Do zobaczenia, Chihiro.
Chihiro... Jużprawie dojechaliśmy.
Straszne odludzie. Gdzie ja tu zrobię zakupy?
Będzie dobrze, to kwestia przyzwyczajenia.
O, jest szkoła. Słyszysz, Chihiro? Twoja nowa szkoła.
Wygląda całkiem przyjemnie.
Mnie się podobała stara.
O nie! Dlaczego one zwiędły?
Kwiaty muszą oddychać, a ty na nich leżałaś.
Ale nie martw się, wstawimy je do wody odżyją.
To niesprawiedliwe, że pierwsze kwiaty w życiu dostałam na do widzenia.
Oj, nie przesadzaj, a ta róża, którą dostałaś na urodziny, to co?
Właśnie róża. Co to jest jedna róża? Jedna się nie liczy.
Lepiej to weź, otwieram okno.
I nie krzyw się tak, to wyjątkowy dzień dla nas wszystkich.
SPIRITED AWAY W KRAINIE BOGÓW
Zaraz? To na pewno tutaj?
- Coś tu się nie zgadza... - Nie, właśnie że tak, zobacz.
To ten z niebieskim dachem.
Faktycznie. Widocznie przegapiłem jeden zakręt.
Tędy teżna pewno dojedziemy.
- Zawsze tak mówisz, kiedy zabłądzimy. - Najwyżej zawrócę.
- A co to za dziwne chatki? - Kapliczki. Ludzie się tutaj modlą.
- Tato, czy my się zgubiliśmy? - Żartujesz! Z takim kierowcą, jak ja?
Może lepiej usiądź, Chihiro.
Kochanie, może jednak zwolnij!
O jasny...!
- Co to za dziwaczna budowla? - Wygląda na jakąś bramę...
Kochanie, może jednak wrócimy?
Czekaj...
Ciekawe... Ściany są z gipsu. Czyli to stosunkowo nowa konstrukcja.
- Jakby nas zapraszał do środka... - Co to jest?
Nie jestem pewien, ale możemy wejść i sprawdzić.
Ale ja nie chcę! Chodźmy stąd!
Spokojnie, nie ma się czego bać. To jak? Rozejrzymy się?
Pamiętaj, że musimy się jeszcze rozpakować.
Po to wynająłem ludzi, żeby to zrobili za nas. Poradzą sobie.
- No tak, ale... - O nie! Ja tam nie wchodzę!
No chodźcie wreszcie!
- Daj spokój. Nie bój się tak. - Nie idę i koniec!
No to zaczekaj na nas w samochodzie, dobrze?
Ale ja nie chcę!
Zaczekajcie!
Tylko patrzcie pod nogi, dobrze?
Nie ciągnij mnie tak, bo obie się przewrócimy.
- Co to za miejsce? - Słyszycie coś?
- Chyba jedzie pociąg! - Niedaleko jest jakaś stacja.
Chodźmy. Zaraz się okaże.
Jakieś dziwne te domy.
Nie da się ukryć. Najwyraźniej to jeden z tych opuszczonych skansenów.
Kilka lat temu była moda na takie atrakcje.
No ale okazały się nierentowne i teraz popadają w ruinę. Chodźmy.
Nie, zaraz! Zaczekajcie! Ja jużchcę wracać!
Mamo, dlaczego ten dom tak płacze?
To tylko wiatr. Ale tu pięknie, prawda?
Tylko szkoda, że nie wzięliśmy z samochodu czegoś do jedzenia.
Tu chyba była jakaś rzeka.
Wy teżto czujecie?
Tak. Ażślinka cieknie, co?
- Rzeczywiście, masz rację. - Chodźmy, zanim nam zamkną przed nosem.
- Chihiro, przestań się wygłupiać. - Zaczekajcie!
Tam!
Nie, tam.
Ty widzisz? To wszystko są restauracje.
Ale czemu tu tak pusto?
Otwarte!
Chodźcie! Śmiało!
No, chodźcie, chodźcie!
Coś takiego!
Halo, jest tu kto? Trochę jesteśmy głodni!
Zobacz jakie pyszności.
Dzień dobry!
Nie szkodzi, przecieżmożemy obsłużyć się sami, a zapłacimy im potem.
Masz rację. Od czego by tu zacząć...
Ciekawe, co to w ogóle jest?
No chodź, spróbuj. Mówię ci, pyszne!
Nie chcę! A w ogóle to chodźmy, bo jak nas złapią, to będą wściekli!
Daj spokój. A od czego masz tatę, co?
Mam karty kredytowe i gotówkę.
Córeczko, zjedz coś. Nawet nie wiesz, jakie dobre.
- Masz sos. - Dziękuję.
Ale mamo! Tato!
Co to jest?
O, to ten pociąg!
Nie powinno cię tu być! Idź stąd!
Robi się ciemno. Uciekaj, zanim zajdzie słońce!
Zapalają lampiony! Uciekaj!
Biegnij na drugi brzeg! Ja odwrócę ich uwagę!
A jego co ugryzło?
Tato!
Tato, chodźmy stąd! No, rusz się!
Tato!
Mamo!
O nie...
To nie... Obudź się!
To tylko sen!
To sen!
Obudzić się. Muszę się obudzić.
To wszystko zniknie... zniknie!
Co się dzieje?
To tylko sen! To musi być sen!
Nie bój się. Nie zamierzam ci zrobić krzywdy.
Ale, ale, ale ja...!
Przestań krzyczeć i zjedz tę jagodę.
- Jeśli nie zjesz czegoś z tego świata, za chwilę zamienisz się w zjawę.
- Nie!
No nie bój się. Od tego nie zamienisz się w świnię.
Rozgryź i połknij.
Dobrze. Teraz nic ci nie będzie. Zresztą zobacz.
I nie zniknę?
Nie. A teraz chodź.
Ale co z moimi rodzicami?! Naprawdę zamienili się w świnie?
Zaprowadzę cię do nich, ale nie teraz.
Cicho!
Domyślasz się, kogo szukają. Nie ma czasu. Musimy iść.
A- ale ja... nie mogę wstać...
Staram się, ale nie mogę...
Uspokój się. Weź głęboki oddech.
Na wodę i wiatr, na blask księżyca, pozwól jej iść.
Wstawaj.
Dopóki będziemy na moście, nie wolno ci oddychać.
Westchniesz i moje zaklęcie przestanie działać i wszyscy cię zobaczą.
Boję się...
Wszystko będzie dobrze.
Witamy szanownych gości. Jak zwykle jesteśmy do usług.
Witamy szanownych gości.
- Wszystko u was w porządku? - Tak jest, wszystko jak najlepiej.
Weź głęboki wdech.
I jużnie oddychaj.
Witamy, witamy! I prosimy w nasze skromne progi!
Wytrzymaj. Jeszcze kawałek.
Mistrz Haku!
Gdzie się mistrz podziewał?
- Co? Człowiek? - Szybko!
Mistrzu Haku!
Widzieliśmy człowieka! Gdzieś tu się ukrywa człowiek!
- Wiedzą, że tu jesteś. - Przepraszam... Nie chciałam...
Byłaś bardzo dzielna, Chihiro. Teraz musisz posłuchać, co ci powiem.
Znajdą cię, jeśli tu zostaniesz.
Dlatego odwrócę ich uwagę, a ty pobiegniesz najszybciej, jak umiesz.
Nie, proszę cię, nie zostawiaj mnie, nie zostawiaj!
Nie masz wyboru, jeżeli chcesz mieć
jakąkolwiek szansę, by uratować rodziców.
Więc to nie był sen, oni naprawdę zamienili się...
Cii...
Kiedy odciągnę straże, wymknij się bramą w ogrodzie i zejdź schodami.
Nie zatrzymuj się, ażdojdziesz do kotłowni.
Strasznie tam gorąco. W środku będzie Kamadżi, porozmawiaj z nim.
Kamadżi?
Odmówi ci, kiedy poprosisz, żeby dał ci jakąś pracę, ale nalegaj.
Jeżeli nie znajdziesz sobie zajęcia, Jubaba zamieni cię w zwierzę.
Jubaba? Ale...
To czarownica, która sprawuje tu władzę.
Kamadżi będzie próbował cię zbyć, powie ci, że się nie nadajesz.
Ale ty nie możesz dać za wygraną.
Praca nie będzie łatwa, ale zapewni ci bezpieczeństwo.
Nawet Jubaba nie będzie mogła cię skrzywdzić.
- Mistrzu Haku! - Gdzie on jest? Widzieliście go?
Czas na mnie. Pamiętaj, Chihiro - wszystko będzie dobrze.
Ale skąd ty wiesz, jak ja mam na imię?
Bo znam cię, odkąd byłaś jeszcze dzieckiem.
Jestem Haku. Straże! Co tam się dzieje?
- Jubaba chce cię widzieć. - Tak, wiem. Chodzi o moje zadanie.
- Dawać tu tego kurczaka! - Gdzie ten przeklęty Riju?!
Weź tam który dorzuć do ognia, bo zupa stygnie!
Szybko, szybko, klienci czekają!
Przepraszam...
Można...?
Czy pan się nazywa Kamadżi?
No bo Haku mnie tu właśnie przysłał, żeby pan znalazł dla mnie jakąś pracę.
Tia... Jakbym miał mało na głowie.
Do roboty, wy małe darmozjady!
Tak, jestem Kamadżi i zajmuję się tymi przeklętymi piecami!
No chłopaki, dawać ten koks!
No, ale to co będzie z tą pracą dla mnie?
Co? A czego ty chcesz? Myślisz, że mi brakuje pomocników?
Kochaana! My tu robimy dwieście procent normy.
Przepraszam.
Momencik.
No, sio, sio.
Co ja mam z tym zrobić?
To może ja to odłożę?
Jak jużcoś zaczęłaś, to łaskawie skończ!
Co jest!?
Co wy mi tu, związki zawodowe zakładacie!?
Co sobie myślisz, że możesz tak po prostu kogoś wyręczać?!
Jak się będą obijać czar pryśnie i zamienią się w węgiel!
Mówiłem, że nie mam dla ciebie pracy! Popytaj gdzie indziej!
A wy co mi tutaj?! Co to jest, strajk?!
Do roboty, powiedziałem!
Fajrant! A wy co? Znowu się kłócicie?
No dobrze, zaraz. A miska gdzie?
Prosiłam, żebyś wystawiał na zewnątrz.
Fajrant! Jedzonko!
A to kto? No pięknie! To o nią ta draka na górze, tak?
- Bo to wnuczka moja. - Wnuczka!?
Prosiła, żebym jej znalazł pracę, ale jużmam komplet.
A może zaprowadziłabyś ją do Jubaby, co?
Dziewczyna jakoś sobie poradzi.
Jeszcze czego! Mam ryzykować własną skórę?!
Może to cię przekona. Smażona salamandra.
Prima sort.
Jak naprawdę chcesz pracować, to musisz pogadać z Jubabą, wiesz?
Może akurat ci się poszczęści.
Jak ty coś wymyślisz... Dobra, mała. Na co jeszcze czekasz!?
Zapomniałaś języka w gębie? Może byś mi podziękowała?
- Dziękuję. - I zdejmij buty, to nie podwórze.
Tak.
- Zostaw, przecieżci nie ukradną! - Dobrze.
A Kamadżiemu łaskawie nie podziękujesz? Tyle dla ciebie zrobił.
Bardzo panu dziękuję.
Powodzenia, mała.
Komnaty Jubaby znajdują się na najwyższym piętrze.
No chodź wreszcie!
Chcesz, żeby ci urwało nos?
- Dosól to trochę, nie ma smaku. - Czekaj, bo wszystko rozlejesz.
Klient spod ósemki chce sałatkę.
- No dobrze, jużprawie dojechałyśmy. - Tak.
To tutaj.
A pan w którą stronę?
Niestety ta winda jest chwilowo nieczynna,
będzie pan sobie musiał znaleźć jakąś inną.
- On za nami idzie... - Przestań wreszcie marudzić.
No i dojechaliśmy.
Państwa pokój jest na końcu korytarza.
- Lin? - Co?
Co to za dziwny zapach? Tak pachnie człowiek.
- Czuć cię człowiekiem. - No i co z tego?
Ale, ale... To nie wszystko.
Czuję coś bardzo mniam mniam.
- Co ty tam przede mną ukrywasz? - Może chodzi ci o to?
Tożto... Daj mi!
Nie ma mowy! To niespodzianka dla moich dziewczyn z łaźni!
No ale nie bądź taka, daj mi chociażkawałeczek!
Uwaga jadący na górę! Proszę pociągnąć za wajchę!
A zapukać, to nie łaska?!
Ale... kto by się spodziewał, mała dziewczynka!
No? Zapraszam.
No, chodź.
Ciszej tam... Chyba widać, że pracuję.
No to... To ja bym bardzo prosiła o jakąś pracę.
A może przestałabyś wreszcie trajkotać?
I tak nie dam ci żadnej pracy, bo się nie nadajesz.
Poza tym, to nie jest miejsce dla ludzi.
Prowadzę tu łaźnię, w której niezliczone bóstwa z tysięcy światów
mogą przez chwilę odetchnąć.
A twoi rodzice mieli czelność obżerać się strawą naszych gości jak świnie!
Doigrali się.
Ty zresztą teżjużnigdy nie wrócisz do domu.
Zamienię cię w prosiaka.
A może w grudkę węgla na opał?
Strach cię obleciał?
A jużsię zastanawiałam, jak doszłaś tak daleko.
I tak sobie myślę, że ktoś ci musiał pomóc, prawda?
Muszę mu podziękować. Któżto taki, moje dziecko?
Nie bój się, mnie możesz powiedzieć.
- Bardzo proszę o jakąś pracę! - Nie wracaj do tego tematu!
- Kiedy ja naprawdę chcę pracę! - Zaaamknij się!
A niby dlaczego miałabym ci dawać jakąś pracę, co!?
Przecieżwidzę, że jesteś małą, leniwą, zepsutą niezgułą,
z której i tak nic nie będzie!
Nie mam dla ciebie żadnego zajęcia, więc nie proś mnie więcej!
Mam tu jużdość podobnych do ciebie małych darmozjadów!
Chyba że podejmiesz się najcięższej, najbrudniejszej,
najbardziej plugawej pracy, jaką dla ciebie znajdę?
Przestań! Co się znowu stało?
No już, już, wszystko będzie dobrze.
Czego jeszcze chcesz!? Nie widzisz, co narobiłaś!?
Ja chcę dla pani pracować!
Nie wrzeszcz tak, obudzisz maleństwo!
No już, już, mamusia zaraz cię utuli.
- Tak, kochane maleństwo, kochane... - To niech mi pani da jakąś pracę.
No dobrze, dobrze, tylko bądź jużcicho!
Moje, maniunie...
Umowa.
Podpisz ją swoim imieniem.
A ja znajdę ci jakąś pracę.
Ale jak piśniesz komuś słowo, o tym, co tu widziałaś, zamienię cię w prosiaka.
- Znaczy się, mam tutaj podpisać, tak? - Podpisz i przestań wreszcie trajkotać.
Ja nie wiem...
Po co składałam tę niedorzeczną przysięgę?!
Muszę dać pracę każdemu, kto o nią poprosi - teżmi układ!
- Podpisałaś? - Tak.
- Nazywasz się Chihiro? - Tak.
Nie podoba mi się. Za długie.
Od dzisiaj będziesz się nazywać San.
Rozumiesz, San? Pytam cię o coś!
Tak.
Wzywałaś mnie, pani?
Od dzisiaj ta mała dla mnie pracuje.
- Uważaj na nią. - Dobrze.
- Jak masz na imię? - Co?
- Chi... Jestem San. - Dobrze, San. Pójdziesz ze mną.
Haku... a czy...
Nie odzywaj się pierwsza. A w przyszłości mów mi Mistrzu Haku.
- Rozkazy Jubaby czy nie i tak... - ... nie możemy jej tu wpuścić.
- Owszem, podpisała umowę. - Jak to...?
- Ja będę ciężko pracować. - Nie z nami, nie znoszę smrodu ludzi.
Wcale się nie dziwię.
Kilka dni na naszej diecie i przykry zapach zniknie.
A jeżeli okaże się bezużyteczna, zrobicie z nią co zechcecie.
A teraz wracać to pracy. Gdzie jest Lin?
- Chyba nie każesz mi jej niańczyć? - Mówiłaś, że przyda ci się pomoc.
No i bardzo dobrze! Będą do siebie pasować!
- Idź, San. - Tak.
No bardzo dziękuję! A wy mi jeszcze za to zapłacicie!
Ciekawe jak.
No chodź wreszcie.
Jednak ci się udało?
Tak się o ciebie martwiłam.
Tylko nie podpadnij. A jakby co, to przyjdź do mnie.
Co się dzieje?
Jakoś mi się tak kręci w głowie...
Od dzisiaj to będzie twój pokój.
Zjesz coś, położysz się i zaraz ci przejdzie.
Trzymaj. Prać musisz sobie sama.
Tu masz spodnie. Ale ty jesteś drobniutka...
Będą za duże, co?
- Lin, a czy... to znaczy... - No co?
- Czy Haku jest jeden, czy ma brata? - Brata? No jeszcze tego by brakowało!
Za duże. Haku jest wierny Jubabie, radzę ci na niego uważać.
Gdzie ja to...
Jest! Proszę bardzo!
Co? Co się stało?
Dlaczego płaczesz?
Co się dzieje? Dajcie mi spać.
Niech teraz odpocznie. Wiele przeszła.
Czekam na moście. Zaprowadzę cię do rodziców.
Jesteście tu gdzieś?
Dziękuję.
No to chodź...
Mamo, tato.
To ja!
No, San!
Mamo!
Czy one są... czy oni są chorzy?
Nie. Za dużo zjedli i teraz odsypiają.
Nawet nie pamiętają, że kiedyś byli ludźmi.
Nie bójcie się, ja was, ja was jakoś uratuję!
Tylko nie jedzcie za dużo, bo zrobią z was szynkę!
Twoje ubranie.
Dlaczego mi je oddajesz?
Bo kiedyś wrócisz w nim do domu.
Dostałam tę kartkę na pożegnanie.
Chihiro...
To jest moje imię!
Kradnąc komuś imię, Jubaba zyskuje nad nim władzę.
Tutaj jesteś San, ale pamiętaj, że naprawdę nazywasz sięChihiro.
O mały włos bym zapomniała. I na chwilę stałam się San.
Jeżeli zapomnisz swojego imienia, jużnigdy nie wrócisz do domu.
Ja swojego jużnie pamiętam.
- Zapomniałeś, jak masz na imię? - Tak, ale wciążpamiętam twoje.
Masz, zjedz. Na pewno jesteś strasznie głodna.
Właśnie nie.
Utkałem zaklęcie wzmacniające, musisz odzyskać siły.
No zjedz.
Jakoś to będzie. Proszę. Jedz.
Trafisz z powrotem?
- Poradzę sobie. I Bardzo dziękuję. - Nie ma sprawy.
- Gdzie się podziewałaś? Martwiłam się. - Przepraszam.
Do roboty panowie, do roboty.
- Wszystko na mojej głowie. - Kto dzisiaj obsługuje czwórkę?
Rusz się, mała!
Nie możesz się trochę bardziej starać?
- Lin i San, czyścicie dziesiątkę. - Co? Dlaczego akurat my?
Polecenie Jubaby. Lepiej się przyłóżcie.
Słuchaj, nie jest ci trochę mokro?
- Ruszaj się, San! - Idę!
To ja tu zostawię otwarte.
- Ruszać się, ruszać! - Gorąca woda na czternastkę!
- O rany, ale to ciężkie... - Tak jest, proszę pana.
Żwawo, żwawo, z życiem, klient czeka!
- Dziesiątka czeka, co? - Odczep się.
To dranie... Nie czyścili tego ze dwa lata.
W tej wannie kąpią się najcięższe przypadki.
Dlatego taka zapaskudzona.
Lin! San! Klienci zaczynają się schodzić.
Jasne! Robię co mogę! Nie cierpię tej pracy.
Przydałoby nam się ziołowe mydło.
- Idź, poproś kwatermistrza. - Ja?
Jedna kostka wystarczy.
Dobrze. Lin, a... a kto to jest kwatermistrz?
Coś się kroi. Ale pytanie - co?
Nie wiadomo, kogo przyniesie w taką wredną pogodę...
Nie dam ci mydła, bo kończy się zapas.
Proszę bardzo, skarbie.
Mam nadzieję, że będzie pan zadowolony!
- To co zwykle. - Jasne, proszę bardzo.
No i po co tu jeszcze sterczysz? Do roboty!
Możesz zdrapywać rękami, nie? Dzień dobry panu.
- Słyszysz, co mówię? - Ale bez mydła tego nie odszorujemy.
Ależty jesteś uparta.
Tak, oczywiście. Proszę, życzę miłej kąpieli.
Tak, o co chodzi?
Wielkie dzięki!
Czekaj, to nie... Czekaj!
- Co tam się dzieje? - Nie, nic, dlaczego?
- Mamy nieproszonego gościa. - Kolejny człowiek?
Nie wiem, ale uważaj. Haku ma co innego na głowie.
Spisałaś się lepiej, niżsądziłam.
Teraz zobacz. Podczepiam to tutaj...
Zaraz będziemy miały gorącą wodę.
Wystarczy pociągnąć i leci. Sama spróbuj.
Ale z ciebie fajtłapa...
- Jaki dziwny kolor. - Bo to słona woda.
Ma właściwości odkażające.
A wierz mi, większości naszych klientów bardzo się to przydaje.
Jak jużsię napełni, to pociągnij jeszcze raz.
Serio, nie musisz tego trzymać.
- Przyniosę coś do jedzenia. - Jasne.
Ała.
Ale kąpiel jeszcze niegotowa.
Skąd masz tyle mydła?
Co? Przyniosłeś je dla mnie?
Ale ja ażtyle nie potrzebuję...
Naprawdę. Jedna kostka wystarczy.
- Bóg Odoru, co? - I to wyjątkowo cuchnący!
Właśnie doszedł do mostu!
- Zamknięte! - Naprawdę, zamknięte!
Dzisiaj nie można!
Coś mi tu nie pasuje. Czułam, że ktoś się zbliża, ale nie że...
No ale klient to klient. Do roboty, jazda!
Trzeba go będzie obsłużyć, byle szybko.
Proszę się zamknąć w pokojach. Bardzo przepraszamy.
- Lin i San! Jubaba was wzywa. - Tak!
Chciałaś mieć pracę, więc proszę bardzo.
Zajmiesz się naszym klientem i pomożesz mu w kąpieli.
- Ale... - Jeszcze słowo i zamienię cię w węgiel.
Chyba jużjest.
Przestań... obrażasz klienta...
Wifamy f nafych skromnych frogach, wifamy...
O, fieniążki... San, dziecko, feżod fana, co?
T- tak...
- No idźże do tej fanny freszcie, no... - Zapraszam...
San!
Ohyda...
No ładnie.
Otworzyć okna! Ale już!
Tak, tak, moment!
- Zapuścił się, co? - Nie chciałbym być na jej miejscu.
Zobaczymy, jak sobie poradzi.
- Chyba chce go opłukać. - O nie... wyświni ściany łapskami.
- Zaraz, a skąd ona ma tyle mydła? - Nie mam zielonego pojęcia...
O nie! Tyle mydła się zmarnuje...
San, co ty wyprawiasz?!
- Nie wiem! - Nic ci nie jest?
Kamadżi wie, że ma lać wodę aż do skutku z najsilniejszym mydłem!
Dziękuję! Ale Lin, jemu coś się wbiło, jakiś kolec!
- Kolec? - Nie mogę wyciągnąć!
Kolec? Powiedziała kolec?
Wszyscy na dół i do roboty!
Ale jazda!
San i Lin!
To wcale nie jest Bóg Odoru, moje panie!
- Obwiążtym ten kolec! - Dobrze!
- Jeszcze trochę... - Jasne.
No dalej, ruszać się! Wy teżmoje panie, nie obijać się!
Powinno wytrzymać!
Na mój znak wszyscy ciągną z całej siły!
I raz!
Raz!
Jak to, rower?
No wiedziałam. Co jest? To jeszcze nie koniec!
I raaz!
San! Nic ci nie jest!?
Dobra robota...
Złoto! Złoto!
Ciszej tam! Poczekajcie chociażażklient wyjdzie!
San, blokujesz panu przejście, nie stój tak.
A wy co się gapicie? Klient się żegna!
Brawo! Brawo! San! Jesteś wspaniała!
Tyle złota!
Ten Bóg Rzeki zrobi nam niezłą reklamę. Właśnie tak trzeba pracować!
Sake dla wszystkich na koszt firmy!
Ale najpierw oddacie mi to złoto!
Ale dlaczego, szefowo?
- Hej, chcesz trochę? - Dziękuję.
Co za dzień, co?
- Nie widziałam dziś Haku. - Tak ci go brakuje?
Haku czasem po prostu znika.
Podobno Jubaba każe mu robić różne złe rzeczy.
- Naprawdę? - Lin, gaszę światło.
Pa.
Dokąd on tak jedzie? Wszystko zalane.
No co, dziwisz się? Po takiej ulewie?
Mówię ci, kiedyś wsiądę i najzwyczajniej w świecie odjadę.
Co jest?
Złoto!
A ty kto? Bo chyba nie klient?
A w ogóle to co tutaj robisz? To ciebie wtedy wyczuła Jubaba!
To jest złoto! To, to dla mnie, mogę sobie wziąć?
Umiesz wytwarzać złoto?
Daj mi!
Co to za jakieś hałasy, co?
O tej porze wszyscy powinni jużspać.
Mistrzu. Głodny jestem. Strasznie głodny.
- Ja znam ten głos... - Masz, zapłacę ci. Masz.
Teraz jestem klientem. Chcę się wykąpać.
Zajmijcie się mną!
Mamo, tato!
Dostałam to ciastko od Boga Rzeki!
Jak je zjecie, to na pewno znów staniecie się ludźmi!
Mamo, tato, gdzie wy...?
Tato!
To tylko sen...
Lin?
Nikogo nie ma?
Wszystko nadal jest pod wodą...
Żeby tylko mamie i tacie nic się nie stało...
Kamadżi jużnapalił w piecach? To właściwie ile ja spałam?
- Ruszać się! - Migiem!
Klient czeka! Zanieście mu wszystko, co jest w kuchni!
Możę być nawet wczorajsze!
- San! - Tak, Lin?
Właśnie miałam cię obudzić. Patrz.
Szczere złoto. Klient mi dał.
A jeszcze gdybyś widziała, jak się obżera!
- Smacznego! - Proszę sobie nie żałować!
Niech pan spróbuje kurczaczka!
Dawać tu to żarcie!
On chyba nie jest klientem...
Chodź wreszcie. Nie gadaj, tylko łap złoto, póki jest okazja.
Ale Kamadżi na mnie czeka!
Na twoim miejscu chyba bym sobie darowała!
Jest w podłym nastroju, bo musiał wcześniej wstać!
- Lin, idziesz? - Jasne!
Tylko jak ja mam teraz w ogóle rozpoznać rodziców?
Oby tylko za bardzo się tam nie utuczyli...
To ten smok, którego widziałam!
Płynie w tę stronę!
Co to jest? Jakieś ptaki?
Haku! Nie daj się! Schowaj się!
Haku...
Haku!
Ale... to tylko papier...
Haku... Haku, to ty, prawda?
Jesteś ranny? Te papierowe ptaki jużodleciały.
Teraz jesteś bezpieczny.
Na górze są komnaty Jubaby...
O nie! Ona go zabije!
Oto najlepszy klient, jaki dotąd do nas trafił,
róbcie co rozkaże, to ozłoci mnie i ciebie!
Prosimy!
Na napiwki czas,
wynagrodzi nas! Prosimy!
- Prosimy! - Bardzo prosimy!
- Co łaska! - Chociażtroszeczkę!
Chociażjedną grudkę!
Niech pan sypnie groszem!
A ty dokąd?
- Muszę iść na górę! - Nie ma mowy!
Krew!
Odsuń się! Nie widzisz, że klient idzie?
Dziękuję, że mi wcześniej pomogłeś.
Odsuń się, mówię! Co ty sobie...
Dziękuję, ale... ja nie chcę.
Ja przepraszam, ale jestem zajęta!
Cicho! Cicho bądźcie!
No cicho bądźcie! Jazda mi stąd!
Proszę wybaczyć jej zachowanie...
To głupie, ludzkie dziecko i do tego jest tutaj nowa.
I co się głupio szczerzysz? I tak cię zjem.
Ale ja...
- Pożarł ich! - Uciekajmy!
Na pomoc!
Jubaba...
No to po prostu świetnie!
Przecieżto Bóg bez Twarzy!
Ładnego klienta mi tu wpuściliście!
Nie róbcie niczego, dopóki tam nie zejdę!
No jasne, a Haku zakrwawił mi dywan. Zabierać mi go stąd!
I tak nie będzie z niego pożytku.
Nio...
Mooje maleństwo śpi sobie jak aniołeczek, tak?
Przepraszam, że cię obudziłam, ale tak chciałam cię zobaczyć...
Mamusia musi się teraz czymś zająć.
Śpij sobie dalej, moje słoneczko.
Zostaw, to boli!
Dziękuję że mi pomogłeś...
Ale teraz bardzo się spieszę...
Wiesz, że mogę się przez ciebie rozchorować?
Na zewnątrz jest mnóstwo wstrętnych zarazków, wiesz?
Nie mam żadnych zarazków. Jestem zwykłym człowiekiem, nie zarażę cię.
Nie idź tam, bo sama się pochorujesz.
- Zostań tutaj i pobaw się ze mną. - Dlaczego tu leżysz?
Bo jak wyjdę na zewnątrz, to na pewno się pochoruję.
Jeżeli już, to pochorujesz się od tego leżenia! Posłuchaj...
...muszę iść, bo ktoś, na kim mi zależy mnie potrzebuje!
Nie mogę się teraz z tobą bawić. Proszę, daj mi odejść!
Jak pójdziesz, zacznę płakać. A wtedy Jubaba tu wróci i za karę cię zabije!
A ja złamię ci rękę!
To boli!
- Potem naprawdę się z tobą pobawię! - Ale ja chcę teraz!
Krew! Widzisz? Krew!
Haku!
Zostawcie go! Precz!
Haku! Co ci jest!? Powiedz coś!
No zamknijcie się! Haku!
Odczep się!
Zostaw go!
Wcale się nie przestraszyłem. Baw się ze mną, albo zacznę płakać.
Proszę, nie rób mi tego!
Nie chcesz się ze mną bawić, to proszę bardzo!
No błagam cię, nie!
Co za mazgaj... Zamknij się wreszcie.
Ależty jesteś spasiony...
- Trochę jestem przezroczysta, ale... - Mama?
Taki jesteś głupi, że nie umiesz poznać własnej matki, co?
No, teraz przynajmniej będziesz miał większą swobodę.
No dobrze... W co by tu was zamienić?
To będzie nasz mały sekret.
Jak piśniesz komuś słowo, zasznuruję ci buzię na zawsze.
Ale kim pani jest?
Jestem siostrą bliżniaczką Jubaby.
Dzięki tobie mogłam się tu nieco rozejrzeć i nieźle się bawiłam.
A teraz odsuń się od tego smoka.
Ale nie rób mu krzywdy. Jest ciężko ranny.
Twój przyjaciel to zwykły złodziej na służbie mojej siostry.
Ukradł z mojego domu cenną pieczęć.
Niemożliwe, to jakaś pomyłka! On jest bardzo dobry!
Wszystkie smoki są dobre. Dobre i bardzo głupie.
Niepotrzebnie próbował zgłębić magiczne sekrety mojej drogiej siostry.
Teraz musi być jej ślepo posłuszny.
Dobrze ci mówię, odsuń się.
Zresztą dla niego i tak jest jużza późno.
Ta pieczęć była chroniona potężnym zaklęciem.
Kto ją ukradnie musi umrzeć.
Nie! Wcale nie!
A tym co znowu strzeliło do łba? Dosyć tego. Zostawcie go.
No i się porobiło...
Haku! Czekaj, nie...
Haku...
Co tu się dzieje!? Co ty wyprawiasz, co!?
Haku!
Nic ci nie jest!?
Źle to wygląda.
Haku, nie! Proszę, nie... on umiera!
- Zabija go coś, co ma w środku. - Jak to coś w środku?
To silne zaklęcie... Nic na to nie poradzę.
Haku... Dostałam to od Boga Rzeki, w zamian za pomoc.
Może to ci pomoże.
Musisz to zjeść!
Proszę cię! No zjedz to!
Proszę, zjedz!
To ciastko jest chyba magiczne...
No proszę cię... Zjedz to...
Jeszcze troszeczkę...
A teraz połknij!
Zobacz! Wypluł coś!
To pieczęć!
Paskudztwo! Zabij to!
Obrzydlistwo! Tak! Obrzydlistwo!
- Co to? - Jakaś pieczęć!
- Siostra Jubaby mówi, że ją ukradł! - Pieczęć Zeniby?
Zabrał jej magiczną pieczęć? Niezły łup, nie ma co.
Wiedziałam, że to on! Od razu wiedziałam!
Haku... Haku!
Kamadżi, on prawie wcale nie oddycha.
Nic dziwnego... To było bardzo silne zaklęcie...
Mam nadzieję, że ten wywar mu pomoże...
Dawno temu Haku trafił tu prawie zupełnie tak jak ty.
Powiedział, że chce się nauczyć czarów.
Odradzałem mu.
Niebezpiecznie terminować u czarownicy. Ostrzegałem go.
Ale on mnie nie posłuchał. Mówił, że nie ma dokąd wracać.
I podpisał z Jubabą umowę.
Z czasem robił się coraz bardziej blady,
a jego oczy utraciły dawny blask.
Kamadżi, ja... ja zaniosę tę pieczęć Zenibie
i jakoś ją ubłagam, żeby zdjęła z niego to zaklęcie.
Tylko powiedz, gdzie mam jej szukać!
Naprawdę chcesz iść do Zeniby? To niebezpieczna wiedźma.
Proszę cię! Gdyby nie Haku, dawno byłabym prosiakiem!
Teraz ja muszę mu pomóc!
Jest sposób, żeby tam się dostać... Ale żeby wrócić...
Zaczekaj chwilę.
Zaraz, gdzie ja to mogłem wsadzić...
Słuchacie. Potrzebne mi buty i moje stare ubranie.
San! Nigdzie nie mogłam cię znaleźć!
- Lin, ja... - To przecieżHaku! Co się stało?
I co to za zwierzaki?
To są moi nowi przyjaciele, tak?
Jubabba jest na ciebie wściekła i wszędzie cię szuka!
Ten cały klient od napiwków okazał się być potworem.
Jubaba twierdzi, że to ty go tu wpuściłaś!
- No i chyba ma rację. - Żartujesz sobie?
Byłam przekonana, że to zwykły klient.
Ale on jużzdążył połknąć dwóch służących i jedną dziewczynę!
Wiedziałem, że tu jest! Znalazłem to!
- Trochę jesteśmy zajęte, wiesz? - Możesz użyć tego.
Co, bilet kolejowy? Skąd go tak nagle wytrzasnąłeś?
Wytrzasnąłem? Mam go od 40 lat!
Wysiądziesz na szóstej stacji, zwanej Uroczysko.
- Uroczysko, tak? - Tak jest. Szósta stacja.
Zapamiętam.
Zastanów się jeszcze. Kiedyś pociąg kursował w obie strony.
Ale teraz nie wraca. Na pewno wiesz, co robisz?
W najgorszym wypadku wrócę po torach.
A co na to wszystko Jubaba?
Zaraz do niej pójdę.
Haku, nie możesz teraz się poddać. Obiecuję, że tu wrócę.
O co tu w ogóle chodzi?
Nie rozumiesz? To się nazywa miłość.
To coś się robi coraz większe.
- Ja nie chcę, żeby mnie pożarł! - Idzie!
Jesteś! Całe szczęście! Jubaba jużnie daje sobie z nim rady!
Ależnie ma powodu do zdenerwowania! San lada chwila się pojawi.
Gdzie ona jest? Gdzie ona jest!?
No, idźże!
Pani szefowo, San tu jest...
No wreszcie!
Tak jak mówiłam San właśnie przyszła, zaraz ją do pana poślemy.
Gdzieś ty się włóczyła, dziewczyno!? Nie widzisz, co tu się dzieje?
Przypodobaj mu się i wyciągnij tyle złota, ile się da!
Co to za spasione szczurzysko?
No jak to? To pani go nie poznaje?
Oczywiście, że nie! Ohyda!
No, idź wreszcie.
Jakby co, proszę wołać...
- Ale czy ona sama da sobie z nim radę? - A co, chciałbyś pomóc?
Może pierożków? Pyszne.
Chcesz, dam ci złota! Od tej pory będę je dawał tylko tobie...
Chodź do mnie.
Czego najbardziej pragniesz?
- Mnie możesz powiedzieć. - A właściwie, skąd się tu wziąłeś?
Bo ja koniecznie muszę się dostać w jedno miejsce.
Nie mogę tu zostać i ty teżnie powinieneś.
A skoro nie możesz mi pomóc tam dotrzeć, to nie chcę niczego.
Nie pamiętasz, gdzie mieszkasz? Ale chyba masz tatę i mamę, prawda?
Nie... Nie chcę...
Jestem sam...
Strasznie sam...
Ale... dlaczego tutaj zostałeś?
Bo chcę San. Chcę San.
Weź to złoto.
- Mnie teżchcesz pożreć? - Weź!
Skoro chcesz mnie pożreć, najpierw przyjmij ten prezent.
Chciałam to dać rodzicom, ale teraz to i tak niemożliwe.
Smacznego.
San!
Dziewczyno, czym ty mnie nafaszerowałaś?
Dosyć tego!
Wynoś się z mojej łaźni!
Tu jestem!
Złap mnie!
Dorwę cię.
San! Chodź tutaj!
- Jest... No złap mnie! - Przestań, po co go drażnisz?
On jest łagodny, tylko w łaźni się zmienia.
- Nie chcę, żeby tam znowu wrócił. - Tak? A co z nim zamierzasz zrobić?
- Nie wiem... - Nie wiesz, tak?
Tylko, że on nadal za nami lezie.
- No dobra, wyskakuj. - Dobrze.
- Stacja jest jużniedaleko, poradzisz sobie. - Dziekuję, Lin.
- I żebyś mi wróciła! - Obiecuję!
San!
Pamiętasz, jak nazwałam cię fajtłapą? Myliłam się!
A ty posłuchaj. Dotkniesz jej, to mnie popamiętasz!
To tutaj!
Pociąg jużjedzie. Chodźmy.
Proszę. Ja ażdo stacji Uroczysko.
Naprawdę chcesz tam z nami jechać?
Bo on... właściwie jest ze mną.
No siadaj.
Tylko nie rozrabiaj, dobrze?
Kamadżi.
Haku. Nareszcie się ocknąłeś.
Gdzie jest San? I właściwie co tu się stało, niczego nie pamiętam.
Naprawdę nie pamiętasz, chłopcze?
Nie, tylko jakieś oderwane obrazy.
Pamiętam że w ciemnościach Chihiro krzyczała moje imię.
Szedłem za jej głosem, wskazywała mi drogę. A potem obudziłem się tutaj.
A więc San, to nie San.
Tak naprawdę ma na imię Chihiro, tak?
Wielka jest siła miłości...
Złoto Boga bez Twarzy ledwo wystarczy na pokrycie szkód.
Przez tę przeklętą San jestem bliska bankructwa!
Tak, ale tak naprawdę to ona nas uratowała.
Cicho bądźcie! To przez nią Bóg bez Twarzy w ogóle tu trafił!
A teraz zwyczajnie postanowiła zwiać!
Własnych rodziców zostawiła na pastwę losu!
Pewnie nieźle się jużpodtuczyli. Zróbcie z nich szynkę albo coś.
Zaczekaj, pani.
Mistrz Haku!
No proszę, proszę, to ty jeszcze żyjesz?
Nie zauważyłaś, że ostatnio straciłaś coś bardzo cennego?
A ty się ostatnio zrobiłeś bezczelny...
Od kiedy to ci się wydaje, że możesz mnie pouczać?
Boże...
Nieee!
Moje dziecko!
- To zwykła ziemia! - Maleństwo!
Gdzie moje biedne maleństwo!?
Nie rób mi tego, proszę!
Ja cię...
Gadaj!
Co zrobiłeś z moim dzieckiem?!
Zapewne jest teraz z Zenibą.
Z Zenibą?
Teraz rozumiem. Przeklęta wiedźma.
Pewnie jej się wydaje, że mnie pokonała.
No? To jaki masz plan?
Odbiorę jej twoje dziecko.
Ale w zamian, pozwolisz żeby San i jej rodzice wrócili do swego świata.
To szkoda, że nie pomyślałeś o sobie!
Jak będzie po wszystkim, rozerwę cię na strzępy!
Mam nadzieję, że nie pomyliłam stacji.
Chodźmy.
Możesz mi usiąść na ramieniu.
Wejdźcie.
Dobry wieczór.
Co tak stoicie, przeciąg.
No, chodź.
Więc jednak ci się udało...
- Bo właśnie... - Siądźcie. Zaparzę wam herbaty.
Pani Zenibo, oto pieczęć, którą zabrał Haku.
Chciał ją pani oddać.
Czy ty w ogóle wiesz, jaką moc ma ta pieczęć?
Nie. Ale mówiła mi pani, że jest bardzo cenna.
Chciałam przeprosić, za to że Haku ją zabrał. Przepraszam.
Chcesz powiedzieć, że ją tak sobie nosiłaś i nic ci nie było?
Zaraz... Wygląda na to, że ktoś zdjął zaklęcie.
To niechcący.
Bo jak Haku wypluł pieczęć, to tam był taki robak i ja go zgniotłam!
Zgniotłaś go?
Naprawdę nic nie rozumiesz?
Tego robaka podrzuciła moja siostra. To dzięki niemu smok jej się słuchał!
Rozgniotła go...
No dobrze, usiądź.
Jesteś Bogiem bez Twarzy, prawda? Nie szkodzi, siadaj.
A czy... mogłaby pani ich najpierw odczarować?
A po co?
Moje czary jużdawno przestały działać. Jak chcą, sami się odczarują.
Moja siostra i ja jesteśmy jak połówki tej samej całości,
ale nie bardzo się lubimy, więc mieszkamy osobno.
Zresztą wiedźmy rzadko się ze sobą dogadują.
Chciałabym ci jakoś pomóc, dziecko, ale tak naprawdę niewiele mogę zrobić.
To jedna z zasad tego świata.
Sama będziesz musiała pomóc rodzicom. I temu swojemu smokowi.
A nie... nie może mi pani chociaż czegoś podpowiedzieć?
Nie wiem dlaczego, czuję, że Haku i ja jużkiedyś się spotkaliśmy.
Jeśli tak, to sprawa jest prosta.
Nic co się zdarzyło, nie popada w zapomnienie.
Choć czasem myślimy, że tak.
No dobrze, późno już, przenocuję was.
A wy chłopcy nie obijać się, tylko pracować.
No dalej, dalej.
Tak, dokładnie tak, właśnie o to chodzi.
Bardzo dobrze wam idzie.
Magia na niewiele się tu przyda.
A teraz jeszcze jedno oczko, pętelka i można tak bez końca.
Babciu ja, ja chyba powinnam jużwracać.
Ja przecieżnawet nie wiem, czy Haku jeszcze żyje, a...
...a rodzice lada moment zostaną przerobieni na szynkę!
Zaczekaj, jeszcze chwila i jużkończą.
Proszę bardzo.
Zwiążsobie tym włosy.
Ładna.
Najważniejsze, że przyniesie ci szczęście, bo utkali ją przyjaciele.
Dziękuję.
A to się śmiesznie składa.
- Mam kolejnego gościa. Wpuścisz go? - Jasne.
Haku!
Całe szczęście!
Ale nic ci nie jest? Nie boli cię, prawda?
Tak się cieszę...
No proszę, proszę, a jednak.
Zobacz, babciu! Haku przeprasza!
Nie gniewam się, Haku. Wiem, że zrobiłeś to, bo moja siostra ci kazała.
Tylko pamiętaj, żeby dziewczynie nic się nie stało.
No, chłopcy, chyba pora wracać do domu, co?
Tylko wpadajcie czasem.
A ty możesz ze mną zamieszkać.
Na pewno przyda mi się ktoś do pomocy.
Do widzenia!
Dziękuję, ale muszę jużiść.
Jestem pewna, że ze wszystkim dasz sobie radę, San.
Tak naprawdę nie jestem San, moje prawdziwe imię to Chihiro.
Chihiro... Bardzo ładnie.
- Musisz o nie dbać, bo jest twoje. - Wiem.
Idźcie już.
Jeszcze raz dziękuję, babciu! I do widzenia!
Haku, posłuchaj, ja tego nie pamiętam,
ale tata opowiadał mi, że kiedy byłam całkiem mała,
wypadłam z łódki prosto do rwącej rzeki.
Podobno jużdawno wyschła i pobudowali tam jakieś drogi,
ale właśnie coś sobie przypomniałam.
Ta rzeka nazywała się...
...ona nazywała się Kohaku.
Twoje prawdziwe imię to Kohaku.
Chihiro, odczarowałaś mnie!
Naprawdę nazywam się Nigihajami Kohaku Nuszi.
- Nigihajami Kohaku Nuszi. - Jakie piękne imię. W sam raz dla boga.
Przypominam sobie, jak wpadłaś we mnie jak byłaś jeszcze całkiem malutka.
- Pamiętam, że but spadł ci z nogi. - Tak! A ty zaniosłeś mnie na płyciznę
żebym się nie utopiła. Dziękuję!
Patrzcie, wracają!
Chyba nie zapomniałeś o moim dziecku?
Mama!
Nic ci się nie stało!? Ależto musiało być dla ciebie straszne!
Zaraz, a od kiedy to ty potrafisz chodzić, co?
Jubabo, zrobiłem, co chciałaś!
Dotrzymaj słowa i pozwól Chihiro i jej rodzicom odejść.
O, tak łatwo to nie ma!
Tak się składa, że ten świat ma swoje zasady!
Milczeć!
Mamo, przestań. Daj im odejść.
Nawet nie wiesz, jak się fajnie z nimi bawiłem.
Ale zasady, są po to, żeby ich przestrzegać.
Inaczej nie mogę odczynić czarów.
Jak San będzie przez ciebie płakać, to ja przestanę cię kochać.
Ale słonko...
- Babciu. - Jaka babcia?
Zakończmy to wreszcie, dobrze?
Co to za zasada, o której mówiłaś?
Odważna jesteś, wiesz? Oto umowa, którą podpisałaś.
Pozwól ze mną. Zaczekaj tutaj maleństwo.
Nie martw się.
Wystarczy, że odpowiesz mi, które z tych świń to twoi rodzice.
Możesz zgadywać tylko raz. Jeżeli ci się uda, puszczę was wolno.
Ale zaraz, bo wygląda na to, że tutaj ich nie ma.
Nie ma? Czy to ma być twoja odpowiedź?
Tak jest, mała!
- Brawo! - Jesteś wolna, San!
Bardzo wam dziękuję!
No dobrze, powiedzmy, że wygrałaś. A teraz się wynoś!
Dziękuję pani za wszystko.
- Do widzenia! Dziękuję! - Odwiedzaj nas!
- Haku! - Szybko!
- Zaraz, a gdzie moi rodzice? - Poszli przodem.
- To granica. - Nie mogę iść dalej.
Czas, żebyś wróciła do swojego świata.
Pamiętaj, nie możesz się odwracać, dopóki nie wyjdziesz na zewnątrz.
A co będzie... co teraz będzie z tobą?
Nie muszę jużbyć posłuszny Jubabie, więc stąd odejdę.
Odzyskałem swoje imię, i teraz jestem wolny!
Tak jak ty wrócę do swojego świata.
- Spotkamy się jeszcze kiedyś? - Na pewno.
- Obiecujesz? - Tak.
A teraz idź. I nie odwracaj się.
Chihiro?
Gdzie ty się podziewasz? Chodź wreszcie!
Mamo! Tato!
- Nie możesz tak sobie znikać. - Chodźmy.
No ale... naprawdę nic wam nie jest?
Chodź, ciężarówka z meblami na pewno jużna nas czeka.
Córeczko, pospiesz się!
Tylko patrzcie pod nogi, dobrze?
Nie ciągnij mnie tak, bo obie się przewrócimy.
No i proszę bardzo. Coś takiego...
Ale co?
Niebywałe...
Wygląda jakby tu stał z miesiąc!
- To jakiś żart? - Czy ja wiem...
Mówiłam ci, żeby się tu nie zatrzymywać.
No, skarbie, jedziemy.
Co tak stoisz?
Chodź wreszcie.