Sonunda sağduyu beni midesine indirip yuttu mu?
Ben de bundan korkuyordum.
Hava gibi, olup bitenler gibi önemsiz şeylerin,
konuşulduğunu hatırlıyorum aile arası sohbetlerde,
çoktan olup bitmiş şeylerin...
olmaya mahkûm, kaçınılmaz şeylerin konuşulduğunu.
Bu konuşmalar içime sinsice girer, orada bir yerde yuva yapardı,
hiç renk vermezlerdi.
Sağduyu olarak tanımladığım örnekleri hatırlamakta zorlanıyorum.
Hatta teşhis etmekte daha da zorlanıyorum.
İçimi kemirmeyi bıraktı ama sonra bu dehşet kendini gösterdi.
Sağduyuya o kadar gömüldüm ki onu tanıyamıyor muyum artık?
Annelik beni mutlak bir sinizm yokluğuna mı tuttu fırlattı acaba?
Ya da tam zamanlı bir empatiye?
Melankoli sadece gençliğe özgü bir şey olabilir mi?
Önünüzde koca bir hayat uzandığında sahip olabileceğiniz bir lüks müdür?
İnsan hayatın hayhuyuna kapılınca durup da arkasına bakamaz.
Artık bir anneyim
ama dünyanın bu köşesinde de bir kız evladım.
Bu aile müzesinin içinde...
...annelik kutsal kâse gibi
ya da tek kelime edecek vakit bulamadığın, fırlayıp çıktığın
bir bayrak yarışında elden ele geçen sopa kadar sıradan bir şey.
Birlikte mi gidiyoruz?
Geliyor musun?
Ne?
Daha hızlı gidemiyorum.
Gidebilirsin. Hadi, köşeye kadar gidelim.
Dikkat et! Buraya çık da kapıyı açayım.
Zili çal.
-Bu taraftan tutsana onu. -Yavaş!
Kapıya gel, açayım.
Hadi.
Gel.
Bu kadar yeter, gel.
Evde kimse yok.
Kapıya gel, açayım.
Kapıda dur. Dikkatli ol.
Aferin sana! Güzel. Kapıya tutun.
Şimdi ayağın.
Ayakkabılarını bağlayayım. Kımıldama.
Şimdi kapıyı kapatalım.
Büyükanne bir daha kapıyı açarken orada bekle.
-Ama düşerim. -Bak.
Hayır.
Şimdi ters yöne.
Hayır.
-İnmek istdiğinde söyle. -İnmek istiyorum.
Hadi bakalım.
Burnunu temizleyelim.
Güzel, değil mi?
Güzel mi?
Çok güzel.
O ne?
Kocaman silahıyla
Bunu seviyor musun?
Seni vurup indirecek
Kırmızı mürekkebe bulanacaksın
Ve öleceksin
Kırmızı mürekkebe bulanacaksın
Ve öleceksin
Portakal suyu.
-Ne? -Portakal suyu.
Sevgili tilki, sen beni dinle Sakın hırsızlık etme
Tilki yere düştü.
Sakın hırsızlık etme
Et suyuna ihtiyacın yok
Limon.
Sonuçta fare yiyebiliyorsun
-Hayır, değil. -Limon değil mi?
Sonuçta fare yiyebiliyorsun
-Limon değil mi? -Meyve değil.
Değil mi?
Ne o zaman?
Çok fazla.
Küçük Hans tek başına gitti
Yaban hayatın içine
Değnekle şapka ona çok yakıştı
Keyfi yerinde bugün
Ama annesi acı acı ağlıyor
Küçük Hans'ından ayrıldığı için
"Bol şans diliyorum," dedi gözleri
"Hemencecik dön geri"
Yedi uzun yıl boyunca Küçük Hans...
Anne, gel otursana.
Teşekkürler.
Şerefe!
İkinizin burada olması çok güzel, çok mutluyum.
Sahiden öyle.
Ne kadar istiyorsan o kadar kalabilirsin.
Size her zaman yerim var. Hiç dert değil.
Ne kadar kalacağımızı bilmiyorum.
Ne kadar istersen kal. Benim için fark etmez.
Öğretmenlik işini ne yapacağını bilmiyorum.
İstersen öğretmenlik yapabilirsin.
Almanca dersleri verebilirsin. Öğrencilerin var, çok iyi olur.
Evde işler çok yolunda gitmiyor.
Javi çok çalışıyor, bu konuyu da konuştuk.
Ama çalışmak istiyorsam birini tutmam lazım.
Ramón'a birinin bakması için çalışıyor olacağım yani.
Burada kalabilirsiniz. Ramón'a ben bakabilirim.
-İyi ama... -Ben hep yanınızda olurum.
O yüzden ne kadar gerekiyorsa o kadar kalabilirsin, sorun değil.
-Uzun zamandır mı böylesin? -Çok emin değilim.
İnsanlar ilk aylar ya da ilk yıllar zordur, diyor.
Ama üç yıl oldu.
-Birlikte yaşamak çok karışık iş. -Daha iyiye gitmedi mi?
Durum karışık.
Birbirimizi seviyoruz ama... Karışık işte.
-Ramón peki? -O iyi sanırım.
Galiba yani. Çok emin değilim.
Bana bundan hiç bahsetmemiştin.
-Telefonda nasıl anlatabilirdim ki? -Biliyorum, zor.
Hem kesin bir şey yok ama ufak ufak...
-Kötüye mi gidiyor? -Evet.
Çok tatsız...
Hadi bir duş alıp oğlanın yanına uzan.
Göreceksin, her şey yoluna girecek.
Teşekkürler.
Aşkından kaçmak gibi bir niyetim yok, denediysem de olmadı zaten
ama işte boğucu ve baskıcı olan tam da bu.
Uykuya dalması için sabırsızlanıyorum
ama başka bir şey yapmaya başlar başlamaz onu özlüyorum.
Şeytan işi.
İki suçluluk hissinden birini seçmek gibi.
Boğazımdaki yumru gitmek bilmiyor bir türlü.
Nasıldır, bilir misin? Sanki...
...ensemde daimi bir gölge var.
Sanki çözmen gereken bir sorunun olduğunda
kaybolup gidiyor, öyle hissediyorum işte.
Ama bu sorumluluk hissi hiç kaybolmuyor.
Böyle olacağını tahmin etmemiştim.
İşler tıkırındayken ters bir şeyin olmasından korkuyorsun.
İşler her an sarpa sarabilir.
Daha küçükken uykuya daldığında her an kalkıp ağlamaya başlayacak
diye korkardım.
Ağladığında sussun isterdim ve bir sonraki ağlamasını korkuyla beklerdim.
İşte sana bahsettiğim boğucu his böyle bir şeydi.
Çok uzattım, kusura bakma. Buluşmak için ararsın.
Beni habersiz bırakma.
Söylemem gerekeni söylemedim.
Buenos Aires'te, annemde kalıyorum.
Yakında görüşelim, seni çok özledim ve konuşmamız lazım.
Görüşürüz arkadaşım.
Sola, aşağıya. Sağ kolunu uzat.
Nefes ver, belini döndür.
Arkaya esne.
Kafanı yavaşça çevir.
Hayır!
Nasıl egzersiz yapıyorlar böyle?
-Arkadaşlarıyla birlikte. -Ne?
-Arkadaşlarıyla birlikte. -Hiçbir şey yapmıyor ki.
Nefesi al, sağ kol arkaya...
Nefes ver, kol öne... Gövdeni döndür.
Bu kadar jambon yeter, Ramón.
Büyükannemle gitmek istiyorum, anne.
-Ne? -Büyükannemle gitmek istiyorum.
-Şimdi olmaz. -Niye?
-Daha sonra. -Neden?
Neden şimdi gidemiyorum?
Böyle yaptı.
-Tamam ama uslu ol. -Peki.
-Bakın kimler gelmiş! -Bu nasıl yapılıyor, bilmiyorum.
Aferin sana.
Nefes al. Sol kol arkaya.
Nefes ver ve öne...
Yavaş...
Bacaklarımızı esnetelim şimdi.
Güzelce açalım.
Nefes al. Uzan.
Güzel. Nefes ver. Aşağı.
Kendini bırak.
Başını ve kollarını gevşet.
Çok güzel.
Pedal çevirmek için bir tarafa yatacağız.
-Tek bacakla yapacağız. -Pedal çevireceğiz.
İşte oldu. İleri.
-Çok güzel. -Mirta'ya dikkat et.
Arkaya.
-Şimdi? -Çarpıştık.
Şimdi!
-Gevşe. -Bisikletime dikkat et.
-Gel biz oynayalım. -Bisiklet.
Gel hadi.
Neden aldın beni?
Şimdi diğer taraf.
İleri doğru yapıyoruz.
Ben bu zamanı tatil gibi görüp dinlenmeli miyim
emin değilim.
Belki de daimi bir kriz içinde olduğumu kabul etmeliyim.
-İkisi birden? -İkisi birden.
-Cips kola kilit! -Bana kola borçlusun.
İkisinden de biraz var cidden.
Bu sonuçta gerçek bir tatil değil. Orası çok açık.
Ama şimdi annen burada olduğuna göre biraz sakinleşebilirsin belki.
-Değil mi? -Evet.
Annem beni Ramón'dan daha çok önemseyen dünyadaki tek insan.
En azından o ortalıktayken beni tümden görmezden gelmiyor.
-Ben seni önemsiyorum. -Seni yılda iki kez görüyorum.
Comechingone'la eve çıkan sensin.
Her şeyin bir bedeli var. Hem sonra kesin bir şey yok.
-Geri mi geleceksin? -Şimdilik burada kalıyoruz.
Bir şey ilan ettiğim yok, sesli düşünüyorum sadece.
Konuyu değiştirelim hadi. Kendime tahammül edemiyorum. Sen anlat.
İlgini çekebilecek bir şey var aslında.
Sana Norber'den bahsetmiş miydim?
-Norber? Norberto, baban mı? -Tam olarak o değil.
Anlayamadım?
Aslında ailedeki herkes biliyordu ama gizli saklı kalacağını düşünüyordum.
70. yaş günü partisinde kadın kılığında çıktı ortaya
ya da kadın mı oldu demeliyim...
-İnanılmaz. -Kesinlikle.
Çok cesur hareket.
Hem de nasıl.
-Çok da sinir bozucu. -Niye ki?
Yani ben onu her türlü desteklerim.
Sonuna kadar da savunurum, canı ne istiyorsa yapabilir.
Ama bir arkadaşıma da içimi dökemeyeceksem bana ne kalır?
-Hiçbir şey. -Hiçbir şey.
Ona, "Yat gezisine çık, barlara git, ne istiyorsan yap." derdim.
Ama yeğenlerinin ve torunlarının önünde?
-Çok olurdu. -Ben katılmıyorum aslında.
Çok asi bir davranış olurdu.
O çocuklar dünyada her türlü şeyin olduğunu biliyor olmalı.
Benim görüşüm tabii. Bence şok da olmazlardı.
Açık fikirlilerdir.
Yaşlı ve peşin hükümlü olan biz olduğumuzdan biz şok olurduk.
Bilemiyorum.
-Güzel olmuş muydu bari? -Kim?
Baban. Güzel görünüyor muydu?
-Daha ziyade çirkindi. -Ya?
Babamın geniş sırtını hatırlarsın.
Çiçekli bir bluz geçirmişti sırtına, gerisini sen hayal et artık.
Anladım.
Gerçekten inanılmaz.
Anne!
Selam!
Merhaba annesi!
Sevgi dolu, yeni aileme ne diyorsun?
Annen inanılmaz.
Herkese böyle bir anneanne lazım.
-Akşam çıkıyor musun? -Çok istemiyorum.
Çıkmalısın! Mariana çıkalım demedi mi?
Evet. Kız kardeşinde bir parti mi ne varmış.
Gitmelisin. Toparlanmalısın biraz.
Saçını, makyajını yap, gidip insanlarla tanış.
-Öyle mi diyorsun? -Kesinlikle!
Olabilir.
Ben Ramón'la ilgilenirim.
Duş alır akşam yemeğimizi yeriz, sonra da kitap okuruz.
Geldiğinde de renk verme.
-Sorun yok. -Olabilir.
Bir düşün. Güzel bir plan, değil mi?
Nerede o?
Salıncakların orada.
Mónica'nın büyükbabası Fritz Nagraszus, I. Dünya Savaşı'ndan sonra 1920'de
Kuzey Almanya'dan geldi.
Kanada'ya gitmek istediyse de savaş sonrasında vizesi kabul edilmedi,
o da Arjantin'e gitti.
Bile isteye seçmediği bir yere, hakkında hiçbir şey bilmediği
bir ülkeye gitmişti yani.
Buenos Aires'de kırtasiye ürünleri ithalatı yapmaya başladı,
onu bekleyen kız arkadaşı Luise Österwitz ile evlenmek için
Almanya'ya döndü.
Sonra birlikte bir daha dönmemek üzere Arjantin'e göç ettiler.
Yeni evliler şehrin göbeğindeki Lavalle Caddesi,
400 numarada yaşadı.
Binanın ön tarafında Luise'nin korse ve iç çamaşırı dükkânı vardı,
arka taraf da aile eviydi.
Luise ve Fritz'in Adelina ve Gertrudis adında iki kızları oldu.
Adelina heykeltıraş oldu, Gertrudis ise anne ve ev hanımı.
Gertrudis, 20'sine basmadan Kurt Rank ile evlendi.
Rank, hoş ve fakir bir Alman spor uzmanıydı.
Kayınpederinin işi de ona miras kaldı.
Gertrudis ve Kurt benim büyükanne ve babamdı.
Nedendir bilinmez Gertrudis, ya da bizim taktığımız isimle Oma Tutti,
Arjantin'de doğmuş olmasına rağmen çocuklarını Almanca yetiştirdi.
Yine aynı garip sebepten ve büyük bir uğraşla
annem de bizi büyütürken Almanca kullandı.
Büyükannemin İspanyolcası aksanlıydı.
Sanki bu ülkede kalışı kısa süreli ve geçiciymiş gibi.
Yollarının düştüğü ülke,
kalan son günlerini geçireceği ülke olacakmış meğer.
Acaba bu duygu ona, başka hiçbir ülke kucak açmadığı için
burada sıkışıp kalan babamdan mı miras kaldı diye merak ederim.
Ailemin konuştuğu Almanca biraz yamalı bir versiyondur.
Kelimenin gerçek anlamıyla anadilimizdir aslında.
"Beyefendi peki?" "Müşteri: Bir bira."
"Barmaid: Büyük mü, küçük mü?" "Müşteri: Büyük."
-"Büyük." -"Büyük."
-Ne fark var? -Çok küçük bir fark var, zamanla anlarsın.
-Peki. -Şununla devam edelim.
-"Garson: Buyurun?" -"Buyurun?"
"Müşteri: Kahvaltı alayım, lütfen."
"Frühstück." Telaffuzu zor biraz.
İki tane "ü" var, iki kelimenin bir araya gelmesiyle oluşuyor: Kahvaltı.
"Früh", "erken" demek, "Stück" de "lokma."
"Erken-lokma" gibi düşünebiliriz yani.
Peki.
Devam edeyim.
"Garson: Kahve mi, çay mı?" "Müşteri: Çay lütfen."
Evet.
Şimdi buradaki listeyi okuyalım.
Şey, acaba biraz daha şeye yönelik çalışabilir miyiz...
Nasıl desem? Günlük kullanıma yönelik?
Yakında seyahate çıkacağım ve kendimi pek ifade edemiyorum.
-Ama bir sürü şey öğrendin. -Sayılır.
"Kahvaltı" sıkça kullanılan bir şey mesela.
Haklısınız ama...
Bu ders kitabından gidiyoruz ama biraz...
...eskimiş sanki.
Buradaki kelimelerin yarısının artık kullanılmadığını siz söylemiştiniz.
Bölgesine göre değişir.
Ama sen ne öğrenmek istiyorsan söyle, dersi ona göre planlarım.
Ne bileyim, barda biriyle sohbet etmek ya da yol sormaya yönelik mesela...
-Bar olayını merak etme. -Peki.
Hiç değilse Bavyera için.
Neyse, devam edelim.
-İçeceklerin üstünden geçelim. -Tamam.
-"Çay mı içersiniz, kahve mi?" -"Çay mı içersiniz, kahve mi?"
-"Bira mı içersiniz, şarap mı?"
"Bira mı içersiniz, şarap mı?"
-"Kahve mi içersiniz, süt mü?" -"Kahve mi içersiniz, süt mü?"
-"Kola mı içersiniz, bira mı?" -"Kola mı içersiniz, bira mı?"
"Portakal suyu mu içersiniz yoksa elma suyu mu?"
"Portakal suyu mu, elma suyu mu?"
"Portakal suyu mu içersiniz, elma suyu mu?"
"Bira mı içersiniz, şarap mı?"
-Gürültü için kusura bakma. -Sorun değil.
-Kahve mi içersiniz... -Oğlunuz mu?
Evet.
-Adı ne? -Ramón.
Çok tatlıymış. Pardon.
-"Kahve mi içersiniz, çay mı?" -Evet. -"Kahve mi içersiniz, çay mı?"
-"Konyak mı içersiniz, viski mi?" -"Konyak mı içersiniz, viski mi?"
Bugünlük bu kadar yeter.
Beni görmüyor.
Pekâlâ.
Kusura bakma.
Senin gibi oraya gidip öyle bir hayat sürmek
benim de içimden geçiyor, inan.
Bir anlamda herkesin rüyası bu.
Plajdaki tane mısır standı, ormandaki kulübe.
Ama orada ne yapabilirim ki?
Yani hayatımı nasıl kazanırım?
Doğada her şey olduğu gibidir.
Yoruma ya da fikirlere yer yoktur.
Ağaç ağaçtır, çiçek çiçektir, limon da limondur.
Hava ya yağmurludur ya da açık.
Tabiatın kendi döngüsü vardır, o da daha ziyade daireseldir.
Ok gibi dümdüz ilerleyen
lineer bir hatta hareket etmez.
Şehir hayatı bir fikir üstünde yükselir, salt soyutlamadır.
Sıkış tepiş, altlı üstlü yaşamıyormuşuz gibi,
sanki birbirimizi görmüyormuşuz gibi davranıyoruz.
Bir dilim soyut biftek yediğimizde ölen bir inek yokmuş gibi davranıyoruz.
"Çünkü ben öldürmedim,
hayvanı kendim öldüreceğime açlıktan ölmeyi yeğlerim."
Burada her şey fikir.
Bir ağaç bile sadece ağaç olamıyor.
Herkes ne olmasına ihtiyaç duyuyorsa o oluyor.
Soyutlama olmasına.
Burada beyanın neyse osun.
Şimdilerde burada yaptığın şey bile değilsin.
Muhtemelen nerede yaşadığın, ne yaptığın daha büyük rol oynuyor.
Bilmiyorum.
Bazı şeyleri, sırf fikirler önemli olduğu için
yaptığımızı düşünüyorum.
Soyutlamanın araçları onlar sanki.
Bravo! O hediyeyi sana kim verdi? Bakayım. Çok güzelmiş.
Bunu böyle çalıyorsun anne.
Ya?
-Gördüğün gibi... -Bir öpücük alabilir miyim? Gidiyorum.
-Öpücük ver. -Ne?
Anneye öpücük ver.
-Ne? -Uslu duracak mısın bakayım?
Büyükannenin yanında uslu duracak mısın? Öpücük.
Oh, harika. Şimdi de anne öpsün.
Zil çaldı.
-Bir bira daha kapsana! -Kapıya bakın!
Zil çaldı.
Selam. Şimdi iniyorlar.
Tamam!
Kapı!
Hey!
-İyi ki doğdun. -Sağ ol ama bugün değil.
-Mariana doğum günün olduğunu söyledi. -Geçen perşembeydi.
-Neyse artık. -Gelmene çok sevindim.
-Bu bir mucize. -23 mü oldun?
Hayır şapşal, 28 oldum. Bir tek sen yaşlanmıyorsun.
Bazen öyle olduğunu düşünüyorum.
Bebeği getirmemişsin. Onu da görürüm şanmıştım.
Onu da getirebileceğimi bilmiyordum.
Şaka yapıyordum.
-Bebekliği de kalmadı zaten. -Öyle mi?
Evet.
Her şey yolunda mı?
Dur şunu düzelteyim.
-İyi görünüyor muyum? -Evet.
Marcos geliyor mu?
Arkadaşlarıyla çıktı. Daha sonra gelebilir. Bilmiyorum.
Gel hadi.
İyi misin?
SELAM! BEN DIŞARIDAYIM
-Beni yakala, topu da yakala. -Emin misin?
-Evet. -Seni yakalayacağım.
Hayır.
-Bisikletimi de istiyorum. -Bisikletini mi?
-Evet. -Şimdi olmaz, sonra.
-Neden sonra? -Topa vur sen hadi.
Gol atacağım.
Senden alacağım topu.
Gördün mü?
Topu yakalayamadın.
Gel al hadi!
Gol.
Islandım!
Dikkat!
Gol geliyor! Dikkat!
Dikkat!
Dikkatli ol bak, vurursam düşersin.
-Bunu istemiyorum. -Götüreyim mi?
Çok ağır ama, kaldıramam.
Ee, nasıldı?
İyi.
Nasıl yani?
-Güzel geçti mi? -Geçti. Dans falan ettik.
-İyiydi yani. -Gittiğine değmedi mi?
Gidip gelmesi bir buçuk saat sürdü, değdi mi bilmiyorum.
-Ama güzeldi. -Ramón'la çok güzel vakit geçirdik.
Çok eğlendik.
Annesini de sormadı hiç.
-İyiymiş. -Değil mi?
İyi geçti yani, o yüzden yine çıkabilirsin.
-Yandı, yandı, yandı.... -Bu, ateş yakmak için değil.
-Al. -Tamam.
Bu, masaj için. Al.
Bak, alev aldı.
-Vay canına! -Bak.
Masaj için.
-Sevdin mi? -Dur, ona şunu verelim.
Bunu da ver. Bunu neden yapıyor?
Çok alev aldı çünkü.
Bak ne yapacağım... Kolyeni çıkart.
Eyvah!
-Çok duman oldu. -Evet.
Çıkarsana kolyeni.
Nasıl çıkıyor?
-Çıkmaz. -Neden?
"Avcılık ve toplayıcılık hayatının erkeksi karakteri
şeklini bin yıll içinde aldı.
Bu yüzden Lou, erkeklerin mizacının
belirsizlikte geliştiğini belirtmiştir.
Sabit orta-sınıf toplumları, erkeklerin adaptasyonuna mani olurken
daha zeki olan ve medeni, yerleşik ortamda çalışıp yaratma
özelliğine sahip kadınları kayırır.
Erkeklerin, gerçekte zayıf, istikrarsız ve güvenilmezken
korumacı ve güvenli bir imaj çizmek suretiyle
kadınları kazanmaya çalışması hiç de küçük bir ikilem sayılmaz.
Bazı erkeklerin kendinden emin dili, kuyruksokumundaki kesik kuyruğu hatırlatır.
Erkeklerin, kendilerini rahat hissettiği avcı-toplayıcı toplumdan kalma
primitif evrimin gülünç bir kalıntısıdır.
Ayrılmadık.
Yani şu an fiziksel olarak ayrıyız ama...
Bilmiyorum.
Sanırım biraz ayrı kalmaya ihtiyacımız vardı.
Böyle karar verdik.
Evet, Ramón'la birlikte bir süreliğine anneme geldik.
Ziyarete.
Sen kendin söylemiştin. Sınıra dayanmıştın, yorgun düşmüştün.
Belli ki unutmuşsun.
Hayır, mutlu değilim.
Ama... sakinim.
Sahiden sakinim.
Evet.
Gayet iyiler.
Evet.
Annemle onunla Almanca konuşuyor.
Evet, Almanca.
O da ona İspanyolca cevap veriyor.
Ama onu anlıyor. Annemin her sorusuna cevap veriyor.
Çok komik.
Seni tabii ki özledik!
Ramón seni soruyor, ona eve döneceğimizi söylüyorum.
Evet.
Elbette döneceğiz.
Evet.
İşin nasıl gidiyor? Her şey yolunda mı?
Berlin'i seçtim çünkü Almanya'nın en çirkin şehri olduğunu
ve en az Alman şehri olduğunu duydum.
Aslında bazıları bunu derken kimileri de tam tersini söyledi.
En Alman şehridir, dediler.
Alman olan her şeyden büyülenmişimdir.
Bu olumlu mu yoksa olumsuz bir büyülenme mi, henüz bilemiyorum.
Hayranlık mı, yoksa tiksinti mi?
Bunu anlamak için oraya gideceğim artık.
Yahudi'yim, İsrail'de de bulundum.
Ağlama Duvarı'na gittim.
Dilek dilerken kalabalık yüzünden dikkatim dağıldı.
Çünkü çok gençtim.
Ama içimde bir şeyleri harekete geçirdi.
İyileşmek için...
ya da bunu daha iyi anlamak için Almanya'ya gitmem lazım.
Berlin'e.
Kampları görmek istemiyorum.
İnsanların sürgün edilmeden önce yaşadıkları şehri görmek istiyorum.
Müzeleri değil.
Berlin yoğun bir şekilde bombalandı, büyük kısmı yeniden yapılmadı.
Binaların arasında bir sürü açık alanlar olduğunu duydum.
Eskiden evler varmış orada, şimdi sadece çimen ve grafiti var.
Hiç bina yok.
O yaraları da görmek istiyorum.
Birbirlerinden ayrı düşmeden önce, herkesin yurttaş olduğu
o yeri görmek istiyorum.
Tarihsel zamanın dünyanın her yerinde aynı olduğuna inanmıyorum.
O eşzamanlılık ve artzamanlılık birbiriyle kesişmiyor,
üst üste biniyorlar.
Geçmiş ve gelecek aynı anda oluyor.
Ayrıca hepimiz evrimin aynı noktasında değiliz,
evrim varsa tabii.
Berlin gibi,
çok büyük tarihî anlarla kuşatılmış şehirlerde bunu hissediyorum.
Geçmiş ve gelecek,
şimdiki zamanda birleşiyor.
Her şeyin tekrar tekrar olduğu
bir araf sanki.
Anlamana gerek yok, günün belli bir ânından bahsediyor.
Günbatımı.
-"Abend." -"Abend." Evet.
Bundan daha Alman bir kelime gelmiyor aklıma.
İspanyolca'da bunun için ayrı bir kelime yoktur.
Şey gibi...
...geç öğleden sonra ya da erken gece.
-Akşam. -Akşam, evet.
Şu anda ne diyor?
Günbatımından, güneşin batmasından söz ediyor.
Dünyanın kırmızıya çaldığı zamandan.
Penceresinden ışık geliyor.
Göğsü kabarıyor.
-Ne zaman gidiyorsun? -Salı.
Güzel.
-Dersler işe yaradı mı, haber verirsin. -Tabii.
-Aklıma bir şey takılırsa mesaj atarım. -Oldu.
-Bira ister misin? -Nasıl?
Dışarıda bira içip laflamaktan bahsediyorum.
Olur. Bir bakayım...
-Tamam, biraz vaktim var. -Güzel.
Şimdi mi içecektik, sonra mı?
Şimdi tabii de annemi Ramón konusunda bilgilendirmediğimi hatırladım.
-Yakın bir yere gidebiliriz. -Tamam, mekânı sen seç.
Önce bir anneme sorayım da...
Ramón'un babası var mı?
-Yani tabii vardır da... -Tek ebeveynim, onu mu soruyorsun?
Hayır, değilim. Bir babası var. Erkek arkadaşım.
Córdoba'da yaşıyoruz.
-Ne yapıyorsun? -Bilmiyordum.
Denise bahsetmiştir diye düşünmüştüm.
Hayır, sadece bana Almanca dersi verebileceğinden söz etti.
Doğru. Neden bahsetsin ki zaten?
-Selam. -Hadi bakalım.
Şu anda bir kriz yaşıyoruz, o yüzden annemin yanına geldik.
Anlıyorum.
Kapı araladığım falan yok. Genel bir kriz yaşıyoruz.
Tabii.
Ama... tatlı birisin.
Seni öperdim ama henüz o aşamaya vardık mı bilmiyorum.
Bilmiyorum.
Evet.
Ramón'un doğumundan beri, babası haricinde
başka birini öğmedim hiç.
Ramón'un annesi olup başka bir adamı öpmek garip geliyor.
Bir şey demezdi ama ben... Ben tuhaf hissederdim.
Açık bir ilişkiniz mi var?
-Kiminle? -Erkek arkadaşınla.
Hayır. Neden?
Bir şey demezdi dedin de...
Evet de ben Ramón'u kastettim.
Pardon, karıştırdım.
Senin ilişki durumun ne? Yani sormamın sakıncası yoksa...
Bir süredir biriyle çıkıyorum, çok da hoşlanıyorum
ama ciddi bir ilişki istemiyorum, şimdi de bu seyahat var falan...
Anladım.
Biz başladığımızda seyahatimi planlamıştım zaten.
En başından beri biliyordu yani.
-Ama yine de yakınlaştık. -Bilemezsin gerçi.
Bilemezsin tabii de kimseyi özlemek istemem açıkçası...
-Ya da birisi beni beklesin de istemem. -Evet, beklemek çok tatsız.
Berbat.
Ben trenimi kaçırmayayım.
-Geç oldu. -Biz de seninle gelelim.
-Ramón! -Gerek yok.
Tabii, haklısın.
Canım benim.
Görüşürüz Ramón. Güle güle.
-Çak bakalım. -Çak bi' beşlik. Hadi.
Üç, iki, bir.
Vur bakalım. Süper!
Görüşürüz.
Güle güle. Affedersin.
-Güle güle. -Başka bir bahar artık!
-Hiç bilemezsin! -Hiç bilemezsin!
Anneannenin yanına mı gidiyoruz?
-Hayır. -Hayır mı?
-Hayır. -Hadi yürüyelim biraz.
Neyden korktuğumu tercüme etmeyi öğrenmeliyim.
Çünkü korku ve arzu çoğunlukla aynı şey olup çıkıveriyor.
Üstelik aynı kararlılıkla.
Beni korkutan ve benim bir parçam olan şeyleri hatırlıyorum.
Annemle olmamak, doğum günü partilerine gitmek, otobüse binmek,
seks yapmak.
Bu saydıklarım beni korkuturdu, sonunda da bana boyun eğdirdi.
Korku da aptal değil hiç şüphesiz.
Az şey, arzularınızı tatmin etmek kadar akıl çelicidir.
Böyle düşündüğüme göre,
artık hiçbir arzumun olmamasından ötürü özgür hissetmeli miyim,
yoksa arzum aslında nereye konacağını bilemeyip
çılgınca oradan oraya mı savrulmakta?
Bilmemek nimet mi, lanet mi?
Ailemde kimse çok cesur değildi.
Kimse dünyayı değiştirmeye kalkmadı
ya da hiç değilse onları bir kahramana dönüştürecek bir durumda kalmadı.
Çoğu işçiydi,
birkaçı da sanatçıydı...
Vakitsiz ölümler ve bir intihar oldu,
kimse suç işlemedi, birkaç ikiz vardı.
Sıradan bir aile olduk hep.
Ama kayıt tutmaktan hiç vazgeçmedik.
Kimin için?
Farklı kıtalardaki akrabalar için mi?
Ya da arkadan gelen bizler için mi?
-Bunu kardeşin mi yaptı? -Evet.
-X-ışını yok. -Alarm yok.
-Dokunabilir miyim? -Tabii.
Evet, tekrar etmelisin.
Ve aramak lazım...
Kesinlikle.
-Kabloyu bırakmışlar. -Uzatma kablosunu.
-Şu adam biraz korkutucu. -Evet.
O ellerden biri onun değil.
Bu mu? Mavi olan?
-Kendini bu kadar adadığını bilmiyordum. -Evet, yıllar oldu.
Cesur bir hareket diyeceğim ama tam anladığımdan emin değilim.
Anlamakla bir ilgisi yok.
Belli bir anda ne hissettiğinle,
sende kalan duyguyla alakası var.
Organları dışarı çıkmış kadın tablosu...
Sahiden sevdim.
Yani bende yarattığı histen bahsediyorum.
Ama bir şeyi sevmek illaki olumlu olduğu anlamına gelmiyor.
Öyle. Yani çirkin bir şeyi de sevebilirsin.
Güzel her zaman hoşa gidecek diye bir kaide yok.
Sanırım öyle.
-Marcos geliyor mu? -Sanmıyorum.
Sergilerle, bilhassa da açılışlarla arası yok pek.
Onu görmek isterdim.
-Genelde dışarı ayrı mı çıkıyorsunuz? -Neredeyse her zaman.
-Güzel bir şey mi? -Hoş bir çizgi.
Çizginin bir tarafında bağımsız bir çiftiz.
Kendimize ait bir alanımız var.
Ama diğer tarafta, neredeyse bir çift bile değiliz çünkü...
...çok fazla özerklik var.
Her zaman hoş bir çizgidir.
Daima.
Bazen başka insanlarla bir araya geldiğimizde
Marcos hiç duymadığım bir hikâye anlatır.
Bana anlatmamış olduğu için şaşırırım ben de.
Hikâyeyi daha önce tanık olmadığım bir hevesle anlatır üstelik.
Seni anlıyorum.
Denkleme bir de çocuk ekle. Elveda bağımsızlık.
Ta ki...
Ta ki ayrılana kadar, evet.
İşte o zaman ne zaman annesin, ne zaman değilsin belli olur.
Anladım.
Bazen Marcos'u tanımadığımı bile düşündüğüm oluyor.
-Neden? -Sanki...
Optik bir yanılsamaya denk.
Yakınına girdikçe görmen zorlaşıyor.
Hatlarını algılamakta zorlanıyorsun.
Onu o kadar sık görüyorum ki artık onu hiç tanımıyorum.
Javier beni utangaç biri yaptığı fikrini düşündüm geçen gün.
Aramızdaki yakınlığın bana ket vurduğunu.
Sadece cinsel yakınlık değil, genel olarak yakınlık.
Bilemiyorum.
Pek tanımadığın birini romantize etmek daha kolay.
Yeni tanıştığın birini.
Daha teklifsiz olabiliyorsun, arzunu yansıtıp
kendinin hangi hâlini göstermek istiyorsan gösterebiliyorsun.
Ama bu çok uzun sürmüyor.
Hayır.
Ne haber? Neler yaptın bakalım?
-Ne anlamda? -Gönül işleri.
Birkaç macera sadece. Kalbim yok benim.
Boş vermişlik üzerine bize ders vermelisin.
-Demek bu işlerle uğraşıyordun. -Evet. Daimi egzersizim.
Değiyor mu bari?
Kesin bir şey diyemem, biraz daha zaman lazım.
-Ayrılıyor musunuz? -Ben mi?
-Sanmıyorum. Emin değilim. -Evet mi, hayır mı?
Bilmiyorum. Hayır herhâlde.
Açıkçası hiçbir fikrim yok.
Aydınlanma ânımı bekliyorum, hızlı karar almak istemiyorum.
-Benimle olgunlaşacaksın o zaman. -Seninle mi?
-Evet. -Delirdin mi?
Biraz hastalıklı bir şey olmaz mı, kız kardeşimin yakın arkadaşısın.
-Muhtemelen olur. -İğrenç!
Almayacaksan elleme.
O ne demek?
Kızlar, hayır ya, enseste girer bu!
-Kıskanma yahu. -Çekil üstümden sapık.
İkile.
LED ışık kullanıyorum, çok memnunum.
-Çok hızlı büyümüyor. -Evet, filizler henüz küçük.
Ama LED ışıkla sodyum ışığı birlikte kullanmayı planlıyorum.
Bir de öyle deneyelim.
-Hâlâ içiyor musun? -Evet.
-Evet mi? -Evet.
Zil zurna olursam söyle.
-Tamam, birbirimize haber verelim. -Tamam.
Işığın etkisini arttırıyor.
Sadece bunları da deneyebilirsin.
-Ama aynı sonucu almazsın. -Benim balkonum sahiden güneşli...
Den, Romi senin şeyi çok beğendi...
-Neyi? -Yaptığını.
O kadar da değil.
Evet, fark ettim.
Rahatsızım, stresliyim Rahatsızım, stresliyim
Omzumun üstünde bir baş yok
Kaybettim onu bugün
Başımı bugün kaybettim
Mideye indirecek içkim var
Umarım biraz dinlenirim
Dışarı çıkmak istemiyorum Kendime gelmek istemiyorum
Çok iyi bildiğim O yere de gitmek istemiyorum
Bugün ve yarına Gömdüm kederlerimi
Elimden iş gelmez
Beş kuruş etmem
Bilmem ki ne yapmalı
Ortadan kayboldum Kendimi uyuşturucuya verdim
Şaka be şaka, para ne gezer bende? Palavraydı o sıktığım
Serbest vezin olan kısım çok iyi.
Hepimizin bildiği bir şarkı söylesene.
-Mesela? -Bilmem.
Bir tanesini söyle işte.
Ona şey yazmış, "Seni görmek için okyanusu aşacağım."
Çok anlamsız, coğrafya bilgisi sıfır herhâlde.
Marketten bir şey isteyen var mı?
-İyi misin? -Evet, su almaya gidiyorum.
-Hemen dönerim. -Tamam.
"Okyanusu aşacağım."
-Mutlu yıllar sana! -O ne öyle?
Mutlu yıllar sana, Romina!
-Mutlu yıllar sana! -Söndü.
Teşekkürler. Bu müthiş pastayı kim yaptı?
-Ramón. -Ramón mu?
-Harika. -Üflemek istiyorum.
Muhteşem!
Bir daha söylememiz gerekiyor.
Çabuk.
Mutlu yıllar... Çabuk hadi.
Mutlu yıllar sana
Bravo!
Hemencecik söndürdün!
-Kimin doğum günü? -Pastadan istiyorum anne.
-Bıçağı mı unuttun? -Hay aksi.
Bak Ramón, ne buldum.
Bak.
Ne?
Tanıdın mı?
-Ne zaman çekildi bu? -Tutti o, değil mi?
Tutti değil mi?
Bu sensin, Ramón.
Hayır. Oma Tutti o.
-Bu Ramón mu? -Hayır, Oma Tutti.
Oma Tutti.
-Bu annen mi? -Galiba.
-Kız kardeşi mi? -Annesi mi? Hayır, değil.
-Büyükannem. -Annenin anneannesi.
Nerede oturuyorlar?
Bankta oturuyorlar, kutu gibi bak.
O benim annemin annesi.
Onun annesi, benim anneannem.
Senin de büyük büyükannen.
-Ben araba istiyorum. -Tamam, araba istiyor.
Peki. Hangisini? Sarı? Kırmızı? Mor?
-Hangisi? -Hangisi olsun?
-Sarı. -Sarı.
-Ne hoş bir hatıra. -Kapıları da açılıyor.
Kapıları açılıyor. Gördün mü?
-Sürebilir miyim? -Evet.
-Bak, Romina. -Sürüyorum.
Ay, bu çok...
Büyükannenin dükkânı.
Harika.
Dikkatli ol.
Çok fazla şey var.
Gel otur şöyle.
-Otur buraya. -Neden?
Orada saklanabilirsin.
-Bir, iki... -Anne seni saklayacak.
Bir, iki ve gitti...
Güle güle! Ramón gitti.
-Ramón nerede? -Ramón?
-Gitti mi? -Ramón nerede?
Ramón?
Bir ayakkabı buldum.
Şuraya mı otursam?
Burada bir araba var.
Şöyle koyayım. Bak burada ne varmış...
-Bu küçük oğlan kim? -Arabayı istiyorum!
-Tamam, peki. -Babamın arabası.
Öyle istedi.
Sahiden seçme şansım var mı?
Ve bedeli nedir?
Benim için hangi senaryo doğru?
Ya da bizim için?
Diğer insanların hayatlarını etkileyecek kararlar omzumda birer yük.
Yıllardır parasızlık ve kararsızlıktan köşeye sıkışmanın verdiği his.
Şimdi daha da beter durum. Başka birinin despotuyum artık.
Yakında olmam mı onun için iyi, yoksa uzakta olmam mı?
Yakına girince görmek zor oluyor.
Anneliğin en iyi saklanan sırrıdır: Mutlak ve tam zamanlıdır.
Hiç çıkışı yoktur. Suçluluktan suçluluk beğenirsiniz.
Kalmak, gitmek, almak, vermek.
Kural koymaya zorlanmak.
Çoğu kuralın nasıl da gelişigüzel olduğunu görmek,
ancak onları yine de koymak.
Sebepsiz yere.
Sırf öyle istediğimden.
Çünkü tembelim ve ortalığı toplamak istemiyorum.
O yüzden dünya dönmeye devam ediyor.
Henüz gelmeyenler için.
Muhteşem bir manzara.
Emlakçıyla birlikte ilk geldiğimde,
çok korkunç bir duvar kâğıdı vardı.
Doğruca jaluziye gitti, yukarı kaldırdı ve dışarı çıktık.
Hiçbir şey demedim ama burada yaşayacağımı biliyordum.
Diğer apartmanlara da baktım ama bu ilk görüşte aşk oldu.
-Şunlar tipa mı? -Ne?
Ağaçlar.
Ağaçlardan hiç anlamam.
Tükürüyorlar mı?
Terledikleri bir dönem var, evet ama hiç "tükürmek" olarak düşünmemiştim.
Tipa o zaman onlar.
Senin bahçen var mı?
Evde mi?
Hayır, bahçe yok ama tepelik yerde yaşıyorum.
Seviyor musun?
Evet.
Annemle arkadaşlarımı özlüyorum ama izole yaşamayı seviyorum.
Yani buradan ve herkesten uzakta.
Şeyle birlikte zor olmuyor mu?
-Ramón!la mı? -Evet, Ramón'la.
Affedersin.
Evet, biraz.
Ama burada da farklı olmazdı.
Şu an çoğu işi annem yapıyor
ama burada yaşıyor olsaydık da sürekli onunla olamazdım.
Ama sana yardım eden birileri olurdu.
-Ben mesela. Ona bakardım. -Öyle mi?
Evet.
Bebek bezi değiştirebiliyorum.
Üç yaşında artık.
-Bez kullanmıyorum. -Daha da iyi.
Maté alabilir miyim?
Geçen gece kaçtın.
Özür dilerim.
Seninle alakası yoktu.
-Yine de kaba bir davranıştı. -Açıklamak zorunda değilsin.
Çok içmiştim, sarhoş olduğumu da fark etmedim.
Öpücük güzeldi ama. Hatırlıyorum.
Öyle mi?
Güzeldi, değil mi?
Evet, çok hoşuma gitti.
Ama durum biraz karışık. Onu da düşün.
-Mariana'nın kız kardeşi. -Yani?
Bilmem ki. Yaşlı lezbiyen kadın, arkadaşının kız kardeşiyle yiyişiyor.
-Yaşlı lezbiyen sen misin? -Evet.
-Gerçek bir hanımefendi. -Ben kimsenin hanımı değilim.
-Nasıl yani? -"Kimsenin hanımı"?
María Luisa Bemberg'in filmi.
Klasiktir. Şakaydı, neyse.
Yine öpüşelim mi?
Şimdi mi?
Hayatımın iyi bir döneminde olduğum söylenemez.
Öyle mi dersin?
Ölüm olmasaydı her şey karman çorman olurdu.
Japon bir kadın yazar böyle demiş.
Ölüm, hayatı örgütler.
O yüzden bu bizim devrimimizdir.
Anne olmayacak, ne olmak istediklerini görecek kızların devrimi.
Ölüm biz kadınları örgütledi, bizi bir araya getirdi,
bizi yakınlaştırdı.
Şimdi bunu söylüyoruz.
Buna devrimimiz demeyi, kızların devrimi demeyi seviyoruz.
Tanrı bizi yetiştirmiyor ve bizi ölüm bir araya getiriyor.
Ancak biz artık bir yığın ceset olmak istemiyoruz.
Biz daha ziyade yaşayanlar kabilesi olmak istiyoruz.
Böyle adlandırmak hoşuma gidiyor: Kızların devrimi.
Bunu, daha ileriye taşımamız için annelerimiz, büyükannelerimiz başlattı.
Erkekler de eşlik edebilir.
Hiçbir şey için rol yapmak zorunda değilsiniz artık.
Bize katılabilirsiniz.
Ama açgözlü davranmayın, bizden daha fazlasını almayın.
Sadece yanımızda yürüyün, az şey değil bu.
Zaten büyük olan birinin arkasında büyük olmanıza gerek yok.
Bu zihniyeti istemiyoruz.
Kelimelerle kurtarılması gereken, başkasının arkasına saklanmış
yoksa kimsenin görmeyeceği insanları.
Erkeklerin anladığı şekliyle bir güç istemiyorum.
O şartlarda bir güçte gözüm yok.
En başa dönmek istiyorum, hayatın ve kaosun hüküm sürdüğü
soruların başka bir soruyla cevaplandığı
yeni bir gidişat istiyorum.
Geçen gün Athena'nın
babası Zeus'un kafasından doğduğunu okudum.
Çünkü ona hamile kalan annesi Metis'i yemiş.
Athena sadece annesiyle birlikte babasının karnında ölmüyor,
hayatta kalıp babasının kafasını ikiye ayırırken
babasını da bir anneye dönüştürüyor.
Bu, kızların devrimi değilse nedir?
Bahçecilik mi çalışıyorsun?
-Ne yapacaksın? -Ne zaman?
Ramón konusunda ne yapmak istiyorsun?
-Okul mu, yoksa başka bir şey mi? -Okul?
Bilmiyorum hiç. Neden ki?
Bir karar vermemiz lazım. Çocuk başkalarını da görmeli.
Başka çocuklara, başka insanlara ve başka şeyler öğrenmeye ihtiyacı var.
Bir noktada okula gidecek zaten ama daha çok küçük.
Evet, öyle.
Kendi grubu, kendi arkadaşları olmalı.
Sadece bizimle olmak yetmez, başka şeyler de öğrenmeli.
Bilmiyorum.
Onun için en iyi olan ne, bilemiyorum şu an.
Ne hissediyorsan odur. Sen onun annesisin.
Kesinlikle, o yüzden bir fikrim yok ya.
Ama öğreniyoruz. Çocuklarımız için en iyi olanı bulmaya çalışıyoruz.
Bilmiyorum. Bazen keşke babası olsaydım diyorum.
Sen onun hem annesi hem babasısın, o yüzden...
Onun için en iyi neyse, ona karar vermelisin.
Onun için en iyisini kim biliyor? Bunu neden biri bilsin ki?
Ne hissediyorsan onun için en iyisidir, daima onun için en iyi olanı yapacaksın.
Eğer her şey yolunda giderse ne âlâ ama niyetin...
Evet, insanın tek umudu, niyetin içindeki sevgiyi hissetmesi.
-Tabii ki. -Bundan fazlası değil.
Elbette.
Onun da mutlu olduğunu göreceksin.
Bizim haricimizde başka çocuklarla, öğretmenlerle tanışacak.
-Biz öğretmen değiliz. -Onun gözünde onlara benziyoruz.
Başka insanlardan da bir şeyler öğrenebilir.
Bana katılmıyor musun?
-Hiçbir fikrim yok. -Bir karar vermelisin.
Senin için, çocuk için, herkes için en iyisi bu.
Kötü bir yerde olduğumuzu mu düşünüyorsun?
Çift olarak mı, ayrı ayrı mı?
Bu olasılıkları düşünmemiştim.
Birlikteyken yani ama belki de kendi başımıza nasıl olduğumuzu sormalıyız.
-Belki de sormamalıyız. -Belki de.
Aramız o kadar kötü mü?
-Sanmıyorum. Benim için değil en azından. -Değil mi?
-Değil. -Değil.
-Kötü hissetmiyorsun gibi görünüyor. -Kötü hissetmiyorum çünkü.
Yeni hayat tarzından ötürü biraz stresliyim ama odaklandım.
Evet, odaklanmışa benziyorsun.
Demek sorun benim.
Bilmiyorum.
Olabilir çünkü.
Gecikmiş postpartum depresyonum olabilir.
İki yıl önce olmayan şey şimdi oluyor.
Kim olduğumu, ne yapacağımı, nasıl davranacağımı bilmiyorum.
Durum o kadar ciddi mi? Ramón'la çok mutlu gibisin.
Kesinlikle.
Hatta geçen gün sevgisinin beni boğduğunu hissettiğimi söyledim.
Aşırı sevgi, tahammülfersa bir şeydir.
Kusursuz bir ekibiz biz. Çok iyi partneriz.
Ama...?
Ama... Burada herkes şunu dememi beklerdi sanırım,
"Ama beni görmüyorsunuz",
ama bunu söyleyecek olduğumda kendimi görmediğimi fark ediyorum.
Kendimi göremiyor, kendimi okuyamıyorum.
-Annelikten mi? -Bilmiyorum.
Annelikle de ilgili kesinlikle. Ama muhtemelen tek sebep de bu değil.
Ya sorun yaşımsa, 40'larıma yaklaşmamsa?
Bilmem, olabilir. Orta yaş krizi mi yani?
Babam orta yaş krizine girdiğinde çocukları lisedeydi.
Bunalımda olduğu için onunla dalga geçmiştim.
Muhtemelen hayatının yarısına geldin sadece, diye yazmıştım ona.
Belli ki öyle değilmiş.
Orta yaş bunalımı klişesi çok iç karartıcı.
Sizi belli bir konuma getiren bir dolu kararı aldığınız
ve son âna kadar böyle mi olacak diye merak ettiğiniz bir nokta.
-Öyle mi peki? -Ne?
-Biz mesela. -İkimiz mi?
Bilmem. Sen ne diyorsun?
Ne olacaksa olacak.
Ama bizi ne bekliyor, bu iş nasıl gelişecek,
aramızda başka ne olacak, bilmek isterdim.
Beni şaşırttın açıkçası. Tüm bunlardan bıktığını sanıyordum.
-Senden mi? -Birlikte yaşamaktan.
Hayır. Kapalı kapılar ardında hepimize bıkmışız gibi gelir.
Yalnız yaşasaydım bıkmış gözükürdüm ama tanıklar olmadan.
Her zaman tanıklar sorun, değil mi?
Tanıklar her zaman sorun.
Belki de bu durumu biraz daha keşfetmeye ihtiyacımız vardır.
Ama dediğim gibi, göremiyorum, zihnimde canlandıramıyorum.
Bizi mi?
İlk başta kendimi.
Benimle birlikte diğer her şeyi.
İyi ve dengede miyim, yoksa tümden bunalımda mıyım, bilmiyorum.
İşte durum bu denli vahim. Hâlimi nasıl yorumlayacağımı bilmiyorum.
Sanki sağlık parametrelerim değişmiş de ben ayak uyduramamış gibiyim.
Bana iyi gelen ne?
20 yaşına kadar başkalarının kararlarına bağlısın,
senin adına verdikleri karara.
30'a kadar da onları teyit etmeye ya da görmezden gelmeye çalışıyorsun.
Sonra da teyit ettiğini yeniden teyit ediyorsun,
ya da görmezden geldiğini yeniden görmezden geliyorsun.
Kendimi onun doğum günü partisinde görüyorum
ve o bebeği tutan anne olduğuma inanamıyorum.
Annemin beni tutarken çekilmiş fotoğraflarını anımsatmıyor bana.
Benim için o kesinliğin ve kararlılığın bir fotoğrafıydı.
Şimdi anlıyorum ki olabileceği son şeymiş meğer.
O fotoğraf sadece bir olasılığı, uçucu bir ânı yakalamıştı.
Onu anneliğe dair bir imaj yapan şey, bağlam.
Bizim yorumumuz, bizim görüşümüz. Görüşümüz her şeydir.
Ne yapacağız?
Bazı şeylerin, yakına girince nahoş görünmesini nasıl önleyeceğiz?
YENİDEN