Od 10 lat każdy wywiad zaczynam tak samo.
Kiedy zakochałeś się w hip-hopie?
W hip-hopie zakochałem się włócząc się po parkach.
Z płytami, mikrofonem.
- W 1977. - Tańczyło się w parkach.
Pamiętam Bronx w 1979.
Z gramofonem przed budynkiem.
Zasilanie z lamp ulicznych.
Prosto ze słupa.
- MC, DJ, break-dancing. - Break-dance. Beat,
rymowanie. Pokochałem to.
Miałem 12 lat i oglądałem Wild Style.
To było nowe i świeże.
Break-dancing, rapowanie, walka. Cała kultura.
Bambaataa show i Afro-Islam.
Wyrażaliśmy siebie.
Hip-hop mnie ruszał.
To był język ludzi, których znałem.
I pokochałem to od razu.
To było moje przeznaczenie, tak czy inaczej.
Tak już postanowiono.
Usłyszałem "Eric B. is President".
Usłyszałem "The Message".
Eddie Cheeba był pionierem.
- Sugarhill Gang... - "Rapper's Delight".
- Początek rapu.
- Funky Four Plus One More. - Plus One More.
- Furious Five, "Freedom". - Improwizacja.
- "Sucker MCs" Run-DMC. - "Sucker MCs" na żywo.
"Grandmaster Flash on the Wheels of Steel".
Cold Crush Brothers.
Cold Crush.
- Cold Crush. - Grandmaster Flash.
Treacherous Three, "Body Rock". Spoonie Gee, "Love Raps".
- "Rebel Without a Pause". - Eric B. i Rakim.
- EPMD i reszta. - Public Enemy jako grupa.
To klasyka. Nawet dzisiaj.
Podobało mi się to brzmienie i słowa.
Zręczny język.
Czułem, że mogłem im uwierzyć. Inni od całej reszty słyszanej w radiu.
- To chcę robić. - Wciągnęło mnie.
To była wolność.
Pamiętam dzień, kiedy zakochałam się w hip-hopie.
To było 18 lipca 1984.
Cześć.
Patrz, co oni robią.
Chodź.
Chodź tu.
To byli Slick Rick, wtedy Ricky D.,
Dana Dane i Doug E. Fresh. I tak poznałam hip-hop.
Rok później Ricky D. dołączył do Get Fresh Crew...
i nagrał klasyczny "The Show" z "La Di Da Di".
Dana Dane nagrał swój hit "Cinderfella".
Nie wiedziałam, jak ważny będzie dla mnie hip-hop.
Hip-hop był młody, naiwny, zagubiony, niewinny...
i łobuzerski. Jak ja.
I kiedy dorastałam,
hip-hop dorastał ze mną.
Z czasem przejął na siebie wszystko,
moje sny.
Czułam hip-hop, a on czuł mnie.
Każdy, kto kocha tę muzykę, czuje to samo.
To imprezka dla ciebie.
Zaraz przyjdę.
Daj spokój. To twój ostatni dzień.
Muszę skończyć redakcję książki.
- Dre dzwoni. Połączyć go? - Tak, połącz go.
- Jak się masz? - Co słychać?
Nie dam ci tak odejść.
- Masz mnie na głośniku? - Nie.
No tak, ale jestem sam.
Co dobrego?
- Najpierw przeproś. - Za co?
Przeproś. No wiesz, "przepraszam..."
Dobra, przepraszam, że jestem samolubnym dupkiem.
Niecierpliwym, aroganckim dupkiem.
Dobra, nie przesadzaj, Sid.
Wie, że moczyłeś się do 12. roku życia?
Dobra, przepraszam, że jestem samolubnym, aroganckim...
-"Nie umiejącym tańczyć..." - Wariatka! Nie...
- Tego już za wiele. - Mam tu recenzję.
Idzie na sam dół.
- Ja... - Nie umiejącym tańczyć...
Nie umiejącym tańczyć dupkiem, który wykorzystuje przyjaźń...
z piękną, bystrą, wyrozumiałą pisarką hip-hopową...
- z Los Angeles Times. - Nowym redaktorem XXL.
Nowym redaktorem XXL dla własnych korzyści zawodowych.
Zadowolona wreszcie?
Gratuluję. Masz kolejny przebój.
Dzięki, Sid.
Nie mogłeś zaczekać tydzień?
Wrócisz na imprezę Russella?
Jakbyś był na ty z Russellem Simmonsem.
- To cały ja. - Będę w domu przed przyjęciem.
Jestem spakowana, moje rzeczy wysłane.
Nie mogę się doczekać. Trzymaj się.
Dobra, cześć, Dre.
Dla wielu hip-hop był kumplem,
który z nami rozmawiał,
który nas rozumiał.
I właśnie tak było ze mną.
Jak w każdym związku patrzyłam, jak się rozwija.
Jak się zmienia.
- Dobra robota. - Jak tam?
Ja i Fab chcieliśmy się z tobą skontaktować.
- Jak okładka? - Pracuję nad tym.
Cześć.
- Naprawdę? - Tak.
Jasne.
Spragniona?
Zapracowałam na wolny wieczór.
Idę się zabawić. Też powinnaś.
Bawię się.
Co to było?
Dlatego unikam randek.
Poznaję tylko facetów z branży, a ci są niedorobieni.
Jak on?
Dziwnie, jak hip-hop dorasta.
Od blokowych imprez w Bronxie po szampana w Soho.
Co podać?
Przygotuj pani perfect 10.
Martini z cytryną dla pana.
Rusz się i uściskaj mnie.
Witaj, kochany.
- Tęskniłem. - Ja też. Co porabiałeś?
- Sid. - Patrzcie go
Tu jesteś.
- Dre, przestań. - Trzymam cię.
- Zostawiłeś mnie. - Nie gniewaj się. Daj buziaka.
Sidney, chcę ci kogoś przedstawić.
- Mój Boże. Sidney. - Cześć.
- Miło mi. - Mnie też.
- Tyle o tobie słyszałam. - Mam nadzieję, że dobrego.
- Wyglądasz super. - Ale ty lepiej.
Świetna sukienka.
Jakie piękne kolczyki.
- Słyszysz coś? - Brzmi jak męskie ego.
- Znowu. - Ale zabawne.
- Powinnyście to wystawić. - Tylko droczymy się z tobą.
Jest Steve. Muszę z nim porozmawiać.
- Było mi miło. - Mnie też.
- Będę tutaj. - Kocham cię.
Całkiem niezła.
Tak, jest niesamowita.
Niesamowita?
Nie tak opisywałeś kobiety.
Ona nie jest jak inne.
Pokażę ci coś.
- Czy to to, co myślę? - Tak.
- Dzisiaj to zrobię. - Co?
- Jesteś pewny? - Tak.
Niedawno ją poznałeś.
Wiem, ale myślę, że to ta właściwa.
Wycofuję kasetę "Slow Jam Deluxe".
Tę "Slow Jam Deluxe Get the Drawers"?
Tę z Lutherem, Sade i mixem "Adore" Prince'a.
- Aż tak, naprawdę? - Mówię poważnie.
- Czemu tak patrzysz? - Sama nie wiem. Dorośliśmy.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Ja też.
Idę.
Będzie dobrze. Zaufaj sobie.
- Mój oddech nie śmierdzi? - Nie.
Dobra, idę więc.
Jesteś tu od miesiąca, a wciąż nie rozpakowana.
Byłam zajęta. Pracuję dla czasopisma.
Poza tym, ten chaos to porządek.
Wiem, gdzie wszystko jest i gdzie ma być.
Więc gdzie to położyć?
To do masażu.
Akurat, jakbym nie wiedziała...
Do masażu. Mężczyźni zabierają za dużo czasu.
Jak Terry McMillan.
- Nie mów tak. - Mówię ci, nie jest z tobą dobrze.
Nie znalazłam nikogo, kto by mnie rozumiał.
- Jak Dre? - Znowu.
Nie myśleliście o związku?
Dre raz mnie zapytał, jeszcze na uniwersytecie,
czy chcemy czegoś więcej niż przyjaźni.
Powiedziałam nie.
Nie? Co z tobą, kobieto?
Wiele przeżyliśmy.
Właśnie. Powinniście być razem.
Byłoby wam dobrze.
Związki się kończą. Ludzie złoszczą się, przestają rozmawiać.
Rozwiodłaś się z Terrellem.
- Rozmawiasz z nim? - Ciągle.
O alimentach, o tej zdzirze, z którą mieszka.
Dre wytrzyma z kobietą miesiąc.
Tę chyba sobie zatrzyma.
Zaprosiła mnie na wieczór panieński. Co mam kupić?
Wybrać coś za ciebie?
Mogłabyś?
- Jasne. - Jesteś super.
A co z tym masażystą?
Szybko, wolno.
Sidney.
Przyszłaś.
Cześć.
Dziękuję. Ciekawe, co to jest.
Zajmijmy się panem młodym.
Powtórzę pytania.
Jak Dre ma na drugie imię?
- "Milutki". - Romulus.
- Co powiedziałaś? - Wiesz?
- Romulus. - Tak jest.
Imię tancerza z klubu w Detroit.
Dobrze, ciociu.
Dobra, nieważne. Zgadza się.
Jaki jest jego ulubiony drink?
- Cosmo. - Miś.
Martini z cytryną. Macallan 25, jeżeli chce zaszpanować.
Znowu racja. Macallan 25.
A ulubiona piosenka?
"Bridge is Over", Boogie Down Productions.
Wystarczy. Ona za dużo wie.
A może teraz...
- Od kogo to? - Moi.
Dziewczyny, dziewczyny.
Na noc poślubną.
Jesteś niesamowita! Są świetne.
Cieszę się.
Dobra, a teraz prezent od Sidney.
- Ale pudełko. - Różowe.
Zachowaj kokardę.
Dziękuję. Jesteś kochana.
Ładne. Bardzo ładne.
Pasują do mojego pejcza.
Zabiję Fran.
Było mi tak wstyd, Dre!
- I byłam głodna. - Pewnie.
Były tylko kanapki z ogórkiem.
Reszty nie trzeba.
- Dzięki, że przyszedłeś. - Przestań.
Dobre, co?
Uwielbiam je.
Nie mogę udawać.
Reese lubi taką elegancką restaurację.
Białe obrusy, dużo srebra.
Zabiera tam klientów.
Odkąd ją znam, nie jadłem hot doga.
Cóż, musi być niezwykła.
Tak. To czekoladka.
- Czekoladka. - Tak.
Wyjaśnij mi to.
Szukamy kandydatki na żonę.
Ładnej, bystrej, z klasą, ale nie snobki.
Wiesz, diabelnie seksownej, ale nie dziwki.
To jest czekoladka. Moja Reesie.
Niech cię nie zmyli jej biurowa garderoba.
- W łóżku jest szalona... - Za dużo informacji.
Tak tylko mówię. Z drugiej strony,
te dziewczyny z klipów, z podniesionym biustem,
z tyłkami na wierzchu...
Kociaki w stylu Cyndi Lauper.
Lubią się bawić.
Nie zrozum mnie źle, to też mnie kręci.
Tak mnie kumpel uczy głupiego patrzenia na kobiety.
Faceci są głupi i prości.
Bo wy, kobiety, jesteście zbyt skomplikowane.
Chcecie zamienić facetów w żonkosi.
- My tak nie możemy. - Reese się udało.
Kąśliwa, kąśliwa, kąśliwa.
Powiedz mi, Dreskie,
jaka ja jestem?
Mogłabyś grać w klipie. Zrób tak.
- Dre. - Zrób.
- Dre. - Cholera.
Co powiesz na to? Nigdy nie miałam kominka.
Fajne, ale nie w twoim stylu.
- To jest niezłe. - Pary to uwielbiają.
Ani zbyt męskie, ani zbyt kobiece.
Jest kompromisowe.
Nowożeńcy, czyż nie mam racji?
- Nie... - Błagam, jesteśmy przyjaciółmi.
Przepraszam.
Myślałam... Cóż, jeśli...
będę mogła pomóc, proszę mnie zawołać.
Czemu tak powiedziałaś?
- Jak? -"Błagam". Jakbym był nikim.
Bo jesteś.
Cholera, widzisz? Zapomniałem.
Mam sprawdzić tego MC, z którym podpisuję umowę.
Do jakiego więzienia idziesz?
To impreza "Mikrofon dla każdego".
- Co robisz wieczorem? - Nie mogę, Dre.
Czemu? Pamiętasz, jak to robiliśmy?
Z klubu do klubu, całą noc. Rano jajka na kiełbasie.
- Rano wstaję. - Bez jajek i kiełbasy.
Masz to w sobie.
Posłuchaj muzyki.
Żadnych jajek.
- Żadnej kiełbasy. - Dobra, przestań już!
Wyglądam na zdenerwowanego?
- Tak. - Jest już?
- Jest. - Co?
Hej. Dre Ellis, Sidney Shaw.
Millennium Records. Masz kontrakt?
- Nie. - Nikt cię nie złapał?
Cześć, mała. Kręcisz mnie.
Do zobaczenia. Fajna.
Weź to, proszę. Zadzwoń do mnie.
Pamiętam cię. Kiedyś...
- Rozwieszałeś plakaty Def Jam. - Masz dobrą pamięć.
To było kiedyś.
Chcemy robić coś wielkiego. Z artystami jak ty.
Weź to i zadzwoń wkrótce.
Dacie mi grosze, a zarobicie miliony.
Zabawne. Masz poczucie humoru.
Szukasz umowy. Mogę to gdzieś włożyć?
Dobra. Słuchaj... Będę szczery...
Twoja wytwórnia nie jest na mnie gotowa.
- Widziałem waszych artystów. - Gra.
Poszerzamy horyzonty.
Wiem, gdzie cię szukać. Wiem, gdzie jest Millennium.
Dzięki, że przyszedłeś.
Mój numer...
- Niesamowite. - Dobra.
Dre, Dre. To Dre.
Przepraszam, Dre.
Ren i Ten.
Jak leci? Jestem Ren.
- Ja jestem Ren. - Dobra.
Dalmatyńczyki hip-hopu.
Białe w czarne łatki. Chwytasz?
Reprezentujemy jedność. Drużynę ja-i-ty.
- Racja. - Dzięki.
Fajne. Chodźmy.
Porozmawiajmy o okładce płyty.
Widzimy to tak:
Stoimy, a koło nas 101 dalmatyńczyków.
Będę miał białe futro w czarne łatki.
A ja czarne futro w białe łatki.
Żeby ich zdezorientować.
Publiczność nie wie, co jest.
Jedna rzecz i obrót o 160 stopni.
160 stopni?
- Spoko, Ren, Stimp... - Rin Tin Tin.
Rin Tin Tin. Rin, co mogę zrobić?
Dobra, Dre.
- Ren i Ten. - Dalmatyńczyki hip-hopu.
D-A-L-M-A... No wiesz, -tyńczyki.
- Nie, nie wie. - Nie wie.
Nie wie. Powiem mu.
- Jesteśmy waszą grupą. - Wczoraj podpisaliśmy kontrakt.
- Racja. - Tak.
2002. Ren i Ten.
Uwaga. O co chodzi?
Co to będzie? Przejmiemy to.
Ty i ja. I on.
Hej, Dre.
Podpisałeś umowę beze mnie?
Zobaczyłem ich i musiałem. Są niesamowici.
Biało-czarny rapujący duet. To jest hit.
Tani chwyt.
Nie mają talentu. Są do niczego.
Wczoraj widziałem prawdziwego MC.
Gra prawdziwy, oryginalny hip-hop.
Sprzedaję płyty, jakie ludzie kupują.
Potrzebuję zespołu w MTV. Ben i Ken...
Ren i Ten.
To przyszłość. Eminem przetarł szlak.
Będą jak Paul McCartney i Stevie Wonder.
Paul McCartney i Michael Jackson.
Zrobią nową wersję "The Girl is Mine".
Właśnie po to cię sprowadziłem. Świetny pomysł.
Zaostrzymy słowa piosenki.
Na mocniejsze.
Poważnie?
- Tak. - Naprawdę mam to zrobić?
Chcesz pracować dla Millennium?
Właśnie to robimy. Robimy hity.
Jeśli chcesz prawdy, idź do Ruckusa.
My dbamy o zysk.
Idź na wieczór kawalerski.
Poślub tę swoją fajną kobitkę.
Baw się dobrze podczas miesiąca miodowego.
A jak wrócisz, zajmiesz się Renem i Tenem.
Rozumiemy się?
Tak.
Mój chłopak.
Co tu robisz? Co z wieczorem kawalerskim?
Wiesz, myślałem...
o wczoraj.
O tym MC.
Jestem tchórzem, o którym piszesz,
kiedy mówisz: "Hip-hop się zagubił".
Sid, czułem twoje spojrzenie nawet z takiej odległości.
Byłem gotów opuścić Millennium.
Walnąć przemowę i odejść.
Ale pomyślałem o pieniądzach, awansach i garniturach.
- I stchórzyłem. - Nie stchórzyłeś.
Trochę stchórzyłem, sama przyznaj.
Troszeczkę? Taka mała, nieznaczna odrobina tchórzostwa?
- Dobra, może troszeczkę. - Widzisz?
Wszyscy się sprzedajemy. To biznes.
Czemu to takie skomplikowane?
Chciałem robić muzykę. A nie robię.
Zawieram umowy. To wszystko.
Mam od nich 10 procent.
Dobra, 30 procent.
Dobra, 50 procent, ale rozumiesz.
Chodź tu, chodź.
Będzie dobrze.
Tylko zaufaj sobie.
Pamiętasz Get Fresh i Kangol Crew?
Pewnie.
To był dzień.
Chciałbym do niego wrócić.
Będzie dobrze.
- Lepiej idź. - Tak.
Lepiej już idź.
Czekaj, Dre, czekaj.
Jesteś pewny tego ślubu?
Tak, tak.
Kocham ją...
i wiesz, chcę poślubić...
Reese.
Chcę poślubić Reese.
Kocham ją.
Dobra.
A więc... Idź na ten wieczór kawalerski.
Striptizerki czekają.
Racja. Dobra.
- Cześć. - Dobra.
Co jest?
Co?
Dziwnie na ciebie patrzy. Co się stało?
Nic. Nic się nie stało.
Chwilę.
Przespaliście się?
- Nie. - Ty zdziro.
- Co zrobisz? - Nic.
To był tylko pocałunek.
Z języczkiem?
Trochę.
- Czułaś coś? - To był błąd.
Akurat! Ona poślubi twojego faceta.
Dre to nie mój facet. To przyjaciel. I tyle.
Proszę państwa, proszę usiąść.
Pozwolisz na to?
- Ja... - Ona go nie zna!
- Przestań! - Czemu?
Wszyscy i tak wiedzą. To twój facet.
- Zamknij się. - Powiedz coś.
...aż do śmierci?
- Tak. - Ona go nie zna.
Andre Romulus Ellis, bierzesz Reese Marie Wiggum...
- Pozwolisz na to? - Tak, France.
...w zdrowiu i chorobie,
w bogactwie i biedzie, aż do śmierci?
- Tak. - Wcale nie.
Obrączki.
Powiedz coś.
Jeżeli ktoś zna powód, dla którego...
tych dwoje nie powinno się pobrać,
niech przemówi...
- To twój facet. - Cicho.
Powiedz coś.
Mocą nadaną mi przez stan Nowy York,
ogłaszam was...
mężem i żoną. Pora na pocałunek.
Nie wierzę.
Przedstawiam wam panią i pana Ellis.
Idiotka.
Nie wyobrażałam sobie...
wejścia hip-hopu do komercji.
Hip-hop był osobisty, należał tylko do mnie.
Zaczęło się od Fab Five Freddy i MTV.
Każdy, kto miał telewizor, mógł go posłuchać.
Musiałam się dzielić.
Nie mogłam się z tym pogodzić.
Nie w tę środę, ale w następną.
- Już się cieszę. - Dzwonili z Hot 97.
Chcą, żebyś przyszła.
Teraz nie mogę. Za dużo roboty.
Mamy daty wyjścia albumu Kelby Dawsona.
- Do następnego wydania. - Super.
- A wywiad? - Jutro.
Mecz Nets z Knicks w środę. Jesteś wolna?
Niech Rashad to zrobi.
Jego agent mówi, że prosił specjalnie o ciebie.
Musisz mieć faceta, ale to zła przynęta.
Za to ty nęcisz za nas obie.
Nie chcesz urazić swego przyjaciela,
- ale znajdź coś prawdziwego. - To jest do masażu, dobra?
Dobra.
Wejdź tam. Uczeszemy cię,
kupimy odpowiednie ciuchy,
żebyś dobrze wyglądała na randce.
To interesy, a nie randka.
Zawsze jakaś szansa.
- Więc nęć. - Nie zamierzam.
Dobrze, dobrze.
Już jest.
Nie. Nie jestem.
Jestem już wystarczająco nęcąca.
Sidney Shaw, jak się masz?
- Dobrze. A ty? - Świetnie. Kelby Dawson.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie szkodzi.
Skąd wiesz, że to lubię?
Mam swoje źródła.
Dzięki za ten wywiad. Wiem, że nie lubisz prasy.
- Czyżby zaskoczona? - Tak.
Sportowcy lubią światła reflektorów.
Myślałam, że nosicie kolczyki,
norki i wygłupiacie się do kamery po rzucie wolnym.
Bardzo zabawne.
Nie noszę norek.
- Proszę, perfect 10. - Co u was?
- Napijmy się. - Pogadamy później.
- Jak leci? - Hej, Dre.
- Jak się masz? - Cześć.
Nie poznałem cię. Świetnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Naprawdę.
- Jak leci? - Przyzwyczajam się do nowej pracy.
- Super. - Jak podróż poślubna?
- Świetnie. - Dzięki, że pytasz.
- Super. - Ekstra.
- To Kelby. - Dre Ellis.
Twój fan, tyle że grasz z Knicks.
- Jesteś w IMG? - Miło było. Musimy iść.
- Przedstawicie ich? - Dalmatyńczyki.
Super.
To Ren i Ten. Podpisali z nami kontrakt.
Gratulacje.
Dalmatyńczyki hip-hopu.
Właśnie. Reprezentujemy jedność.
Białe i czarne.
- Jedna miłość. - Pozostań czarny.
Świętujemy. To klienci Reese.
- Są świetni, Sid. - Miło było.
Są niesamowici i wiedzą o tym.
- Na lewo, bracia. - Dobra.
To twój były?
Nie. Dorastaliśmy razem. Nic z tych rzeczy.
Naprawdę?
Mamy rozmawiać o tobie.
Kiedy zakochałeś się w hip-hopie?
Czekajcie. Czekajcie, czekajcie.
- Co robisz? - Co jest?
Co to ma być?
Chcemy tylko dodać smaczku.
Jak przerywnik w "The Girl is Mine".
Prawdziwy hip-hop.
Styl dalmatyńczyków.
- To dobry pomysł. - Super.
To nie jest dobry pomysł.
To zły pomysł. Idiotyczny.
Tak jak te stroje. Są idiotyczne.
Dre, rozmawialiśmy już o tym.
Tak.
Rzeczywiście.
Lecisz tak...
Co robisz?
Dokąd idziesz?
- Odchodzę. - Daj spokój. Co ty wyprawiasz?
- Cześć. - Dokąd idziesz? Dre.
- Dre! - Niech idzie.
Tracę pieniądze. No dobra.
Wracamy do początku.
Jak to działa? Naciska się coś?
Dokąd?
Fort Greene.
- Przez Manhattan czy Brooklyn? - Obojętnie.
- Sidney Shaw. - Nie rozpoznano.
Co ja robię?
Kiepski dzień, Dre?
Znamy się?
- Jezu Chryste. - Pamiętasz mnie?
- Mały świat, co nie? - Tak.
Co jest? Jakiś kontrakt nie wyszedł?
Zabawny jesteś. Jeździsz taksówką?
- Czemu? - Byle z dala od kłopotów.
- Jak w Millennium? - Odszedłem dzisiaj.
- Co? - Tak.
- Simon wisiał ci kasę? - Nie.
- Wywiesili cię za okno? - Nie muszę się ...
spowiadać taksówkarzowi. Jedź, dobra?
Dobra. Żaden problem.
- Chcieli ci ukraść pannę? - Nie.
Jestem żonaty i tylko ja z nią to robię.
W porządku.
Wiesz, czemu odszedłem?
Niby czemu?
Odszedłem z Millennium,
bo miałem dość tego gówna, które oni nazywają hip-hopem.
- Byłem zmęczony. - Rozumiem.
- Dłużej nie mogłem. - Rozumiem.
- Musiałem odejść. - Szanuję to.
- Szanujesz to? - Tak.
Jak Grinch, który ukradł hip-hop.
Rośnie ci serce. Masz dorosłe serce.
Wrócisz i dasz hip-hopowi...
- nową szansę? - Ciebie to śmieszy?
Tylko się z tobą drażnię.
- Zatrzymaj. - A Brooklyn?
- Ranisz moje uczucia. - Żartowałem.
Nie bierz tego do siebie.
- Reszta dla ciebie. - Dzięki.
Posłuchaj, stary. Nie daj się zdołować.
Sid!
Proszę podpisać.
- Dziękuję. - Dobra, dzięki.
Co słychać? Uwierzysz? Są od Kelby'ego.
Dobrze robisz wywiady.
- Chce się umówić. - Widzę.
Ja napisałbym karteczkę: "Randka?"
- Z wariantami: tak, nie, może. - Zawsze byłeś romantykiem.
Masz może chwilę?
Tak. Co się dzieje?
A to?
Dobra.
Common Sense, " I Used to Love H.E.R".
To najlepszy kawałek wszechczasów.
- Tak. - Dlatego piszę, a nie rymuję.
Ta piosenka przypomina mi nas.
- Tak? - Tak, kiedyś.
Pamiętasz, jakie uczucie wywoływał hip-hop?
Był jak świeże powietrze.
A "The Bridge is Over"? Pamiętasz?
- Pierwszy raz? - Tak.
- Prawdziwe. - "You Gots to Chill".
- Z... - Z grupą licealistów.
"Bonita Applebum". To było ekstra.
I "Paul Revere". Uwielbiałam to.
- Niezłe było. - Beastie Boys.
To oni z tym weszli.
Już tego nie czuję. Rozumiesz?
Nie pamiętam, kiedy ostatni raz czułem.
Nie pamiętam...
Chcesz porozmawiać? Co ci chodzi po głowie?
Odszedłem dzisiaj.
Rzuciłem Millennium.
Zostawiłem to wszystko dzisiaj.
I co teraz zrobisz?
Myślę...
Chciałbym otworzyć własną wytwórnię.
Robić taką muzykę, jaką chcę robić.
Muzykę, która powinna się ukazać.
Traktować artystów jak partnerów.
Zarabiać we właściwy sposób.
Cholera. Dla odmiany, być tym dobrym.
Zwariowałem?
Jesteś super.
- Tak? - Jesteś super.
- Tak naprawdę? - Tak.
To jest pomysł, Dre.
Już widzę, jak świętujemy nagrodę Grammy.
Ładnie brzmi. Grammy.
Cholera, Dre. To jest super.
Boję się, Sid.
Jak więc zamierzasz...? Masz pieniądze?
Trochę. Nieco oszczędności.
Muszę znaleźć inne źródła, ale nie będę się tym przejmował.
To ostatni z problemów.
Najpierw muszę znaleźć artystę.
- Co robisz? - Znalazłeś inne źródło.
- Nie wygłupiaj się. Nie... - Weź.
- Nie wezmę twojej kasy. - Daj spokój!
Jesteś moim kumplem.
Wierzę w ciebie.
Weź ten czek, otwórz własną wytwórnię...
i będzie świetnie.
Czasami jesteś niewiarygodna.
Co robisz wieczorem? Świętujemy?
Nie mogę. Mam randkę.
Z Kelbym? Tak? Zgodziłaś się?
Masz jego numer? Zadzwonię i odwołam.
Powiem, że dziś idziesz ze mną.
Muszę iść.
To tak?
Dajesz kasę i idziesz? Zostawiasz mnie samego?
- Cześć, Dre. - Tylko bez całowania.
Cześć, Dre.
Gdy myślisz, że wiesz wszystko,
hip-hop przypomina ci, czemu się w nim w ogóle zakochałaś.
Panno Shaw, witamy w Shangolly's.
- Zna pan moje nazwisko? - Proszę. Tędy.
Wielki Boże. Dziękuję.
Perfect 10.
Dziękuję.
Ostrożnie.
- Dziękuję. - Zaraz wracam.
Dobrze.
Hej, Reesie.
Jak się masz, kochanie?
- Jak minął dzień? - Ciekawie.
Znowu wziąłem twój telefon.
Cały czas miałam telefony od twoich byłych.
- Proszę. - Dziękuję.
Kochanie...
Kocham cię.
Rzuciłem dzisiaj pracę.
Dlaczego?
Po prostu... Musiałem.
Otwieram własną wytwórnię. Będę robił to, co chcę.
Robiłeś to w Millennium.
Nie.
Wiesz, jak bardzo kocham muzykę...
i hip-hop. W Millennium straciłem to.
Bez uzgodnienia ze mną?
Tu chodzi o mnie.
Próbowałabyś mnie przekonać...
Skąd ta pewność? Nie wiesz tego.
Mówisz, że nie próbowałabyś?
Próbowałabym. Od tego tu jestem.
Za bardzo ulegasz emocjom.
Nie możesz tak podejmować życiowych decyzji.
Nie jesteś moim prawnikiem!
Jesteś moją żoną!
Więc uzgadniaj ze mną takie plany.
Żona wspiera męża.
Potrzebuję twego wsparcia.
Dobrze więc.
Zadzwonię do paru grubych ryb.
- Zajmę się tym. - To już załatwione.
Sid pomoże w inwestycjach i...
- Sidney o tym wie? - To przyjaciółka.
Przyjaciółka. Dobra. Cholera, Dre.
Wszystko masz pod kontrolą. Cieszę się.
- Daj spokój, Reese! - Ty daj spokój.
Dre, w porządku.
- Dobrze było. - Dobrze?
Przywykłaś, że dla ciebie facet zamyka knajpę?
Gotuje, obsługuje cię jak królową? To normalne?
- Ach, ci sportowcy. - Nie.
Teraz liczysz na seks, tak?
- No cóż, tak. - Tak?!
Taki jest plan. O to właśnie chodzi.
Randki, odprowadzanie do domu, itd.
- Przemyślałeś to? - Jestem szczery.
Gdy dwoje ludzi przebywa razem, to coś będzie.
Skąd wiesz, że będziesz wystarczająco długo?
Myślę, że mam szansę.
Nie było aż tak dobrze.
Musisz jeszcze popracować.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Chodź tu.
I jak było?
Nieźle.
Rashawn. Chris Rashawn. Jest kierowcą.
Nie, to nie skarga. Jest kierowcą.
Nieważne. Dziękuję.
- Halo. - Jak tam?
- Kto mówi? - Dre.
Wiesz, która godzina? Czemu szepczesz?
Cicho. Jak randka?
Dobrze.
Dobrze jak:
"Było świetnie, ale muszę iść"?
- Czy: "Zostanę na deser"? - Deser.
Spacer promenadą.
I kawa, którą teraz robię.
Sidney. On tam jest?
- Bardzo ci się podoba. - Gotował dla mnie.
- Ja też. - Jajecznica się nie liczy.
Widziałaś na własne oczy, jak gotował?
- Widziałaś? - Nie.
Nabrał cię. Oszukał, że gotował.
- Niby po co? - Żebyś zrobiła mu kawę,
by poklepać twój tyłek.
Znam się na tym.
- Poskutkowało. - Sidney. Naprawdę?
- Zrobisz to? - Do widzenia, Dre.
Sidney. Sidney. Cholera.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobra kawa. Naprawdę dobra.
Tak, kupiłam w Balducci's.
Wspaniały aromat.
- Kochajmy się. - Dobrze.
Przepraszam pana. Czy pracuje tutaj Chris Rashawn?
- Jest w środku. - Dziękuję.
Uwaga.
Jak leci?
Co tu robisz?
Ja ruszam...
Otwieram własną wytwórnię.
I dowiedziałem się, że ten fajny MC tu pracuje.
Czego chcesz? Rapu do poduszki?
Już nie. Szukam prawdziwej muzyki.
Nie rozumiem cię, stary.
Jednego dnia w garniturku.
- A teraz prawdziwa muzyka. - O co ci chodzi?
Czekasz na kontrakt? Gdzie haczyk?
To nas różni. Mój talent to mój haczyk.
Jesteś MC jeżdżącym taksówką.
Mam pracę. O nic cię nie proszę.
Ja też mam pracę, a proszę o pomoc.
Powinieneś mieć więcej dumy.
Wiem, po co tu przyszedłeś.
Lansowałeś kukiełki, a teraz chcesz mnie?
Dalmatyńczyki i inni. Mam ci ufać?
Dobra, masz rację.
Mogę ci dać tylko moje słowo.
Staram się zrobić coś prawdziwego.
To może być nasz haczyk. To moja wizja.
Żadnych błyszczących garniturów, łaciatych futer. Żadnego chłamu.
Tak naprawdę...
Potrzebuję cię.
- Chcesz mi pomóc? - Tak.
Naprawdę?
W porządku.
Weź to. I to.
Tylne siedzenie.
Położę to tu. Przyniosę ci kawy.
Ile zajmie ci mycie siedzenia?
O, chcesz...
Ja mam je wyczyścić?
- Za brudne dla ciebie? - Nie, nie.
Sam jestem brudny.
- Tak? - Tak.
Tylko nie pobrudź paznokci.
Wzajemna pomoc.
- Tak to jest. - Dobra?
Znajdziesz jakieś drobne, są moje.
Dobra.
- Nie wdychaj tego. - Otworzę okno.
Brudas.
- Zadzwoń. - Zadzwonię.
Do zobaczenia.
- Cześć... - Hej, Reese.
- Sidney. - Nie widziałam cię tu.
Zazwyczaj nie mam czasu.
Ale odkąd Dre zaczął z tą wytwórnią,
mam więcej wolnego czasu.
To dzięki tobie wróciłam do ćwiczeń.
- Mnie? - Tak.
Przecież wsparłaś Dre i jego pomysł.
Słuchajcie wszyscy. Zaczynamy.
Stańcie w parach.
Poboksujemy. Zmieniajcie się na mój gwizdek.
Ćwiczę z moim kumplem.
Ty i ja.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko gra. Po prostu ci dziękuję.
Jesteśmy duże. Wyrzućmy to z siebie.
Moja przyjaźń z Dre to problem?
Nie chodzi o przyjaźń.
Problemem jest miłość.
- Co? - To jasne.
Dre jest ekstra.
Słuchaj, ja i Dre wiele przeżyliśmy.
Kocham go jak przyjaciela, jak brata. I tyle.
Przyjaciel, brat, wszystko jedno.
Zwierza ci się, jak nigdy nie zwierza się mnie.
Muszę błagać o sekrety, które ty...
już znasz.
Ta wasza intymność przeszkadza mi!
Wiem, że to dziwnie wygląda, ale nie będę...
przepraszać za przyjaźń.
Nie chcę, byś przepraszała.
Wiedziałam, że się przyjaźnicie,
ale tego się nie spodziewałam.
W ogóle go nie widuję z powodu tej hecy z wytwórnią.
Hecy?! To nie hobby czy jakaś rozrywka.
To coś o wiele ważniejszego!
Widzę, że faktycznie znasz go lepiej niż ja.
TĘSKNIĘ KELBY
Więcej skrzydełek...
Chcę coś powiedzieć.
To ostatni posiłek w tym roku, więc proponuję toast.
Jestem trochę wcięty,
więc nie odpowiadam za słowa.
Jasne.
To był niesamowity rok, jak wszyscy wiecie.
Wzloty i upadki.
Ożeniłem się z tą pięknością,
ale straciłem też pracę w Millennium.
Praca straciła ciebie.
Ale nie szkodzi, bo mogłem otworzyć własną wytwórnię.
- Odważnie. - Dziękuję.
Chcę wam podziękować za wasze wsparcie.
A szczególnie mojej najlepszej przyjaciółce,
która zostawiła ciepłe strony i wróciła do domu.
Jesteś doskonałym wersem przy porywającym rytmie.
- Nieźle. - Za hip-hop.
I Nowy Rok.
Za Nowy Rok.
Dobra, bierzmy się za jedzenie.
Proszę o uwagę.
Skoro świętujemy, chciałbym... Przepraszam.
- Zmieńmy trochę poziom. - Na poziom jedzenia?
Tylko chwila i będziemy jeść. Dziękuję.
Proszę o chwilę uwagi.
Mój Boże. Mój Boże.
Wcale teraz nie będzie żarcia.
Tak bardzo cię kocham.
Czy zechcesz za mnie wyjść?
- Nie wiem, co powiedzieć. - Powiedz tak.
Tak.
Czym się różni rap od hip-hopu?
To proste.
To jak mówić, że się kocha,
a naprawdę kochać.
Rap to tylko słowo.
- Co ty robisz? - Drinki.
Wiesz, o czym mówię. O tej hecy z małżeństwem.
Trochę za szybko. Znacie się parę miesięcy.
Tak jak ty i Reese zanim się pobraliście.
Dlatego to robisz? To jakieś zawody?
Ja z Reese, a ty ze Sasquatchem?
To nie przez ciebie.
Ty arogancki sukinsynu.
Biorę Kelby'ego na złość tobie?
Nie to miałem na myśli.
Czekaj, Sid, to nie tak.
Nie, Sid. Sidney.
- Porozmawiaj z kuzynką. - Co jest?
Wariat.
Tu są.
- Hej, hej. - Hej.
- Co robisz? - Biorę fleciki do szampana.
Zabawne. Czemu tak je nazywają?
Nie zastanawiałam się nad tym.
- Nie rozbij. - Dobrze.
Spróbuj się dowiedzieć.
Dobra. Fajne ciuchy. Wyglądasz ekstra.
- Dzięki. - Żarcie też super.
Smaczne i pożywne.
Co się tu dzieje? Gratulacje.
To wielka chwila. Powodzenia.
Chciałem pogadać o albumie.
- Albumie? - Moim albumie.
Sportowcom ciężko zdobyć uznanie.
Raperzy uprawiający sport. Tak, to samo.
- Może będziesz moim mentorem. - Tak?
- Rozumiesz? - Pomógłbyś mi z tekstami.
Żeby były lepsze.
- Jak trener od rapu. - Jak trener od rapu.
Jasne.
Więc nie tylko koszykówka.
- Dre? - Umowa stoi?
Tak. Dre. Ktoś widział Dre?
- Rozumiesz mnie? - Dre. W porządku?
Powiem szybko. Jaka jest ta kumpela Sid?
- Francine? - Tak.
Fajna. Podoba ci się?
Zmieszał się, był uroczy.
Mówił, że jedzenie było smaczne i pożywne.
- Gadaliśmy. - Podoba ci się.
- Fajna jest. - Właśnie to mówię.
Nie chcę jej wystraszyć.
Nie chcę być nachalny.
Jak facet się przystawia,
ma wysoki albo niski głos.
Szepnij coś Sidney,
- ona szepnie... - Jak się boisz, powiedz.
- Powiedz. - Nie.
- Nie boję się. - Jeśli boisz się kobiet...
Co tak głośno? Tak powstają plotki.
Co z tobą?
- Zakręcisz z nim? - Jest trochę młody.
Nie boję się, ale nie jestem modelem.
Nie będę chodził na siłownię.
- Rozumiem. - Na pewno?
- Jasne. - Nie kiwaj mnie.
- Myślę o małżeństwie. - Tak.
Dobrze ci w różowym.
Musisz mieć adwokata, by negocjował za ciebie.
Po co płacić agentowi za coś, co już jest zagwarantowane?
- Nic nie mów. - Próbuję ratować...
przyjaźń. Martwię się.
O mnie się nie martw.
Martw się o żonę.
Miałbym zatrudnić ciebie?
Tak, zgadza się.
Moją żonę. Małżeństwo? Co jest?
- Nic, nic. - Sidney. Co to miało znaczyć?
To nie dobre miejsce na interesy,
ale będą okazje, bo nasi partnerzy są najlepszymi kumplami.
- Najlepszymi. - Bliskimi.
Jak sobie z tym radzisz?
Trudno się przyzwyczaić.
- Sidney, co miałaś na myśli? - Zmienimy temat?
- Powiedz mi, o co chodzi. - O nic.
- Powiedziałaś... - Nic.
Nic.
- Powiedz. - Nic wielkiego.
Widuję ją na siłowni.
Faceci się koło niej kręcą, a jej to nie przeszkadza.
To flirciara. Zawsze taka była.
Flirtowała ze mną. Nie przeszkadza mi to.
Dobrze, tak myślałam. Pewnie masz rację.
Gdy tak mówisz, myślę, że jesteś zazdrosna.
- Co? - Tak, zazdrosna.
Oboje jesteście szurnięci.
Nie myślę nocami o tobie,
tak jak wam się roi.
- Ciszej. - Mam świetnego faceta.
Jest nieoceniony i wspaniały w łóżku.
- No i co? - Chcę, żebyś się cieszył.
Byśmy mogli wzajemnie na sobie polegać.
Żebym mogła jeść kanapki z ogórkiem z obciętą skórką.
Przepraszam. Przepraszam.
Naprawdę przepraszam.
Cieszy mnie twoje szczęście.
Naprawdę się cieszę.
W porządku?
Obejmiesz mnie?
Dobrzy przyjaciele.
Pokruszyłaś ciastka.
- Ładny strzał. - Hej.
Hej.
Co tam masz?
Musimy pogadać o zaproszeniach.
Dobra.
Zgadzam się na wszystko.
Zdecyduj sama.
Co się stało?
Potrzebuję oddechu.
Pisanie artykułów to jedno,
ale ta książka to co innego.
- Chcę, żeby była dobra. - Tak.
Nie wiem, czy potrafię tak pisać.
Potrafisz!
- Mogę cię o coś zapytać? - Tak.
Jak ci się podobała moja ostatnia recenzja?
- Świetna. Bardzo dobra. - Naprawdę?
Co było w niej dobrego?
Wszystko. Wiesz... Całość była świetna.
Bardzo dobra.
- Nie czytałeś. - Co?
- Tak, nie... - A poprzednią?
Ta o mnie była świetna.
Przepraszam.
Byłem w trasie. Wiesz, jak jest.
Obiecuję, że przeczytam wszystkie twoje artykuły.
Twoje eseje, listy miłosne, wszystko, dobrze?
Wszystko, dla ciebie.
Muszę iść, panno Dawson.
Na razie.
Na to idą moje pieniądze?
To "pożywienie dla mózgu".
"Richard"? Richard?
- Chris. - Co jest?
Jesteś taksówką?
Co robisz? Dre.
Nie...
On jest z siłowni. Zastanów się.
Chodźmy stąd. Nie rób tego.
Cześć. Niespodzianka. Reesie.
Jak leci?
Hej.
Co słychać? Jak leci?
Zabawne was tu spotkać, gołąbeczki.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Dre...
Byliśmy w pobliżu...
- Nie przeszkadzamy? - Ależ nie.
- Siadaj. - Co jesteś taka sztywna?
Reesie, moja ulubiona sukienka,
z bardzo dużym dekoltem.
Wystroiłaś się. Jestem Dre Ellis.
Richard Lawson.
Richard Lawson, wykształcony. Dobrze.
Świetnie.
Znajomi Reese?
Zabawne. Ona jest moją żoną.
Co?
- Przepraszam. Nie wiedziałem. - To nic.
Nie nosi pierścionka za 15 tysięcy,
który jej dałem.
- I który spłacam. - Ja go spłacam.
Nie wywlekaj moich spraw.
- Coś podać? - Nie.
Zamówmy najdroższego szampana, bo przecież...
jest okazja.
Świętujemy mój rozwód.
- I kotlety. - Chodźmy!
- Nie rób sceny. - Czemu nie?
- Cześć, Richardzie Lawson. - Ale wstyd.
- Ale dałam się namówić. - Nie narzekaj.
Ja spuściłem powietrze z opon Shawna,
gdy zaprosił Angie na bal.
To było w liceum. Dawne czasy.
Masz 30 lat, Dre.
Czas to dziwka.
Czuję, jakbyśmy byli dzieciakami z blokowych imprez.
- A mój pierwszy sprzęt? - Jak D. Nice.
TR-808.
Posłuchaj tego.
"Prostota to cienka granica między elokwencją a przeciętnością".
Dobre.
LL nie był tak głęboki.
To mój pierwszy artykuł.
Nie mogę się doczekać książki.
Gdy wyjechałaś, kupowałem L.A. Times w każdą środę...
dla twojej kolumny. I czytałem w parku.
Czułem się bliżej ciebie.
- Chcesz coś? Kawy? Wódki? - Nie.
Chciałem kotlety. Powinniśmy zostać.
Jak możesz z tego żartować? Ja bym się załamała.
Pewnie później się załamię.
Ale cieszę się, że już wiem.
Czułem, że nie jesteśmy dla siebie przeznaczeni.
Tak? Kiedy do tego doszedłeś?
Tuż przed ślubem.
Coś się wydarzyło, gdy wyszedłem z domu...
i nim dotarłem...
na ślub. Ale zlekceważyłem to,
bo miałem piękną kobietę zakochaną we mnie na zabój.
Więc pokonałem te uczucia i ukryłem je,
bo nie każdy poślubia tę naprawdę ukochaną.
To było trudne. Czy ty...
Znasz kogoś takiego?
- Nie, nie znam. - Nie?
Ale znam dziewczynę, która długo przyjaźniła się z tym facetem.
I myślała, że może to coś więcej niż przyjaźń.
Ale coś się jej przydarzyło przed twoim ślubem.
I zdała sobie sprawę, że to przyjaźń.
- Nic więcej? - Nic.
- Tylko przyjaźń? - Tylko przyjaźń.
- Nie wierzę w to, co się stało. - Wiem.
Nie wiem, co powiedzieć.
Zwykle jestem jak królik na baterie.
- Mogę cały czas... - Mówiłam o nas.
To było złe. To olbrzymi błąd.
Przepraszam. Następnym razem nie dam się tak zaskoczyć.
- Zażyję ginseng. - Żadnej powtórki.
- To było złe. - Nie aż tak złe.
Nie mówię o tym. Biorę ślub,
a ty wciąż jesteś żonaty.
- Gdzie buty? - Na dole.
Dokąd idziesz?
Muszę się pozbierać. Kelby ma mecz.
Nie powiesz mu? Co mu powiesz?
Nie wiem. Nie, nie powiem.
Nie wie, co zaszło i niech tak zostanie.
Nadal zamierzasz za niego wyjść? Po tym co było?
Dre, to było najbardziej niesamowite,
spełniające, ekscytujące...
- 5 minut mojego życia. - 10.
- 7. - 9?
Dobra, 8.
Ale co teraz?
Nie może być jak dawniej.
Czekaj.
- Co? - Potrzebuję...
przestrzeni. Ta nasza bliskość...
miesza mi w głowie.
Wszystko przez ten flirt Reese.
Czemu tak mówisz?
Dlaczego wszystko albo nic?
Oboje wiemy, że tak trzeba.
Hej.
Jak leci?
Na pewno wiesz, co robić.
Jak tam wejdziesz, bądź stanowczy.
Nie spanikuj jak z Sid.
Nie popuszczaj.
- Nie spanikowałem. - Akurat.
- Uszanowałem jej życzenie. - Ale logika.
- A Francine? - Słucham?
Podoba ci się?
- Nic nie robisz. - Nie jestem w tym mocny.
Ty jesteś jak Humphrey Bogart. Ja nie.
Miałeś szansę, wiesz?
Chciała, byś ją zatrzymał.
Ale dałeś jej odejść.
Bogart tak zrobił.
- Odwal się od Bogarta. - Czemu?
Bo to Humphrey Bogart.
Walczył na wojnie.
Ale powinien zatrzymać piękną Ingrid Bergman,
zanim wsiadła do samolotu.
A on zanurzył się we mgle z innym kolesiem.
Z innym kolesiem? We mgle?
Dwóch facetów odeszło we mgłę. Dokąd poszli?
- Pomyśl o tym. - Za dużo trawki.
Nie myśl, że ze mną gdzieś pójdziesz.
- Usiądę tam. - Nie walcz z tym.
Nie jestem z nim. Jestem artystą solo.
Straż!
Mamy dla was nowy kawałek.
Ren i Ten z Millenium.
Trish cię prosi.
...nie wcześniej. Przestań.
Trish, jestem z Brown Sugar Records.
- Dre Ellis. - Puść mi to.
Dowiemy się siedemnastego.
Czwartek.
Nie 36.
Tak.
Czwartek.
Tak, o 3:00.
Zaczekaj.
Zostaw parę. Dzięki, że wpadłeś.
Jestem.
Dzięki, że wpadłeś.
W porządku. Nie sądzę.
- Hej. - Co to jest?
Miałeś dać mi czas, a teraz to?
O czym ty mówisz?
Zgadnij, czyje demo mam zrecenzować?
- Poważnie? - Dre, zaplanowałeś to.
- Wiesz, że to ja recenzuję. - Jaki plan?
Chciałem, by dotarło do XXL, bo jest dobre,
a nie, bo znam ciebie.
- Gabe to opisze. - Czemu?
Dałam ci pieniądze.
To oczywisty konflikt interesów.
- Co Gabe na to? - To niezła recenzja.
- Zjechał. - Nie poczuł tego.
Zajmij się tym, jesteś redaktorem.
- Słyszałaś CD. - Nie.
- Nie mogę się wtrącać. - Ale...
sama mówisz, że hip-hop się zagubił.
Przypomnij, za co go kochamy.
To ruch naprzód.
- Innowacja. - Raz chcesz zmian, a potem chcesz,
by zostało po staremu.
Chcę zmian, ale nie w ten sposób.
Nie myślałam, że tak się stanie.
Patrzmy wstecz.
Wtedy dojrzymy błędy,
które popełniliśmy.
Jeśli się zastanowimy,
to może znajdziemy to coś,
czego tu brakuje...
i odbudujemy to.
Czy...? Wciąż mówimy o hip-hopie?
Tylko o tym mówimy.
Tylko to znamy, odkąd skończyliśmy 10 lat.
Wyświadcz mi przysługę.
Zanim zrobisz coś, czego pożałujesz, posłuchaj jeszcze raz.
Posłuchaj jeszcze raz.
Idź za głosem serca.
Na cokolwiek się zdecydujesz, będzie dobrze.
Będzie dobrze.
Dre, Dre.
Postanowiłam.
Nie zmienisz zdania?
A twoje serce, Sid?
Sid!
Hej.
- Podać coś? - Macallan 25, czysty.
- Hej. - Hej.
Ładnie pachniesz.
Musisz mi postawić. Nie stać mnie.
Wtedy też cię nie było stać.
Musiałem grać, by mieć twój numer.
Straciłem wtedy 200 dolarów.
Dre.
A więc... Dlaczego mnie tu zaprosiłaś?
Żeby się napić, pośmiać,
jakby nic się nie stało?
Tak i nie.
Byłam u prawnika rozwodowego...
i zadał mi proste pytanie:
Czy próbowaliśmy się porozumieć?
- Poważnie? - Dre, pozwól mi skończyć.
Nie próbowaliśmy. Poddaliśmy się.
Jak uczniaki. A przecież jesteśmy małżeństwem.
Złożyliśmy przysięgę.
Złamałaś ją.
Wiem, że ciebie i Sid łączy coś wyjątkowego.
A jednak poślubiłeś mnie.
Nie znam powodu, ale wierzę,
że nadal istnieje.
Reese...
Tak.
Kocham cię.
Ale oboje wiemy, że nic z tego nie będzie.
Chyba nie kochamy się dość mocno,
by to mogło trwać.
Zawsze tak było.
Nie uda się.
Jeszcze jednego?
Cóż... Przynajmniej zostań chwilę,
napijmy się i pośmiejmy się.
Wiesz, że zabiorę połowę tego, co masz.
Ułatwię ci to.
Oto 58 dolarów i 25 centów.
58?
- Przepraszam za spóźnienie. - Przepadło.
Wplątałam się w awanturę...
między wytwórnią Dre a XXL...
Nie wiem, co robić.
Kelby, możemy pójść w sobotę.
Tak.
Zaczekasz moment?
- Jak długo będziesz grać? - O co ci chodzi?
O co mi chodzi?
Nie chcesz za mnie wyjść.
Kocham cię.
Ale nie tak jak jego.
Przykro mi.
Nie wiem, czemu serce nie słucha rozumu.
Nie wiesz?
Przykro mi.
Zawsze myślałam, że pewnego dnia...
wyrosnę z hip-hopu.
Nie dlatego, że to przejściowa moda.
Ale nie sądziłam, że będzie rósł i dojrzewał.
To miały być młodzieńcze wspomnienia.
Jak zauroczenie kapitanem drużyny.
Ale to jednak było coś znacznie wiekszego.
To była historia, przyjaźń.
Słuchaliśmy siebie i śmialiśmy się razem.
Uzupełnialiśmy teksty swoich piosenek.
Nie musiałam udawać z hip-hopem,
a hip-hop nie musiał udawać ze mną.
Moje uczucia są bardzo jasne.
Wiem, że nie przeminą.
Za hip-hop.
- Już się chyba widzieliśmy? - Tak.
- Czemu wróciłeś? - Wiem, że co tydzień...
puszczacie w obieg nową piosenkę,
więc będę tu co tydzień,
aż porządnie wsłuchasz się w to CD.
A potem znów co tydzień, aż puścisz to w obieg.
Co tydzień.
Wiedziałem.
- Udajesz? - Nie.
- Naprawdę? - Tak.
- Poważnie? - Tak.
Chodź tu, chłopcze.
To twoja zasługa.
- Udało się nam. - Jesteś wielki!
Powiedziała, że pod koniec?
- O tej samej porze? - Tak!
Dalej myślisz o Sidney?
Tak.
Jesteś gnojek, mówiłem ci.
- Ja? - Wiem, że nie bierzesz.
- Rusz tyłek! - Ja...
Wróć do starego towaru. Nowy cię zabija.
- Nie... - Tak, tak.
Co, tak?
Załatwię tego czarnucha.
Fajnie, że jesteś.
Sid Shaw, redaktor naczelny XXL.
- Co słychać? - Pracuję nad czasopismem...
- i właśnie skończyłam książkę. - Mów!
- O hip-hopie? - To list miłosny.
Jaki ma tytuł?
I Used to Love H.I.M.
Jak numer Common?
Więc musimy to zagrać,
skoro właśnie o tym mówimy. To świetny utwór.
Może jakaś dedykacja?
Tak.
Dedykuję tę piosenkę, tak jak książkę:
hip-hopowi.
Kochałam cię, kocham...
i będę kochać.
Idź do niej, Humphrey.
To Hot 97, hip-hop i R & B.
Jest z nami Sid Shaw z XXL.
- Wróćmy do telefonów. - Dobrze.
Niech ludzie z tobą pogadają.
- Skąd jesteś? - Z Bronxu.
Mam pytanie do Sidney Shaw.
Kiedy zakochałaś się w hip-hopie?
Gdy usłyszałam Kangol Crew i Get Fresh Crew.
Chyba nie zrozumiałaś, więc powtórzę.
Sid,
kiedy zakochałaś się...
w hip-hopie?
Powiedz mu.
Porozmawiaj z nim.
Dre,
zakochałam się w tobie, gdy cię poznałam.
Dziękuję.
Jeszcze jedno pytanie.
- Czemu nic nie powiedziałaś? - Bo się bałam...
i byłam uparta.
Naprawdę uparta.
Słucham Hot 97,
- bo ponoć... - Nie!
mają zagrać pierwszego singla Cabby'ego.
Myślę sobie: "To wielki..." Tędy?
"Wielki dzień dla Brown Sugar Records".
Dzieją się wielkie rzeczy. Przewidziałaś to.
I byłbym nieszczęśliwy,
bo pierwszy raz...
odkąd pamiętam,
nie mógłbym się tym z tobą podzielić.
Sidney,
kocham cię od momentu, kiedy cię tylko ujrzałem.
I nadal cię kocham.
Jak powietrze.
Nie chcę być twoim przyjacielem.
RANDKA? TAK-NIE-MOŻE
- Świetnie. - Potrzebują pokoju.
Pewnie tak.
Znalazłem coś o flecikach do szampana.
Nazywają je tak, bo są długie i wąskie,
jak ten instrument, jak...
- Flet. - Właśnie dlatego.
Królowa Francji, Maria Antonina...
nie lubiła zwykłych kieliszków, więc kazała zrobić te,
jak jej górna część ciała.
Były popularne w latach trzydziestych.
Chris.
Umówisz się ze mną?
Tu Angie Mar i sprawy miłosne.
- Jak chcesz... - Umówmy się.
Jasne. W każdej chwili.
A oto światowa premiera. Specjalnie dla nas, Cabby.
Numer nosi tytuł "Brown Sugar". Poczujcie to.
- Dobre, co? - To lubię.
Napisy: SDI Media Group