ขอคาราวะแด่ปรมจารย์แห่งภาพยนตร์ "Akira Kurosawa"
บรรยายไทยแปลโดย Chattarin ( ฉัตริน เพชรกาฬ )
ลูกธนูของใครกัน ที่ล้มหมู่ป่า...
ยิงมาจากท่าน"อิชมอนจิ"
ดื่มเป็นเกียรติแก่เขา!
สัตว์ป่ามันช่ำชองอุบาย...
ข้ายิงมันที่ด้านขวา มันกลับวิ่งมาด้านหน้า"ข้า"
ม้าที่ข้าเลี้ยงมา...
ก่อนที่ข้าจะเล็งเป้าได้ มันก็สายไป
ท่านพ่อ...
เราจะย่างหมูป่าตัวนี้ได้หรือไม่?
มันแก่แล้ว
และหนังของมันก็เหม็น
มันย่อยยาก
เหมือนตัวข้า "เฒ่าฮิเดโทรา"
แกจะกินข้าไหมล่ะ?
เนื้อท่านอาจติดคอเรา
ทำไมข้าต้องเข้าร่วมการล่าของท่าน...
เพื่อสร้างความความสัมพันธ์และมิตรภาพ
ข้าก็ด้วย!
ข้าอยากจะผูกสัมพันธ์
ระหว่างตระกูลของ "อิชมอนจิ"และ"อยาเบ"
ข้าจะให้ลูกสาวของข้า
แต่งงานกับลูกชายท่าน "ซาบูโร"
ช้าก่อน!
นั่นเป็นความตั้งใจของข้า
ท่านอิชมอนจิ วันนี้ฤกษ์ดี
ให้คำตอบเราด้วย
ลูกสาวใครที่ควรจะเป็นภรรยาของ"ซาบูโร"...
ลูกสาวข้าหรือว่าของท่าน"อยาเบ"?
ไม่ใช่ตัวเลือกที่ง่ายเลย
ลูกสาวของพวกท่าน 2 คน...
เลือกเพียงหนึ่งคน ให้บุตรชายของข้า
น่าอนาถนัก "จิโร"ลูกชายคนที่2ของข้า ก็พร้อมที่จะมีภรรยาเช่นกัน
เคียวมิ!
ช่วยทำอะไรที่ขบขันให้ดูหน่อย!
จากหุบเขาที่ แสนไกล...
จากหุบเขาที่ แสนใกล้...
อะไรกันที่กระโดดไปมา...
โชว์หูอันงามเพริศพรายให้ดูซิ?
กระต่ายป่านั่นเอง!
มีแค่ตัวเดียวเหรอเคียวมิ?
ข้าคิดว่ามี 2 ตัว
กระโดดอยู่แถวนี้หวังจะกินท่านพ่อ
"ซาบูโร" นั่นไม่สุภาพเลย!
หยุดพูดเถอะ!
ขุนนางที่ดีนั้น
ต้องออกไปรอข้างนอก จนกว่าเจ้านายจะตื่น
ต่างจากท่านพ่อ
เขาก็แค่แกล้งหลับไป
หลังจากที่"ซาบูโร"สบประมาท...
ท่านต้องทำบางสิ่งเพื่อรักษาหน้าไว้?
ที่ท่านทำมาทั้งชีวิตคือ"การไล่ล่า"
เมื่อนานมาแล้ว...
ท่านนำทัพปราชัย และยังมีท่าทีเยินเย่อ
นั่นมันไม่สุภาพกับแขกผู้มาเยือน
เคียวมิ ปลุกท่านพ่อหน่อย!
ท่านพ่อกลุ้มใจเรื่องข้า...
วันนี้ ท่านแทบจะไม่นอนกรน
ท่านพ่อ เป็นอะไรไปหรือ?
ท่านไม่สบายเหรอ?
ความฝัน...
ข้าฝันว่า
ข้าอยู่ในที่แปลกประหลาด
ข้าอยู่ในป่าที่กว้างใหญ่มาก
ข้าเดินตรงไปและตรงไป แต่ก็ไม่พบเจอใครเลย
ข้าเรียกหาพร่ำร้องตะโกน...
แต่ก็ไม่มีใครตอบ
ข้าอยู่คนเดียวที่นั่น
อยู่ในลำพังในโลกกว้างที่นั่น
ข้ารู้สึกเหน็บหนาว...
เยี่ยงคนโง่เขลา!
เสียงของ"ทาโร"ดึงข้ากลับมา...
ข้าเห็นลูกๆอันเป็นที่รักของข้า
"ทาโร"...
"จิโร"...
"ซาบูโร"
"ท่านพ่อ" ข้าไม่เคยเห็นพ่อเป็นแบบนี้
มันไม่ใช่แบบนี้
เงียบน่า ซาบูโร!
ต้องขอบคุณท่านพ่อ ที่เรามีทุกอย่างเพราะความรักของท่าน
ข้างงไปหมดแล้วด้วย
ข้าเกือบจะไม่เชื่อหูตัวเอง
ปกติแล้วท่านมักขอร้องให้พวกเราอยู่ในโอวาท
นั่นก็เป็น"ความรัก"ที่เพียงพอแล้ว
แน่นอน
ข้าได้พิจารณาความคิดข้า...
และข้าก็ได้ตัดสินใจแล้ว
ข้าต้องการบอกพวกเจ้า
ตอนนี้เป็นเวลาที่ดี...
ขณะที่เราก็มี...
ท่านฟูจิมากิและท่านอยาเบอยู่ด้วย
ตามทุกคนมา!
ข้า"ฮิเดโทรา อิชมอนจิ"...
เกิดในปราสาทเล็กๆบนหุบเขา
ในเวลานั้นที่ราบตรงนั้น...
ครุกกรุ่นไปด้วยการสู้รบตลอดเวลา
ขุนนางหลายคนสร้างอำนาจ ถีบตนขึ้นเป็นใหญ่
เมื่อตอนข้าอายุ 17 ปี
ข้าชักธงของข้า เหนือปราสาทนั่น
ข้าทำสงครามมา 50 ปี...
และสุดท้ายแล้วที่ราบตรงนั้นก็ตกเป็นของข้า
ข้าชักธงของข้า เหนือปราสาทที่สำคัญที่สุด
ข้าใช้เวลาไปหลายปี...
ข้าต่อสูุ้คู่กับหอกคู่ใจ
กับอีกสองท่าน ที่อยู่ตรงหน้าข้านี้
ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว...
คอกม้าที่เปรียบดั่งสงคราม...
และกำลังปลดบังเหียนสู่ความสงบ
และเฒ่า"ฮิเดโทรา"...
ที่อายุถึง 70ปี
ข้าจะรวมอำนาจ...
การปกครองของข้าทั้งหมด...
ให้แก่ลูกชายคนแรกของข้า "ทาโร"
นายท่าน นี่มันเป็นการเร่งรีบเกินไป...
ไม่ต้องห่วงหรอก
ข้าคิดมานานแล้ว และจริงจังกับเรื่องนี้มาก
เวลาก็มาถึง...
ต้องก้าวลงจากตำแหน่ง...
และส่งบังเหียนต่อ ให้มือคู่ที่แข็งแรงกว่า
ข้าพูดกับพวกเจ้า ว่าตอนนี้ถึงเวลาแล้ว!
นี่คือความประสงค์ของข้า
ตอนนี้ "ทาโร"เป็นหัวหน้าของ "ตระกูลอิชมอนจิ"...
เจ้าของดินแดนแห่งนี้
ข้าจะออกไปจากปราสาท...
และย้ายออกไปอยู่ที่หอคอย
ข้าจะว่าจ้างผู้ชายวัยฉกรรจ์ เป็นองครักษ์
มอบตำแหน่งเล็กๆให้
ในตอนนี้ตำแหน่งผู้นำที่แท้จริง...
เป็นของ"ทาโร"
ข้าหวังว่าเจ้าทุกคนจะเชื่อฟังเขา!
ข้าจะเชื่อฟัง
แล้ว"ข้า"กับ"ซาบูโร"ควรอย่างไรต่อ?
ท่านตั้งใจให้เราทำอะไร?
ข้าให้แก "จิโร"และ"ซาบูโร"...
ได้ปราสาทหลังที่ "2"และ"3"...
กับดินแดนและบริวารผู้รับใช้
แกจะคอยปกป้องคุ้มครอง"ทาโร"...
ที่ปราสาทหลังแรก
ข้าจะเป็นแขกของพวกเจ้า...
ที่จะเยี่ยมชมปราสาทแต่ละหลัง
ในชีวิตที่เหลือของข้า
มันยากที่จะเข้าใจคนเฒ่า
ข้าขอพูดอะไรหน่อย
ข้าเคารพในความต้องการของพ่อ
และยินดีกับความไว้ใจของพ่อ...
แต่ข้าให้ท่านคิดใหม่
ทำไมล่ะ?
แม้ว่าข้าจะเป็นลูกคนแรก...
ข้าไม่ได้ต้องการตำแหน่งนี้เลย
มันเป็นภาระหน้าที่ที่ยากนัก
ข้าภาวนาต่อเทพเจ้าแห่งสงคราม...
ให้ท่านมีชีวิตยืนยาวเป็น100 ปี...
แม้เวลาจะขูดเนื้อจากข้าไปที่ละนิด
พูดอะไรซึ้งปานนั้น
ข้าไม่เคยใช้คำหวานๆแบบนี้
ข้าเป็นคนขี้อาย
อย่าโกรธเลย!
แกหมายถึงว่า"ทาโร"กำลังประจบข้างั้นเหรอ?
อย่าสนใจซาบูโรเลย
ข้ารู้สึกเหมือนทาโร
เราไม่มีอะไรยังดีกว่า...
ที่ต้องแอบอยู่หลังท่านพ่อ
ให้เราทำบางอย่าง ที่จะปกป้องท่านพ่อ...
จากลูกธนู ที่อาจพรากชีวิตได้
พูดได้ดี จิโร
นำกระบอกบรรจุลูกธนูมาให้ข้า!
ลูกธนูหนึ่งอัน
พวกเจ้าหักมันได้
เมื่อมัดมันรวมกัน...
และพวกเจ้าลองอีกครั้ง
ลูกธนูอันเดียวมันจะหักง่าย
แต่ไม่ใช่ 3 อัน ที่มัดรวมเข้าด้วยกัน
เมื่อไหร่ก็ตามที่ทาโรมีปัญหา...
ถ้าพวกเจ้ารวมพลังกัน...
ตระกูลของอิชมอนจิ จะช่วยป้องกันแกให้ปลอดภัย
แม้ว่ามัดรวมกันแล้ว...
ลูกศร 3 อัน ก็หักได้
เจ้าเล่นอะไรมากไปแล้ว
หยุดทำเรื่องตลกแบบนั้น
นี่มันช่าง"โง่เขลา"นัก ท่านพ่อ
วิธีของท่านพ่อช่างเหลวไหล น่าขันสิ้นดี
ท่านพ่อแก่หรือบ้ากันแน่
เงียบ!
อย่ามาดูถูกพ่อของแก!
เจ้าคิดว่าที่ข้าพูดมันบ้างั้นเหรอ?
ความชราของข้าหรือ?
ข้าจะบอกท่านพ่อว่า
อะไรในโลกใบนี้ ที่ทำให้เราใช้ชีวิตอยู่ได้?
หนึ่งในนั้นคือความซื่อสัตย์และความรู้สึกนึกคิด
ข้ารู้ เรื่องนั้นแล้ว
แล้วพ่อยังจะทำอีก!
ท่านพ่อทำน้ำทะเลให้กลายเป็นเลือด
พ่อไม่ต้องแสดงความมีเมตตา ความสงสาร
พวกเรายังเด็กเกิน อายุเพียงนี้...
สอนให้หลีกหนีการต่อสู้และความวุ่นวาย
พวกเราเป็นลูกชายพ่อ ถึงกระนั้นท่านก็นับเพียงจำนวนความภักดี
ในสายตาข้า สิ่งนี้จะทำให้ท่านพ่อดูโง่เขลา
ความโง่เขลาของคนแก่!
งั้นเหรอ!
แกหมายถึงสักวันหนึ่ง...
แกจะลืมว่า"ข้า"เป็น"พ่อ"ของแกงั้นเหรอ
แกจะทรยศต่อข้าหรือ
ท่านคิดอะไรโง่เขลานัก!
คนทรยศจะไม่ทรยศตัวเขาเองหรือ?
แล้วแกหมายถึงพี่ชายแกเหรอ?
เขาอิจฉาตำแหน่งของทาโร
นั่นเป็นเหตุผลที่แกใส่ร้ายฉันงั้นหรือ?
เจ้าเป็นน้องชายจริงๆหรือ ดูที่การกระทำของแกซิ!
บทเรียนลูกธนู3อันของท่าน มันไร้ประโยชน์สิ้นดี
ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของลูกชาย3คน คือการแตกแยก
แกปฏิเสธความปรารถนาของข้าเหรอ?
ความเป็นพ่อแม่และลูก ไม่มีอยู่ในโลกนี้งั้นหรือ
ดีมาก เมื่อแกจะได้อะไรๆ แล้ว...
ข้าได้ตัดความเป็นพ่อลูก!
แกเป็นคนแปลกหน้าสำหรับข้า
ออกไปให้พ้น!
ช้าก่อน นายท่าน!
เงียบซะ "ทันโก"
ความผิดพลาดของข้าเอง ที่รักเขามากเกินไป
ข้าเสียเขาไปแล้ว
มันเป็นความผิดข้า เขาเป็นคนยโส
แต่มันสายเกินกว่าที่จะเสียใจ
เนื้อที่เน่าไปแล้ว...
แม้แต่พวกเราเอง...
ยังต้องตัดมันทิ้งไป!
ช้าก่อน นายท่าน!
ท่านซาบูโรเป็นคนพูดตรงๆ
บางทีแม้นจะดูว่าจะไร้ความเคารพ
แต่คำพูดของเขาดูจริงใจ และพูดออกมาจากใจ
พิจารณาให้ดี ท่านค้นเจอ...
ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
เงียบซะ! ข้าจะพูดต่อ
ออกไปให้พ้น!
ข้าจะอยู่ตรงนี้
แกไม่ฟังคำสั่งข้างั้นเหรอ?
หน้าที่ข้าที่มีต่อท่าน คือพูดด้วยความจริงใจ
ต่อให้ท่านถือดาบ ข้าจะไม่ไปไหน
ขอให้ท่านพิเคราะห์เรื่องนี้ใหม่อีกครั้ง
ความอวดดีของแก ช่างเข้ากันกับของเขา!
ข้าจะไม่มีเจ้าอีกแล้ว!
ข้าจะเนรเทศพวกแกทั้งคู่
ท่านพ่อ!
ช่างทุกข์ยากนัก!
ตอนนี้ท่านจะทำยังไงต่อ?
ข้าทำให้พ่อเสียใจ แต่ไม่ใช่ข้า
ข้ากลัววันข้างหน้าของเขา...
ทันโก เจ้ามันบ้า
ทำไมเหรอท่าน?
เจ้าเป็นองครักษ์ท่านพ่อ ไม่ใช่ของข้า แต่เจ้ากลับถูกเนรเทศเสียเอง
หน้าที่เจ้าคืออยู่กับท่านพ่อ
ท่านพ่อต้องการเจ้า
พวกเขากำลังตามเรามา!
รอก่อน ลูกเขย!
ท่านรีบหนีไปล่ะ?
ลูกเขยงั้นเหรอ?
ฟังข้าก่อน!
ท่านกลายเป็นคนที่น่าอับอาย ถูกเนรเทศออกจากแผ่นดินของท่านเอง
ท่าน"อยาเบ"และ"ข้า"...
เป็นพยานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ท่านเป็นคนสิ้นคิด...
มากกว่าพวกขอทานซะอีก
ยกโทษให้ความหยาบคายของข้าด้วย...
ที่ข้ากำลังพยายามพูด...
ข้าไม่สามารถหาคำพูดมาพูดได้
ความหมายที่ชัดเจน
ไม่มีขุนนางที่ไหนเลือกขอทาน
ให้ลูกสาวหรอก
ไม่แน่นอน
ไม่ ตอนนี้ยั้งไว้ก่อน!
ท่าน"อยาเบ"ได้ปฏิเสธเรื่องแต่งงาน
แต่ขึ้นอยู่กับเรื่องตระกูลข้า ข้าคิดว่า...
ความไม่ธรรมดาของท่าน
ข้าชอบวิธีที่ท่านพูด
ท่านมีบุคลิกดีและกล้าหาญ
ท่านจะเป็นลูกเขยที่ดีได้
ข้ากำลังเดินย้อนคิดดู...
แต่ท่านก็หายไปแล้ว
ท่านสนใจข้อเสนอของข้าไหม?
ข้าจะรู้ได้ยังไง?
ก็มาพักกับข้า...
หากท่านคิดว่าไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
เจ้าด้วย ทันโก
เจ้าเป็นคนซื่อสัตย์และจงรักภักดี
ท่านจะมากับเราไหม?
ขอบท่านสำหรับกรุณาของท่าน...
แต่ข้ารับไว้ไม่ได้
อาจมีอะไรที่แปลงกายเข้ามา ข้าจำต้องรับเอาไว้...
ข้าจะไม่ละทิ้ง หน้าที่ขุนนางที่ดี
เกิดอะไรขึ้น?
นางสนมของฮิเดโทรา กำลังเดินทางมาที่ปราสาท
พวกเขากำลังขวางทางท่านและผู้ติดตาม
น่าอายนัก!
ตอนนี้ข้าเป็นนายผู้หญิงที่นี่!
รีบทำอะไรซักอย่างซิ!
นางสนมข้า กำลังคุกเข่าให้ภรรยาของทาโรเหรอ?
มันเกินไปแล้ว!
ทำไมท่านพ่อพูดแบบนั้น?
ท่านให้ปราสาทแก่เขา
มันก็เป็นเรื่องธรรมดา
ทรยศตระกูลของเขา...
ทรยศดินแดนของเขา...
ความกรุณาของเขา เขาสมควรได้รับตำแหน่ง
เป็นขุนนางประจำอยู่กลางทุ่งนา
นั่นคือหุ่นไล่กา!
เจ้าว่าข้าโง่เหรอ?
ไม่ใช่ คนที่โง่คือข้า...
ดูแลและปรนนิบัติ ให้ท่านได้ขบขัน
แต่ท่านก็เป็นคนหนึ่ง ที่สูญเสียสิ่งที่เก็บรักษาไว้
เจ้าก็รู้...เคดะ
นี่เป็นสิ่งที่น่าพอใจ...
ตอนนี้ทุกอย่างเป็นของข้า
ข้านำทุกอย่างกลับมา...
ธงประจำตระกูลที่เคยอยู่ที่นี่ใช่ไหม
ใช่ ธงประจำตระกูลของท่านพ่อ
หมวกและเสื้อเกราะของเขาด้วย
แล้วมันหายไปไหนล่ะ?
ข้ามอบให้กับทหารของท่านพ่อไป
เสื้อเกราะนั้นไม่ได้สละสำคัญอะไร
แต่ธงประจำตระกูล...
ท่าน...
มันเป็นสัญลักษณ์ประจำผู้นำตระกูล"อิชมอนจิ"
แต่ท่านพ่อได้เก็บรักษา ธงประจำตระกูลของเขาไว้
หากไม่มีมัน ท่านก็เปรียบดั่งแค่เงาของเขา
เจ้าหมายถึงอะไร?
ท่านพ่อกล่าวไว้ชัดแจ้งแล้ว...
ว่าข้าคือผู้ถือครองอำนาจทั้งหมด
ในเวลาแบบนี้...
มันดูเหมือนท่านอาจจะ"แค่เป็น"
เจ้าต้องการะธงประจำตระกูลงั้นเหรอ?
น่าขันยิ่งนัก! พวกเจ้าให้มาแล้วจะเอากลับไปเหรอ
มันเป็นคำสั่งของท่าน"ทาโร"!
ดูขุนนางเหล่านี้ซิ ดั่งน้ำเต้าในสายลม
แกว่งไปทางนี้...
แกว่งไปทางนั้น...
หมุนไปยามลมพัดอ่อนๆ
เมื่อขึ้นไปสูงขึ้น ห้อยกลวงโบ๋ห่างจากหอคอย
ไม่สนุกเลยเหรอ?
ร้ายกาจนัก! ข้าจะสั่งสอนเจ้า!
ดูขุนนางเหล่านี้ ดั่งน้ำเต้าในสายลม
แกว่งไปทางนี้...
แกว่งไปทางนั้น...
หมุนไปมายามลมพัดอ่อนๆ
เมื่อยามขึ้นสูง...
ห้อยกลวงโบ๋ห่างจากหอคอย
น่าสนุกดีนี่!
ข้า"โอกุรา"
ข้ามีข้อความมาบอกกล่าว
ท่านทาโรได้ผนึก ตระกูลเข้าด้วยกัน...
เพื่อเฉลิมฉลอง ที่ได้รับอำนาจทั้งหมดมา
ข้าได้รับเกียรติให้เชิญท่านไปร่วมงาน
ท่านอิโคมา ท่านก็เช่นกัน
มีแค่เจ้ากับเมียหรือ...
มีแค่กันแค่นี้หรือ?
ได้โปรด ท่านพ่อตา...
จะไม่นั่งลงก่อนเหรอ?
ให้ข้านั่งต่ำกว่าเจ้างั้นเหรอ?
คิดว่าข้าเป็นใครเหรอ?
ท่านเป็นพ่อของสามีข้า
แค่นั้นเหรอ?
และเคยเป็นกษัตริย์ที่มีเกียรติ...
เขาตายไปแล้วงั้นเหรอ?
อย่าพูดเล่นแบบนั้นเลย
ข้าไม่ได้พูดเล่น!
ข้ายังคงมียศฐาบรรดาศักดิ์
เจ้าลืมไปแล้วงั้นเหรอ?
ไม่หรอก ไม่ได้ลืมแน่นอน
ท่านพ่ออย่าลืมว่า...
ท่านพ่อมอบอำนาจทั้งหมดให้แก่ข้า
พวกเจ้าต้องการอะไร?
ข้ามอบปราสาทหลังนี้ให้เจ้า...
ข้าย้ายออกมาเพื่อลดจำนวนคนดุแล...
บางทีคนแค่ไม่กี่คน...
แต่พวกมันก็พอที่จะก่อเรื่องได้
นั่นเพลงอะไร?
พฤติกรรมเช่นนั้น...
ข้าต้องทำยังไง ให้ตัวเองยอมเชื่อฟัง?
พวกเขาเป็นนักรบ ไม่ได้เข้าเรียนมารยาท
มันเหมือนเพลงในนิทาน
เพลงในนิทานที่นานมาแล้ว!
เพลงนั้นทำให้ข้าสนุกสนาน!
คนของข้าคอยปกป้องเกีรติของข้า
ท่านพ่อมุ่งเดินไปและฆ่าเขา
ข้าไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก
ครั้งนี้ข้าจะแกล้งลืมมันไป
แต่ข้าขอให้ท่านพ่อสัญญา...
ว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
ท่านพ่อจะต้องลงนามนี่...
และประทับตราด้วยเลือดของท่านพ่อ
"คำมั่นสัญญา"...
นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น!
อ่านให้ข้าฟังสิ
คำมั่นสัญญา
ข้อแรก...
ข้ายอมยกดินแดนที่เป็นของของตะกูลอิชมอนจิทั้งหมด ให้"ทาโร ทากาโตรา"
ข้อสอง...
ข้าให้เขาเป็นผู้ปกครองหนึ่งเดียว ของตระกูลอิชมอนจิ
ข้อสาม...
ต่อจากนี้ ข้าบิดาของ"ทาโร"...
ข้าจะสนับสนุนและหนุนหลังอำนาจของเขา...
และทำตามทุกอย่าง
ข้อขอสาบานต่อทวยเทพทุกองค์
ขอให้เทพยยาดาลงโทษข้า หากข้าไม่เชื่อฟังเขา
ข้าไม่ยอมประทับตราด้วยเลือดข้าหรอก?
นี่เป็นความคิดที่โง่เขลานัก?
ทุกอย่างมันรวมทั้ง...
ที่ท่านเองได้ประกาศออกไป...
ต่อหน้าสักขีพยาน
อะไรจะเปลี่ยนไปบ้างล่ะ หากท่านลงนามนี่ไป?
แกยังเป็นลูกชายข้าอยู่ใช่ไหม?
ท่านหมายถึงอะไร?
นี่นะเหรอลูกชาย?
ไก่ตัวเมียจิกไก่ตัวผู้...
เปลี่ยนให้เขาเป็นอีกา
ข้าจะไม่อยู่ที่นี่อีก
โชคดีที่...
ข้ามีลูกชายอีกคน
ขอบใจมาก ท่านทำได้ดี
ข้าเกิดและโตในปราสาทหลังนี้
มันเป็นของท่านพ่อข้า
ข้าทิ้งทุกอย่าง เพื่อแต่งงานกับท่าน
ท่านพ่อและพี่ชายข้า หลังจากงานพิธีแต่งงาน...
ได้ไปเข้าเฝ้าเขา
ฮิเดโทราเป็นคนฆ่าพวกเขา
ตอนนี้ ข้าได้กลับมาอยู่ในปราสาทครอบครัวข้า...
ข้ารอมานานจนถึงวันนี้
ที่ตรงนั้น...
ข้าอยู่คนเดียวมาทั้งชีวิต
ท่านพ่อมีหนทางของท่าน
พี่ชายข้าบอกมา
เขาพูดว่า ท่านพ่อค่อยๆแปลกชอบกลขึ้นทุกวัน
อาจไม่ใช่เรื่องฉลาดนักที่ให้เขาอยู่นี่
ที่ปรึกษาของท่านพ่อ อิโคมา...
รู้เห็นกับแผนการของพี่ชายข้า
การกระทำแบบนี้ ดูไม่เหมือนท่าน"ทาโร"
และท่านเป็นบุตรของเขา...
ทำไมท่านไม่คิดจะทำอะไรบ้าง?
เขาพูดถูก
ท่านเพรียบพร้อมทุกอย่างและเป็นบุตรที่ดี
ท่าน"ทาโร"เป็นคนอ่อนแอ
เป็นการเดิมพันที่ยิ่งใหญ่มาก หากต้องเดิมพัน
แล้วท่านเต็มใจ...
อยากจะเดิมพันกับข้าไหมล่ะ?
แน่นอน
หมามันต้องขึ้นอยู่กับเจ้านายของมัน
คอยส่งสัญญาณให้ออกล่า
เสียงคือสัญญาณที่หมายถึงเหยื่อ
ทำยังไงถึงให้หมาเห่าได้ล่ะ!
ข้าพูดได้ว่า ข้าไม่ได้รับความเป็นธรรม
ข้าเกิดหลังเขาเพียงปีเดียวเอง...
แต่ชีวิตข้าต้องหมอบแทบเท้าเขา
เอาเครื่องผูกมัดนี้ออก มันจะเป็นการดีสำหรับตัวท่าน!
ข้าไม่พอใจที่เขาเปลี่ยนไป
สำหรับ"ทาโร"เป็นเรื่องง่ายที่จะจัดการ
ท่านผู้หญิงเคดะ ภรรยาเขา อาจจะเป็นอีกเรื่องนึง
ท่านพูดถูก
นางเป็นคนี่เหมาะสม สำหรับท่าน
ทำไมไม่ลักพาตัวนางออกมาล่ะ?
อย่าพูดเหลวไหลน่า
ลำดับแรกและทั้งหมด ที่ท่านพ่อมี
ท่านมีนักรบฉกาจกว่าสามสิบคน
แต่ละคนนั้นแข็งแกร่งดุดัน
เขาจะมาที่นี่ในไม่ช้า...
และทุกๆคน
ท่านคิดเห็นอย่างไร?
เปิดประตู!
ท่าน"ฮิเดโทรา"กำลังรออยู่!
ข้าจะไปหา"ซู"ก่อน
ไปบอก"จิโร"ด้วยว่าข้าอยากเจอเขา
ซู!
เราสรรเสริญถึง
ความเป็นนิรันดร์ ดินแดนตะวันตกแห่งแดนสุขาวดี
สรรเสริญให้กับ พระพุทธเจ้าผู้เป็นนิรันดร์...
ในสามสิบหกล้านประจักษ์ให้เห็น
สรรเสริญให้กับพระพุทธเจ้า (ชื่อเรียกพระพุทธเจ้าในประเทศญี่ปุ่น)
ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่
ท่านพ่อตา!
ไม่ต้องเป็นพิธีมากหรอก
นี่มันก็นานมากแล้ว
ให้ข้าดูหน้าเจ้าหน่อยสิ
เจ้ายังคงมีใบหน้าที่โศรกเศร้า
เมื่อไหร่ที่ข้าเห็นเจ้า
มันทำให้ข้าเจ็บปวด
ข้ารู้สึกไม่ดีที่เจ้ายิ้มแบบนั้น
ข้าเผาปราสาทของเจ้า...
พ่อและแม่ของเจ้าต้องตายไป
ที่เจ้ามองข้าแบบนั้น
ดูข้าในห้วงเวลาที่น่าชัง
ข้ายินดีรับไว้
เอาเลย เกลียดข้า!
ข้าไม่เกลียดท่านหรอก
ทุกอย่างในชีวิต ถูกตัดสินไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
พระพุทธเจ้าทรงโอบอุ้มทุกสิ่งไว้
"พระพุทธเจ้า"อีกแล้ว!
ท่านจากโลกแสนสกปรกโสมมนี้ไปนานแล้ว
ผู้ดูแลท่านถูกเนรเทศออกไปแล้ว...
ไปตามทางเพียงเพราะความโกรธาของอาร์เชอร์
เราไม่อาจอาศัยอยู่ภายใต้ความเมตตาของพระพุทธเจ้า
แกอยู่นี่เอง"จิโร"
ข้ามาเป็นแขกของเจ้า
ข้าเสียใจมากเรื่อง"ทาโร"
ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว
พี่ส่งจดหมายมาหาข้าแล้ว
"ทาโร"ส่งจดหมายมาหาเจ้าเหรอ?
เขาบอกว่า องค์รักษ์ท่าน...
ไม่เชื่อฟังและหยาบคาย
เป็นเกียรติมากที่ข้าได้ต้อนรับท่านพ่อ
แต่ข้าไม่ยอมให้ทหารท่านพ่อ...
เข้ามาภายในกำแพงปราสาทหลังนี้
นี่มันอะไรกัน?
ให้ข้าเข้ามาคนเดียว...
แต่ปล่อยให้ทหารข้าอยู่ข้างนอกเหรอ
พี่ของข้าเป็นหัวหน้าของตระกูล
ข้าไม่มีทางเลือก แต่ท่านพ่อต้องเชื่อฟังข้า
ถ้าท่านพ่อรับเรื่องนี้ไม่ได้...
หากเป็นการดีที่สุด...
กลับไปและขออภัยต่อ"ทาโร"
ให้ขอ"อภัย"กับ"ทาโร"งั้นเหรอ?
กลับไปปราสาทงั้นเหรอ?
หยุดเดี๋ยวนี้!
ท่าน"คุโรเกน" ท่าน"ชิเรน"!
นี้หมายความว่ายังไง?
ท่าน"อิโคมา"!
และนี่เป็นคำสั่งจากท่านฮิเดโทรา
เราถึงได้มา...
ปราสาทไม่สามารถเปิดรับพวกท่านได้
ออกไปและรออยู่ข้างนอกนั่น
พอได้แล้ว
ข้าเข้าใจแล้ว
ตัวเจ้าด้วย
แกก็เป็นเหมือน"ทาโร"
แกต้องการกำจัดข้า
ตัวข้ามีปัญหามากมาย
นั่นไม่ใช่ความจริงเลย
ถ้าท่านพ่อมาคนเดียว ข้าขอต้อนรับพ่อด้วยความจริงใจ
กษัตริย์ไม่มีทางไปไหนด้วยตัวคนเดียวหรอก
ท่านพ่อสละอำนาจของท่านเองแล้ว
ท่านพ่อไม่จำเป็นต้องมีองครักษ์
เพียงแค่ให้นกตัวนี้ได้หายใจ...
และอยู่อย่างสันโดษ
ข้าได้ยินคำแก้ตัวมามากพอแล้ว
เปิดประตูเดี๋ยวนี้!
แกไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร
ทหารของข้าจะไม่เข้ามา...
ก็ต่อเมื่อข้าได้ออกไป!
เปิดประตูซะ!
และตอนนี้ ปิดประตูได้!
ข้าจะไม่มาให้แกเห็นอีก
ชั่วนิรันทร์!
เป็นหมู่บ้านร้าง
ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่มีอะไร แม้แต่เมล็ดข้าวก็ไม่มี
ชาวบ้านหอบเอาทุกอย่าง และหนีไปซ่อนตัวบนภูเขา
ท่านครับ!
เราต้องไปที่ปราสาทหลังที่ 3
มันเคยเป็นชัยชนะครั้งแรกของท่าน
กลับไปที่ที่ท่านจากมา...
ไม่มีทาง "อิโคมา"!
ถ้าข้าทำแบบนั้น...
ข้าต้องเตร็ดเตร่ด้วยความหิวโหย?
ใช้หัวคิดหน่อย!
ข้าจะได้รับการต้อนรับแบบไหนกัน...
ข้าคือคนที่ถูกเนรเทศโดยเจ้าของประสาทเหรอ?
คำสั่งจากท่าน"ทาโร" ทากาโตรา"
หัวหน้าของตระกูลอิชมอนจิ
ข้าได้ครอบครองปราสาทหลังนี้
เปิดประตู!
เมื่อไม่มีท่าน"ซาบูโร"หัวหน้าเรา...
เราก็จะไม่อยู่ประสาทหลังนี้
เราจะปล่อยให้เป็นของท่าน
พวกเราจะตามเขาไปและตายเพื่อเขา
เราทราบมาว่า เขามีสัมพันธ์อันดีกับท่าน"ฟูจิมากิ"
เราจะไปสมทบกับเขา
นั่น"ทันโก"!
ข้านำเอา ข้าว ถั่วและลูกพลัม มามากมาย
ข้าจะขอติดตามท่าน...
และรู้ว่าท่านกำลังเดือดร้อน
แม้ว่าข้าจะถูกเนรเทศก็ตาม แต่ข้ายังจงรักภักดีต่อท่านเสมอ
"ทันโก"จริงๆเหรอเนี่ย?
เดี๋ยวก่อน!
อย่ารับความเอื้ออาทรจากชาวบ้าน
เป็นนักรบยอมอดอาหาร ดีกว่าต้องขอทาน
พวกชาวบ้านอวดดี
เผาหมู่บ้านพวกมันซะ!
ช้าก่อนท่าน!
อย่าโทษชาวบ้านเลย
อย่าทำแบบนั้นเลย เพราะคำสั่งของท่าน"ทาโร" พวกเขาจึงต้องหนีไป
"คำสั่ง"อะไรงั้นเหรอ?
ท่านถูกเนรเทศ
หากแม้นมีใครให้ความช่วยเหลือท่าน...
จะต้องตาย
ตอนนี้ข้าเข้าใจชัดแล้ว
เจ้าพยายามเตือนข้าเรื่องนี้แล้ว
หัวเราะเยาะข้าสิ "ทันโก"
ไอ้เฒ่า"ฮิเดโทรา"
ถูกทอดทิ้งด้วยลูกตัวเอง...
ถูกขับไล่ออกจากปราสาทตัวเอง...
จนไม่มีที่จะไป
ท่านมีที่ที่จะไปขอรับ
ท่าน"ซาบูโร"...
ท่าน"ซาบูโร"อาศัยอยู่กับท่าน"ฟูจิมากิ"
ไปหาเขากันเถอะ
ไม่ ข้าทำไม่ได้
ข้าจะสู้หน้าเขาได้ยังไงกัน?
ฟังข้าก่อน!
ท่าน"ซาบูโร"ต้องการ ให้ท่านปลอดถัย
ถ้าข้าปลอมตัวมาแบบนี้...
ข้าจะได้ติดตามท่านไป...
ข้าต้องขอบใจเขา
เขาส่งข้ามาปกป้องท่านขอรับ
ข้ามีข่าวมารายงาน
ทหารของ"ท่านซาบูโร"สละปราสาทแล้ว
พวกเขาไปเข้าร่วมกับท่าน"ฟูจิมากิ"
ตอนนี้"ฟูจิมากิ"ก็เผยแผนออกมาชัดเจนแล้ว
สิ่งแรกเขาต้องการท่าน"ซาบูโร"...
แล้วก็ทหารของท่าน"ซาบูโร"...
แล้วก็อานาจที่เป็นของตัวเอง
ตระกูลอิชมอนจิกำลังจะรบกันเอง
และเขายกดินแดนที่ได้มาให้ท่าน
นั่นมันเป็นเรื่องเท็จ!
เขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น!
เราต้องไปที่ปราสาทหลังที่ 3
แต่ทหารของท่าน"ทาโร"ยึดมันไว้!
โอกูระ? มันไม่สามารจับเราได้
ข้าได้กลิ่นอะไรนี่?
กลิ่นคาวเหม็นคละคลุ้งมาก!
โอกูระมีทหารเพียงแค่หยิบมือ
เราสู้มันได้สบาย
เอาม้าข้ามา!
เพียงเท่านี้ เร็วเข้า!
"นรกอยู่ในกำมือ...
ซึ่งท่านบอกว่าไม่ใช่ นี่คือสวรรค์"
ถ้าเจ้ากลัวจงอยู่หลังข้า
แต่กระนั้น...
เราอยู่นี้เพื่อบอกเรื่องที่ถูกต้องกับเขา
พวกศัตรู ข้ารู้แล้ว เรียก"อิโคมา"และ"โอกูระ"มา!
มันเป็นกับดัก มันหลอกเรา!
เราถูกล้อมไว้แล้ว ต้องปราชัยเป็นแน่แท้!
แท้จริงแล้วเราตกอยู่ในห้วงนรก!
ท่าน"ทาโร"ถูกฆ่า
อะไรน่ะ?
เป็นพวกมันแน่
แยกกันไป ยิงไปที่หอคอย
มันคือชะตากรรมของสงคราม
โชคชะตาจะช่วยท่าน
และท่านพ่อล่ะ?
เขาจะต้อง"ฮาราคีรี"(คว้านท้อง)ตัวเอง
เราพังพินาศแล้ว!
ดูแลตัวท่านเองด้วย นายท่าน
ลาก่อนขอรับ นายท่าน
กลับออกไปก่อน!
นายท่าน"จิโร"!
โยนเรื่องความตายทิ้งไปก่อน อย่าลังเลเป็นอันขาด
ท่านเลือกแล้ว ต้องเดินหน้าต่อ
มันจะนำไปสู่ความเป็นผู้นำที่เข้มแข็ง
ท่านหันหลังกลับอีกไม่ได้
เขาบ้าไปแล้วหรือ?
อาจเป็นเรื่องดี ที่เขาเป็นบ้าเพราะเรื่องนี้
เจ้าหมายความว่าอะไร?
ได้โปรดเถอะ ท่าน...
เรียกสติตัวท่านกลับมาก่อน
ในโลก"บ้าๆ"นี่ มีเหตุผลเพียงพอให้เป็น"บ้า"
ท่านเห็นอะไรเหรอ?
อภัยให้ข้าด้วย...
โอ้ วิเศษมาก!
ใจที่แตกสลาย มองเห็นใจที่กำลังแตกสลาย
น่าอัศจรรย์ยิ่ง!
ข้าเห็นความเจ็บปวดที่เหี่ยวแห้ง...
ข้าได้ทำลายมันไปหมดแล้ว
กองทัพปีศาจ...
คนแล้วคนเล่าที่กำลังลอยน้ำมา
เพิ่มมากขึ้น ก่อนข้า...
นั่นใคร?
นักเดินทางลอยมาเกยหาด เนื่องจากพายุ
ให้เราพักซักคืนเถอะ
ข้ายากจนนัก บ้านข้าอาจไม่เหมาะสำหรับแขกที่มาพัก
เราไม่ขออะไรเป็นพิเศษ
ข้าเสียใจ ข้าต้องการอยู่คนเดียว
ทำไมเหรอ? ท่านเป็นโรคร้ายเหรอ?
เปล่า งั้นเราขอเข้าไปเถอะ
ไม่ได้หรอก
มีคนคนหนึ่งเขาต้องการที่ปลอดภัย...
เขาเคยเป็นผู้นำที่ดี
เรากำลังเข้าไปแล้ว
เจ้านายของเรากำลังป่วย
เขาตัวเปียกปอน
ช่วยหาอะไรมาคลุมตัวให้เขา
ข้าหนาว...
"ทันโก"...
เขากลับมาเหมือนเดิมแล้ว
ช่างน่าสงสารนัก
มันยังดีกว่าเขาเป็นบ้า
ฟังข้าน่ะ
ข้า"ฮิเดโทรา"...
ผู้ที่ถูกลูกตัวเอง"ทรยศ"
ข้าทรยศต่อขุนนางของข้า
นั่นยังไม่ได้เลวร้ายที่สุด
เพราะข้า ความภักดีของทหารข้า...
ต้องตายอย่างสิ้นเปล่า
เหมือนโชคชะตาเล่นตลก...
ให้มีแต่ข้าที่รอดมา
ข้าต่างหากที่ควรจะตาย
ท่าน! ท่านเป็นผู้หญิงนี่!
ข้าไม่ใช่ผู้หญิง
มันมืดมาก ขอไฟให้ข้าหน่อย
ข้าไม่มีไฟ
ข้าไม่ต้องการอะไรซักอย่าง
สายตาท่านช่างดูน่าสงสาร?
น้องชายของท่านหญิง"ซู"...
ดูหนุ่มกว่าจะเป็นท่าน"ซูรุมารุ"?
"ซูรุมารุ"เหรอ?
มันนานมาแล้ว...
ท่าน"ฮิเดโทรา"
เจ้าจำข้าได้เหรอ?
ข้าจะลืมท่านได้ยังไง?
ข้าเป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็ก
จะให้ข้าลืมชาย ผู้ที่...
เผาปราสาทของเราได้เหรอ?
ใครที่ทำให้ชีวิตข้าเปลี่ยนไป...
ควักลูกตาข้าไป?
ข้าพยายามที่จะเป็นเหมือนพี่สาวข้า
สวดมนต์ต่อหน้าพระพุทธเจ้า
และกำจัดความเกลียดชังออกไป
แต่ไม่มีวันไหนเลย ที่ข้าจะลืมได้
ไม่สักวันเดียว ข้าหลับใหลอยู่ในความสงบ!
ข้าเสียใจ ข้าต้อนรับท่านไม่ได้...
เฉกเช่นเดียวที่ขุนนางกระทำกัน
เคราะห์ดี... พี่สาวข้า ให้ขลุ่ยนี่แก่ข้า
ข้าจะเล่นให้ท่านฟัง
หากท่านไม่มีที่จะไปแล้ว...
ข้าพร้อมต้อนรับท่านด้วยไมตรีจิต
มันเป็นความสุขที่ข้า...
พอให้ได้
พี่สะใภ้...
นี่คือมวยผมของพี่ชายข้า
เขาตายในระหว่างทำศึก
มันช่างโชคร้าย ที่ต้องเป็นข้า...
ที่นำข่าวร้ายมาบอก
"โอกูระ"
ร่างของสามีข้าอยู่ที่ไหน?
อากาศที่ร้อนอบอ้าวเวลานี้...
จึงไม่ควรนำร่างเขา มาโชว์ประจักษ์ให้เห็น
เราเผาร่างลงบนกองฟืน
เราทำพิธีศพของท่าน"ทาโร"ที่วัดอย่างดี
โอกูระ...
ชุดเกราะและหมวกเขาอยู่ที่ไหน?
ท่านพูดกระแทกกระทั้นข้า
ข้าก็สวมมันอยู่
แท้จริงแล้วท่านจำได้
แน่นอน
ข้าไม่ได้ฝันไป
...ท่านสวมมันไม่นาน หลังจากเขาตาย
แต่ข้าเลือกทำเป็นไม่เห็นมัน
ท่านทำให้ข้าประหลาดใจนัก
ข้าคิดว่า...
ท่านพี่ข้าจะดีใจ
ที่ข้าได้สวมเกราะเขา
ข้ามันโง่เขลาเอง
ยกโทษให้ข้าด้วย
ช่วยถอดเกราะให้ข้าที!
พี่สะใภ้...
ข้าอาจต้องเปลือยกาย
ท่าน"อิโคมา"และ"โอกูระ" ท่านทำได้ดี...
ทำให้เราได้ผลประโยชน์มากขึ้น
เรายินดีมาก
นี่คือของขวัญ เพื่อเป็นการขอบใจ
ของขวัญจากพวกเราคือ"โละทิ้งพวกท่าน"
ลาก่อน
ท่านจิโรรู้สึกว่าอาจไม่ฉลาด...
ที่จะเก็บพวกท่านไว้
ขุนนางที่ทรยศเจ้านายตนเอง อาจจะทรยศเราอีกก็เป็นได้
สมเหตุสมผล
เป็นเรื่องธรรมชาติ ที่ท่านจะผิดหวัง...
และไม่จำเป็นต้องขุ่นแค้นอะไร
ชัดเจนไหม? ดี!
ท่านผู้หญิงเคดะกำลังจะขึ้นมา
ให้นายหญิงเข้ามา
ข้าต้องขออภัยที่พูดหยาบคายไป
ข้าละอายใจนัก
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ข้าลืมไปแล้ว
ผู้คนต่างพูดกันว่า ท่านพ่อของท่านเป็น"บ้า"
หากท่านจะกรุณา
ท่านหมายถึงอะไรเหรอ?
ข้าขอพูดตรงๆ...
อย่าถือโทษในสิ่งที่ข้าคิด
ขออภัยที่ข้าก้าวก่าย
ท่านต้องเกลียด"ท่านพ่อ"ของข้า...
ท่านอยากให้เขาตาย เพื่อชดใช้ให้กับครอบครัวของท่าน
ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม?
ตอนนี้ข้าก็จะพูดตรงไปตรงมากับท่าน
ท่านน่าจะยินดีที่ข้าเป็นแบบนี้
ท่าน"จิโร" ตอนนี้ท่านเป็นผู้นำ...
ของตระกูล"อิชมอนจิ"
นี่หมวกประจำตระกูล
ข้าไม่ได้ตาบอด!
ท่านฆ่า"พี่ชาย"ตัวเอง...
และขโมยตำแหน่งของเขา!
เตรียมตัวตายได้แล้ว!
ข้าเปล่า...
แม้แต่ตอนนี้...
ท่านก็ยังปฏิเสธอีกเหรอ?
มันไม่ใช่ข้า ที่ฆ่าสามีท่าน
แล้วใครเป็นคนฆ่า?
พูดซิ!....ใครเป็นคนทำ?
คนที่ฆ่าคือ..."คุโรเกน"
ไอ้คนหลอกลวง!
เจ้าออกคำสั่งแต่จะไม่รับผิดรอบเหรอ
ช่างเป็นผู้นำที่ดี!
ท่านทำได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้ถึงทีข้าจะพูดความจริงบ้าง
ข้าไม่สนใจหรอก เรื่องที่"ทาโร"ตาย
ข้ากังวลแต่...
อนาคตของข้า
ข้าจะไม่ยอมเป็นแม่ม่าย ที่จะต้องโกนหัว
ข้าไม่ใช่แม่ชีนี่ ที่ต้องโกนหัว
ปราสาทนี้เคยเป็นของพ่อข้า
ข้าจะไม่ปล่อยมันไปหรอก!
พิจารณาคำขอของข้าให้ดี
สำหรับเรื่องนี้ ข้าจะไม่พูดอะไร
เรื่องความผิดที่น่าชังของท่าน
ข้าจะไม่ตำหนิอะไรท่าน...
หรือกล่าวโทษท่าน
หากข้าได้ครองอาณาจักร เราจะต้องแบ่งกัน
แต่ขอให้จำไว้เสมอ...
ข้าทำลายท่านได้ทุกเมื่อ
สัญญาได้ไหมท่าน"จิโร"?
ท่าน"จิโร"
ว่าไงเหรอ พี่สะใภ้?
พี่สะใภ้เหรอ?
หลังจากนี้ เราจะทำยังไงต่อล่ะ?
ที่ถูกต้องสมควร...
ความจริงแล้วตอนนี้ ข้าเป็น...
ภรรยาของท่านแล้ว
ข้ามีภรรยาแล้ว...คือ"ซู"
จะให้ข้าเป็น"เมียน้อย"ของท่านเฉยๆเหรอ?
ไม่...ข้าไม่ต้องการ
ท่านเป็นของข้าแล้ว
ไม่มีใครอีกที่จะได้ท่านไปครอง
อย่าร้องไห้ไปเลย เคดะ
ท่านจะไม่ใช่"เมียน้อย"
ตราบนานเท่านาน
ข้าจะอธิบายให้"ซู"ฟังเอง
แล้วตอนนี้ท่านจะทำยังไง?
ข้าจะตอบปฏิเสธนางไปก่อน
นั่นไม่ใช่ที่ข้าต้องการ!
หลังจากที่ข้าเป็นของท่าน...
ข้าจะไม่ทนอีก ที่จะเห็นผู้หญิงอื่น...
มาสัมผัสท่าน
ข้าเปรียบเหมือนผู้หญิงที่มีชีวิตต่อไม่ได้
อืม ตอนนี้ ดูที่ที่เราอยู่สิ
หากโชคชะตากำลังเดินทางมาจริง...
ซูรุมารุอยู่ที่นี่ด้วย
ท่านหลบอยู่ใต้ซากปรักหักพัง...
ปราสาทที่ท่านเคยเผา
การไม่รับรู้อะไรช่างน่าอภิรมณ์จริงๆ
นี่หมวกของท่าน นายท่าน
ขนนกไว้ปักหมวกของท่าน
อาจดูไม่สง่าผ่าเผยก็จริง?
ช่วยด้วย มีปีศาจกำลังมาทางนี้!
พวกมันมากันสองคน
ไอ้คนทรยศ! พวกเจ้าต้องตาย!
อย่าเพิ่ง ช้าก่อน!
ให้ข้าอธิบายก่อน!
เก็บลมหายใจเจ้าไว้ให้ดีๆ
ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ที่พวกแกทรยศนายท่าน
ตายซะ ไอ้คนทรยศ!
ท่าร"จิโร"เป็นคนฆ่าท่าน"ทาโร"!
เพราะอาการ"บ้า"ของท่านฮิเดโทรา พวกนั้นจึงไม่ทำอะไร
หากเขาสติดี...
เขาอาจถูกฆ่าด้วย
"จิโร"ฆ่า"ทาโร"ขึ้นเป้นผู้นำ
เราต้องพานายท่านไปหาท่าน"ซาบูโร"
หากเราทำได้น่ะ!
เพียงเอ่ยถึงท่าน"ซาบูโร" เขาก็หนีเตลิดไปแล้ว
เขาไม่กล้าสู้หน้า
ถึงกระนั้นเขาคงบ้าไปเสียแล้ว
ท่านอยากไปหาท่าน"ซาบูโร"ไหมขอรับ?
ท่านอยากเจอเขาไหมขอรับ?
คงมีแค่ทางเดียว คือนำตัวท่าน"ซาบูโร"มาที่นี่
บางทีเขาอาจจะช่วยพูดด้วยไหวพริบสติปัญญาได้
ข้าจะกลับมาในไม่ช้า
ดูแลเขาให้ดีด้วย
ท่านผู้หญิงเคดะ กำลังจูงจมูกท่านอยู่
นี่ท่านอยากแต่งงาน
ถึงขนาดต้องฆ่าท่านหญิง"ซู"เลยเหรอ?
บางครั้ง เรื่องการฆ่าก็จำเป็นเสมอไป
แต่นี่ กลับเป็นการฆ่าเพื่อความพอใจ
ช่างเป็นคำสั่งที่ไร้เหตุผลสิ้นดี...
ข้าต้องขอปฏิเสธ
ท่าน"คูโรเกน"...
ที่ปราสาทหลังที่ 2
มีเกลืออยู่มิใช่หรือ?
แน่นอน...ทำไมเหรอ?
เมื่อท่านนำหัว"ซู"กลับมา
ท่านต้องดองไว้ก่อน
อีกอย่างหนึ่ง อากาศร้อนแบบนี้...
เราไม่อาจทนดูได้
ท่านซูเป็นคนที่สวยสง่ามาก...
มันอาจจะไม่สุภาพกับเธอ
ถ้าท่านไปโดยลำพัง...
จะผิดพลาดไม่ได้
ทำอย่างไรก็ได้ที่ท่านเห็นว่าเหมาะสม
ทำไมข้าต้องมาพักอยู่กับ"คนแก่บ้า"นี่ด้วย?
หากหินที่นั่งอยู่เริ่มกลิ้งไป...
เราก็ต้องกระโดด
หรือจะกลิ้งไปพร้อมกับมัน และถูกทับจนแบน
คนโง่เท่านั้นที่ยังอยู่กับเรือใกล้จม
ข้าอยุ่ที่ไหน?
สวรรค์ชั้นดาวดึงส์!
คิดซะว่า
ทั้งหมดของชีวิตข้า...
ใช้เวลาเพื่อดูแลเขา
เป็นเด็กดีล่ะ...
ฝันดี
ข้า"คูโรเกน"ขอเข้าพบ
เข้ามา!
ท่านทำงานรวดเร็วทันใจ
สำหรับท่านผู้หญิงโดยเฉพาะ
ข้าได้นำของขวัญมา...
ตามที่ท่านชี้แนะ
ข้าให้ท่านเป็นคนตรวจสอบดูก่อน
ข้อขอเป็นคนแรกที่เห็น
นี่มันอะไรกัน?
เจ้าล้อข้าเล่นหรือ!
มีอะไรผิดพลาดเหรอ?
นี่มันช่างเหลือเชื่อมาก!
ท่านหญิง"ซู" ช่างเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกไม่มีผิด
หยุดยอกย้อนได้แล้ว!
นี่มันรูปปั้นจากศาลเจ้า
หมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ กลายร่างเป็นมนุษย์...
แล้วกลายเป็นหิน
เจ้าคิดว่าข้าโง่งั้นหรือ?
ไม่แน่นอน
บริเวณนี้ มีพวกเจ้าเล่ห์เพทุบายมากมาย
ว่ากันว่ามันล่ามนุษย์เป็นอาหาร
ระวังด้วยน่ะท่าน
บ่อยครั้งที่พวกมันปลอมตัวมาในร่าง"ผู้หญิง"
อยู่ในเอเชียกลาง ปีศาจจิ้งจอกล่อลวงกษัตริย์ แพน ซึ...
และให้ฆ่าคนถึงหนึ่งพันคน
ในจีนมันได้แต่งงานกับ"กษัตริย์ยู" และเข้ารุกรานดินแดนต่างๆ
ในญี่ปุ่น เช่น เจ้าหญิงทามาโม...
มันทำให้เกิดโกลาหล ความวุ่นวายที่ชั้นศาล
มันกลายร่างเป็นหมาป่าสีขาว ที่มีเก้าหาง
หลังจากนั้น ร่องรอยของมันก็หายสาบสูญไป
ต่างพูดกันว่า...
มันมาตั้งถิ่นฐานอาศัยอยู่"ที่นี่"
ระวังด้วยล่ะท่าน ระวังตัวไว้ด้วย
นี่เป็นวิธีการที่ท่านใช้ต่อรองงั้นรึ
ท่านสมคบคิดคิดกับ"คูโรเกน"...
เพื่อทำให้ข้าขายหน้า!
ไม่ เจ้าผิดแล้ว
มันเกินไปแล้ว!
"คูโแกน"คนเดียวเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับข้า
อะไรๆก็"คูโรแกน"!
เขาเป็นขุนนางของท่านจริงหรือ?
เขาเป็นคนชั่วที่ฆ่า"ทาโร"
และเขาก็เป็นผู้พิทักษ์ที่ปกป้อง"ซู"
ไอ้ปีศาจสองหัว!
เขาเป็นมือขวาของท่านจริงหรือ?
จนกว่าข้าได้หัวของ"ซู"...
อย่าหวังว่าท่านจะได้เห็นหน้าข้าอีก!
ท่านพี่...ขลุ่ยของข้า!
เราไม่มีเวลากลับไปเอามันแล้ว
มันอยู่กับข้ามาตั้งแต่เด็กๆ
เราจะทำยังไงล่ะ?
"คูโรเกน"บอกว่า พวกมันจะตามไล่ล่าท่าน
ข้าจะกลับไปเอาขลุ่ยเอง
ขาของท่านล้ามากแล้ว
ข้าจะไปเอง
เราอยู่ใกล้ๆซากประหลักหักพัง ที่เคยเป็นปราสาทของท่านแล้ว
ไปที่นั่น และสวดภาวนาให้แก่ครอบครัวท่านที่ล่วงลับไป
บางทีข้าอาจไม่ได้กลับมาอีก...
รีบไปกันเถอะ"ซูรุมารุ"
ข้าเห็นปราสาทของเรา...
ที่ที่เราได้จากมา
อยู่ตรงไหนเหรอท่านพี่?
ตรงนั้นไง
ตรงไหนเหรอ?
โลกและท้องฟ้ากลับตาลปัต อลหม่านยุ่งเหยิง
ข้าเป็นคนโง่ และพยายามทำให้เขานั้นหัวเราะอย่างขบขัน
ตอนนี้เราจะมาเสี่ยงดวงกัน
อย่าเงียบสิ พูดอะไรซักอย่างก็ได้
ท่านพูดเรื่องไร้สาระ ส่วนข้าจะพูดเรื่องที่เป็นความจริงเอง
เราจะได้เห็นกันว่าอะไรกำลังจะมาถึง
เอาเลยสิ"ตาเฒ่า"
ไข่ของงู เป็นสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ส่วนของนกก็เป็นจุดๆและสกปรก
นี่คือปราสาท...
ตรงนี้มันเป็นกำแพง
นกออกไข่ที่แต้มจุดด่างไว้ เพื่อจะเป็นสีขาว
น่าแปลก...
ไข่แตกออกมากลายเป็น"งู"
กำแพงที่แสนว่างเปล่า
เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่?
นกก็จะถูกงูกิน โดยที่ไม่ต้องเคี้ยว
ข้ากำลังอยู่ที่ไหนกันแน่?
ข้าเป็นใคร?
เจ้านกโง่!
"ซาบูโร"...
มันช่างเจ็บปวดนัก
ข้าเป็นแค่หนอน อย่าบดขยี้ข้าเลย!
ใครกันจะเปลืองกำลังไปบดขยี้หนอน?
เจ้าเป็นใคร?
มีใครบางคนกำลังร่ำไห้?
ใครร่ำไห้อยู่?
บ้าจริงๆ?
ผู้ชายที่กำลังร่ำไห้อยู่
เมื่อไหร่ที่เขาร้องไห้จนหมดน้ำตา เขาก็จะตาย
"ซาบูโร"ได้ข้ามแม่น้ำมาแล้ว
ตอนนี้เขาอยู่ที่"ทุ่งฮาชิแมน"
มันช่างไม่มีเหตุผลเลย
เขาจะทำอะไรได้กับคนแค่ไม่กี่คน?
สาสน์ข้อความจากท่าน"ซาบูโร"
เขามานี่เพื่อมาตามหา"ท่านพ่อ"
เมื่อเจอแล้ว เขาจะให้ทุกอย่างอยู่ในความสงบเหมือนเดิม
พวก"ฟูจิมิ"อยู่ที่เขตแดนเรา
ข้าไม่ชอบเลย
ข้าไม่ได้ต้องการกองกำลังเสริม
ท่านควรจะดีใจมากกว่าน่ะ นายท่าน
และขอบใจท่าน"ฟูจิมากิ"ด้วย...
พวกศัตรู ตรึงกำลังอยู่ตรงนี้
เราสามารถช่วยเหลือท่านพ่อของท่าน จากที่ราบ"อซุสะ"ได้
ถึงยังไงมันก็ดูเหมือนการรุกราน
ก้าวผิดครั้งเดียว อาจกลายเป็น"สงคราม"ได้
บางทีข้าก็รีบร้อนเกินไป
ความกังวลของข้ามันกระตุ้นข้าให้ตื่น แต่...
ดูเหมือนลูกเขยข้าอาจจะไม่พอใจ
อยู่ตรงนี้ เราก็ไม่ได้คุกคามอะไรนี่
เตรียมตัวทำศึก!
นายท่าน นี่อาจเป็นคำชี้แนะที่ไม่ดี
คืน"ท่านพ่อ"ให้"ซาบูโร"ไปเถอะท่าน
หลีกเลี่ยงการเกิด"สงคราม"
หากเขาได้ท่านพ่อ...
เขาอาจจะกล่าวหาข้า ข้อหากบฎและโจมตีข้า
เราไม่สามารถคืน"ฮิเดโทรา"...
เราไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
มีแต่เรื่องไม่สงบ ในแผ่นดินผืนนี้
ฟูจิมากิและอยาเบ ก็รอเวลาของพวกเขาอยู่
เราจำเป็นต้องตัดกำลังบางส่วน คือไม่ต้องโจมตีแทน
ท่านหญิง"เคดะ"กำลังรอนายท่าน"จิโร"...
เพื่อสรรเสริญ ในการนำกองทัพออกรบ
ขุนศึกไม่เลื่อนไหลเพราะผู้หญิงของเขา
ห่างไว้เถอะ!นายท่าน
เมื่อไหร่ก็ตามที่ศัตรูกำลังประชุมกันอยู่...
เราสามารถตลบหลังและมีชัยเหนือพวกมันได้
เย็นไว้... ลงจากหลังม้า!
คนอ่อนแอ!
"คูโรเกน"ชักจูงท่านได้อีกครั้ง
ไม่ใช่หรอก
มันไม่ใช่เวลาที่จะทำ"สงคราม"
จะชนะสงครามได้ต้องมีผู้นำที่เข้มแข็ง
ทำไมท่านถึงกลัว"ฟูจิมากิ"และ"อยาเบ"ล่ะ?
ข้อผิดพลาดของท่าน...
คือการปราณี"ฮิเดโทรา" ท่านบ้าไปรึเปล่า
หากจะฆ่าเขา ข้าก็ต้องหาตัวเขาให้เจอ
"ซาบูโร"รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
ไม่เช่นนั้นแล้ว เขาจะที่นี่ทำไม
ส่งสานส์ไปบอกเขา
บอกเขาว่า เขาจะได้"ท่านพ่อ"คืน
ดูความเคลื่อนไหวของเขา และส่งมือสังหารติดตามไป
ข้ากำลังหลงทาง
นั่นก็เป็นเพราะเราเป็น"มนุษย์"
เส้นทางนี้...
ข้าจำได้ว่า...
เราเคยมาทางนี้มาก่อน
คนเรามักใช้เส้นทางเดียวกัน
หากท่านเบื่อหน่ายนัก ก็กระโดดลงไปสิ!
บนนั้น
นั่นใครน่ะ?
"ท่านซู"!
ท่านพี่ นั่นมันเสียง...
ซากประหลักหักพังตรงนี้เคยเป็นปราสาทมาก่อน
มันเคยเป็นของ"พ่อซู"มาก่อน
ข้าได้ทำลายมัน
ทำไมข้าถึงมาอยู่ที่นี่?
ทำไม"ซู"ถึงมาอยู่ที่นี่?
แล้วก็"ซูรุมารุ"ก็เช่นกัน
นี่ข้าฝันไปหรือ?
ไม่ใช่ ที่นี่คือ"นรก"
นรกที่แสนต่ำทรามที่สุด
ขึ้นม้า!
สานส์จาก"ท่านจิโร"!
ขอบใจ
เขาบอกว่า เขาจะไม่จู่โจม
เราจะไปจากนี่ ก็ต่อเมื่อเราได้ท่านพ่อ
ไปกันเถอะท่าน!
เราจะไม่เปิดเผยที่ที่เราอยู่
รอให้มืดก่อน
"ท่านอยาเบ"ก็เดินทางมาด้วย
พวกอีแร้ง! มันกำลังได้กลิ่นเลือด
สงบจิตสงบใจก่อน นายท่าน
"อยาเบ"กำลังเฝ้าดูเราอยู่...
"ฟูจิมากิ"ก็เช่นกัน
พวกมันกำลังรออยู่
อย่าให้พวกมันเล่นงานเราได้
เขาต้องการ"ท่านพ่อ" แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
พวกมันกำลังเล่นอะไรอยู่?
นางไปนานจังเลย
ข้าจะไปดูว่านางเป็นอะไรไปหรือเปล่า
ไม่ อย่าเลย!
"ขลุ่ย"นั่นข้าไม่ต้องการแล้ว
เจ้าทำตัวเหมือนเด็กเล็ก
ข้าไม่อยากอยู่คนเดียวอีก
เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียว
นี่เป็นภาพของ"พระพุทธเจ้า"...
พระองค์จะปกป้องเจ้าในที่แห่งนี้
ท่านพี่!
ข้าไปไม่นานหรอก
ท่านพี่!
นายท่าน ข้าเจอ"เคียวมิ"...
อยู่ที่ที่ราบ"อซูสะ" กำลังนั่งร้องไห้อยู่
นายท่านอยู่ไหนหรือ?
ยกโทษให้ข้าด้วยเถอะ!
เขาหายไป
เจ้าพลัดหลงกับท่านพ่อตรงที่ที่ราบหรือ?
ตอนนี้เรารอให้มืดไม่ได้แล้ว
ข้าจะไปที่ที่ราบ"อซูสะ"
จัดการพวกศัตรูที่นี่ให้ด้วย
ทหารสิบนาย รีบติดตามนาย"ท่านซาบูโร"!
พวกเขากำลังเคลื่อนไหว...
พวกเขากำลังไปที่ที่ราบ"อซูสะ"
หัวหน้าต้นปืน!
พาทหารของท่านไปที่ที่ราบ"อซูสะ"...
และวางกำลังซุ่มโจมตีพวกมัน
ให้รางวัลสำหรับคนที่ฆ่า"ซาบูโร"ได้
ท่านบ้าไปแล้วหรือไง?
ยกเลิกคำสั่งท่านเถอะ ไม่งั้น มันจะนำมาซึ่ง"สงคราม"!
และเราจะไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีก
"ซาบูโร"จะไม่ใช่แค่ศัตรูเราเท่านั้น
แล้วยังไง?
หากพวกมันโจมตี เราจะตอบโต้กลับ
เราจะแย่งชิงดินแดงของพวกมันมา...
และแผ่ขยายเป็นอาณาเขตของเรา
ท่านพูดได้ดี แต่แค่คำพูด มันไม่ได้ทำให้ชนะสงครามได้หรอก
หมาที่ไหนกันที่อยากได้เหยื่อ?
ท่านหญิง"เคดะ"พูดถูก
ปากของท่าน ท่าทางเหมือนหมาพันธุ์หนึ่ง
"เคดะ"เห่าและ"ท่าน"ก็หมอบราบลง
หุบปาก!
จงไปอยู่ข้างหลัง!
หากเจ้ากลัวการสู้รบ จงหนีไป!
หากข้าหนีไป...
แล้วจะให้ข้าไปที่ไหน?
แม่ทัพ!
เจ้ามีหน้าที่ที่ต้องทำรออยู่... ไปเร็วเข้า!
ส่งสานส์ถึงนายท่าน"ซาบูโร"
"พลปืนของศัตรูกำลังไปทางเขา ให้ระวังด้วย"
ทหารราบ...
บุก!
ความคิดเขาฉลาดดีนี่
ทหารทุกคน เตรียมพร้อม!
เราจะเคลื่อนที่เข้าไปในป่า!
ท่านพ่อ!
นี่มันท้องฟ้าแบบไหนกัน!
ข้าจะอยู่ในโลกอื่นใช่ไหม?
นี่สวรรค์หรือ?
ท่านพ่อ!
ทำไมเจ้าถึงโหดร้ายนัก?
ทำไมถึงฉุดข้าออกจากหลุมศพของข้า?
ท่านพ่อไม่รู้จักข้าเหรอ?
ท่านพ่อ!
"ท่านพ่อ"เหรอ?
"พ่อ"เหรอ เจ้าหมายถึงอะไร?
เดี๋ยวก่อน...ข้าจำได้แล้ว
ข้ามีลูกชาย 3 คน
เจ้าเป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหม?
ครับ ข้า"ซาบูโร"
"ซาบูโร"เหรอ?
นั่นเจ้า!
ข้าไม่กล้าสู้หน้าเจ้า...
ข้าไม่มีอะไรจะแก้ตัว
เอายาพิษมาให้ข้าดื่มเดี๋ยวนี้
ข้าจะดื่มมันอย่างเต็มใจ
อย่าพูดแบบนั้นเลย
ข้าไม่ได้เกลียดท่านพ่อเลย
อย่าโกหกข้าเลย ข้ารู้ตัวดี
ท่าน เขาดูเหมือนคนเสแสร้งหรือเปล่า?
จริงแท้ที่ว่า คำพูดที่นุ่มนวลล้วนปลิ้นปลอก
แต่ท่าน... มองเขาสิ!
น้ำตาแบบนี้...
หลั่งออกมาจากดวงใจเท่านั้น
ท่านพ่อมากับข้าเถอะ
"ท่านพ่อ"จะไปอยู่กับพวกเขา...
และลืมฝันร้ายนี้ไปซะ
ถ้าเพียงแต่เจ้าลืม...
สิ่งเลวร้ายที่ข้าทำกับเจ้าไว้
อภัยให้แก่ข้า
ข้ามันตาเฒ่าแก่ที่โง่เง่า
บุก!
พวกศัตรูอยู่ในป่า
แม้กำลังพลเราแข็งแกร่งเพียงไหน แต่ไม่มีประโยชน์หากต่อสู่ที่นี่
เราจะเผาป่าให้พวกมันออกมา!
โจมตี!
ถอยกลับมาก่อน!
เรามีกองกำลังมากกว่ามัน
ไปขยี้มัน!
"อยาเบ"กำลังเดินทัพ ไปที่ปราสาทหลังแรก
เป็นไปไม่ได้
เขาอยู่ที่สันเขา!
ทหารพวกนั้นเป็นแค่ตัวล่อ
ถอยกลับ!
บุกประชิดไปข้างหน้า!
พอแล้ว
โห่ร้องไปอีก!
พ่อมีเรื่องที่จะพูดกับเจ้ามากมาย
เมื่อไหร่ที่เราได้อยู่กันลำพัง ในที่เงียบๆ...
เราจะได้พูดคุยกัน ตามประสาพ่อกับลูก
นั่นคือทั้งหมดที่พ่อต้องการ
อย่างอื่นนั้น พ่อไม่ต้องการแล้ว
เขาตายแล้ว
ข้ารู้ว่าต้องมีหนึ่งคนต้องตาย
เขาตายแล้ว
แกและข้ายังมีชีวิตอยู่ แต่"ซาบูโร"...
เจ้าตายไม่ได้
พ่อมีเรื่องมากมายจะบอกเจ้า...
พ่อขอให้เจ้าอภัยให้พ่อ
นี่มันยุติธรรมแล้วหรือ? ลูกพ่อ
ลูกจะหายไปตลอดกาลหรือ?
ออกไปห่างๆข้า!
ความมืดมิดกำลังปรากฎขึ้นมา...
ความแก่เฒ่าและโง่เขลา
อย่าเรียกวิญญาณเขากลับมาเลย
เขาทรมานมามากพอแล้ว
"ท่านซาบูโร"!
ชัยชนะเป็นของเราแล้ว!
ศัตรูกำลังถอยล่าไป "อยาเบ"กำลังตามไปติดๆ
เราชนะแล้ว!
ช่างน่าอนิจจานัก!
มันไม่น่าเป็นไปได้
เขาไม่ได้อยู่เพื่อฉลองชัยชนะ
ท่าน"ฮิเดทาโร"ก็ตายตามไปด้วย...ทำไมถึง?
ที่นี่ไร้ซึ่งพระเจ้า... ไม่มีพระพุทธเจ้าเลยหรือ?
หากท่านมีอยู่จริง ฟังข้า!
ท่านช่างกลั่นแกล้งและเลือดเย็นนัก!
ท่านคงเบื่อหน่ายจึงสร้างเรื่องพวกนี้ขึ้นมา!
ท่านกำลังบี้พวกเราเหมือนมดตัวหนึ่งหรือ?
ท่านสนุกนักหรือที่เห็นผู้คนต่างร่ำไห้?
พอเถอะ! อย่าดูหมิ่นท่านเลย!
พระเจ้ากำลังร่ำไห้อยู่
ท่านเห็นพวกเรากำลังฆ่าฟันกัน กันแล้วกันอีก...
ตั้งแต่เริ่ม ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ท่านไม่สามารถช่วยชีวิตเรา จากน้ำมือพวกเราเองได้
อย่าร่ำไห้เลย
นั่นคือวิถีที่โลกสร้างขึ้นมา
มนุษย์ต้องการความเศร้าโศกมากกว่าความสุข...
ความทนทุข์มากกว่าความสงบสุข
ดูพวกเขาเหล่านั้นสิ ณ ที่ปราสาทหลังแรก
พวกเขาคลั่งไคล้ความเจ็บปวด และการนองเลือด
พวกเขาเฉลิมฉลองจากการฆ่าฟันกัน
นายท่าน เราจะอยู่นี่เอง ท่านไปเรือนพักเถอะ
ท่าน"จิโร"อยู่ไหน?
นั่นหัวของใครกัน... "ซาบูโร"หรือ"ฮิเดโทรา"?
ไม่ใช่ทั้งคู่ ท่านสั่งให้ข้าไป...
ท่านผู้หญิง"เคดะ"อยู่นี่หรือไม่?
ข้ารับใช้ท่าน แต่ไม่ใช่นาง!
ไอ้ปีศาจจิ้งจอก!
แผนการของเจ้า ได้ทำลาย"ตระกูลอิชมอนจิ"ลงแล้ว!
เยี่ยงนั้นแล้วมันคือควา"ทะนงตน"ของสตรี
ท่านพูดว่า"ทะนงตน"หรือ?
ข้าต้องการแก้แค้นให้ครอบครัวข้า!
ข้าต้องการเผาปราสาทนี่!
ข้าเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว
นายท่าน เตรียมตัวเผชิญความตาย
ข้า "คูโรเกน" จะตามท่านไป
บรรยายไทยแปลโดย Chattarin MODIFIED BY JOYTHUN