Opowiemy wam na nowo starą opowieść.
Sprawdzimy, jak dobrze ją znacie.
Dawno, dawno temu, były sobie dwa królestwa,
tak zajadle wrogie wobec siebie nawzajem,
i tak srodze poróżnione,
że tylko wielki bohater lub straszny złoczyńca
mógłby je pojednać.
W pierwszym królestwie żyli ludzie tacy jak my,
pod rządami próżnego i chciwego króla.
Wiecznie zazdrościli sąsiadom bogactwa i piękna.
W drugim królestwie — na Wrzosowiskach,
żyły wszelkiego rodzaju cudowne istoty.
Nie potrzebowały króla ni królowej.
Ufały sobie wzajemnie.
Na wielkim drzewie nad urwiskiem na Wrzosowiskach,
mieszkała pewna duszyczka. Możecie wziąć ją za dziewczynkę.
Lecz nie była ona zwykłą dziewczynką.
Była wróżką.
Proszę.
A na imię miała... Maleficenta.
Dzień dobry panu. Twarzowy kapelusz.
Nie! Nie róbcie tego.
Pudło!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cudownie, dziewczęta!
O co ta wrzawa?
- Strażnik graniczny... - Czemu to mówisz?
- Ja miałam powiedzieć! - Nie, ja.
Takie zasady, Niezabudko. Ja mówię teraz,
- ty powiesz następnym razem. - Mówiłaś poprzednio,
więc teraz moja kolej, a potem Hortensji.
Ale co powiedzieć?
- Dobra. - Dziękuję.
- Maleficento... - Strażnicy znaleźli ludzkiego złodzieja
przy sadzawce z klejnotami.
Wybacz.
Zawsze jej spieszno! Wielgachnoskrzydła.
Ludzie przybyli. Oby nie doszło do kolejnej wojny.
Nie boję się. Poza tym, nigdy nie widziałam z bliska człowieka.
Wychodź.
Nie! Zabiją mnie.
Poza tym są odrażający.
Jesteś bardzo niegrzeczny.
Nie słuchaj go, Baltazarze. Masz klasyczną urodę.
Kradzież jest zła, ale nie zabijamy za nią.
Wychodź. W tej chwili!
- Jesteś dorosły? - Nie.
To tylko chłopiec.
A ty jesteś dziewczynką.
- Chyba. - Kim jesteś?
Mam na imię Stefan. A ty?
Maleficenta.
No tak, racja. Musisz go zwrócić.
Ale co?
Gdybym wiedział, że go wyrzucisz, to bym go nie oddał.
Nie wyrzuciłam, tylko skierowałam do domu. To samo zrobię z tobą.
Pewnego dnia zamieszkam w tamtym zamku.
A gdzie teraz mieszkasz?
- W stodole. - Twoi rodzice są rolnikami?
Nie żyją.
Moi także.
- Jeszcze się spotkamy. - Nie powinieneś tu wracać.
To niebezpieczne.
A jeśli zaryzykuję, będziesz tu?
Może.
- Co się stało? - Żelazo parzy wróżki.
Przepraszam.
Masz ładne skrzydła.
Maleficenta myślała o tym, jak Stefan pozbył się pierścienia.
Posiadał tak niewiele, lecz chciał uścisnąć jej dłoń.
Chwyciło ją to za serce.
Ujął ją młody złodziej, który licząc na klejnot,
skradł coś o wiele cenniejszego.
Maleficento!
A któż to powrócił po tylu tygodniach?
Uznałem, że warto zaryzykować.
Jakie masz tu rozrywki?
Stefan i Maleficenta niespodziewanie zostali przyjaciółmi.
I przez pewien czas, przynajmniej dla nich,
nienawiść między ludźmi a wróżkami odeszła w niepamięć.
I, jak to bywa, przyjaźń przerodziła się w coś innego.
Na 16. urodziny Stefan podarował jej prezent.
Powiedział, że to pocałunek prawdziwej miłości.
Ale nie było to prawdą.
Z biegiem lat, ambicje Stefana oddalały go od Maleficenty
i kierowały ku pokusom ludzkiego królestwa.
Tymczasem Maleficenta, najsilniejsza z wróżek,
wyrosła na obrończynię Wrzosowisk.
Maleficenta często błąkała się samotnie.
Czasem zastanawiała się, gdzie może być Stefan,
ponieważ nie rozumiała chciwości i zazdrości ludzi.
Ale wkrótce miała zrozumieć.
Król ludzi dowiedział się, że Wrzosowiska rosną w siłę.
I zapragnął je poskromić.
Zatrzymać się!
Oto one.
Tajemnicze Wrzosowiska, do których nikt nie odważy się zbliżyć,
obawiając się magicznych stworzeń, które się tam czają.
A ja powiadam: zgładzić je!
Ani kroku dalej!
Król nie przyjmuje rozkazów od skrzydlatego elfa.
Dla mnie żaden z ciebie król.
Utnijcie jej łeb.
Batalion!
Zbudźcie się i stańcie u mego boku!
Stwory ciemności!
Naprzód!
Ty!
Do króla!
Wrzosowiska nigdy nie będą wasze!
Ty...
Gdy objąłem tron
obiecałem ludziom, że zdobędziemy Wrzosowiska i ich skarby.
Każdy z was przysiągł wierność mi i tej sprawie.
Wasza Wysokość.
Pokonany w bitwie.
Taka będzie moja spuścizna?
Widzę, że wyczekujecie mojej śmierci.
To już niebawem. Ale co potem?
Wybiorę następcę tronu, który zaopiekuje się moją córką.
Ten, kto zdoła
zabić skrzydlatego stwora i pomścić mnie,
przejmie koronę po mej śmierci.
Maleficento!
Jak się żyje wśród ludzi?
Przybyłem cię ostrzec.
Chcą cię zabić.
Nic nie powstrzyma króla Henryka.
Proszę.
Zaufaj mi.
Rozmawiali na różne tematy, jak starzy przyjaciele.
Wybaczyła Stefanowi jego porywczość i ambicję.
I wszystko było po staremu...
Chcesz pić?
Maleficento?
Cóż to?
Pomściłem cię, panie.
Pokonałeś ją?
Dokonałeś niemożliwego.
Zrobiłeś to, na co innym brakowało odwagi.
Zostaniesz nagrodzony.
Zrobię, co w mojej mocy, by być godnym następcą,
Wasza Wysokość.
Mam cię!
- Teraz ci pokażę. - Zmień się w człowieka.
Demon!
Co zrobiłaś z mą piękną postacią?
Wolałbyś, żeby cię zatłukł?
- Nie jestem pewien. - Nie narzekaj.
Uratowałam cię.
Wybacz.
Jak ci na imię?
Diaval.
Będę ci służył za uratowanie życia.
Zrobię wszystko.
Skrzydła.
Będziesz moimi skrzydłami.
Przed wami pierwszy ze swego rodu, Jego Królewska Mość Stefan.
Zrobił mi to, by zostać królem.
Co teraz, pani?
Nie ma skrzydeł...
Dziewczynka!
- I jak? - Nic nie widziałem.
- Ale... - Co?
Królowa powiła królowi Stefanowi dziecko.
Urządzą chrzciny.
Odbędzie się wielka uroczystość.
Wielka uroczystość dla dziecka.
Cudownie.
Na chrzciny zjechali najprzeróżniejsi goście.
Zjawiły się nawet trzy wróżki, by okazać przyjaźń i dobrą wolę.
Tam jest maluszek!
- Dziecko! - Skupcie się, bo nie będę wam powtarzać.
Witaj, Wasza Wysokość. Jestem Flora z Wrzosowisk.
Mam na imię Niezabudka, Wasza Wysokość.
A ja Hortensja, czcigodni.
Przybyły z darami dla naszej córki.
Nie są to zwykłe dary, ponieważ jesteśmy czarodziejkami.
A także znamy się na dzieciach.
W porządku.
Słodka Auroro, życzę ci urody.
Ja życzę, byś nigdy nie była smutna
i radowała się każdego dnia swojego życia.
Urocza dziewczynko,
życzę ci, byś...
Maleficenta.
Proszę, proszę.
Jakże dostojne zgromadzenie, królu Stefanie.
Rodzina królewska, magnateria, szlachta...
I o dziwo...
...nawet gmin.
Muszę przyznać,
że zasmucił mnie brak zaproszenia.
Nie jesteś tu mile widziana.
Ojejku, cóż za niezręczna sytuacja.
Uraziliśmy cię?
Skądże.
By pokazać, że nie mam złych zamiarów, również sprawię dziecku dar.
Nic od ciebie nie chcemy!
- Nie zbliżaj się do księżniczki! - Właśnie!
Niech wszyscy słuchają uważnie!
Księżniczka wyrośnie na piękną i pełną wdzięku pannę.
Wszyscy będą ją kochać.
To wspaniały dar.
Nie rób tego.
Ale...
przed zachodem słońca w jej 16. urodziny,
ukłuje się w palec wrzecionem od kołowrotka
i zapadnie w sen głęboki niczym śmierć.
Sen, z którego nigdy się nie zbudzi.
Błagam, nie rób tego.
Podoba mi się, jak błagasz. Powtórz.
Błagam cię.
No dobrze.
Księżniczkę będzie można zbudzić,
ale tylko pocałunkiem prawdziwej miłości.
Klątwa będzie trwać wiecznie.
Żadna siła na świecie tego nie zmieni.
Król Stefan nakazał skonfiskować każdy kołowrotek w królestwie.
Niszczono je i palono, by nikt ich nigdy użył.
Wyrzucono je do najgłębszego lochu w zamku.
W tajemnicy powierzył bezpieczeństwo dziecka magii wróżek.
Zabrały ją na 16 lat i jeden dzień do odległej kryjówki.
Stefan zamknął się za murami zamku,
a jego żołnierze wszędy szukali czarownicy.
Lecz ona wzniosła własne mury,
by Wrzosowiska więcej nie ucierpiały z ręki człowieka.
Rozkoszowała się smutkiem wywołanym przez jej klątwę.
Wróżki roztoczyły opiekę nad Aurorą
i zabrały ją do chatki w lesie.
O nie.
To tutaj? Wygląda okropnie.
Chodźmy.
- Potrzebujemy mniejszego dziecka. - Lub większych ciał.
Potrzebujemy stosownego kamuflażu.
Czyli?
Musimy przybrać odpowiedni rozmiar, by się nią opiekować.
Zbliżcie się.
Przygotować się. Raz, dwa, trzy... rośniemy.
No, od razu lepiej.
Od teraz jesteśmy chłopkami, które wychowują w lesie sierotę.
A zatem koniec z lataniem.
- Jak to? - Z czarami również.
- Co? - Słyszałyście.
Przynajmniej nikt nas tu nie znajdzie.
Tu jesteś. Dlaczego ciągle się chowasz?
Idziemy do środka.
Jest tak brzydka, że prawie jej współczuję.
Nie cierpię cię, bestyjko.
Wróżki nie do końca nadawały się do przydzielonego im zadania.
- Czemu tak zawodzi? - Może jest głodna.
Więc ją nakarm.
Mała umrze z głodu przy tych trzech miotłach.
Nie ma lepszego sposobu.
Łaskocze.
- Co? - Oszukujesz.
- Też widziałam. - Znowu zaczynasz.
- Jak sobie chcesz. - Ty zachłanna, wzdęta kozo.
Wzdęta koza!
- Przestań. - Nic nie zrobiłam.
- Ktoś coś robi. - To nie ja.
Nie będę tolerować waszych kpin.
Przestańcie!
To wasza wina!
Nie patrz tak. To zabawne.
Z dnia na dzień Stefana pochłaniał mrok.
Zżerały go paranoja i żądza zemsty.
Naciągnąć!
Tak jest!
Gotowe!
Ognia!
Uciekać!
Zawiedliście mnie.
Ogień nic nie wskóra.
Żywopłot jest niezniszczalny.
Wszystko da się zniszczyć!
Ich mur, Maleficentę, nawet jej klątwę.
Sprowadź kowali.
Spójrz. Bestyjka zaraz spadnie w przepaść.
Co?
Dzień dobry.
Idź sobie. Sio!
No już.
Nie przepadam za dziećmi.
Na rączki.
Zmykaj stąd.
Jak przepowiedziała Maleficenta,
Aurora wyrosła na piękną i pełną wdzięku pannę.
Ładny z ciebie ptaszek.
Z dala od wzniosłego pałacu, którego nie pamiętała.
Pory roku zmieniały się, a kwiaty rosły...
...ona również.
Była ciekawa świata.
A także nad tym, co znajduje się za ciernistym murem.
Ciekawska bestyjka.
Nie tylko ona chciała przedostać się na drugą stronę.
Patrz.
Czy to Maleficenta?
Nie wiem.
Przyprowadź mi ją.
To tylko mała wieśniaczka.
- Jak mogłaś to zrobić? - Mówiłeś, że zrobisz wszystko.
- Ale w psa? - To był wilk.
Jeden pies!
Są brudne, okrutne i polują na ptaki!
Następnym razem przemienię cię w larwę.
Proszę bardzo. Wszystko, byle nie paskudny...
Ciekawe...
Wiem, że tam jesteś. Nie bój się.
Nie boję się.
Więc wyjdź.
Wtedy ty zaczniesz się bać.
Nie sądzę.
Wiem, kim jesteś.
Czyżby?
Jesteś moją wróżką chrzestną.
- Czym? - Wróżką chrzestną.
Całe życie czuwasz nade mną.
Zawsze czułam twoją obecność.
- Jak? - Twój cień
podążał za mną od czasu, gdy byłam malutka.
Gdziekolwiek się udałam, twój cień zawsze był obok.
Pamiętam cię,
ładny ptaszku.
Ma na imię Diaval.
Witaj, Auroro.
Znam cię od małego.
Wszystko jest dokładnie takie, jak sobie wyobrażałam.
Jest tu tak pięknie!
Zawsze chciałam pójść...
Dobranoc, bestyjko.
Drwisz ze mnie. Wiem, co zamyślasz.
Wiem doskonale.
Panie, królowa cię wzywa.
Odejdź.
Niedobrze z nią, panie. Pewnikiem nie przeżyje nocy.
Nie widzisz, że rozmawiam?
Kiedy klątwa się nie spełni, Maleficenta przyjdzie po mnie.
Będę gotów.
Są takie piękne.
Cofam zaklęcie.
Niechaj się nie spełnia.
Cofam zaklęcie. Niechaj się nie spełnia.
Cofam moje zaklęcie! Niechaj się nie spełnia!
Klątwa będzie trwać wiecznie.
Żadna siła na świecie tego nie zmieni.
Czy wszystkie wróżki mają skrzydła?
Większość.
Czemu ty ich nie masz? Inne wróżki latają.
Kiedyś miałam, ale skradziono mi je.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Jaki miały kolor?
Były duże?
Tak duże, że gdy szłam, ciągnęły się po ziemi.
Były silne.
Mogłam unieść się ponad chmury i latać pod wiatr.
Nigdy się nie chwiały.
Ani razu. Mogłam im ufać.
Nadchodzi.
Gdzie robotnicy?
W łóżkach, Wasza Wysokość.
Natychmiast sprowadź ich z powrotem.
Są wyczerpani, panie. Każę im przyjść z samego rana...
Potrzebuję ich teraz.
Jeszcze nie świta.
Tak.
Minęła północ.
- Zatem obudź ich. - Słucham?
Obudź ich i niech wracają do roboty!
Kończy nam się czas. Idź!
Auroro, podejdź tu.
Usiądź.
Muszę ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Na tym świecie czai się zło.
I nie mogę cię przed nim ustrzec.
Mam prawie 16 lat, matko chrzestna. Potrafię o siebie zadbać.
Wiem o tym.
- Ale to nie... - Mam plan.
Zamieszkam z tobą na Wrzosowiskach, gdy dorosnę.
Będziemy troszczyć się o siebie nawzajem.
Nie musisz czekać, aż będziesz starsza.
Możesz tu zamieszkać już teraz.
Więc tak zrobię.
Będę spać w drzewach, jeść jagody i orzechy.
Zaprzyjaźnię się ze wszystkimi wróżkami.
Będę żyć tu szczęśliwie do końca moich dni.
Jutro powiem ciotkom.
Do jutra.
Tak się cieszę.
Ciotunie, kończę 16 lat i chcę się usamodzielnić.
Nie... Bardzo was kocham,
ale pora się pożegnać. Byłyście dla mnie bardzo dobre.
Oprócz tego razu, gdy przez pomyłkę nakarmiłyście mnie pająkami.
Witaj.
Wybacz, że cię niepokoję.
Zmierzam do zamku króla Stefana, ale zgubiłem się. Pomożesz mi?
Przepraszam, to moja wina.
Wybacz.
To w tę stronę.
Do zamku.
- Jak ci na imię? - Filip.
Witaj, Filipie.
A ty?
Aurora.
Witaj, Auroro.
Miło było cię poznać.
I raz jeszcze przepraszam za bycie taką niezdarą.
Wybaczam ci.
Cieszę się.
Lepiej już pójdę.
Do widzenia.
Będziesz tędy wracał?
Nic mnie nie powstrzyma.
- Do zobaczenia wkrótce. - Nawet szybciej.
Do widzenia, Filipie.
Do zobaczenia. Czyli niedługo.
Przestań.
I co?
Ten chłopak jest rozwiązaniem.
- Nie, Diavalu. - Ależ tak.
Pocałunek prawdziwej miłości przełamie klątwę.
Prawdziwej miłości? Jeszcze tego nie rozgryzłeś?
Przeklęłam ją tak, ponieważ nie ma czegoś takiego.
Może ty tak uważasz, ale Aurora nie musi.
Chłopak może być jedyną szansą, a przecież i tak chodzi o jej los.
Śmiało, przemień mnie.
W ptaka albo robala. Nie dbam o to.
Tak się cieszę, że jutro wyjeżdżamy.
- Żadne jutro. - Aurora kończy 16 lat.
A Stefan kazał ją sprowadzić dzień po jej urodzinach.
Nie. Powiedział, że w dzień urodzin.
Nie. Po urodzinach.
- W ten sam. - Po.
Przestańcie!
Co?
Jak mogłaś?
Muszę z wami porozmawiać.
O czym, skarbie?
Nie chcę sprawić wam przykrości, ale jutro kończę 16 lat.
Odchodzę z domu.
Słuchaj no, młoda damo.
Nie po to spędziłam 16 lat w nieszczęsnej ruderze z tymi idiotkami...
Cicho! Żebyś zwiała w ostatni dzień.
Zabierzemy cię z powrotem do twojego ojca.
Ojca?
Mówiłyście, że moi rodzice nie żyją.
Będzie lepiej, jak sobie usiądziesz.
Wróżko chrzestna!
Jestem.
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć, że jestem przeklęta?
To prawda?
Tak.
Ciotki powiedziały, że zrobiła to zła wróżka.
Nie pamiętam jej imienia...
Maleficenta.
To ty?
Jesteś Maleficentą?
Nie dotykaj mnie.
To ty jesteś złem tego świata.
Ty!
Znajdź chłopaka!
Żadnych straży przy bramie... Niech wejdzie.
Wybacz, że przeszkadzam, Wasza Wysokość.
Znaleźliśmy ją przy bramie.
Podaje się za księżniczkę.
Ojcze, to ja, Aurora.
Wyglądasz jak matka.
Przyprowadziły cię dzień za wcześnie. Mówiłem tym kretynkom...
Zamknijcie ją w komnacie.
Przygotować ludzi. Maleficenta się zbliża.
Jak dobrze znów być małą!
Patrzcie na moje stópki! Uwielbiam swoje małe stopy.
Skupcie się! Musimy odnaleźć Aurorę.
Inaczej król skróci nas o głowę.
Zaczekaj!
Księżniczko!
Szukam dziewczyny.
To oczywiste.
Potrzebuję konia.
Zapadnie w sen głęboki niczym śmierć.
Auroro.
Prędzej, Diavalu.
Auroro.
Szybciej.
Ukłuje się w palec wrzecionem od kołowrotka
i zapadnie w sen głęboki niczym śmierć.
Żadna siła na świecie...
Sen głęboki niczym śmierć.
Stało się.
Wycofał straż. Czeka na ciebie.
Jeśli tam wejdziemy, nigdy nie wyjdziemy żywcem.
Więc nie idź. To nie twoja walka.
Bardzo dziękuję.
Potrzebuję cię, Diavalu. Bez ciebie sobie nie poradzę.
Słyszę cię.
Spójrzcie na nią.
Patrzcie, coście uczyniły.
Śpi sobie.
Śpi sobie, powiadasz?
Śpi sobie.
Śpi sobie na zawsze!
- Co z pocałunkiem? - Prawdziwej miłości!
Nie ma czegoś takiego.
To jej jedyna nadzieja, Wasza Wysokość.
Pani?
Co teraz zrobimy?
Przecież nie możemy się poddać.
Nawet nie wiemy, odkąd zacząć.
Prawdziwa miłość nie spada z nieba.
Przepraszam.
Wstyd przyznać, ale nie wiem, gdzie jestem.
W zamku króla Stefana.
Właśnie tu miałem się zjawić. Choć nie pamiętam, jak to się stało.
- Po co przybyłeś? - Ojciec wysłał mnie na spotkanie z królem.
- A kim on jest? - Król Jan z Ostendy.
Książę!
Aurora.
Zna ją.
- Dlaczego śpi? - Rzucono na nią zaklęcie.
Czyż nie jest piękna?
Piękniejszej nie widziałem.
Chciałbyś ją pocałować?
- Bardzo. - To śmiało.
Nie godzi się. Dopiero raz się spotkaliśmy.
Nie słyszałeś o miłości od pierwszego wejrzenia?
Pocałuj ją! Dalejże.
Zaklęcie, powiadacie?
Całuj!
- Źle to zrobiłeś! - To ma być pocałunek prawdziwej miłości!
- Byłam pewna, że to on. - Co robicie?
Musimy zamknąć odrzwia.
A nie mówiłam?
Nie proszę o twe przebaczenie.
To, co zrobiłam, jest niewybaczalne.
Poniosły mnie nienawiść i zemsta.
Słodka Auroro.
Skradłaś to, co zostało z mojego serca.
A teraz straciłam cię na zawsze.
Przysięgam,
że dopóki będę żyła, nie spotka cię żadna krzywda.
Codziennie będę tęsknić za twoim uśmiechem.
Witaj, matko chrzestna.
Cześć, bestyjko.
Prawdziwa miłość.
Jest tutaj, panie.
Wracamy na Wrzosowiska?
Jeśli tego pragniesz.
- Przestańcie! - Odsuń się.
Zmień się w smoka!
Uciekaj, Auroro!
Dość!
Jak to jest być czarodziejskim stworzeniem bez skrzydeł?
W świecie, do którego nie należysz!
Zabić ją!
Zabić!
Strzelać!
To koniec!
Maleficenta obaliła ciernisty mur i zdjęła koronę.
Zaprosiła Aurorę, by pokazać jej, jak niegdyś wyglądały Wrzosowiska.
Gdy Maleficenta była dzieckiem, a w jej sercu mieszkała radość.
Teraz znów tak było.
Lecz to nie wszystko.
Tam jest. Szybko, czekają!
Zaczekajcie na mnie!
Ofiarowujemy tę koronę małej Aurorze,
dla której poświęciłyśmy najlepsze lata...
Mniejsza z tym.
Nasze królestwa zostały zjednoczone.
Macie królową!
A więc widzicie,
że ta opowieść różni się nieco od tej, którą wam opowiadano.
Powinnam o tym wiedzieć, ponieważ to mnie nazywano Śpiącą Królewną.
Koniec końców,
mojego królestwa nie zjednoczył ani bohater, ani złoczyńca,
jak głosiła legenda,
tylko ta, która była nimi oboma.
A na imię miała...
Maleficenta.