Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Loreno! Szybko!
Dalej, Loreno!
Loreno! Jak się czujesz?
To ja! Pobiegnę z tobą chwilę.
O niczym nie myślę. To dobre uczucie...
dążyć do celu.
Mieszkam tutaj, w Chihuahua, w Meksyku.
Powietrze na ziemi Rarámuri jest dobre.
Nie zanieczyszczają go fabryki.
PASMO GÓRSKIE TARAHUMARA
Dziecię, chodźmy
Na szczyt góry
Będziemy się ścigać na szczyt
Musimy zagrzewać biegacza
Aby nie stracił odwagi
Proszę pana, musimy porąbać sosnę
By oświetlić biegaczowi drogę
Ciociu, przygotuj mąkę
Biegacz może być głodny
Lubię moją ziemię i wszystko, co ją otacza.
Od ostatniego biegu Lorena jest zapraszana do zawodów za granicą
w takich krajach jak Hiszpania, Argentyna, a nawet Japonia.
Jest 22-letnią kobietą
z rdzennej społeczności meksykańskich Tarahumara
i ostatnio wygrała ultramaraton, biegnąc w sandałach.
Popatrz w górę, Lore.
Jej ojciec Santiago Ramirez zwyciężył w ultramaratonie Guachochi trzykrotnie.
W sobotę zwyciężyła jego 22-letnia córka Lorena.
Lorena przebiegła 100 kilometrów
w 12 godzin, 44 minuty i 25 sekund.
Nie, niech najpierw podpisze.
Lore, uśmiechnij się! Jesteś mistrzynią!
- Mistrzyni! - Stań między nimi.
Wspaniale.
Nie wiem, zobaczymy, co zrobią.
Chyba będą nadal robić zdjęcia,
dopóki będę wygrywać.
Kto wie...
czy będą mi robić zdjęcia, gdy przestanę?
Loreno, zdjęcie, proszę.
- Jesteśmy fanami. - Dzięki.
Dziękuję.
Tacy są zwycięzcy.
Lorena nie mówi zbyt wiele. Jest jak sarna.
Sarna też tak patrzy.
I już jej nie ma.
Nic nie mówi.
Ciężko było chodzić do szkoły. Trzeba było iść pięć godzin.
Moje siostry nie mogły chodzić,
bo mieliśmy zwierzęta i musiały się nimi zajmować.
Ale my z bratem chodziliśmy, tylko chłopcy.
Chciałem, żeby dziewczyny też chodziły, ale to było niemożliwe.
Cała nasza rodzina tak się wychowała,
w domu, bez... przyjaciół.
Samotnie.
Nasi najbliżsi sąsiedzi są bardzo daleko.
Cały czas chodzimy.
Chodzimy do La Ciénaga w Norogachi po zakupy.
To prawie czterogodzinny spacer.
Nigdy...
nie jechałam transportem publicznym...
na zakupy.
Pewnego dnia zdaliśmy sobie sprawę, że potrafimy biegać.
Że mamy...
talent do biegania.
Co robisz, Rarámuri?
Szepczesz.
Nie pamiętałam.
Musiałam być bardzo cicho.
Być cicho.
Po raz pierwszy tata zabrał mnie do Guachochi,
bym wzięła udział w 10-kilometrowym biegu.
Nie sądziłam, że będę dobrą biegaczką albo że wygram.
Ale wygrałam.
Życzę wam wszystkiego najlepszego. Oby dobrze wam poszło.
Wróćcie bezpiecznie.
Bądźcie ostrożni, bo nie jest łatwo.
Nie ryzykujcie.
Na pewno pójdzie wam świetnie.
Dzięki.
Powodzenia dla wszystkich uczestników biegu.
Zaraz zaczniemy odliczanie.
Niech widzowie także się przyłączą.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Start!
Ruszamy! Tak!
Rozpoczęłam wyścig...
dość wolno.
Ale na 20 kilometrze przyspieszyłam.
Byłam zadowolona, bo nikt mnie nie doganiał
i nie byłam zbyt zmęczona.
Na 64 kilometrze nadal szło mi świetnie.
Ale byłam bardzo zmęczona.
Tak...
bo biegłam z większym trudem.
Zawsze się przymuszam, żeby dotrzeć do celu.
Traktuję to poważnie.
Dalej, Loreno! Dasz radę!
Mówię sobie:
„Już niedaleko,
już niedługo dotrę do mety”.
Dobra robota!
- Super! Brawo! Dobrze się spisałaś! - Nasza idolka! Tak trzymać!
Co robisz, moje dziecko?
Myślisz o mnie?
Tak czy tak jest dobrze. Wygra czy przegra.
Dla mnie nie ma różnicy.
Nie ma potrzeby naciskać,
nie musi za każdym razem wygrywać.
Czasami stopy ciężko to znoszą, jest zbyt duży ból.
Bardzo bolą.
Cieszę się, że wróciłam.
Same szyjemy sobie ubrania.
Ja, moja matka i siostry.
Mam lekką sukienkę do biegania.
Czasami biegam w szortach, które mam pod spódnicą.
Bez mojej spódnicy nie byłabym Loreną.
Urique, 80 kilometrów.
Nie wiem, gdzie to było.
To z mojego pierwszego wyścigu.
Ten należy do Cuauhtémoca.
Mamy cztery medale za bieg na 100 km.
Wygrana jest ważna ze względu na pieniądze, ale nie zawsze możliwa.
Jesteś pierwsza.
Loreno!
Gratulacje, gratulacje!
Gratulacje, dobra robota!
Cudownie.
Trzynaście godzin i 26 minut.
- A druga? - Trzynaście godzin i 25.
Dobrze.
Nie dawałam rady. Nie miał mi kto pomóc. Było bardzo zimno.
Myślałam, że się przewrócę, a było jeszcze daleko do mety.
Było bardzo zimno.
Moje sandały stwardniały i powodowały ból.
Najgorzej, gdy zmokłam i spadła mi temperatura.
Coś z nimi nie tak, nie nawykłam do nich.
Ile przebiegły te sandały?
Nie wiem.
- Ile przebiegłaś w Hiszpanii? - Sto sześćdziesiąt sześć kilometrów.
A oprócz tego ile przebiegły?
Od biegu w Guachochi?
- Sto kilometrów. - Nie, 110.
- Sto dziesięć. - Sto dziesięć?
Bieg Guachochi liczy 110 km.
Plus dziesięć kilometrów chodzenia.
Nie, o wiele więcej...
około 30 km.
I 30 km w drodze powrotnej.
Przemierzyły lekko 500 km.
Wydaje mi się, że nie będę ich nosić.
Ludzie w takich butach...
są zawsze z tyłu za mną.
Raz, dwa, trzy, ruszamy.
Zobaczcie, wbiegamy tu z jedzeniem, uważamy na sowy,
biegamy wszędzie, w górę i w dół.
Patrz.
Lubisz zajmować się kozami?
Teraz mniej, bo wracam do domu zmęczona.
Tak to jest, gdy się dużo podróżuje.
A ty lubisz zajmować się kozami?
Tak, nie doglądasz już kóz.
Czasami.
Kto teraz to robi?
Juana.
Zobaczymy, czy to sprawi, że poczujesz się spokojny, smutny czy szczęśliwy.
Dziecko, czemu siedzisz tam ze skrzyżowanymi nogami?
Jest już noc.
Jest ciemno, nic nie widzisz...
W nocy...
latają świetliki.
W nocy. I widać, że... to świetliki!
To świetliki!
No chodź!
Jak byś się czuła,
gdybyś musiała zamieszkać w innym kraju?
Bardzo bym tęskniła,
mieszkając w innym kraju.
Sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden...
Start!
Ruszać, biegacze! Dajecie przykład...
nam wszystkim.
Ludzie uważają Lorenę za silną osobę,
która świetnie daje sobie radę w każdym wyścigu.
To ją ekscytuje i bawi.
Zwłaszcza że wszyscy w rodzinie jesteśmy biegaczami.
Traktujesz bieganie serio?
Gdy biegniesz, to robisz to serio?
No cóż, tak.
Tak?
Jesteś tego pewna?
Powiedziała...
- Dobrze, Lorena! Tak dalej! - Prędzej!
- Gratuluję! - Dobra robota.
Tak trzymaj, Loreno!
Co robisz, Rarámuri?
Szepczesz.
To tylko świetliki latają.
To ich światło.
Przenoszą swoje światło.
Włączają swoje światło.
Spójrz na światło.
Idź za światłem...
w milczeniu.
Będę biec tak długo, jak będę w stanie...
i ile starczy mi sił.
Z UDZIAŁEM LORENY RAMÍREZ
Napisy: Dorota Nowakówna