- Zabierz to. - Mamy trzęsienie...
Nawijaj.
Nawet nie wiem, czy nadajemy. Doszło do serii eksplozji...
- Sytuacja jest poważna... - Zaobserwowano jasne światła...
- Meteoryt uderzył w Ziemię. - Mamy do czynienia z inwazją...
Pięć lat temu wylądowali w pobliżu Hamburga i zaczęli stopniowo podbijać Europę.
- Liczba ofiar sięgnęła milionów... - Trwa ewakuacja najwyższych władz...
- Nie udało nam się ich powstrzymać... - Europejczycy zapłacili najwyższą...
Wydają się naśladować i przewidywać nasze działania...
Jeśli nie pokonamy ich we Francji, stawimy im czoła na ulicach Londynu,
a następnie Nowego Jorku i Tokio. Stawką jest cała ludzkość.
W końcu, po pięciu latach, odnieśliśmy zwycięstwo.
Te nagrania pochodzą z Verdun.
Zwycięstwo sojuszu pokazało, jak niewiele ofiar...
Jesteśmy świadkami oszałamiającego zwycięstwa.
Zjednoczone Siły Obronne...
Jak przekonacie ludzi, że tę bitwę można wygrać?
To inwazja obcych i wojna globalna.
Dzięki nowej technologii i krótszemu szkoleniu, byliśmy w stanie stworzyć superżołnierzy.
Spójrzcie na Ritę Vrataski, Anioła z Verdun...
- Nazywają ją "Aniołem z Verdun"... - Zrodziła się nowa nadzieja...
Dzięki nowej technologii i przyśpieszonemu okresowi szkolenia,
Rita Vrataski zdołała zabić setki Mimików pierwszego dnia...
- Ta rewolucyjna technologia... - Zaciągnij się już teraz.
Zabiła setki Mimików już pierwszego dnia na polu walki.
Wyobraźcie sobie armię takich jak ona.
Odpieramy ich nad La Manche, ale jak długo to potrwa?
To niebezpieczny temat i łatwo zrozumieć, dlaczego ludzie są tak podejrzliwi...
Ponad 70 państw dołączyło do Zjednoczonych Sił Obronnych
w nadziei na odparcie najeźdźcy.
Zdobyliśmy nad nimi przewagę, a nowa technologia zapewni nam wygraną.
Operacja Zguba będzie największą, zmechanizowaną ofensywą w dziejach ludzkości.
Zwyciężymy. Walka to nasz żywioł.
LONDYN
.:: GrupaHatak.pl ::.
Tłumaczenie: Seki
Korekta: Igloo666
Major William Cage. Rzecznik prasowy armii Stanów Zjednoczonych.
Witam w Londynie, majorze.
SZTAB ZJEDNOCZONYCH SIŁ OBRONNYCH
- Generał pana prosi. - Dziękuję.
Operacja Zguba...
Cała potęga ZSO zaatakuje z Francji, Morza Śródziemnego i Skandynawii,
niwelując ucisk na froncie wschodnim, co da szansę Rosjanom i Chińczykom
na odepchnięcie wroga.
Spotkamy się pośrodku, eliminując po drodze Mimiki.
Jutro zginie wielu dobrych żołnierzy,
a kiedy opada dym i napływają worki z ciałami,
ludzie zwykle szukają winnego. Kogoś takiego jak ja.
Wolałbym inny scenariusz.
Proszę.
Bestsellerowy pamiętnik? Może kariera w polityce?
Tak na szybko spróbowałbym z...
"Sens Manifestu Przeznaczenia". "Od zera do milionera".
"Urodzony wybawca". Ludzie kochają takie rzeczy.
Nie zrozumiał mnie pan, majorze. Nie mnie ma pan sprzedać, tylko natarcie.
W porządku.
Za godzinę wyrusza pan na wybrzeże. Pańska ekipa czeka w gotowości.
- Na plaży pójdzie pan na pierwszy ogień. - Przepraszam, ma pan na myśli front?
Francję.
Podgląd satelitarny wykazuje tam minimalną aktywność wroga.
Mały opór, trochę emocji. Będzie co opowiadać wnukom.
Doceniam zaufanie, generale. Robię to, by uniknąć walki.
Na studiach robiłem kurs oficerski, wybuchła wojna, straciłem firmę reklamową...
i tak trafiłem tutaj.
Robię to, co robię. Pan również. Ale tak naprawdę nie jestem żołnierzem.
Oczywiście, że pan nie jest.
Dlatego umieszczam pana wśród setek tysięcy mężczyzn i kobiet, którzy nimi są.
Czuję się zaszczycony, generale, ale obawiam się, że muszę odmówić.
Nie znoszę widoku krwi w ilościach większych niż zacięcie.
Jakby tak się nad tym zastanowić, to przychodzi mi do głowy kilka nazwisk,
- które mógłbym polecić zamiast... - To nie oferta, majorze, tylko rozkaz.
Generale, jestem oficerem Sił Zbrojnych. Nie ma pan upoważnienia...
Rozmawiałem z pańskim dowódcą. Od teraz jest pan pod moim zwierzchnictwem.
Zachowa pan obecny stopień. Moja sekretarka ma resztę informacji.
Niech pan da z siebie wszystko.
Powodzenia. Odmaszerować.
Generale.
Zainspirowałem miliony ludzi, by wstąpili do wojska.
Kiedy zaczną napływać worki z ciałami i zacznie się szukanie winnego...
jak trudne może być dla mnie przekonanie ludzi, że to pan jest tą osobą?
Mniemam, że generał chciałby tego uniknąć.
Szantażuje mnie pan?
Wolałbym nie brać udziału w jutrzejszych aktach heroizmu i odwagi na plaży.
Nie będzie pan musiał.
Cieszę się, że mogliśmy... dojść do porozumienia.
Pora na mnie, generale...
Dziękuję.
Aresztować tego człowieka.
Co?
Nie uciekaj!
Lewa flanka, naprzód marsz!
Pobór zaopatrzenia kończy się za dziesięć minut.
STALOWA SUKA
Wstawaj, sieroto!
Tak się nie mówi do oficera, sierżancie.
Mówię tak do osłupiałego rekruta, zanim wytnę mu szpica, sieroto!
Spokojnie, sierżancie.
- Mogę w czymś pomóc? - Gdzie ja jestem, sierżancie?
W wysuniętej bazie operacyjnej Heathrow. Przybyłeś z nowymi rekrutami.
- A wyglądam ci na rekruta? - Nie, nie wyglądasz.
Jestem major William Cage, amerykański oficer...
Oficer? To Przydział.
Takich tu nie mamy. Przejmę go, sierżancie.
Jakim cudem tu trafiłeś? Co żeś zmalował?
Partyjka pokera? Wieczór kawalerski?
Jeśli nie robi ci to różnicy, sierżancie,
chciałbym wyjaśnić tę sytuację z moim dowódcą w Waszyngtonie.
- Zaprowadź mnie do telefonu... - Nie słyszałeś?
Odliczamy do rozpoczęcia operacji. Szykujemy się do nalotu na Francję.
Cała baza jest odcięta. Żadnych połączeń.
- Nazywasz się Farell? - Zgadza się. Starszy sierżant Farell.
Starszy sierżancie Farell, jesteś Amerykaninem.
- Nie, pochodzę z Kentucky. - Dobra, spójrz na mnie.
Zobacz, gdzie jestem. Wrobiono mnie.
Oczywistym jest, że to nie miejsce dla mnie.
Proszę, sierżancie, musi istnieć sposób, żebym mógł wykonać telefon.
- Zajmę się tym. - Dziękuję.
Tędy proszę.
- Z jakiego dokładnie regionu pan jest? - Z małego miasta zwanego Science Hill.
- Słyszałeś o nim? - Teraz już tak.
- A pan skąd jest? - Cranbury, New Jersey.
- Uprawiają tam żurawinę? - Pomidory, najlepsze pod słońcem.
Skąd więc nazwa?
- A skąd się wzięło Science Hill? - Nie pytałem, nie obchodzi mnie to.
Pan przodem.
- Nie prowadzisz mnie do telefonu, prawda? - Nie.
Jak dotąd tylko nazwisko podałeś zgodnie z prawdą.
Tu jest napisane, że jesteś dezerterem. Przyłapano cię na podszywaniu się pod oficera.
Dodano też, że będziesz próbował zadzwonić, nawet za cenę narażenia bezpieczeństwa operacji.
Podobno zrobisz wszystko, żeby wymigać się od jutrzejszego starcia.
To nie wchodzi w grę, szeregowy Cage.
Pogłoski to paskudna sprawa.
Nim zapadnie zmrok, wszyscy tu obecni dojdą do tego samego wniosku.
Że jesteś tchórzem i kłamcą, przedkładającym własne życie nad ich.
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja, szeregowy. Nadzieja w postaci chwalebnej batalii.
Walka to wielki odkupiciel.
Ognista próba, w której rodzą się prawdziwi bohaterowie.
Jedyne miejsce, gdzie tak naprawdę wszyscy są równi stopniem,
bez względu na to, z jakim pasożytniczym ścierwem przyjdzie im ruszyć do boju.
Oddział! Oto szeregowy Cage.
Szeregowy Cage. Oddział J.
- To czasem nie mundur oficerski? - To na pewno nie są oficerskie spinki.
Widzę, że mieliście produktywny poranek.
Aż mnie duma rozpiera wiedząc, że żołnierze waszego...
kalibru będą jutro prowadzić natarcie.
Koniuszek włóczni. Krawędź ostrza.
Rów na mojej dupie.
Szeregowy Kimmel, jaki mam pogląd na hazard w koszarach?
Nie aprobuje pan tego, sierżancie Farell.
A dlaczego, Nance?
Bo podtrzymuje to przekonanie, że nasz los spoczywa nie tylko w naszych rękach.
A jakie mam zdanie o losie? Chórkiem.
Poprzez przygotowanie i dyscyplinę stajemy się panami naszego losu.
Może ci się to wydać ironiczne, ale wierz mi, zmienisz zdanie.
Szeregowy Cage jest dezerterem. Jego wybawienie zależy teraz od was.
- Jutro o 6:00 będzie gotowy do walki. - Gotowy do walki?
Szeregowy Cage ubzdurał sobie, że jego miejsce jest gdzie indziej.
Musimy go od tego odwieść.
Jeśli spróbuje uciec, odwodźcie go, dopóki nie będzie sikał jak dziewczynka.
Posłuchaj mnie, nigdy nie będę gotowy...
Zazdroszczę ci, Cage.
Jutro zostaniesz ochrzczony. Narodzisz się na nowo.
Ćwiczenia za dziesięć minut!
Nie masz munduru, szeregowy.
Nastał nowy dzień, ludziska! Przeznaczenie wzywa.
Świat oczekuje od nas tylko jednego: zwycięstwa!
Dalej, Kimmel! Grzejemy!
- Na litość boską, Kimmel! - Muszę czuć swobodę!
Bierzmy się do roboty, muszę się przygotować.
- Co to za odgłos? - Do dzieła!
- Nigdy takiego nie nosiłem. - Ja nigdy nie miałem trójkącika.
Ale bądź pewien, że gdy nadejdzie ten dzień, zrobię to, jak należy.
- Kimmel? - Griff.
Griff, no tak.
Przemyśl to. Mogę kogoś zranić.
- Nie z zabezpieczeniem. - Co?
- Gdzie się odbezpiecza? - No właśnie!
NIE WCHODZIĆ
Już czas.
Jasny gwint! Toż to Stalowa...
Ruchy!
- Griff. - Sierżancie?
Miej oko na szeregowego Cage'a!
- Przez cały dzień? - Coś mi mówi, że krócej.
- Griff! - Cage!
Straciliśmy Niemcy i Francję.
Jeśli dziś przegramy, nie będzie drugiej szansy.
Wiem, że presja jest ogromna. Dwie minuty do zrzutu.
Strach jest czymś normalnym. Pamiętajcie, nie ma odwagi bez strachu.
Ej, stary!
Coś jest nie tak z twoim kombinezonem!
Nosi go nieboszczyk.
- Uważaj tam na siebie. - Bo nikt inny nie będzie.
Minuta do zrzutu!
- Co? - Jak odbezpieczyć broń?
- Co? - Jak odbezpieczyć...?
O mój Boże!
Trzydzieści sekund do zrzutu! Czekać na mój znak!
Przygotować się! Spuścić liny!
I pamiętajcie...
Skacz!
Naprzód!
Cage, skacz albo giń!
Udało nam się! Dzięki Bogu, żyjemy!
Wybierz język.
Co, do...?
Szeregowy Cage!
Idziesz w złą stronę! Przegapisz swoją szansę!
Ki czort?
Nie powinni nawet wiedzieć, że się zbliżamy.
- Istna rzeźnia! - Zbierz się do kupy, Ford!
Wstawać, ludziska! Na stanowiska!
Nance, zdaj raport!
- Jak się odbezpiecza...? - Griff, Ford, osłaniajcie flankę!
- Jak mam odbezpieczyć...? - Czekam, Nance!
Nieprzyjaciel pięćset metrów przed nami i szybko się zbliża!
- Psia mać. - Z drogi!
Nie obijać się, jeśli chcecie przeżyć!
Zająć pozycje! Ruszać się!
Nadchodzą.
- Są plugawe i jest ich od groma. - Czekać, aż podejdą!
Jeszcze kilka sekund!
Wycofać się!
Przeładowuję.
Wstawaj, sieroto!
Dołącz do reszty, zanim wytnę ci szpica!
Spokojnie, sierżancie.
- Mogę w czymś pomóc? - Sierżant Farell...
Tak się nazywam.
Chyba już rozumiem. Co żeś zmalował?
Partyjka pokera? Wieczór kawalerski?
- Nie jestem pewien. - Zdarza się.
Zajmę się tym. Proszę mi to dać.
- Jaki mamy dzień? - Dla ciebie? Dzień sądu.
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja, szeregowy. Nadzieja w postaci chwalebnej batalii.
Walka to wielki odkupiciel.
- Ognista próba, w której... - Rodzą się prawdziwi bohaterowie.
Przerwałeś mi, szeregowy?
Sierżancie...
Nie uwierzysz w to, co zaraz powiem.
Nie uwierzę.
- Na czym to stanąłem? - Ognista próba.
Ognista próba, w której rodzą się prawdziwi bohaterowie.
Jedyne miejsce, gdzie tak naprawdę wszyscy są równi stopniem,
bez względu na to, z jakim pasożytniczym ścierwem przyjdzie im ruszyć do boju.
Oddział! Oto szeregowy Cage.
Szeregowy Cage. Oddział J.
- To czasem nie mundur oficerski? - To na pewno nie są oficerskie spinki.
Aż mnie duma rozpiera wiedząc, że żołnierze waszego...
kalibru będą jutro prowadzić natarcie.
Koniuszek włóczni. Krawędź ostrza.
Rów na mojej dupie.
Szeregowy Kimmel, jaki mam pogląd na hazard w koszarach?
Nie aprobuje pan tego, sierżancie Farell.
A dlaczego, Nance?
Bo podtrzymuje to przekonanie, że nasz los spoczywa nie tylko w naszych rękach.
A jakie mam zdanie o losie? Chórkiem.
Poprzez przygotowanie i dyscyplinę stajemy się panami naszego losu.
Może ci się to wydać ironiczne, ale wierz mi, zmienisz zdanie.
- Na litość boską, Kimmel! - Muszę czuć swobodę!
Bierzmy się do roboty, muszę się przygotować.
Zwalniam mocowanie.
Co jest z tobą? Nie nosiłeś wcześniej kombinezonu?
Może.
Wiesz, gdzie się odbezpiecza broń?
- Nie do końca. - I dobrze.
Wiem, że presja jest ogromna. Dwie minuty do zrzutu.
Strach jest czymś normalnym. Pamiętajcie, nie ma odwagi bez strachu.
Ej, stary!
Coś jest nie tak z twoim kombinezonem!
Nosi go nieboszczyk.
- Uważaj tam na siebie. - Bo nikt inny nie będzie.
Moje szczęście, twój pech, lamusie!
Czekać na mój znak!
Przygotować się! Spuścić liny!
Trzydzieści sekund! I pamiętajcie...
- Udało nam się! - Za tobą! Uważaj!
Nadlatuje!
Dostałem! Jak to wygląda?
- Dużo krwi? - Masz dziurę w klatce piersiowej.
- Serio? - Tak.
Zabrałaś moją baterię?
O nie! Ja pier...!
Wstawaj, sieroto!
- Sierżancie Farell! - Mogę w czymś pomóc?
Major Bill Cage. Rzecznik prasowy armii Stanów Zjednoczonych.
Nie byłem na partycje pokera ani na wieczorze kawalerskim!
W lewej kieszeni masz rozkazy, w których mowa o tym,
że jestem podszywającym się pod oficera dezerterem.
Nie ma w nich za to wzmianki o starszym sierżancie Farellu z Science Hill w Kentucky.
Jeśli dasz mi trzydzieści sekund na wyjaśnienie, skąd to wiem,
możesz ocalić życie każdego żołnierza w tej bazie.
Musisz mnie wysłuchać! Wiedzą, że ich zaatakujemy!
Czekają na nas! Byłem tam i widziałem!
Wszyscy zginiecie!
Dobra, już się uspokajam.
- To oddział J, tak? - Zgadza się.
Ciekawe, skąd to wiem? Czy ktoś z was mnie zna?
- Ni cholery, facet. - No właśnie. Dziękuję.
Jesteś Nance, ty to Bimmel... Kimmel!
Walczysz z jajami na wierzchu.
Ford. Skinner. Griff. A ty jesteś... mało gadatliwy.
- Pod pościelą leżą karty do gry... - Wielkie dzięki, dupku.
Kimmel ma kolor. Pik. Nie, kier.
Każesz im zjeść te karty, co?
To, co wam zaraz powiem, wyda wam się szalone.
Ale to prawda. I musicie mnie posłuchać.
Zależy od tego wasze życie.
Minuta!
Co on gada? Nance! Co on gada?
Czekać na mój znak! Przygotować się!
- Spuścić liny... - Samolot zaraz eksplo...
Udało nam się! Dzięki Bogu, żyjemy!
...zanim wytnę ci szpica!
Udało nam się! Dzięki Bogu, żyjemy!
Przepraszam! Próbuję cię uratować.
Wyrzynają nas w pień. Musisz nas stąd wydostać.
Musimy ruszać. Transportowiec zaraz wybuchnie.
Spadajmy stąd!
Zaczekaj.
Chodź!
Pośpiesz się! Transportowiec zaraz wybuchnie!
- Co ty wyprawiasz? - Znajdź mnie, kiedy się obudzisz.
- Co? - Znajdź mnie, kiedy się obudzisz!
Wstawaj, sieroto!
Dołącz do reszty, zanim wytnę ci szpica!
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja, szeregowy. Walka to wielki odkupiciel.
Ognista próba, w której rodzą się prawdziwi bohaterowie.
Jedyne miejsce, gdzie tak naprawdę...
- Oddział! Oto... - Szeregowy Cage.
Zapewne oddział J. Miło was poznać.
- To czasem nie mundur oficerski? - To na pewno nie są oficerskie spinki.
Kluczyki.
W lewej kieszeni... Prawdopodobnie.
Szeregowy Cage jest dezerterem. Jego wybawienie zależy teraz od was.
Jutro o 6:00 będzie gotowy do walki.
Szeregowy Cage ubzdurał sobie, że jego miejsce jest gdzie indziej.
Musimy go od tego odwieść.
- Jeśli spróbuje uciec, odwodźcie go... - O nie, na ucieczkę się nie zanosi.
- Nie ma na to szans. - dopóki nie będzie sikał jak dziewczynka.
Dziękuję, sierżancie Farell.
- Co teraz? Trochę poćwiczymy? - Ćwiczenia za dziesięć minut!
W lewo!
- Kim się zwiecie? - Wojownikami!
- Czym się paracie? - Zabijaniem!
- Co zamierzacie? - Zabijać!
Jutro moja dwudziesta bitwa.
- Nie byłeś na tylu. - Mówię prawdę.
Posrasz się, jak tylko wylądujemy na plaży.
- Może się w końcu zamkniecie? - Zabawna jesteś, dziewczyno.
Założę się, że jutro ustanowię jakiś rekord.
W najszybszym odwrocie z pełnymi portkami.
- Skończcie te pogaduchy! - Wal się, sierżancie!
Stać!
- Szeregowy, machaj... - Pięćdziesiąt, sierżancie?
Dokładnie. Pięćdziesiąt.
Pluton, pięćdziesiąt pompek. Podziękujcie szeregowemu Cage'owi!
Dziękuję, sierżancie.
- I raz! - Raz!
- I dwa! - Dwa!
- I trzy! - Trzy!
Coś ty sobie myślał, u diabła?
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja, szeregowy. Nadzieja w postaci chwalebnej batalii.
Walka to wielki odkupiciel.
Przepraszam. Sierżant Vrataski?
Przepraszam! Sierżant Vrataski?
- Przepraszam. - Tak?
Kto powiedział, że możesz ze mną rozmawiać?
Mam coś na twarzy, żołnierzu?
Ty mi to powiedziałaś. Jutro na plaży.
Spotkamy się.
Powiedziałaś, żebym cię znalazł, kiedy się obudzę.
- Wiesz, co się ze mną dzieje. - Chodź ze mną. Prędko.
Nikomu więcej o tym nie mów.
W najlepszym wypadku wylądujesz w psychiatryku,
a w najgorszym na wiwisekcji.
- Rozumiemy się? - Tak.
Co się stało, kiedy zginąłeś po raz pierwszy?
- Zabiłeś Mimika? - Tak.
Opisz go.
Był inny, większy. Niebieskawy.
- I pokryła cię jego krew? - Właściwie to tak.
Wiedzą, że jutro zjawimy się na plaży.
- To jatka, prawda? - Skąd to wiesz?
Mogłabyś...? Zaczekaj!
Wyjaśnisz mi, co tu jest grane?
To, czego doświadczasz, przytrafiło się też mi.
Miałam to i straciłam.
Świetnie, istnieje lekarstwo. Jak się tego pozbyć?
- Najpierw musisz mi pomóc. - Z czym dokładnie?
Z wygraniem wojny. Dalej, ruszamy!
RUSZNIKARNIA
Rita, co to ma być?
Co tu robicie? Było mnie uprzedzić.
- Kto to? - Jest mną sprzed Verdun.
Pomoże nam.
- Mówisz, że on...? - Tak.
- Kiedy i gdzie umarł? - Jutro na plaży.
- Ile mam palców za plecami? - A skąd mam wiedzieć?
- Rozmawiamy teraz po raz pierwszy? - Powinniśmy użyć tego na nim.
- Co to za ustrojstwo? - Nie podziała.
- Miał już wizje? - Wizje czego?
- Nadal jest czas. - Czas? Przepraszam...
Kim on jest?
- Ktoś ty? - Doktor Carter.
Zajmuję się fizyką cząstek i zaawansowaną mikrobiologią.
Jest także jedyną osobą, która wierzy w twoją historię.
Nikt nie rozumie biologii Mimików lepiej niż on.
To najlepszy analityk w Whitehall.
Byłem nim, dopóki nie spotkałem Rity. Teraz jestem tylko "mechanikiem z urojeniami".
- Carter, pokaż mu. - No dobra.
Po pierwsze, nie walczysz z armią. Myśl o tym, jak o pojedynczym organizmie.
Zwykłe drony zachowują się jak jego szpony.
Alfy, jak ten, którego zabiłeś, są znacznie rzadsze.
Jak jeden do 618 milionów.
- Zachowują się jak wrogie... - Są jak jego ośrodkowy układ nerwowy.
Tutaj mamy mózg. Kontroluje je wszystkie.
A to jest Omega. Potrafi władać czasem.
Kiedy tylko ginie Alfa, zachodzi automatyczna reakcja.
Omega rozpoczyna dzień od nowa.
Z tym że teraz pamięta, co się wydarzy, tak samo jak ty.
- Wie, co zrobimy, zanim to zrobimy. - A znając przyszłość, nie mogą przegrać.
Jeśli to prawda, to jak wygraliście pod Verdun?
Pozwolono nam. To coś chciało, żebyśmy uwierzyli w zwycięstwo.
Chciało, żebyśmy rzucili wszystkie nasze siły w tę ofensywę.
Operacja Zguba nie da nam triumfu, tylko naszemu przeciwnikowi.
Musisz zrozumieć, że to w pełni rozwinięty, podbijający światy organizm.
Z tego, co wiemy, istnieją miliony takich asteroid, przemierzających kosmos niczym wirus.
Czekają tylko, żeby uderzyć w świat z odpowiednimi warunkami.
Wystarczy im, że dominująca forma życia zaatakuje...
I nic nie powstrzyma Mimików przed podbiciem reszty świata.
- Chyba że odwrócisz los. - Ja?
Kiedy zabiłeś Alfę, niechcący dostałeś się do układu nerwowego wroga.
Posiadłeś umiejętność Omegi do restartowania dnia.
Jak to w ogóle możliwe?
Być może jedyną słabością tego organizmu jest... ludzkość.
Bez względu na to, teraz ty kontrolujesz tę moc.
- Tak jak ja w Verdun. - Resetuję dzień?
W porządku. Jak nad tym zapanować?
- Musisz umierać. - Każdego dnia.
Dopóki nie zniszczymy Omegi.
Prezentacja była świetna. Po prostu niesamowita.
Znam generała. Powinniśmy mu to pokazać.
- Powiecie mu to samo, co mi... - Byłam z tym u generała. Wielokrotnie.
Psychiatryk, wiwisekcja. Pamiętasz?
- Czego ode mnie chcecie? - Widziałeś coś dziwnego?
- Poważnie? - Wizje.
Miałeś wizje czegoś takiego?
Omega wyczuwa, kiedy traci kontrolę nad mocą.
Nawet teraz usiłuje cię zlokalizować.
Kiedy się do ciebie zbliży, zaczniesz mieć wizje.
- Zaczniesz widzieć to. - Może nawet jego położenie.
- Miałaś te wizje? - Tak.
- I w końcu go ujrzałaś, tak? - Nigdy na żywo.
Więc to tylko... teoria? Nawet nie wiecie, czy to coś istnieje.
Wizje pokazały mi, że był w Verdun.
Widziałam go! Zwyczajnie... straciłam moc, nim do niego dotarłam.
Gdy zdobyliśmy Verdun, Omegi już nie było.
Więc muszę tylko zaczekać na wizje i poinformować was o jego położeniu?
Nie, Cage.
Zabierzesz mnie do niego, a ja go ukatrupię.
Mam cię tam zabrać? Nawet nie umiem walczyć.
Przeładowuję.
- W porządku, Cage? - Chyba coś złamałem.
- Co? - Kręgosłup.
Czuję tylko usta.
Posłuchaj mnie uważnie. To bardzo ważna zasada.
Jedyna zasada.
Zostaniesz ranny na polu walki, upewnij się, że zginiesz.
Dlaczego?
Oberwałam w ostatniej bitwie. Powoli się wykrwawiałam.
Ocknęłam się w szpitalu polowym z 2 litrami cudzej krwi w organizmie i było po wszystkim.
Straciłam moc, rozumiesz? Lepiej, żebyś zaczął od nowa.
Co?
Nikt nie wie, co się stało z szeregowym Cage'em?
Skinner, głąbie, stał obok ciebie i mówisz mi, że nie wiesz, gdzie się zmył?
- Nie wiem, sierżancie! - Kolejne pięćdziesiąt pompek.
Nie, zaczekaj! Jestem Bill Cage.
Spotkaliśmy się na plaży. Jutro spotkamy się na plaży.
Mam to, co ty.
Jeszcze raz.
Nie masz czasu do namysłu.
Zapamiętaj, nie masz wiedzieć, gdzie będą, tylko jak je zabić.
Wystarczy, zaczekaj!
Dobra, zrób to.
Wstawaj, sieroto!
Zatrzymaj! Czekaj! Przerwij na moment!
Tak sobie myślałem, mam to we krwi, więc może mogę ci to jakoś przekazać.
Próbowałam wszystkiego, bez powodzenia.
A sprawdziłaś... wszystkie opcje?
Chodzi ci o seks? Tak, tego też.
- Ile razy? - Koniec przerwy.
Z lewej!
Miej oczy otwarte.
Jeszcze raz!
Zaczekaj! Chyba jestem cały.
Wstawaj, sieroto! Sieroto! Sieroto!
Staram się być miły, sieroto! Rusz się!
- W porządku, Cage? - Tak, nic mi nie jest!
- Złamałeś nogę. - Nie, wciąż czuję palce.
No weź!
Rita, co to ma być? Co tu robicie?
- Kto to? - Jest mną sprzed Verdun.
- Mówisz, że on...? - Tak.
- Kiedy i gdzie umarł? - Jutro na plaży.
Jestem Bill Cage, a ty dr Carter.
Odbyliśmy już tę rozmowę. Za plecami masz dwa palce.
Miałem wizje. Widziałem Omegę.
Jutro praktycznie polegniemy, więc możemy ruszyć z tematem?
- Dobra. Gdzie go widziałeś? - Na tamie w górach.
- Był tam niemiecki napis. - Ustalisz, gdzie to jest?
Pewnie niewiele miejsc będzie pasowało do opisu.
Zobaczę, co da się zrobić.
Trening dobiegł końca. Widzimy się jutro.
- Nawet nie wiemy, dokąd iść. - Wkrótce się dowiemy.
A w międzyczasie wykmiń, jak mamy wydostać się z plaży.
Co dalej? Dokąd idziemy? Którędy? Skup się!
- Zastanawiam się. - Dobra...
O w mordę!
- Jak daleko zaszliśmy? - Ciężko powiedzieć.
Czekaj!
Ruszaj!
Kuźwa!
- Idziesz w lewo i unik. - Idę w lewo, unik w prawo, ruszam.
Czekaj!
Pamiętaj, przez okop, na dwunastej i patrz w prawo!
- Nie precyzujesz. - W porządku.
Mów szczegółowo, bo inaczej zginę.
Rita...
Cage!
Wbiegam na szczyt okopu. Idę w lewo, zabijam Mimika...
Po eksplozji robię trzydzieści kroków na północny zachód.
Kucam na szczycie okopu i obracam się w lewo.
- Mam coś na twarzy? - Nie.
Cage! Wszędzie cię szukaliśmy!
Cage!
- Możemy dziś tego nie robić? - O czym ty gadasz?
Farell prawie powiesił nas za jaja, bo spuściliśmy cię z oczu!
Dobra, Skinner. Patrz na to.
Zamknę jeszcze oczy.
- Gotowy? - Tak.
Zasraniec.
Ja tam nie mam nic przeciwko dodatkowym pompkom.
Nastał nowy dzień, ludziska! Przeznaczenie wzywa.
Świat oczekuje od nas tylko jednego: zwycięstwa!
Obecna sytuacja na froncie ukazuje ciężkie straty...
Pora, byśmy im pokazali, z czego jesteśmy ulepieni.
Mój ociec latał w bitwie o Anglię na trzy lata przed nadejściem Jankesów.
Nie można było złamać jego hartu ducha.
Mój wujek George lądował w Normandii. W ich czasach ta wojna by się już skończyła.
- Czego w ogóle od nas chcą? - To oczywiste. Minerałów.
- Minerałów? - Tak.
- Chcą tlenu. - Tlenu?
- Pomyśl tylko... - A co za różnica?
Są tutaj, wygrywają. Czegokolwiek chcą, dostaną to.
Nie powinieneś tam być?
Byłem tam. Więcej razy niż ktokolwiek.
Prawdę mówiąc, zwykle szybko ginę.
Tchórz.
- Co jest? - Nie ma prądu.
Znalazłem Omegę. Musi być tutaj.
Tama Curnera, Niemcy. To musi być to.
- Idealnie pasuje do opisu. - Tak, znalazłeś go. Znowu.
I co to zmienia? Nigdy tam nie dotrzemy.
Nieważne, co zrobimy i jak skrupulatnie to zaplanujemy,
nie opuścimy plaży.
Możesz tego dokonać. Stać cię na to.
Przychodź tu codziennie. Przeszkolę cię.
Już to zrobiłaś.
Czekam, Nance!
Nieprzyjaciel pięćset metrów przed nami i szybko się zbliża!
Co, do...?
Przeładowuję.
Co teraz?
Prosto przed siebie. Na wzgórze.
Dobra.
Sierżancie, jak się nazywał ten nowy?
Potrzebny nam samochód, żeby dostać się w głąb lądu.
- Więc w czym problem? - Przygotowali zasadzkę.
- Giniemy, nim jakiś odpali. - To jaki mamy plan?
- Został minivan i zielony SUV. - No dobra.
Sprawdzę SUV-a, ściągnę na siebie Mimiki.
Ty biegnij do minivana.
Odpali, to gaz do dechy. Nie czekaj na mnie.
Nie zapomnij odczepić przyczepy. Nie chcesz, żeby cię spowalniała.
Odpal.
Wskakuj, Cage!
Ponieśliśmy ciężkie straty na froncie. Wróg wdarł się do Dover.
- Nic nie widzę! - Zaleca się znalezienie schronienia.
Mimiki widziano w Portsmouth, Brighton, a nawet w Horsham.
Zostańcie w swoich domach i zachowajcie spokój.
Jeśli jesteście w pojeździe, zamknijcie drzwi i nie wychodźcie.
Otrzymujemy właśnie doniesienia, że zaatakowano też Canterbury i Farnham.
Wróg zaatakował Londyn. Powtarzam, Londyn jest atakowany.
- Niezła jazda. - Zapomniałam odczepić przyczepę.
- Jesteś małomówna. - Nie przepadam za tym.
- Rozmawianiem? - Tak.
W końcu rozplącze ci się język.
Zwykle gdzieś w okolicach Lyonu mówisz, że byłaś tam ze swoją rodziną.
- Twój brat się zgubił. - Nigdy nie byłam w Lyonie.
Zdradziłaś mi swoje drugie imię.
- Peyton. - Nie tak ono brzmi.
Znalazłaś brata w salonie gier.
Może zmyśliłam to wszystko, żebyś siedział cicho.
- Ale ze mną rozmawiasz. - Cage, nie muszę cię poznawać.
A gdybyś wiedział, co dla ciebie dobre, mnie też nie chciałbyś poznawać.
Tylko tak to przetrwasz.
A co z Hendricksem? Znałaś go?
- Skąd znasz to nazwisko? - Wspomniałaś o nim.
- To niemożliwe. - To skąd je znam?
Kiedy je wspomniałam? W jakich okolicznościach?
On jest powodem, dla którego nie chcesz ze mną rozmawiać?
- Nigdy więcej o nim nie mów. - Dlaczego?
- Kochałaś go? - Nie żyje!
Trzysta razy widziałam jak ginie i pamiętam każdy szczegół.
Nie muszę więc o tym rozmawiać.
- Przepraszam. - To tylko wojna.
Nic tu nie ma. Chodźmy dalej.
- Musimy znaleźć kluczyki. - Wystarczy spuścić paliwo.
Po co jechać, skoro można polecieć?
W tym czymś?
Niech zgadnę, boisz się wysokości.
Boję się rozbić. I nie wstydzę się tego przyznać.
Nic ci nie będzie, Cage. Przyzwyczaisz się.
- Co się dzieje? - Nic, wszystko gra.
- Co ci jest? - To nic.
Rita.
Pokaż.
- Musimy znaleźć kluczyki do helikoptera. - Pewnie gdzieś tu się walają.
Helikopter jest zalany do pełna. Znalazłem też wężyk.
Lecimy, Cage.
Powiedzmy, że znajdziemy kluczyki i uruchomimy helikopter...
Nie mamy kombinezonów i amunicji, a za kilka godzin zapadnie zmrok.
Może lepiej wrócić na farmę i zobaczyć, co zdołamy zebrać.
Przekimalibyśmy tam. Wrócilibyśmy tu z rana.
I usiedlibyśmy przy ognisku z butelką wina?
Powinniśmy zresetować dzień.
To ślepa uliczka. Jeśli nie masz nic przeciwko,
jestem zmęczona, czuję ból. Wolałabym zacząć od początku.
Wstrzymaj się przez chwilę. Kawa jest już gotowa.
- Ja poszukam kluczyków. - Masz dziesięć minut.
- Potem cię zabiję. - Dobra.
Nie wierzę, że znalazłeś kawę.
Dziękuję.
- Słodzisz, prawda? - Tak.
- Dziękuję. - Momencik.
Sypiesz trzy.
Tam znajdziesz koszulkę. Powinna na ciebie pasować.
Ile razy tu byliśmy?
Ile razy? Gdzie są kluczyki?
- Gdzie te przeklęte kluczyki? - Dobra, dobra.
- Potrafisz nim latać, prawda? - Nie. Tak.
Umiem wystartować, ale gorzej z lądowaniem.
Co my tu jeszcze robimy? Marnujesz tylko czas!
Uruchomisz silnik, to zginiesz!
Dochodzisz tylko do tego miejsca. Bez względu na to, co zrobię.
To najdłużej, ile udało ci się przetrwać.
20 metrów dalej jest zakopany Mimik. Zaatakuje, kiedy uruchomisz silnik.
Bierz broń i wsiadaj do helikoptera, Cage.
Jest ich tam znacznie więcej. Tylko jedno z nas uchodzi z życiem.
Wsiadaj.
Nie próbowaliśmy tylko wersji, w której wracasz na farmę.
Jest tam piwnica z jedzeniem. Zaczekasz tam do mojego powrotu.
- Będziesz bezpieczna. - Jestem żołnierzem.
Zgłosiłam się na ochotnika. Nie wycofam się.
Umrzesz tutaj! W tym oto miejscu!
Nie potrafię cię ocalić.
Jeśli to ja zabiję Omegę, ty będziesz trupem.
- Na zawsze. - Dlaczego obchodzi cię mój los?
Chciałbym cię nie poznać, ale poznałem.
Na drugie mam...
Rose.
Wstawaj, sieroto!
Jest jeszcze dla ciebie nadzieja, szeregowy. Nadzieja w postaci chwalebnej batalii.
Walka to wielki odkupiciel.
Ognista próba, w której rodzą się prawdziwi bohaterowie.
Tak?
Kto powiedział, że możesz ze mną rozmawiać?
- Mam coś na twarzy, żołnierzu? - Przepraszam, że przeszkodziłem.
Bierzmy się do roboty, muszę się przygotować.
- Gdzie masz hełm? - Nie potrzebuję.
- Rozprasza mnie. - Piłeś?
Daj mi trzy dodatkowe magazynki 5.56 mm, osiem granatów i zapasową baterię.
Zasuwaj!
Ej, stary!
Coś jest nie tak z twoim kombinezonem!
Nosi go nieboszczyk.
Udało nam się! Dzięki Bogu, żyjemy!
Wykończ mnie!
- Nie ma go tam. - Jak to?
- Zakładam, że nigdy go tam nie było. - Wiedzieli, że nadchodzimy.
Zastawili na nas pułapkę. Wizje były przynętą.
Tak jak wizje Rity w Verdun. Mógł mnie zabić, ale tego nie zrobił.
Pragnie mojej krwi.
Więc wiedzą, kim jesteś... Chcą odzyskać moc.
I w końcu ją zdobędą, chyba że znajdziemy Omegę.
Nie ma innego sposobu. Już po nas.
- Jeszcze nie. - To nie działa...
- Zbudowałeś prototyp w Whitehall. - I za to mnie zwolnili.
- Do czego to służy? - To transponder.
Wbijasz to w Alfę i podpinasz się pod częstotliwość łączącą go z Omegą.
Takie przynajmniej jest założenie.
Ale nie uruchomię go ze sprzętem, który tu mam.
- Jak zdobyć to, czego potrzebujesz? - Zbudowałem jeden w Whitehall.
Byłem nawet gotów go przetestować, ale kiedy oświeciłem przełożonych,
- wylali mnie z pracy. - Myśleli, że zwariował.
- Więc wystarczy dostać się do Whitehall. - Aresztują go, nim dojdzie do drzwi.
Psychiatryk, wiwisekcja. Pamiętasz?
Nie zapomniałaś o czymś? Transponder wymaga do działania żywej Alfy.
Nie potrzebujemy go. Mamy coś równie dobrego.
Kiedy wyjdzie chińska delegacja, przyśpieszymy kroku.
Facet z żółtą opaską zawsze cię rozpoznaje,
więc trzymaj głowę nisko i idź po mojej prawej.
Gładko poszło.
Trzy, dwa, jeden... Idziemy.
Odwróć się. Idź przed siebie.
Robinson.
Prosiłem, żeby mi nie przeszkadzać. Oby to było coś poważnego.
Los ludzkości się kwalifikuje?
- Oczom nie wierzę. - Też to przerabiałem.
Usiądź, generale, byle z dala od biurka.
Na twoim miejscu traktowałbym ją poważnie.
Muszę przyznać, majorze, że kiedy opuściłeś to biuro,
nie spodziewałem się, że wrócisz z moim najbardziej odznaczonym żołnierzem.
Opowiem ci historię.
Z początku wyda się niedorzeczna, ale z czasem nabierze sensu.
- Powiedz mu, że oddzwonisz. - Komu?
Generał brygady Beaumont dzwoni z Halifax, że jego lot opóźniono przez złą pogodę.
Słucham?
Dziękuję, Beaumont. Oddzwonię do ciebie.
Jutrzejsze natarcie zamieni się w rzeź.
Ja i reszta wysłanych tam żołnierzy zginiemy w pięć minut po wylądowaniu na plaży.
A to dlatego, że wróg się nas spodziewa.
Skąd to wiem?
Zanim zginąłem zabiłem Mimika, tylko że ten był inny.
Coś dostało się do mojej krwi. Przeżywam ten sam dzień bez końca.
Tak samo jak oni i sierżant Vrataski w Verdun.
Powiedz sekretarce, że wszystko jest w porządku.
Co proszę?
Przepraszam, generale. Myślałam, że jest pan sam.
Nie szkodzi.
Przepisała rozkazy, które masz zatwierdzić,
ale zapomniała o zrzucie paliwa w Greenwich.
Na imię masz Iris. Urodziłaś się 17 września.
Generał pociągnął za sznurki, żeby wysłać twojego syna do Australii,
najdalej od wojny jak to tylko możliwe.
Powiedz generałowi, że odwołano kolację. Telefon dostałaś przed chwilą.
- Odwołano pańską kolację. - Zapomniałaś o zrzucie paliwa.
Dziękuję, Iris. To wszystko.
- Cage, chodźmy. - Rita, pozwól mi...
- Co robisz? - Proszę, nie zastrzel go znowu.
Generale, nie po raz pierwszy odbywamy tę rozmowę.
A to dlatego, że jesteś... uparty.
Nie uwierzysz mi, kiedy powiem, że dr Carter miał rację, iż wróg manipuluje czasem.
Ofensywa skończy się klęską, niezależnie od tego, ile ciał tam poślesz.
Wojnę można wygrać tylko poprzez znalezienie i zniszczenie ich źródła zasilania.
A jedyny sposób na dokonanie tego jest zamknięty w tym sejfie.
Ilekroć o tym rozmawiamy, nie przyjmujesz do wiadomości,
że wróg sforsuje jutro Londyn i wszystko przepadnie.
Przyjmijmy na moment, że nie potrafię racjonalnie wyjaśnić
twoich imponujących sztuczek. Dr Carter powiedział mi,
że to urządzenie wymaga żywego Mimika.
Jaki ci z niego pożytek?
- To już moje zmartwienie. - Wręcz przeciwnie.
Według twoich słów, dotyczy to całego świata.
Co byś zrobił, gdybyś uwierzył we wszystko, co ci powiedziałem?
- Znalazłbym tego... - Omegę.
I zmiótł z powierzchni ziemi.
Nie jesteś przygotowany psychicznie do walki z nim i nigdy nie będziesz.
Co teraz?
Nie wiem. Tak daleko jeszcze nie zaszliśmy.
- Bułka z masłem. - Stać! Ani kroku!
Nie ruszać się! Rzuć broń!
- Co mam z tym zrobić? - Wbij w nogę! Nie zwlekaj!
Cage, co się dzieje? Odezwij się!
Czuję go. Zabiera mnie tam.
- Co widzisz? - Luwr.
- Gdzie jesteś? - W środku. Zalewa go woda.
- Schodzę do garażu pod muzeum. - Widzisz Omegę?
Jest w Paryżu!
Rita!
Pokażcie się! Zostańcie w aucie!
Odsunąć się!
Coście zrobili?
Nic ci nie będzie. Potrzebowałeś krwi.
- Nie wiecie, co zrobiliście. - Nie wolno mi z tobą rozmawiać.
Był ktoś ze mną. Rita Vrataski. Żyje?
Rita Vrataski? Proszę, powiedz mi.
- Proszę, powiedz. - Przykro mi.
Uwolniłam się w trzy minuty, Cage. Co się z tobą dzieje?
- Myślałem, że nie żyjesz. - Jeszcze nie.
- Wybacz, Cage. - Nie, czekaj!
Nie mam mocy! Przetoczyli mi krew!
Straciłem moc. Czuję to. Nie mogę już resetować dnia.
Musimy zabić Omegę, zanim zacznie się natarcie.
Mamy mniej niż trzy godziny.
Potrzebujemy transportowca, żeby dotrzeć do Paryża na czas.
I więcej żołnierzy.
Kto byłby na tyle szalony, żeby polecieć z nami do Paryża?
- Wszędzie cię szukaliśmy! - Posłuchajcie...
Farell prawie powiesił nas za jaja, bo spuściliśmy cię z oczu!
Posłuchajcie mnie. Opowiem wam historię.
Z początku wyda się niedorzeczna, ale z czasem nabierze sensu.
Tak?!
Podał nazwę szkoły, do której chodziłem
i wiedział, że w drugiej klasie uczyła mnie pani Polio.
Nie puściła go do toalety i zlał się w gacie.
Zamknij się!
Mówię wam, facet wie wszystko... o każdym z nas.
- Pieprzenie. - Tak?
Mówi, że nie nazywasz się Ford.
Tak się mienił twój przyjaciel, który umarł w walce pierwszego dnia.
Zająłeś jego miejsce, a czeki ślesz jego rodzinie.
- Ty podstępna szelmo. - Cage mówi, że wróg o nas wie.
Że czekają na nas na plaży i że wszyscy zginiemy.
- Całe natarcie to jedna wielka rzeź. - Po prostu cudownie.
To żeś nas podbudował. Dzięki, Cage.
Ale możemy to zmienić, nie? Musi być coś, co możemy zrobić.
- Musi istnieć sposób na wygraną. - Istnieje niewielka szansa.
- Ale musicie pójść ze mną. - Posłuchaj, koleżko.
W dupie mam, ile o nas wiesz. Dopiero co cię poznaliśmy.
Dlaczego mielibyśmy za nim pójść?
Nie oczekuję, że pójdziecie za mną. Oczekuję, że pójdziecie za nią.
- To Stalowa... - Oddział J.
To Rita Vrataski. Znana również jako...
Anioł z Verdun.
No dobra.
Nastał nowy dzień, ludziska! Przeznaczenie wzywa.
Świat oczekuje od nas tylko jednego: zwycięstwa!
Bądźcie pewni, że wróg podziękuje wam, jeśli nie dacie z siebie wszystkiego.
Oddział!
Gdzie oddział J?
Więc ten Omega kontroluje czas?
Rozpieprzamy go w drobny mak, a resztę wysyłamy tam, skąd się wzięli!
Potem wracamy do domu!
- Chroni go Alfa... - To się go zdejmie.
Nie! Słyszeliście Cage'a. Nie zabijajcie Alfy.
Zrobimy to, Omega zresetuje dzień. Nie będziemy pamiętać o tej rozmowie.
Będą wiedzieć, że nadchodzimy.
To co mam zrobić, kiedy rzuci się na mnie Alfa?
Poświęcić się dla drużyny.
Wkrótce po wylądowaniu dowiedzą się o nas.
- Przyda się ktoś tutaj. - Idę z wami, Cage.
Trzydzieści sekund do celu.
- Cage! - Kimmel. Nie!
- Ford, naprzód! - Cage!
- Trzeba stąd spadać! - Skacz!
Skaczcie!
- Skacz! - Nie masz liny!
- Co tak długo? - Co z pozostałymi?
Kończy się nam amunicja. Mam jedną minę. Ford nie ma nic.
Griff ma tylko pół magazynka i ledwo się rusza.
- Myślałem, że widzisz przyszłość. - Tego dnia nie przeżywałem.
- Nie wiem, co się wydarzy. - To bez znaczenia.
- Ważne, by to skończyć. - W jaki sposób?
Griff nie może chodzić. Trzech ludzi już nie żyje...
Czas ucieka. Zbierzcie amunicję.
Pomiędzy nami a piramidą jest pewnie z tysiąc Mimików.
Co zrobimy? Wejdziemy od frontu?
- Zginiemy, jeśli tu zostaniemy. - Serio? Nigdy się nie przedrzemy.
Możemy użyć tego.
- Ten złom nie poleci. - Nie musi lecieć.
Wystarczy, że się tam szybko przeprawimy.
Jeśli silniki są sprawne, możemy sterować przepustnicą.
Skinner, oczyść drogę.
- Spróbuj teraz. - Nie reaguje.
Poziom mocy: niski.
Zasilanie działa.
Griff!
Zbieramy się! Szybko!
Nie przydam się tam na wiele. Kupię wam trochę czasu.
Systemy sprawne. Uda nam się.
Szybciej tam! Musimy ruszać!
- Nie czekajcie na nas! - Skinner, Griff, dawajcie!
Możemy zaczynać. Gdzie oni są?
- Gdzie Skinner i Griff? - Zostają!
Dalej, bracie. Pora na ciebie.
Widzimy się w innym życiu.
Psiakrew!
Przesuń się!
Startujmy! Ale już!
Zbliżają się, Cage.
Gińcie, skurwiele!
Przeładowuję.
Mamy towarzystwo!
Dawajcie!
Cage!
Przejmij ster!
Rita!
Przebij się!
Bywało gorzej.
Jest tam. W wodzie.
- To Alfa. - Odciągnę go.
- Ty zlikwiduj Omegę. - Nie. Ten tutaj zabije cię w mgnieniu oka.
- Dam radę. - Weź granaty.
Posłuchaj mnie. Żadne z nas nie wydostanie się stąd.
Dziękuję, że pozwoliłeś mi zajść aż tutaj.
Dobry z ciebie człowiek, Cage. Chciałabym mieć szansę poznać cię lepiej.
Witam w Londynie, majorze.
Jestem kapral Montgomery, łącznik z biurem generała Brighama.
Cieszymy się, że pan przyleciał. Słyszał pan już nowiny?
Dziś, tuż przed świtem, fala energii zalała Paryż.
Nie wiemy, co to dokładnie oznacza, ale zdaje się, że wróg utracił zdolność bojową.
Rosyjskie i chińskie wojska przemierzają Europę bez oporu.
Jutro ruszamy na front zachodni.
Wierzymy, że maszerujemy po zwycięstwo dla nas,
dla naszych bliskich, dla rodaków i całej rasy ludzkiej.
- Kim się zwiecie? - Wojownikami!
- Czym się paracie? - Zabijaniem!
- Co zamierzacie? - Zabijać!
- Nie byłeś na tylu. - Mówię prawdę.
Posrasz się, jak tylko wylądujemy na plaży.
- Może się w końcu zamkniecie? - Zabawna jesteś, dziewczyno.
Założę się, że jutro ustanowię jakiś rekord.
W najszybszym odwrocie z pełnymi portkami.
Skończcie te pogaduchy!
- Kim się zwiecie? - Wojownikami!
- Czym się paracie? - Zabijaniem!
Baczność!
Tak? Czego chcesz?
Tłumaczenie: Seki
Korekta: Igloo666
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.