Hallo, Lorenzo. Ik doe open. -Hallo.
Hoe gaat het? -Ik ben de kluts kwijt.
Hoezo? -Ik twijfel welke boeken ik zal meenemen.
De noodzakelijke. De rest kun je altijd nog kopen.
Nee.
Ik koop geen boeken die ik al heb.
Dan voel ik me oud.
Nu lijk je wel een meisje.
Moet je daarnaast nog veel doen? -Alleen nog wat inkopen.
Julieta, we gaan naar Portugal, niet naar de woestijn. Je kunt zo terug.
Ik wil liever niet terug naar Madrid.
Kom hier.
Bedankt. -Voor wat?
Dat je me niet alleen oud laat worden.
Jij laat mij juist niet alleen.
Julieta?
Bea.
Ik geloof mijn ogen niet.
Goeie genade. -Wat een verrassing.
Een week geleden zag ik je dochter bij het Comomeer.
Kwam je Antia tegen? -Ongelooflijk, he?
Ik sprak haar aan. Zij herkende me niet.
Jij bent niks veranderd. Je ziet er zelfs beter uit.
Wat zei ze?
Dat ze iets ging kopen voor haar kinderen. Ze heeft er drie.
Twee jongens en een meisje. -Ja.
Hoe ze het doet... Heb jij kinderen?
Nee, ik ben niet eens getrouwd.
Jammer, maar ik moet gaan. Ik vind het zo fijn je te zien.
Waar woon je? -In Milaan en New York.
Ik werk bij Vogue en reis veel. Ik was bij het Comomeer voor een fotosessie.
Wat goed. Zeg, doe je moeder de groeten.
Die is drie jaar geleden overleden. -Sorry.
Mijn broer woont hier. Ik heb met hem en mijn nichtjes afgesproken.
Wat had AntĂ­a nog meer te vertellen? -Weinig.
Ze zei dat jij nog in Madrid woonde en kijk wat een toeval.
Ja, ik woon hier nog steeds en dat blijft zo.
Vond je dat ze er goed uitzag? -Ze was onopgemaakt. Heel slank...
maar mooi. Echt.
Fijn dat je er zo goed uitziet.
Dag.
Wat was dat? -Sorry. De moeder van een vriendin.
LORENZO GENTILE MOBIEL
Ja? -Ik ben het. Doe open.
Hallo.
Alles goed? -Het water kookt.
Je nam gisteravond de telefoon niet op. -Ik wilde alleen zijn.
Ben je klaar met pakken? Met je koffers en dozen?
Ik heb alles uitgepakt.
Ik blijf in Madrid.
Dat meen je niet.
Wat is dit voor onzin? -Ik kan niet mee.
Wat is er gebeurd?
Je verdient dit niet, maar vraag me alsjeblieft niets.
Ik ga niet mee naar Portugal. Ik blijf in Madrid.
Wat is er aan de hand?
Ik heb er over nagedacht en... -Dat had je al gedaan.
We zijn al een jaar aan het plannen.
Gisteren zei je nog dat je niet terug wilde naar Madrid. Vanwaar die omslag?
Dring alsjeblieft niet aan. -Mag ik een glas water?
Ik herken je niet. Je gedraagt je idioot.
Ik weet het.
Niet te geloven dat we dit nu bespreken.
Gisteravond besefte ik dat ik mezelf wat wijsmaakte, dat ik niet weg wilde...
en dat ik liever alleen wil zijn.
Ik heb altijd geweten dat er iets belangrijks was.
Wat je niet met mij wilde delen.
Nooit wilde je hierover praten.
Dat heb ik altijd gerespecteerd.
Ik zou willen dat je dat bleef doen.
Dag, Inocencio. -Mevrouw Julieta.
Dat is lang geleden. -Inderdaad.
Is er toevallig nog post gekomen? -In al die jaren? Nee.
Ik ben net terug en wil hetzelfde appartement huren.
Is het vrij? -Nee.
Ik dacht dat u weg was uit Spanje. -Ja, maar ik ben terug.
Ik mis deze straat. Is er een appartement vrij?
Die op twee hoog links is vrij.
Geweldig. Kan ik het zien? -Het is leeg en moet geschilderd worden.
Dat geeft niet.
Ik pak de sleutel even.
Ik zeg maar vast dat het vies is.
Ik wil het hebben.
Het moet worden opgeknapt. Als u uw nummer geeft, bel ik u.
Dat hoeft niet. Als de keuken en badkamer in orde zijn, regel ik de rest.
De keuken en de badkamer zijn nieuw.
Fantastisch.
Antia.
Twee zonen en een dochter.
Ze doet boodschappen bij het Comomeer.
Misschien woont ze in Zwitserland...
en doet ze inkopen in ItalieŤ, dat goedkoper is.
Ze maakt zich niet op.
Ze is slank.
Ze denkt dat ik nog in Madrid woon.
Lieve Antia.
Ik zal alles vertellen, wat ik eerder niet kon...
omdat jij nog te jong was...
en ik het te pijnlijk vond...
en me gewoon schaamde.
Maar je bent geen meisje meer.
Beatriz zei dat je kinderen had.
Maar liefst drie.
Je bent een volwassen vrouw en een moeder.
Waar moet ik beginnen?
Ik zal vertellen over je vader.
Ooit heb ik gezegd dat ik hem heb leren kennen in een trein.
Maar er was meer.
Ik was 25 jaar.
Het was een ongure avond en er stond veel wind.
Is deze stoel vrij? -Ja.
Spectaculair, he, die tak?
Schrok u?
Jazeker.
Reist u alleen?
Ja.
Ik zag u zitten en dacht: we kunnen elkaar gezelschap houden.
U heeft geen zin in een praatje.
Jammer.
Sorry. Ik moet even weg.
Hopelijk komt hij niet te dichtbij.
Hij is niet bang voor de trein.
Hij zoekt een wijfje.
Hij ruikt haar.
Wil je iets drinken?
Xoan zei dat hij Xoan heette en ik zei dat ik Julieta heette.
Hij vertelde dat hij was getrouwd en dat zijn vrouw Ana al vijf jaar in coma lag.
Ik vertelde dat ik klassieke literatuur gaf en een zieke lerares verving.
Xoan zei dat hij visser was en drie boten had.
Hij ging in Madrid een motor kopen.
Hij vertelde dat hij altijd aan zee had gewoond.
In het huis dat z'n opa had gekocht bij zijn terugkomst uit Cuba.
Tien minuten pauze.
Zin om de benen te strekken?
Ik heb geen jas aan. Bedankt.
Tot zo.
Wat is er gebeurd? -We zijn gestopt.
Waarom zo abrupt? -Gaat u naar binnen en maak u geen zorgen.
Ik kreeg een koffer op m'n hoofd. -Gaat het?
We zijn tegen iets aangereden.
Ik zag een hert naast de trein rennen. -Hoe komt u daarbij?
Ik heb het ook gezien. -We zijn nergens tegenaan gebotst.
Ga terug naar uw plaats en versper het gangpad niet. We gaan zo verder.
Ik zag een hert. -Ik ook en ik zeur niet.
Er zat hier een man. -Die met een bril en een zwarte trui?
Ik heb hem in het gangpad gezien. -Ik zag hem daar.
Hij is uitgestapt. Ik zag hem in de sneeuw lopen.
Hij had geen jas aan, daarom viel het me op. Hij leek dronken.
Hij loopt vast nog op het station, daarom zijn we gestopt.
Hou vast.
Ga de trein in. Zo krijg je longontsteking.
Wat ligt er op de brancard? -Wat?
Het hert?
Hoe kom je daarbij? -Is het een man?
Kom, stap in. -Is hij het?
Zijn we daarom gestopt?
Een man in een zwarte trui?
Met een bril?
Alsjeblieft, stap in. Kom.
Hij zat waar jij nu zit.
Hij wilde praten, maar...
Ik vond het vervelend zoals hij naar me keek.
Daarom ging ik weg.
Hoe kon ik weten dat hij zich rot voelde? -Alle vrouwen hadden hetzelfde gedaan.
Ik had het moeten zien. -Kwel jezelf niet. Hij had 't toch gedaan.
Waarom was zijn tas leeg? -Geen idee.
Hij wilde vast niet opvallen. Zijn plannen stonden al vast voor hij de trein nam.
Niemand pleegt zelfmoord, omdat een mooie vrouw als jij...
niet met je wil praten.
Ik kan niet slapen.
Ik ook niet.
Thalassa, hals en pontus.
Deze drie woorden betekenen zee in het Grieks.
Pontus betekent zee en open zee en verwijst naar de zee als de weg van 't avontuur.
Daarom is Odysseus de zeeheld bij uitstek.
Als Odysseus strandt op het eiland van Kalypso...
uitgeput na een schipbreuk...
is de nimf Kalypso, die heel mooi was...
Marcos, wie vind jij de mooiste vrouw? -Jij.
Dat geldt niet. Ik ben lerares en 'n docent hoort geen seks te hebben met een leerling.
Wie nog meer? -Kim Bassinger.
Heel knap, veel knapper dan ik.
Angela Molina. -Ook. Beeldschoon.
Nou, Kim Bassinger en Angela Molina samen, zo zag Kalypso eruit.
En ze bood Odysseus van alles aan.
Diego, noem iets wat ze hem zou kunnen aanbieden.
Haar lichaam. -Uiteraard.
Wat nog meer? Iets wat iedereen wil.
De eeuwige jeugd. -Precies.
En onsterfelijkheid, maar Odysseus wees het af...
en trotseerde op zee een eindeloze reeks gevaren.
Welke van de drie woorden omschrijft het best de zee waarnaar Odysseus verlangde?
Thalassa? -Nee.
Pontus. -Juist. Pontus, de zee.
De open zee. De weg van het avontuur en het onbekende.
Binnen.
Hallo. -Dag, Julieta. Ga zitten.
Bedankt.
Mevrouw MartĂ­nez begint volgende week weer, dus je invalperiode loopt dan af.
We zijn zeer tevreden over je werk. Ik meen het, Julieta.
Nog nooit was de klassieke literatuurles zo populair.
Bedankt.
Ik vond het leuk om te doen. -Dat is fijn om te horen.
Goed. -Wacht.
Ik heb een brief voor jou.
Is ie voor jou? -Ja.
Lieve Julieta, ik weet niet of je nog op deze school werkt.
Ik hoop het. Ik heb geen ander adres.
Ik moet veel aan je denken.
Ik kan de nacht in de trein niet vergeten.
Met Ana gaat het hetzelfde of slechter.
Bij mijn terugkomst uit Madrid was ze slechter.
Als je er bovenop zit, merk je dat niet zo erg.
Vandaag ga ik niet vissen. De zee is ruw en vanmiddag krijgen we storm.
Dook je maar op in de regen...
op zoek naar een plek om te schuilen...
en die plek was mijn huis.
Wat wil je dan?
Canelo, hou op.
Hallo.
Je bent te laat. De begrafenis was gisteren.
Maar kom binnen en neem een kop koffie. Ik ben de huishoudster.
Kom, Canelo.
Zet maar neer. We gaan naar de keuken.
Waarvan kende je Ana? -Ana? Die ken ik niet.
Dat dacht ik al. De laatste zes jaar was ze hier niet weggeweest.
De zee.
De eerste keer is indrukwekkend, hĂ¨. Ga zitten.
Dus je komt voor Xoan.
Wil je een koekje? -Nee, bedankt.
Volgens mij komt hij niet thuis. Hij is bij Ava.
Ken je Ava?
Ze maakt keramische beelden.
Ana en Ava waren goede vriendinnen, toen Ana nog praatte of kon luisteren.
Het arme mens was een kasplantje en een man heeft een vrouw nodig.
Wie ben ik om kritiek te hebben op Xoan?
Meer koffie?
Nee. -Geef me je kopje maar.
Goed. Wat zijn je plannen?
Je kunt de bus van acht uur nemen. Die stopt op het plein.
Kom.
Je kunt ook mee naar mijn huis. Dan brengt mijn man je. Geen probleem.
Ik ben moe. Ik wacht liever hier, als dat kan.
Waar?
Hier, in de woonkamer.
Alleen?
Nou ja.
Ik kan niet bij je blijven. De afgelopen dagen heb ik mijn man verwaarloosd.
Goed.
Canelo houdt je wel gezelschap.
Bedankt.
Niet in slaap vallen, dan mis je de bus.
Ik bel je wel, voor het geval. -Dat hoeft niet.
Ik bel je.
Canelo, kom.
Dag.
Kom maar. Op mijn schoot.
Niet wakker worden.
Ik kreeg je brief en ben meteen gegaan.
Ik had niet gedacht dat je vr...
Denk daar maar niet aan.
Goedemorgen.
Heerlijke koekjes. -Ze komen uit deze streek.
Ik maak een ontbijtje.
Ik had zo'n honger. -Is er nog iets voor mij?
Vast wel.
Ik las je brief als een uitnodiging om langs te komen.
Dat was ook de bedoeling.
Ik had niet gedacht dat je vrouw dood was. Gecondoleerd.
Dat was het beste.
Marian belde om te zeggen dat je hier wachtte op de bus...
maar ze betwijfelde of je wegging.
Ze zei dat je bij een vrouw was.
Ava, geloof ik.
Een vriendin, je leert haar wel kennen.
Ze is kunstenaar, net als jij. -Ik ben geen kunstenaar.
Ik geef les in klassieke literatuur.
En nu zelfs dat niet. -Oke, je zult haar leuk vinden.
Ik denk dat ik vandaag vertrek.
Ik weet niet wat ik hier moet doen. -Vissen.
Het is mooi weer. We gaan vissen.
Marian. Julieta. Jullie hebben al kennisgemaakt, toch?
Dat doe ik wel.
Blijft ze vandaag?
Ja. -We gaan vissen.
Ik had geen werk en ook geen haast.
Ik dacht een paar dagen te blijven.
Ik had Xoan iets te zeggen, maar bleef het uitstellen.
Het was een nieuw leven.
Vreemd voor een vrouw uit het zonnige zuiden, maar hartelijk.
De nachten vlogen voorbij in Xoans armen.
Ik voelde me gevangen, maar tegelijkertijd vrij.
Mag ik 'm aanraken? -Natuurlijk, pak hem maar op.
Wat zwaar. -Vier kilo, dus voorzichtig.
Ik dacht dat het terracotta was. -Het is brons met 'n patina van terracotta.
De kleur is van de rotsen bij de vuurtoren.
Het is zo krachtig.
Ik probeer compacte figuren te maken, zodat de wind ze niet kan omblazen.
Zoals de mensen hier, die zijn heel stug.
Ik ging vaak naar Ava. Ik vond het leuk om te kijken naar hoe ze werkte...
en rookte.
En zij luisterde graag naar mijn mythologische verhalen...
net als jij toen je klein was.
De goden schiepen de mens en andere wezens met behulp van klei en vuur.
Ze gaven ze attributen om te kunnen overleven.
Sommige kregen een vacht...
en andere vleugels om te vliegen.
Toen de mens aan de beurt was...
ontdekten de goden dat alle gaven op waren.
Dus werd de mens naakt geboren...
hulpeloos, midden in de natuur.
Ik ben zwanger, Ava.
Van wie?
Van Xoan.
Ik was al zwanger in Madrid.
Weet hij het?
Nee.
Ik wil hem niet onder druk zetten. -Vertel het hem.
Xoan is gek op kinderen.
Vlak na je geboorte gingen we naar je opa en oma...
zodat ze je konden zien en Xoan leerden kennen.
Twee jaar hier gingen we weer.
Opa Samuel was met de VUT gegaan.
Hij was de schoolmeester van het dorp en werd nu boer.
Het huis waar ik was opgegroeid, was verruild voor eentje op het land.
Kijk, daar zijn ze.
Heeft u nog iets nodig? -Nee, bedankt.
En wel lief zijn, he?
Dag, lieverd.
En wie hebben we daar? Krijgt opa nog een kusje?
Hoe was de reis? -Lang, we zijn doodop.
Ik zal jullie voorstellen. Dit is Sana. -Hallo.
Sorry. -Julieta.
En dit schatje is Antia. Heb je een koffer?
Ja, een bruine. Mijn naam staat erop.
Kun jij die pakken?
En een kinderwagen.
En mama?
Goed, we redden ons. Je ziet haar zo.
En die vrouw?
Dat is Sana, ik heb over haar verteld. -De vrouw die ons helpt?
Ze zorgt voor mama, helpt me op het land, een lot uit de loterij.
Ze heeft ons leven veranderd. Kom mee.
Mis je de school? -Daar heb ik geen tijd voor.
Met je moeder en het land vliegt de tijd voorbij.
Nooit gedacht dat jij met pensioen zou gaan, laat staan met de VUT.
We hebben het nu beter. Je moeder en ik wilden altijd al graag op het land wonen.
Spreek je Spaans, Sana? -Een beetje.
Een beetje.
Ze spreekt het prima.
Ze is alleen verlegen.
We hebben haar acht jaar geleden leren kennen op een festival in Fez.
Ze raakte bevriend met je moeder en we bleven in contact.
We boffen dat ze nu bij ons woont.
Wat mooi.
Het huis heeft weinig comfort, maar ons leven hier is fijner.
Welke kamer heeft mama? -Die bij de wijnstok.
Vind jij het huis mooi? Ja?
Ik laat je straks het huis zien. -Goed. Ik wil nu eerst mama zien.
Hopelijk is ze wakker.
Sera, Julieta is er.
Julieta? -Ja, onze dochter.
Onze dochter.
Dag, mama.
We zijn er.
Ben je niet blij ons te zien?
Dit is Antia.
Je herkent haar vast niet, ze is zo gegroeid.
Jullie krijgen de kamer hier tegenover, dan zijn jullie dichtbij.
Ik wil liever hier slapen.
Ik slaap bij mama.
En Antia krijgt het kleine bed.
Ik vraag Sana de lakens te verschonen. Normaal slaapt zij in het kleine bed.
Julieta?
Mama.
Wat doe je hier?
Jou opzoeken.
Samen met de kleine.
Welke kleine?
Antia.
Mijn dochter.
Kijk.
Wat is ze mooi.
Ze is al twee jaar.
Twee jaar.
Antia, kom, dan krijg je heerlijke aardbeien.
Nee, straks wordt ze weer vies.
Zeg je niks tegen mama?
Je ziet er prachtig uit, Sera.
Ik heb alle potten. -Prima.
Kan ik met je praten? -Natuurlijk.
Sana let jij op Sara en Antia. -Goed.
Maak Antia niet wakker. -Oke.
Wat doe je met mama als jullie weggaan? -Er blijft altijd iemand bij haar.
Toen jullie mij ophaalden, was zij alleen, opgesloten in haar kamer.
Dat vind ik niet leuk, maar het is voor haar bestwil.
Dat is geen leven.
Dit is de beste oplossing.
Weet je wat het bejaardenhuis kost?
Je zou een verzorgster zoeken. -Sana'a zorgt voor haar.
Ze zorgt voor het land en voor jou. -Bemoei je daar niet mee.
Mama heeft meer nodig dan iemand die haar wast en bed opmaakt.
Jij hebt jouw leven, helaas ver weg van hier.
Ik wilde je niet lastigvallen, maar we hebben veel problemen gehad.
En echt, we hebben het nu beter dan ooit.
Wees wat milder en probeer me te begrijpen.
Daar zijn de Andalusiers weer.
Wat ben je groot geworden, Antia.
Hallo. -Dag, schat.
Ik dacht dat jullie niet meer terugkwamen. -We zijn kapot. Wat een lange reis.
Ken je je papa nog? -Ik ben op sterven na dood.
Hoe gaat het met je moeder? -Slecht. Ik vertel het zo wel.
Kom maar, schatje.
M'n vader heeft iets met m'n moeders verzorgster.
Heeft je moeder het door?
Mijn moeder kwijnt weg, de arme ziel...
opgesloten in haar kamer.
Wat is dat?
Een tatoeage.
Echt?
Staat de A voor Antia en de J voor Julieta? -Ja.
Voorzichtig, het is nog gevoelig.
Woon je landinwaarts of aan de kust?
En hou je nog steeds van vissen?
Toen je negen was, voer je al uit met je vader.
Je wilde visser worden. Zoals hij.
Je kunt toch niet als Itt Addams gaan? -Dat wil ik graag.
De mensen moeten toch zien dat je een voorhoofd hebt.
En ogen, een neus en een mond...
oren... -Praat geen onzin.
Je gaat op vakantie en lol maken, hoor.
Ik wil niet gaan. Ik wil thuisblijven. -Je kunt niet altijd je zin krijgen.
Wat is er, meisje? -Ik wil niet gaan, papa.
Nu ik vrij ben, kan ik elke dag met je vissen.
Je had toch hulp nodig, omdat je te oud werd?
O, de visser.
Als je terugkomt, neem ik je aan als matroos.
Daar hou ik je aan. -Vooruit.
Zeewolvin.
Veel plezier.
Ga je al, Antia?
Kom je daarna bij me langs? -Ben je dan niet meer hier?
Nee, lieverd, maar beloof dat je langskomt.
Kom. -Dat beloof ik.
Zorg goed voor jezelf.
Kom mee.
Ga maar.
Waarom gaat Marian weg?
Haar man is ziek. Ze gaat voor hem zorgen. -Of heb jij haar ontslagen?
Wat zeg je nou? Natuurlijk niet.
Als je vraagt of ze blijft, doet ze dat.
AntĂ­a, mensen hebben recht op hun pensioen.
Dag, Maria. -Dag, Julieta.
Geef je je rugzak af? -Nee, ik hou 'm bij me.
Sorry als ik vervelend was. -Geeft niet.
Antia. -Antia Feijoo
Ik hou van je. -En ik heel veel van jou.
Ik heb je. Jij bent snel.
Zal ik nog iets te eten maken? -Dat hoeft niet.
Ines komt zo. -Als je iets niet kunt vinden, bel me dan.
Dank je.
Nou...
dan ga ik maar.
Neem je Xoans vest mee? -Dat heb ik lang geleden van hem gekregen.
Ik neem alleen mee wat van mij is.
Wil je echt gaan lesgeven op school? -Ja.
Volgens mij maak je een vergissing. -Ik wil niet alleen huisvrouw zijn.
Ik hou van mijn vak en wil het allang weer oppakken.
Het beroep van een vrouw is haar gezin.
En als je wilt dat het hecht blijft, blijf je thuis.
Dat zijn mijn zaken. -Dan gebeurt er hetzelfde.
Wat bedoel je?
Wat gebeurt er altijd?
Is Marian weg? -Ja.
De nieuwe kan elk moment komen. Hopelijk is ze discreter.
Waarom zeg je dat?
Toen ik hier kwam, zei ze dat wachten geen zin had.
Je sliep bij Ava.
Bij het afscheid zei ze ook zoiets.
Toen ik met Antia naar mijn ouders ging, ging je weer bij Ava slapen.
Dag, ik ben Ines.
Vind je het erg om morgen te komen? Marian heeft alles tip top achtergelaten.
Goed, ik kom morgen. -Fijn, dank je.
Tot ziens. -Tot morgen.
Ik ken Ava al vanaf mijn vijftiende.
We hebben geen relatie gehad, maar sliepen af en toe met elkaar.
Ik wilde het vaak vertellen, maar wist niet hoe.
Ik ben geen grote prater, maar dat wist je al.
Mijn leven draait om Antia en jou, dat weet je toch?
Zeg je helemaal niks?
Nee.
Wat ga je doen?
Een eindje wandelen.
En mijn lessen voorbereiden.
Ik ga vissen.
Een extra bericht vanwege een verandering van de windrichting en de windkracht...
in de zone van de rivier Ferrol.
Deze omslag veroorzaakt een ruwe zee met golven van 6 tot 8 meter hoogte.
U wordt aangeraden te staken met alle activiteiten op zee in die zone.
Alle schepen worden met klem aangeraden terug te keren naar hun ligplaats.
Japan lanceerde gisteren een ruimtesonde.
Het toestel weegt 535 kilo en wordt Nozomi ofwel 'Hoop' genoemd.
Over 15 maanden zal hij in een baan om Mars aankomen en gegevens gaan doorsturen.
De lancering vond plaats rond drie...
Ja?
Ava, sorry dat ik je bel.
Ik wilde weten of Xoan bij jou was. -Xoan? Nee.
Weet je waar hij zou kunnen zijn? -Is hij nog niet terug?
Nee. -Hij is vast gaan vissen.
Dat hoop ik niet, het stormt enorm.
Wacht, er is iets op het nieuws.
...drie mijl uit de kust boven de riviermonding.
De opvarende wordt nog vermist en men vreest 't ergste gezien de ruwe zee.
Dat geldt ook voor drie bemanningsleden van een recreatieboot.
Door de hoge golven, sommige boven de zes meter...
kan de kustmacht niets doen.
Ik ben rechter Vicente Louro. Om 't lichaam vrij te geven, moet u het identificeren.
Het spijt me dat u dit moet doorstaan.
Vanwege de ruwe weersomstandigheden is het lichaam niet meer intact.
Ik neem hem wel.
Ja?
Het is Antia. -Antia?
Vanaf het kamp. Ze wil je spreken.
Je moet met haar praten.
Antia? -Met mij, mama.
Wat is er met je mobiel? Ik heb zo vaak gebeld, maar je neemt niet op.
Weet ik niet. Vast niet gehoord.
Hoe gaat het, schatje? -Heel goed.
Ava en ik komen je morgen halen. We vertrekken vroeg om op tijd te zijn.
Dat hoeft niet.
Ik ben met Bea. Ik heb haar hier ontmoet en we hebben massa's vriendinnen gemaakt.
Mag ik een week bij haar in Madrid logeren? Dat vind je toch niet erg?
Maar ik ken ze niet.
Het is mijn vriendin. Ik geef haar moeder en dan legt zij het wel uit.
Hallo. Hoe gaat het? Ik ben Claudia, de moeder van Beatriz.
Hoe gaat het met mijn dochter? -Geweldig.
Ik weet niet hoe ze was, maar het kamp heeft haar heel goed gedaan.
Ik wil je vragen of ze met ons mee mag naar Madrid.
AntĂ­a en zij zijn onafscheidelijk en blijven maar doorzeuren.
Het kamp is toch morgen pas afgelopen? -Klopt, maar ik ben eerder gegaan.
Ik wil ze graag vanmiddag meenemen.
Wat vind je ervan? -Tja...
Als ze dat zo graag wil.
Julieta, hoe gaat het? Ik ben Claudia. Kom binnen.
Ik vind het vreselijk voor je.
Hoe was je reis? Kom binnen.
De meisjes zijn aan het spelen. Ik heb niets gezegd.
Vindt Antia het niet raar dat ik kom?
Ze denkt dat je haar komt halen. Ze heeft Xoan gebeld...
maar die nam natuurlijk niet op.
Waar kan ik met haar praten? -Daar zitten jullie het prettigst.
Wil je iets drinken of eten?
Ik weet niet.
Loop maar door.
Ik ga haar halen.
Hallo, mama.
Dag, lieverd. -Hoe gaat het?
Ga zitten.
Ik wilde toch langer blijven.
Trek niet zo'n gezicht. Het is vakantie.
Hoe gaat het met papa? Die is brutaal. Hij heeft lak aan me.
Ik moet je iets vertellen. -Wat dan?
Toen je weg was, heeft het gestormd.
De boot waar je vader op zat en nog twee andere zijn verdwenen.
Niemand heeft het overleefd. -En papa?
Papa ook niet.
Is papa dood?
Ja.
Antia...
Waarom ging hij vissen als het stormde?
De storm brak in de middag los en je vader was 's ochtends vertrokken.
Sorry dat ik het nu vraag, maar wij wilden naar PatagoniĂŤ gaan...
en Bea wil niet mee, omdat ze bij AntĂ­a wil blijven, hier thuis.
O ja? -Ze kunnen natuurlijk niet alleen blijven.
Natuurlijk niet. -Wil jij soms bij ze blijven?
Mijn zoon gaat wel mee. -Hier.
De twee meisjes en jij. Na wat er is gebeurd, kun je wel rust gebruiken.
En Antia heeft hier meer afleiding. -Nou...
Tata Rosa regelt alles. Jullie kunnen lekker wandelen...
naar de bioscoop, uitrusten... -Ik heb geen kleren meegenomen.
Ik heb genoeg kleren: regenjassen, blouses die mij te klein zijn...
en jou veel beter staan. Je mag alles passen.
Lekker geslapen? -Heel lekker. En jij?
Ja. Zullen we straks gaan basketballen? -Ja, een tegen een, toch?
Natuurlijk. Als je durft natuurlijk. -Durf jij wel tegen mij?
Maar als ik win...
Een, twee... -Kom op, nou.
De dingen gebeurden buiten mij om.
Als voortekenen.
Hallo. We willen het appartement zien dat vrij is.
Een ogenblik.
Volg mij maar.
De keuken.
Het behang is wel druk. -Dat is juist gaaf.
We kunnen het altijd nog schilderen.
We willen het. -Dan wonen we dichtbij elkaar.
Bea en jij vonden een appartement vlak bij haar.
Je zorgde dat ik het huurde.
Eigenlijk was het allemaal te veel voor mij...
maar jij was zo sterk als een rots.
Je was opeens volwassen geworden.
Je ging naar Redes met Ava om het huis op te ruimen en te verkopen.
In Madrid zorgde Bea voor mij.
Ik had het niet gered zonder jullie.
Na je terugkomst spraken we weinig over je reis, je wilde me niet verdrietig maken...
en ik had de kracht niet je ernaar te vragen.
Kom, mama. We gaan proberen overeind te komen.
Bea, help even. -Ik kom.
Die daar, niet uitglijden. Sla de handdoek om haar heen.
Zo.
Pak die grote handdoek.
Deze? -Ja, die.
Om haar schouders.
Die hier...
en de andere. Voorzichtig.
Wrijf haar rug goed droog, dan krijgt ze het warm. Ze mag niet afkoelen.
Nu gaan we je haar fohnen.
Dag, mama. -Hallo.
Als je samen wilt eten, moet je opschieten. Ik heb met Bea afgesproken.
Vind je het mooi? -Ja.
Morgen wil ik de woonkamer doen.
Dat hoeft niet. Ik ben aan het behang gewend en Bea vindt het fantastisch.
Bea heeft een prachtig huis in zachte kleuren en moet hier niet wonen.
Zal ik een broodje voor je maken? -Goed, maar wel snel.
Ik kwam over mijn depressie heen met jouw hulp en vond werk dat ik thuis kon doen:
drukproeven corrigeren.
De rest van mijn tijd wijdde ik aan jou. Meer had ik niet nodig.
Vier jaar hier, toen Bea naar de VS vertrok...
ging je in retraite in de Pyreneen.
Die retraite zou drie maanden duren...
en daarna zou je gaan studeren.
Ik vond het vreselijk om je los te laten, maar je was weinig weg geweest...
en je leven had om mij en school gedraaid.
Ik had het recht niet om het je te weigeren en bovendien was je meerderjarig.
Ja?
Ja, dat ben ik.
Ik kom eraan.
De taxi is er.
Neem je het net mee? -Ja.
Laat maar, ik doe het zelf wel.
Nou, zorg goed voor jezelf en veel plezier.
Zorg jij ook goed voor jezelf.
En maak je geen zorgen als je niets van me hoort.
Ben je onbereikbaar?
Een retraite draait om afzondering.
En als ik ziek word? -Ga me nu niet chanteren?
Natuurlijk niet, lieverd. Ik heb werk en ik wil mijn aantekeningen ordenen.
Misschien schrijf ik een boek. Dus ik hou mezelf wel bezig.
Dat is fijn.
Mag ik je naar het station brengen?
Je houdt toch niet van afscheid nemen?
Goed.
Dag.
-Hallo.
Ik ben de moeder van Antia Feijoo. Ik kom haar ophalen.
Komt u maar mee.
Julieta Arcos? -Ja.
Ik ben de moeder van AntĂ­a. -Juana.
Wat prachtig hier.
Ik heb Liliane gevraagd ons thee te brengen.
Weet Antia dat ik hier ben? -Ja.
Ik wil haar zo graag zien. Die drie maanden zonder haar waren lang.
Natuurlijk.
Het heeft vast een reden, maar zolang niks van haar horen was moeilijk.
Moet ik nog lang wachten?
Julieta, het punt is dat Antia er niet is.
Zit ik verkeerd? Ik heb de kaart gevolgd. -Dit is het adres.
Antia had gedacht er nog te zijn, maar ze besloot eerder te vertrekken.
Dat is fraai. Ik kom uit Madrid. -Dat weet ik.
Waar is ze heen?
Ik hoop in de buurt. -Dat kan ik niet zeggen.
Wat?
Ik kan niet zeggen waar ze is. Sorry.
Weet je het niet?
Jij bent toch verantwoordelijk? -Antia wil niet dat ik het zeg.
Zeg je dat ze me niet wil zien?
Luister, Julieta.
AntĂ­a heeft haar eigen weg gekozen en daar maak jij geen deel van uit.
Ik snap dat dat pijnlijk is voor 'n moeder, maar ze vraagt je het te accepteren.
Ik denk dat ik de politie ga bellen.
Doe wat je wilt.
Maar je kunt het beter accepteren.
Ik snap dat het niet makkelijk is. -Wat hebben jullie haar gezegd?
We hebben haar geholpen. Je dochter had een enorme behoeftigheid.
Waar had ze behoefte aan? Ze had alles.
Toch voelde ze zich eenzaam en heel ongelukkig.
Je dochter ontdekte hier dat ze een spirituele dimensie miste.
Wat bedoel je?
Ze is opgegroeid in een ongelovig gezin en hier vond ze het geloof.
Ik wil dat ze het zelf zegt. Waar is ze?
Dat kan ik niet zeggen.
Wat telt, is dat AntĂ­a nu gelukkig is.
Denk nu eens niet aan jezelf, maar aan je dochter, dan zul je blij zijn.
Dat kun je niet zeggen. -Geef de moed niet op.
Misschien neemt ze contact met je op, maar geef haar de tijd.
Ik deed aangifte van vermissing en nam een privedetective in de hand.
De eerste maanden was ik alleen maar bezig jou te zoeken.
Ik ontdekte alleen hoe weinig ik van je wist.
Julieta Arcos? Ik heb een brief voor u.
Kunt u hier tekenen?
Bedankt.
Antia.
Dag, papa. -Hallo.
Heb je de foto gezien? -Ik kijk ernaar.
Mooie broer heb je, he? -Ja.
Heel mooi. -Wanneer kom je kennismaken?
Ik heb al gezegd dat ik het heel druk heb. Sorry, maar ik moet ophangen.
Ik bel je nog. -Straf me niet langer.
Mag ik gelukkig zijn nu je moeder dood is? -Ik wil niet over haar dood praten.
Jij bent nog mijn dochter en Antia mijn kleindochter.
De laatste keer dat ik haar zag, was ze nog klein.
Geef haar dikke kussen als je haar ziet. -Doe ik.
Ook voor jullie.
De eerste drie jaar kocht ik een taart voor je verjaardag.
Ik troostte me met de gedachte dat ik een kaart kreeg...
en op z'n minst je handschrift zag.
Ik verwachtte niets meer, maar zelfs dat was te veel.
De eerste drie jaar werd de taart weggooien om je verjaardag te vieren...
een traditie.
Inocencio, ik zeg de huur op. Ik ga weg uit Spanje.
Wanneer haalt u 'm leeg? -Zo snel mogelijk. Binnen een week.
Sorry.
Sorry voor de overlast van gisteravond. -De benedenbuurman heeft geklaagd.
Ik zal hem geen last meer bezorgen. Dag.
Ik zocht een wijk waar jij nooit was geweest.
Ik wilde wonen op een plek waar niets me aan jou zou herinneren.
Dag, lieverd. -Hallo.
Nee, blijf toch zitten. -Jawel, ik kom wel overeind.
Hoe gaat het? -Tja...
Door de laatste aanval is mijn hele linkerkant verlamd.
Hoe gaat het in je nieuwe huis? -Beter.
Alsof ik in een andere stad woon.
Ze zijn prachtig.
Vaarwel vulkaan Lorenzo Gentile
Ik heb ook iets voor jou. Het zit in mijn tas.
'De zittende man.'
Dank je, Ava.
Ik wil je iets vertellen voor je gaat.
Het is geen verklaring, maar.. -Het hoeft niet.
Tussen ons is alles allang duidelijk.
Het gaat over Antia.
Toen we jullie huis in Redes aan het opruimen waren, kwam Marian.
Antia, mijn meisje.
Ik kon niet voorkomen dat ze AntĂ­a zag en met haar praatte.
Ze vertelde alle details over Xoans laatste dag.
Over jullie ruzie...
en dat Xoan de zee opging ondanks dat de zee ruw was.
Maar Marian was er niet. Ze was al om 11 uur naar huis gegaan.
Xoan had haar vast gebeld en gevraagd wat ze had gezegd.
AntĂ­a heeft me nooit iets verteld. Ze heeft ook nooit iets gevraagd.
Ze heeft het mij wel gevraagd.
Ze vroeg me of jullie ruzie hadden gehad vanwege mij...
en of de zee inderdaad ruw was.
Ik wist niet meer hoe de zee was...
en voor de rest vond ik haar te jong.
Ze werd woest...
en maakte me uit voor hoer.
Ze gaf jou en mij de schuld dat Xoan was gaan vissen.
Ik snap het niet.
Ze heeft me nooit iets verweten.
We spraken weinig, dat is ook waar.
Maar pubers zijn ondoorgrondelijk.
Ik wilde haar ruimte geven.
Mijn glas...
De dag dat ze op reis ging, belde ze.
Hallo, Ava. Hoe gaat het? -Antia, nou ja kan beter.
Ik heb de diagnose MS gekregen, maar zeg niks tegen je moeder. Ik bel haar nog.
Ava, ik wil graag met je praten, maar ik weet niet of dit het juiste moment is.
Ze stelde me weer dezelfde vragen.
Maar een detail was veranderd.
Drie mensen waren schuldig.
Ze gaf zichzelf ook de schuld.
Wat was haar schuld?
Dat ze weg was en plezier maakte op het kamp.
Ik zei dat niemand de schuld had.
En als we wel schuldig waren, waren we al genoeg gestraft.
Toen zei AntĂ­a...
iedereen krijgt z'n verdiende loon.
Ik had je even vrij opgevoed als mijn ouders mij.
Toen we naar Madrid verhuisden en ik zo depressief was, zei ik niks...
maar ik voelde me schuldig over je vaders dood en die van de man in de trein.
Ik meed erover te praten zodat jij zonder schuldgevoel opgroeide.
Maar jij voelde het toch.
En ondanks mijn stilte stak ik je toch aan, alsof het een virus was.
Ik vroeg om palliatieve zorg.
Eerlijk gezegd was het zwaar. -Sorry.
Lorenzo Gentile. -Aangenaam.
We zagen elkaar in de ziekenhuislift.
Tot ziens. -Dag.
Ik dacht: wat een mooie vrouw...
maar zo terneergeslagen.
Ze komt vast voor iemand die ernstig ziek is.
Ik had niet gedacht dat dat Ava was.
Op Ava. -Op Ava.
Ava had me over je verteld. -Wat dan?
Dat ik je moest leren kennen.
Ava liet me Lorenzo na.
Ik sprak niet over je.
Er was geen spoor van jou in het huis, Je bestond niet.
Ik begon een nieuw leven met hem.
Dagen werden weken, weken werden maanden en maanden...
Er waren dagen dat ik niet aan je dacht.
Als een ex-verslaafde weer een keer zwicht, ook al is hij al jaren clean...
wordt de terugval hem fataal.
Jaren wist ik het zonder je te stellen...
maar ik maakte de fout om weer te hopen op een weerzien of op nieuws van jou.
Die belachelijke hoop sloeg de bodem onder mijn nieuwe leven weg.
Ik had niets meer.
Alleen jij bestaat.
Jouw afwezigheid vult mijn leven en maakt het kapot.
Pass de bal over. -Kom dan.
Pass dan.
Nee. -Hier, vangen.
Julieta?
Julieta.
Ik ben het, Bea.
Beatriz?
Ben jij het echt? -Natuurlijk.
Gaat het wel, Julieta?
Nou, nou. De laatste keer ging het zo goed met je.
Die meisjes deden me denken aan jou en AntĂ­a.
Dat zijn mijn nichtjes.
Wat is er gebeurd?
Laatst ging het zo goed met je.
Toen ik je zag, heb ik niets gezegd...
maar ik heb al twaalf jaar niets gehoord van Antia.
Twaalf jaar?
Ben je haar echt tegengekomen?
Ja, ik heb haar gezien, maar het was niet fijn. Dat had ik verzwegen.
Niet fijn? Hoezo?
AntĂ­a wilde niet praten. Ze deed van alles om me te mijden.
Ze zei dat ze me niet kende en dat ik haar voor iemand anders aanzag.
Maar ik wist dat zij het was en uiteindelijk kon ze niet anders.
Dat van die kinderen klopt?
Ja, drie. Ze had er twee bij zich.
Waarom wilde ze niet praten? Je was haar beste vriendin.
We waren meer dan dat.
We waren onafscheidelijk. Weet je dat niet meer?
Ja, natuurlijk. Jullie waren altijd samen.
We konden niet zonder elkaar. Helaas was het aan het einde een hel.
Een hel?
Je weet dus niets. -Nee.
Ik weet niets.
Ik ging in de VS studeren om van haar af te komen.
En toen ik haar belde, zei ze dat ze in retraite ging.
Ik vond het best, dan liet ze me met rust. -En heb je haar daarna nog gesproken?
Ze belde me een keer.
Maar ze was een ander mens.
Hoe bedoel je?
Ze zei dat ze zich schaamde voor onze relatie en dat ze me niet meer wilde zien.
Dat ze was veranderd en haar weg had gevonden. Ik hoorde daar niet meer bij.
Ze sprak als een bezetene. Ik werd er bang van.
Lorenzo?
Hoe gaat het? -Ik heb een droge mond.
Hier.
Wat een toeval dat jij er was, toen ik dat ongeluk kreeg.
Ik ben net terug uit Portugal.
Ik was naar je huis gegaan in de hoop je te zien.
Maar ik ben verhuisd. Ik woon ergens anders.
Dat weet ik. -Hoe dan?
Omdat ik je in het begin was gevolgd. -Was je me gevolgd?
Je was zo verward dat je het niet doorhad.
Toen ik besefte dat ik veranderde...
in zo'n obsessief personage van Patricia Highsmith...
omdat ik me achter elke hoek verstopte...
en je huis in de gaten hield...
stopte ik daarmee en vertrok ik naar Portugal om te schrijven.
Ik ben net terug.
Sorry, dat ik zo afscheid van je had genomen.
Heb je ze gelezen? -Nee...
ik had geen tijd en durfde het niet. -Lees ze maar, en vernietig ze daarna.
Camperplaats Cioss Sonogno, Zwitserland
Lieve mama, ik weet niet of je nog in Madrid woont of bent verhuisd...
maar ik heb geen ander adres.
Ik heb drie kinderen.
Xoan, de oudste...
is, amper negen jaar oud, in een rivier verdronken.
Ik ben gek van verdriet.
Op deze momenten, de ergste van mijn hele leven...
denk ik aan jou.
Nu begrijp ik wat je voelde toen ik verdween.
Ik had er geen besef van.
Alleen iemand die die pijn kent, weet wat het is.
Ik ga haar niet om uitleg vragen.
Ik wil alleen bij haar zijn.
Maar ze vroeg me niet te komen.
Na dertien jaar durft ze dat niet meer, maar ze heeft haar adres gegeven.
YLF-vertalingen: Corina Blank