Witamy słuchaczy komentarza
do filmu, który mieliśmy zaszczyt realizować, czyli Mulan.
Nazywam się Pam Coats i byłamjego producentką.
Pracowałam przy tym projekcie z dwoma wspaniałymi reżyserami.
Jestem Barry Cook, jeden ze współreżyserów.
A ja Tony Bancroft, drugi współreżyser.
Tojeden z moich ulubionych motywów w filmie. Scena otwierająca.
Prosty obraz stworzony przez Hansa Bachera.
Akwarela na papierze ryżowym.
Tu widzimyjej animację.
Stoi za tym geniusz JeffDutton.
Był koordynatorem artystycznym i opracował technikę odsłaniania linii
z serii skomplikowanych kaszet,
dzięki czemu wydaje nam się, że są malowane.
Następnie stworzył system krwionośny,
żeby ukazać krwawienie na papierze ryżowym.
Wybraliśmy się na wycieczkę do Chin. Pierwszego dnia
udaliśmy się na Wielki Mur.
Był piękny dzień, a wszędzie powiewały flagi.
To nas zainspirowało, bo siedzieliśmy na Wielkim Murze,
a wokół niósł się furkot flag.
- Flagi łopotały wysoko w górach. - Nagraliśmy sporo materiału.
Wielki Murjest tak szeroki, że mieści się na nim sześć koni.
Jest naprawdę ładny.
Na którejś z flag siedziałjastrząb?
Siedziały tamjakieś ptaki.
Pamiętacie, ile razy rozmawialiśmy o scenie otwierającej?
Zastanawialiśmy się długo,
jak bardzo chcemy pokazać w tym ujęciu
naszego złoczyńcę Szana Ju.
Całkiem długo nie widzimy nawetjego twarzy.
Staraliśmy się, żeby był mroczny i tajemniczy.
Ta postać zrobi coś, co przyszło nam do głowy
w trakcie przygotowań.
Wieże w Wielkim Murze są od siebie oddalone,
a dawniej rozpalano w nich ogień,
żeby przekazywać ludności informacje. To nas zainspirowało.
Dowiedzą się o was całe Chiny.
Mieliśmy różne wersje,
gdzie widać było wszystkie oddziały Szan Ju
po drugiej stronie muru,
ale stwierdziliśmy, że będzie bardziej tajemniczo
przedstawić Szana Ju jako groźnego wodza,
a potem niespodziewanie pokazać szeregi Hunów
w cyklu następujących po sobie wydarzeń. To było dużo lepsze.
Ich wodzem jest Szan Ju.
Zarządzę obronę cesarskiego pałacu.
Nie.
To scena, w której poznajemy Czi Fu.
Czi Fu.
Tak, mój panie?
Świetnie się bawiliśmy przy tej postaci,
bo mogliśmyją pokazać w komediowy, kreskówkowy sposób.
...mych sił wystarczy, by odeprzeć wroga.
Cesarza gra Pat Morita. Świetnie się z nim pracowało.
Wrolę generała wcielił się James Shigeta.
Zabawne, że parajapońskich aktorów
zagrała rolę chińskich przywódców.
"Uprzejma i pełna wdzięku".
Z tą sceną, czyli wprowadzeniem postaci Mulan,
zmagaliśmy się naprawdę długo,
zastanawiając się, jakją przedstawić.
Jak zwykle uratował nas Chris Sanders.
Prowadził nadzór scenariusza i świetnieją uchwycił.
Określiłjej osobowość,
bojeśli nie zakochamy się w tej postaci,
nie ma sensu oglądać tej historii.
Świetnie pokazałjej dziwne zwyczaje.
Samjest dość dziwny.
Czy Chris nie nazwał tego psa Małym Bratem?
- Chyba tak. - To był świetny pomysł.
Wgruncie rzeczy nie tylko zaprojektował postać Małego Brata,
ale stworzył też świetne portrety tego psa w scenorysach.
Wykorzystaliśmyje jako finalne projekty postaci.
Poza tym podkładałjego głos.
To on nagrał ujadanie w korytarzu,
a my uznaliśmy, że to prześmieszne i że musimy to wykorzystać.
Nadal mnie to bawi.
Jeśli chodzi o tę scenę, też długo toczyliśmy spory o to,
jak komiczna powinna być.
Uwielbiamją. To moja ulubiona scena.
On się modli do swoich przodków.
Miało być śmiesznie,
ale nie chcieliśmy posunąć się za daleko.
Sporo dyskutowaliśmy o nastroju tego filmu,
bo to komedia, kino akcji,
a także dramat.
Mamy tu wiele elementów, zmiany nastroju,
więc dyskutowaliśmy, gdzie rozbawić widzów,
żeby uzyskać równowagę.
Sceny komediowe są zawsze potrzebne
po dramatycznych wydarzeniach.
Tak więc sceny dramatyczne i pełne powagi
przeplatamy lekką komedią.
Fa Li, nie ma jeszcze twej córki?
Swatka nie jest cierpliwą osobą.
Spóźnia się! Trzeba było poprosić przodków o szczęście.
Jakie mogą mieć szczęście?
Joe Grant świetnie opracował postać świerszcza.
Są one symbolem powodzenia.
Gdy byliśmy w Chinach, kupiliśmy klatki na świerszcze.
Joe wykonał pierwsze szkice
i zaproponował, żebyśmy umieścili tam świerszcza.
W czasie produkcji, gdy przychodziliśmy do pracy,
szczególnie w fazie rozwojowej, znajdowaliśmy różne szkice
przemycone przez Joego i ukazujące Robala wjakiejś akcji.
Joe Grant tojeden z najstarszych żyjących animatorów i rysowników,
który pracuje w wytwórni Disneya. Pracował przy Królewnie Śnieżce.
Był tam projektantem postaci
i stworzył Wiedźmę.
Przeszedł od projektowania Wiedźmy w Królewnie Śnieżce
do Robala w filmie Mulan.
To bardzo utalentowany i czarujący człowiek.
Ten całkiem zwykłyjest.
Brudu twojego ciała...
Nadciąga straszny kres!
Celem tej sceny z piosenką
było pokazanie zasad, których Mulan musi przestrzegać.
To odbicie społeczeństwa
ijego oczekiwań względem kobiety w tamtych czasach.
...co to jest?
Chwila. Co ona ma napisane na ręce?
- Pamiętasz? - To było...
To ten tekst, który pisała na początku?
Zasady bycia dobrą żoną lub córką...
Racja.
Jak w szkole dla dziewcząt.
Takie rzeczy wiszą zwykle na ścianach szkół dla dziewcząt.
Czy David Wang, który pracował przy Mulan
w dziale scenografii na Florydzie,
przetłumaczył to dla nas?
David albo Chen-Yi.
David Wang uczył w Pekinie. To był Pekin?
Chen-Yi Changjest z Tajwanu.
Pomagali nam przy tłumaczeniach
i badaniach kulturowych.
Chen-Yijest wszechstronny. To fenomen.
Sporo projektów postaci jest zainspirowanejego pracami.
Określiliśmy go mianem projektanta postaci,
ale robił znacznie więcej.
- Zajmował się wieloma sprawami. - Robił wszystko.
Projekty świątyni...
Sprawdzał dokładność projektów kostiumów.
Zjakiej dynastii pochodziły,
żeby byłyjak najdokładniejsze.
W filmie użyliśmy stylistyki dynastii Tang.
Był to najbardziej zbliżony okres do tego,
w którym żyła Mulan.
Zdaje się, że tak.
Przynajmniej ten okres miał wyrazisty styl i architekturę.
Sporo ludzi zwraca uwagę na architekturę w tym filmie,
bo nawiązuje ona dojapońskiego stylu,
ale widać chińskie wpływy, jeśli chodzi o wygląd dachów.
Przyjrzymy się temu w Mieście Cesarskim,
alejest ono zaprojektowane w stylu dynastii Tang,
szczególnie pałac, który w tamtym czasie był w Chinach.
David Wang wykonał chiński rysunek
Wielkiego Muru, który widzimy na początku filmu.
To bardzo wnikliwe studium.
Oddanie tej struktury, jej piękna i elegancji,
wymaga prawdziwej maestrii.
Wykonał sporo chińskiej kaligrafii,
która pojawia się w filmie.
Gdy widzimy gdzieś chińskie znaki,
zwykle coś one znaczą.
Czasemjest to zabawne, a czasem nie.
Zaszczyt nam przyniesie to.
"Fa Mulan."
- Obecna! - Odzywa się bez pozwolenia.
Kto jej nadepnął na odcisk?
Mulanjest poddawana próbie,
która nie była prosta. Przeprowadzałają swatka.
Musiała zdać ten egzamin, chociaż w dawnych Chinach
nie był wymagany, ale czuliśmy, że dla dobra fabuły
warto pokazać, że go nie zdała.
W ten sposób pokazaliśmy również, że bardzojej zależy,
by ojciec był z niej dumny,
więc ściąga i zapisuje sobie różne odpowiedzi.
Dzięki temu widzimy, jak bardzojest to dla niej ważne.
Gdy nie zdaje, ma to o wiele głębsze znaczenie.
Zastanów się, zanim...
...coś zrobisz! To ci przyniesie zaszczyt.
Za chwilę będzie scena...
Przez wiele lat byłem animatorem Disneya,
więc chciałem animować krótki fragment w tym filmie.
Zrobiłem scenę, w której przychodzi swatka,
a Robal wpadajej pod bluzkę.
To była niezła zabawa,
bo bardzo podoba mi się projekt tej postaci.
Robiłeś tę scenę cztery miesiące?
- Być może. - Przygotujcie się.
Może tyle to trwało. Dwa tygodnie, cztery miesiące. Coś koło tego.
Świetnie mi się nad tym pracowało. Przypomniałem sobie,
jak miłojest zamknąć się w pokoju, nie przychodzić na zebrania
i rysować, jak prawdziwy artysta.
Mogę to na chwileczkę wziąć?
Chwila.
Tu... za chwileczkę.
Oto ona. Moja scena.
- Tamjest Robal. - Już po wszystkim.
Nie mrugajcie. Już koniec.
To klasyka komedii,
gdy widzimy poniżony autorytet.
Charlie Chaplin cały czas odgrywał takie scenki.
- Przyjemnie się na to patrzy. - Barry uwielbia Chaplina.
Jestemjego wielkim fanem.
W tym filmiejest sporo zabawnych scen.
Uznaliśmy, że im gorzej swatka będzie wyglądać pod koniec sceny,
tym większy dyshonor spadnie na Mulan.
Z oczu lecijej pudding?
- Co tojest? - Ma ropę naftową na oczach.
- Tojakieś nowe złoża. - Nie wyszłojej ciasto urodzinowe.
Sytuacja komiczna przechodzi tutaj
w emocjonalny dramat,
- o co nam chodziło. - Tojedno z moich ulubionych ujęć.
- Animacja Marka Henna. - Piękna animacja.
Zbliżamy się do piosenki Mulan Reflection.
To pierwsza piosenka napisana do tego filmu
przez Matthew Wildera i Davida Zippela.
Piosenki w musicalu
stają się filarami, które spajają tę historię
i stanowią swego rodzaju fundament.
Gdy usłyszeliśmyją po raz pierwszy, było dla nas ważne,
żeby była wiarygodna i dobrze ukazała to, kimjest Mulan...
- I czego chce. - I czego chce.
Tradycyjnie to pieśń bohaterki o tym, czego chce,
ale Mulan chce tylko być sobą.
Zmagaliśmy się z tym przy tej piosence.
Co ona chce przekazać tym tekstem?
Sporo w nim zmienialiśmy.
Ona chciała dwóch rzeczy.
Chciała być sobą i być dla ojca powodem do dumy.
Tak właśnie narodziła się ta pieśń. Długo się z nią zmagaliśmy.
- Tak. - Chcieliśmy, żeby dobrze brzmiała.
Gdy usłyszeliśmyją po raz pierwszy w małym pomieszczeniu dźwiękowym
w budynku animacji w Burbank, było to wiele lat temu,
uderzył nas klimat
pełen pasji i emocji,
i od razu wiedzieliśmy, że mamy coś wyjątkowego.
Mamy tu symbolikę dwóch połówek,
jak yin i yang, ale nasza bohaterkajest rozdarta.
Która toja?
Kimjestem? Czyjestem taka, jaka chcą, żebym była?
Czy możejestem kimś innym, kim sama się czuję?
Ten wspaniały obraz i kultowe sceny wizualne
pozwalają widzom zrozumiećjej dylemat
bez zbędnych słów.
Następna scena, ta wymiana,
pierwotnie w filmie wyglądała tak,
że wracali do domu z miasta.
- To prawda. - Mulan z ojcem wracali z miasta.
Na początku w mieście rozwieszano obwieszczenia o nadchodzącej wojnie,
a ojciec zrywa kwiat z drzewa.
Gdy Chris Sanders to narysował, wywarło to takie wrażenie,
że motyw ten trafił do filmu,
ale scena właściwie się nie zmieniła.
Tojedyna scena, jaką zachowaliśmy.
Zmieniliśmy tylko miejsce na ich ogród.
W tej scenie zrobiliśmy coś zabawnego.
To kolejna zakulisowa ciekawostka.
Gdy Czi Fu wywołuje nazwiska poborowych,
są to ludzie z naszej ekipy.
Artyści, którzy pracowali przy produkcji.
- Usłyszycie... - Hsiao i...
- Chang. - Chang, Chen-Yi Chang
i Rita Hsiao, którajest scenarzystką.
...musi pójść do wojska.
Rodzina Hsiao!
Rodzina Ji!
Pójdę służyć cesarzowi za mego ojca.
- Rodzina Fa! - Nie!
Powiem coś o wyborze aktora do tej roli.
Pamiętam spotkanie, na którym rozmawialiśmy
o tym, że podeszły wiek ojca jest dość problematyczny.
Sporo dyskutowaliśmy o ojcu,
bo chcieliśmy, żeby widzowie
mieli poczucie, że ojciecjest za słaby, żeby iść na wojnę.
Gdyby był zdolny do wojaczki,
widzowie mogliby mu nie wybaczyć,
że nie poszedł zamiast córki.
Zastanawialiśmy się nadjego stanem zdrowia i wiekiem,
bo nie chcieliśmy też, żeby zdawał się tak słaby,
jakby lada chwila miał umrzeć.
Ale moment, w którym bierze laskę i podajeją swojej żonie,
godność zjaką to robi,
tojeden z moich ulubionych momentów w tej scenie.
I to ujęcie trzech kobiet.
Trudnojest animować kulenie czy inną niepełnosprawność.
Przeważnie wygląda to na zbyt małą liczbę rysunków
lub błędy animacyjne.
Mark Henn, który nadzorował animację ojca,
świetnie to pokazał, bo widzimy, że postać kuleje,
co bardzo trudno się animuje.
Należy też wspomnieć Toma Schumachera,
który zasugerował, że powinniśmy pokazać
jego wystąpienie publiczne.
To, że nie musiał podpierać się laską. Że potrafił poruszać się bez niej.
Chcemy tu też pokazaćjego dumę.
O tym właśnie opowiada ta scena.
Jest tak dumny, że chce...
Jest tak oddany idei honoru,
- żejest gotów poświęcić swoje życie. - To prawda.
Mulan uważa, że to najgłupsza rzecz, jaką słyszała.
Mówi mu o tym tutaj bez owijania w bawełnę.
Mulanjest...
Dobrze, że o tym mówisz, Barry, bo honor stanowi element...
Usłyszymyjeszcze to słowo w filmie.
Amerykańska widownia
nie rozumie tego pojęcia,
nie wzrasta w poczuciu honoru,
takjak to miało i ma miejsce w Chinach.
Musieliśmy to dobrze przedstawić,
bo od tego zależy zrozumieniejej postępowania.
Amerykańscy widzowie sądzą,
że ona robi to z miłości do ojca.
Chcieliśmyjednak pokazać, że chce go uhonorować,
podobniejak rodzinę i przodków, robiąc to, co zrobiła.
Gdy wraca i prezentuje ojcu honory,
jakimi obdarzyłja cesarz,
miało to znaczenie, bo były to fizyczne honory.
Tojedna z pierwszych scen,
które przyjęliśmy do produkcji i animowaliśmy.
Mulan siedzi na pomniku Wielkiego Kamiennego Smoka.
Dean DeBlois, jeden z naszych rysowników,
stworzył wspaniały scenorys.
Wkońcu został zastępcą kierownika fabuły,
ale ta scena od razu zyskała akceptację.
- Była bardzo dobra. - Dzieją się tu bardzo ważne rzeczy.
Wykonałem pewne miniatury.
Chen-Yi Chang zajął się scenorysem pełnej wersji,
a Dean zapiął wszystko na ostatni guzik.
To scena pantomimiczna,
w której ważnajest strona wizualna.
Dzięki pracy Deana nad scenorysami
zawsze gdy nasza bohaterka podejmuje działania
czy gdy dokonuje wyborów,
widzimy twarz, która na nią patrzy.
Zawsze mamy przebitkę na twarz, czy to smoka...
Widzimy, że niemal w każdej scenie i w każdym miejscu
patrzy na niąjakaś twarz.
Te twarze symbolizują przodków.
Mamy poczucie, żejest obserwowana.
Przodkowie wiedzą, co ona robi.
- Wiedzą, że łamie rodzinne zasady. - To było bardzo ważne.
Za chwilę pojawi się postać babci,
bo reprezentuje ona duchową sferę rodziny.
Jest najbliżej, żeby stać się przodkiem.
Może się z nimi komunikować, a może oni przemawiają przez nią.
Posiadają duchową więź,
więc od razu wie, że cośjest nie tak.
Chciałam opowiedzieć trochę o...
"Decyzji Mulan", bo tak nazwaliśmy tę scenę.
Gdy sięjej przyjrzymy, widać wyraźnie, że w scenie,
w której Mulan postanawia zastąpić ojca
i przygląda się im w łóżku,
zostawia kwiat na stoliku nocnym.
Widzowie na Zachodzie chcieli czegoś więcej.
- Chcieli... - Pocałunku.
...albo przytulenia, ale to niejest w ich stylu.
Na początku sporo osób mówiło:
"To takie zimne", "Czemu tak się dzieje?"
Bo w chińskiej rodzinie to by się nie zdarzyło.
Okazywała ojcu szacunek,
ale nie musiała całować go na pożegnanie.
Mark Henn zawarł to wszystko wjednym spojrzeniu Mulan.
Tego typu subtelności łatwo oddać w grze aktorskiej.
Ale w przypadku animacji to prawdziwa sztuka.
Nie wiem, czy ludzie zdają sobie sprawę z talentu i umiejętności,
które należy posiadać, żeby zrobić coś takiego.
Ja żyję!
Który śmiertelnik potrzebuje opieki, Wielki Przodku?
Jedno słowo i załatwione.
Tu spotykamy Muszu,
którego animował mój bliźniak, Tom Bancroft.
To świetny materiał. Wspaniale się pracowało przy tej postaci.
Mama mówiła, że była z niego dumna.
Czemu miałoby być inaczej? To dobra rzecz.
To dobra animacja. Masz rację, mamo.
Widzicie te zwierzęta na górze świątyni?
- Czy to nie są znaki zodiaku? - Owszem.
To zwierzęta z chińskiego zodiaku.
Symbole z chińskiego horoskopu.
Jestem tam psem.
Ta Iśniąca chińska kaligrafia
to ciekawostka numer 236.
Są to nazwiska artystów, którzy pracowali przy produkcji.
Nasi scenarzyści, Eugenia Bostwick-Singer ijej mąż Raymond,
pracowali razem przy scenariuszu i podłożyli głos tych przodków.
Mieli również pewne doświadczenia aktorskie.
Wszyscy chyba widzieli Raymonda, zawsze gra czyjegoś dentystę.
To postać, której podkładałem głos. Motywjak z obrazu American Gothic.
Nie wszyscy mogą być akupunkturzystami.
Jeśli chodzi o tę scenę,
byliśmy bardzo ostrożni,
bo nie chcieliśmy nikogo obrazić.
Wielu Chińczyków czci swoich przodków,
więc chcieliśmy to okrasić szczyptą humoru.
Musieliśmy pokazać Muszu z przymrużeniem oka,
bo inaczejjego zachowanie byłoby bardzo nie na miejscu.
Ten okres, który tu...
W czasach Mulan, gdy powstał ten poemat,
buddyzm nie dotarłjeszcze z Indii do Chin.
Jedyną religią był szacunek
i cześć okazywana przodkom.
Był też oczywiście konfucjanizm,
który właściwie niejest religią,
ale byłjuż obecny w tamtych czasach.
Poematjest oparty na pięciu doktrynach
filozofii i nauk Konfucjusza.
Obudź Wielkiego Smoka!
- Jest! - To była moja scena!
Widzieliście? Czyż to nie zabawne? Animowałem tę scenę.
Tom pozwolił mi animować scenę z Muszu, o czym marzyłem.
Uwielbiam postaci komiczne, więc świetnie się bawiłem.
Przyglądał się każdemu rysunkowi, bo mu się nie podobały.
Rozkoszował się tym.
Nawet teraz nie pozwoliłby mi rysować Muszu.
Dzięki, Tom.
Eddie Murphy był fenomenalny w tej roli.
Myśleliśmy, że będzie więcej nagrywał w sesjach nagraniowych,
ale zamiast tego
przygotował się ze scenariusza w domu,
wymyślając różne wersje dialogów.
Wspaniale się z nim pracowało.
Był chyba najszybszy, jeśli chodzi o nagrywanie,
bo wykonał zadanie domowe
i miał kilka różnych pomysłów na każdą scenę.
Nagraliśmyjego rolę bardzo szybko.
Tryskał energią.
W dubbingu ważnejest to,
jaką energią emanuje dana postać.
- Niekoniecznie chodzi o szybkość... - O różne style mówienia.
Trzeba się umieć oddzielić od ich fizycznego wyglądu.
Eddie za każdym razem pracował przy innym filmie,
- więc wyglądał inaczej. - Miał inną fryzurę.
Albo bródkę. Gdy nagrywaliśmy go na Florydzie, był całkiem łysy!
Grał wtedy w Holy Man.
To był zabawny widok.
Nabijaliśmy się z niego.
Tom wykonał kawał dobrej roboty, ukazując cechy Eddiego,
chociaż sama postać go nie przypomina.
Po tym smoczym łubudu
musiałbym ją tu ściągnąć z medalem wojennym.
- Powtarzaliśmy tę scenę 30 razy? - Na okrągło.
Przynajmniej trzydzieści razy.
Muszu musiał czuć motywację, żeby dołączyć do Mulan,
ale chcieliśmy, żeby to była egoistyczna motywacja.
Na początku miałjej nie pomagać, tylko myśleć o sobie.
Gdy wróci do świątyni, przodkowie będą zadowoleni
i wróci na piedestał.
Zobaczymy, kto jest ofiarą.
Wcześniej mówiliśmy o nastroju.
Sceny z Szan Ju mają to do siebie,
że dają widzom poczucie nadciągającej zagłady.
Od samego początku filmu zastanawiamy się...
Zaczynamy, gdy Chiny są wolne, ale pojawia się problem.
Przybywa Szan Ju i chce się zemścić na cesarzu.
Nie wiemyjeszcze dlaczego.
Potem pokazujemyjednego... Cesarz nawet mówi,
- żejeden człowiek może... - Ojednym ziarnku ryżu.
- To była wspaniała kwestia. - Jają napisałem.
- Tojedyna kwestia, jaką napisałem. - Ja teżją uwielbiam.
"Jedno ziarnko ryżu może przechylić szalę.
"Jeden człowiek może przesądzić o zwycięstwie lub klęsce".
Cesarz mówił wtedy o czymś innym,
ale symbolicznie mówi o Mulan.
Gdy pojawia się Mulan, widzimy, że chociaż niejest mężczyzną,
postępujejak mężczyzna, więc mamy tu wspaniałą dynamikę.
Mamy poczucie, że za każdym razem gdy pojawia się zły Szan Ju,
to część znacznie większej historii.
Zastanawiamy się też, jak taka mała dziewczynka
wpłynie na rozwój wypadków w tej historii.
Wreszcie widzimy, jak to się dzieje.
Wolę o niej myślećjako o kobiecie.
- To dziewczynka, Pam. Ma 16 lat. - Ma 16 lat. Niejestjeszcze kobietą.
Pod koniec filmujest kobietą, ale zaczynajako dziewczynka.
Dojrzewa, nie fizycznie, alejako osoba.
To prawdziwie męska broń.
Nie mówiliśmy o Khanie. To koń.
To klasyczne wzornictwo dynastii Tang.
Ma smukłe nogi i mocno zarysowany pysk.
Ma długi pysk. Przypomina oryginalny projekt Chen-Yi.
Piękna praca.
Trzymaj się, Mulan. Wyciągam do ciebie pomocną dłoń!
Przysłali mnie twoi przodkowie...
Robal odgrywa teatr cieni.
Powinniśmy opowiedzieć o tej scenie
i historii piosenki Muszu.
Uznaliśmy, że można tu wstawić piosenkę
i napisaliśmyjeden czy dwa utwory.
Napisaliśmy trzy piosenki. Nie my.
- Nie my. - Matthew i David napisali.
Ale niemal od samego początku myśleliśmy,
że to będzie scena z piosenką,
w której poznamy bliżej Muszu.
Napisali wspaniałe piosenki.
Ale za każdym razem to wstrzymywało akcję filmu.
- Tak było. - To prawda.
Gdy poświęcamy dość czasu na piosenkę,
- film traci tempo. - Racja.
Nie robię językiem tak...
To nie pasowało to fabuły.
To było trudne dla Matthew i Davida,
bo napisali wiele piosenek pasujących do tej sytuacji.
Gdybym był normalnej wielkości, twoja krowa padłaby ze strachu.
Często o tym rozmawialiśmy.
Gdy film nabiera tempa,
zaczyna żyć własnym życiem i sam podsuwa różne pomysły.
Oglądaliśmy pokazy z piosenkami w tym miejscu,
ale czuło się wyraźnie, że krzyczą z ekranu:
- "Nie powinnam tu być. Wytnij mnie". - Odrzucony organ po transplantacji.
To nie pasowało.
Dla twórców to był trudny moment.
Jednak czuliśmy nastrój filmu i wiedzieliśmy, że to nie pasuje.
To była trudna decyzja.
Udało nam sięjednak przekazać pewne rzeczy.
Muszu mówi: "Masz problem, ajajestem po to, by ci pomóc".
Staje po stronie Mulan.
Plecy proste, pierś wypięta, stopy szeroko, głowa wysoko.
Tojedna z pierwszych scen, które trafiły do produkcji.
Na początku produkcji cały system musi się dotrzeć.
Zaczęliśmy pracę nad tą sceną,
zanim skończyliśmy projekt wszystkich postaci,
więc musieliśmy później przerobić sporą część tej sceny.
- Później zrobiłem sobie taki tatuaż. - Serio?
Bolało.
- Gdzie onjest? - Tu, na mojej klatce piersiowej.
Zamiast włosów.
Co się gapisz?
Przywal mu. Tak się witają.
Rozmawialiśmy też sporo o tym,
jak Ming-Na Wen, podkładająca głos Mulan,
będzie zmieniać tonację,
gdy bohaterka przebranajest za mężczyznę.
Testowaliśmy wersję, w której mówi niskim głosem,
ale to rozwiązanie przez resztę filmu nie brzmiało naturalnie.
Zaczęła mówić niskim głosem, a potem wróciła do swojej skali.
- Tu widzimy scenę... - Swoją drogą, świetnie się spisała.
Widzieliśmyją w The Joy Luck Club i spodobała nam sięjako aktorka.
Czyta narrację na początku filmu.
Wspaniale tam zagrała.
To mówi wiele o aktorce,
bo mimo że Ming-Najest piękna,
potrafi świetnie zagrać mężczyznę,
cojestjej wielkim atutem.
Ze sceną, w której określa swoje imię,
wiąże się pewna ciekawa historia.
W dziale opracowania wizualnego był pewien artysta,
który pomagał rysować tła dla filmu.
Nazywał się Sai Ping Lok.
To nazwisko zainspirowało nas,
żeby nazwaćją Ping, gdyjest przebrana.
To świetne imię. Dla nasjest trochę zabawne,
ale w Chinach cieszy się dużym powodzeniem.
W tej scenie staramy się do końca ukryć
przed widzami, że generałjest ojcem Szanga.
- Nic dziwnego, że dostał tę robotę. - Wcześniej nie byłjego ojcem.
- To prawda. - Później to zmieniliśmy.
Dzięki temu zyskaliśmy dodatkowy wymiar emocjonalny,
gdy widzimy, że generał został wyparty
ze swoimi wojskami przez Szana Ju.
Ta sytuacja stała się czymś więcej dla naszych postaci.
To też nawiązuje do postępowania Mulan.
Miało ono na celu uhonorowanie ojca,
bo go kochała.
Szang zmaga się z podobną sytuacją.
Racja.
On też kocha swojego ojca.
Stresuje się. Chce, żeby ojciec był z niego dumny.
Podobało nam się to odbicie.
Dowódca najlepszych oddziałów w Chinach.
Można by opowiedzieć osobną historię o Szangu ijego ojcu.
To temat na osobny film,
który mógłby być równie ciekawy.
Trudno było określić, jak głęboko wchodzić w ten wątek.
Poza tym, ta scena była dla nas równie ważna.
Staraliśmy się pokazać, dokąd to wszystko zmierza
ijak splatają się te dwa wątki.
Sporo tu rozmów o strategii i gdzie ktojest.
Szan Jujest tu, a myjedziemy tam.
Widzowie i tak tego nie śledzą. Wciągają się, gdy podążają za nimi
i widzą, gdzie ktojedzie.
Jeśli chodzi o reżyserię, zrobiliśmy cośjeszcze,
czego nauczyliśmy się, studiując filmy Davida Leana.
Zawsze mamy postęp z lewej do prawej.
Wraz z rozwojem wypadków nasza bohaterka
zbliża się do pałacu i zawszejedzie od lewej do prawej.
Gdy robiła coś, co oddalałoją od celu,
wówczas wykonywała krok wstecz i podążała z prawej do lewej.
Wkinie to wspaniały środek wyrazu,
w którym zawsze zachowujemy kierunek
i przedstawiamy fabułę w sposób wizualny.
Wykazać się, coś zdziałać...
To kolejna wspaniała scena Marka Henna.
Jedna z pierwszych, jakie animował. Jest naprawdę zabawna.
- To chybajedna z pierwszych scen. - Tak, robiliśmyją na początku.
Byłajedną z pierwszych, która przekonała wytwórnię,
że widzowie zaakceptują
przebieranie się bohaterki za mężczyznę.
- Że to się uda. - Albo że mogłaby zagrać taką rolę.
Mamy tu świetną grę Ming-Na, animację Mulan i projekt postaci.
Zwróćcie uwagę, że w męskim przebraniu
ma silniej zarysowaną szczękę i bardziej prostokątny kształt głowy.
Gdy wcześniej występowała jako kobieta,
była bardziej okrągła i pękata.
Wyglądała bardziej kobieco.
- "Pękata?" - Może "pyzata"?
Pyza? Dojedzenia? Bojest grubaską?
- To chciałeś powiedzieć? - Tak, zrobił to specjalnie.
Zacznę od początku. Ma więcej kobiecych krągłości,
ale to można pokazać tylko w animacji.
W animacji nie zauważamy, że to się dzieje.
To wszystko.
Taki mały trik.
Musisz nabrać trochę ogłady towarzyskiej.
Uwielbiam tę scenę. Spójrzcie, jaka piękna.
Nie była prosta. Nanosiliśmy mnóstwo poprawek.
Nie mówiliśmy tego wprost,
ale staraliśmy się pokazać, żejest samotna,
mieszka w chlewie albo stacjonuje poza obozem.
Tak, zaczyna od zera.
Ta scenajest piękna...
Ale nie udało nam się uzyskać komizmu, o który chodziło.
Wstawaj i ubieraj się.
Śniadanie gotowe.
Spójrz, twoja owsianka cieszy się, że cię widzi.
A ty zjeżdżaj, bo ktoś zwymiotuje!
Uwielbiam tęjej buzię w owsiance.
...i baw się grzecznie,
chyba że ktoś ci podskoczy.
Wtedy skop mu tyłek.
Gdy przyjrzymy się Mulan w tej scenie,
widać wyraźnie, że wygląda, jakby się właśnie obudziła.
Ma potargane włosy,
co było pomysłem Marka Henna.
O to właśnie mi chodzi. A teraz leć i popisz się.
- Jak to, wojsko odeszło? - Odeszli?
Stój! Zapomniałaś miecza!
Barry Temple nadzorował animację Robala.
Przedstawił go bardzo zabawnie.
Jeffrey Varab nadzorował animację Czi Fu
i udało mu się pokazać to, na czym nam zależało.
Czi Fu to idealny czarny charakter.
Ale spotkałaś go. Każdy z nas spotyka kogoś takiego...
- Ludzie go lubią. - Wswoim życiu.
Zawsze uważaliśmy, że to Szan Ju uosabia złoczyńcę
w szerszej perspektywie tej historii.
Czi Fu przewijał się w tle.
Mulan musiała się z nim zmagać na osobistym poziomie.
Jego obecność była istotna w obozie armii.
James Hong podkładał pod niego głos.
Scena, w której Mulan się rozgląda
i rzuca okiem na Szanga bez koszuli...
- Złotko. - Dodaliśmy to pod koniec.
Urządziliśmy pokaz filmu i zebraliśmy opinie.
Te akurat pochodziły od Michaela Eisnera.
Stwierdził, że dobrze byłoby dodać nutkę romansu,
więc poprawiliśmy nieco tę scenę.
Mieliśmyjuż Szanga bez koszuli,
bo miał wziąć udział w pokazach sztuk walki.
Ale dodaliśmy w tej scenie zainteresowanie Mulan.
Nigdy nie słyszałem, żeby tyle pań z naszej branży
pogwizdywało na widok rysunku.
Obie sąwam niezbędne.
Ruben Aquino nadzorował animację Szanga.
BD Wong podkładał głos.
Będąc w Chinach, udaliśmy się do kolebki sztuk walki.
Byliśmy w Klasztorze Shaolin.
- W Luoyang. - Oglądaliśmy tam pokazy.
To nas zainspirowało do pokazania paru sztuczek.
Przed nami długa droga.
To wspaniała piosenka. Pomaga pchnąć historię naprzód.
Ma bardzo istotną rolę, bo dopowiada pewne wątki.
Widzimy w niej pewne postępy.
Nikt nie lubi Mulan. Gang Trzechjej nienawidzi.
Wszyscy sięjej czepiają, nicjej się nie udaje,
więc w końcu dojrzewa w tym filmie.
Pod koniec piosenki
Gang Trzech czuje do niej respekt,
a ludzkie odczucia względem niej zaczynają się zmieniać.
W tej piosence zobaczycie motyw wizualny
zaproponowany przez naszego dyrektora artystycznego Rica Sluitera
i kierownika układu graficznego Boba Walkera.
To kawał dobrej roboty.
Gdy Szang pojawia się po raz pierwszy,
widzimy, jak walczy kijem.
Jest animowany tak,
że gdy pojawia się na ekranie,
zajmuje całą przestrzeń,
czym nadaje głębię i perspektywę danej scenie.
Zrobiliśmy to celowo, by pokazać, że on się czuje swobodnie,
a ona czuje się ograniczona.
Za każdym razem
umieszczaliśmyją w miejscach, gdzie ma ograniczoną perspektywę
i mniej przestrzeni, w której może się przemieszczać.
To był subtelny motyw, który zastosowaliśmy w tej scenie.
Gdy zaczynajej się powodzić,
pojawia się więcej dostępnych wymiarów.
Powinniśmy tu powiedzieć o Donnym Osmondzie.
To on śpiewa tę piosenkę.
Dał pierwszy koncert, najakim byłam. Miałam różowe skarpetki.
- Zakochałaś się w nim. - Tak. Zaśpiewał o tym nawet.
Gdy obsadziliśmy BD Wonga, to był cud,
bo głos Donny'ego Osmonda idealnie pasował
dojego głosu.
Spotkałam się z Donnym Osmondem w restauracji w Beverly Hills
i zjadłam z nim kolację. Cała się trzęsłam.
Byłam tak podekscytowana spotkaniem z tym człowiekiem,
który okazał się niezwykle serdeczny.
- Świetny gość. - Idealny ton głosu.
Doskonale wykonał tę piosenkę.
Wspaniale się z nim pracowało. To było spełnienie marzeń.
Moi rodzice byli bardzo szczęśliwi, gdy im powiedziałam, że go znam.
To była niezła zabawa.
Wscenie, w której Mulan wchodzi na słup...
Sporo rozmyślaliśmy o tym,
jak kobieta robi różne rzeczy.
Kobiety często nie mają siły fizycznej mężczyzny,
więc chcieliśmy, żeby połączyła
nie tylkojej lepszą tężyznę fizyczną,
ale także spryt.
W tej sceniejest to właśnie ostateczne zwycięstwo.
Rozgryzła, jak użyć tych ciężarków,
żeby dostać się na szczyt słupa.
Widzimy, że w filmie
używa zarówno siły, jak i inteligencji, żeby osiągnąć sukces.
Widzimy, że odwiedza te same miejsca, w którychjuż była,
alejeśli porównamy te sytuacje, odkądjej się powodzi,
miejsca te mają zupełnie inną paletę barw.
Uważam, że Anthony Michaels pokazał swój kunszt,
tworząc animację wchodzenia na słup.
Animował Mulan.
Chris Williams wykonał scenorysy.
Tak, rozrysował nam tę scenę.
Jak pokazać, że postać przechodzi trening,
a także przekazać fakt,
żejest najniżej w hierarchii?
Koniec końców, wszyscy są świetnie wyszkoleni,
ale także szanująją,
bo dołącza do najlepszych.
Pres Romanillos nadzorował animację Szana Ju.
- Wniósł wiele dobrego. - Animował też sokoła.
Przy sokole pomagał również Alex Kupershmidt,
bo materiał z Khanem,
czyli koniem Mulan, nie był tak wymagający.
Długo zastanawialiśmy się, ile potrzebujemy materiału
z Szan Ju.
Szan Ju to dość banalny złoczyńca.
Chce tylkojednego.
Jest wielki, zły i chce pokonać cesarza.
Testowaliśmy różne opcje,
jeśli chodzi ojego obecność na ekranie.
Nie mogliśmy zrobić filmu o przebranej bohaterce
bez obowiązkowej sceny kąpieli.
Racja.
- Oto i ona. - Coś w tym stylu.
Trzeba pokazać bohaterkę w sytuacji bez ubrania.
Nazwaliśmyją "dziwną sceną wjeziorze",
bo pokazuje to pewien problem.
"Jak ona się kąpie z całą tą zgrają facetów?"
- Chcieliśmy się z tym zmierzyć. - Tak.
Komizm w tej sytuacji sprawdza się najlepiej.
Jeśli chodzi o fabułę,
niczego to nie zmienia,
poza samym pokazaniem, że zyskała sympatię grupy.
To nasz gag z bielizną. Gwarantowana salwa śmiechu.
Zwłaszcza ta w serduszka. Dzieciaki uwielbiają bieliznę.
- Bokserki w serca i wszyscy szaleją. - Klasyka komedii.
To czysty humor sytuacyjny,
ale chcieliśmy zachować tę scenę,
bojest bardzo zabawna
i wzbudza sporo sympatii dla tych postaci.
- Widać, że są sobie bliscy. - Cała ta ekipa.
Dlatego właśnie filmy Disneya są wspaniałe,
bo dokonuje się takich wyborów
dla komizmu postaci oraz samej sceny.
Linga zagrał Gedde Watanabe.
Wiem, że byliśmy wredni.
Zacznijmy od początku.
- A Czien Po to... - Jerry Tondo.
A ja Czien Po.
Jerry Tondo świetnie to zagrał. To uroczy człowiek.
Harvey Fierstein podkładał głos Jao.
Mogę na was napluć, panienki!
Zastanawialiśmy się,
jak ma brzmieć głos tej postaci.
Sporo dyskutowaliśmy o tym, kto to ma być.
Gdy pojawił się Harvey, wszystko stało sięjasne.
To było wspaniałe.
Takiego poczucia humoru poszukiwaliśmy.
Gedde też był bardzo zabawny.
Rozkładał nas na łopatki swoimi żartami.
Gang Trzech, bo tak właśnie ich nazwaliśmy,
jest świetny nie tylko dlatego,
że to świetne postaci,
które możemy przedstawić i świetnie się bawić,
a które uosabiają męską energię w tym filmie,
ale ponadto z ekonomicznego punktu widzenia
reprezentują oni całą chińską armię.
Tworzymy obraz wielkiej chińskiej armii,
ale nie mamy budżetu ani czasu,
żeby wyprodukować tysiące żołnierzy.
Wiele razy uciekamy się do sztuczki z kamerą, żeby to pokazać.
Pokazujemy ich, żeby uzmysłowić,
co myśli armia,
nie musząc przy tym rysować stu postaci.
- Zakończyli szkolenie. - Ci smarkacze...
Cojest napisane na tej tabliczce? To coś znaczyło.
Tak, ale nie pamiętam co.
To miał być raport, jak radzą sobiejego wojska,
czy też harmonogram treningów.
To był stały motyw.
Miał przy sobie tabliczkę i ciągle coś zapisywał.
Po prostu był tego typu postacią.
- Typowy biurokrata. - Tak.
Robi notatki zawsze, gdy ktoś popełnia błąd.
Możesz odejść.
Biurokrata, którego nikt nie cierpi.
Ta scena to kolejna subtelna aluzja
do dojrzewania Mulan...
- Pociąg. - ...pociąg do Szanga.
Muszu nazywa to po imieniu.
"Flirtujesz z tym koleżką, co?"
Co?
Podoba ci się, tak?
Nie!
Tak. Żyje w ciągłym zaprzeczeniu.
- Nie ma co się łudzić. - I tak go lubię.
Najwyższy czas, żebyśmy wzięli tę wojnę we własne ręce.
To świetna scenka z Muszu, bo wiele razy
pomocnicy Disneya, jak ich tu nazywamy,
nie pomagają akcji iść do przodu.
Nie sprzyjają rozwojowi wypadków.
W Muszu i Robalu lubięjednak to,
że w tej sytuacji
zmieniają bieg wypadków.
Podrabiając tę notatkę,
przenoszą Mulan ijej oddziały...
- Na front. - ...na front.
To był świetny fragment fabuły,
który mogliśmy przedstawić w zabawny sposób,
a nie nudny i całkiem zwyczajny.
Na pomysł z tym sposobem pisania wpadłAlex Kupershmidt.
Zanim zaczęliśmy animować tę scenę,
wykonaliśmy tak zwany obrót,
czyli przekazaliśmyją do opracowania graficznego,
a następnie zaprosiliśmy tych, którzy będą nad tym pracować,
- czyli montażystę... - Animatorów nadzorujących.
Wszystko byłojuż rozrysowane i zaakceptowane do produkcji,
więcjesteśmy gotowi do pracy, ale pozostajemy otwarci na pomysły.
Wtedy właśnie Alex rzucił pomysł piszącego świerszcza.
To takie zabawne. Świetnie się sprawdziło.
Ten gag z pandą... Kto tworzył scenorys tego gagu?
- John Sanford. - Johnnie.
Gdy powstał scenorys gagu z pandą, uznaliśmy, żejest przezabawny.
Jednak Tom Schumacher nie był nim zachwycony.
Starał się usunąć go z filmu.
- Tak było. - Barry i Tony mówili:
"Zostawmy to chociaż do pokazu. Będzie naprawdę śmieszny".
Walczyliśmy o tę scenkę bardzo długo.
Wreszcie Tom Schumacher
przyznał, że żartjest zabawny,
więc pozostał w filmie.
To kolejny przykład pracownika biurowego podkładającego głos.
John Stanford, który tworzył scenorysy do tej sceny, miał też epizod z Czi Fu.
Gdy Czi Fu krzyczyjak kobieta, próbowaliśmy wielu rzeczy,
podkładaliśmy krzyczące kobiety,
ale najzabawniejszy był John, który udawał krzyczącą kobietę.
Nie udało nam się znaleźć nikogo, kto lepiej niż on krzyczałbyjak kobieta.
To scena, w której Ling pokazuje Mulan
odpowiednik kalendarza dla dziewcząt.
Broose Johnson stworzył animację tych wspaniałych przejść.
Ta scena przypomina stylistyką scenę otwierającą film,
gdzie mamy akwarele na papierze ryżowym.
Pod tym względem kompletnie odeszliśmy
od pozostałej części filmu.
Ale pokazywaliśmy ich marzenia, szczególnie Czien Po.
Jak wyobrażał sobie swoje życie
i co chciał osiągnąć dzięki temu doświadczeniu.
Przyjemnie się przy tym pracowało.
Widzowie też lubią odmianę, gdy widzą inną stylistykę
i inną interpretację wizualną, która równieżjest ciekawa.
To najsłynniejsza scena, jak parada różowych słoni
z filmu Dumbo.
- To była nasza mała... - Ucieczka w fantazję.
Bawiliśmy się tym i wykorzystaliśmy inny styl.
Animację tę stworzyli Broose Johnson i Aaron Blaise.
Teraz będzie piosenka A Girl Worth Fighting For,
w której zobaczycie, lub raczej usłyszycie,
Gang Trzech rozmawiający o tym, czego oczekują od kobiety.
Nie opisują tu cech, które można dostrzec w Mulan,
więc powstaje ciekawa dynamika.
Gdy pod koniec zorientują się, że Mulanjest kobietą,
zacznąją szanować i kochać,
chociaż nie ma cech
wychwalanych w piosence.
To raczej męscy szowiniści
śpiewający o tym, jaka według nich powinna być kobieta.
Pokazy dla wytwórni nie były łatwe.
Mówiono nam, że piosenka niejest politycznie poprawna.
Ale taki był nasz cel.
Cieszyliśmy się, że docierają do nas takie opinie,
bo taki był nasz zamysł.
Mają bardzo złe zdanie o kobietach,
bo taki wpływ miała na nich Mulan.
Wkońcujednak to ona zmienia ich zdanie
na temat roli kobiety w społeczeństwie.
Tu mamy nagłą zmianę, bo z wesołkowatej piosenki
przechodzimy do zniszczeń wojny.
Trudno to było przedstawić.
Nie chcieliśmy pokazywać martwych ciał.
Później będziejedno ujęcie
na armię, gdy wyjrzymy zza krawędzi,
ale chcemy pokazać zniszczenie nie epatując śmiercią.
Zamiast tego pokazujemy lalkę znalezioną przez Mulan
w domu pewnej dziewczynki, która...
Nie wiem, czy widzowie rozumieją ten bezpośredni związek,
ale ona czuje się jak mała dziewczynka,
którajest właścicielką tej lalki.
Zastanawialiśmy się,
czy powinniśmy nawiązać tu do ojca.
Czuliśmy, żejest to powiązane...
Gdy podniosła lalkę, pojawia się myśl o powrocie do domu.
Nie wiem, czy tojest oczywiste.
Tutaj widzimy
reakcję Mulan, gdy Szang dowiaduje się o śmierci swojego ojca,
- co przypominajej... - Tak.
Chcieliśmy pokazaćjej reakcję na chwilę smutku Szanga,
żeby w ten sposób nawiązać...
- Wracamy w ten sposób do domu. - ...dojej ojca.
Rozmawialiśmy o tym i podjęliśmy decyzję,
czy wmontować tu ujęcie domu czy też nie.
Postanowiliśmy tego nie robić,
bo obawialiśmy się, że ojciec będzie bardzo słaby
i scena będzie przygnębiająca.
Widzowie mogli też czuć złość, że ojciec nie ruszył za Mulan.
To scena, w której kamera umieszczonajest nad przepaścią
i widzimy generała
orazjego oddziały rozgromione przez Szana Ju.
Widzimy to z Szangiem, który staje nad krawędzią.
Istniały trzy wersje tego tła.
Nawiązując do tego, co mówił Barry,
wytwórnia miała wątpliwości co do tego,
ile trupów można pokazać, więc były wersje mało, średnio i dużo.
- Mało oznaczało... - Liczba ofiar.
Tak, kryterium była liczba ofiar.
Mało oznaczało niewiele ciał,
głównie ruiny, ale to było niezbytjasne.
Bez pokazania śmierci,
nie mogliśmy powiedzieć, co się stało.
Negocjowaliśmy trochę i stanęło na średniej liczbie ciał,
bo przy dużej robiło się zbyt makabrycznie.
Zależało mi również, żeby zaczął padać śnieg.
Wkolejnej scenie miał padać śnieg,
więc ten pomysł był całkiem sensowny.
Dawało to ukojenie i swego rodzaju uzdrowienie.
Padający śnieg wywoływał pozytywne emocje.
Wspominaliśmy o tym, jak ważnajest komiczna scena,
żeby rozładować napięcie po trudnych wydarzeniach.
Tak właśniejest. Inna sprawa
to tempo toczącej się historii, którejest bardzo ważne.
Przechodzimy od wolnej, smutnej sceny,
poza komicznym początkiem,
do dużej dynamiki, która nagle się pojawia.
Aby stworzyć tę scenę, mieliśmy specjalną makietę.
Zbudowałją Dean.
- Dean DuBlois, nasz storyboardzista. - Onją zbudował.
- Miała 120 na 150 cm. - Zgadza się.
Miała też 150 cm głębokości i była z gipsu modelarskiego.
Dean DeBlois, jeden z kierowników naszego wydziału fabuły,
chciał się dowiedzieć, jak to wygląda, gdzie są poszczególne postaci,
żeby uzyskać właściwy efekt, jeśli chodzi o historię.
Chodziło o choreografię, gdzie biegną,
dokąd uciekają,
kiedy pojawia się Szan Ju, dokąd późniejjadą.
To było bardzo skuteczne rozwiązanie.
Trzeba kontrolować wiele wątków, a kolejnym utrudnieniemjest Robal,
bojest mały, a porusza się po sporej przestrzeni.
Trudnojest koordynować wszystkie postaci.
To komputerowe strzały autorstwa Davida Tidgwella i wydziału efektów.
Chcieliśmy nadać tej scenie głębi,
co, jak zaraz zobaczycie, świetnie nam się udało.
Strzała nadlatująca w stronę kamery daje poczucie głębi.
Jednak tło wygląda dość płasko.
To strzały nadają scenie głębi.
David Tidgwell nadzoruje nasz wydział efektów.
To również komputerowe flagi. Zawsze powiewają w tle.
Warto wspomnieć o Eriku Guaglione,
szefie wydziału grafiki komputerowej, który pomógł nam przy szarży Hunów.
Sandra Groeneveld stworzyła gliniane modele koni
według projektu Chen-Yi,
a także upadekjednego konia,
a ponadto stworzyła wstępną animację.
To było świetne rozwiązanie, jak animować
- pięć czy sześć różnych koni? - Ich zachowania.
Oraz pięcioro czy sześcioro Hunów na tych koniach.
Potem nakładano kolor, wymieniano tarcze, miecze, hełmy
i zamienianojeźdźców miejscami.
Nie ma dwóch takich samychjeźdźców.
Być może nawet są, jeśli chce wam się im przyglądać,
ale mamy poczucie, że są bardzo różni...
Temat muzyczny autorstwa Jerry'ego Goldsmitha,
napisany do postaci Szana Ju, tojeden z moich ulubionych kawałków.
Uwielbiam tę muzykę.
Zapalisz wreszcie ten lont?
Szybko, szybko!
Od chwili gdy schodzi lawina zaraz po wystrzale,
aż do uratowaniajej znad klifu, gra naprawdę świetna muzyka.
Uwielbiamją.
Jeśli chodzi o fabułę, gdy przyjrzymy się ten scenie,
zorientujemy się, że Mulan posługuje się sprytem.
Było dla nas ważne, że wpada na pomysł z lawiną,
przyglądając się odbiciu w mieczu.
Wpada na pomysł i przechodzi do działania.
Zdołała pokonać wielką armię, posługując się swoją inteligencją
w połączeniu z siłą fizyczną.
Jednak najważniejsza jest siłajej umysłu.
Zaraz zobaczymy niezłą scenę,
która była trudna w animacji.
Gdy zaczyna schodzić lawina,
sporo ujęć stworzyliśmy tak, jakby były kręcone ręczną kamerą.
Wnosi to w sceny trochę chaosu i napięcia.
Na komputerze
mogliśmy to wzmocnić lub osłabić,
w zależności od wagi sceny
czy teżjej napięcia.
Chcieliśmy sprawić,
żeby widzowie czuli się jak w środku lawiny.
Roy Disney wysłał nam nagrania lawiny.
Jeśli chodzi o tę lawinę...
Nasz wydział efektów wykonał kawał dobrej roboty.
Efekty specjalne były świetne, ale przy tej lawinie było dużo pracy.
Garrett Wren wykonał świetną animację tej lawiny
schodzącej z klifu. Inne sceny też były świetne,
ale to dwie wielkie sceny dla animatora efektów
i prawdziwy ogrom ręcznej pracy.
- Piękna robota. - Ile mu to zajęło?
Całą wieczność. Pracował nad tym przez cały film.
To trwało bardzo długo.
Zlecono mu zrobienie całej sceny z lawiną.
Świetnieją pokazał.
To była trudna scena, jeśli chodzi o fabułę, bo dużo się dzieje.
Musieliśmy zadbać o to, żeby była wiarygodna,
bo mamy tu wiele kwestii, które mogą wydać się niewiarygodne.
Dopracowaliśmyją tak, żeby się upewnić...
Gdzie się wszyscy podziali? Co Mulan musiała zrobić?
Jak uratowała Szanga?
Ważne było to, że pomógłjej Gang Trzech.
Chcieliśmy, żeby brali w tym udział. Wkońcu nawetjej pomogli.
Ale ostatecznie to Mulan miała być odpowiedzialna
za powodzenie w tej sytuacji.
Jaojest najsilniejszym człowiekiem na świecie,
bo trzyma linę,
na której wisi koń.
Koń, dwoje ludzi, smok i świerszcz.
To musi być stalowy kabel.
Może to nieprawdopodobne, ale ile w tym emocji.
Dajcie mu odetchnąć.
Ping?
Jesteś największym szaleńcem, jakiego znam.
I temu zawdzięczam życie.
Od dzisiaj będę ci ufał.
Tę scenę staraliśmy się pokazać na wiele sposobów,
bo od samego początku wiedzieliśmy,
że Mulan musi zostać zdemaskowana.
Jak to pokazać ze smakiem?
W filmie bez ograniczeń wiekowych.
Sporo początkowych projektów zostało wyśmianych
lub tylko wzdychano głęboko, bo były zbyt dosadne.
Barry, to chyba twój pomysł został zrealizowany?
Pomyślałem, że trzebają pokazać z daleka w namiocie medycznym.
Ta scena, w której lekarz i Szang namawiają się przed namiotem,
też wzbudzała chichot na finałowej projekcji.
To prawda.
Ale pokazanie tego po tym,
jak została opatrzona,
jak zabandażowanojej rany...
To lekarz odkryłjej tajemnicę.
Lekarz, który do tej pory nie pojawił się w filmie.
- Tu się pojawia. - Musieliśmy go dodać.
To lekarz górski.
Mieszka w górach, ale należy do armii.
Symbol najego walizce i na fladze nad namiotem
to starożytny chiński symbol lekarza.
Chen-Yi zrobił rozeznanie w temacie.
Gdy w namiocie pokazaliśmyją jako kobietę,
czuliśmy, że ma swoją godność.
Czi Fu natychmiastjąjej pozbawił.
Gdy zbliża się moment egzekucji Mulan przez Szanga,
kolory nieba stają się intensywniejsze.
Gdy miecz upada na ziemię, widzimy, że niebo niejest czerwone.
Mamy tu nagłą zmianę nastroju.
Mamy nadzieję, że widzowie nie wyłapią tego świadomie.
Z perspektywy nastroju
wszystko się nagle zmienia, gdy Szang podejmuje decyzję,
że nie będzie postępował zgodnie z prawem, ale okażejej litość.
Gdy dochodzi do takiego wniosku,
napięcie maleje.
Tematem pobocznym tego filmujest to, co to znaczy być dobrym przywódcą.
Dobrzy przywódcy wiedzą, kiedy złamać zasady.
Widzimy tu, że Szang podjął ważną decyzję.
Powinien byłją zabić, ale to nie byłoby dobre rozwiązanie.
Dokonał bardzo trudnego wyboru,
pozostawiającją samą na śniegu.
Pozostawiłją przy życiu,
ale równie dobrze mogła zginąć.
To nie są chińskie znaki, więc to nic nie znaczy,
ale ułożenie patyków w ognisku
ma przypominać chińską fakturę.
Gdy tylko mogliśmy, stosowaliśmy tego typu rozwiązania.
Chcieliśmy pokazać, jak Muszu piecze piankę na ogniu,
ale nie znali wtedy pianek,
więc pokazaliśmy wontony i chińskie pierożki.
- Małe pierożki. - Uwielbiamje.
Daj mijednego. Wyglądają apetycznie.
Zbliża się pora lunchu, dlategojesteśmy głodni.
Pamiętam, że na temat tej sceny również toczyliśmy długie dyskusje.
Barry bardzo chciał pokazać, że Mulan ma wątpliwości.
Ciekawe, że ludzie, którzy widzieli ten film,
dyskutują na temat tej sceny.
Próbowałam to zrozumieć,
gdy Barry naciskał na takie rozwiązanie.
Myśleliśmy, że zwariował.
Ona ma chwilę zwątpienia ijest tojedyny taki moment,
gdy widzimy, że lituje się nad sobą.
Poza tą scenąjest konsekwentna.
Wszystko, co robi,
robi z potrzeby serca.
Ten moment,
w którym kwestionuje swój altruizm,
to naprawdę świetny motyw.
Tak bardzo chciała dać sobie radę
i odnaleźć się w tej sytuacji.
Gdy wszystko się rozsypuje,
zastanawia się nad własną motywacją
i zastanawia się, czy to była dobra decyzja,
czy też może od samego początku popełniała duży błąd.
Myślę, że u podstaw tych emocji leży również poczucie winy...
- Z powodu zdradzenia tych ludzi? - Po części to może byćjej wina.
To, co się wydarzyło, ale nie chcemy tego roztrząsać.
Ta scenajest ważna również dlatego, że wpływa na Muszu,
który widziją lamentującą z powodu tego, co zrobiła
w tak bezinteresowny sposób,
że sam czuje się winny.
Nawiązaliśmy tu wizualnie do piosenki Reflection,
gdy widzi swoje odbicie w hełmie.
To chwila, w której musijej coś wyznać.
Mówijej prawdę, że był oszustem.
Nie mógłjej pomóc, ale odkryli, że są wyrzutkami,
więc musieli wędrować razem.
Po raz pierwszy widzimy zmianę w Muszu.
Wiemy, że teraz naprawdę będziejej pomagał.
Porzuca swój egoizm, ale zostawia go...
Nadal ma pewne inklinacje.
- Nigdy nie będzie świętoszkiem. - To częśćjego charakteru.
Przynajmniej myśli też o niej, a nie tylko o sobie.
Ta scenajest świetna.
Bardzo zależało nam, żebyją zachować,
bo były na ten temat burzliwe rozmowy.
Czy nie można zaskoczyć widzów,
że Szan Ju kończy...
- Czy musimy pokazywać, że przeżył? - Czy musimy to widzieć?
Podoba mi się to, że pokazujemy widzom,
że to taki drań i sukinkot,
który będzie nadal dążył
do zabicia cesarza, chociaż zostało mu tylko pięcioro ludzi.
Nie ma wątpliwości, że nie uda mu się tego osiągnąć.
W dodatku widzi to Mulan.
Onajakojedyna wie, że on nadal żyje
i że ma zamiarzabić cesarza.
To kolejna zaleta tej sceny.
Zwróćcie uwagę na rytm tej historii. Końcem aktu drugiego była scena,
gdy Mulan siedzi przy ognisku i czuje się podle.
Szan Ju pojawia się tu dlatego,
że dzięki temu Mulan może się zebrać w sobie.
Odkrywa, że on nadal żyje,
i przestaje się użalać nad sobą,
tylko przechodzi do aktu trzeciego i staje się Mulan...
Znowu czuje podekscytowanie,
a my potrzebowaliśmy powodu, żeby wyciągnąćją z depresji.
Tu z pomocą przyszła nam technologia, bo chcieliśmy...
Tę scenę tworzyliśmy pod koniec produkcji,
gdy mieliśmyjuż mocno ograniczony budżet.
Na szczęście mieliśmy talent i technologię,
żeby stworzyć to cudowne zachowanie tłumu.
Eric Guaglione ijego ekipa opracowali tę scenę.
To dwuwymiarowe postaci rysowane ręcznie,
ale zostały skopiowane na komputerze,
dzięki czemu tłum wydaje się naprawdę spory.
Paradajest okazała,
podobniejak późniejsza scena w sądzie.
Nie zrobilibyśmy tej sceny bez pomocy tych ludzi.
Nie wiem, czy taki był plan. Tak miało być czy sami z tym wyszli?
Eric postanowił nam pomóc.
Chciałbym opowiedzieć o nadzorze artystycznym.
Ric Sluiter ciężko nad tym pracował. Rozmawialiśmy o tym,
że nie było wtedy elektryczności, ale pociągała mnie magia
nocy w Hongkongu, gdzie ulice miasta
tonęły w zielonej poświacie.
Zależało mi, żeby na ulicach panował podobny klimat,
ale żeby go uzyskać za pomocą tradycyjnych chińskich lampionów.
Mamy tu klimatjak z filmu akcji.
Chcieliśmy nawiązać do Las Vegas.
Zachowaliśmy spójność historyczną. Chińczycy wymyślili sztuczne ognie.
Tu trzymamy się faktów.
Widzimy morze ludzi, którzyjuż wkrótce
zmienią swoje nastawienie i oddadzą honor kobiecie,
która według ówczesnych zasad popełniła cały szereg błędów.
Oczywiście wiemy, że w papierowym smoku kryją się złoczyńcy.
Czyżby?
Chiny mogą spać dziś spokojnie,
dzięki naszym dzielnym żołnierzom.
Cesarz jest w niebezpieczeństwie!
Hunowie sąwśród nas!
Jeśli chodzi o fabułę, toczyliśmy długie rozmowy,
bojak pamiętamy, Mulan czuła żal do siebie.
Wiedziała, że musi coś zrobić.
Jednak teraz stara się, żeby ktoś inny zrobił to za nią.
Straciła poczucie, że ona sama może to zrobić.
W tej scenie miała się zwrócić do wszystkich tych ludzi,
ale niktjej w tym nie pomoże.
Nie ufająjej. Szang teżjej nie ufa.
Jest kobietą. Niktjej nie ufa. Nikt w nią nie wierzy.
W tym spojrzeniu było widać, żejest kobietą.
Zrozumiała, o co chodzi.
Musi po raz kolejny
użyć swojego sprytu i umiejętności fizycznych,
żeby uratować sytuację.
Oczywiście chińska armia składa się teraz z pięciu ludzi.
Nie mówimy o tym za bardzo, ale zobaczycie, że zaczynamy...
W ostatnim ujęciu było stu ludzi.
Na początku armiajest większa niż na końcu,
ale mamy nadzieję, że nikt tego nie zauważy.
Terazjuż zauważą. Musiałem to powiedzieć.
Nie zdążą uratować cesarza.
Co ona kombinuje?
Oni mówią, żejej ufają, a ona wpada najakiś pomysł.
Jej pomysły ratują sytuację,
więcjej ufają,
ale co zabawne...
Znowujakiś przebieraniec.
Przebierańcy są zabawni.
Wygląda to tak, jakby dawali Mulan zbroję,
dzięki czemujest chroniona i może im pomóc w walce.
Tak naprawdę ona ich ubiera.
Bierze ich rzeczy, bo będą się przebierać.
Zabawnejest to, że odwracamy wszystko do góry nogami.
Goście, którzy pozowali na macho i śpiewali o roli kobiet,
teraz sami są za nie przebrani,
a onajest bardziej autentyczna niż kiedykolwiek.
Niejest wytworem swatki, co widzieliśmy wcześniej.
Nie była wtedy sobą, tylko szła na kompromis.
Nie nosi zbroi.
Teraz widać, dlaczego tak ważnejest, żeby budować wizerunek złoczyńcy,
bo teraz samajego obecność
powoduje Ięk u tysięcy ludzi.
Inaczej moglibyśmy pomyśleć:
"Dlaczego nie poślą kilku żołnierzy, żeby go załatwili?"
Ewidentnie ma złą reputację.
Pracował z nami świetny choreograf walk, B.H. Barry,
który pomagał nam ustawić wiele scen walki.
Pracuje w filmie i w teatrze.
Tak, jest bardzo popularny.
Pomógł nam przy choreografii walk.
Zależało nam, żeby sceny te był zabawne
i oddawały nie tylko
ich umiejętności, które zdobyli na wcześniejszym szkoleniu,
ale również ich osobowości.
Wszyscy lubią gag z oskubanym kurczakiem.
Wyciągnął banana spod bluzki.
Nie wiem, o co chodzi, ale zależało mi na tym, żeby to zostało.
To gag, który podobał się Barry'emu.
- Nikt inny go nie rozumiał. - Chyba nie.
Widziałem, że stoi tam waza z owocami...
A oni biorą wszystko, co się w niej znajduje.
- Wszyscy biorą coś okrągłego... - Został tylko banan.
- Musieliśmy go użyć. - Barry śmieje się wieczorami.
Aż do dzisiaj.
To pokłonią się jej kawałki!
Mamy tu świetne tło muzyczne autorstwa Jerry'ego Goldsmitha.
Jerry to nasz srebrny książę.
Uwielbiamyjego i to, co zrobił dla tego filmu.
Byliśmy zachwyceni, że możemy pracować z kimś takiego formatu.
Nie!
Spójrzcie tylko. To musiało boleć.
Sporo o tym rozmawialiśmy,
bo to przecięcie linyjest symboliczne.
Zmusza Szana Ju
do bezpośredniego pojedynku z Mulan.
Znalazła się w pułapce.
Wiedziała, że ratując cesarza, narazi się na niebezpieczeństwo.
Musiała tam zostać, bo nie miała czasu,
żeby zejść i odciąć linę.
To również zmieniajego nastawienie,
bo wie, że nie uda mu się dopaść cesarza.
Wyciąga sztylet, który ma robić wrażenie,
ale wywołuje śmiech.
Jest taki mały w porównaniu do Szana Ju.
Myślimy: "O rany".
Masz nóż do smarowania masła? Chcesz go zasmarować na śmierć?
On pała żądzą zemsty.
Chce zabić osobę, którajest za to odpowiedzialna.
Ona mówi, że tojej sprawka, więc ma zostawić Szanga.
To wspaniały moment, w którym nie myśli o sobie.
To zmieniajego nastawienie.
Scenorys tej sceny stworzył Chris Sanders, nadzorujący fabułę.
Bardzo się starał
znaleźć równowagę między Mulan i Szanem Ju,
bo Mulanjest bardzo drobna, a Szan Ju to wielki gość.
Długo zmagał się z tym,
jak sprawić, żebyjej zwycięstwo nad nim było wiarygodne.
Zobaczymy tutaj, że kolejny raz łączy spryt i zwinność,
żeby pokonać złoczyńcę.
Kim są te dwa bufony w wieży sztucznych ogni?
- To chyba my, Barry. - Gotujemy się na śmierć dla zabawy.
- Chyba nie zginęliśmy. - Gotujesz...
- Gotujemy się na śmierć. - Ja nie zginąłem.
To była przenośnia. Chcieliśmy trochę odpocząć.
Nie chcieliśmy, żeby nasz złoczyńca zabił się w wyniku upadku.
- Zadbaliśmy o to... - Wysadziliśmy go w powietrze.
...żeby nie zginął spadając z dachu.
U Disneya tojuż tradycja, że złoczyńcy giną w wyniku upadku.
Byliśmy zdecydowani co do tego, że Szan Ju nie zginie w ten sposób.
Nie byliśmy pewn, ijak zginie,
ale w końcu wymyśliliśmy motyw ze sztucznymi ogniami.
Szybko, z dachu! Szybko, z dachu!
To było tanie.
Szang ucieka z pałacu.
Tak było wygodniej.
Szang ucieka z pałacu, a Mulan upada na głowę.
Przynajmniej znowu są razem.
Wszyscy uwielbiają pokazy sztucznych ogni,
które symbolizująjej zwycięstwo.
Jednak Czi Fu nigdy niejest szczęśliwy. Oto i on.
Te pokazy można teraz oglądać w Epcot.
Odsunąć się!
To była reklama.
Wiem.
- Mieszkam na Florydzie więc... - Ciekawe, kto płaci twoje rachunki?
Mieszkam na Florydzie, a rachunki płaci Walt Disney World.
Sporo rozmawialiśmy o tej scenie.
Często w trakcie pokazów. Jakjuż wspominałam,
nie chcieliśmy, żeby Mulan dotykała ojca, gdy odjeżdża.
Jeśli chodzi o scenę, w której Mulan przytula cesarza,
dochodziły nas głosy ludzi,
którzy widzieli film przed premierą,
że we wschodniej kulturze to by się nigdy nie wydarzyło.
O to nam właśnie chodziło.
Poza tym onjej się kłania.
- Tojest spowodowane... - Mamy tu pokłon i przytulenie.
Nie kłania się wprawdzie tak głębokojak pozostali,
ale nawet delikatne skłonienie przed nią głowy wystarcza,
żeby pokazać skalę tego wydarzenia. Czi Fu traci orientację.
To moja scena z Czi Fu. Animowałemjego pokłon.
Podsumowując, to bardzo ważne,
co chcieliśmy przekazać w tym filmie.
To kobieta, która kierując się własnym sercem
i będąc ze sobą szczera,
zmieniła perspektywę całego społeczeństwa.
Nawet Muszu się wzruszył.
Moja dziecinka dorosła i uratowała Chiny.
Masz chusteczkę?
Wymyśliliśmy specjalną technikę tego pokłonu.
Chcesz opowiedzieć, co zrobił JeffDutton?
JeffDutton zrobił coś niesamowitego, jeśli chodzi o tradycyjną animację,
ale pomnożył to, stosując wiele warstw.
Według starej nomenklatury
określilibyśmy to mianem ujęcia wieloplanowego.
Nie wiem dokładnie, jak to zrobił,
ale wygląda to naprawdę dobrze.
Miał przy sobie sporo dziwnych eliksirów.
Gdy mamy poważny problem,
JeffDutton pomaga nam go rozwiązać.
To nasz koordynator artystyczny w filmie.
To najlepszy przyjaciel reżysera.
JeffDutton jest niezwykle utalentowany
i ma doskonałe wyczucie techniczne,
czego potrzeba, żeby stworzyć taki film.
Pomaga reżyserowi osiągnąćjego wizję
przy najmniejszych nakładach finansowych.
Robi takie rzeczy z klejem biurowym, ojakich wam się nie śniło.
- Nie będziemy się w to zagłębiać. - Nie, to inny temat.
Film powoli się kończy, więc chcieliśmy, żeby te postaci
były dość miłe, byście odpłacili im brawami.
Kurtyna.
Potrzebowaliśmy scenki z Gangiem Trzech.
Czi Fu miał zostać ukarany.
Musieliśmyjakoś rozproszyć napięcie:
"Czy oni będą znów razem?"
Szang i Mulan opuszczają to miejsce w dziwny sposób.
Przepisaliśmy tę scenę wiele razy.
To było zamierzone, bo czuliśmy, że nie...
Gdyby on nie był takim palantem i nie schrzanił...
Myśli, że powiedział komplement, nazywającją świetną wojowniczką.
"Dobrze walczysz".
Po angielsku powinien powiedzieć "well" zamiast "good".
Informowano nas o tym.
Uznaliśmy, że będzie zabawniej, jeśli powie to niewłaściwie.
Widzowie śledzą ten wątek.
Zastanawiają się, czy ich romans
właśnie się skończył?
Oczywiście nie. Będzie ciąg dalszy.
Tony West animował ten opadający kwiat.
Zainspirowała go scena
z pierwszego filmu Fantazja.
Chris Sanders pięknie to scalił,
tworząc scenę pod drzewem, podobniejak na początku filmu.
Od samego początku chcieliśmy zawrzeć scenę,
która pokazuje nam,
jak potoczyła się relacja między ojcem a córką.
Mark Henn animował scenę, w której spływajej łza, a onją wyciera.
Wscenorysie to byłjeden obrazek,
który trwał dosyć długo, bo rozmawiali ze sobą, tuląc się.
Myśleliśmy, że to będzie dość nudne,
bo przytulają się tylko,
mówiąc sobie różne rzeczy.
Mark był dość mądry, żeby przerwać ten uścisk, czemu byłem przeciwny.
Przestają się przytulać, a on wycierajej łzę,
a potem znów się tulą,
co sprawia, że czujemy jeszcze większe emocje.
Szang wraca ze swoją tanią wymówką,
że zostawiłajakiś sprzęt.
Typowy facet.
Mimo żejest sprawny i dobrze zbudowany,
nie ma pojęcia, jak postępować z kobietami.
To typowy nieudacznik.
Oto i chwalipięta Muszu. "A co ze mną?"
Zastanawialiśmy się, jak skończyć ten film
i czy nie ma zbyt wielu zakończeń.
To zawsze spory problem w filmach Disneya. W tym też tak było.
Zastanawialiśmy, czy na końcu powinna być ona,
czy może pokłon w pałacu.
"Czy ona musi wracać do domu?"
"Musimy rozwiązać historię z ojcem".
"Powinniśmy skończyć po przytuleniu z ojcem?"
"Musimy pokazać jakąś zabawną scenkę z Muszu".
Musieliśmy znaleźć...
- "Chcemy zobaczyć przodków?" - Zmontowaliśmy to w pięciu wersjach.
Zmontowaliśmy kilka wersji i zrobiliśmy pokaz.
Obejrzeliśmyje i widzieliśmy, jak wygląda
zakończenie z Mulan i ojcem siedzącymi pod drzewem.
Podobał nam się pomysł, żeby film kończył się optymistycznie.
- Mamy sporo delikatnych sytuacji... - Musiała być impreza.
Ważnejest to, żeby widzowie czuli się dobrze,
gdy myślą o postaciach,
wychodząc z kina.
- Racja. - To była dla nas niezła zabawa.
Inna sprawa, że gdy robi się takie filmy,
wraz z powiększaniem się ekipy i postępami w produkcji
widownia również się powiększa.
Najpierw pokazujemy sobie rysunki
w wąskim gronie i zbieramy pomysły do filmu.
Potem pojawiają się kolejni artyści i wraz z nimi rośnie widownia.
W trakcie pracy zdajemy sobie sprawę z tego,
że każdy, kto to ogląda, należy do widowni,
która staje się coraz większa.
Każdy twórca filmowy chce zadowolić swoich widzów.
Na końcu widownia rozrasta się na cały świat, cojest wspaniałe.
Nieustannie to pokazujemy, staramy się to ulepszyć,
aż wreszcie wypuszczamy film do kin.
Pracowałam przy tym filmie przez pięć lat,
więc gdy go oglądam, przypomina mi, dlaczego przeniosłam się na Florydę.
Z perspektywy kobiety, podoba mi się przekaz tego filmu
dla naszych dziewczynek na całym świecie.
To film o tym, że możecie robić, co tylko chcecie,
musicie być sobą,
a wówczas uda wam się zrobić coś naprawdę wspaniałego.
Po premierze filmu podchodziło do mnie wielu ojców.
Pewnie macie podobne odczucia, ale oni mówili mi:
"Bardzo dziękuję za możliwość obejrzenia takiego filmu
"z moją córką, która ma teraz wspaniały wzór do naśladowania".
Nie mamy tu kobiety, którą określa wygląd.
To kobieta, która kieruje się sercem,
robi właściwe rzeczy z właściwych pobudek.
To dla mnie bardzo wiele znaczy.
Dla mnie, chyba też dla Tony'ego,
bo obaj mamy córki.
Ten film wiele dla nas znaczy,
bo opowiada o tego typu relacji.
Nie podoba mi się to,
że w rolach ojców są obecnie obsadzani
gamonie, debile i idioci. Zwłaszcza w telewizji.
Ojciecjest zawsze palantem.
Tym filmem pokazaliśmy również,
że ojciec z córką nie zawsze muszą się dogadywać,
ale ważne, żeby szukać tego porozumienia.
Film Mulan wiele dla mnie znaczył,
nie tylko z powodów, o których wspominają Pam i Barry,
czyli tego, co daję córce,
która miała wkrótce obejrzeć ten film,
ale też pierwszy raz byłem reżyserem i było to niezwykłe doświadczenie.
Wszystkiego, o czym mówiliśmy,
nauczyłem się przy tym filmie.
Uczyłem się od utalentowanej ekipy na Florydzie i w Kalifornii.
Będę pamiętał ten film. Zaczynam się rozklejać.
Będę pamiętał ten film do końca życia.
To zabawne, ale odnoszę wrażenie, a czas to zweryfikuje,
że mając 80 lat spojrzę wstecz i stwierdzę, że to najlepszy film,
przyjakim pracowałem i z któregojestem najbardziej dumny,
chociaż był to mój debiut reżyserski.
Pracowaliśmy z niesamowitą grupą utalentowanych ludzi.
Racja. Gdy pracuje się tak długo nad projektem.
Musimy czerpać przyjemność z takiej codziennej rutyny.
Po zakończeniu pracy niewiele z tego pozostaje.
Ale ważniejszejest, że razem nad tym pracujemy
i przeżywamy coś wspólnie z całą ekipą i resztą artystów.
Wszystko to, przez co razem przechodzimy.
Wielu z nas dałoby z siebie wszystko,
żeby film byłjak najlepszy.
To zabawne, jak można się w tym zakochać.
Cała wytwórnia na Florydzie uwielbiała ten film i była dumna,
że to ich pierwsza pełnometrażowa produkcja.
Oczywiście pomagała im ekipa z Kalifornii i nie byliby w stanie
skończyć bez ich pomocy, ale uważali ten film za własny
i pracowali ciężej niżjakakolwiek znana mi ekipa.
A przynajmniej było w nich więcej pasji.
Atmosfera w czasie produkcji była wspaniała. To był piękny czas.
Chciałbym wszystkim bardzo podziękować
za tę wspólną podróż
przez naszą historię z Mulan.
Cieszymy się, że wzięliście w tym udział.
Mam nadzieję, że czegoś się z nauczyliście.
Dziękujemy za uwagę.
Dziękujemy za wysłuchanie komentarza do filmu.
Do zobaczenia przy następnym.