Ik weet niet of het verhaal dat ik u ga vertellen helemaal waar is.
Een groot deel ervan weet ik slechts van horen zeggen.
En een heel deel ervan is na zoveel jaren nog steeds onduidelijk.
Verder zijn veel vragen onbeantwoord gebleven.
Toch denk ik dat ik de vreemde dingen die in ons dorp gebeurden...
moet vertellen.
Misschien kunnen zij een verklaring zijn...
voor bepaalde dingen die in dit land gebeurden.
Ik denk dat alles begonnen is met het ruiterongeval van de dokter.
Na zijn uur dressuurles op het landgoed van de baron...
was hij eerst naar huis gereden...
om te zien of er patiënten gekomen waren.
Toen hij zijn erf opreed...
struikelde zijn paard over een draad die tussen twee bomen was gespannen.
Zijn dochter zag vanuit het raam het ongeval gebeuren...
en verwittigde de buurvrouw...
die op haar beurt de rentmeester verwittigde...
zodat de erge pijn lijdende dokter...
naar het ziekenhuis kon worden gebracht meer dan 30 kilometer verderop.
De buurvrouw, een alleenstaande dame van ongeveer 40 jaar...
was de vroedvrouw van het dorp.
Sinds de vrouw van de dokter, in het kinderbed was gestorven...
was ze voor hem van onschatbare waarde geworden...
als huishoudster en als receptioniste.
Nadat ze voor de twee kinderen van de dokter had gezorgd...
kwam ze naar school om haar eigen zoon, Karl, op te halen.
Heb je Anni gezien? - Moet je geen goeiedag zeggen?
Goeiedag, mevrouw Wagner. Neem het hem niet kwalijk.
Hallo, Clara.
We maken ons zorgen dat Martin zijn goede manieren vergeet.
Dat is wel goed.
Hoe gaat het met de dokter? - Niet zo goed.
Moet hij in het ziekenhuis blijven? - Dat weet ik niet.
We gaan Anna wat helpen. - Heel goed.
Was het leuk in het koor? - Ja.
Laat eens horen hoe goed je hebt gezongen.
Tot ziens, meneer.
Wie laatst komt, is een oen.
Als ik me goed herinner...
vond ik het vreemd dat de kinderen rond Klara...
na de les niet onmiddellijk naar huis gingen...
maar allemaal naar de grens van het dorp trokken.
Als je wil, zal ik wat dieren voor je uitknippen.
Zoals verleden week.
Wil je dat?
We kunnen ze samen kleuren.
Of uitknippen uit dat mooie, gekleurde papier.
Het gouden papier, dat ik voor Pasen kreeg.
Hou toch op.
Ik zal iets te eten klaarmaken. - En als hij nooit meer terugkomt?
Wat?
Kom toch.
Doe niet zo dwaas.
Hij zal spoedig genezen zijn, net alsof hij de griep had.
Weet je nog, vorige winter?
Jij was toen heel ziek, niet?
En na...
Hallo, Anni.
Hoe gaat het met je?
Kunnen we iets voor je doen?
Hoe kwam die draad hier? Heeft de dokter dat gezegd?
Hij was niet in staat om veel te zeggen.
Zijn sleutelbeen zat vast in zijn nek.
Ik heb het aan zijn dochter gevraagd. Zij heeft er geen idee van.
Hij passeert daar iedere dag.
Heb je de draad bekeken? - Natuurlijk.
Hij is dun, maar sterk.
Bijna onzichtbaar.
Het spijt me, mevrouw, u speelt te goed voor mij.
U moet zich niet verontschuldigen Concentreer u, dat zal ons meer helpen.
U speelt te snel voor mij, mevrouw. Ik ben Frederik de Grote niet.
Hoe zou die Schubert gespeeld hebben?
Laat ons de Variation nog eens doen.
Als de muziek je bevalt, liefje, kom hier zitten en draai de bladzijden om.
Als je je verveelt, ga dan naar je kamer.
Of blijf uit mijn zicht. Ik word nerveus als ik je hier zie drentelen.
Hoe laat is het? Waar is de oppas?
Bij de tweeling, denk ik.
Het is 8 uur 40. - 8 uur 40? Je moest al in bed zijn.
Heeft hij zijn huiswerk gemaakt?
Natuurlijk, mevrouw.
Wil je de bladzijden omdraaien of niet?
Ja.
Kom dan.
We doen het Thema nog eens.
Je moet de Variation oefenen, anders is het niet leuk.
Ik zal mijn best doen, barones
Vanaf lijn 9.
Vergeef ons alsjeblieft, vader.
Vergeef ons, alsjeblieft.
Vanavond heeft niemand aan deze tafel iets gegeten.
Toen het donker werd, en jullie nog steeds niet hier waren...
heeft jullie moeder wenend het dorp afgelopen om jullie te zoeken.
Denk je dat we hier gezellig konden eten met de vrees dat jullie iets was overkomen?
Denk je dat we nu gezellig kunnen eten...
nadat jullie enkele leugens als verontschuldiging opdisten?
Ik weet niet wat erger is, jullie afwezigheid of jullie terugkeer.
Vanavond gaan we allemaal met honger naar bed.
Jullie zullen het met me eens zijn...
dat ik jullie misdrijf niet ongestraft kan laten voorbijgaan...
als we in de toekomst opnieuw een wederzijds respect willen opbouwen.
Morgenavond om dit uur, zal ik jullie in het bijzijn van jullie zussen...
tien stokslagen geven.
Tot dan hebben jullie tijd om over je misdaad na te denken.
Zijn jullie het met me eens? - Ja, vader.
Goed. Dan kan iedereen naar bed gaan.
Ik wil niet dat jullie me aanraken.
Jullie moeder en ik zullen vannacht slecht slapen...
omdat ik jullie morgen moet slaan en dat dit ons meer pijn doet, dan jullie.
Laat ons alleen en ga naar bed.
Toen jullie klein waren..
had jullie moeder een lint gebonden in je haar of rond je arm.
De witte kleur moest jullie aan onschuld en zuiverheid herinneren.
Ik dacht dat jullie nu voldoende welgemanierd waren...
om het zonder die hulpstukken te kunnen doen.
Ik was verkeerd.
Nadat jullie morgen door de tuchtiging gereinigd zijn...
zal jullie moeder opnieuw dit lint ombinden, en jullie dragen het...
tot we jullie opnieuw kunnen vertrouwen.
Waar is die draad nu?
Wie heeft hem weggenomen?
Dat weet ik niet.
Was je hier dan niet?
Was je in de stad, bij je vader? - Nee.
Dan was je hier. - Ik was vandaag op school.
Was de draad hier nog toen je naar school vertrok?
Ik heb niet gekeken.
Wanneer bent u gekomen? - Over de middag.
Ik maak het eten klaar voor de dokter en de kinderen.
Ik help hem sinds zijn vrouw is gestorven.
Sinds wanneer?
Sinds de geboorte van Rudolph, vijf jaar geleden.
Ik ben de vroedvrouw van het dorp. Wij werken samen.
Maar u hebt niets gezien? - Nee.
Hoe lang is die draad hier al? - Ik heb die nog nooit gezien.
Niemand heeft dat ding dus voordien of achteraf gezien?
Het heeft zichzelf rond de boom gewonden en is nadien vanzelf verdwenen.
Juist?
Mama. - Wat is er?
Excuseer me.
De dag na het ongeval van de dokter...
bracht geen oplossing voor het mysterie.
Toen deed een tweede, nog tragischer ongeval...
de mensen het vorige ongeval bijna vergeten.
De vrouw van een landbouwer stierf tijdens een werkongeval.
De vrouw, die haar arm bezeerd had...
was door de rentmeester vrijgesteld van het oogstwerk...
en kreeg lichter werk toebedeeld in de houtzagerij.
Buiten blijven. Ik ben nog niet klaar.
Jij naar buiten.
Op dezelfde dag had ik een vreemde ontmoeting.
Het was stralend, warm weer.
Ik besloot mijn magere menu aan te vullen met een forel.
De nabije rivier was er vol van.
De baron had me toelating gegeven om daar te vissen.
Martin.
Martin, pas op.
Ben je gek geworden?
Wil je soms je nek breken?
Goeiedag, meneer.
Wat scheelt er? Ben je gek geworden?
Weet je hoe hoog dit is?
Heb je me niet horen roepen?
Toch wel, meneer. - En?
Wel?
Had je me daar beneden gezien en wilde je indruk op me maken?
Waarom dan? - Ik gaf God de kans om me te doden.
Hij deed het niet. Dus is hij tevreden over mij.
Wat zeg je daar?
Hij wil niet dat ik doodga.
Wie wil niet dat je sterft?
God.
Waarom zou God willen dat je sterft?
Beloof me dat je dit niet meer doet.
Kijk me aan.
Beloof het me.
Je vertrouwt me niet, hé? - Toch wel, meneer.
Goed dan.
Ga naar huis. Morgen, na je pianoles, kom ik met je vader praten.
Nee, zeg het hem niet, alstublieft.
Daar is het.
Pas op, het is helemaal rot.
Wie heeft haar naar boven gestuurd? - Geen idee.
We moesten losse stukjes verzamelen en zij is hier doorheen gevallen.
Heb je het gezien? - Niet onmiddellijk.
Je weet hoe dat gaat.
De plek moet schoongemaakt worden en de bazen sturen de zwakken hierheen.
Wie stuurde haar hierheen?
Op mijn terugweg, na die vreemde ontmoeting met Martin...
ontmoette ik voor het eerst Eva.
Goeiedag.
Excuseer.
Excuseer dat ik u aanspreek.
Bent u het nieuwe kindermeisje op het landgoed?
Waarom?
Men zegt dat u uit Treglitz komt.
Wie zegt dat? - De mensen.
En?
Niets.
Ik weet niet...
Excuseer, ik ben hier de leraar.
Ik dacht alleen maar...
Toen ik u zag, dacht ik...
Ik kom uit Vasendorf. De kleermaker is mijn vader.
Ik weet het. - Wat?
De barones heeft het me gezegd. - Wat?
Dat de leraar uit het dorp komt naast het mijne.
Ik begrijp het.
Ik heb zo gedacht...
Het lijkt alsof u weggaat.
Waarheen? - Naar huis. Naar Treglitz.
Ja?
Gaat u daarheen? - Inderdaad.
Ik dacht dus...
vermits u doorheen mijn dorp komt, kunt u misschien...
mijn vader begroeten en hem een vis geven?
Wat?
Hij zou heel blij zijn. Vooral nu het weekend is.
Hoe...?
Ik weet het niet.
Spijtig genoeg heb ik niets bij om het in te pakken.
Ik ook niet.
Spijtig genoeg.
We kunnen hem vastbinden met een vislijn.
Zomaar, op de fiets?
Dat is niet zo'n goed idee.
Juist. Het was gewoon een idee. - Ja.
Is dat uw fiets?
Nee, van het landgoed.
Is dit uw eerste vrije dag?
Dan moet u blij zijn om naar huis te gaan.
Kan ik me voorstellen.
Goed dan. Ik heb nog een lange weg te gaan.
Wel dan...
Tot ziens.
Moest u mijn vader zien in Vasendorf...
wilt u hem de groeten doen van mij?
Ik ken uw vader niet.
Dat is waar.
Ik heb pas gisteren leren fietsen.
U doet het prima. Maar wees voorzichtig.
Die vrouw vandaag, wat is er met haar?
Welke vrouw?
O, die. Ze is dood.
Wat is dat? - Wat?
Dood.
Wat 'dood' is?
Wat een vraag.
Dat is als iemand niet meer leeft.
Als men opgehouden is met leven.
Wanneer houdt iemand op met leven?
Als hij heel oud is, of heel ziek.
En die vrouw?
Zij had een ongeval.
Een ongeval?
Als je heel erg gewond bent.
Zoals papa?
Ja, maar veel erger dan dat.
Zo erg dat je lichaam het niet meer aankan.
En dan ben je dood?
Ja.
Maar de meeste mensen hebben geen ongeval.
Die zijn niet dood. - Nee, die sterven veel later.
Wanneer?
Later, als ze heel erg oud zijn.
Gaat iedereen dood?
Ja.
Echt iedereen? - Ja, alle mensen moeten sterven.
Maar jij toch niet, Anni?
Ik ook. Iedereen.
Maar papa toch niet? - Papa ook.
En ik ook?
Jij ook. Maar dat duurt nog heel lang.
Voor ons allemaal duurt het nog heel lang.
Kun je daar niets tegen doen? Moet dat gebeuren?
Ja, maar nog in lang niet.
En mama?
Zij is niet op reis?
Is zij ook dood?
Ja.
Zij is ook dood.
Maar dat is lang geleden.
Klara?
Martin, kom je?
Karli?
Jullie mogen binnenkomen.
Wat is het?
Wat denk je? - Ik weet het niet.
Een jongen.
Wat is dat? Wil je geen broer?
Wees blij dat je vader je niet hoorde.
Excuseer.
Ze wisten dat het gevaarlijk voor haar was.
Wat wil je?
Wil je de baron een proces aandoen?
Of de rentmeester vermoorden?
Ga zijn hoofd afhakken met je zeis.
Dat brengt je moeder niet weer tot leven.
Vader, u hield van onze moeder. - Hou je mond.
Na die twee dagen in juli werd alles weer normaal in het dorp.
De dagelijkse oogstarbeid putte iedereen uit.
De meeste kinderen waren blij omdat ze hun ouders konden helpen.
Ik nam het aanbod van de rentmeester aan...
om tijdens de oogstperiode zijn secretaris te zijn.
Ik hoopte op die manier het jonge meisje terug te zien.
Sinds onze ontmoeting kon ik haar niet uit mijn gedachten zetten.
Maar ze kwam bijna nooit buiten het huis.
De dokter was nog steeds in het ziekenhuis.
De vroedvrouw zorgde ondertussen voor zijn twee kinderen, Anna en Rudolph.
Na de begrafenis van de boers vrouw, waarop het hele dorp aanwezig was...
werden de twee ongevallen snel vergeten.
Tot het einde van de zomer, toen het hele dorp op het oogstfeest was.
Aanvankelijk in vreugdestemming...
daarna in afgrijzen en radeloosheid.
Ik bedank jullie allemaal.
Jullie hebben goed gewerkt.
De hemel was ons genadig en de schuren zijn vol.
Er is bier genoeg...
en vandaag zullen jullie niet verhongeren.
Lang leve de baron.
Geëerde heer baron...
en mevrouw barones...
beste feestvierders.
Op deze feestelijke gelegenheid luisteren we naar psalm 145, vers 15.
'Alle ogen zijn hoopvol op u gericht, Heer.
U geeft hen voedsel als zij honger hebben.
In naam van de Vader...
de Zoon...
en de Heilige Geest.
Amen.
Laat het jullie smaken.
Eet en drink zoveel je kan. Jullie hebben het verdiend.
U beloofde ons een koorzang door uw leerlingen.
Dat moet u aan de pastoor vragen, barones.
We zijn nog aan het oefenen voor het Vormselfeest.
Dat is pas in de lente. Nu is het herfst.
Onze zangertjes zijn niet allemaal even muzikaal. Het spijt me.
Zo, heb je nu twee moeders?
Hebt u geen zin om mee te feesten?
Het is hier zalig in de schaduw.
Onze zoon lijkt ervan te genieten.
Ja.
Ik kan het me voorstellen.
Wie zou dat niet leuk vinden? - Georg.
Hoe gaat het met u?
Verveelt het u niet om voor kinderen te zorgen...
met al die jonge kerels daar?
Nee, meneer. Ik ben graag bij de kinderen.
Hoe oud ben jij eigenlijk?
Zeventien, meneer. - Zeventien.
Zou je niet liever een vrijer vasthouden dan de kinderen van de barones?
Laat haar met rust, Georg. - Ik zeg toch niks?
Wil je iets halen om te eten, Emma?
Als u even op de kinderen wil passen, ga ik wel.
Hij was dronken, maar ze konden hem niet tegenhouden.
Laat Frieda met rust.
Kots het lekker uit.
Ik ben de haan op de toren.
Iemand hakte de kolen van de baron af. - Wat zeg je?
Iemand heeft de kolen van de baron afgehakt.
Ik heb dit nooit geleerd. - Ik ook niet.
Je moet luidop tellen.
Een, twee, drie.
Uw leerlingen zullen lachen als ze ons zien dansen, meneer.
Dat zouden ze beter niet doen.
En wees niet zo formeel tegen me. Zo oud ben ik nu ook niet.
Zie je, het begint te lukken.
Nou ja...
Niet naar je voeten kijken.
Niet slecht, hé?
Dit is afschuwelijk.
Dit was vroeger het gebruik: 'Oogst binnen, iedereen betaald...
als wij ons deel niet krijgen, snijden wij uw kolen voor u.'
Ze hebben het in elk geval grondig gedaan.
Kom binnen.
Wat wil je?
Ik zou iets willen vragen, vader. - Ja?
Ja?
Ik heb het gevonden. Het is gewond.
En? - Mag ik het houden?
Wat wil je er mee doen? - Het opnieuw gezond maken.
En als het weer gezond is?
Denk je niet dat je eraan zal gehecht zijn?
Zal je het dan weer vrijlaten?
Peepsie zit ook in een kooi.
Ja, maar die is in gevangenschap opgegroeid.
Deze hier is de vrijheid gewoon.
Zal je hem vrijlaten als hij genezen is?
Heb je het al aan mama gevraagd?
Wat heeft ze gezegd?
Ze zegt dat vader moet beslissen.
Zegt ze dat?
Wil je er echt voor zorgen?
Ja.
Dit is een zware verantwoordelijkheid, dat weet je toch?
Je zal zijn vader en zijn moeder zijn.
Dan gaan we een kooi moeten zoeken voor je patiënt.
Heb jij het gedaan of niet?
Naar het schijnt heeft iemand je gezien. - En dan?
Ze mogen blij zijn dat zij nog steeds hun kop hebben.
Ik moet je zeggen, vader, dat ik er fier op ben.
Blijf zitten.
Waarom heb je dit gedaan?
Zeg het me.
Vooruit, zeg het.
U weet waarom, vader.
Wegens je moeder?
Denk je dat zij haar dood hebben veroorzaakt?
Wat denk je?
Dat ik geen man genoeg ben om dit zelf te regelen? Is dat het?
Weet je wat je daad kan betekenen voor de hele familie?
Als Frieda haar werk verliest waarvan we een heel jaar leven?
Als we hier in de zomer niet meer kunnen werken?
Wil jij trouwen en binnen twee jaar de boerderij overnemen?
Hoe ga je iedereen eten geven zonder de steun van het landgoed?
Hoe weet jij dat zij verantwoordelijk zijn?
Hoe weet u dat ze onschuldig zijn?
Ik weet het niet.
Maar het tegendeel weet ik ook niet.
Wat bedoel je met 'niet hier'?
Hij is verdwenen. Ik heb overal gezocht.
Hij is niet in lucht opgegaan. Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?
Rond 2 uur. - Rond 2 uur?
Weet je hoe laat het is? - Ik weet het, baron.
Wat zegt mijn vrouw hiervan?
Ze stuurde me naar u toe. Ze is zeer bang.
Kan ik me voorstellen. Je bent een idioot, Huber.
Waarom denk je dat je hier bent?
Om op één kind te letten. Is dat zo moeilijk?
Het spijt me, baron.
Rot op met je excuses.
Waar heb je mijn zoon laatst gezien?
Hier. Hij zei dat hij met de andere kinderen ging spelen.
Waar? - Dat zei hij niet.
Mijn vrouw heeft ook niets gemerkt?
Mevrouw was onpasselijk door de geschiedenis met de kolen.
Onpasselijk?
Ze kreeg zware migraine.
Mijn God, dit is een gekkenhuis.
Heb je mijn zoon gezien? - Nee.
Vraag het je zoons eens. Sigi is verdwenen met enkele andere kinderen.
Wat bedoelt u? - Dat hij verdwenen is, verdomme.
De zoons van de rentmeester zegden dat ze Sigi slechts eventjes hadden gezien.
Hij was weggegaan samen met andere kinderen...
en ze hadden er verder geen aandacht aan besteed.
De zoektocht begon kort na middernacht.
De mensen, moe en sommigen nog steeds dronken...
werden in twee groepen verdeeld.
De ene groep doorzocht alle gebouwen van het landgoed...
de anderen kamden de velden uit.
Rond 2u30 begon plots de stormklok te luiden...
om de mannen naar het landgoed terug te roepen.
Men had Sigi gevonden.
Hij was in de houtzagerij, met het hoofd naar beneden opgehangen.
Zijn broek was naar beneden getrokken...
en zijn billen bloedden van de stokslagen.
Hij was in shock en niet in staat om te stappen.
Hij moest op zijn buik liggen...
om op een geïmproviseerde draagberrie naar huis te worden gebracht.
De volgende zondag vroeg de baron of hij na de dienst een toespraak mocht houden.
Afgelopen week heeft de politie velen van jullie ondervraagd.
Zonder resultaat.
Eerst dacht ik dat de mensen die mijn kind mishandelden...
dezelfden zijn die mijn kolen hebben afgehakt.
Omdat ze recht wilden.
Waarvoor?
Zogezegd was het mijn schuld dat hun moeder in de houtzagerij stierf.
Dat is een absurde veronderstelling.
De jonge Felder zei de politie dat dit het motief was voor zijn 'maaibeurt'.
Ik heb de familie Felder altijd geholpen.
Maar dankbaarheid kan je niet afdwingen.
Dat is een kwestie van karakter.
Je moet niet weglopen, Felder.
Ik wil jouw eer redden.
Het blijkt dat de 'dappere' Max Felder...
eerst over zijn grootse daad ging bluffen bij zijn verloofde...
en daarna verstopte de lafaard zich bij zijn familie.
Bijgevolg had hij geen tijd om mijn zoon te folteren.
Zijn vader zou liever zijn tong afbijten, dan te liegen om zijn zoon te beschermen.
Ik wil jullie herinneren aan iets wat de meesten van jullie vergeten zijn.
Twee maanden geleden had de dokter een ruiterongeval...
en hij is nog steeds niet teruggekeerd uit het ziekenhuis.
Dit ongeval was veroorzaakt door een draad die in zijn tuin gespannen was.
Duidelijk aangebracht met de bedoeling hem te doen vallen.
Ook daar heeft niemand iets geweten, gezien of gehoord.
Iedereen weet dat de verantwoordelijken voor de kwetsuren van mijn zoon...
en van de dokter...
zich hier, onder ons, bevinden.
Ik zal die misdaden niet ongestraft laten.
En ik hoop dat zoiets nooit met één van jullie kinderen gebeurt.
Daarom doe ik een oproep tot jullie allemaal.
Help me om de schuldige of de schuldigen te vinden.
Als we de waarheid niet ontdekken...
zal de vrede in deze gemeenschap verloren zijn.
De toespraak van de baron had de mensen bang gemaakt.
De baron was niet zeer geliefd...
maar als plaatselijke autoriteit en werkgever van het halve dorp...
werd hij gerespecteerd.
Zijn uitspraak over vrede in de gemeenschap was onheilspellend.
Bovendien deed de mysterieuze aard van de criminele daden...
het eeuwenoude wantrouwen van de landbouwers opflakkeren.
Kom binnen.
Eva?
Mag ik binnenkomen?
Wat voor vraag is dat? Natuurlijk, kom binnen.
Wat scheelt er?
Wat is er met je?
Ze hebben me buitengegooid.
Wat bedoel je?
Niets. Ze hebben me gewoon ontslagen.
De huisleraar is ook ontslagen.
Ik weet niet waar ik heen moet.
Ik ben zo bang alleen op de weg. - Maak je geen zorgen. Kalmeer.
Kom, ga hier zitten.
Kalmeer je en vertel wat er gebeurd is.
Wel dan...
Wat is er gebeurd?
Het gaat niet goed met de zoon van de baron.
Zijn ouders zijn vertwijfeld en woedend.
Nu zeggen ze dat het de schuld is van de huisleraar en van ik...
omdat wij niet voldoende op hem gepast hebben.
Maar ik ben daar alleen voor de tweeling.
En ik heb altijd heel goed voor hen gezorgd.
Toen wij vandaag gedanst hebben...
had de barones me haar toestemming gegeven.
Ik heb niets verkeerd gedaan. - Maar nee, het is goed. Ween niet meer.
Waar moet ik nu heen?
Mijn ouders hebben het geld nodig.
Je vindt wel iets anders.
Je weet dat de baron opvliegend is. Maar hij blaft harder dan hij bijt.
Nee, het is gedaan, ik weet het.
De barones wil niemand meer zien.
Ze wil met de kinderen naar de stad gaan of naar het landgoed van haar ouders.
Ik probeer om met haar te praten.
Vroeger speelden we samen piano. Vier handen.
Maar ik was er niet heel goed in.
Nu heeft ze een huisleraar die fluit speelt. En muziek studeert in de stad.
Zo goed speelt hij ook niet. - Dat is waar.
Wie doet toch zo'n dingen?
Wat?
Een kind zo slaan.
Ik weet het niet.
Mag ik vannacht hier blijven?
Stuur me alstublieft niet weg. - Hoe kom je daar bij?
Ik zal wachten tot het ochtend wordt, hier in de klas.
En dan vertrek ik.
Thuis zullen ze dit niet begrijpen.
Ze zullen denken dat ik iets verkeerd heb gedaan.
Wil je dat ik met je meega? - Hoezo?
Morgen, na de school.
Ik zal voor een rijtuig zorgen. Tegen de avond ben ik terug.
Waarom zou u dat doen?
Hou op met zo formeel te doen.
Waarom wil je dat doen?
Kom, ik zal iets voor je spelen. Als je dat wil.
Goedemorgen, vader.
Ik ben terug.
Ze hebben me vrijgelaten.
Dat zie ik. En dan?
Kunt u me niet vergeven, vader?
Wat moet ik vergeven?
Dat het landgoed me geen werk meer wil geven?
Dat Frieda op staande voet werd ontslagen?
Dat je broers en zussen niets te eten hebben?
Of wat?
De volgende dag ging ik na schooltijd naar het landgoed...
om te informeren naar Sigi's toestand en te bemiddelen bij Eva's ontslag.
Men zei me dat de barones die morgen met de kinderen vertrokken was.
Met tegenzin gaf de rentmeester me een rijtuig om Eva naar huis te brengen.
Toen we het dorp uitreden kruisten we de dokter.
Enkele dagen na het Dankfeest was Rudolph, zijn 4-jarige zoon, verdwenen.
Iedereen was hierdoor van streek, gezien de voorgaande gebeurtenissen.
Uiteindelijk werd de jongen op de hoofdstraat teruggevonden.
Amper gekleed, stapte hij vastbesloten in de richting van de stad.
Toen men vroeg waar hij heenging, zei hij dat hij zijn vader ging bezoeken.
Hij verzette zich met hand en tand toen men hem naar huis wou brengen.
De dokter werd hierover ingelicht...
en vermits hij toch spoedig zou ontslagen worden...
besloot hij zijn verblijf in het ziekenhuis voortijdig te beëindigen.
Rudi? - Zopas was hij nog in de woonkamer.
Hoeveel ben ik u schuldig? - 3,50 mark.
Dank u. - Goeiedag.
Rudi, waar ben je?
Hallo, Rudi.
Wil je je vader niet begroeten?
Nee?
Ik hoorde dat je me in het ziekenhuis wou bezoeken.
Waarom sluit je je nu op?
Goed dan.
Dan wil ik je niet zien.
Ik ga maar weer weg.
Blijf maar rustig op het toilet, Rudi.
Vaarwel, Rudi.
In je kabinet is alles in orde. Mevrouw Wagner heeft alles geregeld.
Waarom zeg je me dat? - Weet ik niet.
Ik dacht dat je het wilde weten.
Heeft ze goed voor jullie gezorgd? - Ja.
Hoe oud ben jij nu?
Veertien.
Niet te geloven...
hoe jij op je moeder lijkt.
Je moeder en ik maken ons grote zorgen om jou.
Denk goed na. Slaap je slecht?
Ben je vermoeid?
Nee.
Heb je problemen op school waarvan ik niets afweet?
Nee, vader.
Dan begrijp je onze zorgen niet.
Ik zal het je uitleggen.
Zoals je weet, ben ik ook predikant in Birkenbrunn.
Enkele jaren geleden kwam een moeder naar me toe.
Haar zoon, die jouw leeftijd had, had dezelfde symptomen...
die zich ook bij jou al een tijdje voordoen.
De jongen leed plots aan extreme gemoedsstemmingen.
Hij had kringen onder de ogen, was vreugdeloos en gedeprimeerd.
Hij vermeed om zijn ouders in de ogen te kijken...
en werd ook op leugens betrapt.
Dit heeft zowat een half jaar geduurd.
Daarna ging alles zeer snel.
Hij verloor zijn eetlust...
kon niet meer slapen, zijn handen begonnen te beven...
zijn geheugen werd zwak.
Hij stond vol puistjes, eerst in het gezicht, dan zijn hele lichaam.
Tenslotte stierf hij.
Zijn lichaam, dat ik gezegend heb, leek op dat van een oude man.
Kun je nu begrijpen waarom we bezorgd zijn?
Van waar komen volgens jou die veranderingen...
die de jongen zo'n miserabel einde hebben bezorgd?
Ik weet het niet.
Ik denk toch dat je het weet.
Wil je het me niet zeggen?
Nee?
Goed, dan zal ik het antwoord geven.
De jongen zag hoe iemand de fijnste zenuwen van zijn lichaam beschadigde.
Op de plaats waar God een heilige obstructie plaatste.
De jongen deed die handeling na.
Hij kon er niet meer mee ophouden.
Tenslotte vernietigde hij alle zenuwen van zijn lichaam, en ging daaraan dood.
Ik wil je alleen maar helpen.
Ik hou van je met gans mijn hart.
Wees eerlijk, Martin.
Waarom werd je zo rood, toen ik het verhaal van die jongen vertelde?
Rood?
Ik weet het niet. Ik had medelijden met hem.
Is dat alles?
Ik denk dat er nog een reden is. Ik zie het aan je gezicht.
Wees oprecht, Martin.
Waarom ween je?
Zal ik je de biecht besparen?
Heb je ook gedaan wat die arme jongen deed?
Ja.
Mijn arm.
Goed dat je terug bent. Het werd tijd.
Dat kun je wel zeggen.
Het was moeilijk met de kinderen, zonder jou.
Ik weet het.
Hij mag me niet.
Wie? - Rudi.
Hij zit in een moeilijke leeftijd.
Eigenlijk niet.
Ze zijn altijd in een moeilijke leeftijd.
Ja.
Je hebt me niet gemist.
Wat bedoel je daarmee?
Niets. Ik zeg gewoon de waarheid.
Niets gaat boven een gezonde dosis zelfhaat.
Wat?
Niets. Vergeet het.
De winter kwam vroeg dat jaar.
Op het Reformatiefeest, zondag 1 november, lag een sneeuwdek op het dorp.
Tegen de gewoonte in, was de baron, wiens familie niet was teruggekeerd...
niet op de Dienst aanwezig.
Voor de dorpsbewoners was dit het bewijs van zijn woede.
Er was inderdaad geen spoor naar een mogelijke dader gevonden...
hoewel de oproep van de baron tot een massa verdachtmakingen...
zelfs tot een verzoek tot aanhouding had geleid.
Die bleken allemaal onterecht te zijn.
Het is geen longontsteking.
Maar je moet toch oppassen.
Als zijn temperatuur zou stijgen, roep me dan opnieuw.
Geef hem om de twee uur deze druppels.
En hang natte doeken boven de oven. Dat verlicht de ademhaling.
Goede avond, mevrouw. - Tot ziens, dokter.
Hoe lang stond het raam open?
Moeilijk te zeggen. Mijn vrouw heeft hem rond 1 uur verzorgd.
Ze kwam om 2u30 terug en het was ijskoud in de kamer.
Heeft het kind niet gehuild?
Nee, de kinderen hebben niets gehoord.
Momenteel kan ik niets zeggen. We moeten afwachten.
Maar het ziet er niet slecht uit.
Iets drinken om op te warmen?
Of blijf bij ons eten.
Nee, bedankt. Ik heb te veel werk. Als je zo lang weg bent geweest.
Hoe gaat het met uw arm?
Dat gaat wel.
Binnen twee of drie weken is alles weer oké.
Dank je.
Dit moet vreselijk zijn, denk ik.
Je moet hulpeloos zijn met slechts één arm.
Quod erat demonstrandum.
Goedenacht, kinderen. - Goedenacht, dokter.
Als uw vrouw denkt dat de koorts van de baby gestegen is, roep me dan.