JEŚLI CHCESZ WZBIĆ SIĘ W PRZESTWORZA, MUSISZ IM ZAUFAĆ.
TONI MORRISON, HOWARD UNIVERSITY, 1953 R.
Panie i panowie,
witamy na Beyoncé Homecoming 2018.
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Beychella!
Beyoncé!
Coachella. Gotowi?
Zaczynamy.
Coachella, tańczcie ze mną!
No dalej!
Wymiatacie?
SZACUNEK DLA KOBIET
Pytasz o to,
dlaczego z takim uporem
mówię im o byciu czarną,
o czarnej sile, czarnej…
Naciskam, by identyfikowali się
z kulturą czarnoskórych.
Chyba o to ci chodzi?
Przede wszystkim nie mam wyboru.
Uważam nas, czarnoskórych, za najpiękniejsze stworzenia na świecie.
Moim zadaniem jest zaciekawić ich albo wpoić im
wszelkimi sposobami, by byli bardziej świadomi siebie,
swego pochodzenia, tego, co w nich tkwi,
i to z nich wydobyć.
Jestem zmuszona, by zmuszać ich do tego.
I będę to robić za wszelką cenę.
Który lepszy?
Przydałaby się kolejna próba.
Zbierzmy wszystkie sekcje,
bo ludzie, którzy nie widzieli występu,
- nie mają pojęcia, o co w tym biega. - Co to jest.
- Zgadzam się. - Ci, którzy dopiero to zobaczyli,
- dopiero zaczynają to rozumieć. - Jasne.
- To właściwa pora? - Mogą tu być do ósmej.
- A która jest? - 6.30.
Chodźmy.
- Tam? - Tak.
Dorastałam w Huston w Teksasie. Przyjechałam do Prairie View.
Mieliśmy próby w TSU,
przez wiele lat w Third Ward,
a ja zawsze marzyłam o studiach na jednej z uczelni HBCU.
Moją uczelnią było Destiny’s Child.
Podróżowałyśmy po świecie, a moim nauczycielem było życie.
Chciałam orkiestrę czarnoskórych.
Chciałam stepujących tancerzy, potrzebowałam wokalistów.
Chciałam, żeby każdy robił coś innego.
Lans nie ma tutaj granic.
Rzeczy, które młodzi ludzie mogą robić
ze swoimi ciałami, muzyka, jaką grają,
werble, fryzury, ciała…
To aż nierealne.
Jest w tym tyle lansu.
To cudowne i przepełnia mnie duma.
Chciałam, by każdy, kto został odrzucony z uwagi na swój wygląd,
poczuł, jakby był na tej scenie.
Dobijając innych.
Chcę, żeby było to…
doświadczenie, które nas rozwija.
Musimy się starać i zajrzeć w głąb siebie,
by stać się lepszymi ludźmi.
Chcę zacząć od modlitwy.
Dobra.
Boże, dziękuję za wszystkich tu zebranych.
Dziękuję za wszystkich ludzi, których mi dałeś.
Proszę Cię, Boże, by było to przeżycie,
które na zawsze zapamiętamy.
Proszę, byśmy poruszyli ludzi i dali im nadzieję.
By poczuli się piękni, silni
i zjednoczeni.
Wykorzystaj nas, Boże.
Proszę, byśmy się rozwijali i zostali połączeni.
Dziękuję, że nas wybrałeś, Panie.
Że dałeś mi wszystkich tych ludzi.
Tobie chwała i cześć. Amen.
Amen.
Chcę, żebyśmy dobrze się bawili.
Przed nami tyle nauki.
Przyszliśmy tu ćwiczyć,
w końcu trafimy na tę scenę i zostawimy to za sobą.
Poczujemy ducha i fajnie spędzimy czas. Ale na razie nie powalamy jakością,
więc musimy się wiele nauczyć i dużo ćwiczyć.
Chciałam, żebyśmy poczuli swą energię.
Tańczcie, krzyczcie, wyjcie. Róbcie wszystko, by czuć się naturalnie.
Stworzymy to wspólnie.
Do dzieła.
Chcę was usłyszeć.
Ekipa Bug a Boo.
Chcę się pośmiać.
Ty.
Rozbaw mnie.
Ekipa Bug a Boo!
Udało się nam, co?
Ale to śmieszne!
Rozśmieszyli nas?
Nie!
Pomyślcie o tym.
Ekipa Bug a Boo! W szeregu zbiórka.
Panie. Panie.
Jesteśmy mądre?
Tak!
Jesteśmy silne?
Tak!
Mamy dość tych głupot?
Pokażcie mi.
Possać.
Możesz mi possać.
Możesz mi possać jaja.
Możesz mi possać, suko!
Możesz mi possać.
Możesz mi possać jaja.
Starczy tego!
Mowy nie ma!
Pokaż mu środkowy palec
Unieś ręce w górę
Pomachaj mu przed nosem
Powiedz: żegnaj, chłopcze
Śpiewamy.
Powiedz: żegnaj, chłopcze
Nie myślę o tobie wcale
Widzę cię. Jak zrobiłaś to tak szybko? Ma taki sam strój jak ja.
Śpiewamy, dziewczyny!
Prawda?
Tak.
Coachella!
Dziękuję, że znów nas gościcie.
To zaszczyt być dziś na tej scenie.
Następny utwór jest dla moich królowych.
Są tu dziś jakieś piękne królowe?
Śpiewajcie, jeśli znacie tekst. Tytuł to „Bow Down”.
Słuchajcie.
EDUKACJA MUSI UCZYĆ NIE TYLKO PRACY, ALE I ŻYCIA.
W. E. B. DU BOIS, FISK UNIVERSITY, 1888 R.
Chcemy więcej!
Gdy postanowiłam wystąpić podczas Coachella,
ważniejsze od wianka na głowie
było dla mnie pokazanie naszej kultury.
Przez cztery miesiące trwały próby
z Derekiem i zespołem,
zanim zaczęliśmy czteromiesięczne próby taneczne.
Muzyka i próby wokalne tworzą charakter tego występu.
Pragnęłam zróżnicowanych charakterów
i chciałam poczuć się tak,
jak gdy poszłam na bitwę zespołów,
bo gdy dorastałam, oglądanie tych występów było dla mnie atrakcją roku.
Pięć, sześć, już!
Pięć, wymach, prawa, lewa,
wymach, krok, klaśnięcie.
Uczyłam się swojej historii i przeszłości
i umieściłam każdą pomyłkę oraz każdy mój triumf
z mojej 22-letniej kariery
w swym dwugodzinnym występie z okazji homecoming.
To, co chce dać tej społeczności,
jak interesują ją obecne wydarzenia i to, przez co ludzie przechodzą,
jak chce rzucić światło i dać nam powód do dumy,
to wszystko daje ci kopa.
Choć nie użyła słów, usłyszeli to.
Weźmy się w garść, przyjmy do przodu, zjednoczmy się.
Ten występ zawiera to wszystko.
Czułam więź między nami.
Poczułam się, jakbyśmy byli na swojej własnej uczelni
i razem walczyli.
Pracowaliśmy w pocie czoła.
Zrobiliśmy pełną próbę bez muzyki.
Przyjemnie było słyszeć energię na wszystkich przerwach,
czuć, jak piramida drży pod tymi, którzy wstają,
i słyszeć na żywo tę harmonię.
Chcę usłyszeć wasz śpiew!
Jak się macie?
Widzę was wszystkich. Tych z tyłu też!
Śpiewamy!
Dalej!
Śpiewamy!
Zaśpiewajcie to.
Zaśpiewajcie: „I’m-a a diva”.
Jeszcze raz.
Głośniej.
Nie słyszę was. „I’m-a a diva”. Śpiewajcie.
No dalej!
Pomożecie mi z następną zwrotką?
No to lecimy.
NASZE MATKI I BABCIE…
PRZECHODZĄC DO MUZYKI, KTÓRA JESZCZE NIE POWSTAŁA.
ALICE WALKER, SPELMAN COLLEGE, 1965 R.
Miałam wystąpić na Coachella w zeszłym roku.
Ale…
niespodziewanie zaszłam w ciążę.
Urodziłam bliźniaki,
co było jeszcze większym zaskoczeniem.
Nie spodziewałam się, że moje ciało może tyle wytrzymać.
W dniu porodu ważyłam 99 kg.
Ciąża była niebywale trudna.
Miałam podwyższone ciśnienie, toksemię, stan przedrzucawkowy,
a u jednego z dzieci w moim łonie kilkukrotnie zanikało bicie serca,
więc musiałam się poddać cesarskiemu cięciu.
Dom to coś bardzo szczególnego.
Wiąże się z nim jakaś tęsknota.
Coś wyjątkowego, mistycznego, optymistycznego
i kojącego.
PIERWSZA PRÓBA PO CIĄŻY
Pierwszy układ.
Najpierw…
Zmierzałem do tego.
W ten sposób.
Zmierzałem do tego.
Pierwszy raz po porodzie jestem znów w domu, na scenie.
Tworzę swój homecoming, własny powrót do domu.
Jest ciężko.
Były dni, gdy myślałam, że nigdy nie będę taka sama.
Że moja siła fizyczna i wytrzymałość nie będą takie same.
Dzięki ćwiczeniom SoulCycle i tutaj tracisz nawet 2000 kalorii.
Tak.
To prawda, chcę być w stanie jednego dnia ćwiczyć SoulCycle,
na schodach i odbyć próbę.
Spoko, potowarzyszę ci.
W choreografii chodzi nie tyle…
115 DNI PRZED COACHELLA
…o stronę techniczną, co o uczucia.
Budzi ją do życia twoja własna osobowość.
Jest trudno, gdy nie czujesz się sobą.
110 DNI PRZED COACHELLA
Po cesarce musiałam odbudować swoje ciało.
Chwilę trwało, nim poczułam się na dość pewna,
by odzyskać dawny charakter.
107 DNI PRZED COACHELLA
Na początku skurcze mięśni były bardzo częste.
Wewnętrznie moje ciało nie było połączone.
Mój umysł błądził.
Chciał być z dziećmi.
Ludzie nie widzą tego poświęcenia.
101 DNI PRZED COACHELLA
Tańczyłam, po czym szłam do przyczepy
i karmiłam dzieci piersią,
a gdy mogłam, zabierałam je ze sobą.
97 DNI PRZED COACHELLA
88 DNI PRZED COACHELLA
Tu się robi grubo.
Nie żartuję. Musisz tak szybko.
- Da się zrobić. - Szybko.
Dlatego mówiłam, żeby to usunąć.
- To podstawa. - Owszem.
Nieważne, kim jesteś.
Gdy tu trafisz, nie ma żartów.
- Ludzie tego nie rozumieją. - Dlatego nie lubią prób.
Trzeba być pokornym.
Gotowym, by wyjść na niezdarę.
Musisz być uczniem.
Możliwe…
że zemdleję!
73 DNI PRZED COACHELLA
No dalej.
Jeszcze raz.
Uwolnijcie to.
63 DNI PRZED COACHELLA
Żeby zrealizować swój cel, odmawiam sobie chleba, węglowodanów,
cukru, nabiału, mięsa, ryb i alkoholu.
Jestem głodna.
62 DNI
Próbuje znaleźć złoty środek między byciem matką sześciolatki
i bliźniaków, którzy mnie potrzebują,
a poświęcaniem się twórczej i wymagającej wysiłku fizycznego pracy.
To niezła żonglerka.
Czasy się zmieniły, nie mogę spędzać na próbach po 15 godzin.
Mam dzieci i męża. Muszę zadbać o swoje ciało.
Idzie.
57 DNI PRZED COACHELLA
Moje dzieci!
Cześć, skarbie!
Cześć, to ja!
53 DNI PRZED COACHELLA
Nie wiedziałam, że mogę zmusić się do takiego wysiłku.
To była bardzo cenna lekcja.
45 DNI
Już nigdy…
nie zrobię sobie czegoś takiego.
Czuję się jak zupełnie nowa kobieta, jakby to był nowy rozdział.
Nawet nie próbuję być tym…
43 DNI
…kim byłam wcześniej. To cudowne, jak dzieci
zmieniają ludzi.
- Masz trzy szanse. - Dobra.
38 DNI DO COACHELLA
PROSZĘ ZDJĄĆ BUTY
To ogromne osiągnięcie.
38 DNI
Nie sądziłam, że wcisnę się w swój stary strój.
I nadal mogę się ruszać.
Przede mną długa droga, ale cieszę się, bo poświęcałam się i ciężko pracowałam.
To nie lada wyczyn.
- Założysz go na próby? - Nie!
Pójdziesz w nim na kolację?
Pójdę się w nim pokazać Jayowi. To poważna sprawa.
- Może przejdziesz się po… - Nie pójdę tam.
Mogę rozmawiać z panem Carterem?
Oczywiście.
- Halo? - Weszłam w kostium.
- Super! - To wielkie wydarzenie.
- Brawo. - Jest zapięty.
Musiałam się tym podzielić.
Co was tak cieszy?
Les Twins, powiedzcie im!
Jak się czujecie?
W jakim nastroju obudziła się dziś Coachella?
Powtarzajcie za mną.
„I'm feelin' myself”.
Powiedzcie to.
„I'm feelin' myself”.
Patrzcie! Po występie Beyoncé,
po tym, jak zakończyła taniec,
Coachella musi zmienić nazwę na Beychella.
Uwaga, nowa nazwa – Beychella.
Znacie to wszyscy. Śpiewajcie ze mną.
Czas na taniec bop.
Jestem Bug a Boo Daddy,
znany też jako „Me, Myself…”
Zróbmy grupowe zdjęcie.
„And I”.
Jestem Bug a Boo Up!
Znany też jako „Shining!”.
Jestem…
Bug a Boo Sweet Dreams,
znany też jako…
„Blow”.
Jestem Bug a Boo Disappear, znany też jako…
„Ave Maria!”.
Jestem Bug a Boo Rocket,
znany też jako…
„If I Were a Boy”.
Jestem Bug a Boo We Gotta Work It Out.
Znany też jako…
„We Like to Party”.
No dalej!
Ekipa Bug a Boo!
Wszyscy razem!
NIE MOŻESZ BYĆ TYM, CZEGO NIE WIDAĆ.
MARIAN WRIGHT EDELMAN, SPELMAN COLLEGE, 1959 R.
Nazywam się Edidiong Emah. Pochodzę…
z Nigerii, a dorastałam w Atlancie.
Czegoś takiego nie mogłabym sobie nawet wyśnić.
Nie marzyłam o czymś takim.
Nie sądziłam, że tu będę. Myślałam, że jestem zbyt niska i krągła.
Cała moja rodzina poszła do Morehouse i Spelman,
czyli uczelni HBCU w Atlancie.
To, że mogę pokazać
siostrzeństwa studenckie i wartości istotne dla czarnych rodzin
na scenie całemu światu, by trochę lepiej nas zrozumiał,
to błogosławieństwo.
Po prostu to wyrzucam,
a potem chwytam najpierw duchowo, a potem w prawdziwym życiu.
W każdej z nas
inna kobieta czy dziewczyna może dostrzec odbicie samej siebie.
Swej wartości i bezgranicznego potencjału.
W naszych oczach młodzi muszą ujrzeć swą wielkość.
Pokażmy im, że jesteśmy prawdziwi.
No cóż…
Czekałam 37 tygodni,
by się tu znaleźć.
Będąc w ciąży, przez rok nie tańczyłam.
Widok tego tłumu mnie przytłoczył.
Czuję się zaszczycona, że jestem częścią czegoś tak imponującego.
Gdy mój syn będzie starszy, obejrzy to
i będzie się mógł identyfikować z tymi ludźmi i tą kulturą.
Jestem dumna, że w tym uczestniczę,
a on, gdy to obejrzy, będzie dumny i powie:
„Moja mama brała w tym udział”.
Trudno uwierzyć, że po tylu latach
byłam pierwszą Afroamerykanką będącą gwiazdą Coachella.
Ważne dla mnie było, by każdy,
kto nigdy nie czuł się reprezentowany,
poczuł, jakby był z nami na scenie.
Jako czarnoskóra kobieta nieraz czułam, że świat chce, bym się nie wychylała.
Czarne kobiety często czują się niedoceniane.
Chciałam, żebyśmy były dumne nie tylko z występu,
ale z całego przebiegu.
Dumne z wysiłku.
Wdzięczne za piękno płynące z bolesnej historii
i radujące się w bólu.
Cieszące się z niedoskonałości i krzywd, które oczywiście istnieją.
Chciałam, by czuły wdzięczność za swe krągłości,
pyskówki i szczerość.
Wdzięczność za swą wolność.
Nie było żadnych zasad,
a udało nam się stworzyć bezpieczną przestrzeń,
w której nikt nie był marginalizowany.
Najmniej szanowaną osobą w Ameryce jest czarna kobieta.
Najmniej chronioną osobą w Ameryce jest czarna kobieta.
Najbardziej lekceważoną osobą w Ameryce jest czarna kobieta.
Gotowi, Coachella?
Chcę widzieć wszystkich, tych z tyłu też.
Ręce w górę!
Śpiewamy!
Skaczemy!
Pokażcie, jak skaczecie!
Zaczynamy!
Trzy, dwa, jeden!
Muszę iść do domu.
Do mojej gromadki dzieci.
BEZ WZGLĘDU NA WSZYSTKO NIE ZATRZYMUJ SIĘ.
REGINALD LEWIS, VIRGINIA STATE UNIVERSITY, 1965 R.
Wiem, że muszę iść,
a on patrzy na mnie z miną: „Za dobra na to jesteś”.
- „Musisz odpuścić”. - Mogłabyś zrobić to dla mnie?
Dobra.
- Jestem gotowa. - Za dobra.
Szanuję to, co wymaga pracy.
Szanuję rzeczy, które powstają od zera.
Jestem bardzo dokładna w kwestii każdego szczegółu.
Osobiście wybrałam każdego tancerza,
każde światło, materiał na schodach,
wysokość i kształt piramidy,
każdą łatę, końcową piosenkę…
Każdy drobiazg jest celowy.
Odbyłam wiele spotkań z Olivierem,
zanim przyleciał do Los Angeles,
byśmy mogli zrozumieć pewne rzeczy. Dlaczego takie kolory?
Co one przedstawiają?
Co to za sylwetka? Co będzie wyglądać najbardziej obrazowo?
Jak wyglądać na jedność mimo tak odmiennych charakterów?
Tworzenie scenariusza zajęło miesiące.
Gdy spędzasz tyle czasu na choreografii i aranżacjach utworów,
a na scenie jest ponad 200 osób,
chcesz mieć pewność, że widzisz wszystko.
Uparłam się, żebyśmy dużo ćwiczyli i znali występ
od deski do deski.
Używaliśmy stabilizatora kamery,
robiąc rzeczy bardzo nietypowe jak na występ festiwalowy.
Miałam trzy sceny dźwiękowe.
Jedną dla zespołu,
drugą do tańca,
a trzecią dla pracowników kreatywnych.
Przechodziłam między nimi.
Potrzebna była ogromna ekipa, to praca zespołowa.
Myślę, że każdy dał z siebie wszystko.
Podczas prób reżyseruję i obserwuję występ.
Siedzę na widowni i mogę jednocześnie widzieć scenę i na niej być.
Po każdej próbie mamy spotkanie
w gronie minimum 50 osób, które są kierownikami sekcji.
Derek musi nie tylko nagrywać chórek,
ale też tupot i huk na konstrukcji.
Musi nagrać, jak wszyscy robią…
To kolejny element występu,
który świetnie się prezentuje,
a nie jest oddawany na nagraniu.
Dopóki nie zastosujecie się do moich uwag, nie ma sensu, żebym robiła kolejne.
Nieważne, ile miesięcy to robiliśmy, jak wiele czasu poświęciliśmy.
Zawsze są jakieś uwagi,
bo zawsze jest coś, co można poprawić.
Stojąc tam, widząc i czując to piękno…
Tylko tak mogę wyrazić swoją frustrację,
bo nagranie tego nie oddaje.
Mój cel jest prosty.
Chodzi o to, żeby wszyscy poczuli to, co my.
Mam bardzo oddanych sprawie ludzi.
Przekażcie nam, na co należy postawić,
jak spełnić potrzeby wszystkich,
żebyśmy nie musieli tyle gadać.
Tyle ode mnie.
Jesteśmy w połowie drogi.
Musimy się spieszyć, bo kończy nam się czas.
Dziękuję wam wszystkim.
Ciężko pracujecie, żeby się nam udało.
- Wszystkiego dobrego. - Dobranoc.
To moja rocznica.
Wszystkiego najlepszego.
Dobra.
Głośno!
Znacie ten taniec?
Tańczcie.
Zaczynamy!
Mówię do was.
Widzę cały pierwszy rząd.
W porządku.
Śpiewamy!
Widzę was.
Cofniemy się trochę?
Razem, Coachella!
Wszyscy tańczą!
Gotowi?
Patrzę.
Ciekawe, czy to znacie.
Dziesięć, dziewięć,
osiem, siedem,
sześć, pięć,
cztery,
trzy, dwa, jeden.
Jeśli dobrze się bawicie,
naróbcie hałasu!
Oto Hova, wielkie brawa!
Lecimy!
BEZ SPOŁECZNOŚCI NIE MA WYZWOLENIA.
AUDRE LORDE
Mam do was pytanie.
- Ktoś uczęszcza do HBCU? - Tak.
Nie pamiętasz?
Wszyscy z HBCU robią hałas!
Ci, którzy chcieli iść na studia, też!
Dobra, a teraz robią hałas ci, którzy rzucili liceum!
Curtis Mayfield rzekł: „Przyj naprzód”. A Coltrane: „Wspieraj czynienie dobra”.
Nina Simone śpiewała „Mississippi Goddam”.
To nie życie nadzieją.
To bycie nadzieją.
Odważne dawanie świadectwa bez względu na okoliczności,
bo postanowiłeś, że chcesz umrzeć jako człowiek uczciwy.
Bum.
WYJŚCIE EWAKUACYJNE
Wiem, jak ważne jest uczucie przynależności,
to, że przemawiamy, że jest to tego warte.
Wkładaliśmy w występ całe serce,
miłość i więź i…
zrobiliśmy to razem.
Kocham wszystkich, którzy brali w tym udział.
Dla HBCU homecoming to jak Super Bowl.
Jest nim Coachella.
Wracają twoi przyjaciele, których od dawna nie widziałeś.
Jest cała ta tradycja.
Wszyscy chcą się przekonać, czy będzie lepiej niż rok temu.
To wszystko masz tutaj.
Mamy narodowy hymn czarnoskórych, grany po „Freedom”.
Niesie ze sobą bardzo mocny przekaz.
I bardzo globalny.
Napełnia cię dumą z bycia Afroamerykaninem.
Powiedziałem tacie, że dołączyłem do ekipy Beyonce.
Przeżywał to, bo jest tu wiele świetnych dziewczyn.
Rzecz jasna są świetne freestylerki.
Jesteśmy rodziną. To jak wycieczka studencka.
Będą o nas długo pisać, bo damy czadu na scenie.
Stworzymy dla niej tło.
Jest najlepsza i tylko z takimi się zadaję.
Dobra. Jeden, dwa…
Stworzyć coś, co mnie przeżyje.
Dzięki czemu ludzie się otworzą.
Dzięki czemu poczują, jakby oglądali magię,
jakby żyli w wyjątkowych czasach.
Jakby ten dzień miał się już nie powtórzyć.
Tego chcę.
Ale obrona!
Świetnie, że panuje rodzinna atmosfera. Nie chce mi się nawet wracać do domu.
Kto mnie zna, ten wie, że rodzina jest dla mnie priorytetem.
Rodzina to mój azyl,
moja słabość, a zarazem moja siła.
To moje plemię i ważne było,
byśmy i my poczuli się rodziną.
To było spełnienie marzeń i coś, na co pracowałam przez całe życie.
Jestem bardzo wdzięczna, że mogłam wrócić do domu.
Mamy weble, talerze, bębny poczwórne i wielkie.
Czas poznać
jedyną sekcję perkusistów,
której jakość gwarantuje Queen Bee,
a która z całą pewnością was zachwyci.
Przedstawiamy The Buzz.
Dziękuję, że pozwoliliście mi być pierwszą czarnoskórą gwiazdą Coachella.
Nieźle, co?
Ten utwór dedykuję tym niezwykłym kobietom,
które otworzyły przede mną drzwi.
Dziękuję wam.
Są tu dziś jakieś silne kobiety?
Śpiewajcie razem!
Zaczynamy!
Uczymy dziewczyny, by się powściągały, umniejszały siebie.
Mówimy im: „Możesz mieć ambicję, ale bez przesady”.
Próbuj odnieść sukces, ale musi mieć granice,
bo inaczej zagrozisz mężczyznom.
Uczymy dziewczyny współzawodnictwa.
Nie w walce o pracę czy osiągnięcia, ale o uwagę mężczyzn.
Feministka:
osoba wierząca w społeczną, polityczną i ekonomiczną równość płci.
Wielkie brawa dla pięknej Kelly.
- I dla cudownej Michelle. - Kochamy was.
Beyoncé dziś rządzi!
Cieszę się, że tu jesteście!
Pamiętacie tę piosenkę?
I wszyscy razem!
Dalej!
Brawa dla Destiny’s Child!
Oklaski dla moich najlepszych przyjaciółek!
To właśnie one.
Powtarzajcie: „Hey, Mrs. Carter”.
Upewniam się, że nadal tam jesteście.
Cały tył woła: „Hey, Mrs. Carter”.
W porządku.
Moja prawa strona: „Hey, Mrs. Carter”.
A teraz lewa: „Hey, Mrs. Carter”.
A teraz klaszczemy.
Wszyscy razem.
I wszyscy!
Głośniej.
Śpiewajcie.
Głośniej.
Śpiewamy.
Razem.
Ze mną.
Śpiewamy.
Panie i panowie, oklaski dla Solange!
Brawa dla mojej siostry!
No dobra.
Wszyscy klaszczemy.
Są tu jakieś samotne panie?
Czekajcie.
Chcę zatańczyć z wami stanky leg.
W moich stronach…
robimy pewne rzeczy na jednej nodze.
Jak należy…
i funkowo.
Powtarzajcie za mną. Gotowi?
No to…
Czekajcie.
Dla mnie to wciąż za mało.
Śpiewamy. Widzę was.
Kocham was.
Brawo!
Świetnie ci poszło, skarbie.
- Pięknie śpiewasz. - Chcę jeszcze raz.
Naprawdę? Jesteś jak mamusia, co?
Chcę jeszcze raz.
- To fajne uczucie. - Serio?
Skoro chcesz, to śmiało. Śpiewaj.
Czuję, że coś stworzyliśmy.
Moja córka jest dumna.
Tak jak moja matka, ojciec
i wszyscy moi bracia i siostry na całym świecie.
Po to żyję.
Jestem szczęśliwa i wdzięczna, że mogę zebrać te zwariowane pomysły
i stworzyć z nich coś, co uzdrawia ludzi,
co wzbudza w nich wizję.
To pokazuje im, by marzyć o wielkich rzeczach,
że nie ma żadnych granic. Wszystko jest możliwe. Skoro wieśniaczka jak ja dała radę, oni też mogą.
To miłe. Nigdy mnie o to nie pytano.
To daje mi radość.
Narysuj tęczę na niebie.
Chcę…
Chcę być
przedstawicielką swojej rasy. Ludzkiej rasy.
Mam szansę pokazać, jak dobrzy możemy być.
Jak potrafimy być inteligentni i hojni.
Mam szanse uczyć,
kochać i śmiać się…
Wiem, że gdy moja misja tutaj się zakończy, wrócę do domu.
Udam się tam bez strachu i obawy.
Jestem ciekawa, co się wydarzy.
A…
jaką radę miałabyś dla tego pokolenia?
Mówcie prawdę.
Przede wszystkim sobie i dzieciom.
Żyjcie teraźniejszością.
Nie zaprzeczajcie przeszłości.
Żyjcie teraźniejszością i wiedzcie, że odpowiadacie za to,
by uczynić ten kraj czymś więcej, niż jest dzisiaj.
Chcę zaśpiewać ostatni utwór dla moich niezwykłych,
cudownych, lojalnych i najbardziej oddanych fanów.
Dedykuję go niesamowitemu Beehive.
Wasza kolej.
Śpiewajcie.
Głośniej.
Dziękuję, Coachella. Kocham was.
Proszę o brawa dla mojej niesamowitej ekipy.
Oklaski dla moich tancerek.
Chodźcie, dziewczyny.
Brawa też dla tancerzy.
WPADLIŚMY NA TWOJE URODZINY. KIEDY AFTERPARTY?
Oklaski dla Les Twins, czyli Larry’ego i Laurenta.
Ogromne brawa dla niesamowitych wokalistek wspierających.
Oraz dla cudownej orkiestry.
Brawa także dla sekcji perkusistów.
Należą się one także mojej ekipie, czyli wszystkim za kulisami,
którzy ciężko pracowali, by zorganizować ten występ.
Kochamy was.
Dziękuję mojej rodzinie. Życzę wspaniałego wieczoru.
Kocham was z całego serca. Niech was Bóg błogosławi. Dobranoc.
Kocham was.
Pokój.
Wielu świadomych kulturowo i intelektualnie ludzi,
jak mój ojciec, to absolwenci uczelni HBCU.
HBCU daje coś niezwykle istotnego, co trzeba chronić i sławić.
Bum.
O rany.
W porządku, dziewczyny.
Czujesz to?
Zostały dwa tygodnie, a my co robimy?
Wyprowadza niewidzialnego psa i wygląda jak Elton John.
Motyw przewodni to homecoming, czyli „powrót do domu”,
co jest bardzo ironiczne, bo nikt z nas nigdy nie wraca do domu.
To to ujęcie?
Wreszcie nadszedł ten dzień!
Niech rozpoczną się igrzyska!
Coachella, skarbie!
Chodźmy!
Jesteśmy gotowi!
Patrzcie, jak daję ciała, Coachella.