Hoi. Ik ben Andrew Stanton, regisseur van Finding Dory.
Hoi. Ik ben Angus MacLane, co-regisseur van Finding Dory.
En ik ben Lindsey Collins, producent van Finding Dory.
Eerst de volgende vraag. Waarom Finding Dory na zoveel jaar?
Nadat we klaar waren met Finding Nemo, dertien jaar geleden,
waren we vissen beu en het verhaal was afgerond,
op zichzelf, een soort gesloten circuit.
Je kijkt films vaak als je die afrondt
en daarna wil je die een tijdje niet zien.
We keken hem pas weer begin 2011,
omdat we een 3D-versie wilden uitbrengen.
En toen kon ik objectief zijn.
Ik kon hem bekijken en zien,
zo goed als, als een kijker.
Toen liep ik de bioscoop uit en zei ik:
"Wow, ik maak me echt zorgen om Dory.
"Wat als ze Marlin en Nemo vergeet en hen niet meer vindt?"
Deze film begon niet zoals hij nu begint.
Helemaal in het begin
begonnen we een van de eerste pogingen
met een scène
uit Finding Nemo waarin Marlin achter de boot aan gaat
en Dory tegenkomt.
Die hielden we er een paar maanden in
en toen beseften we
dat het zo te veel Marlins verhaal is.
- Ja. - Je bent niet echt bij Dory.
Het was pas toen we een jaar,
anderhalfjaar bezig waren
dat je tijdens een bespreking zei
dat je Dory altijd had gezien
en geschreven als tragisch personage.
Want je wist dat ze zo lang alleen was geweest...
- Ja. - En haar familie kwijt was.
En het...
Het verraste iedereen.
"Wacht, is dat de achtergrond?"
"Moeten we dat dan niet laten zien?"
Ja, mijn halve crew wist daar niets van.
Ze waren niet bij de eerste.
Ik zei: "Dus het hele publiek weet dit niet.
"We moeten het publiek Dory's geschiedenis bijbrengen."
Ik heb een kaart aan de muur hangen waar ik schrijf
met twee woorden erop. "Ontmoet personage."
Ik besef altijd dat dat het boeiendste verhaal is.
Op welke manier dan ook,
of het actie is of subtiel of stil,
je ontmoet een personage, geen plot.
En ik dacht: Iaten we...
Waarom doen we dat niet? Waarom niet...
Ik dacht aan Annie Hall.
Wat als we een gezicht laten zien, diegene zegt wie hij of zij is
en dan door naar een scène?
En dat werkte meteen goed.
En we wilden ook een manier vinden
om de ouders al vroeg als personages te laten zien.
Zodat de kijkers ook naar hen terug willen.
- Ja. - Dat was een echte uitdaging.
We weten nog niets van de ouders
en we moesten hen neerzetten als personages.
Tijdens het maken van de film Ieerden we ook
dat we hen zo vaak mogelijk moesten hebben.
Daarom zijn er flashbacks.
We wilden meer tijd om hen te ontmoeten
en hen te zien en te voelen dat het vinden van de ouders
altijd het belangrijkste was voor Dory
en voor de kijkers.
Ja, dat we verlangden naar die band,
dat de kijkers ernaar verlangden
dat die band weer werd aangehaald.
Lange tijd hadden we dat niet.
En we vonden dat we dat moment moesten laten zien.
Ja.
Het moet vertederend zijn.
Een herinnering
die je koestert als kijker
- en die je een goed gevoel gaf. - Ja.
Dat projecteer je op het personage.
En wat eigenlijk vanzelfsprekend was
bij deze aanpak,
voor mij, was het verlies uitwerken.
Uitwerken hoe het voor haar geweest moet zijn,
zoveel jaren ronddolend.
En het is triest, bitterzoet.
Maar het past bij de toon
van de eerste film.
Je ziet heel snel de regels
dat dit geen vrolijke tekenfilm is.
Het zijn echte vissen in het water
die moeten omgaan met alles wat gebeurt.
Dingen willen je opeten.
Je kunt makkelijk verdwalen.
En dat hielp
een ondertoon te zetten gedurende de hele film.
Zelfs als je lacht,
zelfs op de grappigste momenten,
weet je dat er iets duisters kan komen.
Of iets heel tragisch. Dat er veel op het spel staat.
- Ja. - Simpel gezegd.
Doordat Dory kortetermijn-geheugenverlies heeft,
is het niet vergezocht dat ze zou ronddolen,
zelfs als mensen haar wilden helpen toen ze jong en verdwaald was.
Dat ze zich zou omdraaien en vergeten
wat ze aan het doen was en wegzwemmen.
Dat voelde nooit vergezocht,
want dat is wat ze doet en wie ze is.
Dat waren Bill Hader en Kate McKinnon
als het stel dat haar vond.
Ze zijn heel behulpzame vissen.
Maar sommige andere vissen helpen totaal niet.
Bij de productie
- noemden we hen liefkozend rotvissen. - Ja.
Als we niet behulpzaam waren naar elkaar toe,
mompelde je "rotvis" tegen de ander.
- "Hij is een rotvis." - Nog steeds.
Nog steeds. Een koosnaam.
Het komt voor dit commentaar voorbij is.
Dit was een buitenkans,
want we reizen niet veel door de oceaan.
Deze scène was een kans
de schoonheid van de concept art te laten zien
van onze productieontwerper
en ons artdepartment,
wat betreft verschillende omgevingen.
Hij heet Steve Pilcher.
En het was... Als ik het me goed herinner...
Hij liet allerlei pasteltekeningen zien.
En we zeiden gewoon ja.
En toen moesten we
er wat uitlaten vanwege de tijd.
Ja, want we moesten...
Maar je ziet wat hij heeft getekend.
Dat klopt.
En muzikaal...
Dit was een kans een thema voor Dory op te zetten,
voor haar verlangen en verlies en alleen zijn.
Tom Newman... Dit was een van de eerste scènes waar we muziek aan toevoegden
en hij wilde de muziek maken.
Om een thema voor haar te vinden
en haar verlies en eenzaamheid te voelen.
- En hij gaf er twee. - Ja.
En wat je hoort als ze verdwaald is,
is natuurlijk onze keuze geweest.
Het andere gebruikten we bij de titel.
En dat werd haar grotere thema,
dat we terugbrengen aan het eind van de film.
Het was fijn dat we er geen weg hoefden te laten.
Technisch gesproken
werd de scène die uit Finding Nemo komt,
helemaal opnieuw gemaakt.
Dat klopt.
We kregen die beelden niet gratis.
Maar we hebben wel gebouwd op de eerste film.
De eerste akte van de film werd dus op veel verschillende manieren gemaakt.
Er komt een deel op de dvd met verwijderde scènes,
als je de dvd kijkt of wat je tegenwoordig ook kijkt.
Je hoort geen "dvd" te zeggen, volgens mij.
Oké.
Je moet zeggen: "Filmformat."
Rotvis.
- Ik... - Oké.
Leuk dat hij dat eerst zei.
Dat is de regel. Dat zeggen ze.
Leuk dat jij de eerste "rotvis" kreeg.
En niet de laatste.
Het was heel moeilijk te bedenken
hoe Dory zich haar ouders zou herinneren.
En, nog belangrijker, hoe weet ze waar ze heen moet?
En hoe krijgen we haar daar?
En het leek logisch
en je gaat automatisch denken:
het is een vis. Is dat net als een vogel?
Heeft ze een aangeboren kompas?
Heeft ze migratie-instinct?
En zou de natuur
de weg wijzen als je op automatische piloot zwemt?
En dat klonk zo logisch.
We probeerden veel versies uit om bij de tweede akte te komen
en het verhaal in gang te zetten.
En weer, na een jaar, anderhalfjaar,
misschien zelfs twee jaar beseften we:
weet je?
Je berooft het hoofdpersoon van die keuze.
En je zegt dat,
wie ze ook is als persoon of als personage,
ze hen toch wel vindt.
- Ja. - Anders gezegd,
het heeft niets universeels voor een mens,
niets wat wij op onszelf kunnen betrekken.
We zijn geen vogel en geen vis.
Dus het werd eerder een obstakel en daar moesten we vanaf.
Ze leek ook te passief.
Ze ging in trance en vertrouwde op haar instinct,
wat logisch was als herkenbaar...
Als herkenbaar, biologisch idee.
Maar het maakte haar minder actief in haar keuzes en haar doel,
wat een strijd was in deze film,
met kortetermijn-geheugenverlies
aangeven wat je doel is en zeggen
wat je je herinnert
en wat je wilt.
Dat noemen we zelfreflectie.
En achteraf gezien beseften we
dat ze te weinig zelfreflectie heeft
om je de kans te geven
haar aan te voelen gedurende de film
en hoor voortgang te begrijpen in haar geest en in haar hart.
Daar hebben we veel oplossingen voor bedacht.
Dit is een favoriete scène,
want in een vervolg hebben we altijd
een scène waarvan iedereen moet glimlachen.
Die staat echt voor wat we zo mooi vonden aan de eerste film.
En het was Marlin die
zo stuntelig, stotterend overtuigend probeert te zijn
en iets subtiel probeert te zeggen tegen Dory
en Dory snapt het totaal niet.
Zo was Finding Nemo voor mij.
En er is...
De charme van die personages en die acteurs,
die die scène konden spelen.
We hadden altijd... Niet altijd,
maar al wel vrij snel,
een idee van de roggenmigratie,
want veel dingen voor Nemo
waren gave dingen die we leerden over de oceaan
of die we hadden gezien of zo.
En je zoekt een manier om dat erin te verwerken.
En ik had een foto gezien van migrerende roggen.
Het lijkt erg op wat we in de film hebben gestopt.
Er zijn er honderden,
zo niet duizenden die onder water bijeenkomen als vogels.
Het is een schitterend gezicht.
Weet je nog dat we hen reuzenmanta's noemden
en de mensen zeiden:
"Jullie weten toch dat meester Ray een rog is, hè?"
Ik wist het niet.
En we zeiden: "O..."
Ze zeiden: "Moeten we hen veranderen?"
- "Nee, prima." - We zeiden:
"We noemen hen roggen."
Ja.
De roggenparade was eerst
een kans te laten zien dat Dory onbekwaam was.
Ze wilde met Nemo naar de parade.
Alleen, zonder begeleiding.
Ja, en toen...
Als bewijs dat ze wat kon.
En ze vergat het, wat tot een grappige scène leidde,
maar dat hebben we geschrapt.
En ik vroeg me af waarom.
Veel dingen veranderen op verschillende momenten.
Het is niet zo logisch als nu je erop terugkijkt.
Volgens mij werd het een beetje te veel.
We hadden geen nieuw probleem nodig
om te laten zien dat ze zichzelf zag
op een manier die moest veranderen.
Nog dieper zat het beeld van zichzelf
dat ze al bij zich draagt sinds ze klein was.
Dat ze zichzelf altijd heeft gezien,
zolang ze zich kan herinneren, als iemand met een probleem.
Ja.
Gelukkig heeft ze een prachtige mentaliteit
en liefhebbende ouders
en geweldige mensen die haar helpen,
helemaal tot Marlin en Nemo, als tegengeluid.
Maar het blijft iets dieps waar ze,
als het slecht gaat en dingen niet werken,
zichzelf de schuld van zal geven.
En het creëren
van een heel nieuw probleem
dat zo sterk was dat het het kernprobleem overschaduwde...
Ik denk dat dat
ons zicht belemmerde.
En het doel van die film zou zijn
dat ze Nemo meeneemt naar de parade.
Wat niet is wat we willen.
- Het doel. Ja. - Ze kan eindelijk begeleiden.
Niet: "Ze maakte eens een fout."
Het was: "Nee, dit is een dieper probleem."
Het zijn allemaal pogingen je personage te begrijpen.
En het is fascinerend hoeveel...
Wat iedereen onthoudt van Dory van de eerste film,
als ze aan haar denken, is hoe blij ze hen maakt.
En hoe leuk ze haar vinden en...
En niemand wil dat ze verandert.
Maar het grappige is
dat ze altijd een tragische,
trieste, verontschuldigende kant heeft gehad, die verborgen was.
- En dat zie je niet meteen. - Nee.
Het was moeilijk te bedenken hoe we dat moesten dramatiseren.
En zonder te veranderden
wie ze was in ieders herinnering.
Ja.
Je zei dat ze iedereen wil behagen.
En dat de reden daarvoor is
dat ze zich zo proactief verontschuldigt
om haar onzekerheden te verbergen.
Dat vond ik altijd een mooie interpretatie.
Deze laatste scène
was een technische uitdaging.
Het was een van de eerdere scènes
met de roggenmigratie en het gras.
Maar het is veel technisch werk qua menigten
en simulatie
en setting om het zo mooi te maken.
Het was een van de eerste shots die bewezen:
"Kunnen we dit doen?
"Kunnen we het mooier maken dan het origineel?"
En dat was een van de eerste scènes
waarin we dat bewezen.
Hier is een scène uit geknipt
die helemaal tot de animatie kwam,
klaar, zelfs met muziek.
We noemden die scène "Slaapzwemmen".
We hadden te veel nagedacht over de vergelijking
die Dory moest hebben
om genoeg kracht te hebben om van het rif af te gaan,
namelijk dat ze een idee zou krijgen
van een beeld in haar hoofd
dat ze werd meegezogen in de onderstroom.
Ze zou niet goed slapen
en Nemo zou haar horen
terwijl ze mompelde in haar slaap.
En hij zei het dan de volgende ochtend
- en dat leidde tot herinneringen. - Ja.
En onze editor, Axel Geddes,
zei op het laatste moment:
"Wacht. Waarom mompelt ze dat niet
"zodra ze die eerste keer wordt meegezogen naar de roggen
"en ze bij haar kijken?"
We zeiden: "Je hebt gelijk.
"We hebben die extra stap niet nodig."
Dus we hebben er twee minuten uit geknipt.
Maar zo ver was het al
en het zat in een vroege trailer,
- scènes daarvan. - Ja.
Want dat was af.
En het zat in de trailer.
Een van de eerste dingen die af waren.
Nu mag de marketing daarvoor betalen.
Grapje.
Angus, jij had al een tijd een idee
en het duurde even voor ik erin meeging,
want er waren zoveel manieren
om haar door de oceaan te krijgen en...
Ze waren allemaal te gecompliceerd
en kostten veel tijd.
En uit frustratie stelde jij dit voor.
Nee, het zat zo. Lange tijd dacht ik:
Crush moet in deze film zitten.
En Andrew spreekt de stem van Crush in.
Jij zei: "Ik weet het niet.
"Dat is zo'n goedkope vervolgtruc."
En toevallig ging ik een week later
naar Disneyland met mijn gezin.
Ik was nooit bij Turtle Talk geweest,
de expositie waarbij je Crush ontmoet.
En ik zag hoe het publiek op Crush reageerde
en ik zag dat de fans van Nemo
kwaad zouden zijn als er geen Crush was.
Er zouden koppen rollen.
Hij had een extra persona aangenomen van die plek.
Het was net een kerk waar mensen hem kwamen aanbidden.
Toen ik terugkwam, zei ik: "Je snapt het niet.
"Ze zijn dol op je als die schildpad."
We zochten een manier om dat te doen.
Het ging om de vraag hoe we de oceaan konden oversteken.
En het idee: "Ik ken wel iemand." En diegene was Crush.
Want jullie waren vanaf het begin zo duidelijk
dat jullie geen herhaling wilden
van die lange reis door de oceaan.
We moesten die dus inkorten...
Zelfs kort was het te lang.
Het was te lang, ja.
Toen zeiden we: "We laten Crush het doen."
Zo naar het andere eind van de snelweg.
We namen Route 66
zo naar de andere kant.
Het mooie daaraan...
We moesten dit specifieke probleem oplossen.
Lange tijd moest Dory
en moesten Marlin en Nemo 11.000 kilometer oceaan oversteken.
En dat maakten we zo groot
dat het aangaf hoe belachelijk het was.
Ja.
Toen Crush kwam, hoefde je daar niet bij na te denken.
En het was logischer
dat ze die afstand konden afleggen
met iets wat er al was.
We laten niet die lange, saaie weg zien,
waarbij niets gebeurde.
- Weet je? - Ja.
Daarom heet de set
waar ze op landen, de vaarroutes.
Het verraste me dat die echt bestaan.
Ik dacht gewoon logisch na.
"Met alle vaarroutes
"en al het verkeer met boten en vrachten
"en alle stormen
"moeten er vaak spullen overboord vallen."
En die vormen vast een soort gebroken
spoor als de Gele Weg
van oost naar west
of west naar oost van allerlei vrachtcontainers.
- En dat is echt min of meer waar. - Ja.
Een tijd dachten we dat we zo'n soort pad nodig hadden
om een tijd te volgen aan het begin van de tweede akte.
Maar de set werd al gebouwd.
En die was zo mooi en gedenkwaardig
dat we dachten: oké. En het geeft een onveilig gevoel,
dat we niet meer thuis zijn.
En we waren dol op de heremietkrabben.
Die hadden we al gebouwd.
We vonden het mooi dat die jongens
allemaal andere spullen hadden
uit de vrachtschepen als hun huizen.
"Laten we alles hergebruiken."
Het is een veel kortere versie dan het origineel.
En Marlin en Nemo raakten hier
gescheiden van Dory
en gingen op een heel andere reis
voor ze Dory weer vonden.
En daarbij ontmoetten ze de Aquariumbende.
Dat vond ik moeilijk om eruit te knippen.
We hadden de Aquariumbende zo'n anderhalf, twee jaar.
En het waren zes scènes, zo'n twintig minuten van de film.
Maar het probleem was
dat het belangrijker werd dan Dory's verhaal.
Ja.
We hielden het bij Dory.
Want de vaarroutes
waren midden in de oceaan
- en niet naast... - Californië.
...het Zeeleven Centrum.
Dat hielp ons daarbij.
Maar, zoals je hopelijk zult zien in de verwijderde scènes,
is de Aquariumbende er ook.
De Aquariumbende was een Mission: Impossible-crew.
Ze konden overal uit wegkomen. Ze waren overal geweest.
En Marlin en Gill streden om Nemo's affectie,
wat heel interessant was.
Wie had het meest gereisd? De meeste ervaring?
Maar iedereen verstopte zich voor...
We konden het niet bij Dory houden.
"Wat als we een heel gaaf subplot bedenken?"
Het was een geweldige kijk
op Marlin en Nemo's band als vader en zoon.
Maar het was ook een les.
Je moet goede dingen wegdoen om andere goede dingen te vinden.
Anders hadden we nooit de luie zeeleeuwen bedacht
met Gerald op de rotsen.
Of Becky als surrogaat-Dory
met wie Marlin en Nemo samenwerkten om in het park te komen.
We hadden zelfs niet de eenvoudige uitspraken bedacht
en de gesprekken tussen Nemo en Marlin,
omdat ze alleen midden in het park waren,
als we het sexy spektakel niet hadden verwijderd
en de malheid van de Aquariumbende.
Ja... Sorry, ga je gang.
Iets goeds wat we kwijtraakten,
even als detail, was dat de inktvis Gary heette
- en een stem had... - Een stem.
- ...die Bob Peterson insprak. - Dat klopt.
Het was echt hilarisch.
Maar we kozen ervoor de inktvis als natuurkracht te houden.
Heel eng.
Een van de dingen...
Ik zou met de eer willen strijken bij 't maken van de film,
maar ik zie nu, nadat ik het vaak heb gezien
bij het afronden en we erover moeten praten...
Ik besef nu...
Ik dacht dat het kelpbos er was
als interessante omgeving...
- Prachtig, ja. - ...die we niet
in de eerste film hadden, omdat...
Er was geen geografisch excuus om het in Australië te hebben.
Maar nu besef ik dat het...
In de eerste film waren we zoveel in open water.
Het is net de woestijn, maar onder water.
Het maakt veel los over verlies, dingen die verloren raken.
- Uitgestrekt. - En jezelf weer ontdekken.
En dit is het bos.
Het is een andere omgeving, die eigenlijk...
Veel sprookjes spelen in het bos. Er liggen dingen verborgen.
Er zijn geheimen en dingen worden ontdekt.
Je komt er herboren uit.
En nu besef ik waarom we er steeds naar teruggingen in het verhaal.
Het is er niet maar één moment.
- Het wordt vaak gebruikt. - Ja.
Hier introduceren we een nieuw personage.
Sigourney Weaver als zichzelf.
Bij elke screening of aanpassing van de film
stopten we er wat grappen in die het nooit zouden redden.
Het was altijd voor onszelf. Wij lachten erom.
Ja.
En op de ode aan Sigourney Weaver
werd bij elke screening zo goed gereageerd.
Dat rare, metafysische idee van Sigourney Weaver als zichzelf.
En we zijn erin meegegaan.
Het werd steeds weer gebruikt.
Toen zeiden we: "Zullen we haar naam blijven zeggen?
"Sigourney Weaver." Het is zo'n geweldige naam,
zo specifiek voor die persoon,
maar haar stem... We vonden het mooi hoe haar stem...
Ze leent haar stem vaak voor natuurdocumentaires.
En ze heeft een intelligente, rustgevende toon in haar stem.
Zelfs in San Fransisco, op de Academy of Sciences.
Ja. Dus...
Het werd een soort grap
en we wachtten en wachtten
voor we naar Sigourney gingen,
want we zeiden: "Ik weet het niet. Is het niet raar..."
Voor haar fans
was ze natuurlijk de stem van het moederschip in WALL-E.
En ik dacht: nu vraag ik haar weer een stem te zijn.
Maar het was zo goed.
Ik zei: "Alleen als het er zeker in komt,
"gaan we dat vragen."
Ik zei tegen haar: "Als dit erin blijft",
en dat is ook zo en het is net zo geweldig als we hadden gedacht,
"zullen kinderen voor eeuwig je naam kennen."
- Ja. - Weet je?
En Hanks introductie.
Hank was een idee van onze schrijfster, Victoria Strouse.
We probeerden te bedenken hoe we
Dory niet in een soort vreemd
vagevuur konden laten blijven in het midden van het verhaal,
waarbij ze alles steeds vergat
en verschillende mensen
zichzelf moesten herhalen.
Op dat moment deden we onderzoek
en gingen we naar het Monterey Bay Aquarium
en zagen we de octopussen daar.
En het was een perfecte situatie.
Niet alleen voor een chagrijnig personage
dat voor Marlin kan invallen en kribbig kan zijn
en niet echt een band met haar wil.
Net als Marlin in de eerste film.
Maar octopussen kunnen ook overal binnenkomen.
Ze kunnen op het land kruipen en in het water.
Ze kunnen zich in kleine ruimtes wringen.
Ja.
Hij kan acrobatisch zijn. Het klopte op alle punten.
En zijn stem leverde geen problemen op.
Ed O'Neill was letterlijk
de eerste die we noemden...
- Zelfs het schrijven van zijn stem. - Ja.
Het was nooit een probleem.
We hoefden hem niet te veranderen.
Hij was de knorrige, oude man.
Knorrige, oude man met een geheim hart van goud
en het werkte vanaf het begin.
Ja, dat is waar.
En we hadden veel versies van deze film
waarbij Dory verdwaald was.
Want ze kon alleen ergens komen zonder iemand als Hank
- door de buizen. - Ja.
En alleen zij paste in de buizen.
Van alle personages die we tot dan toe hadden bedacht.
Ja.
Het was dus veel...
Er waren veel scènes waarin ze verdwaalde in de buizen.
Het equivalent van mensen die door gangen blijven lopen
in The West Wing of zo.
Ja, het voelde alsof we
daar veel te lang mee doorgingen.
Nu Hank bij haar is en niet alleen bij haar kan zijn
in kleine ruimtes,
maar haar ook door de mensenwereld kan loodsen,
uit het water van plek naar plek, was een grote overwinning.
En even visueel...
Technisch gebeurt er zoveel in deze eenvoudige scène met het water
en de lichtbreking en de weerkaatsing en de beweging
en de reacties daarop
hadden we nauwelijks behandeld in de eerste film, in Finding Nemo.
- Dat had ons zoveel gekost. - Ja.
Als je Finding Nemo kijkt,
zie je de scènes in de tandartspraktijk
en we hadden de camera buiten dat glas
met lichtbreking buiten dat glas
- in minder dan tien shots. - Veel minder.
Technisch konden we dat niet.
Dus deze film
gaf een enorme technische uitdaging,
maar ook een kans daarmee te spelen.
Zelfs dat de onderkant van het water
in een aquarium
of in een bad op hen weerkaatst.
Dat deden we niet in de eerste film. Het was te veel.
Zelfs in zo'n shot, waarbij je...
Je gaat van boven naar onder water met die zeeleeuw die...
Dat mocht niet in de eerste film.
Nee, en deze drijvende kelp. Het is bizar.
Het voelt alsof het budget van de eerste film
aan dit shot zou opgaan.
Bijna het hele budget van deze film.
Gesproken als een producent.
Wil je het over de zeeleeuwen hebben?
Zeg iets over de zeeleeuwen.
De zeeleeuwen...
We zeggen hun namen niet in de film.
Zeg maar wie wie is.
Daar is Fluke. Hij is de grote.
En Rudder is de kleine.
Fluke wordt gespeeld door Idris Elba op de Engelstalige markten.
En Rudder door Dominic West.
We zijn enorme fans van The Wire.
En ze gingen akkoord.
- Ze zeiden ja. Ja. - We praatten het goed.
We wilden iets...
We wilden iets origineels,
een relatie tussen hen.
Ze hadden een natuurlijke band
die goed overkomt op het scherm.
En waarom geen internationaal water?
Met een Britse achtergrond.
We vonden het een leuk idee dat hun luiheid groter is dan hun honger.
Dus ze...
Ze kunnen wat uitleg geven
zonder veel gevaar voor Marlin en Nemo.
Je kunt hen echte roofdieren maken.
Dat wilden we niet met hen.
Vrij laat bedachten we...
Het was Johns idee dat ze
uit het instituut komen,
zodat ze daar wat kennis over hebben,
niet alleen van buitenaf.
Daarom hebben ze labels
en zijn ze gerehabiliteerd.
Bob Peterson bedacht Gerald,
de nerderige zeeleeuw die niet op de rots kan komen.
- En onze editor... - Torbin.
Een van onze editors, Torbin Bullock, sprak de stemmen van Gerald en Becky in.
Net op tijd, 's avonds laat. Zo grappig.
We zeiden: "Dat houden we zo."
Ik weet niet wat hem inspireerde,
maar het was geweldig.
De eersten die we tegenkwamen, waren eerst otters.
En het was lastig de otters wat te laten uitleggen
en hen de nodige informatie te laten geven.
En de zeeleeuwen hebben dat overgenomen.
Ja.
We konden hen niet meer binnen gebruiken, in het park.
Ze begonnen in het park.
En we brachten hen naar buiten,
want ze zijn overal buiten
Iangs de kustlijn waar wij wonen.
Je wilt de kijkers laten zeggen: "Dat herken ik.
"Ik ben het gewend zeeleeuwen te zien." Dat moeten we niet bestrijden.
Misschien moeten we het nu even hebben over het gebruik
van de flashbacks voor Dory,
die zich stukjes herinnert van haar verleden
met haar ouders terwijl ze door het park gaat.
Dat was niet op het laatste moment,
maar een van de laatste grote ideeën in het laatste jaar.
Bij Finding Nemo was het zo
dat de tragedie aan het begin,
waarbij de moeder en de rest van het gezin
en de eieren worden weggehaald door de barracuda,
werd uitgespreid in flashbacks gedurende de hele film.
En het ergste viel samen met het visnet.
En zo bleef het drie jaar.
We hadden altijd het probleem dat mensen Marlin niet mochten
en niet met hem meevoelden.
Ze vonden hem irritant en zeurderig en klagerig.
En mijn editor bij die film, Lee Unkrich, zei:
"Neem al die flashbacks
"en vertel het als één geheel aan het begin."
Toen we dat deden, dachten we weer:
god, wat tragisch, wat eng.
Maar het werkte
en het zorgde dat alles waar mensen
over klaagden bij Marlin,
hen niet meer stoorde.
- Ze voelden met hem mee. - Ze begrepen het. Ja.
Daarna zeiden we:
"We gebruiken nooit meer flashbacks."
We dachten er bij deze film niet eens aan.
En uiteindelijk was het John.
John Lasseter, in een Brain Trust-bepreking,
toen we nog problemen hadden
met het zo emotioneel mogelijk maken van deze film met Dory.
En hij zei: "Het is niet echt
"conventioneel hier een flashback toe te voegen."
Het is haar vaardigheid dat ze...
Ze herinnert zich iets.
Ze beoordeelt zichzelf op basis van haar geheugen.
En dit zei Vic al zo'n twee jaar
en ik begreep het nooit.
Het is hoe je terugkijkt op hoe het met haar gaat.
Zij gaat verder en begint zich iets te herinneren
en dan komt de conventionele flashback.
Maar je gaat met Dory mee.
Je weet nu net zo veel als zij.
En je krijgt elke keer wat meer hoop. Emotioneel gezien.
Je krijgt een mooie herinnering
aan de moeder of vader,
maar je raakt er ook meer bij betrokken
en je krijgt wat meer hoop.
En het voelt niet als een flashback voor het verhaal.
- Het tegenovergestelde van de eerste film. - Ja.
En doordat het het tegenovergestelde was,
kreeg ik het vertrouwen en kon ik zeggen: "Dat is goed.
"Dat is de toon en de opzet van deze film."
Je laat zien dat ze het niet opgeeft.
Ze is zich bewust van haar familie.
- Ze krijgt steeds nieuwe energie. - Ja.
Zij vertelt het aan degenen om haar heen,
maar wij zien wat ze zich herinnert.
- Ja. - De andere twee... Ja.
Nog twee interessante dingen
die we zo ontdekten,
waren dat de kijkers Dory alleen voor zijn,
qua geheugen, in de openingsscène.
En die hebben we vrij kort gehouden.
Heel beperkt, ja.
Want dat wilden we niet,
dat de kijkers zoveel herinneringen hadden
aan haar ouders die zij niet heeft.
Dus die hebben we uitgespreid.
En we vonden
dat we aan haar ouders moesten worden herinnerd.
En dat zorgde weer voor verlangen,
bij de kijkers en bij Dory,
waardoor het niet voelde alsof
we twee derde van de film van hen verwijderd waren.
We konden die momenten verspreiden
in de film, zodat de kijkers
er net zo aan werden herinnerd als zij.
Het hielp hen door het midden van de film.
Ja, precies.
En ik heb gemerkt, nu ik het weer bekijk,
dat het ook meer spanning opbouwt
en hoop voor wanneer je hen denkt te vinden.
Ja.
- Het is als traplopen. - Ja.
En jij was degene die zei:
"Ik wil de eerste."
De eerste is een kleine.
Ze herinnert zich hun namen.
Maar de eerste echte flashback is...
Mama is de eerste flashback.
En de tweede flashback is papa.
En de derde flashback is het gezin.
Ja.
Er zit vooruitgang in.
En nu zien we dat ze Lot ontmoet.
En Lot begon als een geadopteerde walviszus.
En het leek ons leuk
als de ouders kortetermijn-geheugenverlies...
We wisten niet aan het begin,
vier jaar geleden,
of ze allemaal geheugenverlies hadden.
Alle Picasso doktersvissen en...
Het antwoord is nee, want...
We hebben het niet gedaan.
Je kunt niet drie personages volgen
met kortetermijn-geheugenverlies.
Bekijk de verwijderde scènes.
O, man.
Maar toen dachten we:
het zou grappig zijn als ze verlies voelen
en een walvishaai zonder ouders vinden
en haar willen adopteren.
Er was een soort zusterlijke rivaliteit.
Die viel weg,
maar we hadden Kaitlin Olson al gecast
en ik ben dol op haar stem
in It's Always Sunny in Philadelphia.
We konden Lot toch gebruiken
en haalden Bailey erbij en ze werden een geweldig duo.
Hoe noem je hen? Badgenoten? Zoals huisgenoten?
Een tijd... Zij was een walvishaai
die geen haai wilde zijn.
Ze wilde meer als een walvis zijn.
We wilden de walvisspraak goedpraten.
En uiteindelijk,
omdat Bailey beter wil leren zien,
Ieek het ons mooi
als Lot niet goed kon zien.
Dus dat zou...
- Een band scheppen. Ja. - Ja.
Niet romantisch, maar ze werken samen...
- Ogen en oren. - Precies.
Ze zijn vast wel verliefd.
Maar dat is mijn gevoel erbij.
Denk je dat? Interessant.
Ja, ik weet het niet.
Ik ken hun achtergrond.
Maar nee... En Ty Burrell, de stem van Bailey,
was meteen goed.
"Het moet Ty Burrell zijn."
Want de charme van zijn stem is...
Die is alomtegenwoordig
en lieflijk en charmant en...
Het is wel bizar.
Bijna iedereen
was onze eerste keus qua stem.
Het is een combinatie van
de juiste stem voor het personage vinden
en als je een vervolg maakt op een heel populaire film,
bellen mensen je terug.
En ze wilden graag meewerken aan de film.
Het was dus niet moeilijk
de juiste stemmen te vinden voor deze film.
Wie bedacht de...
- Ik weet dat het... - Dat was ik.
- Was jij dat? - Ja.
Toen Ty het voor het eerst deed,
wilden we dolgraag...
- Want hij wilde echt... - Hij zette zich in.
...de juiste frequentie vinden.
De frequentie en zo, ja.
Hij ging omhoog en omlaag.
Het idee: "Oké, ik kanaliseer...
"Licht in mijn hoofd."
Dat was allemaal zo...
AI zijn improvisatie van het toegeven
dat hij dat geluid moest maken
om de echolocatie te laten werken.
Wat technisch ook gaaf is,
is dat de cinematografie en de visuele mogelijkheden
die je nu kunt krijgen bij Pixar,
oneindig en talrijk zijn.
En ik dacht:
hoe kunnen we de flashbacks speciaal maken?
En tilt-shift is
in het lexicon van de filmgrammatica gekomen
in de laatste acht jaar.
En ik dacht:
dat hebben we nooit gedaan in een Pixar-film.
Dit is het perfecte excuus
om dingen heel klein te laten lijken,
bijna als in een poppenhuis.
En het is net Glass Menagerie,
blijven steken in de kindertijd.
En ik zei:
"We proberen het
"met Ian Megibben, ons hoofd camera."
En het werkte heel goed,
zodat we het blijven gebruiken
als ze haar ouders eindelijk terugvindt
en alles in slow motion gaat.
Het is een prachtige visuele manier om...
Voor mensen die niet opletten.
Je krijgt het gevoel
dat het iets gekoesterds uit het verleden is.
Ja.
Dat is een manier,
een filmmanier om aan een herinnering te denken,
vooral één uit de kindertijd.
Alsofje oude foto's bekijkt
en hoe je je dan voelt.
Er zit een emotie aan vast en dat was mooi.
Als Hank invalt voor Marlin in de film,
valt Becky in voor Dory.
Zij is de Dory voor Marlin in deze film.
En we streden een tijd met de animatieafdeling
over de humor,
want ze werd een tijd maf getekend op de storyboards.
Maar dat omzetten naar iets
wat er realistisch uitzag in 3D,
kwam neer op...
Het zijn allemaal dieren
met stemmen en die praten
en met dierlijke bewegingen,
maar je kunt een heel andere realiteit
realiseren met Becky, als een echte...
- We zeiden... - Waterkip.
Ja, waterkip.
- De kip van de zee. - De kip van de zee.
Een echte kip van de zee.
Laat haar doen zoals een echte kip.
Ze kijkt je niet aan, ze let niet op, ze doet zenuwachtig.
Dit idee dat Marlin zich ergert aan de poot
en die opzijduwt, werd een beetje geïnspireerd
door een afstudeerspeech van jou, Andrew.
Van mij? O, ja. Bij de...
Ja, je had het over die kwast
die steeds in je gezicht kwam
toen je een speech gaf.
En het zorgde voor
veel spanning bij het publiek,
omdat ze die kwast steeds in je gezicht zagen.
En uiteindelijk deed je daar iets mee.
En het publiek was opgelucht.
Het was het idee
dat je ergens niets aan doet
en het publiek zegt: "Is het weg?
"Ik moet hier weg." Weet je?
- Het leidt af. Ja. - Dus...
Zoals een haartje in beeld op het scherm.
"Zet hem stop. Ik kan er niet tegen."
Gerald.
Gerald en zijn emmer.
Hij was letterlijk
een personage dat geweldig was op de storyboards.
Heeft Trevor Jimenez hem getekend?
Ja.
En het was zo eenvoudig, hoe hij was getekend
en zijn animatie. Zo'n karikatuur
dat het vreemd genoeg lastig was
die eenvoud te laten werken in CG.
Maar het is zo... Zoals deze.
We lachen elke keer om deze scène.
We hadden het idee dat de emmer
een manier was om Marlin en Nemo in het park te krijgen.
Je had altijd het idee...
In wat voor bak ze moesten zitten.
- Precies. - Ze zeiden:
"Waar komt die emmer vandaan?"
"Het moet Geralds privé-emmer zijn."
En ze konden... Van dat vreemde idee...
Dat wordt niet besproken.
Je hoort niet waarom hij die emmer heeft.
Hij is dol op die emmer.
En uit een repetitie met Kaitlin en Ty
ontstond het idee van Ty als Bailey
die de weg wees, maar nooit echt...
Duidelijk.
...duidelijk. "Wacht even."
En dan het ongeduld.
Zonder echolocatie is zijn richtingsgevoel echt slecht.
Dat had iets,
dat frustrerende...
Hij zei het steeds verkeerd.
"Wacht even.
"Kom op, schiet op."
"Nu. Nee, wacht." Ja.
Iemand die de wacht houdt
die daar niet goed in is
en dat werd iets komisch.
Je weet dat je goede bijfiguren hebt
als je bijna door kunt gaan
en een verhaal kunt vertellen,
een hele film met alleen hen.
Als je de scènes moet inkorten,
omdat je er te veel in stopt
als ze in beeld zijn,
wat elke keer gebeurde me deze twee...
Dan weet je het.
Het was een balans, want
als Lot te boos was op Bailey,
zou je haar niet mogen.
Maar als Bailey irritant genoeg was
om haar irritatie te rechtvaardigen...
We wilden de kijkers de controle geven
en zich net als Lot laten ergeren.
En dat is de komedie...
Een lieve ruzie is moeilijk uit te beelden.
Ja.
Want het wordt zo...
Het zit op de grens.
"Ik wil geen geruzie horen."
Maar zodra je charme kunt vinden in een ruzie,
en zij waren zo goed in die balans
tussen het vinden van het element
waar ze zich aan ergerden
en dat zo grappig en universeel maken
dat je meeleefde
met beide kanten.
Het was geweldig.
Je ziet nu een scène
die we "Overstekende kinderwagen" noemden.
De vloek van ons bestaan.
Die was zo moeilijk goed te krijgen qua plot.
Die was moeilijk goed te krijgen
qua montage, qua animatie, qua muziek.
Dat komt waarschijnlijk
doordat die midden in de film zit.
Dat is een van de moeilijkste punten om door te gaan,
de energie vast te houden en alle lijnen te volgen.
- Maar... - Het is het begin...
Sorry. De twee verhaallijnen komen hier samen.
Je hebt die gescheiden.
En dit is de eerste scène
waar je hen weer samen ziet,
maar ze weten het niet van elkaar.
Maar het is het begin van die verweving
die hier plaatsvindt.
De reden dat het in de film moet zitten,
is dat Dory verandert
van de passagier in de bestuurder.
Dat laten we letterlijk zien.
We zien haar de stappen zetten om de leiding te nemen,
te zeggen wat Hank moet doen.
En dat gebeurt weer aan het eind met de trucks.
Je ziet het begin en dan de echo ervan.
Dat was de grote openbaring.
"We kunnen het feit gebruiken dat ze een hulpje was
"en zo werd ze opgezet in de eerste film."
En zelfs als personage in het verhaal
is ze zo met iedereen die ze tegenkomt.
En wat we moesten doen,
was haar laten promoveren tot de leider.
Soms bestuurde ze iets letterlijk
en soms was ze gewoon degene die de leiding nam.
Qua verhaal en als filmmakers
moesten we haar van hulpje veranderen
- in een hoofdpersoon. - Wat poëtisch.
Een leuke easter egg
zie je in de souvenirwinkel.
Er is een man aan het stelen.
- Dat klopt. - Geweldig, ja.
Hier zijn de otters.
Dit is de eerste keer...
We kenden de otters al als personages.
Zo zijn ze ook in het echte leven,
maar de personageafdeling
en de animatieafdeling
gingen echt voor de schattigheid van de otters.
En...
Het was verrassend moeilijk
hen zo schattig te krijgen.
Een vreemde combinatie van ontwerp en animatie.
Schattig is moeilijk.
- Ja. - Omdat het eenvoudig is.
Eenvoud en duidelijkheid zijn vaak lastig
als je in een medium werkt
met heel veel details.
En de visie duidelijk te houden, de natuur,
van wat hen herkenbaar maakt als
realistisch en lieftallig.
Ja.
Het is een hybride wereld
met vissen met ogen die praten,
maar je wilt de kijkers ook
Iaten geloven
dat ze echte vissen in onze wereld zijn.
En echte octopussen en echte otters en zo.
- Dus... - En ze worden zo goed weergegeven.
Bij het model zeg je:
"Ze hebben schubben nodig. Vissen hebben schubben.
"Oké, mooi."
En dan: "Ze hebben kieuwen nodig.
"En realistische lippen."
Voor je het weet, heb je een...
Een vis.
...Ielijke baars.
Het is altijd een balans tussen die dingen bij het ontwerp.
De stripversie ervan
en de echte versie.
"Aanraakbad" begon als een soort...
Bijna een kleine zijsprong
in een van de vroege versies van de film.
En ik wist meteen
dat we er meer mee konden doen.
Ik wachtte tot het verhaal vereiste
dat we die wereld zouden onderzoeken en verbeteren.
Het was moeilijk,
want het is heel ingewikkeld.
Er gebeurt veel en er is veel lawaai.
Zelfs in een ruwe versie voor onszelf
met storyboards en alles
kostte het veel tijd en werk.
Dus dat lieten we maar zitten.
En het was pas
halverwege de vier jaar
dat het echt van belang werd.
Het was een moment
waarop ze haar hulpje kwijt zou raken.
Dan zou ze gedwongen zijn
volledig zelf te sturen,
voor één moment.
En daardoor zou ze het volgende niveau bereiken
en zelfvertrouwen krijgen.
Toen we begrepen dat dat het doel hiervan was,
want zo gebruikten we het eerst niet...
- Het was... Ja. - Ineens was het een essentiële scène
en die werd uitgebreid met allerlei prachtigs.
En nu is het een soort steunpilaar
midden in de film.
Maar wat het de eerste twee jaar in leven hield,
was dat we wisten dat het een unieke set zou zijn.
Wanneer kom je in een aanraakbad,
waar de hoofdpersonen niet willen worden gepakt
en weggetrokken... Een ontvoering door aliens.
Het is gebaseerd op iets echts
wat de supervisor verhaal, Max Brace, zei.
Bij het Monterey Bay Aquarium
zag hij een hele mand zeesterren in quarantaine.
Hij vroeg: "Wat doen die vissen daar?"
En ze zeiden:
"Dat zijn zeesterren uit het aanraakbad.
"Ze hebben even pauze nodig."
Het was net een kuuroord.
Dat had ik nog niet gehoord.
Ja, dat was...
Dat was de basis
en hij tekende dat.
Dat was ons eerste bezoek in 2012.
Het eerste bezoek.
En dat idee:
"Sommigen mogen even pauze nemen.
"Want dit is traumatisch."
Het werd de basis voor sommige van deze ideeën.
En natuurlijk
Iieten we achterwege
wat de aquaria echt doen.
We lieten hen lijden, want we vonden het grappig.
- Dat is grappiger. - Ja.
De loopgravenoorlog en het aanraakbad waren...
Ik zag het altijd als WO I.
Alsofje door niemandsland gaat.
- Het is zinloos. - Ja.
Je wint wat, je verliest wat.
En in de flashback hier
herinnert ze zich het Blijfmaarzwemmen-Iied.
Dat wilde ik er echt in houden.
Een tijd hadden we er geen plek voor.
Het zat eerst vroeg in de proloog.
En toen we die inkortten,
raakten we het een tijd kwijt.
Toen brachten we het terug
als de les die ze hier gebruikt
om hen uit die situatie te krijgen.
Ja. Het zou haar zoveel zelfvertrouwen geven
en zoveel brandstof
te weten dat: "Mijn moeder heeft dit lied voor mij bedacht."
Dat zou zoveel positieve energie geven.
Ja.
Hier leren we over
de krachtigste bril ter wereld in deze expositie.
Het was bedoeld als idee dat, als kind,
Dory de exposities kon zien.
Daar komt veel informatie...
Lang geleden hadden we een scène
waarin ze zich iets herinnerde
terwijl ze door het glas keek
en we verwezen echt
naar alle rare dingen die ze in de eerste film zei,
zoals: "Es-ca-pe", en: "De Sea Monkey heeft mijn geld."
Wat als dat allemaal dingen waren...
- Net het eind van... - Die erin verwerken.
Van Usual Suspects, over Keyser Söze.
Met die dingen aan de muur om het te verklaren.
Het was een leuk grapje,
maar we hadden het niet nodig.
En het maakt hun wereld klein
als ze alles wat ze weet,
- weet door één ding. - Eén uitzicht.
Je hebt gelijk.
En nu zijn we weer bij Marlin en Nemo.
Dit was altijd lastig.
Hoe verbind je de zijsprongen met het hoofdverhaal?
Ook al zijn ze niet bij elkaar,
hoe kan vooruitgang in verhaallijn B,
deze met Nemo en Marlin,
iets doen om Dory's verhaallijn verder te helpen?
Dat hebben we al veel geoefend in Finding Nemo.
Het was hetzelfde probleem.
En het duurde in die eerste film ook lang
voor ze symbiotisch waren.
En bij deze was het echt:
"Hoe accentueren we Dory's afwezigheid?"
Dat is waarom Becky er is.
Becky is een surrogaat-Dory
en ze zijn niet goed voor Becky.
Het is een uitvergroting van hoe ze met Dory zouden omgaan.
Nemo vertrouwt haar en Marlin is heel sceptisch.
Dat wordt nu uitvergroot.
En ze zijn alleen met een probleem.
Nu merken ze pas goed dat Dory er niet is.
En dit, voor de Disney-fans...
Het idee van die fonteinen
en de getijdenpoel met de golf die in de verte breekt
kwam van mijn bezoek aan The Living Seas als kind
toen Epcot nog nieuw was.
Ik herinner me dat heel goed.
Ik ben opgegroeid in de oceaan en het verblufte me...
Bij de oceaan.
- Je groeide op bij de oceaan. - In het water.
- Rotvis. - Leuk weetje.
De tweede keer.
Hoe het water spetterde
en een soort gesimuleerde getijdenpoel maakte,
paste bij de getijdenpoelen waar ik speelde.
Dat heb ik altijd onthouden. Volgens mij is het er nog.
- Jij bent er geweest. - Ja, het is er nog.
Ik zag het en het was...
De eerste plek waar ik zo'n vloer met spuitend water zag.
Dus dat is dankzij Epcot.
En hier hebben we de Brutale Mossel.
- De Brutale Mossel. - Dat ben ik.
Andrew sprak de stem eerst in.
Toen zeiden we: "Hij kan de stem niet blijven.
"Iemand anders kan het vast beter."
En we vroegen wat mensen.
Maar nee, het moest Andrew zijn.
Ik ben heel goed in irritant.
Hij moet de Brutale Mossel zijn.
Hij stond eerst op het rif.
Hij was een buurman van Marlin,
een betweter met zijn speciale...
Zijn kind dat alles beter wist.
- Shelby. - Shelby, ja.
"Het interessante aan parels..."
"Fijne dag op school, zoon."
We zeiden: "Hoe komt Shelby op school?"
- Hij is een mossel. - Dat is eruit geknipt.
Toen: "Ze moeten iemand ontmoeten.
"Die mossel misschien? Die was grappig."
De blik op hun gezichten is geweldig.
En het Open Oceaan-aquarium.
Over een technische uitdaging gesproken.
Ik vond het productieontwerp geweldig.
Het krijgt niet de waardering...
Je ziet het bij de aftiteling
en in nog een paar shots.
Het is ontworpen zodat het voelt als de oceaan
als je hier als mens doorheen loopt.
Alles is donkerblauw.
Er zijn dolfijnen en een enorme blauwe vinvis
boven je.
En alles heeft dezelfde kleur.
Je krijgt het gevoel dat dit is
hoe het voelt onder water
rond een centrale kolom vol leven.
Ja.
De inspiratie komt ook van een expositie in
het Monterey Bay Aquarium,
met een enorme, glazen...
Ik weet niet hoe de expositie heet,
- maar het is de diepzee. - Een glazen muur.
Hoe het is in de diepzee.
Je ziet grote ballen sardines.
De mooie silhouetten die mensen krijgen
tegen dat glas waren altijd...
Dit is een van mijn favoriete scènes in de film geworden.
Het was ingewikkeld
die op te bouwen,
niet alleen qua set en personages en montage en zo,
maar het is ook een eenvoudige scène met twee personages.
Er zit zoveel achter.
Mensen die afscheid nemen.
En Dory zegt wat ze van zichzelf vindt,
dat ze er klaar voor is.
Nu kan ze haar ouders onder ogen komen.
Misschien is ze het nu waard.
Geweldig als je zoveel doet
en het kunt terugbrengen tot de essentie.
En je voelt het allemaal,
maar aan de oppervlakte is het stil en subtiel.
- Eén en al subtiliteit, ja. - Ja.
Ed is hier ook echt geweldig.
Hij deed het zo lief,
dat stille toegeven dat hij haar zal missen.
Moeten we het nummer noemen
of moeten we er alleen op zinspelen?
- Jouw schuld. - Een telefoonnummer.
Een telefoonnummer.
- Meer moeten we niet zeggen. - Een telefoonnummer en...
Oké, zo.
- Daar. - Meer zeggen we niet.
O, nee.
We wisten dat dit mooi zou worden.
- Het verlangen naar deze expositie... - Dat moest.
Het moest niet alleen emotioneel aanvoelen als thuis,
maar visueel ook schitterend zijn.
En het was het doel
van alles wat ze tot dan toe had gedaan.
En de uitdaging...
We hebben deze scène zo lang gehad
in een heel ruwe versie,
omdat die technisch zo moeilijk te realiseren was.
En we moesten erop vertrouwen dat het zou werken,
vooral als je
ziet dat ze die vage flashbacks heeft.
Als haar herinneringen en het heden bij elkaar komen.
We dachten altijd:
oké, dit wordt heel gaaf.
En dat realiseren was heel moeilijk
gedurende een heel lange tijd.
En iedereen zei: "Gaat dit werken?
"Gaat dit werken als ze die beelden live ziet?"
Veel dingen vloeien samen.
We probeerden verschillende flashbacks,
maar de vage werkte hier goed.
We twijfelden of dat overal moest.
We bedachten pas laat de schelpenpaden
die ze eerst gebruikte om haar ouders te vinden aan het eind van de film.
En toen gingen we terug
en zeiden: "Wacht even.
"We moeten een enkel idee als rode draad hebben
"die door de flashbacks loopt."
Wat als de ouders... Op dezelfde dag.
De ouders gaan langzaam...
Ze besloten die dag: "We leggen schelpen neer.
"Die leggen we langzaam neer
"en we kijken of ze zo de weg kan vinden."
En dat is één grote metafoor.
Het voorspelt wat er met haar gaat gebeuren
in haar volwassen leven.
En het klopte toen dat allemaal in elkaar viel.
Nu ga ik iets sulligs zeggen.
Elk van die dingen is zelf een schelp
- die het verhaal verder helpt. - Ja.
Het is waar. Houd op. Lach me niet uit. Rotvis.
Het is waar.
Maar je hoopt dat dat uiteindelijk gebeurt
- voor de film klaar is. - Dat het bewust lijkt.
Dan word je onbevreesd
en krijg je nieuwe energie.
Je krijgt steeds weer nieuwe energie om terug te gaan
en dingen aan te passen.
En dat geldt voor iedereen.
Ineens zien zij het ook.
Ze zien dat die paar aanpassingen
- het zo... - Het verbinden.
Onvermijdelijk laten voelen.
Alsof het al die tijd één ontwerp is geweest.
Dat is wat ik wilde.
Daar praten we over. Meer wil je niet.
En je voelt het als je een film kijkt
of als je een boek leest of een mooi verhaal hoort
en je weet door hoe het wordt verspreid
en verteld, dat je in goede handen bent
en kunt ontspannen.
Deze persoon of groep weet wat hij doet
en je wordt veilig door het verhaal geloodst.
Als een pad van schelpen.
Mijn moeder is dol op paarse schelpen.
Ik drong erop aan omdat mijn moeder van paars houdt.
Echt? Dat had je niet gezegd.
Ik wilde mijn moeder verrassen.
Ze gaat hier nooit naar luisteren, hè?
Nee, maar...
Als ze de film kijkt, weet ze het.
Als ze de film kijkt en ze dat zegt
over haar moeder, is dat persoonlijk.
Wat lief, Angus.
Het laatste verband...
- Gisteren was het Moederdag. - Nee... Ja.
Fijne Moederdag voor Angus' moeder.
Wat deze scène verbindt, was weer de muziek.
Het kwam doordat het zulke ongelijke
dingen waren.
Gegevens die samen moesten werken.
We hadden lang tijdelijke muziek.
En we probeerden
te raden hoe die zou worden.
En de muziek bij de scène
is wat alles met elkaar verbindt.
Leuk krabbenweetje.
John Ratzenberger is de echtgenoot
die de heg knipt.
- Was dat een leuk weetje? - Ja.
We zaten met
de kracht van de volgorde van informatie
toen ze bij de paarse schelp kwam.
Hoeveel weet ze over haar flashback van haar als kind?
En een andere volgorde
gaf het een heel ander...
- Dat was enorm. - ...niveau qua emotie.
Dat was zo'n moment waarop een paar shots
omwisselen een heel ander gevoel gaf.
Om haar gedachten duidelijker te maken.
Je voelt het als je ernaar kijkt.
Je weet wat er gaat gebeuren.
En we moeten zorgen dat we
dat gewicht geven,
dat we de kijkers niet dat gevoel ontnemen van: "O, nee.
"Nu gaat het gebeuren."
Dat gebruik je en geefje de tijd.
Deze filmd voelde altijd problematisch
en vond pas op het laatste moment de juiste toon.
Bij Nemo was dat niet heel anders.
Ik herinner me deze scène,
als ze eindelijk het lef heeft
zelf door de buizen te gaan.
Als dit eindelijk...
Voor mij
werd dit echt een eerste houvast.
Toen deze scène goed voelde
en veel eromheen werkte niet,
die dingen die we hebben besproken
die nog niet klopten of nog niet waren bedacht.
Ik wist...
Alsofje de basis vindt.
- Je denkt: oké, dit klopt. - Dit werkt.
Dit klopt voor het personage, voor het scenario.
Voor het spektakel.
Het voelde helemaal als:
"Dat is een stuk dinosaurusbot
"en het is zeker het heupbeen en het hoort hier."
Dat gaf me het vertrouwen het los te laten
en dingen te zoeken die daarbij pasten en die te maken.
- Vonden jullie dat ook? - Ja.
Ja, want we hadden...
We moesten laten zien
dat ze de buizen in durfde,
maar er niet alleen doorheen kon komen.
Om te slagen. Ja.
Ze moest hulp vragen, die ontbrekende schakel.
En tegelijkertijd
hadden we Bailey en Lot.
Zij leerden ook van elkaar.
Die twee ideeën kwamen mooi bij elkaar.
En het werd een voorbeeld
van hoe de hele film moest werken, in het klein.
Het was duidelijk
dat het het beslissende moment voor haar was.
Hierna
kan ze het alleen nog maar zelf doen.
Het zei me precies waar dat moest komen in het verhaal.
Het kon niet vroeg in de tweede akte, het midden.
Het moest tegen het eind zijn.
Ja, dat wilde ik zeggen.
We hadden hier andere momenten voor
en die scènes...
Ze probeerde dezelfde soort dingen.
Ze praatte tegen zichzelf en alles.
En die haalden we er steeds uit,
want ze voelden niet
op de juiste plek, behalve deze scène.
Bij deze scène zei je:
"Nee, hier moet het zijn.
"Hoe kunnen we
"het gevoel krijgen dat we deze scène verdienen?"
Ja.
En we hadden wat hierna kwam,
de ontmoeting met Marlin, die haar zelfvertrouwen gaf
doordat ze zijn vertrouwen in haar zag
en hij dat aan haar liet blijken.
Dat was de beloning die ze verdiende
voor wat ze nu meemaakt.
- Verdwalen in de buizen. - Dat was vroeg.
Dat was een van de eerste scènes van de productie,
als ze Marlin en Nemo tegenkomt
- en hij... - Ja.
Hij bedankt haar.
Een paar kleine aanpassingen.
Maar we wisten dat deze scène in deze film moest zitten.
Het is een van die dingen...
Nu het is afgerond,
praat ik er veel over.
- Dat het... - Die scène?
Die zit me dwars.
En dat was niet gebeurd
als deze film niet was gemaakt.
Maar ik ben zo dankbaar dat Marlin haar kon bedanken.
Ik heb Nemo gekeken. Eigenlijk doet hij dat wel.
- Wanneer? - Maar het was nonchalant.
Daarom lijkt het van niet.
Wanneer doet hij dat?
Als ze afscheid nemen
als ze zijn gedropt door Nigel.
- Ja. - Hij zegt: "Jij hebt dit gedaan.
"Het was dankzij jou. Bedankt."
- Maar het is zo nonchalant. - Voor hij... Ja.
Het is zo nonchalant.
En het past niet bij wat er gebeurt.
- Ja. - Dus je beseft...
Hij heeft het nooit echt overgebracht,
hoewel hij het vluchtig hardop zei.
Hij zei het omdat hij zo verslagen was
en niet uit dankbaarheid.
Het werd niet verder besproken.
Het voelt weer, op een vreemde manier,
alsofje niet wist dat je het miste
tot je het ineens had.
En nu je het hebt, denk je: ze verdient het zo.
Zonder deze film had ze dat nooit gekregen.
Dan was het niet besproken.
En dit is geweldig.
Dit was al vroeg, het idee dat ze zegt:
"Nee, volg mij."
Dat ze Marlin corrigeert.
Het is klein en wordt vast over het hoofd gezien,
maar het is het begin van de volwassen Dory.
Ze vertrouwt nu op haar instinct,
hoe bizar dat ook is.
En dat is wat de derde akte...
Ik heb dit geleerd bij Toy Story.
Toen eenmaal duidelijk was
dat Buzz en Woody er voor elkaar waren,
werd de derde akte een test...
Je test die nieuwe regel of die nieuwe overtuiging.
Je test die zo hard mogelijk om te zien of ze het redden.
En dat werd dit.
"Oké, wat er ook op haar afkomt,
"hoe onlogisch het ook wordt,
"als ze alles heeft doorgemaakt om haar ouders te vinden,
"blijven we dat testen."
Hoe bizar en onlogisch die momenten ook zijn.
Dit is een van de weinige momenten
waarop we verwijzen naar Nemo.
Behalve het begin, als ze naar school gaan.
En het is natuurlijk bewust, want dit was weer
een belangrijk moment en een afronding
van een relatie,
een bedankje voor iets uit de eerste film.
Tom Newman ging met tegenzin akkoord,
want hij wil dingen altijd nieuw maken.
En dit was het moment waarvan we zeiden:
"Nee, het moet het thema uit Nemo zijn."
Emotioneel moet je dat voelen.
En nu gaan we... Het heette een tijd "Naar Canada".
Nu "Naar Cleveland". We zochten het grappigste.
Een "k" -klank. Canada of Cleveland.
Geweldig hoe mensen waarschijnlijk
heel veel achter "Cleveland" gaan zoeken,
terwijl het gewoon grappig klinkt.
Dat was de enige reden.
Dat en Spinal Tap.
Ja, oké.
En het is ingesloten door land.
Compleet ingesloten en dat was grappig.
Sorry, Cleveland.
Niet zo grappig als Iowa. Met een klinker.
Het was niet het basketbalteam.
- Absoluut niet. - Nee.
Toen Bob Peterson dit hoorde,
zei hij: "Ik kom uit Cleveland."
En we zeiden: "Dat maakt het grappiger.
- "Jij bent grappig." - Grappig.
"Ik kan nooit meer naar huis."
We zijn weer in quarantaine
en dit was weer een scène
die moeilijk goed te krijgen was.
Lange tijd waren de ouders daar.
En er waren weer veel versies nodig
tot het...
Vic zei: "Ze moeten dood zijn."
En veel mensen zeiden: "Echt?"
- En we... - "Ze moet dood."
We waren het erover eens
dat zoiets vreselijks voor Dory,
dat moment, het juiste was.
Toen werd de vraag: "Zijn ze echt dood?"
- Ja. - En...
We hadden al een scène bedacht,
de hele knoeiboel,
dat ze in het kelpbos werden gevonden.
Dat leidde naar het schelpenpad.
En dat was het perfecte ontwerp.
Toen werd de vraag:
"Hoelang moeten we zwelgen
"in dit verlies,
"zodat onze hoofdpersoon
"moet voelen dat ze..."
Het ergste accepteren.
De hele tijd... Ik weet dit nog
van de tijd dat we de eerste versie schreven.
"Wat is het laagste, ergste punt
"waar je Dory kunt krijgen?"
En dat is zij, helemaal alleen zoals eerst,
hoe ze ook verdwaald was geraakt,
zonder hulp en met een geheugen dat verdween.
En nog erger, dat het haar schuld is.
Niet alleen haar schuld
dat ze haar ouders verloor,
maar deze nieuwe familie ook.
Haar schuld dat zij nu ook verdwaald zijn.
Het is een driedubbele klap.
We wisten dat dat het dieptepunt was
en we daar moesten komen.
Dit was een idee op het laatste moment.
"Wacht, het kan lijken alsof..."
De kijkers voor de gek houden. Dat haar ouders er wel waren,
maar de vissen werden
uit de expositie gehaald
- en kwamen hier. - Dat was groots.
Dat geeft je een subtiel sprankje hoop.
"Ze zijn er wel. Je hebt hen net gemist."
Maar dat hebben we niet gezegd.
En dan kom je hier
en met een school vissen
kun je de hoop levend houden
gedurende een paar shots.
"Wacht. Waar zijn ze?"
Ze is volwassen. Misschien wordt ze niet herkend
tot ze haar naam zegt.
En dan vermoed je dat er iets mis is.
Dit vergde een hoop aanpassing
qua volgorde van de informatie.
Het moest niet frustrerend worden,
alsof we waren beetgenomen.
Als kijker
wil je niet denken dat je bent belazerd.
Ja.
Je wilt bij haar zijn in dat verraste gevoel.
En deze scène die je nu ziet,
vertegenwoordigt Pixar
waar die nu is qua groei in filmmaken.
Na ongeveer twintig jaar.
Het vergt lef zo in haar hoofd te blijven
en in staat te zijn het technisch
en filmtechnisch zo te vertellen.
We vertrouwen er echt op dat de kijkers
en alle leeftijden dit moment zullen volgen,
als een soort klap van gevoelens
en ook veel verhaal.
- Er gebeurt echt veel. - Ja.
Hank pakt je en hij wordt gevangen.
Hij laat haar vallen.
Marlin en Nemo gaan een truck in.
Volgens mij komen we er wel mee weg.
Ja.
En het doel was:
"Kunnen we het gevoel overbrengen dat alles
"te snel gaat voor haar?"
Als zoiets tragisch
jou overkomt,
is het plotseling voorbij.
De tijd vertraagt, maar het is ook zo over.
Ja, een grote verandering.
En ineens zijn we in de oceaan.
Dit zijn mijn favoriete momenten.
Als het heel triest en verschrikkelijk wordt.
Ik grap altijd dat hierna "Einde" moet komen.
Dat was het.
Maar je kunt je nergens verbergen.
En dat bedoel ik op een fijne manier
vanuit het schrijven en filmmaken gezien.
Eén persoon, teruggebracht
tot wat het punt van de film is.
Het is alsof er van die kinderbanden zijn
Iangs de kant van een bowlingbaan.
Je kunt niet te veel schrijven.
En het gaat om de nuance.
En het tempo en...
Die kleine aanpassingen zorgen voor het maximale effect
en je kunt zien
ofje te ver bent gegaan of niet ver genoeg.
Daar speel ik graag mee.
Dit open kunnen gooien
en in dit verloren moment zijn
en, op een vreemde manier,
Tom Newmans muziek zoveel ervan laten dragen.
Voor mij is het echt...
Als je wilt weten
hoeveel muziek bijdraagt aan een film
en hoezeer je erop vertrouwt
en hoeveel die kan doen als die precies goed is,
is dit een geweldige scène om dat duidelijk te maken
en vooral wat Tom Newmans muziek doet.
Toms muziek heeft zoveel lagen, zoveel complexiteit,
in hoe hij die produceert...
- Met instrumentatie. - ...en hoe hij die mixt,
dat je in de muziek alleen al
veel van de emotionele complexiteit krijgt
van wat er binnen in de personages gebeurt
en vooral in Dory in deze scène.
Het lijkt zo eenvoudig,
maar het vergroot de complexiteit.
Deze was ook, zoals de meeste van zulke scènes,
misleidend in zijn eenvoud,
want vaak kun je het licht opzetten
voor een scène en die natuurlijk laten uitspelen
en je niet te veel zorgen maken,
want je bent blij met dat idee
van de belichting en dat gegeven...
Deze is shot voor shot geregisseerd.
Wat zien we?
Hoeveel gaat op in de achtergrond?
Wat draagt bij aan het gevoel dat ze alleen is,
dat haar geheugen verdwijnt, dat ze aan zichzelf twijfelt?
En hoe duister gaan we dit maken?
Elk element van die eenvoud
- draagt bij aan de toon van... - Ja.
En de vooruitgang moet heel subtiel zijn.
Ja.
En dit volgende shot is een mooi voorbeeld waarin ze vooruitkijkt
en we de focus veranderen en de schelp naar voren halen.
Daar moesten we mee spelen. Toen die vaag was,
zag je de schelp niet aan het begin van het shot.
Dus alles komt naar voren
en gaat mee met Dory.
En vervolgens zeiden we:
"Wacht. Er is een spoor."
Zoals Bridge on the River Kwai met William Holden.
Geen slechte vergelijking. Bedankt.
De lijn vinden.
Het idee was dat je wilde dat de kijker
net op haar voorlag.
- Ja. - Weet je?
En er was een iets eerdere versie
voor we het idee hadden
dat de ouders een tijd dood waren,
waarbij dit het huis was waarin ze waren opgegroeid.
Toen we hen kortetermijn-geheugenverlies gaven
en hen erin wilden, woonden ze in een band bij een stapel in het kelpbos.
Dat was in de proloog.
Die setting vonden we zo mooi.
- Dit gaat heel ver terug. - Ja.
Die setting hielden we in gedachten.
Het was een prachtige set.
- Toen hadden we geen schelpenlijnen. - Nee.
Het is weer als een meubelstuk
dat nog niet de juiste kamer heeft gevonden.
Ja.
En we moeten zeggen dat Diane Keaton en...
- Eugene Levy. - ...Eugene Levy
zo cruciaal zijn om deze relatie
emotioneel te maken en hun reünie is natuurlijk emotioneel,
hoe ze die speelden.
Diane had nog nooit een stem ingesproken voor een tekenfilm.
We namen hen zoveel mogelijk samen op.
Ze werden vrijwel direct gecast,
maar we vertrouwden op hun superieure acteerwerk...
Ja.
...om deze momenten over te brengen, zodat je deze reünie zou voelen.
Deze toespraak van Dory hadden we al heel lang.
Een van de eerste dingen die Ellen opnam
in een eerdere sessie in 2013.
En die was zo eerlijk en trouw aan wat we wilden zeggen
over Dory. Hoewel het verhaal veranderde
en het plot veranderde en dingen werden omgewisseld,
is haar toespraak nooit echt veranderd.
Dat gaf ons hoop
dat we niet verkeerd zaten.
- Ja. - Die ging nooit weg.
Een toetssteen waarbij je zegt:
"We moeten dit moment verdienen."
Nog iets grappigs is dat Ellen...
We bekeken de film een paar weken geleden met haar en...
Ze heeft zoveel opnamesessies gehad.
We lieten haar hijgen, zo...
Ze is altijd aan het zwemmen.
Zwemmen, in paniek. Ja.
Nadat ze had gezegd wat ze van de film vond,
zei ze: "Volgens mij zit niet al mijn gehijg erin.
"Ik moest heel veel hijgen
"en dat zit er niet in."
Waar is het gehijg?
En het is zo intens geweest
gedurende tien of vijftien minuten,
dat we zeiden: "Oké, nu gaan we versnellen
"en gaan we helemaal los."
Ze heeft haar moment van: "Ik heb de oven aan laten staan."
- "Mijn muffins." - "Mijn muffins."
- Ja. - Ja.
We probeerden...
- We gingen... - We probeerden van alles,
maar niets werkte zo goed.
Niets anders werkte. In de hoogste versnelling
en niet lager tot we iedereen hebben gered.
En het duurde lang in dit hele proces.
Er werd gediscussieerd over: "Om welke familie gaat het?"
Je hebt Marlin en Nemo
en natuurlijk Jenny en Charlie, de ouders,
en je hebt Hank.
En we beseften dat Dory overal families creëert.
We probeerden logisch te redeneren dat ze
haar ouders lang heeft gemist.
Dus dat is wat ze het liefst wil.
Maar emotioneel heb je de meeste tijd doorgebracht
met Marlin en Nemo als haar familie.
Dus we hadden veel verschillende versies.
En eindelijk voelde het alsof we de familie mochten vinden
en de reünie mochten hebben met haar ouders.
Maar het waardevolste voor ons,
Marlin en Nemo en Hank ook enigszins,
zijn de dingen die nu risico lopen.
Eerder was er een tijd
dat de reünie aan het eind van de film zat.
Dat voelde alsof we hen niet genoeg hadden gezien
en het was te laat.
We wilden dat ze bij haar waren en zagen hoe...
- ja. - ...bekwaam ze was. Dat ze trots waren.
- Precies. - Haar zien in deze derde akte
en overweldigd zijn door waar ze toe in staat is.
Het is de fantasie van alle kinderen, dat ze willen dat hun ouders,
wat hun relatie met hen ook is,
hen op hun best zien.
Ja.
En dat geldt ook voor ouders.
Ze willen trotse ouders zijn.
En dat is uiteindelijk het mooie
aan het feit dat ze met haar meegaan in deze derde akte.
Deze volgende scène, waarin ze Lot en Bailey roept
en zij besluiten dat ze moeten ontsnappen, is weer...
"Het is jouw lot, Lot." Dat was een zin
die we al lang hadden.
We zeiden: "Waar komt de 'Iot, Lot'-zin?"
Ja.
Je merkt het in deze scène.
Ze hebben dit samen opgenomen.
En er is zo'n chemie tussen hen.
Deze hele derde akte is technisch geweldig.
Op elk niveau, elke afdeling,
de effecten, de belichting, de animatie, de modellering...
Elk watereffect was onmogelijk geweest
en bracht alle servers op hun knieën.
Maar ook... We hebben wel...
We hebben de derde akte bewaard
als een van de laatste dingen,
want we wisten dat hiervoor
iedereen op zijn best moest zijn.
En we wisten dat dat aan het eind zo zou zijn.
- Aan het eind. Ja. - Geweldig.
Dus je ziet mensen...
Het is een miniproductie op zich.
Het allerbeste vindt hier plaats.
Ja.
En de belichting...
Je wilde altijd een zonsopkomst.
Het wordt steeds lichter.
Het is net avond... Ochtend
als ze terugkomt uit het kelpbos.
En als dit is afgelopen en de truck van de klif gaat,
staat de zon hoog aan de hemel.
Als begeleiding voor haar overwinning.
En deze derde akte was altijd een balans tussen:
- "Hoe maken we dit..." - "Hoe geloofje..."
- Vis in een truck. - Vis in een truck.
Dat was een vroeg idee van jou,
waarbij je zei:
"Hank gaat een truck besturen.
"Dat gaat gebeuren."
Daar was zoveel twijfel over dat we dit idee schrapten
en een heel andere derde akte maakten.
- En... - Hij reed nog steeds.
Hij reed nog steeds, maar het was...
Ik wil 'n octopus die 'n truck bestuurt.
En die ging als een stoomwals.
We wilden het in slow motion doen en in het park.
Je had gelijk.
Hij wil aardig doen en niet zeggen dat ik zei:
"Kan het ook anders?"
Als je andere dingen probeert,
ontdek je vaak wat werkte aan het origineel.
En dat ontdek je pas als je dat doet.
Het kostte meer werk en tijd dan we wilden,
maar dat geldt voor bijna alles
wat je uiteindelijk accepteert.
Je kunt vier jaar discussiëren om één film te maken.
Dat is waar.
Maar het zorgt wel dat je kunt zeggen:
"Oké, we zijn te ver gegaan. We moeten terug."
En je beseft: nu weet ik waarom en hoe dit erin past.
Ja.
Terug naar de muziek.
Deze muziek is wat ik 's ochtends speel
om mijn kinderen uit huis en naar school te krijgen.
Een heel gespannen ontbijtmoment...
"Kom op. Ik rijd, we gaan."
Het werkt.
Ik raad het iedereen aan.
Alle ouders, speel dit in de ochtend
en krijg je kinderen de deur uit.
Eén idee van mij dat het niet heeft gered...
Nee, een van de vele.
Ik had bedacht dat Dory niet met de otters kon praten,
maar Charlie dan zei: "Schat, ik regel het wel.
"Wat heb je nodig? Ze moeten op de brug komen."
Ja.
Hij zou met de otters praten
en dan zeggen: "Ik spreek het vloeiend."
- Dat was grappig. - Ja.
Want het was nooit...
Het was altijd interessant te zien wat werd doorgegeven.
Precies. Je bent altijd...
We lachten als we een eigenschap zagen
van een van de ouders.
Dan zeiden we: "Zo komt Dory aan haar taal."
Maar het vertraagde alles.
Ze hoefden geen walvis te spreken, toch?
- Zover kwam het niet. - Geen idee.
Heeft Eugene het gedaan?
- Dat hadden ze wel gedaan. - Ja.
- Niemand spreekt graag walvis. - Niemand.
Dat is waar.
Deze derde akte is...
Bij elk stuk ervan probeerden we
te zorgen: "Oké, staat dat in verbinding?
"Is dat nodig? Wat is het plot?
"Hoe komt ze in en uit de truck? En..."
Ja.
Proberen te bedenken hoe je dit onmogelijke
Iogistieke ding doet,
terwijl het net aannemelijk genoeg is
zodat je het gelooft.
Er zijn veel momenten van afronding.
Zij met haar ouders.
Zij met Nemo en Marlin. Zij met Hank.
En die waren allemaal nodig.
Het was een dans en het herschrijven kostte maanden
en de juiste plekken vinden,
zodat je nooit het tempo kwijtraakte.
Ja.
Nog iets leuks... De stem van de chauffeur...
De chauffeur die hen uit de truck wil schoppen,
is Alexander Gould op zijn 21 e,
de stem van de originele Nemo in de eerste film.
Zoveel jaar zit er tussen nu en
zijn laatste opname van Nemo. Dat was best vreemd.
Een vervolg kon niet zonder hem.
We vroegen hem voor Nemo en dat werkte niet.
Het was ongemakkelijk.
Maar we zeiden: "We hebben de chauffeur..."
Best griezelig, een 21 -jarige stem uit een kleine Nemo.
Ik zei: "Wil je truckchauffeur worden?"
- Hij zei: "Ik doe het." - Ja.
Ik hoop dat ze in andere landen hetzelfde doen.
- Ik hoop het. - Ja.
Deze toespraak was er bijna vanaf het begin.
Vic schreef deze toespraak van Dory aan Hank.
Die werkte meteen, zelfs in een totaal andere context.
We hebben die bewaard en wilden die er terug in.
Die werkt zo goed.
Het is een verklaring van:
"Dit ben ik en ik ben er trots op.
"Leer er maar mee omgaan.
"Ik voel me zo goed om wie ik ben geworden
"of wie ik ben of hoe ik mezelf zie."
Daarom is die bewaard gebleven.
Er zijn dingen toegevoegd. Picasso doktersvissen juichen hen toe.
En bedenken hoe ze uit de truck moesten komen,
was... Ja.
Het voelde weer alsof het
vele maanden duurde voor we dit hadden opgelost.
En waar dit plaatsvond. Hoe ver landinwaarts kunnen ze gaan?
En wanneer raken we hen kwijt?
Wanneer stopte Bailey's echolocatie ermee?
Ja.
Je zit altijd met de logistiek, geloofwaardige logistiek.
En de emotie die het personage moet hebben om je mee te voeren.
Maar dit lijkt vast meer op Toy Story
dan al mijn andere eindes,
waarbij één enkel idee steeds groter werd.
- Ja. - En je voegt...
- Obstakels toe... - Je blijft...
Erop hameren.
Hier zit veel in wat er al vanaf het begin was
en wat we meteen geweldig vonden.
Natuurlijk dat...
Dit moment, als ze rijden...
Angus, je liet hen dit opnieuw doen
voor de juiste timing. Zo'n achttien keer.
Het moet goed zijn.
Als die octopus de ruit raakt...
Angus vroeg zo vaak om verbeteringen.
Je moet het precies goed krijgen.
Op elk beeld.
Maar dit werd aangepast.
Eerst gingen ze... Hank gaat rijden.
We dachten:
Hank weet vast hoe je een truck bestuurt.
Dat zat iedereen het meeste dwars.
Toen we eindelijk wisten wat er mis was
en waarom we hieraan twijfelden,
was het dat hij moest...
- Leren en... - Leren een truck te besturen
- met alle beperkingen... - Ja.
...en laten zien hoe moeilijk het is een truck te besturen...
- Ja. - ...als je een octopus bent.
Septopus.
Septopus, sorry. Dat doe ik steeds.
We gingen een rare kant op met de vraag of we moesten zeggen
waarom hij een tentakel kwijt was en waar dat vandaan kwam
en we hadden geen goed achtergrondverhaal,
dus lieten we het maar.
We hebben hem niet ontworpen met zeven tentakels
omdat dat goedkoper was.
Nee, omdat het mooier was.
- Het was mooier. - En goedkoper.
Ik wilde het, want de animatoren...
Dat was één zorg minder.
Daarom heeft Mickey Mouse maar vier vingers.
Minder te tekenen.
Dus hij is in goed gezelschap.
Ja.
Niemand vraagt hoe Mickey zijn vinger is kwijtgeraakt.
Dat wil je niet.
Het zou wel moeten. Een goed verhaal.
Je kunt... Bij de aftiteling kunnen we
de tentakel langs laten drijven.
Griezelig.
Nee, het is...
Ik heb ergens gelezen
dat elk van Hanks tentakels
zo ingewikkeld was voor de simulatie
- als heel personage... - O, ja?
...van een eerdere film.
Ze willen gewoon medelijden wekken.
Iets leuks voor de nerds.
De tentakelopstelling die we gebruikten voor Hank
werd ook gebruikt voor Star Wars: The Force Awakens,
voor de rathtars in Han Solo's vrachtschip.
- Dat is een feit. - Waar is de credit, Lucas?
- Geen idee. - Hoe zit het?
Geen bedankje voor ons.
We zijn één grote familie.
- Dus het is... - De zeemeeuwen.
- Terug. - De zeemeeuwen zijn er.
Ja.
Zo meteen komt iets moois.
- Daar gaan we. Klaar? - Oké. Ja.
Voor degenen die ons verdenken
- van Die Hard... - Verwijzingen.
...easter eggs,
er zit er één in dit shot. Hier.
- Bedenk zelf maar. - Zoek maar.
Bedenk zelf maar.
Dat is niet de enige Die Hard-verwijzing.
Eerder is er een Die Hard 2-verwijzing.
Dat is waar.
Voor de nerds die dieper willen gaan...
Behalve ikzelf.
Het was maar één man. We zullen zien.
Thelma & Louise.
Er zijn enkele mannen.
En...
Ja. Ik gebruikte Louis...
Angus, was dit... Dit was jij, hè?
- Ja. - Louis Armstrong, slow motion.
Dit was ook heel vroeg.
Ik kon het niet negeren.
Het was zo grappig. Het klopte gewoon.
Je kunt genieten van een moment waar je van wilt genieten.
Ik ben groot fan van Blake Edwards in...
Pink Panther Strikes Again, waarbij...
Het gevecht in slow motion met Cato en Peter Sellers.
En ik vind Louis goed.
Die hoorde ik in WALL-E.
Maar het is...
Het vloeide allemaal perfect samen.
Je zag het niet aankomen,
maar het is wat je op dat moment wilde.
En we konden...
We moesten het wat aanpassen
zodat het werd bekroond
door Sigourney met haar samenvatting. En...
Ja.
En daardoor voelde het grootser.
Eén geheel.
Het had iets heel bevredigends
- toen je dat deed. - Ja.
Angus liet het zien...
Een paar jaar geleden, toch?
- Een tijd geleden. - Ja.
"Ik wil dat Hank de truck bestuurt.
"En ik wil slow motion met Louis Armstrong.
"Het wordt geweldig. Wonderful World."
Met een sigaar in zijn mond.
En dit was idee om verstoppertje terug te halen,
dat ze verstoppertje kon spelen.
Daar was ze slecht in in de eerste...
Op haar Dory-manier.
Op haar geweldige Dory-manier.
En het was om aan te geven
waarom we weer bij het rif zijn.
We hadden weer diverse versies van deze epiloog
om te zorgen dat het niet voelde
als een snel, afgeraffeld:
"Ze zijn bij het rif. Eén blije familie."
Een van onze eerste ideeën
dat eruit ging en weer terugkwam...
Vic en ik hadden bedacht...
We maakten elkaars zinnen af over het idee
dat het alleen Marlin en zij waren.
En het was bijna een reprise van beide films.
Toen ik dat idee had, kon ik het niet loslaten.
Het voelde zo goed.
En praten over het uitzicht
en dat hij aan het begin van de eerste film
het uitzicht bewonderde met Coral.
En het paste niet in andere versies van deze film.
Maar toen kwam het terug, tegen het eind van deze productie.
En er was nog steeds iets mis.
Toen besloten we...
Moet er nog één herinnering komen, nog één flashback?
Ja, en het was...
Dat idee kwam lang geleden.
We wezen het af en toen...
Wat bij al die dingen gebeurt
om duidelijk te zien wat je moet doen...
Je vergeet snel de volgorde.
Maar dingen die we eerst afwezen
als onnodig, werden ineens,
- door andere beslissingen... - Ja.
Ineens wilden we die laatste flashback
die de verhaallijn afrondt
en waarin ze zich herinnert dat ze het als kind...
- Ja. - ...had gedaan.
En daarom hadden haar ouders vertrouwen in haar.
Dat ze het zou vinden. Precies.
Dat ze hen weer zou vinden. Dat was zo logisch.
En het laat je op het zelfde moment op het scherm
blij zijn met beide ouderstellen,
- met beide families. - Ja.
Bij Marlin
en bij Jenny en Charlie.
Het beste van allebei.
Het was een soort groepsknuffel.
Maar het leek logischer hoe wij het verspreidden.
Het is ook gaaf... Voor mij in elk geval.
De eerste zin van de film
was het eerste wat we ooit hebben opgenomen
van mijn dochter Sloane.
En dit laatste stuk
was het laatste wat we met haar opnamen.
- Zo passend. - En dat bestrijkt
tweeënhalfjaar van haar leven.
Ze begon met vierenhalf en hier was ze zeven.
- Zo meet je die films. - Ja.
- Onze kinderen worden vier jaar ouder. - Geweldig.
En je wilde het laatste lied
daar meteen achteraan.
Toen ze zei: "Onvergetelijk."
En toen we het hoorden... Het was geweldig, van Sia,
beter dan ik voor mogelijk had gehouden,
met een soort magische, prachtige sfeer.
We moesten toen wel een samenvatting geven,
via Tom Newmans muziek, van beide films.
En we vonden een manier om de ene over te laten gaan
in de volgende.
Ik vind nog steeds dat de barracuda nu langs had moeten komen.
Je wilde symmetrie tussen de films.
- Maar je ziet... - Alles is goed.
Alles is goed. We kunnen ontspannen.
Barracuda. Dat was dodelijk perfect geweest.
Letterlijk.
En nu komt de aftiteling.
Met een leuke grap met Hank
die stiekem in allerlei scènes opduikt.
Dan zouden de kinderen blijven zitten.
Het is een soort Where's Waldo?
Je probeert Hank te vinden.
En dan worden de credits niet gelezen.
Precies. Dat was ons doel.
Dat niemand naar de credits kijkt.
We proberen...
Ik miste de Aquariumbende zo,
dat we er echt voor streden.
Als ze nergens anders komen,
mogen ze dan aan het eind van film komen?
Ja.
En het zit erin.
Vertel dit aan iedereen.
Als je dit commentaar hoort,
- weet je dat nu. - Onze mensen.
- We vragen alleen...
Er zijn vast wat mensen die...
Ze zien de film voor het eerst met het commentaar.
- Dat kan niet. - Onmogelijk.
- Als dat zo is, God zegenen jullie. - Vast wel.
"Zo kijk ik graag films."
Als jij die persoon bent, e-mail dan...
Als je deze film weer ziet...
Bel het telefoonnummer.
Bekijk die zonder commentaar.
Eén keer, voor ons.
Want zo hoor je die te zien.
Maar vertel tegen iedereen
dat ze na de aftiteling moeten blijven kijken
voor het eind.
- Want dat is... - Leuk.
Het is er voor jullie plezier.
We zijn aan het eind en zoals je ziet,
werken er talloze mensen aan deze film.
Niet alleen deze film, aan veel van onze films.
En ieder van hen is essentieel.
En wij zijn de drie gelukkigen die mogen praten
over wat erachter zat.
Maar er zijn vast duizend verhalen
van elk van die mensen over hun tijd bij deze film.
Bij deze film gaf iedereen echt bloed, zweet en tranen
en hun tijd en hun leven
en al hun angst en energie en intelligentie.
En dat zie je op het scherm.
Het is echt een ode aan de mensen en alle artiesten
en technische artiesten hier bij Pixar.
Maar het getuigt ook van hun liefde voor deze wereld en het verhaal.
Je voelt het als je de film bekijkt.
Ja.
De film was niet mogelijk geweest,
technisch gezien, dertien jaar geleden.
Maar waar ook aan voorbij wordt gegaan,
nu we er meer over nadenken,
is dat de crew heeft geleerd van de zeventien films.
Niet iedereen heeft aan alle zeventien films gewerkt,
maar het is niet alleen de technische vooruitgang,
maar ook de vooruitgang in de crew als één team
of delen van hetzelfde team,
van elkaar lerend en samenwerkend
om het best mogelijke werk te produceren.
En deze film is echt uitmuntend,
niet alleen qua technologie, maar ook qua potentie van de studio.
Dus ik ben heel trots op ieders werk.
- Ja. - Ja.
Iedereen werkt heel hard aan elke film.
En het is een mooie beloning als alles samenvalt
en je een film hebt die echt straalt.
En deze film is er zeker één.
Bedankt voor het kijken en luisteren.
- Bedankt. - Bedankt.