทำไม
บางคนมองว่ามันเป็นการไม่ฉลาด
หมายความว่ายังไง
ไม่ใช่ท่านคนเดียวนะ ที่คอยปกป้องมิดเดิ้ลเอิร์ธ
คนแคระพวกนั้น...นายท่าน
มันหนีรอดไปได้
พวกเอลฟ์สารเลวมันลอบกัดเรา...
ข้าไม่ต้องการฟังคำแก้ตัว
ข้าต้องการหัว
ของราชาคนเเคระ
กำลังคนเราน้อยกว่า...
เราสู้มันไม่ได้ขอรับ
ลำพังชีวิตข้ายังแทบเอาไม่รอด
ข้าว่าเจ้าต้องทำ...
ให้มันดีกว่านี้
พวกคนแคระ
จะปรากฎตัวในอีกไม่ช้า
กระจายข่าวออกไป
ข้าจะจ่ายค่าหัวพวกมันอย่างงาม
ไม่ไปอยู่...
ร่วมก๊วนของเจ้ารึ
พวกเขาไม่สนข้าหรอก
ความจริงคือพวกเขาส่วนใหญ่ ไม่คิดว่าข้าควรเดินทางมาด้วย
งั้นเหรอ
ข้าได้ยินมาว่าพวกฮอบบิทปรับตัวเก่ง
จริงเหรอ
และยังได้ยินว่าพวกเขา หลงใหลบ้านที่อบอุ่นสบาย
ข้าได้ยินว่าไม่ควรตามหาสภาเอลฟ์
พวกเขาจะตอบแค่ใช่หรือไม่ใช่
เจ้าจะพักอยู่นี่นานแค่ไหนก็ได้
ตามต้องการ
ห้องครัวร่อยหรอเต็มที ไวน์ของเราใกล้หมดแล้ว
พวกเขาจะอยู่กับเราอีกนานแค่ไหน
ยังตัดสินใจตอนนี้ไม่ได้
โดรี นี่ มาช่วยกันหน่อย
บอมเบอร์
ข้าคิดจะบอกท่าน ข้าแค่รอ
ให้โอกาสนี้มาถึง ขอให้เชื่อเถอะ ว่าข้ารู้ตัวว่ากำลังทำอะไร
จริงรึ มังกรตัวนั้นหลับใหล
มานานถึง 60 ปี
จะเกิดอะไร ถ้าแผนของท่านล้มเหลว
- ถ้าท่าปลุกมันขึ้นมา - แล้วถ้าเราทำสำเร็จล่ะ
ถ้าคนแคระยึดเทือกเขาคืนมาได้
แนวป้องกันทางตะวันออกจะเข้มแข็งขึ้น
นี่เป็นการกระทำที่อันตราย
การไม่ทำอะไรก็อันตรายเช่นกัน
บัลลังก์แห่งเอเรบอร์ถือเป็นสิทธิ์ โดยชอบธรรมของธอริน ท่านกลัวอะไร
ท่าลืมไปแล้วรึ
ความบ้าคลั่งฝังรากลึก อยู่ในสายเลือดตระกูลนั้น
ปู่เขาเสียสติ พ่อเขายอมจำนน
ต่อโรคร้ายนี้เช่นกัน
ท่านกล้าสาบานมั้ยว่าธอริน โอเคนชีลด์
จะไม่เป็นเช่นนั้น
แกนดัล์ฟ การตัดสินใจนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราเท่านั้น
มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับท่านหรือข้า ที่จะวาดแผนที่มิดเดิ้ลเอิร์ธขึ้นใหม่
ไม่ว่ามีใครช่วยหรือไม่ คณะคนแคระก็จะขึ้นเขา
พวกเขาแน่วแน่ที่จะทวงบ้านเกิดคืน
ธอริน โอเคนชีลด์ ย่อมไม่รู้สึกว่าเขาต้องตอบคำถามใคร
ข้าเองก็ไม่เช่นกัน
ไม่ใช่ข้าหรอกที่ท่านต้องตอบคำถาม
เลดี้กาลาเดรียล
มิธรันเดียร์
ไม่ได้เจอกันนานทีเดียว
ข้าเปลี่ยนไปด้วยวัยที่ล่วงเลย
แต่เวลามิอาจแตะต้องเลดี้ลอริเอน
ข้าไม่ทราบว่า ท่านเอลรอนด์ตามข้ามาพบท่าน
ไม่ใช่หรอก
ข้าต่างหาก
ซารูมาน
ช่วงนี้ท่านยุ่งๆ สินะ สหาย
บอกข้า แกนดัล์ฟ
ท่านคิดว่าแผนการนี้ของท่าน
จะไม่มีใครสังเกตรึ
ไม่มีใครสังเกตรึ
เปล่า
ข้าเพียงทำสิ่งที่ข้ารู้สึกว่าถูกต้อง
มังกรนั้นอยู่ในใจท่านมานาน
ถูกแล้ว ท่านหญิง
สม็อกมิได้สวามิภักดิ์ต่อผู้ใด
หากมันเข้าฝ่ายกับศัตรูล่ะก็
มังกรนี้จะสร้างผลกระทบร้ายแรง
ศัตรูไหนล่ะ
แกนดัล์ฟ ศัตรูเราพ่ายไปแล้ว
เซารอนถูกพิชิต เขาไม่อาจฟื้นคืนพลังได้อีก
ท่านไม่กังวลเลยรึ เรื่องที่แหวนวงสุดท้ายของคนแคระ
หายสาบสูญไป
พร้อมกับผู้สวมแหวน
จากแหวนคนแคระทั้ง 7 วง สี่วงถูกมังกรกลืนกิน
สองวงถูกเซารอนยึดไป ก่อนเขาจะร่วงลงไปในมอร์ดอร์
ชะตากรรมของแหวนวงสุดท้าย ยังคงไม่มีใครรู้แน่ชัด
แหวนที่ธราอินสวม
เมื่อไม่มีผู้ปกครองริง ออฟ พาวเวอร์
แหวนทั้งเจ็ดก็จะไม่มีค่าใดๆ ต่อศัตรู
เพื่อควบคุม
แหวนวงอื่น
เขาต้องมีเดอะ วัน
แต่แหวนวงนั้นหายสาบสูญไปนานแล้ว
มันถูกพัดพา
ลงสู่ทะเลโดยแม่น้ำอันดูอิน
แกนดัล์ฟ เวลาสี่ร้อยปี ที่เราอยู่กันอย่างสันติ
สันติที่ได้มา
อย่างยากยิ่ง
จริงรึ เราอยู่กันสันติรึ
โทรลล์จากภูเขาบุกอาละวาด จู่โจมหมู่บ้าน ทำลายพืชไร่
ออร์คจู่โจมเราที่ถนนใหญ่
นั่นก็ไม่ใช่บทโหมโรงสงคราม
ท่านเป็นเช่นนี้เสมอ
มองหาปัญหาทั้งที่มันไม่มี
ให้เขาพูดเถอะ
มีบางสิ่งกำลังก่อตัว นอกจากความชั่วร้ายของสม็อก
บางสิ่งที่มีพลังมากกว่า
เราอาจทำเป็นมองไม่เห็นมัน แต่มันไม่มองข้ามเราแน่ ข้ารับรองได้
ความเจ็บป่วยระบาดทั่วกรีนวู้ด
ชาวป่าที่นั่นเรียกมันเป็นป่าเมิร์กวู้ด
และพวกเขาว่า...
ว่ายังไง
เล่าต่อสิ
ชาวป่าพูดว่ายังไง
พวกเขาพูดถึงเนโครมันเซอร์
ที่อยู่ในโดล กูลดูร์
พ่อมดที่ปลุกชีพคนตายได้
ไร้สาระ
อำนาจเช่นนั้นไม่มีในโลก
เนโครมันเซอร์ที่ว่านี้ ก็เป็นเพียงมนุษย์
ร่ายคาถาท่องมนต์ดำ
ข้าก็คิดเช่นนั้น
- แต่ราดากัสต์ได้เห็น... - ราดากัสต์
อย่าเอ่ยชื่อราดากัสต์ พ่อมดสีน้ำตาล
เขาเพ้อเจ้อเหลวไหล
เขาเป็นคนแปลกๆ ข้ายอมรับ เขาอยู่คนเดียวนี่นะ
ไม่ใช่เรื่องนั้น มันเป็นเพราะเขา
กินเห็ดมากเกินไป
มันทำลายสมอง
และทำให้เขาฟันเหลือง
ข้าเตือนเขาแล้ว
มันไม่เหมาะสม ที่พ่อมดจะร่อนเร่อยู่ในป่า
ท่านมีบางสิ่งติดตัวมา
ของที่ได้มาจากราดากัสต์
เขาเจอมันในโดล กูลดูร์
เยี่ยม
พาข้าไปซิ
เหมือนข้าพูดอยู่คนเดียว เขาไม่ได้ใส่ใจฟัง
นั่นคืออะไร
วัตถุเก่าแห่งมอร์ดอร์
มีดมอร์กุล
ทำโดยราชาขมังเวทย์แห่งแองก์มาร์
ฝังไว้กับศพเขา
เมื่อแองก์มาร์ตาย
มนุษย์จากทางเหนือ นำร่างและทุกสิ่งของเขา
ถูกปิดตายไว้ภายในแคว้นรูห์ดาร์
ร่างเขาถูกฝัง ลึกเข้าไปในภูเขา
ในสุสานอันมืดมิด
ไม่มีวันผุดสู่แสงสว่าง
เป็นไปไม่ได้
หลุมศพนั้นมีคำสาปกำกับไว้
ไม่ให้ใครเปิดได้
มีหลักฐานใดยืนยันว่า ดาบนี้มาจากสุสานแองก์มาร์
ข้าไม่มี
ก็เพราะว่ามันไม่มี
งั้นมาพิจารณาในสิ่งที่เรารู้
ออร์คฝูงเดียวนั้น...
กล้าข้ามแม่น้ำบรุยเนน
กริชที่สูญหายไปนาน กลับมีผู้ค้นพบ
พ่อมดมนุษย์ ที่เรียกตัวเองว่าเนโครมันเซอร์
ได้ยึดครองป้อมปราการเก่าที่ผุพัง
มันก็ไม่ได้มีอะไรมากนัก
คณะคนแคระนี้ต่างหาก
ที่ข้าเป็นกังวล
ข้าไม่มั่นใจ แกนดัล์ฟ
ข้าไม่รู้สึกว่า ข้าเห็นด้วยกับการเดินทาง
หากมาปรึกษาก่อน ข้าจะไม่ให้พวกเขาตั้งความหวัง
ข้าไม่เข้าใจเหตุผลท่าน ที่ให้ความหวังพวกเขา
พวกเขาไปแล้ว
เยี่ยม
ท่านรู้อยู่ก่อน
ไม่ ข้าเกรงว่า
มันจะไม่มีอะไรเหลือ
ท่านเอลรอนด์
พวกคนแคระไปกันหมดแล้ว
ระวังตัวไว้
เรากำลังจะข้ามพ้นเขตแนวป่า
บาลิน เจ้ารู้เส้นทาง เดินนำไป
ได้เลย
คุณแบ๊กกิ้นส์
ข้าว่าเร่งฝีเท้าดีกว่านะ
ท่านจะตามพวกเขาไป
เยี่ยม
ท่านทำถูกแล้วที่ช่วยธอริน โอเคนชีลด์
แต่ข้าเกรงว่าการเดินทางนี้อาจก่อให้เกิด
แรงต่อต้านที่เรายังมิอาจเข้าใจ
ปริศนามีดมอร์กุลต้องการคำตอบ
มีบางสิ่งที่เคลื่อนไหวในความมืด ไม่มีใครเห็น หลบเร้นจากสายตาเรา
มันจะไม่แสดงตัว
ไม่ใช่ตอนนี้
มันทวีความแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน
ท่านต้องระวังตัว
มิธรันเดียร์
ทำไมต้องเป็นฮอบบิท
ข้าก็ไม่รู้
ซารูมานเชื่อว่าอำนาจยิ่งใหญ่เท่านั้น
ที่สามารถควบคุมความชั่วร้ายได้
แต่ข้าไม่รู้สึกเช่นนั้น
ข้าพบว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ที่คนธรรมดาทำในทุกๆ วัน
จะขับไล่ความชั่วร้ายให้ห่างไกล
การมอบความดีและความรัก
ทำไมจึงเลือกบิลโบ แบ๊กกิ้นส์
บางทีอาจเป็นเพราะข้าหวาดกลัว
และเขามอบความกล้าให้ข้า
อย่ากลัวไปเลย มิธรันเดียร์
ท่านไม่ได้สู้เพียงลำพัง
เมื่อใดท่านต้องการความช่วยเหลือ
ข้าจะมา
เดี๋ยวก่อน หยุดกันก่อน
เราต้องหา
ที่หลบพายุ
ระวัง
พวกเรา ระวัง
เดี๋ยวก่อน
นี่ไม่ใช่พายุธรรมดา
มันคือสงครามอัสนีบาต
ดูนั่น
เจอศึกเด็ด
ตำนานเป็นจริงแล้ว
ยักษ์ ยักษ์ศิลา
หาที่หลบกันเร็ว
เดี๋ยวก่อน
เกิดอะไรขึ้น
ไป ไป ไป
หนีไป เร็วเข้า
- ไปเลย - เกาะไว้
ระวัง
โดด
เร็วเข้า
เดี๋ยวก่อน
ไม่
คิลี
ไม่เป็นไร พวกเขายังไม่ตาย
บิลโบอยู่ไหน
เจ้าฮอบบิทอยู่ไหน
นั่น
ดึงเขาไว้
จับมือข้าไว้
บิลโบ
บาลิน
จับไว้
ข้าดึงเจ้าไว้แล้ว
จับไว้ จับไว้
มาเร็ว
เร็วเข้า
ไอ้หนุ่ม ขึ้นมา
นึกว่าจะเสียหัวขโมยไปซะแล้ว
เขาเสียตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว
เขาไม่ควรมาเลย
เขาไม่ควรอยู่ในคณะเดินทางเรา
ดวาลิน
ก็ดูปลอดภัยดี
ไปตรวจดูด้านหลัง
ถ้ำในภูเขาแทบไม่มีว่าง
ตรงนี้ไม่มีอะไร
ถ้าอย่างนั้นก่อกองไฟเข้าเหอะ
ไม่ อย่าก่อไฟที่นี่
รีบเข้านอน
เราจะเดินทางเมื่อย่ำรุ่ง
เราควรอยู่ในเทือกเขารอแกนดัล์ฟก่อน
นั่นคือแผนการเดิม
แผนเปลี่ยนแล้ว
โบเฟอร์ เฝ้ายามกะแรก
กลิ่นยังใหม่อยู่
พวกมันเดินผ่านช่องแคบระหว่างเขา
เจ้าคิด
จะไปไหนล่ะ
กลับไปริเวนเดลล์
ไม่ๆ เจ้ากลับไปตอนนี้ไม่ได้
เจ้าเป็นหนึ่งในคณะเรา
เป็นพวกเรา
ข้าใช่เหรอ
ธอรินพูดว่าข้าไม่ควรมา และเขาพูดถูก
ข้าไม่ใช่ตุ๊ก
ข้าเป็นแบ๊กกิ้นส์ ไม่รู้ข้ามาทำไม
ข้าไม่ควรจากบ้านมา
เจ้าคิดถึงบ้าน ข้าเข้าใจ
ไม่ เจ้าไม่เข้าใจ พวกเจ้าไม่มีใครเข้าใจ
เจ้าเป็นคนแคระ เคยชินชีวิตแบบนี้
นอนกลางดินกินกลางทราย
เจ้ามันคนไม่มีบ้าน
ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้...
เจ้าพูดถูกแล้ว
เรามันคนไม่มีบ้าน
ขอให้เจ้าโชคดีแล้วกัน
ข้าอวยพรจริงๆ
นั่นอะไร
ตื่นเร็ว
ระวัง
ไปให้พ้น
เจ้าโสโครก
ถอยไป
เจ้าจะต้องชดใช้
เออน่าๆ
ไม่ต้องผลัก
เอามือออกไป อย่าโดนตัวข้า
อย่าโดนตัวข้า
ข้ารู้สึกถึงบทเพลงที่แว่วมา
ตบมือ ดีดนิ้ว รอยร้าวสีดำ
บีบ คว้า หยิก จับ
ตีแล้วหวด
เอาให้พวกมันพูดไม่ออก
จนร้องลั่น
ทุบ ทุบ
ลึกลงไปใต้ดิน
ลึกลงไป ลงไปในเมืองก็อบลิน
มีทั้งโซ่ แส้ และกุญแจมือพร้อม
ทุกคนยอมเปิดปากพูด เมื่อถูกข้าขึงพืด
ทุบ ทุบ ลึกลงไปใต้ดิน
ลึกลงไป ลงไปในเมืองก็อบลิน
ทั้งกลองและคีม คว้าเครื่องทรมานออกมา
เจ้าจะอยู่ได้ไม่นาน เมื่อโดนง่ามของข้าเสียบ
บดแล้วขยี้
ทุบแล้วบี้
ตบแล้วฉีก สั่นแล้วเขย่า
ต่อให้ตะโกนแหกปากร้อง ก็ไม่มีใครมาช่วย
ทุบ ทุบ ลึกลงไปใต้ดิน
ลึกลงไป ลงไปในเมือง
ก็อบลิน
เย้
เพราะโดนใจใช่มั้ยล่ะ
ข้าแต่งเองกับมือเชียวนะ
นี่ไม่ใช่บทเพลง
แต่เป็นสิ่งน่ารังเกียจ
น่ารังเกียจ
กลายพันธุ์ เบี่ยงเบน
นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะพบที่นี่
ใครมันกล้าถืออาวุธเข้ามาในอาณาจักรข้า
กองสอดเเนม
โจร
มือสังหาร
คนแคระขอรับ ท่านก็อบลินผู้ยิ่งใหญ่
คนเเคระรึ
เราพบพวกมันที่หน้าทางเข้า
งั้นก็อย่ายืนเฉยโว้ย ค้นตัวมัน
ค้นให้ทั่ว
ทุกช่องทุกรู
ข้าเชื่อว่า...
ท่านผู้ยิ่งใหญ่ พวกมันเหล่านี้
เป็นมิตรกับพวกเอลฟ์
"ทำในริเวนเดลล์"
รุ่นที่ 2 ขโมยมารึเปล่า
แค่เก็บไว้เป็นของที่ระลึก
พวกเจ้ามาทำอะไรแถวนี้
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวข้าจัดการเอง
อะไรกัน
ห้ามเล่นลิ้น ข้าต้องการความจริงเท่านั้น
พูดดังๆ หน่อย
คนของท่านเหยียบทรัมเป็ตข้าแบน
ข้าจะไม่ใช่แค่เหยียบทรัมเป็ตเจ้า
ถ้าอยากรู้ข้อมูลเพิ่มเติม มาคุยกับข้านี่
เราเดินทางมาบนถนน ไม่สิ มันเป็นแค่ทางสัญจร
ไม่ใช่ทางสัญจรด้วยซ้ำ เป็นแค่ทางเท้า
ประเด็นคือเราอยู่บนถนน ที่เหมือนทางสัญจร ทางเท้า
แล้วเราก็ไม่ได้อยู่ นั่นแหละปัญหา เพราะเราควรจะ...
- อยู่ที่ดันแลนด์ - หุบปาก
เมื่ออังคารก่อน
ไปเยี่ยมญาติที่อยู่ห่างไกล
เป็นญาติทางัฝ่งแม่ข้า
หุบปาก
ถามดีๆ ไม่ยอมพูด เราจะทำให้มันร้อง
เครื่องทรมาน
เอาเครื่องหักกระดูกมาจัดการมัน
เริ่มจากไอ้ตัวหน้าอ่อนนี่
เดี๋ยว
โอ้ เว้ย เฮ้ย
ดูสิใครมาด้วย
ธอริน บุตรแห่งธราอิน หลานแห่งธรอร์
กษัตริย์ในเขตใต้ขุนเขา
อ้าว ข้าลืมไป เจ้าไม่มีขุนเขาแล้วนี่
แล้วก็ไม่ใช่กษัตริย์
เจ้ามันก็แค่
คนแคระธรรมด๊าธรรมดา
ข้ารู้ว่ามีคนนึง ยินดีจะจ่ายค่าหัวเจ้าอย่างงาม
เฉพาะหัวนะ
ตัวไม่เกี่ยว
บางทีเจ้าคงรู้ว่าข้าหมายถึงใคร
ศัตรูเก๋ากึ้กของเจ้า
เพลออร์ค ผู้ขี่หมาป่าวอร์ก
อาซ็อกผู้ชั่วช้ามันตายไปแล้ว
มันถูกข้าสังหารในสงครามนานแล้ว
เจ้าเลยคิดว่า มันหมดเวลาชั่วช้าแล้วสิใช่ไหม
ส่งข่าวไปบอกเพลออร์ค
บอกมันข้าเจอของต้องใจมันล่ะ
เยี่ยม
ช่ายยยย
กอลลัม กอลลัม
ไอ้โสโครกก็อบลินสสส์
มันดีกว่ากระดูกเก่านะ ของรัก
ดีกว่าไม่มีอะไรกินเลย
กระดูกสสส์ทั้งนั้นเลย ของรัก เนื้อมันมีไม่พอ
หุบปาก ลอกหนังมันออก
ตัดหัวมันก่อน
แผ่นดินกันดารหนาวหนักกัดมือเท้าเรา
แตกระแหง
หินผาและศิลาแลง แล้งแห้งเหมือนกระดูกเก่า
ว่างเปล่าไม่มีเนื้อ
เย็นเฉียบเช่นตาย ไม่มีลมหายใจ
เนื้อมันช่างน่ากิน
เราโชคดีจังนะ
ของรักของข้า
ตัวอ้วนเคี้ยวเต็มปากเต็มคำ
กอลลัม กอลลัม
ถอย ถอยออกไป
ข้าขอเตือนเจ้า
อย่าเข้ามาใกล้ข้าอีก
มันมีมีดของเอลฟ์
แต่มันไม่ใช่เอลฟ์
ไม่ใช่เอลฟ์ ไม่
มันคืออะไร ของรัก
มันคืออะไร
ข้าชื่อ...บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
แบ็กกินสสส์
อะไรคือแบ๊กกินสสส์ ของรัก
ข้าเป็นฮอบบิทมาจากไชร์
เราชอบเนื้อก็อบลินสสส์ ค้างคาวสส์ ปลาสส์ แต่เราไม่เคยกินฮอบบิทสสส์
เนื้อมันนุ่มไหม หวานคอไหม
เดี๋ยวเหอะๆ
ออกไปห่างๆ นะ
ข้าฟันหัวให้เลยนะถ้าจำเป็น
ข้าไม่ได้อยากมีเรื่อง
เจ้าเข้าใจไหม
แค่ชี้ทางออกจากที่นี่ ข้าจะไปตามทางข้า
ทำไม มันหลงทางรึ
ใช่ ใช่ ข้าอยากหายหลงทางให้เร็วที่สุด
เรารู้ เรารู้ทางปลอดภัยให้ฮอบบิทสสส์
ทางปลอดภัย
ในความมืด หุบปาก
ข้าไม่ได้พูด
เราไม่ได้พูดกับเจ้า
อ้อใช่ เราพูดนะของรัก เราพูด
เอ่อ ข้าไม่รู้เกมของเจ้าคืออะไร
แต่ข้า...
เกม
โอ้ เราชอบเกม ใช่ไหมของรัก
มันชอบเกม ใช่ไหม ใช่ไหม
มันชอบเล่นใช่ไหม
เล่นก็ได้
อะไรเอ่ยมีราก แต่ไม่มีใครเห็น
สูงกว่าต้นไม้
สูง สูงขึ้นไป
แต่
ไม่เคยโต
ภูเขาไง
ถูก ถูก
แหม มาเล่นอีกข้อนึงนะ
ใช่ เล่นอีก เล่นอีก
ถามเราบ้างสิ
ไม่ ไม่เล่นปริศนาแล้ว
ฆ่ามันเลย
ฆ่ามันเดี๋ยวนี้ กอลลัม กอลลัม
ไม่ ไม่ ไม่
ไม่ ข้าอยากเล่น อยากเล่น
ข้าอยากเล่น ข้าเข้าใจแล้ว
เจ้าเก่งมากสิเรื่องนี้
งั้นทำไมเรา...
ไม่มาเล่นเกมทายปริศนาล่ะ เอาไหม
แค่ๆๆ เจ้ากับข้า
ใช่ ใช่ แค่เรานะ
ใช่ ใช่เลย
และถ้าข้าชนะ
เจ้าบอกทางออกให้ข้า ใช่ไหม
ใช่ ใช่เลย
แล้วถ้ามันแพ้ล่ะ
จะยังไง
ถ้ามันแพ้นะของรัก เราก็กินมันไง
ถ้าแบ๊กกิ้นสสส์แพ้ เรากินมันหมดตัว
ก็ยุติธรรมดี
แบ๊กกิ้นส์ทายก่อนสิ
ม้าขาวสามสิบตัวอยู่บนเนินเขาสีแดง
ทีแรกกระสับกระส่าย
แล้วกระทืบเท้า
แล้วก็อยู่เฉยๆ
ฟัน
โอ้ ใช่ ของรักของข้า
แต่เรามีฟันแค่...
เก้า
ตาเราทาย
อะไรเอ่ยไม่มีเสียง แต่ร้องได้
ไม่มีปีก แต่บินได้
ไม่มีฟัน แต่กัดได้
ไม่มีปาก
แต่บ่นได้
ขอคิดเดี๋ยว
เรารู้ เรารู้
หุบปาก
ลม
คำตอบคือลม
ใช่เลย
ฉลาดมาก
ฮอบบิทสสส์
ฉลาดมาก
อะไรเอ่ยไม่มีสายยู
กุญแจ หรือแม้แต่ฝา
แต่เก็บทรัพย์สมบัติ
ไว้แน่นหนา
กล่อง
กล่อง ฝาและกุญแจ
ว่ายังไง
มันยากนะ
กล่อง กุญแจ
ยอมรึยังล่ะ
ให้โอกาสเราสิของรัก ให้โอกาสเรา
ไข่สสสส์
มันคือ
ไข่สสสส์ใบน้อยๆ ช่ายยย
ยายเราเคยสอน
ให้เราดูดกินมัน ใช่
เรามีปริศนา
ทายเจ้า
ทุกสิ่ง...ถูกมันกินหมด
นก สัตว์
ต้นไม้ ดอกไม้
จะเป็นเหล็กแข็ง
หรือว่าเหล็กกล้า
บดหินแข็งให้กลายเป็นผง
ตอบเรามา
ขอเวลาเดี๋ยวสิ ทีข้ายังให้เจ้าคิดตั้งนาน
นก สัตว์... สัตว์ ต้นไม้ ดอกไม้
ข้าไม่รู้คำตอบข้อนี้
เนื้อเจ้ากินอร่อยไหม
มันนุ่มนวลไหม
กระดูกกรอบไหม
ขอคิดก่อน
มันคิดไม่ออก
แบ๊กกิ้นสสส์คิดไม่ออก
หมดเวลา
เวลา
คำตอบ
คือเวลา
จริงๆ มันก็ไม่ยากนะ
คำถามสุดท้าย
โอกาสสุดท้าย
ได้เลย
ถามเรา
ได้ๆ ถามแน่
ข้าเก็บอะไร
ไว้ในกระเป๋า
ไม่ยุติธรรม
มันไม่ยุติธรรม
มันผิดกติกา
ถามเราข้ออื่นสิ
ไม่ๆ ๆ ๆ
เจ้าบอกให้ข้าถาม ข้าก็ถามแล้วไง
ข้าเก็บอะไรไว้ในกระเป๋า
เดา 3 ครั้ง ของรัก ขอเราเดา
3 ครั้ง
3 ครั้ง เอ้าก็ได้ เดามาเลย
- มือสสส์ - ผิด
เดาใหม่
ก้างปลา ฟันก็อบลิน เปลือกหอย ปีกค้างคาว...
มีด โธ่ หุบปากเถอะ
ผิดอีกแล้ว ครั้งสุดท้าย
เชือก
หรือไม่มีอะไรเลย
เดา 2 ครั้งพร้อมกัน ผิดทั้ง 2 ครั้ง
ฉะนั้น...
ข้าชนะ สัญญาต้องเป็นสัญญา
บอกทางออกมา
เราพูดอย่างนั้นรึของรัก
เราพูดเหรอ
มันเก็บอะไรไว้ในกระเป๋าสสส์
มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า
เจ้าแพ้
แพ้
มันอยู่ที่ไหน
ไม่
มันอยู่ที่ไหน
ไม่
หาย
เราล่มจมกันคราวนี้เอง
ของรักข้า
ของรักของข้าหายไปแล้ว
เจ้าทำอะไรหาย
ไม่ต้องมาถามเรา ไม่ใช่เรื่องของมัน
ไม่ กอลลัม
กอลลัม
มัน...เก็บอะไร...
ไว้ใน...
กระเป๋าสสส์โสโครกของมัน
มันขโมยไป
กระดูกแตกเป็นผุย
คอบิดหลุดจากขั้ว
ฉีกกระชากขาดทั้งตัว
จากเครื่องแยกแขนขา
ตายเป็นขี้เถ้า
อย่าหวังจะมีใคร
เจอเข้า
หมกอยู่ที่นี่
ในเมืองก็อบลินเรา
ข้ารู้จักดาบนั้น
มันคือดาบฟาดฟันก็อบลิน
นักกัด
ดาบที่บั่นคอก็อบลิน
มาแล้วเป็นพัน เชือดมัน
ทุบมัน ฆ่ามัน
ฆ่ามันให้เหี้ยน
ตัดหัวมันซะ
หยิบอาวุธขึ้นมา
สู้
มันมีดาบนักทุบหัวข้าศึก นักฟันผี
เจิดจ้าเหมือนแสงอาทิตย์
นี่ ธอริน
ตามข้ามา
เร็ว
วิ่ง
เอามันมาให้เรา
มันเป็น
ของเรา
มันเป็นของเรา
ขโมย
แบ๊กกิ้นส์
เร็วเข้า
วิ่งเร็ว
เสา
เอามัน
ตัดเชือกสะพาน
ไป ไปเร็วเข้า
- เร็วเข้า - บอมเบอร์
ไป ไป ไป
โดด
เร็วเข้า
ผลัก
เร็วเข้า
ระวังข้างหลัง
เจ้าคิดรึว่าจะหนีข้าพ้น
ทีนี้จะทำยังไงต่อล่ะ พ่อมด
แค่นั้นก็พอแล้ว
มันอาจจะหนักกว่านี้
สมพรปากจริงๆ
แกนดัล์ฟ
พวกมันเยอะเกิน เรารับมือไม่ไหว
มีอย่างเดียวที่จะช่วยเราได้แสงแดด
เร็วเข้า
ลุกขึ้นมา
บาลิน
เร็วเข้า
เดี๋ยว
ของรักของข้า เดี๋ยวสิ
กอลลัม กอลลัม
เร็วเข้า
ทางนี้
มาเร็ว
เร็วๆ เข้า เร็วๆ
เอาละ ดี
แบ๊กกิ้นส์
ขโมย
ขอให้มันตกนรกหมกไหม้ เราเกลียดมันไปทั้งชาติ
5.. 6.. 7.. 8..
ไบเฟอร์ โบเฟอร์ 10 ล่ะ
ฟิลี คิลี เป็น 12
แน่นอน บอมเบอร์ เป็น 13
บิลโบอยู่ไหน
ฮอบบิทของเราอยู่ไหน
ให้ตายสิ
นี่เขาหลงงั้นเหรอ
ข้านึกว่าเขาอยู่กับโดรี
อย่าโทษข้าสิ
ครั้งสุดท้ายเห็นเขาที่ไหน
ข้าเห็นเขา
แอบหนีไป
ตอนก็อบลินจับเรา
เรื่องมันเป็นยังไงแน่
- บอกซิ - ข้าจะบอกให้ว่าเรื่องเป็นยังไง
พอนายแบ๊กกินส์สบโอกาส
เขาก็รีบหนี
เขาคิดถึงแค่เตียง กับความอุ่นใจของตัวเอง
ตั้งแต่ออกจากบ้านแล้ว
เราจะไม่ได้เห็นเจ้าฮอบบิทอีก
เขาไปไกลแล้ว
เปล่า
เขาอยู่นี่
บิลโบ แบ๊กกิ้นส์
ข้าไม่เคยดีใจ
ที่เจอใครเหมือนครั้งนี้เลย
บิลโบ
ไม่คิดว่าจะเจอเจ้าแล้ว
เจ้ารอดสายตาก็อบลินมาได้ไง
นั่นสิ
มันสำคัญตรงไหน เขากลับมาแล้วนี่
สำคัญสิ
ข้าต้องการรู้
เจ้ากลับมาทำไม
ข้ารู้ท่านเคลือบแคลงในตัวข้ามาตลอด
มันก็จริง บ่อยครั้งที่ข้าคิดถึงแบ๊กเอนด์
คิดถึงหนังสือของข้า
คิดถึงเก้าอี้นวม คิดถึงสวน
นั่นเป็นที่ๆ ข้าควรอยู่
นั่นคือบ้าน
ข้าถึงกลับมาไง เพราะว่า...
ท่านไม่มี...บ้าน
พวกเขาแย่งมันไปจากท่าน
ข้าจะช่วยท่าน เอาบ้านคืนมา ถ้าข้าทำได้
ตามล่ามัน
ฉีกเนื้อมัน
เป็นชิ้นๆ
หนีเสือปะจระเข้
หนีไฟมาเจอไฟ หนี
วิ่ง
ไป
ขึ้นไปบนต้นไม้
ทุกคน
เร็วเข้า ปีน บิลโบ ปีน
เร็วเข้า
พวกมันมาแล้ว
- เกาะไว้ - เกาะไว้ น้องชาย
อาซ็อก
เจ้าได้กลิ่นหรือไม่
กลิ่นความกลัว
ข้าจำได้พ่อของเจ้า โชยกลิ่นความกลัวเสียคละคลุ้ง
ธอริน บุตรแห่งธราอิน
เป็นไปไม่ได้
เจ้านั่น...ข้าจัดการเอง
คนอื่นๆ ฆ่าอย่าให้เหลือ
ดื่มเลือดพวกมัน
มันกำลังล้ม
ฟิลี
นั่นแหละ
ไม่
แย่แล้ว
ท่านแกนดัล์ฟ
โอ้ไม่นะ โดรี
ช่วยด้วย
ไม่
ธอริน ไม่
ตัดหัวไอ้คนแคระมาให้ข้า
ฆ่ามันซะ
อย่า
นี่ ธอริน
ธอริน
เจ้าฮอบบิท
ไม่เป็นไรแล้ว
บิลโบอยู่นี่
เขาปลอดภัยดี
เจ้า
เจ้ากล้าทำได้ยังไง
เจ้าเกือบ
ทำตัวเองตายแล้ว
ข้าบอกใช่มั้ย
ว่าเจ้าจะเป็นภาระ
ข้าบอกว่าเจ้าจะเอาตัวไม่รอดในป่า
เจ้าไม่คู่ควร กับคณะเดินทางเรา
ข้าไม่เคยคิดผิด อย่างนั้นมาก่อนในชีวิต
ขอโทษที่ข้าเคลือบแคลงตัวเจ้า
ข้าก็ยังสงสัยตัวเองเลย
ข้าไม่ใช่ผู้กล้า
หรือนักรบ
ไม่ใช่แม้
แต่ขโมย
นั่นใช่สิ่งที่ข้าคิดไหม
เอเรบอร์
ภูเขาโลนลี่
สิ่งยืนหยัดของอาณาจักรคนแคระ
แห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ
บ้านเรา
นกเรเว่น
วิหกเจ้า...
บินเข้าเอเรบอร์
ท่านโออิน
นั่นนกทรัช
แต่เราจะถือเป็นลาง
ลางดีของเรา
ใช่ท่านพูดถูก
ข้าเชื่อว่า เรื่องร้ายที่สุด ผ่านพ้นไปแล้ว
ไกลลัดฟัา
ภูผาหมอกสูงชัน
พาเราก้าวไปหยัดยืน
บนความสูงนั้น
สิ่งที่เคยอยู่ยั้ง
ได้เห็นอีกครั้ง
ลิบไกลสุดปลายฟ้า
ภูผาแผดไหม้ควันคลุ้งใต้จันทรา
มองตารู้ใจ
ที่แห่งนั้นเราจะไป
บ้านเกิดเมืองนอน
ของเพลงที่ดังก้อง
ทุกคนที่ตามหาเรา รู้ถึงท่วงทำนอง
ความแค้นที่ไม่มีวันลืมเลือน
ความแค้นที่ไม่มีวันอภัย
จะสู้ตายไม่มีวันหันหลังให้
จะสู้มันตราบวันสิ้นใจ
สายตาจับมั่นอยู่ที่ประตูลับ
ซ่อนสลับในภูเขาเดียวดาย
เราจะทะยานฝ่าพายุกล้า
จนกว่าจะได้ทองของเราที่ถูกลืม
ขดตัวนอนหนาว
ข้ามภูผาสุดสายหมอก
ลึกในนิทรานั้น
เฝ้าฝันถึงทองคำ
จำฝืนลืมตา
ชีวิตก้าวกล้า
ในความมืดมิด มือเรามั่นกำคบเพลิง
รอนแรมร้างไกลจากมาแสนนาน
จวบจนวันนี้
หัวใจปรารถนา
ชะตาไม่อาจรู้
เพชรอาร์เคนสโตน
สิ่งที่ถูกชิงไป
ต้องได้คืนมา
จำฝืนลืมตา
ชีวิตก้าวกล้า
ตามหาบทเพลง
ปลอบจิตและวิญญาณ
ความแค้นที่ไม่มีวันลืมเลือน
ความแค้นที่ไม่มีวันอภัย
จะสู้ตายไม่มีวันหันหลังให้
จะสู้มันตราบวันสิ้นใจ
สายตาจับมั่นอยู่ที่ประตูลับ
ซ่อนสลับในภูเขาเดียวดาย
เราจะทะยานฝ่าพายุกล้า
จนกว่าจะได้ทองของเราที่ถูกลืม
ไกลสุดตา
ภูผาหมอกสูงหนาวเย็น
ขออุทิศแด่ไมค์ เทอร์เนอร์ ผู้ช่วยให้เราทำภาพยนตร์เรื่องนี้
ขอจงสู่สุขคติ