Is het klimaat echt aan het veranderen?
Niet alleen in ons land, Bill.
Er zijn veel bewijzen die aantonen dat het klimaat opwarmt.
En dat gedurende de 20ste eeuw in de hele wereld.
De mens verandert het klimaat onbewust met al zijn afval.
Als de vervuiling niet beperkt wordt, zal de Aarde opwarmen
en zullen de ijskappen stilaan smelten.
De temperatuur van de atmosfeer zal misschien meer stijgen
dan ooit sinds de laatste ijstijd.
Uit de bewijzen blijkt heel duidelijk
dat het broeikaseffect ons klimaat verandert.
Al tientallen jaren zijn wetenschappers het erover eens
dat de klimaatverandering echt is en een dreiging vormt voor de mens.
Om de problemen op te lossen, moeten we over de grenzen
en over de generaties heen gaan werken.
Op de klimaattop in Rio de Janeiro van 1992
werd er al internationaal samengewerkt aan een groot probleem.
175 landen tekenden een overeenkomst voor de toekomst.
Minder streng dan gehoopt, maar de toekomst zou veel uitwijzen.
Sinds 1995 wordt de klimaattop jaarlijks gehouden
om de koolstofuitstoot te verminderen.
In Japan bleef het overleg over het klimaat maar duren.
Er werd zonet een historisch akkoord bereikt
rond het klimaat, maar toch zijn er al twijfels.
Grote vervuilers als India en China hebben niet getekend.
Ondanks alle mislukte onderhandelingen en overeenkomsten
bleven particulieren, bedrijven en universiteiten de druk opvoeren.
Heel wat mensen kwamen op straat.
En hernieuwbare energie groeide.
Zoek een baan in de schone energie, daar zijn veel mensen nodig.
In 2015 kwam de hele wereld samen in Parijs.
Na twintig jaar werd er een historisch akkoord bereikt
en ondertekend door bijna elk land ter wereld.
Dit is een nieuw hoofdstuk van hoop voor zeven miljard mensen.
De klimaatopwarming stopt niet,
maar het is al heel wat dat iedereen aan de uitstoot wil werken.
Dit is de beste kans om onze planeet te redden.
landen sluiten historisch klimaatverdrag in Parijs
1 juni 2017
Het is mijn taak om Amerika en alle inwoners te beschermen.
En daarom zal Amerika zich terugtrekken
uit het klimaatverdrag van Parijs.
Ik ben verkozen om de inwoners van Pittsburgh te vertegenwoordigen.
Niet die van Parijs.
PARIS TO PITTSBURGH
Het is namiddag en ik zit in deze kamer.
Ik kijk naar mijn mobieltje en krijg een melding.
'Ik vertegenwoordig de inwoners van Pittsburgh, niet die van Parijs.'
Ik heb het twee keer gelezen en ben naar de stafchef gegaan. Pittsburgh?
Hij wist niet waar ik het over had.
Ik heb in een tweet gezegd dat Pittsburgh wel in het verdrag bleef.
Nadat de president uit het klimaatverdrag gestapt was,
kwamen duizenden mensen in Pittsburgh op straat om het klimaat
als stad in eigen handen te nemen.
We wilden laten zien dat je de wereld ook op lokaal vlak kunt veranderen.
Burgemeester Peduto tekende een document
waarin de stad verklaart dat ze het verdrag zal blijven volgen.
Het was niet enkel in Pittsburgh, maar doorheen het hele land.
Er is een hele beweging op gang gekomen die blijft vasthouden
aan de strijd en zo tegen Trump ingaat.
Honderden steden, staten, universiteiten en bedrijven
sloten de rangen om het verdrag van Parijs te volgen.
Burgemeesters en gouverneurs zijn hier samen
om de nodige stappen te zetten voor het klimaat.
Ze willen de grootste problemen rond uitstoot aanpakken.
Mensen zich anders laten verplaatsen,
anders te bouwen, voedsel te telen en elektriciteit op te wekken.
Elektriciteitscentrales gaan dicht, groene energie levert werk op.
De economie groeit, de uitstoot daalt.
Ondanks de woorden van de president werken we aan hernieuwbare energie.
In Pennsylvania zijn er meer banen in hernieuwbare energie
dan in steenkool, gas en olie samen.
De president heeft het mis. Dit is geen nulsomspel
waarbij we moeten kiezen tussen het milieu en de economie.
We kunnen voor een combinatie gaan.
De Amerikaanse overheid heeft zich teruggetrokken uit het verdrag,
maar de Amerikanen zijn wel vastberaden.
En daar kan Washington niks aan veranderen.
De oplossing is er, maar er is geen tijd te verliezen.
Iedereen merkt wat klimaatverandering doet. Van Iowa tot Florida.
De verandering komt er niet aan, ze is er al.
Miami, Florida
Ik ben opgegroeid in Miami.
Toen ik tien jaar was, ging ik voor het eerst surfen.
Toen ik in het begin naar dit strand kwam om te surfen,
duurde het een eeuwigheid voor je over het zand in het water was.
Als ik hier nu kom, sta ik steeds weer versteld
van hoe dicht het water nu al bij South Beach komt.
We zullen ons moeten aanpassen aan die sterke getijden.
De klimaatverandering wacht niet op de toekomst, die is er nu al.
Vooral in het oosten van ons land en aan de Golfkust
waar het zeeniveau nog sneller stijgt dan elders.
Florida ligt niet bepaald hoog,
waardoor we overstromingen zien in Miami Beach en Fort Lauderdale
als het springtij is.
Door het springtij vormt het water een gevaar voor de bewoners.
Het water komt over de dijken heen in Miami Beach.
Hoogtij bestaat al eeuwenlang,
maar nu zien we die overstromingen door het hogere zeeniveau.
Op één foto zien we een octopus liggen in een parkeergarage
op een kilometer van het strand. Dan weet je dat het ernstig is.
In Miami Beach proberen ze zich vooral aan te passen.
Ze spenderen 500 miljoen dollar aan pompen
om het water van de straat te houden.
Ze passen zich aan door wegen te verhogen,
en de ergste gevolgen wat te vertragen.
Dat krijgt veel aandacht, zo houden mensen het water op afstand.
Maar ze pakken de intrusie van zout water niet snel genoeg aan.
Als mensen zeggen dat het hogere zeeniveau ons wegjaagt,
vraag ik me af of het niet eerder de kwetsbaarheid van zuiver water is.
De Everglades is een bron van drinkwater
van acht miljoen mensen in Florida.
Door het hogere zeeniveau stroomt er zeewater naar de Everglades,
waardoor de voorraad zuiver water in het gedrang komt.
Als mensen aan dat stijgende niveau denken,
zien ze vooral de kust voor zich.
Maar wij leven op poreuze kalksteen, waar water makkelijk doorheen kan.
Als het water te hoog staat, komt het naar boven.
En daar kunnen we dus niks aan doen.
Dat is een probleem. Het zeeniveau is gestegen
en we zijn steeds harder gaan pompen.
En daardoor zuigen we nog meer zout water op.
Zelfs brak water.
We moesten de putten steeds verder landinwaarts bouwen.
Over dertig jaar zullen we hier geen zuiver water meer hebben.
De stijging van het zeeniveau is zo'n onderwerp
waarvan we nu beseffen dat het erger is dan verwacht.
De voorspellingen voor het einde van deze eeuw lijken al niet te kloppen.
Als je een recent rapport rond klimaatverandering leest,
werd een stijging van een meter verwacht op het einde van de eeuw.
Nu blijkt dat de ijskappen veel sneller aan het smelten zijn
en dat er onverwachte dingen gebeuren.
Als we daar nu rekening mee houden,
zitten we aan een stijging van meer dan 2 meter op het einde van de eeuw.
CHARLESTON
BOSTON
Zelfs als we niks meer uitstoten,
zal het zeeniveau toch nog een hele tijd blijven stijgen.
Als we helemaal niks doen om de uitstoot te verminderen,
zal de West-Antarctische ijskap volledig smelten
en een groot deel van de ijskap in Groenland.
Als het zo doorgaat, zullen we in de toekomst
zien dat het zeeniveau wel zes meter stijgt.
NEW YORK CITY
Het gebeurt niet over tien jaar, maar wel nu.
Overstromingen maken de economie kapot, maar ook huizen van mensen.
In Miami Beach wordt er nog altijd gebouwd.
Mensen willen er wonen, maar de economie is duidelijk.
Verzekeringsmaatschappijen willen mensen daar niet meer verzekeren.
Mensen moeten het zelf zien te redden
of de verzekeringen worden er gewoon onbetaalbaar.
In de VS wordt geschat dat over 25 jaar
meer dan 300.000 huizen en bedrijven
ter waarde van 135 miljard dollar overstroomd zullen zijn.
Op het einde van de eeuw zullen dat 2,5 miljoen huizen zijn.
Ik vertegenwoordig vrij conservatieve gemeenschappen.
Maar nu zij zelf zien wat de economische impact
van de klimaatverandering is op hun eigen inkomsten
en op die van de stad, beseffen ze dat het een conservatief probleem is.
Maar niet alle republikeinen beseffen hoe dringend het is.
Het was immers lang iets binnen de partijpolitiek.
Als je beweert dat het een wetenschappelijke vaststelling is,
dan is dat niet correct.
Het is geen wetenschap, maar religie.
Ze staan nog altijd ongelovig tegenover iets wat waarneembaar is.
Iets wat bewezen is. Maar dat is geen toeval.
In de lobby voor fossiele brandstoffen
worden leugens verspreid om alle acties in de VS te ondermijnen.
Koch Industries, een privaat bedrijf voor fossiele brandstoffen
sponsort acties tegen die bezorgdheid
en strijdt uit alle macht tegen de regelgeving rond klimaat.
De broers Koch zijn enorm politiek actief.
Hun netwerk van actiecomités en verdedigers
zal maar liefst 300 miljoen dollar spenderen aan de campagne.
De meeste republikeinen weten maar al te goed
dat klimaatverandering reëel is, geen fictie.
Dat het geen samenzwering is tegen het kapitalisme.
Dat het gevaarlijk is en dat we de impact ervan zien.
Ze zijn ook bang, maar ze weten niet wat ze moeten doen op politiek vlak
zonder dat ze hun werk zouden verliezen.
We zien die ontkenning niet enkel op federaal vlak.
Ook bij gouverneurs, zoals bijvoorbeeld in Florida.
Werknemers mogen het niet meer hebben over klimaatverandering.
Die maatregel werd genomen door gouverneur Rick Scott.
Het lijkt wel alsof Trump die tactiek van Scott ook toepast.
Alle medewerkers van zijn kabinet ontkennen
dat mensen aan de basis liggen van de problematiek.
Bedankt, president. Uw beslissing om uit het verdrag te stappen,
bewijst dat u Amerika nog altijd op de eerste plaats stelt.
Ze hebben de term klimaatverandering uit alle documenten geschrapt.
En wetenschappelijk onderzoek wordt niet meer gesteund.
Op elk vlak wordt de wetenschap op de achtergrond geschoven.
Het is moeilijk om een wetsontwerp in te dienen,
want het wordt nog moeilijker als je de regering tegen je hebt.
Het is duidelijk dat alle pijlen gericht zijn op het milieu
en dat er ingegaan wordt tegen elke wet die daarop betrekking heeft.
En zo onderneemt de federale overheid niks tegen klimaatverandering.
Ik zou willen zeggen dat mensen het in eigen handen moeten nemen.
Republikeinen en democraten, iedereen heeft die taak.
Wie uit Florida komt, zou nog strenger moeten zijn.
Weet je wat slecht is voor de werkgelegenheid en de economie?
De stijging van het zeeniveau, zout water in de Everglades
waar het drinkwater in Florida vandaan komt.
Dat maakt onze streek kapot, zo kunnen we hier niet blijven wonen.
Over enkele jaren zal Miami niet langer leefbaar zijn.
Dan zullen we moeten wegvluchten uit Florida.
Wij hebben geen probleem. Jullie in Orlando
moeten grondwater bewaren en je voorbereiden op onze komst.
Het gaat er niet om of we zullen komen, maar wanneer dat is.
Op het einde van de eeuw zullen maar liefst 2,5 miljoen mensen uit Florida
moeten verhuizen. En dan is Orlando een mogelijk toevluchtsoord.
De stad bereidt zich niet enkel voor op die impact,
ze onderneemt ook actie, tegen het advies van de overheid in.
De boodschap over het klimaat maakt het moeilijk om actie te ondernemen.
Het is groot, eng en vooral ook veraf.
Iets waar ik zelf niks aan kan doen.
Dat is niet waar. Het is eng, maar we kunnen wel iets doen.
Met het beleid kunnen we een groot verschil maken.
Ga allemaal maar zitten. Welkom, fijn dat jullie er zijn.
We hebben de coalitie opgericht
om met onze stad als een van de vijftig eerste steden in het land
in 2050 volledig overgeschakeld te zijn op hernieuwbare energie.
Vooral in steden is de uitstoot van broeikasgassen hoog.
Sinds de regering uit het verdrag van Parijs gestapt is,
zijn toch een aantal steden de uitdaging aangegaan
en hebben ze ons het signaal gegeven dat we moeten doorzetten.
Welkom op de gemeenteraad van Orlando van 8 augustus.
We zijn naar de gemeenteraad gestapt met onze plannen voor 2050.
Iedereen in die ruimte steunde onze plannen.
Het is vast nog nooit gebeurd dat iedereen het ergens eens mee was.
Voorstanders maken zich kenbaar. Tegenstanders? Unaniem aanvaard.
Het werd goedgekeurd.
Orlando wil in 2050 enkel nog met hernieuwbare energie werken.
Daarom hebben we het gedaan, voor een positief signaal.
We moesten laten zien hoe het kan zijn.
In het hele land worden zulke inspanningen geleverd.
Meer dan 75 steden in Amerika
willen in 2050 uitsluitend met hernieuwbare energie werken.
En om dat te doen, worden er vernieuwende oplossingen bedacht.
In Orlando testen we drijvende zonnepanelen.
Er werden 9000 vijvers gemaakt om het overstromingswater op te vangen.
En wij testen nu of het mogelijk is om daar zonnepanelen op te zetten.
Onze grootste creatie is een reeks zonnepanelen van 12 megawatt.
En dat op een domein waar jarenlang as van steenkool begraven werd.
Het bleek een perfecte plek te zijn voor zonnepanelen.
De bussen die in het stadscentrum rondrijden
zijn bovendien allemaal elektrisch.
De energieketen rond voedsel is ook belangrijk.
We transporteren voedsel door de hele wereld,
2500 kilometer per dag, per persoon, per bord.
En voedsel bepaalt een derde van de totale klimaatverandering.
We moeten voedsel dus eerst en vooral zo lokaal mogelijk houden.
De uitstoot moet zo laag mogelijk zijn
wanneer we dat voedsel naar de markt of het restaurant vervoeren.
En daarvoor hebben we Fleet Farming.
Eén groep mag gaan oogsten en de andere verbouwt het land.
In ons land is er maar liefst veertig miljoen are grond
die water absorbeert en die we volop bemesten met allerlei producten.
Maar eigenlijk kunnen we daar perfect groenten op telen.
En dan werken we uiterst lokaal.
Ik zal laten zien hoe je moet oogsten.
Je betaalt een bijdrage en dan komen we wekelijks langs met de fiets.
We leren mensen hoe ze groenten kunnen telen in hun tuin.
Iedereen wint hierbij. Jij stelt je grond ter beschikking
en kunt genieten van al het lekkers dat er zal groeien.
Als er overschot is, nemen we die mee naar de markt.
Hier hebben we wortelen, radijzen en bieten.
We zitten al in Oakland, in Jacksonville
en op twee plekken in Orlando, dus het loopt aardig.
Zulke inspanningen zijn nodig om de norm van Parijs te halen.
Orlando bereidt zich voor op een toestroom van mensen uit Florida,
maar door de zware orkanen in de Caraïben in 2017
zijn er al veel vluchtelingen aangekomen.
Alleen in Florida zijn er al 215.000 mensen aangekomen.
Heel wat mensen vliegen naar Orlando.
Sinds Irma en Maria zijn al 300.000 mensen naar ons gevlucht.
Het is een hele uitdaging om alle kinderen naar school te sturen,
mensen huizen te geven en hen te laten werken en geld te verdienen.
We hebben heel wat kennissen
die naar Amerika gekomen zijn, naar verschillende staten.
Maar we kennen nog heel wat mensen in Puerto Rico die willen vluchten.
De schade is er groot. Op sommige plaatsen is geen elektriciteit.
Het is lastig om van dag tot dag te leven.
Je weet niet wat je moet eten en of je voor je kinderen kunt zorgen.
Zij zijn toch belangrijk en ze begrijpen de situatie niet echt.
Tijdens het orkaanseizoen van het jaar 2017
hebben we gezien dat Puerto Rico en Texas verwoest werden.
Er was voor honderden miljarden schade aan de huizen.
Orkaan Harvey is er eentje van categorie vier en rukt op naar Texas.
Het is niet zomaar wat regen. We spreken al over meters.
Uit onderzoek is gebleken dat de extreme regenval van toen
ook te wijten is aan de klimaatverandering.
Door het warme water was er enorm veel vocht tijdens die storm.
En daardoor spreken we over de grootste overstroming ooit.
Het regent al drie dagen op rij en mensen worden geëvacueerd.
Het water staat overal. Ik heb al mijn kinderen meegenomen,
maar ik heb geen kleren meer.
Zo'n storm richt nu twintig procent meer schade aan
door de opwarming van de oceaan. En het gaat om minder dan een graad.
Stel je voor wat twee graden dan doen.
De Caraïben worden een vierde keer getroffen in enkele weken.
De wind zal verwoestend zijn.
We hadden geen elektriciteit of water meer.
We moesten zelf op zoek gaan naar water, voedsel, benzine, vervoer.
Zulke extreme weersomstandigheden maken alles nog moeilijker.
In Puerto Rico was er al jaren niks meer gedaan aan de elektriciteit.
Na de orkaan bleef er uiteraard niks meer van over.
Maar mensen lieten ook echt het leven.
Aanvankelijk wordt er gesproken over 64 doden in Puerto Rico.
Bijna een jaar later is dat aantal opgelopen tot 3000.
En dat door een gebrek aan stroom, water, voedsel en gezondheidszorg.
Maar ondanks alles zijn er nog 18.000 mensen in de bergen
die laten zien wat hernieuwbare energie kan doen.
ADJUNTAS, PUERTO RICO
Je luistert naar AM 1020
en wij houden je op de hoogte over de ontwikkelingen na de orkaan.
We luisteren naar wat mooie muziek via deze radio,
dé radio van Puerto Rico, Casa Pueblo.
Casa Pueblo is een lokale organisatie
en we doen ons best om anders om te gaan met energie.
Wij werken hier uitsluitend met schone energie.
De radio, het malen van ons eigen koffiemerk,
en onze bioscoop op zonne-energie.
In 1999 gebeurde tien procent van onze werking op zonne-energie,
en nu is dat honderd procent.
Na de orkaan was er totaal geen energie meer in Puerto Rico.
Maar dat was niet het geval voor Casa Pueblo.
We gingen meteen weer open als een oase van energie.
Iedereen ging op zoek naar hulp in Casa Pueblo.
Niemand had nog elektriciteit.
Ik weet nog dat ik hierheen kwam en dat ik zag
hoeveel mensen er stonden aan te schuiven voor lampjes.
Gelukkig konden wij hen toch nog een oplossing bieden.
Je ziet hier dat de meeste problemen rond energie draaien.
Opslag van voedsel, medicatie, gezondheidszorg.
Daarom hebben we een systeem op zonne-energie in 10 huizen geplaatst.
Daar hebben ze voldoende energie
om machines voor dialyse of beademing te laten draaien.
Dat is het huis van Maria.
Hoe heeft orkaan Maria je leven veranderd?
Voor mijn gezondheid is het erg lastig.
Ik moet aan de dialyse en heb een openhartoperatie ondergaan.
Ik had uiteraard geen elektriciteit
om de dialyse te kunnen doen.
Door de giftige stoffen in mijn lichaam ging ik opzwellen.
Toen mensen van Casa Pueblo contact met je opgenomen hebben,
en je voorgesteld hebben om systeem op zonne-energie te installeren
in je huis, wat vond je daar toen van?
Het was een geschenk voor mij.
Zo had ik weer elektriciteit voor mijn machine.
Zo kon ik weer aan de dialyse.
Godzijdank.
In Puerto Rico moeten we van fossiele brandstoffen af.
Ze beschadigen ons eiland, onze natuur en die van anderen.
We willen dus graag zelf in onze energie voorzien.
Om dat in het hele land te kunnen doen, moeten we het invoeren
op een kleine oppervlakte.
We moeten klein beginnen, om daarna andere mensen te overtuigen
van de alternatieve oplossing die binnen handbereik ligt.
Hernieuwbare energie is onmisbaar voor het herstel van de Caraïben.
Dat moet duidelijk zijn voor de overheid, maar ook voor de dorpen.
De Maagdeneilanden, Dominica en andere eilanden
gebruiken nu de orkaan als reden om de fossiele brandstoffen
te vervangen door hernieuwbare energie.
Zij willen niet het slachtoffer zijn van klimaatverandering.
Maar zij komen net op de proppen met oplossingen.
Hoewel de landen en eilanden van de Caraïben
minder dan 1 procent van de broeikasgassen uitstoten,
vormen ze toch een goeie test voor schone energie.
Om de norm van Parijs te halen, moeten we daar meer op inzetten.
En dat moeten we vooral sneller en op de juiste manier doen.
In 2050 moeten we 80 procent minder fossiele brandstoffen gebruiken.
En een paar decennia later moeten ze volledig verdwenen zijn.
Daarna moeten broeikasgassen nog uit de atmosfeer verdwijnen.
Dat is een enorme uitdaging.
Als je bedenkt wat we daarvoor moeten doen,
dan kan er gekozen worden voor twee opties.
Shell, de oliemaatschappij heeft een scenario bedacht
waarin fossiele brandstoffen op korte termijn toenemen,
om dan rond 2050 drastisch af te nemen.
Tijdens de tweede helft van de eeuw
zouden er dan technieken komen om koolstof te gaan begraven,
wat ze negatieve uitstoot noemen.
Maar misschien mogen we de toekomst van de mensheid
niet in handen leggen van een project dat misschien onmogelijk is.
Dat is misschien niet zo'n goeie gok.
Het scenario waarin we zonder negatieve uitstoot ons doel halen,
heeft nood aan een fikse daling van die uitstoot op korte termijn.
En dat wil zeggen dat die nieuwe technologie meteen nodig is.
We moeten die hernieuwbare energie snel implementeren.
Als we binnen de steden en de staten kunnen werken,
dan kunnen we de uitstoot van CO2 toch aanzienlijk verminderen.
Hernieuwbare energie is een goed alternatief voor fossiele brandstof.
En die beweging krijgt steeds meer bijval.
Daar worden de vruchten al van geplukt in het hart van Amerika.
WASHINGTON COUNTY, IOWA
Iowa is een prachtige staat. Mensen denken dat het er vlak is,
maar je hebt er heel wat heuvels. In de zomer is het er mooi groen.
Er wonen ook heel wat toffe en vriendelijke mensen.
Op politiek vlak is Iowa heel lang paars geweest.
Ze stemden er voor Al Gore, George W. Bush, Obama en Trump.
Mensen willen er graag zelfstandig zijn.
Landbouw is er uiterst belangrijk.
Voor onze staat is het economisch de belangrijkste industrie,
maar het is veel meer dan dat. Het is iets waar we trots op zijn.
Ik heb 60 koeien en ik kan er 50 tegelijkertijd melken.
Het is een harde stiel, maar een mooie opvoeding.
Ik ben hier geboren in een familie van landbouwers.
Kalona is een kleine gemeenschap.
Toen ik het werk aannam, wist ik niet veel over deze plek.
Als je hier woont, verhuis je nooit. Je kent echt iedereen.
Je moet goed op je woorden letten, want iedereen kent elkaar.
We hebben een kleine elektriciteitscentrale in het dorp
voor 620 klanten.
Ons netwerk bestaat intussen al honderd jaar.
Dit zijn al onze klanten.
Zulke bedrijven zijn ontstaan door de New Deal
om mensen op het platteland te voorzien van elektriciteit.
Dat hadden ze immers voorheen nooit gehad.
In Iowa werd een achtste van de bevolking op die manier geholpen.
Warren heeft inspanningen geleverd
om de conservatieve gemeenschap van zonne-energie te voorzien.
Aanvankelijk wilden we de ingevoerde energie met 25 procent verminderen.
In 2008 wilden we graag één zonnepaneel verkopen.
Wie dat wilde, kon ons bellen en dan zouden we het proberen.
In de eerste week verkochten we al twee keer het verwachte aantal.
Leighton heeft ervoor gekozen om die zonne-energie uit te bouwen.
Hij begon met 1 reeks, maar breidde al snel uit. En dat is niet goedkoop.
Als je die investering doet, moet het wat opbrengen.
Op een zuivelboerderij gebruik je stroom om de melk af te koelen,
om de dieren te melken en om alle motoren aan de praat te houden.
We hebben hier zo'n regeling dat zonne-energie ons echt wat oplevert.
Uiteraard zoek je altijd manieren om de kosten te drukken.
De meeste mensen zijn groen als het hen zo uitkomt.
Je staat versteld als er mensen naar jou komen
van wie je denkt dat ze erg conservatief zijn,
maar die dan toch op je voorstel ingaan.
Toen de zaken beter gingen, kwam ook Ryan van de kippenboerderij langs.
Farmers Hen House is een legkippenbedrijf.
Wij verdelen hier biologische eieren van scharrelkippen.
We verwerken dagelijks 900.000 tot een miljoen eieren.
Energie is voor ons een gigantische kost,
maar wij werken hier uitsluitend met zonne-energie.
Dit was ooit het grootste veld met zonnepanelen in de buurt.
Gemiddeld voorzien we twintig procent van alle stroom met zonnepanelen.
Op zonnige dagen is dat honderd procent.
Warren heeft hard gewerkt en ze zijn echt wel een voorbeeld.
Intussen hebben ook andere centrales in zonnepanelen geïnvesteerd.
Van North Carolina tot Texas
werken 200 elektriciteitscentrales intussen met hernieuwbare energie.
Maar zonne-energie is niet de enige vorm van duurzame energie.
Ook windenergie is een succes gebleken.
In Iowa is 37 procent van de elektriciteit hernieuwbaar.
Als alle staten dat volgden,
zou Amerika de norm van Parijs zo halen.
Iowa is de staat waar de meeste energie uit wind gehaald wordt.
Daar werden investeringen voor gedaan door energieleveranciers.
In juni 2018 stopte MidAmerican Energy nog eens 900 miljoen
in windenergie in Iowa.
Dat maakt een totaal van bijna dertien miljard.
Door al die investeringen zijn ze er ook in geslaagd
om de technologie aan te spreken.
Microsoft en Facebook hebben zich gevestigd in deze regio
en ook Apple kondigde onlangs aan dat ze een datacenter zouden openen.
Eén datacenter is vier voetbalvelden groot en verbruikt veel energie.
Microsoft is vooral naar Iowa gekomen voor de hernieuwbare energie.
Schone energie is vaak al goedkoper.
Wij bij Apple willen duurzaamheid op elk niveau.
Uiteraard dus ook op economisch vlak.
Veel bedrijven engageren zich voor het verdrag van Parijs
en willen voor honderd procent hernieuwbare energie gaan.
Daarnaast zijn er honderden investeerders
die samen voor bijna een triljoen dollar
investeren in schone energie en vernieuwende technologie.
Dat doen ze niet als ze denken dat ze geld zullen verliezen.
Ze willen winst maken en daar draait het in onze economie ook om.
De inwoners van Iowa zijn trots op hun windenergie
en op het feit dat de economie gediversifieerd wordt.
Het is een plek geworden waar mensen willen zijn en kansen krijgen.
In het middelbaar onderwijs denk je wat negatief over de hogeschool.
Ze zeggen dat je schulden en leningen zult hebben
en dat je niet meteen werk zult vinden na je studie.
Met windenergie hoef ik me geen zorgen te maken, daar vind ik werk.
Na een opleiding van twee jaar krijg je een diploma in windenergie.
Faith is geïnteresseerd in technologie
en daarom heeft ze voor wind gekozen.
Ze is zo iemand die het graag wat anders aanpakt.
Er zijn al wat meisjes geïnteresseerd door mijn enthousiasme.
We sluiten de molen af en brengen al onze spullen naar boven.
Het materiaal moet veilig zijn.
Ik sta heel erg achter hernieuwbare energie
en dit domein biedt ook absolute werkzekerheid.
Deze hele wereld past bij mij en mijn manier van leven.
Ik was wel wat nerveus toen we de eerste keer moesten klimmen.
Maar je zet door en daarna begint het echt te wennen.
Als je boven bent, is het ook echt de moeite waard.
Als Amerika 20 procent van alle energie uit wind wil halen,
dan moeten 230.000 mensen dit pad volgen. Nu zijn er dat 100.000.
Zo'n mooie kans is al heel lang niet meer beschikbaar geweest.
Onze studenten behalen na twee jaar een diploma
en verdienen meteen 50 tot 90.000 dollar.
Je ziet zelden zo'n groot initiatief zonder keerzijde van de medaille.
We zorgen voor werk, zijn goed voor het milieu
en we creëren energie op een ultieme manier.
We doen net hetzelfde als vroeger, maar zonder slechte bijwerkingen.
Ik had nooit kunnen voorspellen dat windenergie
zo veel banen zou creëren op het Amerikaanse platteland.
Over enkele jaren zouden er 17.000 mensen werkzaam zijn
in de windenergie in Iowa.
In 2017 werkten zo'n 10,3 miljoen mensen wereldwijd met windenergie.
Zowat 800.000 daarvan waren in de Verenigde Staten.
Dat is vijftien keer meer dan in steenkool.
Het succes is deels te danken aan de dalende prijzen van de energie.
Maar ondanks die duidelijke groei
wil Trump toch nog altijd fossiele brandstoffen promoten.
Ik onderneem nu actie zoals ik beloofd heb.
We voeren niet langer oorlog tegen steenkool.
President Trump zal vandaag zijn plan onthullen
om de regels rond steenkool te versoepelen.
Ze doen er alles aan om de steenkoolindustrie te laten herleven.
Dan gaat het niet om arbeiders, maar wel om de hoogste in rang.
De wereld heeft steenkool nodig en alles zal in orde komen
als die strenge regels van de overheid verdwijnen.
Bob Murray, de directeur van een van de grootste steenkoolproducenten,
heeft allerlei documenten naar het Witte Huis gestuurd
waarin hij zegt wat hij van de regels verwacht.
Zestien richtlijnen, waaronder het vertrek uit het verdrag van Parijs.
De overheid heeft al die punten aangekaart of ook echt afgewerkt.
Dit is absoluut nefast voor het Amerikaanse publiek.
Het krijgt wel wat aandacht in de media,
maar ik ben bang dat heel wat acties onder de radar blijven.
Terwijl president Trump steenkool een boost wil geven,
wordt de klimaatverandering door die brandstoffen duidelijk gevoeld.
Ook in Iowa, de korenschuur van de wereld.
We moeten onze landbouwgrond behoeden voor klimaatrampen.
Iowa voorziet de wereld van voedsel.
Als mensen daar last hebben van een slechte oogst,
zijn we trots op het feit dat we toch nog reserve hebben.
We spelen een belangrijke rol op wereldniveau in die sector.
Wat als er geen voorraad meer is door problemen met het klimaat?
Door droogte en overstromingen?
Als de oogst in Iowa een paar jaar na elkaar mislukt,
dan is dat dramatisch voor de hele wereld.
Het aantal stortbuien is inmiddels al met veertig procent gestegen.
In 2008 was er de grote overstroming.
20.000 mensen werden geëvacueerd uit dit gebied
en meer dan 400 straten staan nog steeds onder water.
Twee weken lang heeft er wel veertig centimeter water gestaan.
Het waterniveau was gestegen tot negen meter,
meer dan drie meter hoger dan bij andere overstromingen.
Dat was ongezien. En stroomopwaarts was het nog veel erger.
CLARKSVILLE, IOWA
Deze aanduiding wilde ik je graag laten zien.
In 2008 is het water tot dit punt gekomen.
Ik ben 1m80, dus het water kwam toen tot aan mijn schouders.
Dit was de garage. Hier stond de elektriciteitskast en de ketel.
Meer dan een week heeft het water hier 1m80 hoog gestaan.
Spullen uit onze slaapkamer dreven in de garage en omgekeerd.
Er werd veel meegevoerd, ik vermoed naar Louisiana.
Ik vind het eng om hier te vertoeven.
In 2008 wilde ik mijn huis niet weer heropbouwen.
Maar mensen zeiden dat het niet meer zou gebeuren.
We hebben alles weer opgebouwd, en toen sloeg het noodlot weer toe.
Duizenden inwoners van Iowa hebben hun spullen gepakt
en kunnen alleen maar hopen dat hun huis gespaard blijft.
Ik heb poker gespeeld, maar verloren.
In acht jaar tijd hebben we twee zeldzame overstromingen gehad.
En nu weten we dat er iets moet gebeuren.
Zo'n unieke overstroming gebeurt niet meer om de 500 jaar.
Het komt nu veel vaker voor.
Er valt niet langer 10 centimeter regen, maar wel 35.
De overstromingen worden voornamelijk veroorzaakt
door de opwarming van de Golf van Mexico.
Hoe warmer de atmosfeer wordt, hoe meer water er verdampt.
En die toename werkt als een soort van brandstof voor de atmosfeer.
En zo krijg je intense stormen, zoals we ze nu kennen.
Ik kan niet meteen ergens heen.
In deze tijden heb je mensen nodig op wie je kunt bouwen.
Mijn vrienden en familieleden zijn er voor me.
Ze hebben me meer geholpen dan ik verwacht had.
Ze waren niet verplicht om me te komen helpen met de constructie,
maar dat deden ze wel.
Niet te geloven, maar er is geen enkel dodelijk slachtoffer gevallen.
De mensen in Iowa willen een rol spelen en actie ondernemen.
Ze willen helpen.
Wij moeten ons als een zandzak gedragen.
We moeten het volk behoeden voor zulke rampen in de toekomst.
En daarvoor moeten we wat doen aan het klimaatprobleem.
Na de overstroming van 2008 werd Iowa zich bewust van het probleem.
Ik hoop dat niet iedereen daarvoor eerst een ramp moet meemaken.
De gemiddelde temperatuur van de Aarde is een graad gestegen
sinds de industriële revolutie. En die impact voelen we nu.
Het verdrag van Parijs wil die stijging onder de 2 graden houden.
Maar met wat er nu gebeurt, zal dat niet lukken.
Als we geen drastische maatregelen nemen,
zitten we op het einde van de eeuw met een stijging van 3,2 graden.
Als Amerika jaarlijks twee procent minder zou uitstoten,
is dat in 2050 een vermindering van maar liefst 75 procent.
En zo kunnen we de normen van het verdrag wel behalen,
waardoor we de gevolgen van klimaatverandering beperken.
Hoe zal de wereld er gaan uitzien? Dat beeld heeft Hollywood geschetst.
De toekomstbeelden die we in films zien,
zijn niet zo anders dan het slechtst denkbare scenario.
We weten dat het klimaat zorgt voor instabiliteit.
Op meerdere plaatsen ter wereld lokt het zelfs conflicten uit.
In het Midden-Oosten, Afrika en Azië
zien we die instabiliteit en een zekere onrust
door zware stormen, waterschaarste, te veel regen en droogte.
Al die factoren hebben invloed op de stabiliteit van de planeet.
Meer dan 103 miljoen Amerikanen gaan gebukt onder de hitte.
De voorbije jaren zien we heftige hittegolven.
Bij ons, maar ook in de rest van de wereld.
In India zijn meer dan 2000 mensen bezweken aan de extreme hitte.
Dit hebben we tientallen jaren geleden voorspeld.
Voor elk aspect van ons leven vormt klimaatverandering een bedreiging.
Overal krijgen mensen ermee te maken.
VENTURA, CALIFORNIA
Als twintiger ging ik aan de slag als hoefsmid.
Ik heb ervoor gestudeerd en heb nooit wat anders gedaan.
Flinke jongen.
Het is in de eerste plaats mijn taak om voor het dier te zorgen.
Ik keerde net terug uit LA toen ik over de brand hoorde.
Toen we aankwamen in Santa Paula, zag ik de vlammen.
Er woedt een brand in een woonwijk.
De elektriciteitskabels hangen vlakbij.
De brand wordt geblust, maar in het westen is er hulp nodig.
Je moet hier weg. Maak dat je wegkomt.
We dachten dat er nog tijd was om de dieren op te halen.
We hadden nog wel een uur, dachten we. Maar ik had het mis.
Ik vroeg mijn dochters om naar het huis te komen.
Ik had hulp nodig om de dieren te bevrijden.
Ik heb een trailer voor drie paarden en ik had er zeven.
Eerst heb ik de paarden van mijn dochter en vriend bevrijd.
We brachten ze naar een plek waar alle dieren samen zaten.
Het ging zo snel. Honderden dieren moesten bevrijd worden.
Als dat niet lukte, moesten we ze over de brug laten lopen.
Dan maakten ze toch nog een kans.
Ik mocht er niet over nadenken en moest het beste blijven hopen.
Toen we terugkeerden, kwamen de vlammen al over de weg heen.
Ik kon alleen maar hopen op een goeie afloop.
Een meisje had mijn drie paarden op de weg zien lopen
en zij had ze in haar trailer kunnen laden.
Er is niet veel wat de brand overleefd heeft.
Echt alles is gesmolten.
Het was zo lastig voor me dat ik niks heb kunnen redden.
Grote verzamelingen die begonnen waren bij mijn grootvader.
Dat was verschrikkelijk.
Het zou elke maand makkelijker moeten worden, maar toch.
Door de klimaatverandering stijgt de temperatuur.
Maar er ontstaan ook steeds vaker bosbranden.
Het seizoen duurt geen vijf maanden meer, maar wel twaalf.
Wetenschappers wijten het aan het feit dat de ijskappen smelten.
Daardoor verandert de straalstroom
en wordt de droogte in Californië steeds erger.
We zien steeds meer droogte in de bodem en de vegetatie.
Het vocht dat vroeger bosbranden voorkwam,
is nu net een brandversneller geworden.
De branden creëren hun eigen weer.
De vlammen verspreiden zich snel, de evacuatie is dringend.
De bosbranden laten dorre vlaktes achter
die geen water meer absorberen, waardoor je overstromingen krijgt.
De modderstromen en de bosbranden in Californië in 2017
hebben 65 slachtoffers gemaakt en voor 12 miljard schade opgeleverd.
Duizenden mensen bleven dakloos achter op een miljoen are.
Zo'n 10.000 gebouwen in de staat werden verwoest.
Californië voelt de gevolgen van het klimaat enorm.
Maar tegelijk leveren zij ook inspanningen om er wat aan te doen.
Ze hebben grote plannen voor hernieuwbare energie.
50 procent tegen 2030. En ze willen de uitstoot enorm verminderen.
Ze zijn de absolute pioniers op het vlak van elektrische wagens.
Californië vormt een voorbeeld voor andere staten,
maar toch zijn fossiele brandstoffen er nog erg belangrijk.
Als mensen Los Angeles horen, denken ze vooral aan Hollywood.
Maar oorspronkelijk was dit vooral een oliestad.
Het derde grootste olieveld in Amerika ligt recht onder ons.
Californië wordt beschouwd als een pionier op milieuvlak.
Maar in de praktijk zien we toch een gedoogbeleid
en steun aan projecten rond fossiele brandstoffen.
WILMINGTON, LOS ANGELES
Ik heb altijd in Wilmington gewoond.
Het olieveld ligt tegenover mijn huis en dat van mijn oma.
Mijn broers, de andere kinderen en ik zijn hier opgegroeid.
We klommen altijd in deze boom. We wisten niet wat het was.
We hebben heel wat zwaveldampen ingeademd.
De lucht is hier erg dik, en nu weet ik wat de oorzaak is.
Vaak last van hoofdpijn en mijn broer had vaak een bloedneus.
Mijn oma heeft een hartkwaal.
Ik wil niet dat iemand of iemands kinderen hier moeten wonen.
Het zijn wijken die altijd al minder welstellend waren
die de impact voelen van zulke industrie.
We zien veel gevallen van astma, kanker en leukemie.
Op het baseballterrein zien we posters over leukemie verschijnen.
De ene na de andere. Dat zou niemand mogen meemaken.
Iedereen heeft recht op schone lucht.
Mensen die binnen een straal van 150 meter rond olie of gas wonen,
hebben acht keer meer kans op kanker.
En in heel Amerika wonen meer dan 17,5 miljoen mensen
op minder dan anderhalve kilometer van zo'n installatie.
Californië wil de inkomsten van die brandstoffen niet opgeven.
Als ze de stoffen in de grond houden,
dan hebben ze minder geld om aan hernieuwbare energie te werken.
Dat is dus een dilemma.
De meeste olie moet in de grond blijven.
Hoe pakken we dat nu aan?
Het is mogelijk, maar dan moeten er genoeg alternatieven zijn.
En dan moeten we onze huidige economie volledig hervormen.
In LA zie je duidelijk dat de toekomst een uitdaging is.
We moeten ervoor zorgen dat we een duidelijk antwoord bieden.
We zijn vooral bekend voor ons immens drukke verkeer.
Wereldwijd zijn wij de hoofdstad van de auto.
Door de geschiedenis van smog in Los Angeles
zijn de regels voor de uitstoot bij motorvoertuigen al hoger.
Maar Trump wil die regels weer versoepelen
en laat Californië ze niet langer zelf bepalen.
Trump wil af van de strenge regels rond brandstof.
Hij valt Californië aan. Daar zijn de strenge regels ontstaan
en ze worden door 12 staten gevolgd.
Wagens gaan steeds meer uitstoten
en de federale overheid valt onze normen aan.
Ze willen de regels versoepelen
en meer vervuilende stoffen in de atmosfeer brengen.
Dat is geen goed idee, dus dat moeten en zullen we tegenhouden.
Een derde van de broeikasgassen wordt door het verkeer uitgestoten.
Als we de normen van het verdrag in Parijs willen bereiken,
moeten we CO2 in het verkeer drastisch verminderen.
We werken aan een ambitieus verkeersplan.
De inwoners betalen meer belasting om 15 snelle lijnen te bouwen.
Velen weten niet hoe belangrijk LA is voor onze economie.
Hier passeert 40 procent van alle goederen die over water komen.
Die gigantische schepen komen allemaal via Los Angeles.
Allemaal stoten ze tienduizenden broeikasgassen uit.
Maar we doen er alles aan om de uitstoot volledig te bannen.
We zien steeds meer vrachtwagens en treinen op elektriciteit
en we bouwen aan de infrastructuur voor elektrische schepen.
En we proberen iedereen aan de zonne-energie te krijgen.
We hebben de koe bij de hoorns gevat en zijn leider op dat vlak.
Enkel in de stad, vooral dan op de daken,
liggen er genoeg panelen om 82.000 huizen van stroom te voorzien.
We denken niet enkel aan welstellende inwoners,
maar iedereen in Los Angeles krijgt toegang tot zonne-energie.
Als kind liepen mijn grote voorbeelden op straat.
Het oosten van LA wordt gedomineerd door bendes.
Als kind liep ik hier 's nachts rond en wist ik niet beter.
Ik had wapens, gebruikte drugs en zat constant in de problemen.
Als ik geen drugs verkocht, was ik ergens aan het inbreken.
Zo is het begonnen.
Op 10 mei 2004 kreeg ik een celstraf van tien jaar.
Ik was achttien jaar en dacht dat ik nooit meer naar huis zou gaan.
Toen ik vrijgelaten werd, was dat als een droom voor me.
Het was gelukt, ik had het al die tijd overleefd.
Ik had er plots een heleboel nichtjes en neefjes bij.
Eindelijk kon ik ze leren kennen.
Ik dacht dat ik snel weer in de cel zou zitten, maar kreeg een kans
binnen een programma tegen bendes.
Ze stelden me zonne-energie voor en dat leek me prima.
Ik wist niet wat een zonnepaneel was, maar het sprak me meteen aan.
Nu coördineer ik de opleidingen binnen Los Angeles.
Alles goed, Salvador?
Wij brengen hernieuwbare energie bij achtergestelde groepen.
We geven hen opleidingen, zodat ze zelf installaties kunnen doen.
Ik heb met ex-gedetineerden gewerkt
en amper twee jaar later zitten ze in het management van een bedrijf.
Van de cel naar het ondernemerschap.
Vandaag werken we op een steil dak.
Doe het rustig aan en vraag het als je twijfelt.
Vorig jaar hebben we 87 mensen aan een baan geholpen.
Ze doen hun best, want ze willen niet meer in de problemen komen.
Ik ben nu vijf jaar uit de gevangenis.
Alles wat ik doe, doe ik voor mijn zoon.
Ik wil hem alles geven wat ik nooit gekregen heb.
In LA alleen al hebben we 29.000 groene jobs gecreëerd.
In de staat werken 80.000 mensen met zonne-energie.
Het is zo'n voordeel. Er verdwijnen echt geen banen,
wel integendeel. Daarvoor komen mensen naar Los Angeles.
Als Trump zich terugtrekt uit Parijs,
moeten staten het heft in eigen handen nemen.
Het klimaat is aan het veranderen en die impact is er echt.
Het is een bedreiging voor iedereen ter wereld.
Sinds de uitspraak over Parijs
zijn er overal wetten gestemd rond het klimaat
om de norm van Parijs toch te kunnen halen.
Ook New Jersey heeft beslist om deel te nemen,
waardoor we nu aan zestien staten en Puerto Rico zitten.
Als de wet goedgekeurd wordt, beschermen we volgende generaties.
We gaan over tot de stemming.
We zitten met 49 affirmatieve stemmen,
23 negatieve en 0 onthoudingen, dus het voorstel wordt aanvaard.
De beslissing van New Jersey om toe te treden,
werd een succes na een wissel aan het roer van de staat.
Samen met Californië en New York kunnen we de groenste staat worden.
En dat met één enkele verkiezing.
Het verschil tussen gouverneur Murphy en Christie is overduidelijk.
Dag en nacht verschil.
Na orkaan Sandy zagen we dat gouverneur Christie
de oorzaak van klimaatverandering negeerde.
Hij wilde geen actie ondernemen om er wat aan te doen.
Het is geen crisis, het klimaat verandert voortdurend.
Het was teleurstellend en verkeerd.
Maar gelukkig heeft de bevolking het signaal wel begrepen.
Wie er ook verkozen zou worden, we wilden er zeker van zijn
dat hij de uitstoot van broeikasgassen zou verminderen.
Een sterk New Jersey aanvaardt de trieste realiteit,
investeert fors in hernieuwbare energie
en wil de doelstelling van Parijs behalen.
Sinds de komst van Murphy zien we enorm veel maatregelen.
We kunnen nog een stap verder gaan. De norm van Parijs is al heel wat,
maar een norm wil je niet enkel bereiken.
Je probeert altijd nog hoger te mikken.
De beweging wordt sterker doorheen het hele land.
Sinds de uitspraak van Trump over het klimaatakkoord
is het aantal steden, staten en organisaties
dat de norm wil behalen, meer dan verdubbeld.
Tal van initiatieven om iets te veranderen in de toekomst
maken heel duidelijk wat de doelstelling is.
Zelfs op plaatsen waar fossiele brandstoffen lang heersten,
wordt er iets gedaan om schonere energie te leveren.
Zelfs met de lakse overheid.
Ik ben het volkomen oneens met de president.
En ik ben iemand die het oude Pittsburgh meegemaakt heeft.
Pittsburgh was het centrum van de zware industrie.
Steenkool en staal waren er onlosmakelijk mee verbonden.
Als je hier werkte in de jaren veertig,
dan moest je 's middags een ander hemd aantrekken
omdat het al helemaal onder het roet zat.
In de jaren '50 en '60 hoorden we bij de rijkste steden van de VS.
Tot alles instortte in 1979.
Het heeft tot 2009 geduurd, dus maar liefst dertig jaar,
om de stad weer te laten herrijzen.
De stad moest zichzelf heruitvinden als een economie
waarin gezondheidszorg en onderwijs ontwikkeld werden.
Nu plukken we daar stilaan de vruchten van.
In Pittsburgh ontstond er stilaan het idee
dat we de toekomst niet op het verleden hoefden te baseren.
Die mensen hielden zich bezig met technologie
dat het niet staal is, maar wel innovatie
waarmee we het nieuwe Pittsburgh konden opbouwen.
Nu plukken we daar de vruchten van en creëren we een schone economie.
Het is een andere manier van wijken en straten indelen.
Of je nu energiezuinige woningen bouwt
of schone energiesystemen, je ontwikkelt de economie.
Dit is innovatie.
We zijn bereid om die transformatie te ondergaan
en voor 100 procent hernieuwbare energie te gaan.
We willen de helft minder energie gebruiken
en geen afval meer creëren in 2030.
Het is een ambitieuze, maar ook praktische doelstelling.
We hebben in de stad meer bruggen dan elders ter wereld.
Als burgemeester moet ik de goeie dingen uit mijn kindertijd
in Pittsburgh bewaren en ze over de brug dragen.
En daar moet ik ze dan doorgeven.
Het gaat niet enkel om Pittsburgh, maar ook om andere steden
en om de jeugd. Zij zullen de wereld moeten gaan leiden.
Laten we stemmen. Kom ervoor op straat.
Dit is niet zomaar een mars.
Dit is het moment waarop wij
onze toekomst in eigen handen nemen.
Ik heb het woord genomen omdat er naar de jeugd geluisterd moet worden
als het gaat over onderwerpen die ons aanbelangen.
Wij roepen op tot actie,
want dit is het moment van de waarheid.
We moeten nu iets doen, want de tijd tikt.
Als je jongeren met verschillende achtergronden verenigt
kunnen we het verschil maken.
We kunnen iets ondernemen, want ons leven staat op het spel.
Mensen van mijn generatie beseffen dat het om onze toekomst gaat.
We zien dat mensen hard werken aan zonne-energie en windmolens.
Dat is duidelijk de juiste weg, zonder enige twijfel.
Bekijk de feiten. De overgang naar hernieuwbare energie
is de grootste economische opportuniteit van de eeuw.
Dit heeft niks te maken met je politieke kleur of overtuiging.
Dit is de kans voor gemeenschappen
om te vernieuwen en iets te doen aan de klimaatverandering.
Als het goed aangepakt wordt, zal iedereen iets moeten doen.
Niet enkel zonnepanelen laten installeren,
maar ook met elektrische wagens rijden.
Huurders laten meegenieten van zonne-energie,
zodat iedereen voordeel heeft bij de nieuwe economie.
Fossiele brandstoffen zijn verleden tijd.
En dat maken we duidelijk door een prijs te zetten op die uitstoot.
We moeten beseffen dat er nu iets moet veranderen.
Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.
Een federale aanpak is nodig om het tempo wat op te voeren.
Als we het bekijken als een Amerikaans plan
en we de hernieuwbare energie blijven uitbouwen,
kunnen we de doelstelling van Parijs overstijgen.
We moeten onze verkozenen in ieder geval de vraag stellen
wat zij aan de klimaatverandering willen doen.
Inwoners van steden hebben een gigantische rol.
Zij bepalen wat er gebeurt met het verkeer
en met het gebruik van grond. Mensen moeten dat begrijpen.
De manier waarop ze leven, kan het verschil maken.
We kunnen de beste technologie naar voren brengen
en begrijpen dat het er echt toe doet.
Volgende generaties moeten nog een Aarde hebben
en een levenskwaliteit om trots op te zijn.
Ik hoop dat veel mensen over de hele wereld
zullen zeggen dat ze een toekomst met schone energie willen.
We moeten druk uitoefenen op de politiek. Zij moeten luisteren
en hun verantwoordelijk nemen ten opzichte van ons en onze kinderen.
Onze toekomst, onze planeet.
wij hebben de kracht om te vechten tegen klimaatverandering
met inspanningen van particulieren, steden en bedrijven
kunnen we de doelstellingen zelfs nog overstijgen
hulp van de overheid zou de inspanningen vergemakkelijken
en zou ons sneller leiden naar een schone en welvarende economie
begin lokaal, laat je horen, roep op tot actie
lees meer op ParisToPittsburgh.com