Jedna z głowy, jeszcze 17.
- To pole wygląda fantastycznie. - Dokładnie.
Wspaniałe tereny, prawda?
KLUB PRYWATNY
Znowu jestem.
Słyszeliście, co się przydarzyło Mary Ellen Tobin?
Totalne upokorzenie.
Dowiedziała się, że jej chłopak jest po części Włochem.
I wiem nawet której części.
A co z tobą, Kate?
Ze mną?
Pochodzimy z Nowego Jorku.
Miffy mi mówiła, że dzieliłyście pokój na Radcliffe.
Piątka żelazo.
Ja studiowałem prawo na Harvardzie. Dziwne, że się nie spotkaliśmy.
Przeniosłam się dopiero w zeszłym roku z Michigan.
Kiedyś znałam kogoś, kto studiował na Michigan.
To była chyba nasza służąca.
Kate, tylko żartuję.
Wyśmienicie.
Cudownie.
Cudownie wyśmienicie.
Kate?
Caddy, czy mógłbyś przynieść mi piwo korzenne?
Ale najbliższy automat jest kawał drogi stąd przy barze.
Tak, wiem, gdzie jest automat.
Cholerna snobka. Może już nie wrócę.
Dzień dobry, panie i pani Majonez.
- Harry. - Co powiedział, kochanie?
No wychodź, wychodź. Chodź już.
Przerwa. Stop. Przepraszam. Przejście. Przepraszam.
Uwaga. Dziękuję.
Przepraszam.
Dietetyczne piwo korzenne.
Ale...
to było dobre.
Dziękuję.
Nie będę stale pracował jako caddy. Idę na kurs mycia samochodów.
Wracam do roboty.
Piwo korzenne.
Dziewczyny, idźcie już, a ja zajmę się tymi chłopakami?
Dziękuję, Todd.
- Wspaniała runda, Kate. - Dzięki.
Słuchajcie no, garbuski.
Klub zakupił niedawno 50 wózków elektrycznych do golfa,
co oznacza, że kiedy się tu zjawią, wasze usługi
nie będą już potrzebne.
To znaczy, że nas wyleją?
Dobrze kapujesz.
Przekażcie to innym, co?
A żeby nie było dramatów,
zobaczę, co się da zrobić, żebyście mogli zatrzymać te dresy.
Dlaczego nie poprosisz ojca, żeby został członkiem Bushwood?
Dobrze byśmy się bawiły. No i ile turniejów mogłybyśmy wygrać.
Byłoby wspaniale. Bardzo bym chciała.
Nie jestem tylko pewna reakcji ojca.
Niech zobaczy, jak tu dostojnie i elegancko.
Dostojnie i elegancko.
No tak, tak.
To do niego pasuje.
Zdecyduj się. Grasz dalej czy pasujesz?
Albo wchodzisz, albo pasujesz.
Jak nie wchodzisz i nie pasujesz, to tylko siedzisz.
A są wygodniejsze miejsca.
No i co? Pasujesz?
Szybciej, zrób coś.
Do ciebie mówię. Żyjesz? Mrugnij dwa razy, jeśli mnie słyszysz.
Sprawdzam.
Sprawdzam, jaki z ciebie oszust.
Przegrałem.
No i co? Znów mnie załatwił. Co to w ogóle za hazard w pracy?
Wszystkich was powinienem wylać, sukinkoty, i tyle.
Ale zrobię coś gorszego. Każę wam wracać do pracy.
- Skarbie, użyj gwizdka. - Rany, ale nam dajesz popalić.
- Od 20 lat myśli, że mówię po hiszpańsku. - A nie mówisz?
Nie, ale płynnie słucham.
Fajny gość. Uważa, że myślimy, że mówi po hiszpańsku, co?
- Za to jego czeki mają pokrycie. - I to się liczy.
Jack, dlaczego pozwoliłeś mu wygrać?
- A skąd wiesz? - Widziałam twoje karty.
Mogłeś wygrać. Miałeś fula.
Myślisz, że miałem fula? To on ma fula w domu.
Za każdym razem jest tam nowe 20 dzieci.
Masz miękkie serce.
Ale mu nie mów. Nie może o tym wiedzieć.
Jak się dowie, jaki jestem dobry, zechce być moim partnerem.
- Cześć. - Hej, Jack.
Co tu robisz?
Ryzykuję, ale jestem ubezpieczony.
Co tam się wyprawia?
- Hej, ty tam, słyszysz mnie? - Przestań.
To znowu ci ludzie. Już im mówiłam,
że jak chcą uratować marny domek, to niech przyjdą do mojego.
- Dokładnie wiem, co robię. - Zawsze coś.
Czasem mam ochotę powiedzieć: "Do diabła z tym, nie moja działka".
Ale to twoja działka.
Kupiłeś tę działkę, i tamtą też.
Na pewno jesteś wart jakieś 50 milionów.
To moja sprawa. Jestem wart znacznie więcej.
- Do zobaczenia na dole. - Jack, zaczekaj na mnie.
Daj mi z nimi pogadać. Nie cierpię tych ludzi.
No to się pośpiesz.
Stać.
Co wy tu wyprawiacie?
- To teren prywatny. - Rayette. Pozwól mi się tym zająć.
To wymaga odrobiny dyplomacji i taktu.
Spadaj, paniusiu.
Ludzie tu pracują. Nie widać?
Jak na panią patrzę, widzę, że pani nigdy nie pracowała.
- Pan Hartounian, jak przypuszczam? - Tak.
Reprezentujemy Towarzystwo Ochrony Zabytków.
Mam tu nakaz zakazujący panu
niszczenia wszelkich budowli na posiadłości Armstronga,
póki komisja planowania nie rozważy naszego odwołania.
O czym wy mówicie? Przecież to stara chałupa.
Ten budynek ma ponad 70 lat. To część naszego dziedzictwa.
Dziedzictwa? Co za bzdura. Przecież to warsztat. Nie widzicie?
Pochodzi pani z rodziny mechaników?
Niegdyś była to powozownia.
Jeden z oryginalnych budynków posiadłości Armstronga.
Wyznaczał granice posiadłości aż po ten strumyk.
Strumyk? I to wam wygląda na strumyk? To żaden strumyk, paniusiu, to ściek.
Ale oryginalnie to był strumyk.
A oryginalnie pani rodzina pochodzi od małp.
No więc co z tego?
Ta posiadłość niszczeje od 25 lat. Wiecie o tym?
Nagle zjawiam się tutaj, kupuję to, próbuję zbudować przyzwoite mieszkania
dla robotników i co mnie spotyka? Ochrona zabytków.
Przestań chrzanić, paniusiu.
Po prostu nie odpowiada wam sąsiedztwo klasy pracującej.
Nie będę się z panem spierać.
Jeśli mamy się stąd ruszyć, musi pan użyć siły.
Nie ma sprawy. Rayette.
Jedziemy.
- Przestań, przestań. - Cofnij się.
Uciekaj.
Tato, słuchaj, jak ktoś cię zapyta, to zimę spędzamy na Bahamach,
lato w Hamptons, i nie wspominaj Jersey.
Dobrze, ale robię to tylko dlatego, że cię kocham.
Tylko dlatego. Gdybym miał wybór, wolałbym raczej operację na przepuklinę.
Daj spokój, tato. Członkostwo w Bushwood to coś, czego powinieneś chcieć.
Zapracowałeś na to. Zasłużyłeś, żeby należeć do najlepszego klubu.
Najlepszego? To ma być najlepsze? Przecież to kupa snobów, i tyle.
Popatrz tylko na imiona ich dzieci. Taki-a-taki junior, taki-a-taki pierwszy.
Taki-a-taki drugi, trzeci, piąty i szósty.
Geniusze. Nie potrafią nawet wymyślić imienia dla dziecka.
Nie możesz ich potępiać za to, że mają korzenie.
Korzenie? Mają korzenie jak dąb.
To my mamy korzenie. Mamy korzenie jak rzodkiewka.
Nie chcę być całe życie rzodkiewką. Proszę, tato, spróbuj.
GRUBA RYBA
- Kate. - Cześć.
Witam.
Tatusiu, poznaj moją przyjaciółkę, Miffy.
- Miffy? - Witam.
Miffy. Śmieszne imię.
Znałem dziewczynę ze szkoły. Nazywaliśmy ją Mufka.
Pewnie z innych powodów.
Strasznie była paskudna.
Miała towarzyski debiut, ale kazali jej go powtórzyć.
Kazali jej...
No to co, idziemy?
Todd czeka na nas na patio z przepysznym bankierem.
Dobrze.
- Powodzenia, tatusiu. - I tobie. Baw się dobrze.
- Pa. - Do widzenia.
Kate, tak mi przykro.
Nie miałam pojęcia, co musisz przechodzić w domu.
- Co masz na myśli? - Twojego ojca.
- Mojego ojca? - To nie jest twój prawdziwy ojciec, prawda?
Zaraz pomogę, sir.
Jest pan oczekiwany?
Aż tak to widać?
Wygląda mi pan na człowieka chorego. Nie chcę panu robić kłopotów.
Szukam Ty'a Webba.
O tym pokoju zapomniał czas.
Panie Webb, pański gość.
- Jack. - Widzę, że ciężko pracujesz, jak zwykle.
Wiesz, jak to jest.
Zarządzanie dużym spadkiem to mnóstwo pracy.
Prawnicy i księgowi podsyłają mi wiele rzeczy.
Trzeba to podpisywać.
Ciężka praca za te parę milionów rocznie.
Nic o tym nie wiem. Nie urodziłem się w czepku, ale w kasku.
Mamie pewnie było ciężko. Jak interesy, Jack?
- Dalej budujesz te mieszkania? - Tak, niedrogie i dostępne dla ludzi.
Nie robię na tym pieniędzy, ale nocami lepiej sypiam.
A to ciekawe, bo ja sypiam w ciągu dnia.
Gdzie, w kuwecie?
Wyglądasz okropnie.
Dam radę. O, nie.
Już dobrze. Kto coś takiego wymyślił?
No już. Zaraz do ciebie idę, Jack. Stale mi się to zdarza.
Wiesz, uważam, że zdrowe życie polega na balansie między
praca i zabawą, braniem i dawaniem,
oraz yin i yang.
- I dostajesz więcej yang, niż potrafisz obrobić. - Hej, Ty. Dobrze wyglądasz.
Miło cię widzieć, Vinnie.
- Ted. - I co z tego?
Co zrobisz z tą kupą kierów?
- Ty. Cholera. - Żartuję sobie.
Siódemka karo. Zatrzymaj damę pik. To dobra karta.
- Siadaj, Jack. - Jasne.
Wszystko nam popsuł.
- Chcesz wstąpić do Bushwood? - Ze względu na córkę.
Nie dla mnie. Mnie nie zależy. Popatrz tylko na to miejsce.
Tak by wyglądał cały świat, gdyby Niemcy wygrali wojnę.
Na szczęście wygrali Japończycy.
Pewnie powinienem cię przedstawić starym członkom.
A musisz?
Tylko spokojnie, Jack. Wyluzuj się.
Chodzi o to, byś był sobą.
No i zgubił ten akcent, oczywiście.
Jaki akcent?
Jack, poznaj jednego z najstarszych i najbardziej szanowanych członków.
Pan Napletek.
- Napletski. - Napletski.
A to pan Mendoweszka.
Oraz pan Zmarszczka.
- Marszczowski. - Marszczowski.
A to pan...
A może pani?
- Jamison. - Jamison. Zgadza się.
Pani Jamison.
- A, tu jesteś, Ty. - Witaj, Chandler.
- Szukam... - Sztucznej szczęki?
- Nie, nie. - Maszyny z kondomami?
- Nie. - Tupeciku, całej peruczki?
Nie, szukam pana Hartouniana.
Hartouniana?
W tym klubie? Ach, chodzi o Jacka. Oto on.
- Cześć. - Witam pana.
Jestem ojcem Miffy. Chandler Young.
Chandler Young. Tu mnie pan ustrzelił, bo ja mam tylko pojedyncze nazwisko.
- I jest ono dość interesujące. - Tak, Hartounian.
- A skąd się pan wywodzi? - Skąd się wywodzę?
Ojciec był Ormianinem. Matka w połowie Żydówką, Angielką i Hiszpanką.
To trzy połówki.
To była duża kobieta.
Powinieneś poznać Chandlera.
Jest prezesem klubu. Możesz z nim grać w golfa.
A jak dobrze pójdzie, może jakieś koktajle i ewentualnie macanki później.
Zostawiam to tobie, Chandler.
Cóż, muszę lecieć.
On jest dość dziwny.
Elizabeth?
- Jack, to jest Elizabeth Pearce. - Cześć, Jack. Piękne ubranko.
Dziękuję. Pani też nieźle wygląda.
- Dziękuję. - Mam wrócić, kiedy się pani ubierze?
Nie, nie trzeba. Właśnie się ubierałam.
- Miło pana poznać. - Dzięki.
- Momencik. Zaplątało się. Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Tam to idzie?
Większość znanych mi pań wkłada to w inne miejsce.
Mnie tam nie potrzeba.
O ile pan nie oponuje, zaprosiłem Elizabeth i żonę. Możemy zagrać więc we czwórkę.
Czwórka mi nie przeszkadza.
Mogłyby by być też dwie dwójki albo cztery jedynki.
A to moja żona, Cynthia.
Witam, witam.
Witam.
O, nie.
Nie ma mowy. Absolutnie nie. Odmawiam golfa z tym człowiekiem.
Tuszę, że się poznaliście?
To człowiek, który próbuje zniszczyć naszą społeczność.
To przecież była tylko mała różnica zdań.
Mała?
Próbował mnie przejechać walcem.
Jakim walcem?
Buldożerem. To był buldożer.
Muszę panią przeprosić.
Popełniłem błąd. Bardzo przepraszam.
Kochanie, na słówko?
Proszę na moment wybaczyć.
Jack, weźmy kije golfowe.
- Nie róbmy scen. - Ten człowiek usiłował mnie zabić.
Z pewnością miał powody.
Faktem jest, że tutaj jest, a ja obiecałem Miffy, że zagramy.
Śmieszne, znów spotykam panią Young.
Pierwszy raz był pewnie śmieszniejszy. Szkoda, że mnie tam nie było.
Poza tym masz okazję uratować posiadłość Armstronga.
Miód lepiej przyciąga muchy.
Na taką dziewczynę jak pani nie użyłbym ciężkiego sprzętu.
Słodziak z pana.
- Naprawdę? - Tak.
No i wszyscy szczęśliwi, co?
Będziemy się świetnie bawić, nie?
Jakoś tego nie widzę.
Jack, jesteś tu gościem. Honor należy się tobie.
Patrzcie tylko, jestem tu ledwie 15 minut i od razu spada na mnie honor.
Pewnie wywarłem wielkie wrażenie.
To też, ale chyba chodzi o to, żebyś zaczął. Powodzenia.
No to jedziemy.
Niechaj będzie.
Jedziemy.
Już.
Ciekawy kij. Jak go nazywasz?
Kaliber 12.
Kaliber dwanaście.
Skończyła się amunicja, panie Hartounian?
Kumpel z NASA mi to przysłał.
Aż się dziwię, że w ogóle pan wychodzi.
Z pewnością istnieje jakiś gadżet,
który pozwala siedzieć sobie w klubie i tylko naciskać guziki.
A to zabawne. Mój kumpel już nad tym pracuje.
Czy to nie pozbawia sportu dreszczyku niepewności?
Wcale nie. Mogą wysiąść baterie albo wystąpić zakłócenia.
Wszystko się może zdarzyć. Czasem sygnał zakłóca pracę rozrusznika.
- Edward? Edward. Nic ci nie jest? - Niech ktoś zadzwoni po karetkę.
- Bingo. - Bingo.
Już dobrze. Nie wiem, co się stało. Pewnie mi zaszkodziło jedzenie.
I on chce zostać członkiem Bushwood. Wyobrażasz to sobie?
Tak. Przy nim mogę sobie wszystko wyobrazić.
Jakie mam szanse zostania członkiem? Jak uważasz?
To chyba zależy tylko od ciebie, Jack.
To takie piękne okolice.
Ludziom nie podoba się, że mogą je zrujnować tanie mieszkania.
Nie mówię ci, jak prowadzić interesy, ale wiesz, co mówią.
Ręka rękę myje. Podaj mi rękę, a ja ci podam swoją.
Chyba nie chcesz zawieść swojej córeczki, co?
To tatuś.
Jak miło.
Pewnie, że nie.
Zaraz ci damy podanie o przyjęcie,
a problem nieruchomości zostawmy prawnikom.
Jeśli chcesz go zostawić prawnikom, zostawimy go prawnikom.
Ale pamiętaj, że sam tego chciałeś.
Ja nie chodziłem do wykwintnych szkół prawniczych jak pan, panie Pierpont,
więc będzie mi pan musiał coś wytłumaczyć.
Na jakiej podstawie oczekuje pan, by pan Hartounian zaprzestał wolontaryjnie budowy
i przeniósł cały projekt gdzie indziej? Jakoś tego nie widzę.
Nie będzie miał wyboru.
Niech pan pozwoli, że wytłumaczę, jak naprawdę działa system prawa.
- Proszę. - Widzi pan, panie Blunt,
jeśli pana klient wolontaryjnie nie zaprzestanie budowy,
będziemy zmuszeni uciec się do długiego i kosztownego procesu
zakazów, pozwów, wniosków, odwołań, przesłuchań, dochodzeń...
Co będzie was kosztowało tyle kosztów sądowych i opóźnień w budowie,
że pożałujecie, iż kiedykolwiek słyszeliście o Stowarzyszeniu Ochrony Zabytków.
Nie ma w ogóle mowy, że wam pozwolimy wleźć na tereny Bushwood
i zbudować tanie mieszkania dla jakichś roboli.
Który z panów jest synem Chandlera Younga?
Ja.
Wyjaśnił mi pan dokładnie, jak działa pana system prawny, panie Young.
Chciałbym więc wyjaśnić, jak działa system Petera Blunta.
Widzicie panowie,
niespecjalnie kocham procesy, wnioski i wszystkie te prawne kruczki.
No, nie. Oto, co się stanie:
Dowiem się, gdzie mieszkacie i zjawię się w waszym domu,
rozwalę wam drzwi cholernym kijem baseballowym.
A potem zrobię ognisko,
podsmażę na nim waszego golden retrievera,
pożrę go sobie, a potem pójdę na górę, panie junior,
i złapię cię za te frymuśną pidżamkę,
a następnie wezmę to twoje nowiutkie BMW
i wsadzę ci je prosto do tyłka!
Rozumiemy się?
- Martha, on jest w biurze? - Ma spotkanie.
A teraz wynocha stąd, zanim się wścieknę i komuś zrobię krzywdę!
- Próbowałem się dogadać. - Słyszałem.
Chyba się nie udało. Nie wolno nam budować na terenie Bushwood
do czasu decyzji komisji planowania.
- Będziemy mieli przesłuchanie. - Przesłuchanie?
Zrób coś dla mnie i nie próbuj się dogadać z tą komisją.
Jack, trochę wiary w swojego prawnika.
Wiary w prawnika?
- Wspaniale, tatusiu. - Naprawdę, panie Young.
Dziękuję, Kate. Koń nieźle się spisuje.
Skakanie na rasowym koniu to kombinacja siły, odwagi i gracji.
Pięknie się ogląda, kiedy wszystko się z sobą zgra.
Zwolnij, głupolu. Wolniej, wolniej.
- Elizabeth, gdzie jest hamulec? - Obok sprzęgła.
Wolniej, pokarmie dla psów. Wolniej.
Sukinsyn.
Jak będziesz tak zasuwał, poślę cię z powrotem do wozu z piwem. Ty psi pokarmie.
Tatuś.
Co tu robisz?
Ja go zaprosiłam.
Kate, to jest Elizabeth. Elizabeth, to moja córka, Kate.
- Kate, cieszę się, że mogę cię poznać. - Witam.
Nie wierzę, że widzę cię na koniu.
Twierdzi, że od dawna zna się na koniach.
Na obstawianiu, ale nie na jeżdżeniu.
Chciałaś, bym był dżentelmenem, a ci jeżdżą konno.
Ale na pewno nie tak.
Mocne wejście, Jack.
Przez moment się bałem, że spadniesz i skręcisz kark albo złamiesz rękę.
Albo uderzysz w coś głową,
albo cię pociągnie wiele kilometrów przez trudny teren.
Miło, że tak sobie marzysz.
Czyli nie przeszkadza ci spotkanie naszych prawników.
Wcale nie.
Zechcesz trochę poskakać?
Chyba nie jest gotowy na skakanie. Nie sądzisz, Chandler?
Nonsens. To nic specjalnego.
Trzymaj się mocno. Ściskaj kolanami. I niech zwierzę wykona swą pracę.
Brzmi jak moja noc poślubna. Jedziemy.
Twój koń ma problem z wiatrami.
To nie koń.
Problem z wiatrami.
- Podwyższyć przeszkody. - Tak jest.
Przecież to szaleństwo. Naprawdę coś mu się może stać.
Zdecydowanie tak, moim zdaniem.
Jedź za mną i rób dokładnie to co ja.
Trochę wyżej następnym razem. Wyżej.
Daj mu trochę ostrogi, Jack. Jedziemy.
W górę, Prince.
Tym razem spróbuj górą, psi pokarmie. Górą.
Jeszcze jedna rundka, Jack. Będzie bardzo łatwa.
Dobrze się bawisz, Jack?
Niech żyje psi pokarm.
Dobry wieczór pani.
Dobry wieczór panu.
Tato, tatusiu.
Musiałeś założyć ten smoking?
A co w nim złego?
Jest niebieski.
Nie tylko niebieski. Jak spojrzysz z tej strony, jest fioletowy.
A z tej złoty. Piękne, co?
Chodźmy, skarbie.
Ludzie preferują tu raczej czarne smokingi.
Jasne. Preferują czerwone nosy, błękitną krew, no i białe twarze.
Chyba że najmują służbę.
Wtedy nagle wolą, żeby te twarze były czarne, brązowe albo żółte.
Nieźle, co? Nie jestem aż takim hipokrytą, żeby się zgodzić na taką kolorystykę.
Słuchaj, tato. Nie oczekuję, że się od razu zmienisz.
Ale gdybyś mógł wszystko choć trochę wyciszyć.
Przedstawię cię chłopakowi, na którym mi zależy.
Mógłbyś choć dziś wieczór udawać, że jesteś jak inni?
Udawać? Nazywam się Jack Hartounian i nie udaję, że lubię ludzi, których nie lubię.
Nie rozumiem, co ci tak imponuje w tych pierdołach.
Co to jest pierdoła?
To gość, który puszcza bąki w wannie i przegryza bańki.
- Pięknie. Tato, nie mów tego nikomu. - Kate.
Tak się cieszę, że jesteś. Proszę, to dla ciebie.
- Dziękuję. - To jest pierdoła.
To właśnie osoba, o której ci mówiłam.
Todd, poznaj mojego ojca, Jacka Hartouniana.
- Jak miło. - Witam. Ja cię skądś znam.
To ja pana skarżę. To nic osobistego, rzecz jasna.
Nic osobistego?
A jak ci ktoś da w łeb, będzie to osobiste?
A złamany nos to coś osobistego?
A głowa wsadzona do muszli klozetowej to rzecz osobista?
Zjedz coś. Świetna marynarka, Jack. Czyż nie pięknie wygląda?
- Miło cię widzieć. Bardzo miło. - Dziękuję.
Chodź ze mną, Jack. Coś ci chcę pokazać.
- Bardzo zabawny pan. - Tak, super.
Patrzcie tylko. Chandler, chcesz kupić konia?
Patrzcie, kto tu jest.
Cynthia, na pewno się cieszysz, że mnie widzisz.
Na pewno.
Witam, jak się pan miewa? Co tu grają?
Ale się ze mną nagadał.
Po raz pierwszy widzę, jak kogoś ignorują tak jak mnie.
Myślisz, że mi zależy?
Lubię ze sobą pogadać. Wiesz dlaczego? Lubię gadać z ludźmi na poziomie.
Podoba mi się.
- Może rumba, samba, mambo, schmambo? - Raczej tango.
Może być.
Kate, widzisz, jak twój ojciec tańczy z moją kuzynką?
Przepraszam.
Nie.
- Co to? - Co się...?
Rany, ale tu ciężko.
Co robisz?
Tak sobie ćwiczę.
Po ciemku? Skąd wiesz, gdzie poleciała piłka?
Nie wiem. Pewnie dlatego tak rzadko ludzie grają nocą w golfa.
Jak przyjęcie?
Rozumiem. Naprawdę tak źle?
Harry, co byś powiedział patrząc na mnie...
Jestem z klasy niższej, średniej czy wyższej?
Poważnie pytasz?
- Tak. - No, tak.
Powiedziałbym...
ze średniej.
Może wyższej.
Wyższej średniej, na pewno.
A ty? Znaczy w domu, a nie jak nosisz za kimś kije?
W domu jesteśmy chyba z wyższej niższej,
ale w szkole udaję, że jestem z niższej średniej.
A naprawdę chcę być ze średniej średniej.
Masz obsesję na punkcie klasy, co?
Chcę się wpasować,
a tutaj jest to tak ważne,
żeby wyglądać w określony sposób, mieć właściwych przyjaciół,
- należeć do właściwego klubu studenckiego... - Daj spokój, Kate. Do korporacji studentek?
Przecież to nie jest ważne.
- Wiesz, kogo mi przypominasz? - Kogo?
- Mojego ojca. - Dobrze, że nie matkę.
Proszę o uwagę.
- Czas na naszą aukcję niewolników. - Super.
Pamiętajcie, że to na cel dobroczynny,
więc może uda się pobić zeszłoroczny rekord 4500 dolarów.
Wyjmijcie książeczki czekowe i pomyślcie o Mandingo,
a ja przeczytam tegoroczną listę niewolników z wyboru.
O co chodzi?
Tak się bawią, kiedy czują się winni, że są tak bogaci.
Wystawiają na aukcję sędziego, prezesa i innych, i ktoś ich kupuje,
bierze do domu, gdzie zamiatają podłogi, czyszczą garaż albo sadzą róże.
Potem daje im się lunch i martini. Wszystko jest ucywilizowane.
Wielka mi cywilizacja. "Witam serdecznie. Jakże miło".
Jack.
- Można na słówko? - Cześć, Chandler, jak się masz?
Panie prezesie, jak leci?
Świetnie się bawię. Wszystko jest wspaniałe i cudowne.
Tak jest. Chodzi jednak o to,
że żona i ja rozmawialiśmy z naszymi członkami.
Uważamy, że byłoby lepiej, gdybyś nas nie odwiedzał przez jakiś czas.
- "Przez jakiś czas"? - Szczerze mówiąc, nigdy więcej.
Uważamy, że nie pasujesz do Bushwood.
Ta sprawa tanich mieszkań, próba pozbawieni życia Cynthii.
Z pewnością rozumiesz.
Rozumiem.
To dobrze.
Zacznijmy licytację.
Naszą pierwszą niewolnicą jest urocza Cynthia Young.
Cynthia.
Zacznijmy licytację od 50 dolarów.
- Czy ktoś da 50? - Pięćdziesiąt dolarów.
- Sto dolarów. - To jej matka.
- Dwieście. - Dwieście pięćdziesiąt.
- Trzysta. - Czy ktoś da 325?
- Więc dobrze. 300 po raz pierwszy... - Wchodź.
- Po raz drugi... - Trzysta dwadzieścia pięć.
- Myślałem, że wyszedł. - Kto...?
- Miał wyjść. - Mamy na razie trzysta dwadzieścia pięć.
Czy ktoś da 350?
Licytuj, Chandler.
Proszę?
- Tatusiu. - Nie martw się. Trzysta pięćdziesiąt.
Czterysta.
Czterysta pięćdziesiąt.
- Pięćset. - Rany.
- Biedna kobieta. - Załatw go, Chandler.
Robi z nas pośmiewisko.
- Pięćset dziesięć. - Tak jest.
Tysiąc dolców.
- To oburzające. - Mamy 1000 dolarów.
Czy ktoś da więcej?
- Tatusiu. - Cóż, dobrze. Po raz pierwszy...
- Ojcze, licytuj. - Po raz drugi...
- Chandler. - Na co on czeka?
- Proszę. - Cóż...
- Sprzedana panu Hartounianowi. - Dlaczego?
- Dać ci radę? - Daj mi radę.
Zejdź niżej w biodrach.
Jak widzisz suwak od spodni,
to masz przerąbane.
W biodrach? Dobra.
- Tu? - Nie.
Tutaj?
- Tutaj. - Tutaj?
Nie, tutaj.
- Tak. - Dobrze.
Kate.
Co ty tu robisz?
- Ćwiczę uderzenia. - Poćwiczysz? Wszystko jest w biodrach.
Jasne.
W smokingu, bez rękawiczki i butów z kolcami?
A ty jesteś pracownikiem i nie obowiązuje przypadkiem zasada,
że nie wolno ci się zbliżać do członków i gości?
Tak, na jakiś metr, ale tylko w czasie pracy.
I, jeśli dobrze pamiętam, cwaniaczku, czy ja cię już nie wyrzuciłem?
Tak, wyrzuciłeś, co oznacza, że raczej nie pracuję.
Kate, zechcesz wrócić do środka?
Chyba pójdę do domu.
Świetny pomysł, podrzucę cię. A po drodze wstąpimy do Bunny Skyler.
Urządza przyjęcie. Masz ochotę?
Dobrze.
Dzięki.
To ja dziękuję.
Do zobaczenia.
Tu już cię nie zobaczy.
Tysiąc sto dolarów po raz pierwszy...
- Niech ktoś licytuje. - To straszne.
Po raz drugi...
Pan Chandler Young sprzedany za 1100 dolarów. Nabywcą jest znowu pan Hartounian,
który łaskawie zakupił wszystkich naszych ochotniczych niewolników
za sumę 11 950 dolarów.
Mam nadzieję, że znajdzie pan dla nas wszystkich dość zajęć.
Coś wymyślę.
Szybciej tam. Mamy bardzo dużo pracy.
- Nienawidzę tego. - Spokojnie.
Och, Jamison.
Ty, głupolu, spadaj stamtąd. Zwariowałeś?
To oburzające.
Jasne, że tak. Zamówiłam robotników.
A robotnik to facet z mięśniami, popsutymi zębami, co dopiero się rozstał z kelnerką.
O rany.
Hej, nieźle sobie radzisz.
Słuchaj, po robocie idziemy na kręgle i wysuszymy parę piw.
- Pójdziesz z nami? - Na kręgle i żeby wysuszyć parę piw.
Świetnie, świetnie.
Przepraszam pana.
Hej, Jack. Mam pytanie. Ile płacisz tym ludziom?
Jedenaście tysięcy dziewięćset dolarów.
No to cię oszukali.
Ta stara baba gówno wie o noszeniu drewna.
Dobrze, Hartounian, zabawiłeś się.
- Co chcesz przez to udowodnić? - Udowodnić? Nic nie chcę udowodnić.
Chciałem tylko, żebyście zobaczyli, jak ciężko ludzie pracują na utrzymanie.
Nie gadaj mi pan o ciężkiej pracy.
Narąbałem więcej drewna, niż możesz sobie wyobrazić.
Nie stać cię na to, by złamać Chandlera Younga.
Chandler!
Och, Chandler!
Chandler!
A ona dokąd? Jeszcze nie czas na lunch.
Chandler!
- Wszyscy za? - Tak.
Przeciw?
BUSHWOOD SZATNIE MĘSKIE
A więc postanowiono.
- Jack Hartounian jest skończony. - Tak jest.
T.P., ty się zajmiesz skarbówką.
P.P., ty się skontaktujesz z policją, strażą i usługami komunalnymi.
B.M., ty się weźmiesz za dostawców i podwykonawców.
Panowie, czy nie zachowujemy się trochę jak dzieci?
Czy ukaranie tego głupka warte jest tyle czasu i zachodu?
- Moim zdaniem tak. - Tak.
- Zdecydowanie. - Tak.
Coś jeszcze wam powiem:
pożałuje, że kiedykolwiek pojawił się w tym klubie.
- Trudno powiedzieć, co? - Co takiego?
Ile wam zajmie, żebyśmy mieli z powrotem zasilanie?
Co?
Trudno powiedzieć. Rozumiem.
Tak trudno, jak powiedzieć:
"Boże, ratunku. W biurze jest jakiś facet z miotaczem płomieni"?
Co tu się dzieje?
Mamy problemy. Nie mamy cementu, drewna, stali, niczego.
A inspektor cofnął nam wszystkie pozwolenia.
Gdzie jest prąd?
Zdaje się, że to jakiś spisek.
Co ty wygadujesz?
Jeśli nie rzucisz budowy w Bushwood, doprowadzą nas do bankructwa.
W życiu!
Ty.
- Tak? - Ty.
Tu jestem, czytam.
Słuchaj, chcę kupić Bushwood Country Club.
Postanowiłem odegrać się na tych sukinsynach.
Zaraz, jedną chwilę, Jack. Minutkę. Uspokój się.
Chcesz kupić Bushwood?
Zgadza się. Dokładnie.
No to niech cię zapytam. Czy ja jestem właścicielem?
Sprawdziłem.
Jesteś właścicielem 53 procent akcji.
Pięćdziesięciu trzech procent?
Dobry, stary tatuś. Nawet mucha nie siada na nim.
I tylko kilka na mamie, o ile pamiętam.
Mama i tata. Już ich nie ma.
Zmarli?
Nie, są w Palm Beach.
Ale zaraz.
Przepraszam. Chyba jednak zmarli.
Słuchaj, chcę gadać o interesach.
Dobrze, pogadajmy przy golfie.
- Myślałem, że przestałeś grać. - Gram nadal.
Tyle że nie na zewnątrz.
Wreszcie doszedłem do samej esencji.
Kij, piłeczka...
uderzenie.
Reszta to tylko spacer w parku w śmiesznych spodniach.
Można tu bezpiecznie bawić się piłeczką?
Oczywiście. To bawialnia.
- Powieźć cię? - Dlaczego nie?
Tu na prawo jest ciężki kawałek.
Ty, sprzedajesz czy nie?
- Nie rozumiem, co cię tak wkurzyło. - Nastąpili mi na odcisk.
Najpierw zamknęli mi budowę.
Potem odcięli zasilanie, telefony, zabrali wszystkie pozwolenia...
Spójrzmy na to z ich punktu widzenia.
Tak?
Słuchaj, nie mogę czekać. Muszę mieć dziś odpowiedź.
Spokojnie, Jack. Musimy przecież ponegocjować.
Będą pewnie jakieś telefony. Może nawet maile.
Tu chodzi o mucho dinero i pewnie walutę amerykańską.
Coś nierówno.
Nie obchodzi mnie, ile będzie kosztować. Chcę tego.
Trudne położenie.
Jeśli sprzedam ci akcje, połowa ludzi, których znam, przestanie ze mną gadać.
I tak nie gadają.
To szczera prawda.
Będę musiał pójść rykoszetem od Chagalla.
Zeszło mi.
Zeszło mi, ale i tak jest nieźle.
- Wpadła. - Robimy interes czy nie?
- Czemu nie? - I to rozumiem.
Masz może siostrę bliźniaczkę?
Panowie, chyba udało nam się pozbyć pana Jacka Hartouniana.
Chyba wreszcie się przekonał, kto rządzi w tym mieście.
Obudź się!
Teraz już wiem, co robią z ciałami, gdy studenci medycyny z nimi skończyli.
Bezczelny jesteś. Co cię upoważnia do wejścia do prywatnego klubu
i spacerowania, jakbyś był tu właścicielem?
Bo jestem tu właścicielem.
Pewnie jesteś Chandler.
Co się tu dzieje?
- Skąd to masz? - Od Ty'a Webba.
- Ty Webb. - Ty Webb.
Nie wiem, jaki brudny zrobiłeś interes, by zdobyć nasze akcje,
ani co zamierzać zrobić z klubem, ale nasi członkowie na to nie pójdą.
Większość z nich i tak nie chodzi.
Słuchaj, Chandler, wiesz, na czym polega największy problem tego świata?
Na przywilejach. Bo ludzie jak ty uważają, że są lepsi od pozostałych.
To miasto jest pełne biednych ludzi.
Biednych, którzy cierpią.
Cierpią i ciężko harują w fabrykach i rzeźniach. A po co?
Po to, by ludzie jak ty mieszkali w wielkiej posiadłości na szczycie góry?
Chandler, coś ci powiem.
W tym klubie pojawi się wiele nowych twarzy.
Zadbam o to.
Otworzę ten cały klub dla wszystkich.
I zadbam o to, by każdy spróbował, jak smakuje dobre życie.
O Boże.
Nie da się go nie kochać, co?
Nawet sobie nie myśl, że wygrałeś, Hartounian. To jeszcze nie koniec.
Do zobaczenia na otwarciu.
Zapraszam w dowolnym momencie. Zagramy rundkę czy dwie.
ZAPRASZAMY NA GOLF JACKYS WACKY
Chandler, chcę wracać do domu.
Cynthia, nie może myśleć, że wygrał z nami.
Ale przecież wygrał.
Nic się nie zmieniło, prawda?
Może nie będzie aż tak źle.
Oddaj. To oburzające.
Nie chcę nawet rozmawiać. Grajmy.
Uwaga.
Cześć, chłopaki, a jednak przyszliście, co?
No i co? Super jest, nie? Super, co nie?
To zapewne czyjś pomysł na to, jak się niby dobrze bawić.
Że co?
Może byś ściszył tę muzykę, idioto.
Ach, tak. Dobra.
Może zagram z wami, co?
Masz, możesz pociągnąć, jak chcesz.
Jak możesz grać tylko z dwoma kijami?
A po co mi więcej?
Nie wierzę, że gram w golfa.
Golf. Golf.
Brzmi jakby coś ci stanęło w gardle, co?
Och, Kenny, Rossy, Vinnie. Ale nieźle sobie walnął.
To poszło aż na jaskółkę stadionu. Już po niej.
Gdzie moje piwo?
Wiecie, na czym polega problem golfa?
To gra dla mięczaków.
Przecież nie ma tu wcale kontaktu. Rozumiecie?
Zaraz, moment, chwila. Mam pomysł, mam pomysł.
Zagrajmy jeden na jeden, ja będę bronił dostępu do dziury, a wy atakujecie, co?
Założymy kaski i ochraniacze.
Będziecie wymachiwać kijami, co?
Można blokować ciałem.
To by była dopiero gra. I co wy na to?
Wielki Boże.
No co? To był tylko pomysł.
Gdzie byłaś? Szukam cię cały dzień.
Myślałby kto. Niezłe masz te pomocnice do szukania.
Cynthia.
Nie zauważyłem cię. Jak się masz? Jak leci?
Proszę się odsunąć. Blokujesz moje słońce.
Twoje słońce? Słońce jest twoje? Robię ci przysługę.
Jak poleżysz tu dość długo, będziesz wyglądać jak torba z aligatora.
A zamiast kolczyków będziesz nosić identyfikatory bagażu.
Czyżby?
Zabraliście ze sobą drewniane chodaki?
Super wygląda, co?
Czy nie wygląda super?
Strasznie ciężko było znaleźć takie wielkie tulipany.
Trzeba trafić piłeczką przez te małe drzwiczki.
Trudne jak cholera.
Super.
Ale mi dzisiaj idzie. Teraz wy spróbujcie.
Hej, Kate.
Zdaje się zachwycony tym pośmiewiskiem, jakie uczynił z naszego klubu.
Miffy, nie sądzę, by Kate chciała słyszeć naszą niemiłą prawdę na ten temat.
Nie musicie udawać, Todd.
Dawno przestałam przepraszać za ojca.
Podziwiam to, Kate.
Hej, ładna ta dziewczyna, co?
Tak, ładna.
- Chętnie byś z nią został po ciemku, nie? - Za pańskim pozwoleniem, oczywiście.
A co masz robić? Pamiętasz?
Jesteś tu ratownikiem. Po to cię zatrudniłem.
- Nie płacę ci za oglądanie mojej córki. - Nie.
- Życie. - Życie.
- Życie. Kapujesz? - Ratowanie życia.
Na tym basenie odpowiadasz za życie każdej osoby.
- Tak jest. - Powtarzaj za mną.
- Każdej osoby... - Życie każdej osoby...
- Za szybko. - Dobra.
- Życie każdej... - Na tym basenie.
- To moja odpowiedzialność. - Twoja odpowiedzialność.
- Życie wszystkich! Rozumiesz? - To moja odpowiedzialność.
Życie wszystkich na tym basenie.
Z wyjątkiem tego sukinsyna.
Pora na zjazd.
Dopadnij tego drania.
Hej. Miffy.
Patrz.
Uwaga tam na dole.
Tak jest.
Parzy, parzy, parzy.
Ale z niego numerant.
Rany, rany, ale parzy.
Ale to... mój tyłek!
- Załatw go. Załatw go. - Strzelaj.
Bodiczek!
No dawaj, strzelaj.
Dawaj, dawaj, strzelaj, dawaj.
Może się pan odsunąć?
Przepraszam. Bardzo proszę.
- Dawaj, dawaj. Idzie ci. - Zasuwaj.
I przejmuje krążek.
Prowadzi po lodzie.
Obrona, obrona, obrona.
Trzyma krążek. Strzela.
Trafia i gol!
To dopiero sport, co, chłopaki?
Chyba dość tego na dziś.
A może jeszcze parę rundek? Co wy na to?
Chandler Young?
Tak?
Nasz wspólny znajomy kazał mi tu przyjść.
Kapitan Tom Everett, Komandos marynarki USA.
Specjalność 5-A, kompania A, zwolniony ze służby.
Oczekiwałem kogoś z jakimś pojazdem, ale nie czymś takim.
No to niech pan pomyśli.
Chodzi panu o obserwację celu zajmującego się budownictwem.
Niezła fura.
Co może być lepsze od ciężarówy z żarciem?
- Ma nawet telefon. - Niech pan coś zamówi.
Nie jestem zbyt głodny.
Typowe.
Muszę panu przypomnieć, że poświęcenie to klucz do przetrwania,
w tym przypadku pańskiego klubu.
Dobrze. Proszę o kanapkę z serem.
Nie prowadzę.
To proszę z tuńczykiem na razowym chlebie.
Nie prowadzę.
Nie.
Na pewno zamówi pan numer sześć:
Fiesta burrito z chili i jajkami.
Jakie ma pan doświadczenie wojskowe?
Odbębniłem 15 lat.
Głównie tajne misje. Wywiad, przegląd, podgląd.
Większość moich zadań jest nadal ściśle tajna.
Nie mogę sobie pozwolić na ujawnienie pewnych elementów polityki zagranicznej.
Głownie jednak robiłem w rozbiórce
w wydaniu dość personalnym.
A potem przyszedł ten bałagan biurokratyczny w Wietnamie,
po którym wylądowałem w wojskowym szpitalu psychiatrycznym.
Typowe.
Tak, bardzo typowe.
Rozumiem więc, że nasz znajomy zostanie zniechęcony
do dalszego zajmowania się Bushwood Country Club?
Chodzi o zniechęcenie z poważnym uszczerbkiem?
Tego już próbowaliśmy. Nie bardzo się udało.
Nie, nie, nie. Chodzi o to, czy go wykończyć?
Im mniej wiem na ten temat, tym lepiej.
Dobrze. Też mam taką politykę.
Wtedy, o ile nas pochwycą i podłączą 12-woltowy akumulator do naszych narządów...
Co się może zdarzyć i już zdarzyło.
Wtedy możemy uczciwie stwierdzić, że nic nam o tym nie wiadomo.
Robimy jakąś przysięgę krwi albo coś takiego?
To chyba nie jest konieczne, kapitanie Everett.
Dobra.
Od tej pory przy dalszych kontaktach proszę mnie nazywać panem Sandersonem,
a ja pana będę nazywał panią Esterhouse.
Zgoda.
A więc chyba załatwione.
Panie Sanderson...
Do widzenia, pani Esterhouse.
NOWA FURA MELA
Mój Boże.
- Co się stało? - Ślicznie wyglądasz.
Dziękuję.
Daj mi minutkę. Zaraz będę.
Jack?
Jack, jestem w kuchni.
Jacky?
Muszę coś naprawić.
Jack?
Jack, mam otworzyć?
Co robisz na zewnątrz?
Chciałem sprawdzić, jakby to było wracać do ciebie do domu co wieczór.
Ale z ciebie słodziak.
A tak naprawdę, co robiłeś?
- Kto, ja? Nic. - Jasne.
No, nic. Chciałem dać ci prezent.
Cześć.
Idź do niej.
Co jest? Gdzie się wybierasz?
- Zamieszkam na trochę u Miffy. - U Miffy? Dlaczego?
Bo już nie mogę mieszkać z tobą.
Nie możesz ze mną mieszkać? A co się stało?
Nie zależy ci na mnie.
Gdyby ci zależało, nie zrobiłbyś tego z Bushwood.
Co zrobiłem z Bushwood? To teraz przyjazne miejsce.
Nie. Wziąłeś piękny klub i zrobiłeś z niego jarmark.
Był przedtem taki piękny, ale nie mogłeś tego znieść, prawda?
Musiałeś go zmienić w coś taniego.
W głowie się nie mieści.
Brzmisz dokładnie jak oni.
Nie rozumiesz?
Chcę być jedną z nich.
Chcesz taka być? No to bądź. Bardzo proszę.
Proszę bardzo. Nie masz już rodziny. Jesteś jedną z nich.
Mnie to odpowiada.
Odpowiada tobie, odpowiada im, to i mnie odpowiada.
Bardzo proszę. Tylko mi tu nie wracaj.
Trochę surowo ją potraktowałeś, Jack.
Byłem dla niej surowy?
Harowałem jak wół całe życie, żeby mogła mieć wszystko.
No i co się dzieje? Tak do mnie mówi?
Dzieci przechodzą przez coś takiego.
Wstydzą się swoich rodziców i chcą być kimś innym. Tak już jest.
Obyś miała rację.
Daj jej szansę. Nic jej nie będzie.
Jest doskonale.
Doskonały bajzel, i tyle.
Córka ode mnie odeszła.
Już myślałem, że robię wszystko dobrze, a okazało się, że robię źle.
Myślałem, że jestem górą, a znów jestem na dole.
Córka ma rację.
Nieważne, ile mam forsy, jestem paskudny, wulgarny i obrzydliwy.
Taki jestem. Taki już jestem.
Jestem śmieciem, brudem. Najgorszym mętem.
Jestem najgorszym mętem.
Możesz zaprzeczyć w dowolnym momencie.
Nie, nie, tu się nie spieram.
Nigdy się nie wdaję w stosunki międzyludzkie, Jack.
Wiesz co, nie ma żadnych sekretów w relacjach z kobietami. Kobiety są...
Są istotami ludzkimi jak ty i ja.
Są kruche. Są wrażliwe.
Reagują na dobroć,
ciepło i szczerość.
I tak należy je traktować. To wszystko.
Pokażę ci to na przykładzie.
Co jest? Bardzo śmieszne.
- Cześć. - Cześć.
Jestem Ty Webb.
Patrzyłyśmy na ciebie przy barze.
Chcecie się pobawić w ssanie ostrygi?
- Robienie lodów? - Przepraszam.
Cacane mycki?
Lasowanie maski?
- Muszę dołożyć do parkometru. - Pomogę ci.
Strzyżenie trawniczka?
Robienie laski?
Nareszcie zostaliśmy sami.
Wiem.
Widziałaś kiedyś nowiuśkie 50 dolarów?
Jack. Właśnie ciebie szukałem.
Rozmawiałem ze znajomymi z komisji planowania.
Oto mały prezent dla ciebie.
Szczerze, dostanie pozwolenia na budowę w tym mieście graniczy z cudem.
Jesteście bandą oszustów. Wszyscy jesteście w to wmieszani.
Nie chcę wiedzieć, w co jesteście wmieszani.
W takim razie może jesteś zainteresowany, by odprzedać akcje Bushwood z dużą stratą.
Mam dość was i waszych bzdur. Rozumiesz?
Nie wy mnie kupujecie. Ja was kupuję.
Chyba oszalałeś myśląc, że się sprzedamy.
- Może rzucimy monetą? - Podaj cenę.
Wybierzcie, kiedy jest w powietrzu.
Raz na zawsze: zabieram ci go. Przejmuję ten klub.
Szczerze, kto wybrał orła?
Dobra, rzucę raz jeszcze. Gotowi? Jedziemy.
Teraz reszka.
- Słyszałeś? - Wybraliśmy reszkę.
Chcesz powalczyć? No to powalczmy.
Jeszcze słowo, a cię zabiję. Jeszcze słowo.
- Klaun. - To nie to słowo.
- Barbarzyńca. - Też nie to słowo.
- Tchórz. - Właśnie to.
- To było to słowo. - Dosyć. Przestańcie, przestańcie.
Chcecie to załatwić? Zróbcie to jak dżentelmeni. Na polu golfowym.
Osiemnaście dołków, z partnerem.
Wspaniały pomysł.
Jak wygrasz, odzyskasz klub.
Jak wygra on, zatrzymuje klub i może budować te mieszkania.
- Wyzywam cię. - Dobra, zakład stoi. Na moim polu golfowym.
I żadnych dziwnych kijów.
A po co to komu? Razem z syneczkiem jesteście skończeni.
Z drogi.
Hej.
Todd.
Kup sobie przyzwoity krawat. Wyglądasz jak palant.
Patrz, jaki ma brak koordynacji. Nie umie nawet prowadzić samochodu.
Wyobrażasz sobie, że mnie pobije w golfa?
Tak szczerze, tato, z ciebie też nienajlepszy gracz.
Sprawa jest dość ryzykowna, nawet jeśli mnie weźmiesz na partnera.
Zaufaj mi. Ryzyko zostało wyeliminowane.
To mój samochód!
Musisz się oddać w moje ręce.
Dobra? Zaufaj mi.
Zrelaksuj się. Dobrze. Luz.
Ugnij trochę kolana. Dobrze, rozszerz trochę nogi.
- Może zostawić was na chwilę samych? - To ma być śmieszne?
Dobra, a teraz łapa.
Nie, Jack. Jak łapać kij.
- Terry... - Harry.
- Harry. Będziesz jego partnerem. - Tak, podział pół na pół?
Nie, raczej wolę 90 do 20.
To już bliżej.
Masz spokojnie uderzyć i trafić alejkę.
Chcę zobaczyć, jak uderzasz. Powoli i spokojnie, nie śpiesz się.
Masz trafić w alejkę.
Poluzuj i uderzaj.
Nie bój się. Kiedy jesteś gotów.
Chcę widzieć dobre uderzenie w alejkę.
Panowie?
Nie, nie, czekaj. Robimy przerwę.
Podnosi pan głowę przed uderzeniem. Ma być skierowana w dół.
No i lewy łokieć za bardzo pracuje przy uderzeniu.
Trzeba prosto. Obie ręce. I trzeba trochę ugiąć kolana.
O tak. Właśnie tak. To w zasadzie proste.
- Kevin. - Harry.
Wszystko jedno. Komplikujesz tylko sprawę.
Jack, rzecz jest prosta.
Po pierwsze, pozbądź się tego wszystkiego.
A teraz oczyść swój umysł.
Patrz na mnie.
Weź głęboki oddech.
Zamknij oczy.
Bądź po prostu piłką.
- Bądź piłką. - Bądź piłką.
Bądź piłką.
- Bądź piłką. - Bądź piłką.
- Bądź piłką, bądź piłką, bądź piłką.
- Nie, nie, nie. - Bądź piłką.
Nie, nie, nie.
Nie, nie, nie, Jack, Jack, Jack.
Jack. Jack. Jack.
- Nie jesteś piłką. Bądź piłką. - Ty bądź piłką. Zrób to dla mnie.
Gdybym miał wybór, wolałbym być siodełkiem roweru dla pań.
Coś ci powiem. Masz problem z koncentracją.
Może spróbujemy z zawiązanymi oczami?
- Czemu nie? - Zgoda? No to spróbujmy.
Jack, próbowaliśmy podejścia duchowego i nie wyszło. Nie twoja wina.
To najnowsza technika biomechaniczna, ergonomiczna, kinestetyczna i estetyczna.
Chyba ci się spodoba.
Spróbujemy się tego pozbyć.
Dobra, próbujmy.
Poprawia się.
Doskonale.
Dzień dobry, pani Esterhouse.
Tylko nie "pani Esterhouse", idioto.
Rozwaliłeś mojego Rolls-Royce'a.
Jest ciężko. W mojej robocie szczegóły potrafią zabić.
Oby następnym razem obyło się bez wpadek.
Gram przeciw temu gościowi w golfa i nie zamierzam przegrać.
Nie przegra pan.
No dobrze.
Oto sześć piłeczek do golfa wypełnionych rtęcią i materiałem wybuchowym.
Niech pan sprawdzi, jaki miły ciężar.
Ten rozciągliwy driver sporządzony z tytanu
w rękach dobrze wyszkolonego profesjonalisty
na pewno nada nowe znaczenie słowu niesprawny.
Proszę spojrzeć przez lornetę. Bardzo proszę.
Dokonamy tu małej symulacji.
Widzi pan ten arbuz zwisający z szubienicy?
Tak.
Powiedzmy sobie, że ten arbuz reprezentuje oblicze pańskiego problemu.
W porządku?
Dobrze.
A teraz, szanowny panie,
niech pan patrzy na ten owoc.
Niech pan patrzy na ten owoc.
- Dobrze. - Dobrze?
- Dobrze. Dobrze. - Dobrze?
Znacznie lepiej niż dobrze. Już po nim.
Proszę posłuchać. Żeby wszystko było jasne.
Ma pan uważać na mecz, ale nikt ma pana nie widzieć.
- I nic nie robić, póki nie dam sygnału. - Dobrze.
Gdyby mój przeciwnik zaczął wygrywać,
dam sygnał czapką.
A mówiąc o sygnałach, sygnalizuję, że pozostaje sprawa honorarium.
Proszę je tu zdeponować.
Co to jest? Numer szwajcarskiego konta?
To szyfr do mojego schowka na stacji autobusowej Greyhound.
Eleganckie.
Mam nadzieję, że spotykamy się po raz ostatni, panie Sanderson.
Tak jak i ja, pani Esterhouse.
Szanowni państwo, czas na zabawę.
Panowie, oto zasady meczu.
Gramy systemem szkockim.
Partnerzy walą piłkę partnera.
Dla tych, którzy nie znają tego typu zasad,
przypomina to trochę wolną amerykankę. Tyle że tak nie wolno.
I tak też nie.
Ani tak.
Kto uderzy mniej razy, wygrywa mecz.
- Trzeba zaliczyć jak najwięcej dołków. - Dobrze.
Zasada australijska zimowa.
Jak piłka leży w nierównym terenie, no to leżycie, i to po równo.
Jak wpadnie do wody, można po nią wpaść,
ale dopiero 45 minut od ostatniego posiłku.
- Skończyłeś? - Jeszcze nie.
Zaczyna gracz z największym numerem buta.
Ktoś ma więcej niż 12-D?
- Ja, ale nie uczestniczę. - A więc?
- Więc ty zaczynasz. - Zgoda.
Niech zwyciężą lepsi.
A jeśli tak się nie zdarzy,
mam nadzieję, że wygra Jack i Harry.
Chciałbym zostać, ale muszę się czymś zająć. Pa.
- Wal śmiało, Harry. - Dawaj, Harry.
Prosto i do przodu.
Bardzo dobrze.
Jak już musisz mieć partnera, to jesteś niezłym partnerem.
Przygotuj się.
Te kije są okropne.
- Jedziemy. - Dawaj.
Wiem, wiem.
Bądź piłką. Bądź piłką. Bądź piłką.
- Dawaj, Jackie. - Wal, ile wlezie.
- Ale zakręca. - Dobrze jest.
Byle nie w drzewa.
- Byle nie w drzewa. - Jeden moment. Jedną chwilkę.
Moment, Harry, uważaj.
Oto mój cel.
Nie ma sprawy.
Ale ma fajne łachy.
Szkoda by je było pobrudzić.
Powinno łatwo pójść.
Jedno walnięcie, załatwiam go i spadam stąd przed zachodem słońca.
Łatwiutki zarobek.
Jak mam się skoncentrować, kiedy taki smerf tu łazi?
To pewnie specjalnie.
Bardzo nieprzyzwoicie.
Może cię przebiorę w kostium kaczki, i to razem z pieskiem.
Hej, a ty skąd się tu wziąłeś?
Ty mały, wywrotowy szkodniku.
Sprawy prawne, proszę zrobić przejście.
Kopią wam tyłki?
Jack, jak idzie?
Okropnie. Jestem głodny i muszę iść do łazienki.
Nie, chodzi o mecz. Jaki wynik?
Przegrywamy. Prowadzą o sześć dołków.
A tak mi się spodobało życie w klubie.
Może spróbujemy czegoś innego? Niech się pan odwróci.
Ale przecież to jest tam.
Ma pan najgorszy slajs w historii golfa. No to go wykorzystajmy.
Myślą, że to football.
Uwaga, uwaga.
Widzi pan?
Dziękuję, dziękuję.
A już myślałem, że to trudna gra.
Mam cię, ty mały, futrzasty gnojku.
Już mi nie uciekniesz.
Szukam po omacku. Wiem, że tam jesteś.
Ciasteczko.
Jest tak blisko.
Jesteś blisko, nie?
Niecały metr, i się śmiejesz ze mnie.
Nie ma zwierzaka, który by dał radę byłemu komandosowi.
- Dawaj, Harry. - Jedziemy. I jedziemy.
- Dajcie mu uderzyć. - Uwaga, pomału. Tak jest.
No idź, idź, idź.
Chandler, co się dzieje?
Wygrywaliście o siedem dołków. A teraz oni wygrali sześć.
- Obiecałeś, że nie wygrają. - Zobaczysz, jak skończy.
Harry. Cześć.
Ojciec się ucieszy, jak cię zobaczy.
No tak, jak idzie mecz?
Remis, a został tylko jeden dołek.
- Myślisz, że możecie wygrać? - Ostatnio idzie nam nieźle.
Tak, myślę, że wygramy.
No dobrze, ty mały futrzaku. Hej.
To ja, twój przyjaciel Tom.
Mam przegryzki.
Wszyscy kochają masowe wyroby z budyniem w środku.
Przepyszne.
Przedtem chciałem cię tylko poznać.
No, wyłaź.
Bardzo dobre.
Co za subtelność, pani Esterhouse.
Czytam jasno i wyraźnie.
Boli.
Smarowanie czubka strzały trucizną, to był jednak błąd.
- Nie za daleko. - Rozumiem.
Zaraz, moment. Ale nie za blisko.
- Dobrze. - Teraz lepiej.
Tak w środku. Byłoby dobrze.
Zaraz. Daleko, ale zarazem blisko.
Dobrze, nie za daleko.
Za to za blisko.
Przepraszam, przepraszam, przepraszam.
Ty.
No dawaj. Uderz mnie.
Uderz mnie, celuj we mnie.
Jak leci, doktorku?
- Dobrze. - Na flagę.
- Świetnie. - Proste uderzenie.
- Dalej. - No, leć.
- Dawaj, dawaj. - Tak.
Bajecznie.
Śmietanka zawsze wypływa na górę, co, torbiarzu?
Dziewczęta, jak wygramy ten dołek, to miejsce powróci do normalności.
Kate, może nam się nawet uda zdążyć na brunch u Bunny Skyler.
Wybaczcie, proszę.
Katie, postanowiłam, że musisz wstąpić do mojego klubu studentek.
Bo wiem, że stowarzyszenie Kappa będzie cię uwielbiać.
Ale jest warunek.
Może byś rozważyła zmianę nazwiska?
Może byś odjęła to "ounian" i skróciła je do Kate Hart. Wspaniałe, co?
Chwilę.
Przeszkadza ci moje prawdziwe nazwisko?
Nie.
Tyle, że brzmi jakoś tak...
Jak?
Kate, ludzie muszą myśleć, że jesteś jedną z nas.
Mam swoją rodzinę.
Szczerze mówiąc, Kate...
twoja rodzina jest trochę żenująca.
Cieszę się, że do niej nie należę.
No tak, ja też.
Co takiego?
Miffy, jesteś głupią, płytką, snobistyczną, małą zołzą.
Czyżby? Naprawdę, Kate?
No i bardzo dobrze.
No i do...
No cóż, Jack, a więc mamy końcówkę.
Kto trafi do dołka, wygrywa mecz.
Jakoś nie mam obaw.
Chandler, mogę z tobą pogadać?
Słuchaj, nie znam się na golfie,
ale widzę różnicę między puttem z 15 metrów, a tym z niecałego metra.
Szczerze mówiąc, zawsze wolę być z gościem bliżej dziury,
jeśli rozumiesz, do czego piję.
- Więc jestem za tobą. - Dziękuję.
Mogę ci dać przyjacielską radę?
Proszę.
Próbowałeś kiedyś puttingu klinikiem?
- Klinikiem? - No tak, tak.
To wspaniałe. Tak robią wszyscy zawodowcy. Mogę ci zademonstrować?
Tak.
Więc jest tak: przyjmujesz normalną postawę,
taką do putta. Właśnie tak.
- Nigdy tego nie robiłeś z klinikiem? - Nie, nie.
No więc przyjmujesz postawę,
a to właśnie twój klinik.
Spróbuj teraz z klinem w pupie.
Tato?
Tato.
Chcę ci powiedzieć,
że trafisz czy nie
i tak cię kocham.
Przepraszam cię bardzo, że zachowywałam się jak głupol.
Jak się przebywa z pierdołami, człowiek tym przesiąka.
Nie wiem, co sobie wyobrażasz. Myślisz, że możesz sobie odejść,
obrażać mnie, wracać, kiedy chcesz, objąć mnie, powiedzieć "kocham cię",
a ja wszystko zapomnę?
Tak, taką miałam nadzieję.
I masz rację.
Traf do dołka.
Teraz. Zrób to teraz. Teraz.
Teraz. Teraz.
Przecież potrafisz.
Zrób to.
Teraz. Zrób to teraz.
Zrób, no, zrób.
Nie.
On też może trafić.
Wtedy będzie remis.
Twoja kolej, Chandler.
Ojcze, jedno słówko.
Ten putt jest bardzo prosty.
Tylko klepnąć.
Klepnij.
Wystarczy klepnąć.
Małe klepnięcie.
Malusieńkie klepnięcie.
Uwaga.
Stracona piłka, według przepisów.
My wygraliśmy. Wy przegraliście.
Hej, Chandler, ale masz czucie w rękach.
Przepraszam, panie Ktoś-tam.
Czy mogę pana prosić o skalpel
albo kleszcze, albo kombinerki?
Widzi pan, miałem niejakie kłopoty wydostając się z krzaków
i jakoś tak się stało, że postrzeliłem się zatrutą strzałą.
Jeśli ją sobie wyciągnę,
wyssie pan ze mnie truciznę?
Czy ja dobrze rozumiem?
Pan wyciąga, a ja wciągam?
Wchodzą tu w grę jakieś pieniądze?
Trudne boisko, co?
To było takie malutkie klepnięcie.
Patrzcie tylko, spaliłeś sobie sweter.
Mamo, jak mogłaś wyjść za człowieka, który nie umie trafić w dziurę?
Przymknij się, Mary Francis!
Głupia, rozpuszczona, płytka, mała zołza.
Co takiego?
Todd.
Do licha.
Chyba nie pójdziesz na brunch do Bunny Skyler.
O tak.
Tak jest.
Witaj, ślicznotko.
Tak jest.