Zapraszamy na finał Mistrzostw Świata w ujeżdżaniu byków!
Luke Collins jest młody, przystojny i zna się na bykach jak nikt.
Ale za chwilę zmierzy się z demonem.
Trafił na byka, którego nie trzeba przedstawiać.
Zrzucił już 74 jeźdźców z rzędu.
Wiecie, o kim mowa.
Oto Rango!
Jest gotów do boju!
Jazda!
Zaczekajcie!
Luke Collins leży na ziemi...
NAJDŁUŻSZA PODRÓŻ
rok później...
-Wiecie, gdzie jest Sophia? -Nie.
Zajmijcie nam miejsca.
-Widziałaś Sophię? -Uczy się.
Nie wyciągniesz jej.
NIE PRZESZKADZAĆ
Cześć. Miło, że nie przeszkadzasz.
Mam prezent.
Poważnie?
Nie wyglądam poważnie?
Nie. Komicznie.
To fajna zabawa.
Jestem zajęta.
To ostatni semestr.
Masz świetne oceny...
i zaklepaną posadę w Nowym Jorku.
Praktykę. Harówka za darmo.
Idzie połowa dziewczyn.
Nie jestem fanką rodeo.
To nie rodeo, tylko ujeżdżanie byków.
I nie o to chodzi.
Tylko o facetów.
Nie o "facetów", tylko o ciacha, jakich w życiu nie widziałaś.
Proszę.
Dobrze.
Ale kowbojek nie włożę.
-Więc to jest to? -Tak. Najtwardszy sport świata.
Potrzebuję kowboja.
Boże!
Co to było?
Widzisz go?
W boksie sponsorowanym przez Ridin' Dirty
szykuje się nasz bohater - Luke Collins z Walkertown!
To trzykrotny zwycięzca mistrzostw.
Pauzował ponad rok po kontuzji.
Ale wrócił!
Zajmuje 52. lokatę w tabeli.
Przed nim długa droga.
Jesteś gotów?
Zobaczymy.
Dzisiaj przypadł mu Sweet Thang.
Jazda!
Dawaj!
Proszę państwa, mamy mistrza!
Zuch chłopak!
Chyba powinnam wstać!
Luke Collins przesuwa się na 48. pozycję w tabeli.
Weź go.
Dajesz, dziewczyno!
-Za duży na ciebie. -Wiem.
Niezła jazda.
Ale temu byczkowi dałaby radę moja babcia.
Dobrze, że wróciłeś.
Bez ciebie było za łatwo.
Jared!
-Czołem! Moment. -Cześć, Larry.
-Fajnie cię widzieć. -Wzajemnie.
Luke! Jak leci?
Winszuję. Miło znów wygrać, co?
Jasne.
Chodź ze mną.
Poznasz paru ważniaków.
-Wypijemy po piwku. -Zaraz przyjdę.
Dobra.
Udało ci się.
Ale na szczyt droga daleka.
Miałem taki kapelusz.
Przepraszam.
Zatrzymaj go, tobie w nim ładniej.
Tak?
Mogę?
Jasne.
Pięknie.
-Luke. -Sophia.
Bardzo mi miło.
Mogę ci postawić drinka?
Jesteś zwycięzcą.
To ja powinnam tobie stawiać piwo.
Nie. U nas są inne zwyczaje.
Dobrze.
Ty płacisz.
Sophia!
Tu jesteś.
Wszędzie cię szukałam.
-To Marcia, moja... -Siostra.
Z bractwa.
Czyli przyjaciółka do grobowej deski.
Jesteś boski.
-Wezwę taksówkę. -Nie.
Niech tylko świat się zatrzyma.
Mdli mnie.
-Co? -Puszczę pawia.
-Serio? -Prawie na bank.
Trzymamy ją.
Zabiorę ją do domu.
Słusznie.
Powiedziałabym, że zadzwonię, ale u was są chyba inne zwyczaje.
Zgadza się.
A ja mogę?
Mówisz, że dzwonił, a ty nie odebrałaś?
Za dwa miesiące wyjeżdżam. Po co?
Przyjrzałaś mu się?
Te bary, te oczy - po to.
Zaczynam nowy etap w życiu i nie chcę się rozpraszać.
Nie znam dziewczyny, która nie chciałaby kowboja.
Luke Collins: 2 nieodebrane Marcia: Oddzwoniłaś?
Przełącz na pocztę. Na pocztę...
Cześć. Tu Sophia.
Masz ochotę gdzieś wyskoczyć?
Może na kawę?
Nie, dziękuję.
No to nie przeszkadzam...
Żartowałem.
A kolacja?
Czyli randka?
Tak.
Inni pytają: "Masz jakieś plany?"
Albo puszczają esemes: "Wpadnij".
No cóż. Jestem staroświecki.
To gdzie się spotkamy?
Przyjadę po ciebie.
Szósta ci pasuje?
Witam panie.
Cześć.
-Cześć. -Znam cię.
Marcia, tak?
Ale widziałam cię...
dość mgliście.
-Wejdź. -Dziękuję.
Szykuje się na górze.
Dziękuję.
Jak miło.
Przyniósł jej kwiatki...
-Idziemy? -Tak.
-Do widzenia. -Miłego wieczoru!
O rany!
Ja też chcę kowboja!
Jest cudowny!
Nie mówiłaś, że to dom bractwa.
To była najtańsza kwatera.
I jest tak, jak myślę?
A co myślisz?
-Bitwy na poduszki w bieliźnie... -No coś ty.
Bez bielizny.
Nabrałam cię. Trochę.
Dokąd jedziemy?
Zobaczysz.
Przepięknie.
Zaskakujesz mnie.
Przygotowałeś dla mnie kolację.
To Amy.
-Kim jest Amy? -Smokin' Amy.
Najlepszy grill w stanie.
Uwielbiam muzykę klasyczną.
Tak, wiem. To dziwactwo.
Jak dziewczyna z New Jersey trafiła do Karoliny Północnej?
Właśnie.
Po prostu dostałam tu stypendium.
Stypendium. Nie byle co.
Wiedziałam, że napiwki z jadłodajni taty nie wystarczą...
No i...
Kocham sztukę.
Uwielbiam o niej czytać, poznawać ją.
Kulturę, którą tworzy...
i to, jak łączy w sobie wszystkie ludzkie doświadczenia.
Gniew, smutek...
miłość, namiętność, akceptację...
historię...
Mniejsza o to. A ty?
Opowiedz swoją historię.
Nie...
Moja jest prosta.
Wygrywać turnieje.
Dojść do trzydziestki piątki.
Pojechać do Vegas i wejść do finału.
To długa droga.
Rok temu odniosłem kontuzję.
Co to znaczy?
Często obrywamy.
Nie wiemy tylko...
kiedy.
I jak mocno.
A ty poważnie oberwałeś?
Pojeżdżę jeszcze parę lat, zanim...
moja gwiazda przygaśnie.
Będę najlepszy.
-Chodzi tylko o wygraną? -Nie tylko.
Nie całkiem.
Mamy ranczo, a ostatnie lata były ciężkie.
Mama została bez forsy.
No i muszę zarabiać.
Zimno ci? Zmarzłaś.
Trochę.
Dokąd idziesz?
Jak nazywają ten kolor lakieru?
Chyba "bezbarwny".
Bezbarwny.
Tak, to ma sens.
Ładny.
Jesteś bardzo grzeczny jak na chłopaka ze wsi.
Ja?
Tak.
Widziałam, jak dziewczyny na ciebie patrzą.
I myślisz, że jestem taki?
Nie.
Jeszcze nikt nie zrobił dla mnie czegoś takiego.
Podoba ci się w Karolinie Północnej?
Tak.
Jest pięknie.
Ale pod koniec przyszłego miesiąca wyjeżdżam do Nowego Jorku.
Dostałam tam pracę.
Właściwie to praktyka, ale...
To nie byle co. Galeria na Manhattanie.
Dlatego tak długo nie oddzwaniałam.
Uznałam, że to kiepski pomysł.
Dobrze, że zadzwoniłaś.
Tak?
Trochę to nie w porę.
Fakt.
Odwiozę cię do domu.
Będzie deszcz.
-Widziałaś? -Co?
Luke?
Co jest?
Dzwoń po pomoc!
Proszę pana!
Żyje?
Trzymaj.
Pudełko...
Co mówi? "Pudełko"?
Uratowałeś go.
Razem z tobą.
Trzymałam tylko latarkę.
Byłeś niesamowity.
Oby z tego wyszedł.
Odwiozę cię.
Zostanę.
Tak?
Aż wyjdzie z izby przyjęć.
Zaczekam z tobą.
Nie musisz.
Naprawdę.
I dziękuję za wieczór.
Tak, było...
fantastycznie.
W sumie.
Powodzenia w Nowym Jorku.
"10 kwietnia 1940".
Najdroższa Ruth...
Ten dzień zaczął się jak inne,
ale gdy weszłaś do sklepu mojego ojca,
tak piękna i pełna życia,
wiedziałem, że wszystko się zmieni.
Rabbi mówił, że przyjechała nowa rodzina.
Z Wiednia?
Tak.
Jestem Hannah,
a to moja córka, Ruth.
Bardzo mi miło.
Mam na imię Sarah,
a to mój syn, Ira.
Ira?
-Dobrego Szabasu. -Dobrego Szabasu.
Dobrego Szabasu.
Dobrego...
Przez następne dni...
szukałem pretekstu, żeby z Tobą porozmawiać,
skoro znalazłaś dom w moim miasteczku.
Ale nie tylko ja zabiegałem o Twoją uwagę.
To musiało potrwać.
Może pani wejść.
Musi pan jeść.
Bo się panu nie polepszy.
Jestem stary.
Po zawale...
mam endoprotezę i zoperowane kolana.
Co ma się polepszyć?
Kim pani jest?
Chcę to oddać.
-Skąd pani to ma? -Z pańskiego samochodu.
Prosił pan o to.
To pani...
Pani mnie wyciągnęła?
Nie, mój przyjaciel, Luke.
Ale prosił pan, żebym to zabrała.
Nie pamięta pan?
Dziękuję.
Bardzo.
Chyba panią lubi, a to ciekawostka.
Może pani go przekona?
Ma strasznie zimne ręce.
Moczy je w lodowatej wodzie,
zanim tu przyjdzie.
Powinien pan coś zjeść.
Już po mnie.
Ruth by tego chciała?
Skąd pani o niej wie? Czytała pani listy?
A gdyby nawet?
Już po panu.
Są piękne.
Ona była piękna.
Pod każdym względem.
Rozumiem, dlaczego tak je pan ceni.
Od lat nie mogłem ich odcyfrować.
Nawet w okularach.
Mam je panu poczytać?
Ale niech pan coś zje.
"25 maja 1940.
Pierwszy raz w życiu...
chciałem, żeby posługa w synagodze trwała dłużej".
Przepraszam.
Odezwiesz się wreszcie?
Słucham?
Wciąż się za mną skradasz.
Wcale nie.
Tak.
Ale nic nie mówisz. Jestem taka straszna?
Nie...
Okropnie potraktowałeś tę biedną różę.
Widziałaś?
Nie wstydź się. To był miły gest.
Odprowadzisz mnie?
A David Stein?
Pójdzie z moją mamą.
Wiedeń jest cudowny. To centrum kultury.
Nawet większe niż Paryż.
Przynajmniej tak było przed wojną.
Trudno wam było wyjeżdżać.
Tak.
Zwłaszcza rodzicom.
Ale byłoby gorzej, gdybyśmy zostali.
Wszyscy mówili, że to głupota, a ojciec przesadza.
Dziś nie mamy wieści o krewnych.
Aż myślę...
że nie mam prawa do szczęścia, gdy na świecie jest tyle cierpienia.
A czy masz prawo być nieszczęśliwa?
Racja.
Taki krowincjusz, a filozof.
No co?
Prowincjusz, nie krowincjusz.
Słucham?
Podoba mi się, jak to wymawiasz.
Cóż...
Dziękuję, że mnie odprowadziłeś.
Nie ma za co.
To była przyjemność.
Ruth?
Umówisz się ze mną?
Po Szabasie.
Dzisiaj?
Czas ucieka, Levinson.
Poczekaj tu, jeśli chcesz.
"Na zawsze Twój...
Ira".
Mam przeczytać następny?
Ale...
czy mogłaby pani...
znów mnie odwiedzić?
Carolina Thunder to dobry byk.
Dasz mu radę?
Kibiców z Georgii prosimy o brawa
dla niezwyciężonego Rango!
Przenosimy się do boksu Cooper Tires.
Szykuje się tam do boju Evan Matthews z Summerville w Georgii.
Zmierzy się z bykiem, którego nie trzeba przedstawiać.
Pokonał już 85 jeźdźców.
Stawką jest Złota Klamra!
Skąd my to znamy?
Kolej na Luke'a Collinsa!
Jeśli Carolina Thunder go nie zrzuci,
wejdzie do trzydziestki piątki i wywalczy bilet do Vegas!
Jazda!
Ten błąd może go drogo kosztować.
Być może stracił szansę na udział w walce o tytuł mistrzowski.
Ciekawe,
o czym teraz myśli.
Może to zajście z Rango...
-Nie było źle. -wywarło na niego presję.
Cholera...
Bohater powrócił.
Cześć, mamo.
-Zjesz jajka? -Nie.
Jak poszło?
Zszedłeś z areny na własnych nogach, więc wygrałeś.
Kiedy z tym skończysz?
Mówiłem, że nie mogę.
Tak? Już zapomniałeś o urazie głowy?
-Jestem dorosły. -Chcę, żebyś dożył starości.
Dzięki.
Przerażasz mnie.
-Rzuć to, proszę. -Nie martw się.
Co jest?
Nic.
To dziewczyna.
-Wciąż jakieś poznajesz. -Nie.
Ta jest inna.
Wciąż o niej myślę.
I co?
Niedługo wyjeżdża do Nowego Jorku.
Więc nie ma o czym mówić.
-Moczy pani ręce w zimnej wodzie. -Nie.
-I już tylko ja tu z panem gadam. -Przeszkadzam?
Właśnie miałam go udusić.
Przed obiadem, żebym już nie musiał tego jeść.
Im prędzej, tym lepiej.
Miłego czytania.
Lepiej pan wygląda.
To co?
"12 lipca 1941".
To był piękny dzień...
"Najdroższa Ruth, wspomnienia o naszym spotkaniu
wciąż tańczą w mojej pamięci".
Wydaje się, że ledwie wczoraj
zupełnie inaczej spojrzałem na świat.
Po co tak się stroić do kina?
W Wiedniu wszyscy się stroją, nawet na spacer.
To lipiec w Północnej Karolinie!
Muszę ci coś pokazać!
Co?
Spóźnimy się.
To dzieło malarza z Black Mountain.
-Skąd? -To szkoła plastyczna.
I ruch artystyczny z Północnej Karoliny.
Coś pięknego!
Bardzo osobisty pejzaż.
Bezpośredni, szczery...
uproszczony i zniekształcony zarazem.
Podoba ci się?
Podoba mi się twój zachwyt.
Chodź.
Nie...
Przepraszam.
Chcesz tańczyć? Tańczmy.
Ten pierwszy pocałunek...
był obietnicą tego, co miało nadejść.
Dni zmieniły się w miesiące.
W weekendy jeździliśmy na wycieczki.
Nigdy dotąd nie miałem wakacji.
A gdyby nawet...
Nie pamiętałbym ich tak dobrze.
Co?
Pierwszy raz poczułam się tu jak w domu.
Ale z najważniejszą studentką
poniosłem klęskę.
Ruth woli sztukę współczesną.
Bo skończyła się z Matissem i Picassem?
Nie skończyła się, tylko poszła się zdrzemnąć.
Gdy chcesz dobrze wychować dzieci,
zaczynają same myśleć.
-To dobrze. -To tragedia!
Uwielbiam patrzeć, gdy mówisz.
Byłbym szczęśliwy w życiu pełnym takich dni.
Chcę cię o coś spytać.
Zaczekaj.
Chcę mieć dużą rodzinę. Naprawdę dużą.
Marzyłam o tym od dziecka.
Przy tym, co się teraz dzieje...
czuję, że mam obowiązek przywracać światu życie.
Doskonale.
Teraz pytaj.
Ruth... Nie jestem bogaty.
I nie znam się na sztuce.
Ale będę cię kochał w każdej sekundzie, do końca życia.
Naprawdę?
Wyjdziesz za mnie?
Tak!
Na co czekałeś?
Witaj w rodzinie.
Bardzo się cieszę.
"Kocham Cię, Ira".
Jutro też przyjdę.
-Pan Levinson? -Znamy się?
Luke Collins.
Ze 119-tki...
Postanowił pan zjechać z szosy.
To pan mnie uratował.
Dziękuję.
Cześć.
To twój Luke?
Mój przyjaciel.
Tak.
Przyjaciel...
Co tu robisz?
Znalazłem to w moim pickupie.
Pewnie chciałby je pan zachować.
7 grudnia 1941.
Nic nie uszczęśliwiało mnie tak, jak myśl o ślubie.
Ale świat, przed którym uciekliście,
wreszcie nas dogonił.
Stany Zjednoczone Ameryki...
zostały nagle i zdradziecko zaatakowane
przez siły powietrzne
Cesarstwa Japonii.
-Obiecaj, że wrócisz. -Wrócę.
Obiecaj!
Przyrzekam.
Obiecuję.
Wróć do mnie!
Pomocy!
Nie możemy go zostawić.
Ratunku!
Pomóżcie mi! Proszę!
Muszę iść.
Odbiło ci? Tam są ich czołgi.
Nie wrócisz.
Wrócę. Muszę dotrzymać słowa.
Zabiją cię i tylko szkopy skorzystają!
Pomóżcie mi! Błagam!
Niech mi ktoś pomoże!
Szlag...
Złap mnie za szyję.
Wrócę. Muszę wrócić do Ruth.
Jesteś nienormalny, Levinson!
Cholera!
Bardzo mi przykro.
Po powrocie nie byłem już sobą.
Toczyłem poważniejszą bitwę.
Nie mogłem dotrzymać złożonej Ci obietnicy.
Podobno wróciłeś w poniedziałek.
Nie udaję, że wiem, co przeżyłeś, ale chcę pomóc.
Nie zasługuję na wyjaśnienie?
Uważam...
że tak.
Rana nie była groźna,
ale wdało się zakażenie.
Dwa tygodnie gorączkowałem.
Znajdziesz innych lekarzy.
Myślisz, że nie szukałem?
Nie ma na to rady.
To moje życie. Nie chcę cię tym obarczać.
Wciąż jest szansa.
Pobierzmy się.
Możesz nigdy nie mieć rodziny.
Zrezygnujesz z tego?
Wojna się skończyła.
I, jak sądziłem,
moje życie też.
Zamknięte!
Wszystko rozumiem!
Nie mów mi, z czego rezygnuję!
Gdy wyjechałeś,
żyłam nadzieją, że wrócisz i weźmiemy ślub.
Dzieci to tylko marzenie.
Ty jesteś prawdziwy.
Nie wiem, co niesie przyszłość, ale nie ma jej bez ciebie.
Chyba, że już mnie nie kochasz.
W tej chwili...
oboje pojęliśmy...
że żyjąc razem, zyskamy więcej, niż gdybyśmy się rozstali.
To miło, że przywiozłeś zdjęcie.
Facet sporo przeszedł.
Trzymaj się.
Luke?
Cieszę się, że wpadłeś.
Masz plany na dziś?
Może być fajnie.
Jestem gotowa.
Silna i zwarta.
Weź krótszy.
Dziękuję.
Panie pierwsze.
Nie nawykłam do rycerskości Południowców.
Chcę zrobić wrażenie.
To działa.
Trochę.
Nie dawaj mi forów.
Lubię uczciwą konkurencję.
Zapamiętam.
Co robisz?
Mam ci nie dawać forów,
więc wdrażam plan "B". To dywersja.
Przepraszam!
Dziękuję.
Lubię makaron z serem.
-To sposób na smutki? -Tak.
A u ciebie?
Kołduny.
To przepyszne,
polskie pierożki z mięsem, które robi mama.
Sprzedajemy je.
Raz spróbujesz, a makaron pójdzie w kąt.
To zaproszenie?
Może.
Częstuj się.
Nie...
Tylko spróbuję.
-Kiedy rodzice tu przyjechali? -Zanim się urodziłam.
Ja bym się nie odważył.
-Poważnie? -Nie.
Ujeżdżasz byki! Mógłbyś wszystko.
To nie wyjazd na drugi koniec świata.
Co?
Musieli się przystosować.
Wcale się nie zmienili.
Ale dorastanie w rodzinie imigrantów było dziwne.
Wciąż krzyczeli w obcym języku,
dawali mi dziwnie pachnące kanapki,
-miałam za krótkie spodnie... -Zawsze są za krótkie.
Za to my jesteśmy jednakowi.
Wszyscy wokół są ranczerami od czterech pokoleń.
-Zazdroszczę. -Czego?
Ja chciałam być jak inni.
Polubiłem cię, bo nie jesteś taka jak inni.
Też nie jesteś taki zły.
Zanim cię poznałam, z bykami kojarzyły mi się...
steki.
Steki? Trzeba cię wsadzić na byka.
Na byka?
Za nic.
Choć raz.
Raz i najwyżej na konia.
Załatwione.
W przyszłym tygodniu.
Mam pomysł.
Fajny.
Chodź!
Po co?
-Dokąd? -Zobaczysz.
Pan przodem.
Gotów?
Z głupią miną?
Tak jest dobrze.
Dziękuję.
W porządku.
Trzymaj wodze.
Gotowa?
Ściągnij cugle.
Jedziemy.
Jadę!
Idzie do tyłu! Jak fajnie!
Trzymaj tak. Opuść ręce.
Jak ty to robisz? Ja bardziej podskakuję.
Popuść trochę wodze.
Dobra.
Zuch dziewczyna!
Nie dogonisz mnie!
Przyznaję, że jesteś świetnym jeźdźcem.
Dziękuję.
Chociaż...
W stodole będę pierwsza.
Nie tędy!
O rany!
Wyłaź.
Ostrzegałem.
Wiem.
Tu mieszkam.
Ładnie.
Bardzo.
Tam jest prysznic, ręczniki i cała reszta.
Sophia?
Chcesz zupy?
Ugotowałeś zupę?
Powiedzmy.
Zupa...
Rany...
Chodź.
Proszę bardzo.
Złap tutaj.
To proste.
Wytrzymaj 8 sekund.
Nic wielkiego.
Zdarzają się łagodne byki.
To nasze miejsca.
Przepraszamy.
Skąd wiesz, którego dostaniesz?
Nie wiem.
Losujemy.
Kolej na waszego faworyta, jeźdźca z Walkertown,
Luke'a Collinsa!
Wylosowałeś numer 4.
To Gunpowder and Lead.
Losuje Jared Middleton.
Wyciągnął dwójkę.
To Asteroid.
Tak się nie da!
Dotykasz jedną ręką.
Drugą nie wolno.
Rozumiem.
Jazda!
Jeśli stracisz równowagę, tracisz punkty.
Gdy panujesz nad bykiem, punktujesz za styl.
Tak balansujesz ręką?
Mniej więcej.
Byki też oceniają za szybkość, zwinność i siłę.
Jak wysoko wierzgają, czy kręcą piruety.
Jedne są wredne.
A inne...
Inne to potwory.
Pokonajmy tę burzę.
Dobra.
To dużo lepsze niż szpital.
Jak pan się czuje?
A jak wyglądam?
Doskonale.
I o to chodzi.
Chwileczkę.
-Cześć, tu Adrienne. -Pani Francis?
W weekend organizuję coś w Charlotte. Przyjedziesz?
-Jasne, chętnie. -To dla nas szansa.
-Prześlę szczegóły. -Do zobaczenia.
-Do widzenia. -Dziękuję.
-Dobre wieści? -Tak.
Moja przyszła pracodawczyni urządza w Charlotte wystawę.
Mam jej pomóc.
Interesujesz się sztuką?
Odkąd skończyłam 5 lat.
Ruth kochała sztukę.
Pamiętam historię z obrazem w hotelu.
Słyszałaś o Black Mountain College?
To temat mojej pracy magisterskiej.
Tam właśnie jechałem, gdy wypadłem z drogi.
To ma być podróż poślubna?
Będziesz zachwycony.
Wolałbym zostać w łóżku.
Pasjonaci sztuki nie mieli czego szukać w naszym miasteczku.
Black Mountain to był dar niebios.
To cudowne!
Na obiekt trzeba patrzeć, żeby go zrozumieć.
Chcę wykluczyć przypadek
i nie zostawiać niczego losowi,
Bogu, trafowi - jakkolwiek to nazwać.
Uczę was patrzeć.
Wtedy nawet przypadek...
będzie celowy.
Wspaniałe!
Przez ponad 500 lat artyści odtwarzali to, co widzieli.
Dopiero Kandinsky złamał wszystkie zasady.
Przepraszam.
To cudowne!
Nie do wiary! Spotkaliśmy Josefa Albersa!
Jeszcze kawałek.
W porządku?
Gotowa?
Tak.
Podoba ci się?
Dzień po dniu
zaczęliśmy tworzyć nasze wspólne życie.
-Chyba jest niczyj. -Nie wchodźmy tam.
No co?
Mamy klucz.
Nie! Boże!
Jesteś cudowny!
Zaczekaj.
Tutaj.
Nie.
Tam.
Tam! Widać go od wejścia!
Żyliśmy ciekawie i szczęśliwie.
Ja przejąłem interes po ojcu,
a Ty zaczęłaś uczyć w szkole.
Kto zrozumiał?
No proszę!
Wszyscy zostaniecie matematykami.
Rozwiążemy to na tablicy.
Pytajcie, jeśli trzeba.
Uszczęśliwiał ją pan.
Tak.
Przez jakiś czas.
To jego pierwszy kapelusz.
Jaki fajny!
Nie zdejmował go.
Jadł w nim i spał.
Chciał go sobie przykleić do głowy.
Mamo!
No co?
Spadł z cielaka, gdy miał 7 lat.
Wymykał się nocą do szopy i ćwiczył,
trzymając się zdrową ręką.
Nie było na niego siły.
Proszę.
Dzięki.
Jesteś kochany.
To jego tata, Jack.
Wspaniały człowiek.
I jeździec.
Gdybyś przestał, i tak byłbyś lepszy.
Co się stało?
Zmarł na zawał.
Prawie 5 lat temu.
Macie ochotę na deser?
Luke, zobaczysz, co mam.
Sophia też się skusi.
Dlaczego mama chce, żebyś przestał?
Jest nadopiekuńcza.
Co to była za kontuzja?
Wiem, że często obrywacie. Nie wiecie tylko kiedy.
Właśnie.
-Ponoć jesteśmy głupi albo stuknięci. -A ty?
Chyba wszystkiego po trochu.
Co to?
Obraz artysty, którego reprezentuje Adrienne Francis.
Praktykuję u niej.
80 kawałków?
Uchodzi za geniusza.
No jasne.
Tylko geniusz opchnie to za tyle forsy.
Na pewno chcesz przyjechać na ten wernisaż?
Ty tego chcesz.
Jasne.
Więc będę.
Masz tego dnia zawody.
Będę.
Świetnie wyglądasz.
Nie widziałam cię dotąd w krawacie.
Rzadko go noszę.
To moja szefowa, Adrienne Francis.
-Muszę iść. -Jasne, biegnij.
Jestem Sophia, bardzo mi miło.
Dołączy do nas w Nowym Jorku.
Takie efekty spotyka się w fotografii,
ale rzadko w malarstwie.
Dlatego to wyjątkowa praca.
Odpowiem na wszystkie pytania.
Przepraszam.
Moment.
W rok podwoi swoją wartość.
20 tysięcy to okazja.
Wielka.
Kupujemy?
Dobrze.
Przylecisz, obejrzysz galerię, poznasz ludzi.
To poważni ludzie, więc nie decyduj pochopnie.
Wiem, że masz egzaminy.
Przylecę. To jest najważniejsze.
O, Luke.
To jest Adrienne Francis.
Mój chłopak, Luke.
-Bardzo mi miło. -Mnie też.
-Znacie się z uczelni? -Nie studiuję.
Ujeżdża byki.
Nie znam żadnych ujeżdżaczy byków.
Trudno o nich na Manhattanie.
Też jest pan miłośnikiem sztuki?
Nie powiedziałbym.
Co pan sądzi o wystawie?
Szczerze?
Oczywiście.
To większy cyrk niż rodeo.
Podoba mi się ten facet.
Jak mogłeś tak palnąć?
Żartowałem.
To moja szefowa!
Chodzi o moją karierę!
-U niej? -Przestań!
Wiesz, jak się staram wpasować w twój świat?
-Też się postaraj. -Staram się!
To był żart. Rozbawił ją.
-Śmiała się. -Co z tego?
Może z grzeczności.
Czy to ma sens?
Co?
Jak to ma wyglądać?
Widzisz siebie na ranczu? Do końca życia?
A co ja mam zrobić?
Zamieszkać na Manhattanie?
Jeść brunche z artystami?
Gadać o liniach na płótnie, jakby były czymś więcej?
Wiem. Rozumiem.
Ja...
nie wiem, jak to poukładać.
Ja też.
Ale tego chcę.
Jesteśmy szaleni?
Myśli pan, że nam się uda?
Jesteśmy z różnych światów.
Ale dotąd przy nikim tak się nie czułam.
Nie każdy ma to szczęście.
Pan miał.
Nie było łatwo.
Mijały lata...
i widziałem, jak pragnie mieć rodzinę.
Staraliśmy się o adopcję,
ale wtedy było trudniej.
Dziś pomówimy...
o mojej ulubionej...
książce.
"Pippi Langstrumpf".
Jeśli ktoś wciąż będzie mu dokuczał, to pożałuje.
Dzień dobry.
Jestem Ruth Levinson, nauczycielka Daniela.
Martwię się o niego.
Śpi na lekcjach.
Zdziwiła nas wieść,
że Daniela McDonalda wychowuje jego przyrodni brat z żoną.
Nie pilnowali nawet, żeby jadł.
To bardzo zdolny chłopiec.
Ma potencjał.
Mogłabym go uczyć po lekcjach.
Dobra.
Tak?
Jesteś wilkiem?
Nie, psze pani.
Może niedźwiedziem?
Nie.
A więc chłopcem.
Tak, psze pani.
Chłopcy używają noża i widelca.
Jeszcze trochę.
Tam.
Co to za gwiazda?
To Gwiazda Polarna.
Dobrze.
"Nie chciała zawrócić i pójść do domu.
Zatrzymała się przed furtką Tommiego i Aniki".
Przychodził codziennie.
Czasem zostawał na kolację.
Nie uważaliśmy go za dziecko, którego nie możemy mieć...
a mimo to...
Co o tym myślisz?
Szykuje kolację dla syna, prawda?
Tak.
Niech tam nie wraca. Adoptujmy go.
Ma prawnych opiekunów.
-Pytałeś adwokata? -To jego słowa.
Oni o niego nie dbają!
To rodzina i dumni ludzie. Nie oddadzą go.
Musi być jakiś sposób!
Ruth?
Czas na nas.
Bądź grzeczny.
Mogę hodować kury... albo pracować w fabryce.
Jeśli chcesz.
Możesz być, kim zechcesz.
Kim chcesz. Farmerem, prawnikiem, astronomem.
Jesteś bardzo mądry.
-Myśli pani? -Tak!
Ja to wiem.
Chodź.
Chcę się pożegnać.
Nie może pan!
Żegnamy się!
Wracajmy do samochodu.
Nic nie poradzimy.
-Zastanówcie się! -To na nic.
Zasługuje na lepsze życie!
Chodź do samochodu.
Oni o niego nie dbają!
Nie zależy im!
Ruth?
Ruth!
Co miałem zrobić?
Walczyć o opiekę.
Z przyrodnim bratem? Na prowincji?
Bylibyśmy bez szans.
Mogliby skrzywdzić Daniela.
Byliśmy rodziną.
Jesteśmy rodziną.
Ty jesteś moją rodziną.
Ja też chciałem mieć dzieci.
Więcej nie zobaczyliśmy Daniela.
Boże...
Szlag...
Luke Collins dochodzi do siebie.
Pomocnicy próbują odciągnąć byka.
Chyba nic mu nie jest. Podnosi się na nogi.
To mu na pewno poprawi humor.
Ma 92 punkty!
264 na trzech bykach!
Luke Collins wygrywa turniej!
Jest boski.
Dziś awansował na 9. miejsce w tabeli.
Wszystko gra?
Tak...
-Baw się dobrze. -Dobra.
Oczaruj Adrienne.
Muszę iść.
-Marzyłaś o tym! -Wiem.
Do poniedziałku!
Cześć, właśnie wsiadam do taksówki.
Tu Luiz.
-Cześć. -Luke miał wypadek.
Słucham panią?
Jest tu mój chłopak, Luke Collins. Mogę go zobaczyć?
Wpuszczamy tylko krewnych.
Co z nim?
Jego stan jest stabilny, robimy badania.
Twardo upadł.
Proszę zaczekać. Zapytam lekarza i dam pani znać.
Dziękuję.
Czujesz zawroty głowy?
Nudności?
Zatrzymam cię na obserwacji.
Słonko, co tu robisz?
Od razu przyjechałam.
-Miałaś być w Nowym Jorku. -Nie.
Powinnam być tutaj.
-Dobrze, że nic ci nie jest. -W porządku.
Masz szczęście, że żyjesz.
Co?
Tylko mnie zamroczyło.
Luke...
Przestań lekceważyć swój stan.
Jeśli pani na nim zależy, radzę go przekonać,
żeby skończył z rodeo.
O czym on mówi?
Jestem zmęczony. Możemy pogadać jutro?
Bardzo panią przepraszam.
Sophio...
Rozumiem, że w tych okolicznościach nie przylecisz.
-Mam nadzieję, że z tego wyjdzie. -Ja też.
Nie wiem, kiedy będę mogła przyjechać.
Naprawdę?
Zaraz. Nie rezygnujesz ze stażu?
Zrozum.
Masz przed sobą przyszłość, ale musisz zdecydować, co wybierasz.
Wiem.
Kolej na zawodnika z Walkertown w Karolinie Północnej,
Luke'a Collinsa!
Zaraz się zacznie!
Jazda!
Wyskoczył na środek i mocno się trzyma.
To jest... Rany!
Wywinął salto i padł twarzą na ziemię.
Trzeba go znieść.
Nie ma wątpliwości, że mocno oberwał.
A tak dobrze mu szło.
Nasza ekipa medyczna
zaraz się zajmie chłopakiem z Północnej Karoliny.
Przeraziłem się.
To było trudne do przewidzenia.
Uzyskał czas 4,7 sekundy.
Teraz zajmą się nim lekarze.
Dziękuję, wystarczy.
Dalej już pójdę, dziękuję.
Nie ma za co.
-Daj torbę. -Poniosę.
Dziękuję.
Luke...
Bardzo mi przykro.
Wiem, że musi ci być ciężko z tego rezygnować.
Żartujesz?
Słyszałeś lekarzy.
Nie znają się.
Oszalałeś?
Oglądałam tamto na YouTube.
10 dni byłeś w śpiączce.
Za każdym razem mogę zginąć.
Nie chrzań! To co innego!
Rzuć to!
-Musisz! -Nie mogę!
A ja nie mogę być z tobą, bo nigdy nie wiem,
czy cię jeszcze zobaczę!
Twój wybór.
Wybrałam ciebie, nie Nowy Jork!
Nie staż. Ty jesteś najważniejszy.
Nie prosiłem o to.
Ja się nie poświęcę.
To moja praca.
Znam tylko to.
To moje życie.
Myślałam, że jest nasze.
A ty to niszczysz.
Jest na górze.
I jak...
Jak było w Nowym Jorku?
Nie poleciałam.
A z Lukiem i tak zerwałam.
Przykro mi. Chodź tu.
Chodź.
Jak mogę ci pomóc?
Nie chcę o tym myśleć.
Co się stało po kłótni o Daniela?
Nie chcesz porozmawiać o was?
Nie chcę.
To przerażające...
jak nasi najbliżsi...
szybko stają się...
obcy.
Nie mogę tak dłużej.
Oszaleję.
To nie twoja wina...
Odchodzę.
-Proszę, nie! -Tylko jedno.
Muszę to powiedzieć.
Pokochałem cię od pierwszego wejrzenia.
Nie znam cudowniejszej dziewczyny, a ty jakimś cudem mnie wybrałaś.
To, jak cię wtedy kochałem, to nic przy tym, co czuję teraz.
Kocham cię całym sobą.
Powinnaś odejść.
Chcę tylko twojego szczęścia.
Choćby już beze mnie.
Miłość wymaga poświęceń.
Zawsze.
Od tego dnia, Sophio,
nie było jak w baśni, ale niewiele brakowało.
Staraliśmy się cieszyć z tego, co mamy,
a nie żałować tego, co nas ominęło.
Rocznice ślubu spędzaliśmy w Black Mountain
i wciąż pisałem listy do Ruth, choć się codziennie widzieliśmy.
Ruthie?
Ruth?
Tak wiele cudownych lat.
Choć oczywiście za mało.
Obrazy, które zebraliśmy,
przypominały mi o mojej stracie,
więc je schowałem.
Słucham panią?
Jestem Andrea McDonald.
Znał pan mojego męża...
Daniela McDonalda.
Zasłabł w sali lekcyjnej przed zajęciami.
To był wylew.
Sześć lat temu.
Ogromnie mi przykro.
Dziękuję.
Był nauczycielem?
Profesorem.
Wykładał fizykę i astronomię w Londynie.
Astronomię...
Kilka lat temu wróciłam do Stanów.
Znalazłam w gazecie nekrolog i postanowiłam to przynieść.
To był jego skarb.
Ruth Levinson, nauczycielka z 3. klasy.
Powiedziała, że gdy dorosnę, mogę zostać, kim zechcę.
Zrobiłaś dla Luke'a, co mogłaś.
Poświęciłaś się.
Polubiłam te nasze spotkania.
Dajesz mi mnóstwo radości.
Nie śpisz?
Wygrałem.
Jestem już piąty.
Będziesz zrzędzić?
Nie.
To twoje własne błędy.
Błędy? Mamo!
Po co tak ryzykujesz?
Nie rozumiem.
Chcę zachować ranczo w rodzinie.
Dla ciebie.
-Dla mnie? -Tak.
Nie chodzi ci o mnie.
Gdzie będziesz mieszkać?
Dokąd pójdziesz?
Myślisz, że mnie to obchodzi?
Robisz to dla siebie.
To 8 sekund.
Tylko tyle.
Z nią mogłeś spędzić resztę życia.
Sophia Danko?
Tak, to ja.
Mówi Howie Sanders, adwokat Iry Levinsona.
Nie mogłem się dodzwonić.
Dobrze się czuje?
Przykro mi.
Zmarł ostatniej nocy.
Pani Danko?
Wszystko w porządku?
Tak...
Jego kolekcja idzie na aukcję w przyszłym tygodniu.
To aukcja zamknięta, za zaproszeniami.
Ira chciał, żeby pani przyszła.
Oczywiście.
Wiem, że to niedługo, ale powinna pani wiedzieć...
że bardzo panią lubił.
Ja jego też.
Prześlę pani informator.
Cieszę się, że się do pani dodzwoniłem.
Dziękuję.
Powitajmy bohaterów wieczoru: najlepszych jeźdźców świata.
Panie Collins, z przykrością zawiadamiam o śmierci Iry Levinsona.
Zaprosił pana na aukcję. Howie Sanders
GALERIA SZTUKI ABBETT aukcja zamknięta
Kolekcja Iry i Ruth Levinsonów
Oto jedyna w świecie Zawodowa Liga Ujeżdżaczy Byków!
Przed nami piętnastka finalistów.
Na czele stawki - prowadzący w rankingu
Jared Middleton z Oklahomy!
Zaciekle walczył o tę lokatę
z reprezentantem Karoliny Północnej,
Lukiem Collinsem!
To był wprost epicki bój!
Stawką jest tytuł!
Ale nie sugerujmy się tabelą.
Przed nami losowanie byków
do finałowej rundy rozgrywek.
Ryan Dirteater dostał Smackdowna. Do zobaczenia wkrótce.
Teraz Billy Robinson, wielki talent z Wirginii.
Zobaczmy, na którego byka trafisz.
Wylosowałeś Bushwackera! Gratulacje!
Kolej na ulubieńca Karoliny Północnej, Luke'a Collinsa.
Tu jest twoje przeznaczenie.
Czas wylosować byka
na tę rundę turnieju.
Zobaczmy...
Luke, dostałeś najlepszego z całej stawki wierzchowców
w tym sezonie...
Rango!
Uwaga, Nashville!
Wiecie, o kim mowa.
Zwyciężył 99 razy
i mierzy w setną wygraną.
Oto najlepszy byk na świecie!
Przed Lukiem najtrudniejsze zadanie...
powrót na szczyt.
Ale Luke Collins jest w gazie.
Nie odpuszczaj!
Dawid pokonał Goliata!
Wytrzymałeś 8 sekund na Rango. Wiedziałem, że potrafisz.
Ale jazda, synu!
Pogadajmy o interesach.
Luke? Dokąd idziesz?
Zbiory Levinsonów to jedna z najcenniejszych prywatnych kolekcji.
Są tu dzieła malarzy z Black Mountain College
i z całego świata.
Mamy takich mistrzów...
jak Andy Warhol, Pat Passlof i Willem de Kooning.
To arcydzieła,
jak widać - bardzo różnorodne
i nie wystawiane dotąd w jednym miejscu.
Dziękuję państwu za przybycie na naszą aukcję.
Proszę o zajęcie miejsc.
Zaraz zaczynamy.
Ale najpierw krótkie wprowadzenie.
Witam. Jestem Howard Sanders.
Byłem prawnikiem państwa Levinsonów
przez ponad 25 lat.
Ira szczegółowo zaplanował przebieg dzisiejszej aukcji.
Zacznę od przeczytania jego listu, napisanego na tę okazję.
"Nazywam się Ira Levinson.
Jestem zwykłym człowiekiem, który pokochał niezwykłą kobietę.
Widzicie wokół siebie piękne i bezcenne dzieła sztuki.
Ruth miała niezwykłe oko do wyławiania talentów,
a ja wyłowiłem tylko ją.
Mnie nie radowało tworzenie kolekcji..."
tylko osoba, z którą to robiłem.
Moja ukochana Ruth.
Szczęście, jakie dawały jej obrazy, było niezmierzone.
Dzielenie go z nią...
to był największy zaszczyt.
Świętowaliśmy, zdobywaliśmy,
przezwyciężaliśmy i godziliśmy się.
A ponad wszystko...
kochaliśmy.
Prawdziwym dziełem sztuki była nasza wspólna najdłuższa podróż...
zwana życiem.
Nie ma tu jednego obrazu, którego bym nie sprzedał,
żeby usłyszeć jej głos,
zobaczyć uśmiech...
Choć jeszcze jeden raz.
Ira Levinson.
Dziękuję za przybycie.
Dziękujemy panu.
Zaczniemy od obrazu z 34. strony katalogu.
Tytuł "Portret Ruth".
Namalowany przez Daniela McDonalda, żyjącego w latach 1954 - 2001.
Praca z roku 1963.
Cena wywoławcza - tysiąc dolarów.
Kto da tysiąc?
Kto zapłaci tysiąc dolarów?
Może 800? Kto da 800 dolarów?
Jedyne 800 dolarów.
600 dolarów.
Kto da 600 dolarów?
600 dolarów za "Portret Ruth", pierwszy obraz wieczoru.
600!
Mamy 600 dolarów.
Po raz pierwszy.
600 po raz drugi.
I trzeci.
Sprzedany za 600 dolarów.
Zrobimy krótką przerwę.
Następny będzie obraz
Jacksona Pollocka.
Strona 124.
Proszę.
Co tu robisz?
Ira mnie zaprosił.
Skończyłem z bykami.
Na dobre.
Dzisiaj wylosowałem Rango.
Pomyślałem, że jeśli poskromię drania i wytrzymam te 8 sekund...
spełni się moje marzenie.
I zrobiłem to.
Więc jesteś najlepszy.
Dużo mi brakuje.
Wciąż myślałem o tobie.
To, czego pragnę, mam przed sobą.
Dlaczego kupiłeś ten obraz?
Dla Iry.
Czy możemy pana prosić?
Nie teraz.
Później.
Pan Sanders prosi.
Proszę o ciszę!
Jak pan się nazywa?
Luke Collins.
I oficjalnie nabył pan "Portret Ruth"?
Tak.
Odczytam panu klauzulę zawartą w testamencie Iry Levinsona.
"Portret Ruth nie jest najcenniejszy w mojej kolekcji,
ale dla mnie to skarb, przez pamięć o mojej najdroższej Ruth.
Warunek jest prosty:
nabywca portretu
otrzyma całą kolekcję".
Proszę państwa, kończymy aukcję.
Co?
To jest warte miliony dolarów.
-Ile za Warhola? -Sprzeda pan Pollocka?
Mam klienta na Picassa.
Wypiszę czek.
Przepraszamy.
Jak się domyślam, kręci ci się w głowie.
Zgadł pan.
Zadzwoń, gdy ochłoniesz.
Jesteś bardzo bogaty.
MUZEUM IRY I RUTH LEVINSONÓW
Cześć.
Jak było w muzeum?
Świetnie.
A na ranczu?
Świetnie.
"Najdroższa Ruth..."
Gdy chłopak z Karoliny spotyka piękną dziewczynę z daleka,
powinien o nią walczyć z całych sił.
A gdy ją zdobędzie,
osiągnie pełnię szczęścia.
-Co? -Chodź.
Dokąd?
Chodź!
Na co czekałeś?
NAJDŁUŻSZA PODRÓŻ
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak