Превод: Виктор Николов
Дозволете ни на нас да ви раскажеме една стара приказна.
И ние ќе видиме колку добро вие ја знаете.
Еднаш многу одамна постоеа две кралства кои беа најлоши од соседите.
Значи имаше толку голем раздор меѓу нив.
Односно беше речено дека голем херој.
Или многу лош злосторник би можел да ги зближи заедно.
Во едното кралство живееа луѓе како тебе и мене.
Со арогантен и алчен крал да владее над нив.
Тие беа секогаш незадоволни и завидливи,
од богатството и убавината на нивните соседи.
Затоа што во другото кралство, Мочуриштето.
Живееа на секој начин чудни и прекрасни суштества.
И на нив не им требаше ниту крал ниту кралица.
Туку си веруваа еден во друг.
Во големото дрво на големата карпа во Мочуриштето.
Живееше еден таков дух.
Вие може да помислите дека таа е девојче.
Но таа не беше само некое девојче.
Таа беше самовила.
Ете така.
И нејзиното име беше Малефесент (Ѓаволката).
Добро утро, Г-не Шантувел. Ми се допаѓа вашата капа.
Не! Не! Немој да го правиш тоа!
Ха, ти ме промаши мене!
Добро утро. - Добро утро.
Ми се допаѓа вашето одење, девојки.
Зошто е сета таа врева? - Граничните чувари...
Зошто ти мора да и кажеш на нејзе? Јас сакам да и кажам на нејзе!
Постојат правила, Флител. Јас ќе и кажам овој пат, ти ќе и кажеш следниот пат.
Граничните чувари... - Не, ти и кажа последниот пат.
Па јас треба да и кажам овој пат и Тиселвит следниот пат.
Да ми кажете што?
Добро! - Ах, ти благодарам.
Малефесент, граничните чувари...
Граничните чувари имаат најдено човек крадец кај Базенот на Скапоцените Камења!
Мене ми е жал.
Таа секогаш е во брзање со нејзините големи крилја.
Луѓето, тука. Јас се надевам дека ова не е уште една војна.
Јас не се плашам.
Освен тоа, јас никогаш не сум видела човек одблизу.
Излези!
Не! Тие мислат да ме убијат мене.
И покрај тоа, тие се грозни да се гледаат.
Тоа е крајно неучтиво!
Немој да го слушаш него, Балтазар. Ти си класично убав.
Тоа не е добро да крадеш, но ние не убиваме луѓе за тоа.
Излегувај! Излегувај во овој миг!
Дали си ти целосно пораснат?
Не.
Јас верувам дека тој е само момче.
И ти си само девојче.
Јас мислам.
Кој си ти?
Јас се викам Стефан.
Која си ти?
Јас сум Малефесент (Ѓаволката).
Да, така.
Ти мора да го вратиш тоа.
Да вратам што?
Ако јас знаев дека ти ќе го фрлиш тоа, јас имаше да го задржам тоа.
Јас не го фрлив тоа.
Јас го испратив дома, како што јас ќе направам и со тебе.
Еден ден, ти знаеш, јас има да живеам таму. Во замокот.
Каде живееш ти сега?
Во штала.
Значи, твоите родители се земјоделци тогаш?
Моите родители се умрени.
И моите исто така.
Ние ќе се видиме еден со дру повторно.
Ти не треба да се вратиш тука повторно, знаеш.
Тоа не е безбедно.
И ако јас го направам тој избор, ако јас се вратам, дали ти ќе бидеш тука?
Можеби.
Што не е во ред?
Твојот прстен! Железото ги гори самовилите.
Мене ми е жал.
Мене ми се допаѓаат твоите крилја.
Малефесент помисли како Стефан го фрли неговиот прстен.
Тој, што имаше толку малку на овој свет.
Така што нивните раце да можат да се допрат повторно.
И нејзиното срце беше импресионирано.
Така направи младиот крадец кој се надеваше да украде скапоцен камен.
Украде нешто далеку повеќе подрагоцено.
Малефесент!
По сите овие недели, погледни кој се врати.
Јас мислев дека вреди да се ризикува.
Па, што правиш ти за забава?
Стефан и Малефесент станаа крајно необични пријатели.
И некое време, тоа изгледаше како да, во нив најмалку.
Сарата омраза помеѓу луѓето и самовилите беше заборавена.
Како што пријателството полека ќе се претвори во нешто друго.
И на нејзиниот Шеснаесетиот роденден.
Стефан и даде на Малефесант подарок.
Тој и кажа на нејзе дека тоа е бакнеж на вистинската љубов.
Но тоа не беше така судено.
Како што годините минуваа.
Стефановата амбиција го отповикуваше него од Малефесент.
И кон искушението на човековото кралство.
Додека Малефесент, најсилната од самовилите.
Се издигна да биде заштитник на Мочуриштето.
Малефесент често луташе сама.
И понекогаш луташе каде што Стефан можеби ќе биде.
Затоа што таа никогаш не ја разбра алчноста и завидливоста на луѓето.
Но таа имаше да научи.
Човечкиот крал имаше слушнато за растечката сила во Мочуриштето.
И тој се обиде да го уништи тоа.
Чувари, застанете!
Ене ги!
Мистериозното Мочуриште каде што никој не се осмелува да влезе
од сравот од магичните суштества што демнеат внатре.
Па, јас велам, здробете ги нив!
Не одете понатаму!
Крал!
Не извршува наредби од крилест елф.
Ти не си крал на мене!
Донесете ми ја нејзината глава.
Баталјон!
Нападнете!
Издигнете се и застанете со мене!
Задржете ја линијата!
Тоа се злите суштества! - Тоа се злите суштества!
Напад!
Ти!
Кон кралот!
Ти нема никогаш да го имаш Мочуриштето. Не сега, ниту некогаш!
Ти!
Кога јас се искачив на престолот.
Јас им ветив на луѓето.
Еден ден.
Ние ќе го заземеме.
Мочуриштето и неговите богатстава.
Секој од вас.
Заколнете се, на верност на мене.
И на таа цел.
Ваше Височество.
Поразен во битката.
Дали ова ќе биде мојата оставнина?
Јас гледам вие чекате јас да умрам.
Тоа нема да е за долго, но што потоа?
Јас има да изберам наследник.
Да го наследи престолот и да се грижи за мојата ќерка.
Кој меѓу вас е достоен?
Убијте го крилестото суштество!
Осветете ме мене!
И кога јас ќе умрам вие ќе ја земете круната.
Малефисент.
Малефисент!
Па, каков е животот со луѓето?
Малефисент, јас имам дојдено да те предупредам тебе.
Тие мислат да те убијат тебе.
Кралот Хенри нема да го сопре ништо.
Те молам, ти треба да ми веруваш на мене.
Тие зборуваа за многу нешта.
И годините избледеа.
И таа му прости на Стефан.
За неговата лудост и неговата амбиција.
И се беше тоа како што се случи многу одамна.
Дали си ти жедна?
Малефисент?
Што е ова?
Јас те имам осветено, Господару.
Таа е поразена?
Ах, ти имаш направено добро, мој синко.
Ти го имаш направено тоа што другите се плашеа да го направат.
Ти има да бидеш награден.
Јас ќе дадам се од себе.
Да бидам достоен наследник.
Ваше Височество.
Јас те фатив тебе!
Злобна птицо! - Во човек.
Тоа е демон!
Што имаш ти направено на мојот убав југ?
Дали ти сакаше јас да им дозволам на нив да те претепаат додека не умреш?
Јас не сум сигурен. - Престани да се жалиш.
Јас ти го спасив животот.
Прости ми.
Како да те викам јас? - Диавал.
И за возврат што ми го спаси животот јас сум твој слуга.
Што и да ти треба на тебе.
Крилја.
Јас има потреба ти да бидеш моите крилја.
Јас ви го претставувам на вас првиот од неговата линија.
Неговото Кралско Височество, Кралот Стефан.
Тој ми го направи ова на мене за тој да биде крал.
Сега што, господарке?
Таа!
Нејзините крилја!
Тоа е девојче!
Ох, мој Господе. - Тоа е девојче!
Тоа е девојче! - Тоа е девојче!
Па? - Па, јас не видов ништо.
Но таму имаше...
Што?
Дете.
Кралот Стефан и Кралицата имаат дете.
Ќе има крштевка.
Тие велат тоа има да биде голема прослава.
Голема прослава, за бебе.
Колку прекрасно!
Сите значајни луѓе дојдоа на крштевката.
Дури три од самовилите.
Кои бараа да потикнат мир и добра волја.
Гледајте, ене го бебето! - Љубов бебе!
Сконцентрирајте се, молам! Јас нема да ви кажам на вас повторно.
Честитки, Ваше Височество.
Јас сум Нотграс од Мочуриштето чесниот народ.
Јас сум Флител, Ваше Кралство.
И јас сум Тиселвит, Ваше Кралство.
Тие донесоа подароци за нашата ќерка.
Тоа не се само некои стари подароци.
Затоа вие гледајте, ние сме магијата!
И многу добри со децата.
Многу добро.
Слатка Аурора.
Јас го посакувам за тебе подарокот на убавината.
Мојата желба е таа ти никогаш да не бидеш тажна.
Само среќна, сите денови од твојот живот.
Слатко бебе.
Мојата желба за тебе е дека ти ќе најдеш...
Малефисант! - Малефисант!
Добро, добро.
Каков блескав собир, Кралу Стефан.
Кралското семејство, благородништвото.
Аристократијата и....
Како необично.
Дури и бунтовниците.
Јас морам да кажам.
Јас навистина се почувствував прилично вознемирено, од недобивањето на поканата.
Ти не си добредојдена тука.
Ох, драги.
Што непријатна ситуација.
Ти не си навредена?
Зошто? Не.
И да покажам дека јас не носам лоша волја.
Јас исто така.
Ќе дарувам подарок за детето.
Не! Ние не го сакаме твојот подарок!
Држи се понастрана од принцезата! - Да, држи се понастрана!
Слушајте добро, сите вие.
Принцезата навистина ќе
порасне во милостива и убава.
Сакана од сите кои ќе ја сретнат неа.
Тоа е прекрасен подарок.
Не го прави тоа.
Но...
Пред залезот на Сонцето на нејзиниот Шеснаесети роденден.
Таа ќе го боцне нејзиниот прст на вретеното од вртечкото тркало.
И ќе падне во сон како умрена!
Сон од кој таа никогаш не ќе се разбуди!
Малефесант, те молам не го прави тоа. Јас те молам тебе.
Јас го сакам твоето молење.
Направи го тоа повторно.
Јас те молам тебе.
Во ред.
Принцезата може.
Да биде разбудена од нејзиниот смртоносен сон.
Но само од.
Бакнеж на вистинската љубов.
Оваа клетва ќе трае до крајот на времето!
Нема моќ на земјата која ќе може да ја промени!
Кралот Стефан наредни на неговите луѓе
да го конфискуваат секое вртечко тркало во кралството.
Тркалата беа скршени и запалени.
Така што тие да не можат никогаш да се користат
и фрлени во најдлабокиот затвор во замокот.
Тајно тој ја довери безбедноста на детето
на магијата на самовилите.
Кои ќе ја однесат неа во далечното скривалиште
на шеснаесет години и еден ден.
Стефан се затвори самиот позади зидовите на замокот
додека неговите војници јаваа далеку и широко
да ја уловат Малефисент.
Но таа ги направи зидовите самата.
Така што Мочуриштето можеби никогаш повторно
да страда од допир на било кој човек.
И таа уживаше во тагата.
Што нејзината клетва ја имаше донесено.
Самовилите започнаа со нивната надлежност
да ја пораснат Аурора во удобната малаечка колиба во шумата.
Ох, не! Што е тоа?
Изгледа ужасно.
Ајде.
На нас ни треба помало бебе. - Или поголемо тело.
Не, она што ни треба на нас е соодветна маска.
На што мислиш ти?
Па, ние мораме да се вклопиме, зарем не?
Ние треба да бидеме доволно големи големи да се грижиме за ова бебе.
Значи, соберете се, дами.
Подгответе се.
Еден, Два, Три. Порасни!
Ох, тоа помина доста добро. Тоа е многу убаво.
Сега, нема да поставувате прашања. Ние повеќе не сме самовили.
Ние сме три селски жени, кои го одгледуваме нашето дете сираче.
Во шумата. Така, нема повеќе летање.
Нема летање? - Не, не.
И нема магија. - Нема магија?
Да, вие слушнавте. - Но ние сме во средина од никаде.
Барем никој нема да не најде нас тука.
Тука си ти. Зошто ти секогаш се криеш?
Ајде. Еве ти на тебе.
Тоа е толку грдо што речи си може да се сожалиш на тоа.
Јас те мразам тебе.
Зверче.
Самовилите можеби не беа дораснати за нивната задача.
Зошто таа плаче? - Можеби таа да е гладна.
Тогаш нахранете ја неа!
Тоа ќе гладува со тие три грижејќи се за тоа.
Што? - Ти мамиш.
Јас го видов тоа. - Ние почнуваме повторно.
Како сакаш ти.
Алчна, подуена козо!
Подуена коза!
Престани да го правиш тоа.
Јас не правам ништо.
Па, некој е. - Тоа не сум јас.
Вие двете сте се намерачиле на мене и јас нема да толерирам...
Престани со тоа!
Што?
Сето ова е твоја вина!
Ох, ајде! Тоа е смешно!
Како што деновите поминуваа, Стефан беше несреќен.
Понатака обземен од паранојата и одмаздата.
Повлечи надолу! - Факелот!
Запали!
Бидете подготвени!
Пуштете!
Ти ме изневери мене.
Зидот не може да биде запален.
Тој е неуништив.
Ништо не е неуништиво!
Ниту зидот, ниту Малефесент!
Дури ниту нејзиното проклетство!
Донесете ми ги работниците за железо.
Ох, гледај! Малата зверка има да падне од карпата.
Што?
Здраво.
Оди си. Оди.
Оди си.
Јас не сакам деца.
Нагоре, нагоре.
Оди си. Оди, оди, оди.
Како што Малефесент имаше речено.
Аурора израсна во милостива и убава.
Убава птицо.
Далеку од возвишената палата на која таа не се сеќаваше.
И како што се менуваа годишните времиња.
И цвеќињата раснеа.
Така раснеше и таа.
Здраво.
Така.
Таа се запрашуваше за светот околу неа.
И за она што лежи позади страшниот зид од трња.
Љубопитно мало зверче.
Таа не беше единствената која сакаше да помине.
Гледај.
Тоа е таа? Тоа е Малефесент?
Јас не знам.
Донеси ми ги на мене.
Ах, тоа е само глупо селско девојче.
Тоа е она! - Тоа е она!
Како можеше да ми го направиш тоа на мене? - Ти рече, се што ми треба на мене!
Да, но не куче!
Тоа беше волк, не куче. - Тоа е исто нешто!
Тие се нечисти, безмилосни и тие ловат птици!
Во ред, следниот пат јас има да те претворам тебе во црв.
Па, јас ќе бидам црв со задоволство! Се друго отколку валкан, смрдлив...
Јас се прашувам.
Јас знам дека ти си таму.
Немој да се плашиш.
Јас не се плашам.
Тогаш излези.
Тогаш ти ќе се исплашиш.
Не, јас нема.
Јас знам која си ти.
Дали ти?
Ти си мојата самовилска кума.
Што? - Самовилска кума.
Ти ме имаш чувано мене целиот мој живот.
Јас отсекогаш знаев кога ти беше во близина.
Како?
Твојата сенка. Таа ме следи мене откако јас бев малечка.
Каде и да одев јас, твојата сенка беше секогаш со мене.
Јас се сеќавам на тебе. Убава птицо.
Ова е Диавал.
Здраво, Аурора.
Јас те знам тебе уште откако ти беше малечка.
Тоа е сe што замислував дека ќе биде.
Ох, тоа е толку многу убаво!
Јас отсекогаш сум сакала да дојдам...
Добра ноќ, зверче.
Ти ми се потсмеваш на мене.
Јас знам што правиш ти.
Јас знам точно. Што правиш ти.
Господару, вашето присуство е побарано од страна на Кралицата.
Остави ме.
Господару, таа не е добро.
Медицинските сестри се плашат дека таа нема да ја преживее ноќта.
Зарем не гледаш дека ние разговараме?
Кога проклетството нема да успее, Малефесент има да дојде по мене.
И на тој ден. Јас има да бидам подготвен.
Тие се толку убави.
Јас го укинувам проклетството.
Нека тоа не биде повеќе.
Јас го укинувам проклетството.
Нека тоа не биде повеќе.
Јас го укинувам моето проклетството!
Нека тоа не биде повеќе!
Јас го укинувам моето проклетство!
Нека тоа не биде повеќе!
Оваа клетва има да трае до крајот на времето.
Нема моќ на земјата која ќе може да го смени тоа!
Дали сите самовили имаат крилја?
Повеќето имаат.
Тогаш, зошто ти немаш?
Сите други самовили летаат.
Јас имав крилја еднаш. Тие беа украдени од мене.
Тоа е се што сакам да кажам околу тоа.
Каква боја беа тие?
Дали тие беа големи?
Толку големи тие се влечеа позади мене кога ја ќе одев.
И тие беа силни.
Тие можеа да ме носта мене над облаците и во јаките ветрови.
И тие никогаш не откажаа.
Дури ниту еднаш.
Јас можев да им верувам на нив.
Таа доаѓа.
Каде се твоите работници?
Во нивните кревети, Височество.
Врати ги нив на работа без одолговлекување.
Тие се исцрпени, Господару.
Но јас има да ги вратам нив на работа со првата светлина.
Јас сакам да се вратат на работа веднаш.
Тоа е време за одмор.
Да.
Тоа е, време за одмор.
Така, разбуди ги нив.
Господару?
Така, разбуди ги нив!
И врати ги на работа нив веднаш!
Нас ни изминува времето! Оди, веднаш!
Аурора!
Дојди тука.
Седни.
Има нешто што јас морам да ти го кажам на тебе.
Што е тоа?
Има зло во овој свет.
И јас не можам да те заштитам од тоа.
Јас сум речиси Шеснаесет, кумо.
Јас можам да се грижам самата за себе.
Јас разбирам.
Тоа не е она што сакав јас да ти го кажам на тебе. - Јас имам план.
Кога јас ќе остарам, јас има да живеам тука во Мочуриштето со тебе.
Тогаш ние ќе можеме да се грижиме една за друга.
Ти не мора да чекаш додека да остареш.
Ти можеш да живееш тука сега.
Тогаш јас сакам!
Јас има да спијам на дрвото и јадам бобинки и црни ореви.
И сите самовили има да ми бидат пријатели.
Јас има да бидам среќна тука до остатокот на мојот живот.
Јас има да им кажам на моите тетки утре.
До утре.
Ох, јас сум толку возбудена!
Тетки.
Јас сум речиси Шеснаесет. Јас треба да живеам сама.
Не, јас ве сакам многу.
Но време е да си кажеме збогум.
Вие бевте многу добри со мене.
Освен кога случајно вие ме храневте мене со пајаци.
Здраво.
Мене ми е жал што ти пречам.
Но јас сум на пат кон замокот на Кралот Стефан и јас се имам,
безнадежно изгубен.
Дали можеш ти да ми помогнеш на мене?
Мене ми е жал, тоа беше моја вина, јас побрзав за во...
Прости ми.
Тоа е по тој пат.
Замокот.
Како се викаш ти? - Филип.
Здраво, Филип.
Како се викаш ти?
Аурора.
Здраво, Аурора.
Па, тоа беше убаво што те запознав тебе и уште еднаш моето извинување
за тоа што сум таква несмасна будала.
Тебе ти е простено. - Тоа е добро.
Па, јас најдобро ќе биде да одам тогаш.
Збогум.
Дали ти ќе се вратиш по овој пат?
Ништо нема да ме запре мене.
Тогаш јас ќе те видам тебе наскоро.
Многу наскоро.
Збогум, Филип.
Збогум, за сега.
Престани да го правиш тоа.
Па?
Тоа момче е одговорот!
Не, Диавал. - Да!
Бакнеж на вистинската љубов, се сеќаваш? Тоа може да ја скрши магијата.
Бакнеж на вистинската љубов?
Зарем ти се уште не си го сватил тоа?
Јас ја проколнав нека така, затоа што нема такво нешто.
Па, тоа можеби ти така се чувствуваш, но.
Што за Аурора?
Тоа момче може да биде нејзината единствена шанса.
Тоа е нејзината судбина, во секој случај.
Само повели. Претвори ме во што сакаш ти.
Птица, црв. Мене не ми е гајле веќе.
Јас сум толку среќна што си заминуваме утре.
Ти не си заминуваш утре.
Утре е на Аурора Шеснаесетиот роденден.
И Стефан ни рече на нас да ја вратиме неа ден после нејзиниот роденден.
Не, тој рече, на нејзиниот роденден.
Не, после нејзиниот роденден.
На. - После.
На, на, на! - После, После!
На, на! - После, после!
Престани со тоа!
Што?
Како можеше ти?
Јас треба да зборувам со вас за нешто.
Ох да, душо, што е тоа?
Мене ми е жал што морам да ви го кажам ова.
Но јас ќе имам Шеснаесет утре.
Ох, да, бргу, остави го тоа.
Јас си одам од дома.
Погледни тука, млада дамо.
Јас не ги поминав Шеснаесте години во оваа бедна колиба
со овие две имбицилки, молчете!
Така што ти да можеш да го уништиш тоа на последниот ден!
Ние ќе те однесеме назад кај твојот татко без...
Мојот татко?
Вие ми кажавте на мене дека моите родители се мртви.
Јас мислам дека ти подобро да дојдеш и да седнеш.
Самовило кумо!
Јас сум тука.
Кога ти ќе ми кажеше на мене дека јас сум проколната?
Дали е тоа вистина?
Тоа е вистина.
Моите тетки велат дека тоа беше злобна самовила.
Јас... Јас не можам да се сетам на нејзиното име.
Тие рекоа...
Дека тоа беше...
Малефесант.
Дали си тоа ти?
Дали си ти Малефисант?
Не! Не ме допирај мене.
Ти си најзлобната на овој свет.
Тоа си ти!
Најди го момчето!
Сите луѓе на источното крило веднаш!
Не треба да има чувари на портата. Јас сакам таа да влезе внатре...
Жал ми е што вознемирувам, Ваше Височество.
Ние ја најдовме оваа девојка кај портата.
Таа тврди дека е принцезата.
Татко, тоа сум јас, Аурора!
Ти изгледаш исто како мајка ти.
Тие те вратија тебе ден порано. Јас им реков на тие три идиотки!
Заклучете ја нејзе во нејзината соба.
Оди.
Подгответе ја мрежата. Малефисент доаѓа.
Тоа е толку добро да се биде малечка повторно!
Погледни ги моите нозе! Јас си ги сакам моите мали нозе!
Обрни внимание! Ние мораме да ја најдеме Аурора!
Или, кралот ќе ни ги отсече нашите глави!
Чекај!
Принцезо.
Јас барам една девојка. - Се разбира дека ти.
Мене ми треба коњ.
Аурора!
Ајде, Диавал!
Аурора!
Побргу, Диавал! Побргу!
Таа има да го боцне нејзиниот прст на вретеното од вртечкото тркало.
И ќе падне во сон како умрена.
Ниту една моќ на земјата...
Ќе спие како умрена.
Тоа е направено.
Тие ја повлекле стражата. Тој те чека тебе таму внатре.
Ако ние влеземе внатре зад тие зидови, ние никогаш нема да излеземе живи.
Тогаш не доаѓај.
Тоа не е твоја борба.
Па, ти благодарам многу.
Ми требаш, Диавал.
Јас не можам да го направам тоа без тебе, Диавал.
Јас можам да те слушнам тебе.
Погледнете ја неа.
Погледнете во она што вие го имате направено.
Таа само спие.
Таа само спие, ти велиш?
Таа само спие.
Таа само спие, засекогаш!
А што е со бакнежот?
Да, бакнеж од вистинската љубов.
Вистинската љубов не постои.
Но, тоа е нејзината единствената можност, Ваше Височество.
Господарке.
Што ќе правиме ние?
Па, ние не можеме да се откажеме, зарем не? Ајде, девојки!
Но, ние дури и не знаеме од каде да почнеме!
Вистинската љубов едноставно не паѓа од дрво, ти знаеш.
Извинете.
Јас сум засрамен да кажам дека јас не знам каде сум.
Во замокот на Кралот Стефан.
Ова е местото каде што требаше да бидам.
Иако не можам да се сетам како дојдов тука.
Зошто си дојде ти? - Татко ми ме испрати да го видам кралот.
Кој е твојот татко? - Кралот Џон од Офстед.
Принц!
Аурора.
Тој ја знае неа.
Зошто таа спие?
Таа е заробена во маѓепсништво.
Зарем не е таа убава?
Најубавата девојка што јас некогаш имам видено.
Дали ти сакаш да ја бакнеш неа?
Многу.
Само продолжи тогаш.
Јас не сум сигурен за тоа. Јас едвај ја знам. Ние се имаме сретнато само еднаш.
Зарем не си чул за љубов на прв поглед? Бакни ја неа!
Ајде.
Маѓепсништво, ти велиш?
Бакни ја неа!
Ти не го направи тоа правилно!
Тоа би требало да биде бакнеж на вистинската љубов!
Јас бев сигурна дека тој беше вистинскиот! - Што правиш ти?
Ние треба да продолжиме да бараме.
Јас ти реков на тебе.
Јас нема да барам прошка од тебе.
Затоа она што јас сум ти го направила на тебе е непростливо.
Јас бев толку изгубена.
Во омразата и одмаздата.
Слатката Аурора.
Ти го украде она што остана од моето срце.
И сега јас те загубив тебе засекогаш.
Јас се колнам, ништо лошо нема да ти се случи тебе
се додека јас сум жива.
И ниту еден ден нема да помине.
Што на мене нема да ми недостига твојата насмевка.
Здраво, кумо.
Здраво, зверче.
Нема вистинска љубов.
Таа е тука, Господару.
Ќе одиме ли ние назад во Мочуриштето сега?
Ако е тоа она што го сакаш ти.
Дојдете, дојдете бргу!
Застанете! - Врати се назад!
Во змеј.
Бегај, Аурора!
Доволно!
Какво е чувството?
Да се биде самовилско суштество без крилја?
Во свет каде што ти не припаѓаш!
Убијте ја неа!
Стрелајте во неа!
Тоа е готово.
Малефисент го сруши нејзиниот зид од трња
и ја симна нејзината круна.
И таа ја покани Аурора да ја види каква беше Мочварата некогаш.
Многу одамна кога Малефисент беше само дете
и кога нејзиното срце беше чисто.
Сега, тоа беше повторно.
Но, тоа не беше се.
Таму е таа. Побрзајте, тие чекаат!
Чекајте ме мене!
Ние ја претставуваме оваа круна на нашата мала Аурора
за која што ние ги жртвувавме најдобрите години од нашиот...
Не е важно.
Нашите кралства се обединети.
Вие ја имате вашата Кралица!
Така вие гледате, приказната не е таква каква што ви беше кажана.
И јас треба да знам.
Бидејќи јас бев таа што ја нарекуваа Заспаната убавица.
На крајот, моето кралство беше обединето.
не од страна на херој или лош злосторник
како што легендата предвидуваше.
Туку од еден кој беше двете херој и лош злосторник.
И нејзиното име беше.
Малефисент (Ѓаволката).
Превод: Виктор Николов
МАЛЕФЕСЕНТ (ЃАВОЛКАТА)