Δεν ξέρω αν η ιστορία που θα σας πω είναι αληθινή.
Κάποιοι μιλούν για φήμες, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Πολλά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.
Θα σας διηγηθώ τα γεγονότα που συνέβησαν στο χωριό μας.
Ίσως μπορέσουν να ξεκαθαρίσουν το τι συνέβη.
Όλα ξεκίνησαν από το ατύχημα του γιατρού.
Μετά την επίσκεψή του στο Βαρώνο, γύριζε σπίτι...
Για να δει αν τον περίμεναν ασθενείς.
Στον κήπο, το άλογό του σκόνταψε σ' ένα σύρμα...
Δεμένο σε 2 δέντρα.
Τον είδε η κόρη του απ' το παράθυρο..
Έτρεξε στους γείτονες να φέρει βοήθεια...
Ώστε να μεταφερθεί ο γιατρός 30 χλμ μακριά, σε νοσοκομείο.
Η γειτόνισσα, εργένισσα 40άρα, ήταν η μαία του χωριού.
Μετά το θάνατο της γυναίκας του γιατρού,
έγινε πολύτιμη βοηθός και γραμματέας του.
Αφού φρόντισε τα παιδιά του γιατρού,
πήγε να φέρει τον γιο της απ' το σχολείο.
Είδες την Άννα; - Δε χαιρετάς;
Κα Βάγκνερ, συχωρέστε τον. - Γεια σου Κλάρα.
Ο Μάρτιν ξέχασε τους τρόπους του.
Πως είναι γιατρός; - Δεν είναι καλά.
Θα μείνει στο νοσοκομείο; - Δεν ξέρω.
Θα βοηθήσουμε την Άννα. - Ωραία.
Σου άρεσε η χορωδία; - Δείξε πόσο καλά τραγουδάς.
Αντίο δάσκαλε. - Αντίο.
Ο τελευταίος είναι κότα!
Αν θυμάμαι καλά,
μου φάνηκε πως τα παιδιά γύρω απ' την Κλάρα,
αντί να γυρίσουν κατευθείαν σπίτια τους,
πήγαν στην έξοδο του χωριού.
Να σου φτιάξω ζωάκια, όπως προχθές.
Θέλεις;
Θα τα ζωγραφίσουμε μαζί.
Ή να τα φτιάξουμε απ' το ωραίο πασχαλιάτικο χαρτόνι;
Έλα τώρα...
Θα ετοιμάσω φαγητό. - Κι αν δεν ξαναγυρίσει;
Τι; Μα τι λες!
Μην είσαι χαζούλης! Θα γίνει καλά!
Θυμάσαι πέρσι το χειμώνα;
Ήσουν πολύ άρρωστος. Και μετά...
Γεια σου Άννα. - Πως είσαι;
Θέλεις βοήθεια;
Τι είπε ο γιατρός για το σύρμα;
Δεν μπόρεσε να μιλήσει. Φορούσε κολάρο στο λαιμό.
Ρώτησα την κόρη του, δεν έχει ιδέα.
Από κει περνά συνέχεια. - Το' δες το σύρμα;
Είναι λεπτό αλλά γερό. Σχεδόν αόρατο.
Συγνώμη. Παίζετε καλύτερα από μένα.
Απλά συγκεντρώσου. Θα βοηθήσει και τους δυο μας.
Παίζετε πολύ καλά. Δεν είμαι ο Σοπέν.
Έχει παίξει ο Σοπέν Σούμπερτ; Πάμε πάλι.
Καλέ μου, αν θες, έλα να γυρνάς τις σελίδες.
Αν βαριέσαι, φύγε. Με εκνευρίζει να τριγυρνάς εδώ.
Τι ώρα είναι; Που είν' η νταντά;
Μάλλον με τα δίδυμα. Είναι 8.40.
Πολύ αργά για αυτόν! Έκανε τα μαθήματά του;
Μάλιστα.
Θα γυρνάς σελίδες ή όχι; - Ναι.
Έλα!
Πάμε απ' την αρχή. Να μελετήσουμε.
Θα βάλω τα δυνατά μου Βαρώνη.
Μέτρο 9.
Συχώρα μας πατέρα. - Συχώρα μας.
Κανείς μας δεν έφαγε απόψε.
Όταν νύχτωσε και δεν είχατε γυρίσει,
η μάνα σας, σας έψαχνε στο χωριό κλαίγοντας.
Πως μπορούσαμε να φάμε αφού ανησυχούσαμε;
Και πως να φάμε τώρα ακούγοντας τα ψέματά σας;
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Το ότι φύγατε ή ότι ήρθατε.
Όλοι θα κοιμηθούμε νηστικοί απόψε.
Σίγουρα συμφωνείτε πως δεν πρέπει να μείνετε ατιμώρητοι.
Αύριο την ίδια ώρα, θα φάτε 10 ραβδιές ο καθένας.
Μέχρι τότε, σκεφτείτε την πράξη σας.
Συμφωνείτε όλοι; - Ναι πατέρα.
Ωραία. Και τώρα, ύπνος.
Μη μ' αγγίξετε!
Η μάνα σας κι εγώ θα μείνουμε άγρυπνοι.
Θα πονέσω πιο πολύ από σας όταν θα σας δέρνω.
Αφήστε μας και πηγαίνετε για ύπνο.
Όταν ήσουν μικρός,
η μάνα σου σου έδενε μια λευκή κορδέλα στο μπράτσο.
Το λευκό συμβολίζει αγνότητα και αθωότητα.
Νόμιζα πως τώρα πια δεν χρειαζόσουν τέτοιες 'υπενθυμίσεις'.
Έκανα λάθος.
Μετά τον εξαγνισμό της τιμωρίας σου,
Θα ξαναφορέσεις την κορδέλα.
Μέχρι να σε εμπιστευτούμε ξανά.
Που είναι το σύρμα;
Ποιος το' βγαλε; - Δεν ξέρω.
Δεν ήσουν εδώ;
Ήσουν με τον πατέρα σου; - Όχι.
Που ήσουν; - Σχολείο.
Όταν γύρισες, ήταν εδώ το σύρμα; - Δεν κοίταξα.
Πότε γυρίσατε; - Το μεσημέρι.
Μαγείρεψα στα παιδιά του γιατρού.
Βοηθάω από τότε που έχασε τη γυναίκα του.
Από πότε; - Εδώ και 5 χρόνια.
Είμαι μαία. Συνεργαζόμαστε.
Και δεν είδες τίποτα; - Όχι.
Πόσο καιρό ήταν εδώ το σύρμα; - Δεν ξέρω.
Μα κανείς δεν είδε τίποτα;
Δεμένο σε 2 δέντρα κι εξαφανίστηκε! Έτσι;
Μαμά! - Τι είναι;
Η επόμενη μέρα του ατυχήματος, δεν έλυσε την υπόθεση.
Τότε, ένα δεύτερο ατύχημα, τραγικότερο,
τους έκανε όλους να ξεχάσουν το πρώτο.
Η γυναίκα ενός αγρότη του Βαρόνου, πέθανε ενώ εργαζόταν.
Είχε τραυματισμένο μπράτσο και δεν έκανε βαριά δουλειά.
Της έδωσαν ελαφρύτερη δουλειά στον αχυρώνα.
Περάστε έξω! Δεν τελείωσα.
Φύγε.
Την ίδια μέρα, είχα μια περίεργη συνάντηση.
Ο καιρός ήταν ζεστός κι αποφάσισα να ψαρέψω πέστροφες.
Ο Βαρώνος μου επέτρεπε να ψαρεύω εκεί.
Μάρτιν!
Μάρτιν, πρόσεχε!
Τρελάθηκες; Θες να σκοτωθείς;
Γεια σας κύριε. - Τι έπαθες; Μίλα!
Είναι πολύ ψηλά! Δε μ' άκουσες που σε φώναζα;
Σας άκουσα. - Και;
Λοιπόν;
Ήθελες να με εντυπωσιάσεις;
Άρα... - Παρακαλούσα το Θεό να πεθάνω.
Δε μ'αφησε όμως, άρα είμαι καλός.
Τι λες; - Δε θέλει να πεθάνω.
Ποιος δε θέλει να πεθάνεις; - Ο Θεός.
Γιατί να θέλει ο Θεός να πεθάνεις;
Υποσχέσου πως δε θα το ξανακάνεις!
Κοίτα με! Υποσχέσου!
Δε μ' εμπιστεύεσαι. ε; - Σας εμπιστεύομαι.
Ωραία. Γύρνα σπίτι.
Αύριο θα μιλήσω στον μπαμπά σου. - Όχι, σας παρακαλώ!
Προσοχή, είναι σάπιο.
Ποιος την έστειλε εδώ πάνω; - Δεν ξέρω.
Μαζεύαμε άχυρα. 'Επεσε μέσα.
Το είδες; - Όχι αμέσως.
Ξέρετε πως είναι. Βάζουν εδώ τους αδύναμους εργάτες.
Ποιος την έβαλε;
Μετά τη συνάντηση με τον Μάρτιν,
ήταν που πρωτογνώρισα την Εύα.
Καλημέρα! Συγνώμη...
Εσείς δεν είστε η νταντά της έπαυλης;
Γιατί; - Είστε απ΄το Τρέγκλιτζ.
Ποιος το λέει; - Οι ντόπιοι.
Και; - Τίποτα...
Δεν ξέρω...
Είμαι ο δάσκαλος του χωριού. Σκέφτηκα πως...
Όταν σας είδα, σκέφτηκα....
Είμαι γιος του ράφτη απ' το Βάζεντορφ.
Το ξέρω. - Τι;
Μου το' πε η Βαρώνη. - Τι;
Πως είστε απ' το διπλανό χωριό μου.
Μάλιστα...
Σκέφτηκα πως ίσως... πηγαίνετε εκεί.
Που; - Στο Τρέγκλιτζ.
Ναι; - Εκεί πάτε;
Ναι. - Σκέφτηκα...
αφού πάτε εκεί, μήπως μπορείτε...
να δώσετε στον πατέρα μου αυτά τα ψάρια;
Τι; - Θα του άρεσαν.
Ειδικά το Σαββατοκύριακο.
Πως... - Δεν ξέρω...
Δυστυχώς, δεν έχω σακούλα.
Ούτε εγώ. Δυστυχώς.
Να τα βάλουμε στο ποδήλατο;
Έτσι, όπως είναι;
Δεν είναι καλή ιδέα. - Σωστά.
Δικό σας είναι το ποδήλατο; - Όχι, της έπαυλης.
Είναι το πρώτο σας ρεπό;
Θα χαίρεστε που πάτε σπίτι.
Το φαντάζομαι.
Έχω πολύ δρόμο να κάνω.
Λοιπόν... στο επανειδείν.
Αν δείτε τον πατέρα μου, χαιρετήστε τον εκ μέρους μου.
Δεν τον ξέρω. - Σωστά.
Πρώτη φορά κάνω ποδήλατο. - Τα πάτε καλά!
Να προσέχετε!
Τι έπαθε εκείνη η κυρία; - Ποια κυρία;
Κατάλαβα. Πέθανε.
Τι είν' αυτό; - Ποιο;
Το "πέθανε'. - Τι είναι το "πέθανε";
Καλή ερώτηση.
Σημαίνει πως κάποιος σταμάτησε να ζει.
Και πότε συμβαίνει αυτό;
Όταν κάποιος είναι πολύ γέρος ή πολύ άρρωστος.
Και η κυρία; - Είχε ένα ατύχημα.
Ατύχημα; - Όπως όταν χτυπάς πολύ.
Όπως ο μπαμπάς; - Ναι, αλλά πολύ χειρότερα.
Τόσο που το σώμα δεν αντέχει άλλο.
Και τότε, πεθαίνεις;
Αλλά οι περισσότεροι δεν παθαίνουν ατύχημα.
Δεν πεθαίνουν. - Πεθαίνουν πολύ αργότερα.
Πότε;
Αργότερα...όταν είναι γέροι.
Όλοι μας πεθαίνουμε;
Σίγουρα όλοι; - Ναι, έτσι πρέπει.
Όχι όμως εσύ, Άννα! - Κι εγώ. Όλοι μας.
Όχι όμως ο μπαμπάς! - Και ο μπαμπάς.
Κι εγώ; - Ναι, αλλά πολύ πολύ αργότερα.
Όλοι μας, αλλά πολύ μετά.
Δεν μπορούμε να το εμποδίσουμε; - Μπορούμε, αλλά όχι για πολύ.
Και η μαμά; Δεν πήγε ταξίδι δηλαδή.
Κι εκείνη πέθανε.
Ναι, κι εκείνη.
Αλλά πολύ καιρό πριν.
Κλάρα!
Μάρτιν, θα'ρθεις;
Κάρλι;
Ελάτε. - Τι συμβαίνει;
Τι νομίζεις; - Δεν ξέρω.
Αγόρι είναι.
Δεν θέλεις αδερφό;
Ευτυχώς που δε σ' άκουσε ο πατέρας σου.
Συγνώμη.
Ήξεραν πως ήταν επικίνδυνο για κείνη.
Τι θες; Να μυνήσουμε το Βαρώνο;
Ή αν τον σκοτώσουμε;
Αποκεφάλισέ τον με το σκεπάρνι!
Αυτό δε θα φέρει πίσω τη μάνα σου.
Πατέρα, την αγαπούσες. - Σκασμός!
Μετά από λίγες μέρες, το χωριό γύρισε στους ρυθμούς του.
Ο θερισμός τους εξαντλούσε όλους.
Τα περισσότερα παιδιά βοηθούσαν τους γονείς τους.
Προσφέρθηκα να γίνω γραμματέας στην απογραφή του θερισμού.
Ήλπιζα πως έτσι, θα ξανάβλεπα την κοπέλα.
Δεν μπορούσα να τη βγάλω απ' το μυαλό μου.
Αλλά τελικά, δε βγήκε καθόλου απ' την έπαυλη.
Ο γιατρός ήταν ακόμα στο νοσοκομείο.
Τα παιδιά του, τα φρόντιζε ακόμα η μαία.
Μετά την κηδεία της γυναίκας του αγρότη...
ξεχάστηκαν και τα δύο ατυχήματα.
Στο τέλος του καλοκαιριού, έγινε η γιορτή του θερισμού.
Έφερε χαρά, αλλά μετά ακολούθησε ο φόβος.
Ευχαριστώ όλους σας. Δουλέψατε καλά.
Ο Θεός ευνόησε τη σοδειά.
Θα πιείτε μπύρα και θα φάτε άφθονο φαϊ!
Να ζήσει ο Βαρώνος!
Αγαπητέ Βαρώνε Βαρώνη, και εργάτες.
Ας ψάλλουμε τον Ψαλμό 145, στροφή 15.
Τα μάτια μας επάνω σου Κύριε. Δως ημίν σήμερον,
Εις τ' όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Αμήν.
Φάτε και πιείτε! Το κερδίσατε!
Μας υποσχεθήκατε χορωδία απ' τους μαθητές.
Ρωτήστε τον πάστορα. Δεν είμαστε έτοιμοι ακόμα.
Τότε, την Άνοιξη.
Δεν είναι πολύ μουσικόφιλοι οι μαθητές. Συγνώμη.
Λοιπόν, 'μανούλες';
Δε θα' ρθετε στη γιορτή; - Είν' ωραία η σκιά.
Αρέσει στο γιο μας!
Και σε ποιον δε θ' άρεσε. - Γκέοργκ!
Εσύ; Δε βαρέθηκες να φροντίζεις ξένα παιδιά;
Εκεί είν' οι νεαροί. - Μ' αρέσουν τα παιδιά κύριε.
Πόσο χρονών είσαι; - 17.
Δε θα' ταν καλύτερη η αγκαλιά ενός νεαρού;
Άστην Γκέοργκ! - Τι είπα;
'Εμμα, μας φέρνεις φαϊ;
Αν προσέχετε λίγο τα παιδιά, θα πάω εγώ.
Ήταν μεθυσμένος. Δεν σταματούσε.
Άστε τη Φρίντα ήσυχη!
Χώστο στον... - Είμ' ο ποντικός του πύργου!
Κάποιος πετσόκοψε τα λάχανα του Βαρώνου!
Δεν ξέρω να χορεύω! - Ούτε εγώ.
Πρέπει να μετράς δυνατά.
1,2,3.
Οι μαθητές σας θα γελάνε! - Μην τολμήσουν!
Σταμάτα τις τυπικότητες. Τόσο γέρος είμαι;
Μπράβο! Μην κοιτάς τα πόδια σου.
Φοβερό, ε;
Αηδιαστικό!
Παλιό έθιμο. "Αν δε μας πληρώσεις, πάνε τα λάχανά σου".
Λοπόν, τα πετσόκοψαν!
Περάστε.
Τι θέλεις; - Μια χάρη, πατέρα.
Ναι;
- Το βρήκα. Είναι πληγωμένο.
Και; - Μπορώ να το κρατήσω;
Και τι θα το κάνεις; - Θα το γιατρέψω.
Κι όταν γιατρευτεί; Δε θα δεθείς μαζί του;
Θα το ελευθερώσεις;
Η Πήπσι ζει σε κλουβί.
Ναι, αλλά γεννήθηκε σε κλουβί.
Αυτό είναι ελεύθερο. Θα το αφήσεις να φύγει;
Ρώτησες τη μητέρα σου; - Ναι.
Τι είπε; - Είπε να ρωτήσω εσένα.
Αλήθεια; Ώστε αυτό είπε.
Θα το φροντίζεις; - Ναι.
Καταλαβαίνεις την ευθύνη που παίρνεις;
Θα είσαι πατέρας και μάνα του.
Να βρούμε ένα κλουβί για τον ασθενή σου.
Εσύ το' κανες, ή όχι;
Σε είδε κανείς; - Όχι.
Είναι τυχεροί που ζουν! Είμαι περήφανος πατέρα!
Κάτσε!
Τι σκοπεύεις να κάνεις; Πες μου!
Εμπρός, λέγε.
Τον ξέρεις το λόγο. - Για τη μάνα σου;
Εκείνοι φταίνε που πέθανε;
Νομίζεις πως δεν είμαι άντρας να το κανονίσω;
Ξέρεις τι μπορεί να πάθουμε;
Αν χάσει τη δουλειά της η Φρίντα, ποιος θα μας ταϊζει;
Αν δε βρούμε δουλειά το καλοκαίρι;
Θες ν'αναλάβεις εσύ τη φάρμα;
Θα καταφέρεις να μας θρέψεις όλους μας;
Πως ξέρεις πως φταίνε αυτοί! - Πως ξέρεις πως δε φταίνε!
Δεν το ξέρω. Αλλά δεν ξέρω και τ' αντίθετο.
Τι εννοείς 'δεν είναι εκεί'; - Εξαφανίστηκε. Έψαξα παντού.
Πότε τον είδες τελευταία φορά; - Στις 2.00.
2.00; Ξέρεις τι ώρα είναι; - Ξέρω Βαρώνε.
Τι λέει η γυναίκα μου; - Είναι τρομοκρατημένη.
Φαντάζομαι. Είσαι βλάκας Χούμπερ.
Που νομίζεις πως έχει πάει;
Τόσο δύσκολο είναι να προσέχεις ένα παιδί;
Συγνώμη Βαρώνε. - Χέσε τις συγνώμες σου!
Που τον είδες; - Εδώ. Έφευγε με τα παιδιά.
Που; - Δεν είπε.
Ούτ' η γυναίκα μου τον είδε;
Τα λάχανα την φόβησαν. Είναι αδιάθετη.
Αδιάθετη; - Έχει ημικρανία.
Γίναμε τρελόσπιτο!
Είδατε το γιο μου; - Όχι.
Ρώτα τους γιούς σου. Μου' παν πως ήταν μαζί του.
Τι εννοείτε; - Εξαφανίστηκε γαμώτο!
Οι γιοι του επιστάτη είπαν πως έφυγε με τ' άλλα παιδιά.
Δεν έδωσαν σημασία.
Η έρευνα άρχισε τα μεσάνυχτα.
Κάποιοι, ακόμα μεθυσμένοι, χωρίστηκαν σε δυο ομάδες.
Η μία έψαχνε την έπαυλη, η άλλη χτένιζε την ύπαιθρο.
Στις 2.30, ήχησε η σειρήνα, καλώντας τους άντρες πίσω.
Το παιδί είχε βρεθεί.
Τον βρήκαν στον αχυρώνα, κρεμασμένο ανάποδα,
με κατεβασμένο παντελόνι και γλουτούς ματωμένους από μαστίγιο.
Ήταν σε κατάσταση σοκ, δεν μπορούσε να περπατήσει,
Τον πήγαν σπίτι πάνω σε φορείο.
Την Κυριακή, ο Βαρώνος ζήτησε απ' τον πάστορα,
να τον αφήσει να μιλήσει.
Η αστυνομία ανέκρινε πολλούς από σας.
Χωρίς αποτέλεσμα.
Στην αρχή, νόμιζα πως το έκανε αυτός που κατέστρεψε τα λάχανα.
Για να 'πατσίσει'. Για ποιο όμως;
Με λέτε αναίτια ένοχο για το θάνατο της γυναίκας στον αχυρώνα.
Ο νεαρός που έκοψε τα λάχανα είπε στην αστυνομία πως,
είχε πάθει 'κρίση πένθους'.
Πάντα βοηθούσα την οικογένειά του.
Αλλά οι άνθρωποι είναι αχάριστοι.
Μη φεύγεις Φέλντερ! Τη δική σου τιμή σώζω!
Ο Μαξ Φέλντερ κρέμεται απ' τα φουστάνια της μνηστής του.
Είναι δειλός, κρύβεται στους δικούς του.
Ο πατέρας του δεν θα τον κατέδιδε ποτέ.
Να σας θυμίσω κάτι που ίσως έχετε ξεχάσει.
Ο γιατρός δεν έχει γυρίσει ακόμα απ' το νοσοκομείο.
Το ατύχημά του οφειλόταν σ' ένα σύρμα, με σκοπό να τον ρίξει.
Ούτε και γι αυτό ξέρει κανείς σας τίποτα.
Αυτοί που έβλαψαν το γιο μου και το γιατρό,
είναι εδώ, σ' αυτή την αίθουσα.
Δεν θα το αφήσω ατιμώτηρητο, εύχομαι να μη συμβεί σε δικό σας παιδί.
Σας καλώ όλους να βοηθήσετε να ξεκαθαρίσει η υπόθεση!
Αν δε βρεθεί η αλήθεια, το χωριό μας δεν θα ησυχάσει.
Ο λόγος του Βαρώνου τρόμαξε τους ντόπιους.
Το μισό χωριό ήταν στη δούλεψή του.
Η δήλωσή του για 'ησυχία', ήταν δυσοίωνη.
Τα μυστηριώδη συμβάντα ξύπνησαν την αμφισβήτηση των αγροτών.
Περάστε!
Εύα!
Να μπω; - Το ρωτάς; Ασφαλώς!
Τι συμβαίνει;
Τι έγινε;
Με απέλυσαν. - Δηλαδή;
Απλά, με απέλυσαν. Και το δάσκαλο επίσης.
Δεν ξέρω που να πάω.
Φοβάμαι μόνη μου. - Ηρέμησε.
Κάθισε. Ηρέμησε και πες μου τι συνέβη.
Λοιπόν; Τι συνέβη;
Ο γιος του Βαρώνου δεν είναι καλά.
Οι γονείς του είναι αναστατωμένοι. Κατηγορούν εμένα και το δάσκαλο,
πως δεν τον προσέχαμε όσο έπρεπε. Μα εγώ ήμουν μόνο για τα δίδυμα.
Πάντα τα φρόντιζα! Όταν χορεύαμε οι δυο μας,
μου το επέτρεψε η Βαρώνη. Δεν έκανα κάτι κακό!
Το ξέρω, μην κλαις.
Που θα πάω; Οι δικοί μου χρειάζονται τα λεφτά.
Θα βρεις κάτι άλλο. Ο Βαρώνος είναι οξύθυμος,
αλλά 'σκυλί που γαβγίζει'... - Όχι, τέλειωσε, το ξέρω.
Η Βαρώνη δε θέλει να με ξαναδεί. Θα πάει τα παιδιά της την πόλη.
Στην έπαυλη των γονιών της.
Θα της μιλήσω. Κάποτε παίζαμε πιάνο μαζί.
Αλλά δεν ήμουν καλός.
Τώρα έχει δάσκαλο που παίζει φλάουτο.
Δεν παίζει καλά. - Σωστά.
Ποιος κάνει τέτοια πράματα; - Τι;
Να χτυπάει έτσι ένα παιδί. - Δε ξέρω.
Να μείνω εδώ απόψε; Μη με διώξετε, παρακαλώ.
Πως μπορείς να το λες αυτό;
Θα κοιμηθώ εδώ, στην τάξη. Το πρωί, θα φύγω.
Δε θα καταλάβουν οι δικοί μου!
Θα πουν πως έκανα κάτι κακό!
Θες να' ρθω μαζί σου; Αύριο, μετά το σχολείο;
Θα βρω άμαξα και θα επιστρέψω το απόγευμα.
Γιατί να το κάνετε αυτό; - Σταμάτα τις τυπικότητες.
Γιατί να το κάνεις αυτό; - Έλα, θα σου παίξω κάτι.
Καλημέρα πατέρα.
Μ' άφησαν ελεύθερο. - Ε και;
Θα με συχωρέσεις;
Για ποιο να σε συχωρέσω; Που δε μου δίνουν δουλειά;
Που απέλυσαν τη Φρίντα; Που τ' αδέρφια σου δεν έχουν να φάνε;
Την άλλη μέρα, πήγα στην έπαυλη.
να μάθω για την υγεία του παιδιού και να υπερασπιστώ την Εύα.
Μου είπαν πως η Βαρώνη είχε φύγει με τα παιδιά.
Ο επιστάτης μου δάνεισε άμαξα για να πάω την Εύα σπίτι της.
Καθώς φεύγαμε, συναντήσαμε το γιατρό.
Ο 4χρονος γιος του είχε εξαφανιστεί.
Αυτό έφερε τη μεγαλύτερη αναστάτωση.
Τελικά, βρήκαν το παιδί στο δρόμο προς την πόλη.
Όταν το ρώτησαν γιατί έφυγε, απάντησε πως πήγαινε στον πατέρα του.
Πάλεψε δυνατά για να μην το γυρίσουν πίσω.
Ο γιατρός ενημερώθηκε, και αφού ήταν καλύτερα,
αποφάσισε να φύγει νωρίτερα απ' το νοσοκομείο.
Ρούντι; - Στο σαλόνι ήταν.
Τι χρωστάω; - 3 μάρκα.
Ευχαριστώ.
Ρούντι, που είσαι;
Γεια σου Ρούντι.
Δε θα χαιρετήσεις τον πατέρα σου;
Έμαθα πως ήθελες να' ρθεις στο νοσοκομείο.
Και τώρα, κλείστηκες εδώ;
Εντάξει. Δε θέλω να σε δω.
Φεύγω. Αφού έτσι θες, μείνε στο μπάνιο.
Να' σαι καλά Ρούντι.
Το γραφείο σου είναι έτοιμο. Το' φτιαξε η κα Βάγκνερ.
Και γιατί μου το λες; - Δεν ξέρω.
Νόμιζα πως ήθελες να ξέρεις. - Σας φρόντισε καλά;
Πόσο χρονών είσαι τώρα; - 14.
Φοβερό. Μοιάζεις της μητέρας σου.
Ανησυχούμε πολύ για σένα.
Κοιμάσαι βαριά. Είσαι εξαντλημένος;
Όχι.
Έχεις προβλήματα στο σχολείο;
Όχι πατέρα.
Δεν καταλαβαίνεις την ανησυχία μας. Θα σου εξηγήσω.
Όπως ξέρεις, είμαι και πάστορας.
Μια μέρα, ήρθε να με δει μια μητέρα, για το γιο της.
Είχε τα ίδια συμπτώματα με τα δικά σου.
Το αγόρι έμοιαζε εξαντλημένο,
Το βλέμμα του ήταν άτονο.
Δεν κοιτούσε τους γονείς του στα μάτια.
Και σύντομα τον έπιασαν να λέει ψέματα.
Αυτό κράτησε μισό χρόνο. Μετά άρχισαν τα άσχημα.
Έχασε την όρεξή του, άρχισε να τρέμει,
Η μνήμη του αδυνάτισε, γέμισε παντού σπυριά.
Ώσπου πέθανε.
Το κορμί του έμοιαζε με κορμί γέρου.
Καταλαβαίνεις γιατί ανησυχώ;
Τι νομίζεις πως του προκάλεσε αυτές τις αλλαγές;
Δεν ξέρω.
Ξέρεις πολύ καλά.
Δε θα μου πεις;
Θα σου πω εγώ.
Το αγόρι ερέθιζε απόκρυφα μέρη του κορμιού του.
Μέρη απαγορευμένα απ'το Θεό.
Δεν μπορούσε να σταματήσει την πράξη του.
Αφού τα κατέστρεψε, πέθανε.
Θέλω να σε βοηθήσω. Σ' αγαπώ πολύ.
Γιατί κοκκίνησες όταν άκουσες την ιστορία του αγοριού;
Κοκκίνησα; Επειδή τον λυπήθηκα.
Μόνο αυτό;
Το πρόσωπό σου δείχνει κι άλλο λόγο.
Μίλα ειλικρινά, Μάρτιν!
Γιατί κλαις; Να σταματήσω τις ερωτήσεις;
Κάνεις κι εσύ ό,τι έκανε το αγόρι;
Ναι.
Το μπράτσο μου!
Χαίρομαι που γύρισες. Ώρα ήταν.
Σωστά τα λες.
Ήταν δύσκολα χωρίς εσένα. - Το ξέρω.
Δε με συμπαθεί. - Ποιος;
Ο Ρούντι. - Είναι σε δύσκολη ηλικία.
Δε νομίζω. Πάντα είναι δύσκολη η ηλικία.
Ναι.
Δε σου' λειψα. - Γιατί το λες;
Το λέω επειδή είναι αλήθεια.
Πάλι άρχισες τα ίδια! - Τι;
Ξέχνα το.
Ο χειμώνας ήρθε νωρίς.
Την πρώτη Κυριακή του Νοέμβρη, το χωριό καλύφθηκε με χιόνι.
Η οικογένεια του Βαρώνου δεν είχε γυρίσει ακόμα.
Εκείνος δεν πήγε στη Λειτουργία.
Οι χωρικοί το θεώρησαν σημάδι θυμού.
Καμία έρευνα δεν είχε βρει λύση στα συμβάντα.
Παρ' όλο που ο Βαρώνος είχε υποκινήσει υποψίες μεταξύ των χωρικών.
Παρ' όλα αυτά, δεν βρέθηκε κάποια άκρη.
Δεν είναι πνευμονία. Αλλά πρέπει να προσέχετε.
Αν ανέβει ο πυρετός, ειδοποιείστε με.
Θα δίνετε 2 σταγόνες την ημέρα.
Και να κρεμάτε τα σεντόνια στη σόμπα. Βοηθά στην αναπνοή.
Καληνύχτα. - Καληνύχτα γιατρέ.
Το παράθυρο ήταν ανοιχτό πολλή ώρα;
Δεν ξέρω. Η γυναίκα μου τον κοίμησε στις 1.00.
Μετά από μία ώρα, το δωμάτιο ήταν πάγος.
Δεν έκλαιγε το μωρό; - Όχι, δεν τον άκουσαν τα παιδιά.
Καλά πάει, αλλά πρέπει να περιμένουμε.
Για την ώρα, δείχνει καλά.
Θέλετε ένα ποτό;
Ή μείνετε για δείπνο. - Όχι, έχω αργήσει.
Πως είναι το μπράτσο σας; - Καλά.
Σε 3 βδομάδες θα'ναι τελείως καλά.
Τρομερό να είστε αβοήθητος με ένα μόνο χέρι.
"Συ είπας".
Καληνύχτα παιδιά. - Καληνύχτα γιατρέ.
Αν ανέβει ο πυρετός, να με ξαναφωνάξετε.
Ωραία.
Τι 'ωραία';
Εννοώ, όλα καλά.
Πότε θα δεις τον μπαμπά στο γραφείο του;
Γιατί; - Απλά ρωτάω.
Στα μέσα του Δεκέμβρη, έλαβα γράμμα από την Εύα.
Ο πατέρας της, της βρήκε δουλειά στην πόλη.
Θα ξεκινούσε την Πρωτοχρονιά.
Τη νύχτα που έμεινε στο σχολείο,
διηγηθήκαμε τις ιστορίες των ζωών μας.
Το χλωμό πρόσωπό της και η ειλικρίνειά της,
δεν έβγαιναν απ' το μυαλό μου.
Οι διακοπές κράτησαν μέχρι τις 2 του Γενάρη,
Αλλά τη 2η μέρα των Χριστουγέννων ξεκίνησα για το Τρέγκλιτζ.
Να δω την Εύα και τοτς δικούς της.
Κι ο γιος του Βαρώνου; - Δεν έχουν γυρίσει ακόμα.
Ο Βαρώνος; - Δε μιλάει σε κανέναν.
Κάποιοι λένε πως πήγαν στην Ιταλία.
Λένε πως θα γκρεμίσουν τον αχυρώνα, επειδή...
Καλημέρα. - Καλημέρα νεαρέ.
Κάθισε, δεν είμαστε τυπικοί εδώ.
Δρόμο!
Θέλετε ποτό; - Όχι, ευχαριστώ.
Σίγουρα; - Ναι, ευχαριστώ.
Ώστε είσαι δάσκαλος;
Μπορείς να συντηρήσεις σύζυγο;
Κάνω και το ράφτη σαν πάρεργο.
Θα' ναι έξυπνο ν' αναλάβεις τη δουλειά του πατέρα σου.
Και γιατί θες την Εύα; Είναι παιδί ακόμα.
Θα μπορούσες να είσαι πατέρας της.
Είμαι 31. - Σχεδόν γέρος.
Πατέρα!
Τη ρώτησες αν ενδιαφέρεται; Δεν ξέρει τίποτα απ' τη ζωή.
Μίλα. Τον θέλεις;
Έλα, πες κάτι.
Έκανε τόσο δρόμο στο κρύο.
Και βέβαια τον θέλει. Δε βλέπεις;
Πως να το δω αφού δε μιλάει!
Κάθισε πάλι.
Γυναίκες! Μην τις παίρνεις σοβαρά.
Κοίτα, δε μιλάω πολύ.
Με συμφέρει να φύγει. Ένα στόμα λιγότερο να θρέψω.
Απ' την άλλη, είναι πολύ νωρίς.
Δε σε ξέρω. Πρέπει να μάθω για σένα.
Δέχτηκαν να την πάρουν για μαθητευόμενη κομμώτρια.
Θα γνωρίσει κόσμο, θα μάθει τι της αρέσει.
Έλα σ' ένα χρόνο να τα ξαναπούμε.
Έτσι θα σκεφτείς κι εσύ καλύτερα. Εντάξει;
Μα ήδη... - Το ξέρω.
Αλλα είναι 'όλα ή τίποτα'.
Αφού επιμένετε... - Επιμένω.
Χάρηκα.
Με περιμένει η δουλειά μου. Ακόμα και στις διακοπές.
Μη σηκώνεσαι. Θα σου τη στείλω εδώ.
Για να χαιρετηθείτε. Ένας χρόνος περνά γρήγορα.
Να' ρχεσαι να τη βλέπεις.
Σου είπε ο πατέρας σου;
Είσαι σύμφωνη; - Εσείς είστε σύμφωνος κύριε;
Μη με λες ΄κύριο'.
Άντι, είσαι ξύπνιος;
Τι είναι; - Κοίτα!
Τι συμβαίνει; - Πήγαινε να δεις!
Τι θες επιτέλους; - Δες απ' το παράθυρο!
Κάτι καίγεται στην έπαυλη! - Λύσε με!
Άντε, λύσε με! - Δεν μπορώ.
Λύσε με σου λέω!
Κάντε ησυχία. - Γκούντι, λύσε με!
Τι συμβαίνει; - Λύσε με, υπάρχει φωτιά!
Τι φωτιά;
Φωτιά! - Ναι, να πάρει, λύσε με!
Δεν αφήνει ο μπαμπάς. - Κάποιος πρέπει να ειδοποιήσει!
Πατέρα, μητέρα! - Μη φωνάζεις, θα σε λύσω!
Να φωνάξω τη μαμά;
Τι έγινε; - Φωτιά.
Το ξέρω, έχει πάει ο πατέρας σας.
Τι κάνετε εδώ; Τίποτα δεν είναι, πηγαίνετε για ύπνο.
Έχει πάρει φωτιά η έπαυλη. Μη φοβάστε.
Κοιμηθείτε.
Θα κρυώσετε!
Γιατί τους ξύπνησες όλους; - Νόμιζα πως κινδυνεύαμε.
Ήθελε να τον λύσω. - Όλα είναι καλά.
Αύριο θα σας τα πει ο πατέρας σας.
Θα περιμένω να ξαπλώσετε.
Κάνει κρύο εδώ.
Καληνύχτα. Καλόν ύπνο.
Καληνύχτα μαμά.
Δε σταματάς καλύτερα;
Γιατί τόση προσπάθεια; Τι με κοιτάς έτσι!
Δε θέλω άλλο. Δε θέλω να το κάνεις πια.
Με αηδιάζεις.
Άντε να τελειώσεις της δουλειές σου.
Τι σου' κανα; - Τίποτα!
Είσαι άσχημη και βρωμάει η ανάσα σου. Τι να κάνω;
Το σκέπασμα θέλει πλύσιμο.
Μη με κοιτάς σα χάνος. Δε χάθηκ' ο κόσμος.
Απλά, δεν το αντέχω, αυτό είν' όλο.
Προσπαθώ να σκέφτομαι άλλες όταν σου κάνω έρωτα.
Που μυρίζουν ωραία, που είναι νέες.
Αλλά δεν τα καταφέρνω.
Βλέπω εσένα, πάντα εσύ, και θέλω να ξεράσω.
Ντρέπομαι για μένα. Οπότε, τι νόημα έχει;
Τέλειωσες; - Εδώ και χρόνια.
Πρέπει να' σαι δυστυχισμένος. - Όχι πάλι τα ίδια!
Ξέρω πως δεν είμαι όμορφη.
Η ανάσα μου μυρίζει από το έλκος μου, το ξέρεις.
Δε σ' ενοχλούσε παλιά.
Από τότε που ζούσε η γυναίκα σου. - Άσε τις λεπτομέρειες!
Σε διαβεβαιώνω πως πάντα με αηδίαζε.
Μετά το θάνατό της, ήθελα να ξεχαστώ,
Θα μπορούσα να πηδάω αγελάδες!
Οι πόρνες είναι μακριά και 2 φορές τη βδομάδα δε φτάνουν.
Σταμάτα να φέρεσαι σαν κακομοίρα και δίνε του.
Γιατί μου τα λες τώρα; - Πότε έπρεπε να στα πω;
Στο νοσοκομείο είχα ξεχάσει πόσο σπαστική είσαι.
Εγινα ευαίσθητος, λόγω του πόνου.
Φύγε! Δεν έχεις περηφάνεια;
Δεν υπάρχει περηφάνεια μαζί σου.
Έτσι είναι.
Κι αν κάνω κάτι χαζό; - Κάντο. Αλλά πρόσεχε.
Μπορεί να' ναι επώδυνο.
Ξέρω, είμαι γελοία. Αλλά δε σε νοιάζει.
Γιατί με απεχθάνεσαι; Επειδή σε βοηθάω με το γιο σου;
Που βάζεις δάχτυλο στην κόρη σου και δε μιλάω;
Επειδή σε κάνω να ξεχνιέσαι;
Που ακούω πόσο αγαπούσες τη γυναίκα σου,
ενώ της φερόσουν άσχημα, όπως σε εμένα;
Επειδή σ' αγαπώ ενώ ξέρω πως δεν αντέχεις την αγάπη;
Φτάνει. Σήκω, εχω δουλειά να κάνω.
Δε γίνεται να με ξεφορτωθείς. Ποιος θα σας φροντίζει;
Τα παιδιά και τη μελέτη σου;
Δεν εννοείς αυτά που λες. Απλά το παρατραβάς.
'Θα το αντέξει αν τη μειώσω πάρα πολύ;'
Κι εγώ κουράστηκα.
Έχω 2 καθυστερημένα παιδιά. Τον Κάρλι κι εσένα.
Εσύ είσ' ο πιο κουραστικός.
Γιατί δεν πας να πεθάνεις;
Ο παλιός χρόνος έφυγε με ωραίο καιρό.
Το χιόνι λαμπύριζε τόσο που πονούσε τα μάτια.
Κανείς δεν υποπτεύθηκε πως με το Νέο Έτος,
θα γινόντουσαν ριζικές αλλαγές απρόβλεπτου βεληνεκούς.
Παρόλο που τα περίεργα συμβάντα μας είχαν συγκλονίσει όλους,
Πιστεύαμε πως ήμασταν ενωμένοι,
πως η ζωή μας ήταν ευλογημένη και άξια της Θείας Κοινωνίας.
Είθε η περίοδος της προετοιμασίας για Θεία Κοινωνία,
να΄ναι ευτυχισμένη και γεμάτη νόημα.
Μάρτιν, απαλλάσεσαι απ' τη λευκή κορδέλα,
αλλά κι απ' το δέσιμο στο κρεβάτι που απέτρεπε άνομες πράξεις.
Σας εμπιστεύομαι αγαπημένα μου.
Και σας εύχομαι μια Καλή Χρονιά.
Λίγο μετά το Πάσχα, γύρισε η Βαρώνη με τα παιδιά.
Και με καινούργια νταντά.
Η ελπίδα μου να έρθει εδώ η Εύα, καταποντίστηκε.
Η νταντά ήταν Ιταλίδα, απ' τις μεσογειακές ακτές.
Εκεί είχε περάσει η Βαρώνη το χειμώνα.
Ζίγκι! - Φέρνιναντ!
Περίμενε! Κατεβαίνω!
Εδώ, Ζίγκι. Θα τον δεις μετά.
Αφήστε τον κυρία. Χάρηκε που γύρισε!
Εντάξει, αλλά μην αργήσεις.
Μαρί Λουίζ; Που είσαι;
Ζίκγι! Έλα να χαιρετήσεις τον μπαμπά σου!
Προσοχή, έρχεται!
Κάντε ησυχία. Για όνομα του Θεού, ησυχία!
Τι συμβαίνει; Γιατί είστε εδώ;
Τώρα είναι τα Θρησκευτικά. Φύγετε.
Δε θα χαιρετήσετε;
Αντίο πάστορα.
Συγνώμη πάστορα. Δεν θα επαναληφθεί.
Αντίο σας.
Ας προσευχηθούμε.
Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω τ' όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου,
γεννηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανόν κι επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δως ημίν σήμερον,
και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν,
αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.
Η δόξα κι η Βασιλεία σου εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Καθίστε.
Είναι θλιβερή μέρα για μένα.
Σε λίγες μέρες, θα λάβετε την πρώτη Θεία Κοινωνία.
Προσπάθησα επί μήνες να σας κάνω υπεύθυνους κι ανθρώπινους.
Και τι βλέπω σήμερα; Άγριες μαϊμούδες.
Απείθαρχοι, σαν παιδιά 7 χρονών!
Το πιο θλιβερό για μένα είναι,
το ότι η κόρη μου ηγείτο αυτής της οικτρής αναρχίας.
Πέρσι, της έβαλα λευκή κορδέλα στα μαλλιά.
Όπως ξέρετε, το λευκό είναι το χρώμα της αθωότητας.
Απέτρεπε την Κλάρα από αμαρτίες, εγωισμό, ζήλεια.
Από ψεύδος και ανομία.
Πίστευα αφελώς πως θα' ταν πιο ώριμη τώρα,
ώστε να μη χρειάζεται την κορδέλα.
Πως είχε γίνει υπεύθυνη και πνευματική ηγέτιδα....
Άννα;
Άννα, που είσαι;
Άννα;
Ρούντι! Τι κάνεις εδώ; Γιατί δεν κοιμάσαι;
Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Γι αυτό τριγυρνάς; - Ξύπνησα και δεν ήσουν εκεί.
Ο μπαμπάς τρύπησε τ' αυτιά μου. - Πόνεσες;
Ναι, λιγάκι. - Γι αυτό έκλαιγες;
Δεν κλαίω πια.
Η ομορφιά θέλει θυσίες.
Γι αυτό λένε πως...
Πήγαινε για ύπνο. ΄Έρχεται κι η Άννα.
Είχα να βάλω καιρό σκουλαρίκια, οι τρύπες έκλεισαν.
Το καλοκαίρι, θα βάλω της μαμάς.
Εκείνα τα ωραία.
Μετά τη λιποθυμία της Κλάρα, που μας τρόμαξε όλους,
πήγα στον επιστάτη για να ξαναδανειστώ την άμαξα.
Η Εύα μου' γραφε κάθε βδομάδα.
Διαισθανόμουν πως ένιωθε μοναξιά στην πόλη,
και πως ήθελε να με δει όσο πιο σύντομα γινόταν.
Ήθελα να περάσω μαζί της το Σάββατο,
ώστε την Κυριακή να βοηθήσω τον πάστορα στη Θεία Κοινωνία.
Ο επιστάτης θα ερχόταν από στιγμή σε στιγμή.
Καλημέρα σας. - Καλημέρα Έρνα.
Είναι γλύκας.
Σου αρέσει; - Πολύ.
Έμαθα πως ήταν άρρωστος. - Ναι.
Αλλά ο γιατρός τον θεράπευσε.
Ίσως ξανάρθω το απόγευμα. - Ο μπαμπάς έρχεται στις 4.00.
Τότε, να καθίσω. - Θέλετε καφέ; Έχω έτοιμο.
Όχι, ευχαριστώ. Θα καθίσω να περιμένω.
Κύριε!
Βγαίνουν αληθινά τα όνειρα;
Εξαρτάται. - Από τι;
Από τι;
Αν ονειρευτείς πως είσαι καλή μαθήτρια, και προσπαθείς,
ίσως βγει αληθινό. - Δεν εννούσα αυτό.
Τι εννούσες; - Αν ονειρευτείς κάτι,
την ώρα που κοιμάσαι, βγαίνει αληθινό;
Τι ονειρεύτηκες;
Πες μου. Κάτι σε απασχολεί.
Πες μου. - Ονειρεύτηκα πως ο Κάρλι,
ο μικρός γιος της... - Ξέρω.
Κάτι τρομερό του συνέβη. - Τρομερό;
Σαν τι; - Δεν ξέρω.
Κάτι παρόμοιο με του Ζίγκι. Αλλά χειρότερο.
Είναι τόσο γλυκός. Δεν πειράζει κανέναν.
Όνειρο ήταν. Μην το παίρνεις στα σοβαρά.
Τα όνειρα δε βγαίνουν αληθινά. Ξέχασέ το.
Τα δικά μου κάποιες φορές βγαίνουν.
Δηλαδή;
Πέρσι, πριν αρρωστήσει το μωρό,
ονειρεύτηκα πως ο αδερφός μου άνοιξε το παράθυρο,
κι έτσι έγινε, και το μωρό είχε παγώσει!
Μα τι λες; Αυτά είναι χαζομάρες!
Κανονίσαμε να βρεθούμε στο σταθμό του τραίνου.
Η Εύα δεν ήθελε να μας δουν μαζί.
Έμενε με τα ξαδέρφια της, τα οποία έδιναν αναφορά στον πατέρα της.
Είχε αδυνατίσει, κι αυτό την έκανε πιο όμορφη.
Πάλι με συνεπήρε η παιδική της αθωότητα.
Τόσο άσχημα είναι; - Να σκουπίζεις τρίχες όλη μέρα;
Πιο καλά ήταν με τα δίδυμα. Αλλά δεν παραπονιέμαι.
Όχι; - Όχι, αλήθεια.
Εκτός απ' τα δίδυμα, ποιος σου λείπει;
Έλα τώρα!
Η καινούργια νταντά; Μιλάει Ιταλικά;
Έτσι λέει ο επιστάτης. - Μάλιστα.
Που πηγαίνεις; - Σε μια μικρή λίμνη.
Έφερα φαγητό, θα κάνουμε εκεί πικνίκ.
Καλύτερα όχι. - Γιατί;
Τι συμβαίνει; - Τίποτα. Σε παρακαλώ.
Δεν έχω κακές προθέσεις. Ήθελα να ευχαριστιθείς το πικνίκ.
Σε παρακαλώ.
Πως θα μπορούσα ν' ατιμάσω τη μέλλουσα γυναίκα μου;
Εντάξει. Γυρνάμε.
Ευχαριστώ.
Δέξου και πιες.
Το αίμα του Χριστού, χυμένο για σένα,
για να συχωρεθούν οι αμαρτίες σου.
Εδώ είναι!
Φύγετ' απ' τη μέση!
'"Είμαι ένας ζηλιάρης Θεός, τιμωρώ παιδιά,
για τις αμαρτίες των γονιών τους, μέχρι 5η γενεά".
Μετά τις αποτρόπαιες πράξεις στο καθυστερημένο αγόρι,
ο Βαρώνος πείστηκε να καλέσει την Αστυνομία Πόλεων.
Λίγο αργότερα, ήρθαν ανώτεροι αστυν. αξιωματικοί.
Αφού επισκέφτηκαν τα μέρη των εγκλημάτων, άρχισαν ανακρίσεις.
Όταν έμαθα για τον Κάρλι, δε σκέφτηκα τα λόγια της Έρνα.
Όταν τα θυμήθηκα, δίστασα να το αναφέρω στην αστυνομία.
Θα προκαλούσε δυσπιστία για την οικογένεια του επιστάτη.
Αλλά όταν έμαθα πως ο Κάρλι μπορεί να τυφλωνόταν,
έβαλα την Έρνα να διηγηθεί τ' όνειρό της στους αστυνομικούς.
Μη μας περνάς για βλάκες. - Μα το ονειρεύτηκα!
Πρόσεχε! Θα σου δώσω μια ευκαιρία.
Ποιος σου είπε πως θα έβλαπτε το παιδί.
Δε θα το πούμε σε κανέναν, εντάξει;
Τα όνειρά της βγαίνουν αληθινά. - Σοβαρά;
Ποιο βγήκε; - Ήταν οικογενειακό θέμα.
Μάλιστα! Ελέγξατε αν ήταν αληθινό;
Ναι.
Λοιπόν, ίσως είν' αλήθεια.
Ίσως είναι μέντιουμ, μεγάλη τύχη για μας!
Σταμάτα το κλάμα!
Δε με γελάς. Έχω άλλους τρόπους να σε κάνω να μιλήσεις!
Δεν πιστεύω σε μάγισσες, πόσο μάλλον σ' ένα κολόπαιδο σαν εσένα!
Πες μου την αλήθεια, αλλιώς δεν θα φύγεις. Κατάλαβες;
Ας δούμε τι λένε οι γονείς σου για αυτήν την ιστορία σου.
Θα έρθετε; - Βεβαίως.
Βρε βρε! Τι έχουμε εδώ;
Καλημέρα σας.
Γιατί κρυφακούγατε; - Δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε.
Περιμέναμε το δάσκαλο. - Τι θέλετε;
Να ρωτήσουμε για τον Κάρλι. - Τι να ρωτήσετε;
Μάθαμε πως δεν είναι καλά. Μήπως μπορείτε να βοηθήσετε.
Θα γίνεις καλά.
Ξέρω, πονάει.
Κάνε υπομονή...
Όλα θα πάνε καλά.
Πρέπει να φύγω τώρα.
Μην ανησυχείς.
Θα ξανάρθω αύριο.
Μη φοβάσαι. Ο γιατρός θα ξανάρθει.
Περάστε.
Ναι;
Τι είναι; - Ν' αντικαταστήσει την Πούπσι.
Επειδή είσαι στεναχωρημένος.
Ευχαριστώ.
Παρακαλώ, πατέρα.
Δώσμου τη σφυρίχτρα μου!
Ποια σφυρίχτρα; - Δώστη μου!
Ποια σφυρίχτρα;
Δώστη, θα σε σκοτώσω. - Δεν έχω σφυρίχτρα!
Μπάσταρδε! Απόβλητο!
Για όνομα του Θεού, τι σ' έπιασε;
Τι έκανε; - Τελευταία φορά, δώστη!
Τι να δώσω πατέρα; - Για πιο πράμα μιλάς;
Ξέρω τι έκανες! - Για ποιο πράμα μιλάς;
Γκέοργκ, περίμενε!
Τι έκανε το παιδί; Ηρέμησε!
Μην ανακατεύεσαι! Πάω στο Βαρώνο!
Μη Γκέοργκ! Θα τον σκοτώσεις!
Παρήγγειλα 6.000 δέντρα.
Θα μου τα φέρουν σε 3 βδομάδες.
Θα φτιάξουμε περισσότερα δωμάτια.
Τώρα, δεν έχουν που να κοιμηθούνε.
Θέλει χρόνο. Έχουν πολλά παιδιά.
Παρ' όλο που... - Δε θα μείνω εδώ.
Τι; - Δε θα μείνω.
Τι εννοείς; - Φεύγω με τα παιδιά.
Τι εννοείς; - Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις.
Πως θα τα καταφέρεις; - Δεν ξέρω ακόμα.
Πάντως, εμείς φεύγουμε. - 'Εμείς';
Ναι.
Δε σε χρειαζόμαστε άλλο. - Καληνύχτα σας Βαρώνη, Βαρώνε.
Γύρισα εξ' αιτίας του οίκτου μου για σένα.
Να σου δώσω μια ευκαιρία.
Να μου δώσεις ευκαιρία; - Ναι.
Και την έχασα; - Λύνονται τα προβλήματά μας;
Τι; - Ο σαρκασμός σου.
Τι προβλήματα έχουμε να λύσουμε;
Κάτσε εδώ!
Θα φύγεις όταν το πω εγώ.
Εντάξει.
Ήθελα να σ' απαλλάξω από αυτό.
Στην Ιταλία, ερωτεύτηκα κάποιον.
Είναι Λομβαρδός, τραπεζίτης και χρηματιστής.
Με φλέρταρε επίμονα κι αγάπησε τα παιδιά.
Χάρη σε εκείνον, ο Ζίγκι ξεπέρασε το τραύμα του.
Πρ' ολ' αυτά, γυρίσαμε. Είμαι δεσμευμένη μαζί σου.
Αλλά δεν μπορώ να μείνω άλλο εδώ.
Η ζωή σου δεν ταιριάζει σε μια γυναίκα της ηλικίας μου.
Θέλω να ζήσουν τα παιδιά κάπου που δεν θα υπάρχει μίσος.
Και ζήλια, και κτηνωδία.
Η σφυρίχτρα του Ζίγκι ήταν το κερασάκι στην τούρτα.
Βαρέθηκα όλη αυτή την εκδίκηση και την κακία!
Πλάγιασες μαζί του; - Δεν καταλαβαίνεις τίποτα!
Πλάγιασες μαζί του;
Όχι, δεν πλάγιασα μαζί του.
Λες ψέματα, έτσι;
Περάστε!
Καλησπέρα. Καλησπέρα Βαρώνη.
Να σας μιλήσω; - Δεν μπορεί να περιμένει;
Όχι, αλλιώς δε θα'ρχόμουν τόσο αργά.
Τι συμβαίνει;
Δολοφόνησαν τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο, στο Σεράγιεβο.
Τα νέα εξαπλώθηκαν σαν τον άνεμο.
Τι συνέπειες θα υπήρχαν;
Όσοι είπαν 'πόλεμος', εισέπραξαν κοροϊδία.
Αλλά αυτή η λέξη καρφώθηκε στο μυαλό όλων μας.
Ήθελα να πάω στην πόλη, να μιλήσω στην Εύα.
Να δούμε τι θα κάνουμε αν γινόταν πόλεμος.
Ίσως ο πατέρας της μας επέτρεπε να παντρευτούμε νωρίτερα.
Ρώτησα τη Βαρώνη για το ποδήλατο που' χε δανειστεί η Εύα.
Το ήθελα για να την επισκεφθώ την Κυριακή.
Όταν πήγα να το πάρω την Παρασκευή,
παρατήρησα κάτι περίεργο.
Τι συμβαίνει κα Βάγκνερ; - Να πάρω το ποδήλατο;
Δεν είναι δικό μου. - Να το πάρω;
Θα επισκεφθώ τη μνηστή μου. - Σας παρακαλώ.
Που θα πάτε; - Στην πόλη.
Γιατί; - Ο επιστάτης δε μου δίνει άμαξα.
Δώστε το σας παρακαλώ. - Μα γιατί;
Θα πάω στην αστυνομία. Ξέρω ποιος έκανε τα εγκλήματα.
Δώστε το ποδήλατο. -Γιατί δε μου λέτε ποιος;
Μόνο στην αστυνομία θα μιλήσω.
Πάρτε το άλογο του γιατρού. - Δεν ξέρω ιππασία.
Πιστέψτε με παρακαλώ! Ο γιος μου είπε ποιος το έκανε!
Ίσως τυφλωθεί. Δώστε το σας παρακαλώ.
Ευχαριστώ.
Μετάνιωσα που το 'δωσα.
Αλλά η κατάστασή της με αναστάτωσε.
Τι είχε μάθει που δεν μπορούσε να το πει;
Αποφάσισα να ερευνήσω στο χωριό.
Γεια σας κύριε. - Γεια σου Κλάρα.
Τι κάνετε εδώ; - Θέλαμε να δούμε τον Κάρλι.
Δε βλέπετε πως είναι κλειστά; - Ναι, ανησυχήσαμε.
Είδαμε την κα Βάγκνερ στο ποδήλατο.
Φοβηθήκαμε μήπως έπαθε κάτι ο Κάρλι.
Πηγαίνετε σπίτι. Δεν πρέπει να' στε εδώ.
Πηγαίνετε σπίτι. - Αντίο δάσκαλε.
Αναρωτιόμουν γιατί η μαία είχε κλείσει τα παντζούρια.
Κανείς στο χωριό δεν τα' κλεινε.
Γιατί είχε κλειδώσει το γιο της; Κάρλι, μ' ακούς;
Θυμήθηκα τ' όνειρο της Έρνα. Αν δεν ήταν όνειρο,
αλλά ήξερε ποιος το' κανε, ποιος της το' πε;
Ποιον κάλυπτε;
Τα παιδιά φέρθηκαν παράξενα.
Ποτέ δεν τον πείραζαν, λόγω της καθυστέρησής του.
Ούτε κι είχαν επαφές μαζί του.
Η μαία, τον άφησε στα χέρια του γιατρού, για να τον βοηθήσει.
Αλλά δεν τον είχα ξαναδεί απ' το συμβάν.
Αποφάσισα να ρωτήσω το γιατρό.
ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ
Δεν ήταν η κόρη του σχολείο; - Ήταν.
Και δεν είπε τίποτα;
Παρακαλώ, να δω την Κλάρα και τον Μάρτιν;
Δε θέλετε τον άντρα μου; Η Λειτουργία τελειώνει σε λίγο.
Αν επιμένετε, ελάτε.
Καθίστε.
Θα σας τα φωνάξω.
Καλησπέρα κύριε. - Δε θα καθίσετε;
Ναι, βεβαίως. - Να σας προσφέρω κάτι;
Έναν καφέ, όπως στα μαθήματα πιάνου;
Ναι, ευχαριστώ. - Έρχομαι αμέσως.
Ξέρατε πως ο γιατρός έφυγε;
Δε σας εκπλήσσει η ερώτηση; - Μας το' πε η μαμά, μόλις τώρα.
Δε σας το' πε η Άννα; - Όχι.
Ούτε λέξη;
Περίεργο να μη λες πως φεύγεις ταξίδι.
Η Άννα δε λέει πολλά. - Αυτό είναι διαφορετικό.
Κάτι μου κρύβετε. - Τι;
Περιμένω να μου πείτε.
Όταν ψάχνατε τον Κάρλι, τι θέλατε;
Ανησυχούσαμε γι αυτόν. - Το Μάρτιν ρώτησα.
Ανησυχήσαμε.
Είδαμε τη μαμά του να φεύγει, κι είπαμε να πάμε να τον δούμε.
Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιος του το'κανε αυτό;
Και στον Ζίγκι;
Και ποιος έδεσε το σύρμα στην αυλή του γιατρού;
Όχι; - Βεβαίως αναρωτηθήκαμε.
Και;
Ο πατέρας είπε πως είναι κάποιο άρρωστο άτομο.
Πρώτα ήταν ο Ζίγκι, και μετά ο Κάρλι.
Δεν καταλαβαίνω. - Λοιπόν;
Τι κακό έκαναν; Ο Ζίγκι κι ο Κάρλι;
Γιατί; - Τιμωρήθηκαν από κάποιον.
Γιατί; - Δεν ξέρω.
Η Έρνα το' χε προβλέψει. Γιατί; - Δεν ξέρω.
Γιατί μας ρωτάτε; - Είσαι έξυπνη, μην κάνεις τη χαζή.
Δεν καταλαβαίνω. Μιλήστε στους γονείς μας.
Να τους φωνάξουμε; Θα' ρθεις Μάρτιν;
Κάτσε εδώ Μάρτιν.
Θα τους δω μετά. Τώρα, μιλάω σε σας.
Που ήσασταν όταν ο Κάρλι.. - Σπίτι.
Μετά τη Θεία Κοινωνία.
Έτοιμος ο καφές.
Μπορούν να σας βοηθήσουν τα παιδιά;
Δε νομίζω. Δεν ξέρουν τίποτα.
Η κόρη του δεν είπε τίποτα; - Όχι.
Συγνώμη για την ενόχληση. - Μείνετε, σε λίγο έρχεται ο άντρας μου.
Ευχαριστώ, αλλά ανησυχώ για το γιο της μαίας.
Δεν είπε πότε θα γυρίσει; - Δεν τη ρώτησα.
Με αιφνιδίασε. Πανικοβλήθηκα. - Ακούω τον άντρα μου.
Καλησπέρα. Σε περιμένει ο δάσκαλος.
Θέλω να σας μιλήσω. - Πάμε στο γραφείο μου.
Περί τίνος πρόκεται;
Μίλησα με τη μαία. Ξέρει ποιος βασάνισε το γιο της.
Πήγε στην πόλη, να το πει στην αστυνομία.
Και; - Άφησε το παιδί κλειδωμένο σπίτι.
Κλειδωμένο;
Πήγα να ρωτήσω το γιατρό, αλλά...
Έβαλε σημείωμα στο σπίτι. Εξαφανίστηκε με τα παιδιά του.
Τι σημαίνει αυτό; - Δεν ξέρω.
Νόμιζα πως ξέρετε. Γι αυτό ήρθα.
Δεν έχω ιδέα. Παρακαλώ, καθίστε.
Η κόρη του ήρθε σχολείο; - Ναι, δεν είπε τίποτα.
Ρώτησα και τα παιδιά σας. Δεν ξέρουν τίποτα.
Γιατί να ξέρουν; - Δεν ξέρω.
Πήγα στης κας Βάγκνερ και τους βρήκα εκεί.
Τι έκαναν; - Έψαχναν τον Κάρλι.
Γιατί; - Ήθελαν να τον βοηθήσουν.
Και λοιπόν;
Δεν ξέρω πως να το πω, αλλά νομίζω πως κάτι κρύβουν.
Τι;
Δεν ξέρω. Όταν ο γιατρός είχε το ατύχημα,
πέρσι, πήγαν στο σπίτι του για να βοηθήσουν την Άννα.
Και;
Το' χα ξεχάσει. Το θυμήθηκα σήμερα.
Δεν καταλαβαίνω.
Όταν βρήκαν το γιο του Βαρώνου, ήταν με τα παιδιά πριν.
Που το πάτε;
Η κόρη του επιστάτη προέβλεψε το συμβάν του Κάρλι.
Λέει πως τ' ονειρεύτηκε. Η αστυνομία δεν την πίστεψε.
Από που το' μαθε; Ποιος της το' πε;
Λέτε πως τα παιδιά μου έκαναν τα εγκλήματα. Σωστά;
Καταλαβαίνετε τι λέτε; Πόσο είναι...
Ελπίζω να' μαι ο πρώτος που ακούει αυτά τα τερατώδη λόγια.
Αν τολμήσετε να πείτε τα ίδια αλλού,
αν ποτέ κατηγορήσετε ευηπόληπτες οικογένειες,
σας υπόσχομαι πως θα πάτε φυλακή.
Έχω δει πολλά ως πάστορας, αλλά ποτέ κάτι τόσο τερατώδες!
Δεν έχετε παιδιά, αλλιώς, δε θα λέγατε τέτοια πράματα.
Έχετε άρρωστο μυαλό. Πρέπει να μπείτε σε ίδρυμα!
Θα σας αναφέρω στις αρχές.
Έξω απ' το σπίτι μου! Δε θέλω να σας ξαναδώ!
Η μαία δεν επέστρεψε.
Δύο μέρες μετά, πήγα να ειδοποιήσω το Βαρώνο.
Δόθηκε εντολή στον επιστάτη να φροντίσει το παιδί.
Θα κοιτάξω επάνω.
Δεν είχα ξαναπάει σπίτι της μαίας, ένιωθα άβολα,
που μπήκα χωρίς την άδειά της.
Ήταν παράξενο, αλλά καθώς ψάχναμε τον Κάρλι,
είχα ήδη καταλάβει πως ψάχναμε μάταια.
Όλοι ήξεραν πόσο αγαπούσε η μαία το γιο της,
και πως ποτέ δεν θα τον εγκατέλειπε.
Τις επόμενες βδομάδες, τα κουτσομπολιά εντάθηκαν.
Έλεγαν πως ο πατέρας του Κάρλι ήταν ο γιατρός,
και πως είχαν προσπαθήσει να ρίξουν το έμβρυο,
για να μην αποκαλυφθεί η σχέση τους.
Και πως γι αυτό γεννήθηκε καθυστερημένο.
Λένε πως ο θάνατος της γυναίκας του γιατρού ήταν ύποπτος,
πως προσπάθησαν κι οι δυο να τη σκοτώσουν.
Ο γιατρός κι η μαία, πιθανοί δολοφόνοι,
είχαν κάνει κι όλα τ' άλλα εγκλήματα.
Ο γιατρός, θέλοντας να προστατέψει τα παιδιά του απ' τη ντροπή,
τα πήρε κι έφυγε.
Στις 28 Ιουλίου, η Αυστρία κύρηξε πόλεμο στη Σερβία.
Την 1η Αυγούστου, η Γερμανία κύρηξε πόλεμο σε Ρωσία και Γαλλία.
Εκείνη τη μέρα, όλοι παρακολούθησαν τη Λειτουργία.
Ένα αίσθημα προσμονής πλανιόταν στον αέρα.
Όλα θ' άλλαζαν τώρα.
Ο πατέρας της Εύα, την πήρε σπίτι υπό το φόβο του πολέμου,
Και ήρθε στο χωριό να επισκεφθεί τον μέλλοντα γαμπρό του.
Η προσμονή του να δω την αγαπημένη μου,
έκανε εκείνη τη μέρα γιορτινή.
Ο πάστορας δεν αναφέρθηκε ξανά στην κουβέντα μας.
Κι ούτε ποτέ με ανέφερε στις αρχές.
Ήταν αρχές του 1917.
Μετά το θάνατο του πατέρα μου, πούλησα το σπίτι στο Βάζεντορφ.
Και με τα χρήματα, άνοιξα μαγαζί στην πόλη.
Δεν ξανάδα ποτέ πια τους κατοίκους του χωριού.
Μετάφραση: Αμάντα