Μια φορά κι έναν καιρό...
ήταν μια κοπέλα που τη λέγαν Έλλα.
Και δεν έβλεπε πάντα τον κόσμο όπως ήταν...
αλλά όπως θα μπορούσε να ήταν, με μια σταλιά μαγείας.
Αγαπημένη μου!
Για τη μητέρα και τον πατέρα της, ήταν μια πριγκίπισσα.
Ναι, δεν είχε τίτλο, ούτε κορώνα, ούτε πύργο...
όμως ήταν η αρχόντισσα του μικρού της βασιλείου...
που είχε σύνορα το σπίτι και το λιβάδι στην άκρη του δάσους...
όπου η οικογένειά της είχε ζήσει πολλές γενιές.
Με τον κ. Χήνα...
και όλη την οικογένεια των ζώων τους.
Γεια σου. Τι κάνεις εκεί;
Άσε τα μικρά να φάνε το μερτικό τους.
Δεν πρέπει να βαρυστομαχιάσεις.
Γκας-Γκας, είσαι ποντίκι του σπιτιού, δεν είσαι ποντίκι του κήπου.
Έτσι δεν είναι, Ζακλίν;
Δεν πρέπει να τρως το φαγητό του κ. Χήνα.
Έτσι δεν είναι, μαμά;
Ακόμα πιστεύεις ότι σε καταλαβαίνουν;
Δεν με καταλαβαίνουν, μαμά;
Ναι.
Πιστεύω ότι τα ζώα μάς ακούν και μας μιλούν...
αρκεί να μπορούμε να τ' ακούμε.
Έτσι μαθαίνουμε να τα φροντίζουμε.
Εμάς ποιος μας φροντίζει;
Οι καλές νεράιδες, ασφαλώς.
Και πιστεύεις σε αυτές;
Πιστεύω στα πάντα.
Τότε κι εγώ πιστεύω στα πάντα.
Ο πατέρας της ήταν έμπορος που πήγαινε στο εξωτερικό...
και έφερνε δώρα από όλους τους τόπους που διαφέντευε η Έλλα.
Έλλα!
Πού είναι τα κορίτσια μου, τα όμορφα κορίτσια μου;
Πού είναι οι αγαπημένες μου;
Η Έλλα τον αποζητούσε πολύ όταν έλειπε.
Όμως ήξερε ότι θα επέστρεφε.
Μπαμπά, καλωσόρισες!
Μεγάλωσες!
Τι ήταν αυτό;
Αυτό;
Το βρήκα να κρέμεται σ' ένα δέντρο.
Νομίζω πως μέσα ίσως να έχει κάτι.
Τι όμορφο!
Στα Γαλλικά, το λένε un papillon.
Πατάς στα πόδια μου.
Χορεύουμε;
Κοίτα, μαμά! Χορεύω!
Μικρή papillon.
Όλα ήταν όπως έπρεπε.
Ήξεραν πως ήταν η πιο χαρούμενη οικογένεια με τον τρόπο που ζούσαν...
και με την αγάπη που είχαν.
Σαν γίνω βασιλιάς Νάνι, νάνι
Βασίλισσα θα σ' έχω
Λεβάντα θα κόψω Νάνι, νάνι
Λεβάντα θα γευτώ
Πρέπει να μ' αγαπάς Νάνι, νάνι
Γιατί σε αγαπώ
Όμως η θλίψη μπορεί να έρθει σε οποιοδήποτε βασίλειο...
όσο ευτυχισμένο κι αν είναι.
Έτσι ήρθε και στο σπίτι της Έλλα.
Λυπάμαι πολύ.
Ευχαριστώ, γιατρέ.
Πρέπει να ήταν πολύ δύσκολο για σένα.
Πλησίασε.
Έλλα.
Έλλα, αγάπη μου.
Θέλω να σου πω ένα μυστικό.
Ένα μεγάλο μυστικό που θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις...
όλες τις δοκιμασίες της ζωής.
Πρέπει πάντα να θυμάσαι.
Να έχεις θάρρος και καλοσύνη.
Έχεις πιο πολλή καλοσύνη στο μικρό σου δαχτυλάκι...
απ' όση έχουν άλλοι σε ολόκληρο το κορμί τους.
Κι η καλοσύνη έχει δύναμη, πιο πολλή απ' όση φαντάζεσαι.
-Και μαγεία. -Μαγεία;
Αληθινή.
Να έχεις θάρρος και καλοσύνη, αγάπη μου.
Το υπόσχεσαι;
Το υπόσχομαι.
Ωραία.
Και...
Πρέπει να φύγω σύντομα, αγάπη μου.
Σε παρακαλώ, συγχώρησέ με.
Βέβαια και σε συγχωρώ.
Σ' αγαπώ.
Σ' αγαπώ, αγάπη μου.
Σ' αγαπώ.
Ο καιρός πέρασε και ο πόνος έγινε ανάμνηση.
Στην καρδιά της, η Έλλα έμεινε ίδια.
Γιατί θυμόταν την υπόσχεσή της στη μητέρα της.
"Να έχεις θάρρος και καλοσύνη."
Ο πατέρας, όμως, είχε αλλάξει πολύ.
Όμως έλπιζε σε καλύτερες μέρες.
"Επιστρέψαμε στο σπίτι...
"και προς μεγάλη μας ικανοποίηση, η σύζυγός μου κι εγώ τραγουδήσαμε...
"και αν υπήρχε άνθρωπος πιο ευγνώμων για την τύχη του...
"εγώ δεν τον γνωρίζω."
Και έτσι τελειώνει ο "Κύριος Πιπς" σήμερα.
Είναι ωραίο το καλό τέλος, έτσι;
Αυτό το τέλος είναι τ' αγαπημένο μου.
Έτσι είναι το σωστό.
Έλλα...
Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι είναι καιρός, ίσως...
ν' ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο.
Αλήθεια, πατέρα;
Πριν κάποιο καιρό, στα ταξίδια μου...
γνώρισα τον σερ Φράνσις Τρεμέιν.
Ναι.
Δεν είναι ο πρόεδρος του Σωματείου Υφασματεμπόρων;
Ήταν.
Ο δύστυχος πέθανε.
Η χήρα του...
μία έντιμη γυναίκα...
υποφέρει μόνη...
αν και είναι στο άνθος της ηλικίας της.
Ανησυχείς για την αντίδρασή μου.
Μα δεν πρέπει.
Εγώ θέλω να σε δω ευτυχισμένο.
Ναι.
Ευτυχισμένος.
Πιστεύεις ότι μπορώ να έχω μια τελευταία ευκαιρία...
αν και πίστευα ότι με τέτοια πράγματα είχα ξεμπερδέψει;
Ασφαλώς, πατέρα.
Θα είναι απλά η μητριά σου.
Και θα έχεις δύο υπέροχες αδελφές για να σου κρατούν συντροφιά.
Να έχεις θάρρος και καλοσύνη.
Καλωσορίσατε, κυρίες μου. Καλωσορίσατε!
Είναι αδύνατη σαν σκουπόξυλο!
Και ισχνά μαλλιά!
Είσαι πολύ καλός.
Καλωσορίσατε. Χαίρω πολύ.
Έχεις πολύ όμορφα μαλλιά.
-Ευχαριστώ. -Πρέπει να τα χτενίσεις.
Ασφαλώς έχεις δίκιο.
-Να σας ξεναγήσω στο σπίτι; -Τι είπε;
Θέλει να μας δείξει το αγροτόσπιτο της.
-Είναι περήφανη γι' αυτό. -Εκτρέφουν τα ζώα μέσα;
Τι χαριτωμένο. Μα είναι τόσο χαριτωμένο.
Λούσιφερ.
Η μέλλουσα μητριά της ήταν γυναίκα εκλεπτυσμένη, γεμάτη πάθος.
Και εκείνη είχε γνωρίσει τη θλίψη.
Όμως ήξερε να την κρύβει πολύ καλά.
Δεν είπες ότι η κόρη σου είναι τόσο όμορφη.
Έμοιασε της...
Της μητέρας της.
Ασφαλώς.
Το βρίσκει χαριτωμένο η μαμά;
Λέει ψέματα. Το κάνει από ευγένεια.
Σώπα.
Πόσο καιρό μένει η οικογένειά σου εδώ;
Διακόσια χρόνια.
Και ακόμα να το διακοσμήσετε;
Αναστασία, σώπα.
Θα θεωρήσουν ότι σοβαρολογείς.
Η μητριά της Έλλα, σαν εύθυμη κυρία που ήταν...
αποφάσισε να επαναφέρει τη ζωή και το γέλιο στο σπίτι.
Είσαι τρομερός, Βαρόνε.
Η τύχη μού χαμογελά και πάλι.
Για δες ποιοι έχουν δική τους γιορτή.
Ζακλίν, Τέντι, Ματίλντα, φαγά Γκας-Γκας.
Μα τι...;
Τι πας να κάνεις, Λούσιφερ;
Η Ζακλίν είναι καλεσμένη μου και δεν επιτρέπεται να τρως τους καλεσμένους.
Πήγαινε τώρα. Έχεις αρκετή γατοτροφή για να σε χορτάσει.
Οι κυρίες βοηθούμε η μία την άλλη.
Χάνεις τη γιορτή.
Φαντάζομαι ότι είναι σαν τις άλλες.
Φεύγω το πρωί, Έλλα.
Όχι. Μόλις...
Μόλις επέστρεψες από το τελευταίο ταξίδι.
Πρέπει να φύγεις;
Για λίγους μήνες, αγάπη μου.
Τι θέλεις να σου φέρω από το εξωτερικό;
Οι αδελφές σου...
οι ετεροθαλείς αδελφές σου ζήτησαν...
παρασόλια και δαντέλα.
Εσύ τι λαχταράς;
Φέρε μου το πρώτο κλαδί που θ' αγγίξει τον ώμο σου στο ταξίδι.
Παράξενη επιθυμία.
Πρέπει να πάρεις το κλαδί μαζί σου...
και να με σκέφτεσαι όταν το κοιτάς.
Και όταν επιστρέψεις, σημαίνει ότι θα είσαι κι εσύ μαζί του.
Αυτό είναι που λαχταρώ.
Να επιστρέψεις.
Ό,τι κι αν συμβεί.
Θα το κάνω.
Έλλα, όσο θα λείπω...
θέλω να είσαι καλή με τη μητριά σου...
και τις αδελφές σου, αν και κάποιες φορές...
δοκιμάζουν την υπομονή σου.
-Το υπόσχομαι. -Σ' ευχαριστώ.
Πάντα αφήνω πίσω ένα κομμάτι μου, Έλλα.
Να το θυμάσαι αυτό.
Και η μητέρα σου είναι εδώ, αν και δεν τη βλέπεις.
Είναι η καρδιά αυτού του σπιτιού.
Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε αυτό το σπίτι, πάντα, για χάρη της.
Μου λείπει.
Εσένα;
Πολύ.
Να θυμηθείς τη δαντέλα! Πρέπει οπωσδήποτε να την έχω!
Και το παρασόλι μου!
Για την επιδερμίδα μου!
Δηλαδή, το δέρμα μου, αν δεν ξέρεις!
Γεια!
Γεια, Έλλα!
Σ' αγαπώ!
Κι εγώ σ' αγαπώ!
Γεια!
Έλλα, γλυκιά μου.
Σώπα, σώπα. Μην κλαις.
Ναι, μητριά.
Μη με αποκαλείς έτσι.
Αρκεί το "κυρία".
Δεν υπάρχει χώρος για μένα και τα ρούχα σου!
Μίκρυνε τον εαυτό σου!
Η Αναστασία και η Ντρισέλα πάντα μοιράζονταν ένα δωμάτιο.
Αγαπημένα, στοργικά κορίτσια.
Ή... Ή μάλλον, εξαφανίσου τελείως!
Θα το ήθελες αυτό, έτσι;
Μου 'ρχεται να σου βγάλω τα μάτια!
Πιστεύω ότι βρίσκουν τους κοιτώνες τους περιορισμένους.
Η κάμαρά μου είναι η μεγαλύτερη μετά τη δική σου και του πατέρα.
Ίσως θα ήθελαν να τη μοιραστούν.
Υπέροχη ιδέα.
Τι καλό κορίτσι που είσαι.
Μπορώ να μείνω...
Στη σοφίτα.
Βεβαίως.
Στη σοφίτα;
Ναι.
Προσωρινά, ώσπου να ανακαινίσω τα υπόλοιπα δωμάτια.
Η σοφίτα είναι όμορφη κι ευάερη...
και θα είσαι μακριά από τη φασαρία και την αναστάτωση.
Θα βολευτείς καλύτερα αν πάρεις όλα αυτά τα μπιχλιμπίδια μαζί σου.
Για να διασκεδάζεις.
Ναι...
κανείς δεν θα μ' ενοχλεί εδώ.
Γεια σου, Γκας-Γκας.
Έλα, Γκας-Γκας, θα τα καταφέρεις.
Εδώ κρύβεστε, λοιπόν.
Κι εγώ το ίδιο, μάλλον.
Λοιπόν.
Ποιος θα με βοηθήσει;
Αγαθιάρα.
Το ποτήρι ξεχείλισε.
Η μικρή μας αδελφή, εκεί πάνω, μιλάει σε μια κάμπια.
Πολύ ευχάριστο.
Ούτε γάτες...
ούτε αδελφές.
Έχουμε μια αδελφή χαζή.
Εγώ έχω δύο.
Σε άκουσα.
-Σε ποιον μιλάει; -Είναι τρελή.
Τραγούδα, γλυκό μου αηδόνι
-Καλημέρα. -Καλημέρα, δεσποινίς Έλλα.
Καλημέρα, Τομ!
Τραγούδα, γλυκό...
Γεια. Μήπως μπορώ να...;
Τι όμορφο αβγό. Μπράβο σου.
Ευχαριστώ.
-Καλημέρα. -Καλημέρα.
Ευχαριστώ, δεσποινίς Έλλα.
Παρακαλώ.
Έλλα!
Ξυπνήστε, κορίτσια! Ώρα για φαγητό!
Τα πρωινά δεν ταίριαζαν με τον χαρακτήρα των αδελφών της Έλλα.
Επίσης, δεν είχαν ιδιαίτερη κλίση στη φροντίδα του σπιτιού.
Ουσιαστικά δεν είχαν καμία απολύτως κλίση.
Εκείνος εραστής Κι εκείνη η κοπελιά του
Μ' ένα "ε" και μ' ένα "ο"...
κι ένα "ε νονινό"
Από το πράσινο χωράφι πέρασαν Με τ' αραποσίτι
Γλυκιά εραστών αγάπη...
η άνοιξη
Βούλωσ' το.
Παρηγοριά της Έλλα ήταν τα γράμματα που της έστελνε ο πατέρας της.
Οι βδομάδες έγιναν μήνες...
μα κάθε μέρα λάβαινε τις σκέψεις του από κάποιο μακρινό τόπο.
Δεσποινίς Έλλα, η ταχυδρομική άμαξα!
Ώσπου ένα δειλινό...
Μαστρο Τζον;
Δεσποινίς Έλλα.
Ο πατέρας σου.
Αρρώστησε στο ταξίδι.
Μας άφησε χρόνους, δεσποινίς.
Έφυγε.
Έως το τέλος, μιλούσε μόνο για σένα, δεσποινίς.
Και τη μητέρα σου.
Μου ζήτησε να σου δώσω αυτό.
Και η δαντέλα μου;
Το παρασόλι μου;
Δεν καταλαβαίνετε; Τίποτα δεν έχει σημασία πια.
Καταστραφήκαμε.
Πώς θα ζήσουμε;
Ευχαριστώ.
Πρέπει να ήταν δύσκολο για σένα.
Πράγματι, πώς να ζήσει κανείς;
Έπρεπε να κάνουν οικονομία.
Η μητριά της Έλλα απέλυσε το προσωπικό.
Η μητριά της και οι αδελφές της...
συνεχώς την κακομεταχειρίζονταν.
Και τελικά έβλεπαν την Έλλα...
λιγότερο σαν αδελφή και πιο πολύ σαν υπηρέτρια.
Έτσι, λοιπόν, η Έλλα κατέληξε να κάνει όλες τις δουλειές.
Αυτό ήταν καλό, επειδή την περισπούσε από τη θλίψη της.
Τουλάχιστον έτσι της είπε η μητριά της.
Εκείνη και οι κόρες της ήταν παραπάνω από πρόθυμες...
να προσφέρουν στην Έλλα πολλούς, μα πολλούς περισπασμούς.
Παρ' όλα αυτά, μοιράζονταν το λιγοστό φαγητό που έτρωγαν...
ή μάλλον, τ' αποφάγια που άφηναν στο τραπέζι.
Είχε μικρό αριθμό φίλων.
Ή μάλλον, είχε μικρούς φίλους.
Ήρθατε!
Θέλετε να φάμε μαζί;
Μα τους φίλους που είχε, τους φερόταν με ανοιχτή καρδιά...
και ανοιχτό χέρι.
Το τραπέζι σας.
Ορισμένες φορές, στο τέλος της μέρας...
στη σοφίτα είχε τόσο αέρα και κρύο που δεν μπορούσε να κοιμηθεί...
γι' αυτό ξάπλωνε δίπλα στις μισοσβησμένες στάχτες...
για να ζεσταίνεται.
Νόμιζα ότι το πρωινό ήταν έτοιμο.
Είναι, κυρία.
Σκαλίζω λίγο τη φωτιά.
Στο εξής, μπορείς να μη μας φωνάζεις αν δεν τελειώσει η δουλειά;
Όπως θέλεις.
Έλλα, τι έχεις στο πρόσωπό σου;
Ορίστε;
Είναι στάχτη από το τζάκι.
Πήγαινε να πλυθείς.
Θα λερώσεις το τσάι μας.
Της βρήκα ένα καινούριο όνομα! Σταχτοδούλα.
Δεν αντέχω τόση βρομιά.
Φτωχομπούτα.
Σταχτοπούτα!
Έτσι θα σε φωνάζουμε.
Αχ, κορίτσια...
είστε τόσο έξυπνες.
Για ποιον είναι αυτό;
Υπάρχει κάποιος που ξεχάσαμε;
Είναι η θέση μου.
Πάει πολύ να ετοιμάζεις το πρόγευμα...
να σερβίρεις και να κάθεσαι μαζί μας.
Μήπως πρέπει να τρως όταν τελειώνεις τη δουλειά, Έλλα;
Ή μάλλον, "Σταχτοπούτα";
"Σταχτοπούτα."
Τα ονόματα έχουν δύναμη σαν τα μαγικά ξόρκια.
Ξαφνικά, της φάνηκε ότι η μητριά της και οι αδελφές της...
τη μεταμόρφωσαν σε ένα πλάσμα από στάχτη...
και μόχθο.
Τρέχα!
Γρήγορα, φίλε μου, μη σε πιάσουν!
Φύγε!
Ήρεμα!
Ίσως και να ήταν καλό που οι αδελφές της Έλλα ήταν σκληρές.
Γιατί, αν δεν είχε τρέξει στο δάσος...
δεν θα γνώριζε τον πρίγκιπα.
Ήρεμα! Ήρεμα! Ήρεμα!
Ήρεμα, αγόρι μου!
Αγόρι μου, ηρέμησε!
Δεσποινίς!
Δεσποινίς! Είσαι καλά;
Στάσου!
Είμαι καλά, ευχαριστώ!
Είσαι καλά;
Είμαι καλά, όμως κατατρόμαξες αυτόν.
Ποιον;
Το ελάφι.
Τι σου έκανε...
και τον κυνηγάς;
Ομολογώ ότι πρώτη φορά τον βλέπω.
Είναι φίλος σου;
Γνωστός μου.
Μόλις γνωριστήκαμε.
Τον κοίταξα στα μάτια...
με κοίταξε κι εκείνος...
και κατάλαβα ότι ακόμα έχει πολλά να κάνει στη ζωή του.
Αυτό είναι όλο.
Δεσποινίς, πώς σε λένε;
Μη σε νοιάζει πώς με λένε.
Δεν πρέπει να έρχεσαι μόνη σου τόσο βαθιά στο δάσος.
Δεν είμαι μόνη. Είμαι μαζί σου, κύριε...
Πώς σε λένε;
Δεν ξέρεις ποιος είμαι;
Δηλαδή...
Με λένε Κιτ.
Ο πατέρας μου με λέει έτσι...
όταν είναι σε καλή διάθεση.
Και...
πού μένεις, κ. Κιτ;
Στο παλάτι.
Ο πατέρας μού μαθαίνει την τέχνη του.
Είσαι μαθητευόμενος;
Κατά έναν τρόπο.
Καλό αυτό.
Σου φέρονται καλά;
Καλύτερα απ' όσο μου πρέπει, μάλλον.
Εσένα;
Μου φέρονται όσο καλύτερα μπορούν.
Λυπάμαι.
Δεν φταις εσύ.
Ούτε κι εσύ, σίγουρα.
Δεν είναι τόσο άσχημα.
Άλλοι περνούν χειρότερα, ασφαλώς.
Πρέπει...
να έχουμε θάρρος και καλοσύνη, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Έχεις δίκιο.
Έτσι ακριβώς αισθάνομαι.
Μην τους αφήσεις να τον πειράξουν.
Μα έχουμε βγει για κυνήγι. Έτσι γίνεται.
Επειδή γίνεται έτσι, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται.
Και πάλι έχεις δίκιο.
Γι' αυτό...
θα τον αφήσεις ήσυχο, έτσι;
Υπόσχομαι.
Ευχαριστώ πολύ, κ. Κιτ.
Εδώ είσαι, Υψηλό...
Με λένε Κιτ! Κιτ!
Κιτ! Με λένε Κιτ. Έρχομαι.
Πρέπει να πηγαίνουμε...
κύριε Κιτ.
Σου είπα.
Έρχομαι.
Ελπίζω να σε ξαναδώ, δεσποινίς.
Κι εγώ εσένα.
Κάνεις λες και είσαι ο πρώτος που συναντά ένα όμορφο κορίτσι.
Δεν ήταν απλά "όμορφο κορίτσι".
Ήταν όμορφο κορίτσι...
και κάτι πολύ περισσότερο.
Πόσο; Μια φορά τη συνάντησες.
Τη γνωρίζεις ήδη;
Μου είπες ότι αγάπησες αμέσως τη μητέρα.
Η μητέρα σου ήταν πριγκίπισσα.
Θα την αγαπούσες έτσι κι αλλιώς.
Δεν θα την έβλεπα...
γιατί δεν θα ήταν πρέπον.
Και ο πατέρας μου θα μου έλεγε αυτά που σου λέω...
και θα τον άκουγα.
-Δεν θα τον άκουγες. -Θα τον άκουγα.
-Δεν θα τον άκουγες. -Έχεις δίκιο.
Πώς είναι;
Μεγαλειότατε...
Μη μιλήσεις.
Αν δεν βρίσκεις τρόπο να μου το πεις, το έχω καταλάβει ήδη.
Πατέρα...
Αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων, μικρέ.
Έλα.
Θ' αργήσουμε.
Η συνέπεια είναι...
η ευγένεια των πριγκίπων.
Ο Μεγαλειότατος!
Ο πατέρας σου σε μάλωσε για το φέρσιμό σου στο δάσος;
Σε αφορά αυτό, Μέγα Δούκα;
Με αφορά ό,τι σε αφορά, Υψηλότατε.
Δεν έπρεπε να αφήσεις το ελάφι.
Επειδή έτσι γίνεται, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται.
Ή κάτι τέτοιο.
Ο κύριος Φινέας, μάστορας του πινέλου, περιμένει υπομονετικά.
Κάνε τον να φαίνεται άξιος παντρειάς.
Να προσελκύσουμε κατάλληλη νύφη...
έστω κι αν δεν ακούει ό,τι του λέω.
Θα πασχίσω να σας ευχαριστήσω, Μεγαλειότατε.
Αλλά δεν κάνω θαύματα.
Εξαίσιος καμβάς, κύριε Φινέα.
Ευχαριστώ.
Λες και ξέρει από τέχνη.
Οι προσωπογραφίες...
θα σταλούν στο εξωτερικό...
για να προσελκύσουν τους τρανούς στον χορό που επιμένετε να δώσετε;
Είναι μια παράδοση που αγαπάμε.
Τότε θα επιλέξετε μια νύφη.
Συναρπαστικό.
Αν πρέπει να παντρευτώ, γιατί να μην πάρω μια καλή, τίμια αγροτοπούλα;
Πόσα κτήματα θα μας προσφέρει αυτή η "καλή και τίμια αγροτοπούλα";
Πώς θα δυναμώσει το βασίλειο;
Είμαστε ένα μικρό βασίλειο ανάμεσα σε μεγάλα κράτη, Υψηλότατε.
Ο κόσμος είναι επικίνδυνος.
Άκου, μικρέ.
-Σε ανεβάζω, κ. Φινέα. -Ωραία.
Θέλω να φροντίσω ώστε κι εσύ και το βασίλειο να είστε ασφαλείς.
Εντάξει, πατέρα...
αλλά με έναν όρο.
Οι προσκλήσεις να σταλούν σε όλους, όχι μόνο στους ευγενείς.
Οι πόλεμοι έφεραν σ' όλους μας θλίψη.
Εσύ τι λες;
Αυτό θα ευχαριστήσει τον λαό;
Δεν μπορώ να φανταστώ, Μεγαλειότατε.
Όμως δεν θα 'λεγα όχι σε έναν γιορτασμό.
Μάλλον συμφωνήσαμε.
Έναν χορό για τον λαό...
και μια πριγκίπισσα για τον πρίγκιπα.
Το θεωρώ βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αν με ρωτήσετε...
Δεν σε ρωτήσαμε.
Ζητώ συγγνώμη. Παλιομπογιά, παλιοπινέλο.
Κάτω, παρακαλώ, Σαμψών.
Δεν έχω ούτε μαξιλάρι.
Λοιπόν, κάτω, κάτω. Όχι αυτό...
Είμαι στο έδαφος.
Κυριολεκτικά είμαι στο έδαφος. Συγγνώμη.
Αυτή η γωνία σε κολακεύει.
Ωραία ρουθούνια. Μου δίνεις μακρύτερο πινέλο;
Δεν φαίνεσαι καλά, δεσποινίς.
Καθόλου.
Γιατί μένεις εκεί, αφού σου φέρονται έτσι;
Επειδή έδωσα υπόσχεση στη μητέρα και τον πατέρα μου...
να προσέχω το σπίτι όπου ήμασταν τόσο ευτυχισμένοι.
Αγαπούσαν το σπίτι μας...
και τώρα που έφυγαν, εγώ το αγαπώ για χάρη τους.
Είναι το σπίτι μου.
Ακούσατε! Ακούσατε!
Σιωπή!
"Μάθετε...
"ότι σε δύο εβδομάδες από σήμερα...
"θα δοθεί στο παλάτι...
"βασιλικός χορός.
"Στον συγκεκριμένο χορό...
"σύμφωνα με το παλαιό έθιμο...
"ο πρίγκιπας θα διαλέξει μία νύφη.
"Επίσης...
"με προσταγή του πρίγκιπα...
"δηλώνεται ότι κάθε ανύπαντρο κορίτσι του βασιλείου...
"ευγενής ή κοινή θνητή...
"προσκαλείται να παρευρεθεί.
"Αυτή είναι η διαταγή του εντιμότατου βασιλιά μας."
Με συγχωρείς, κυρία.
Η Έλλα ενθουσιάστηκε που θα έβλεπε τον Κιτ, τον μαθητευόμενο.
Οι αδελφές της είχαν μία ελαφρά περιέργεια να γνωρίσουν τον πρίγκιπα.
Θα τον ξεγελάσω και θα μ' αγαπήσει. Θα δεις εσύ!
Αυτά είναι σπουδαία νέα!
Ηρεμήστε, κορίτσια.
Ακούστε με.
Να κερδίσετε την καρδιά του πρίγκιπα.
Έτσι θ' απαλλαγούμε από το χρέος που φορτωθήκαμε...
όταν ήρθαμε σ' αυτή την ερημιά!
Εγώ, πριγκίπισσα;
Ή μάλλον, εγώ...
μια πριγκίπισσα;
Αφού είπες τα νέα...
τι κάθεσαι ακόμα εδώ;
Να γυρίσεις στην πόλη αμέσως...
και να πεις στη ράφτρα να μας ετοιμάσει τρία βραδινά φορέματα.
Τρία;
Πολύ ευγενικό.
Τι εννοείς;
Που με σκέφτηκες.
Σε σκέφτηκα;
Μαμά, νομίζει πως το τρίτο φόρεμα είναι γι' αυτήν.
Κακόμοιρη, χαζή Σταχτοπούτα. Ρεζιλεύτηκες.
Τόση φιλοδοξία δεν σου κάνει καλό.
Όχι. Θέλω μόνο να δω τον φίλο μου.
Να σου εξηγήσω.
Ένα φόρεμα για την Αναστασία...
ένα για την Ντρισέλα...
και ένα για μένα!
Δεν ξέρει τι σημαίνει αυτό.
Ωραία. Μάλιστα.
Κανονίστηκε κι αυτό.
Πήγαινε τώρα!
Κάθε κορίτσι θα κυνηγά τον πρίγκιπα.
Πρέπει να φτάσεις εκεί πριν η ράφτρα πνιγεί στη δουλειά!
Πες μου τι είπε, Ντρισέλα.
Μιλάω Γαλλικά, όχι Ιταλικά!
Ξύπνα, Υψηλότατε. Έχεις σαστίσει.
Συγγνώμη.
Είσαι αφηρημένος.
Φταίει εκείνο το υπέροχο κορίτσι. Τη σκέφτομαι συνέχεια.
Τα όμορφα κορίτσια είναι πολλά.
Μα το πνεύμα της, η καλοσύνη της...
Λες να έχει καμιά αδελφή;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω τίποτα για εκείνη.
Ίσως το μυστηριώδες κορίτσι σου να έρθει στον χορό.
Γι' αυτό άνοιξες διάπλατα τις πόρτες, έτσι;
Λοχαγέ.
Το έκανα για το καλό του λαού.
Ασφαλώς.
Πόσο ανόητος είμαι.
Κι αν εκείνη δεν έρθει;
Θα της πεις πως είσαι πρίγκιπας.
Κι ένας πρίγκιπας μπορεί να πάρει όποια νύφη επιθυμεί.
-Χα! -Χα;
Ναι, "χα".
Ξέρεις ότι ο πατέρας κι ο Μέγας Δούκας θέλουν να πάρω πριγκίπισσα.
Αν αυτό το κορίτσι από το δάσος είναι τόσο γοητευτικό όσο λες...
ίσως ν' αλλάξουν γνώμη.
Η μέρα του χορού έφτασε...
και ολόκληρο το βασίλειο...
κρατούσε την ανάσα του από αδημονία.
Θέλεις να γίνω βασίλισσά σου;
Ποια; Εγώ;
Πιο σφιχτά.
Πιο σφιχτά!
Πιο σφιχτά.
Αυτό είναι!
Είσαι ένα όραμα, αδελφή.
Επίσης.
Θα διαγωνιστούμε για το χέρι του πρίγκιπα.
Όμως δεν τρέφουμε κακίες η μία για την άλλη.
Ασφαλώς όχι, αγαπημένη αδελφή.
Δεν ονειρεύομαι καν να σε φαρμακώσω πριν φύγουμε για τον χορό.
Ούτε κι εγώ να σε σπρώξω από την άμαξα.
Ούτε κι εγώ να πετάξω τα μυαλά σου στα σκαλοπάτια του παλατιού.
Αδελφές είμαστε, άλλωστε.
Και το αίμα νερό δεν γίνεται.
Ο πρίγκιπας θ' αποφασίσει.
Πώς να είναι, άραγε;
Τι σημασία έχει;
Είναι πλούσιος όσο δεν φαντάζεσαι.
Δεν θέλεις να μάθεις κάτι γι' αυτόν πριν τον παντρευτείς;
Ασφαλώς όχι. Ίσως ν' άλλαζα γνώμη.
Είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έχεις μιλήσει σε άντρα.
Εσύ έχεις μιλήσει, φεγγαρομούρα;
Ναι, μια φορά.
Σε έναν κύριο.
Σε κάποιον υπηρέτη, αναμφίβολα.
Κάποιον μαθητευόμενο.
Ήταν μαθητευόμενος, ναι.
Όλοι οι άντρες είναι ανόητοι, λέει η μαμά.
Μάθε το γρήγορα.
Ο πρώτος χορός, μιλαίδη;
Όμορφε πρίγκιπα, είσαι ατακτούλης!
-Θέλω να τη δοκιμάσω. -Όχι, τη φοράω εγώ.
-Όχι! -Όχι!
Δεν ήταν η πρώτη φορά...
που η Έλλα λυπόταν αυτές τις δυο ραδιούργες...
τόσο άσχημες από μέσα όσο όμορφες ήταν απ' έξω.
Πρίγκιπά μου!
Θα με αγαπήσει!
Μα εγώ θα γίνω βασίλισσά του!
Αφού η μητριά της δεν ετοίμασε και τέταρτο φόρεμα...
η Έλλα σκέφτηκε ότι δεν υπήρχε λόγος...
να μην το ράψει μόνη της.
Άλλωστε, είχε και λίγη βοήθεια.
Αγαπημένες μου θυγατέρες.
Έτσι που σας βλέπω...
με κάνετε να πιστεύω ότι μία από σας ίσως τυλίξει τον πρίγκιπα.
Και να φανταστεί κανείς ότι έχω δύο υποψήφιες!
Τολμώ να πω ότι καμιά στο βασίλειο δεν θα επισκιάσει τις κόρες μου.
Σταχτοπούτα;
Δεν σου κόστισε τίποτα.
Ήταν παλιό φόρεμα της μητέρας μου.
Το επιδιόρθωσα μόνη μου.
Η Σταχτοπούτα στον χορό!
Κανείς δεν θέλει μια δούλα για νύφη.
Ύστερα απ' όσα έκανα...
Δεν θέλω να χαλάσω τίποτα.
Δεν θέλω να γνωρίσω τον πρίγκιπα.
Και δεν θα τον γνωρίσεις, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να πας.
Μα είναι προσκεκλημένα όλα τα κορίτσια του βασιλείου...
με διαταγή του βασιλιά.
Τον βασιλιά σκέφτομαι κι εγώ.
Θα προσβληθεί η μεγαλοσύνη του...
αν σε πάμε ντυμένη με τα κουρέλια.
Κουρέλια;
Ήταν της μητέρας μου.
Λυπάμαι που αναγκάζομαι να σου το πω...
όμως η καλαισθησία της μητέρας σου ήταν αμφίβολη.
Αυτό το πράγμα είναι τόσο παλιομοδίτικο...
που γίνεται κομμάτια.
Ο ώμος είναι φθαρμένος.
-Πέφτουν κομμάτια. -Και αυτό!
Είναι γελοίο, παλιομοδίτικο αστείο!
Πώς μπόρεσες;
Γινόταν κι αλλιώς;
Δεν θα επιτρέψω να συνδέσουν τις κόρες μου μ' εσένα.
Θα μειωθούν...
αν τις δουν με μια υπηρέτρια στα κουρέλια.
Γιατί εσύ ακριβώς αυτό είσαι.
Και αυτό θα είσαι πάντα.
Πρόσεξε τι σου λέω!
Δεν θα πας στον χορό!
Συγγνώμη, μητέρα.
Συγγνώμη.
Είπα ότι θα έχω θάρρος, αλλά δεν έχω.
Δεν έχω πια.
Δεν πιστεύω πια.
Με συγχωρείς.
Θα με βοηθήσεις, δεσποινίς;
Λίγη κόρα ψωμιού, ή καλύτερα, ένα φλιτζάνι γάλα;
Ναι.
Ναι, ναι, ναι.
Κάτι θα βρω για σένα.
Γιατί κλαις;
Δεν είναι τίποτα.
Τίποτα;
Τίποτα.
Τι είναι μια κούπα γάλα; Τίποτα.
Η καλοσύνη την κάνει να είναι τα πάντα.
Δεν θέλω να σε πιέσω, αλλά δεν έχεις πολύ καιρό, Έλλα.
Πώς με ξέρεις;
Ποια είσαι;
Ποια είμαι;
Νόμιζα πως θα με καταλάβαινες.
Είμαι η χαζή σου νεράιδα!
Εννοώ, η καλή σου νεράιδα!
Δεν μπορεί.
Γιατί;
Δεν υπάρχουν.
Είναι παραμύθια για παιδιά.
Η μητέρα σου δεν πίστευε στις νεράιδες;
Την άκουσα.
Την άκουσες;
Σαχλαμάρες, σαχλαμάρες.
Λοιπόν. Κάθε πράγμα με τη σειρά του.
Περίμενε να βάλω κάτι πιο άνετο.
Καλύτερα.
Πού είχα μείνει;
Μα πώς...;
Ναι.
Να δούμε.
Χρειαζόμαστε κάτι που να μοιάζει με άμαξα.
Η ποτίστρα;
Δεν μοιάζει με άμαξα.
Όχι, όχι, γυρεύω κάτι σε φρούτο ή λαχανικό.
Καλλιεργείς καρπούζια;
Όχι.
Πεπόνια;
Δεν ξέρω τι είναι.
Αγκινάρες;
Κουμκουάτ;
Ντομάτες;
Έχουμε κολοκύθες.
Κολοκύθες;
Πρώτη φορά το κάνω.
Πάντα κάτι καινούριο.
Συνήθως δεν δουλεύω με κολοκύθες.
Λιώνουν εύκολα.
Για να δω. Κάνει αυτή.
Ναι. Μαχαίρι;
Ορίστε.
Ευχαριστώ, χρυσό μου.
Γεια σου, φίλε μου, παράξενο πορτοκαλί λαχανικό.
Να σε κόψω.
Υπέροχα!
Βαριά κολοκύθα!
Προσέξτε, ποντίκια!
Καλά. Δεν πειράζει.
Θα το κάνουμε εδώ.
Τι να κάνουμε εδώ;
Την κολοκύθα, άμαξα.
Με αγχώνεις.
-Να κλείσω τα μάτια; -Καλό θα 'ναι.
Να τελειώνουμε πια.
Κάτι συμβαίνει σίγουρα.
Το κόλπο είναι...
Ξέχασα ποιο είναι το κόλπο.
Σκέφτηκα πως αν...
αν την κάνω μεγαλύτερη...
Ναι;
Περίμενε.
Αυτό ήθελες να κάνεις;
Νομίζεις πως αυτό ήθελα να κάνω;
Τρέξε!
Καλύψου!
Ορίστε!
Μια άμαξα.
Είσαι στ' αλήθεια η καλή μου νεράιδα.
Φυσικά.
Δεν μεταμορφώνω κολοκύθες για τον καθένα.
Πού είναι τα ποντίκια;
Τα ποντίκια;
Ναι.
Ποντίκια, ποντίκια, ποντίκια.
Να τα.
Μπίμπιντι-μπόμπιντι-μπου!
Τέσσερα λευκά άτια.
Γκας-Γκας, τι όμορφος που είσαι!
Μα πώς...;
Πού μείναμε;
Έχουμε άμαξα, άλογα... Υπηρέτες!
Υπηρέτες;
Γεια σου, όμορφε κ. Σαύρα.
Μπίμπιντι-μπόμπιντι-μπου!
Γεια σου!
Καλέσατε;
Τώρα χρειάζομαι τον αμαξά.
Αμαξά;
"Αμαξά" είπα; Εννοούσα "χήνα".
Δεν ξέρω να οδηγώ. Είμαι χήνα.
Και τώρα, ξου!
Όλοι στις θέσεις σας, δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο!
Εμπρός!
Καλή Νεράιδα!
Ναι, τι;
Το φόρεμά μου.
Δεν μπορώ να πάω με αυτό το φόρεμα.
-Θα το επιδιορθώσεις; -Να το επιδιορθώσω;
Όχι, θα το κάνω κάτι καινούριο.
Όχι, σε παρακαλώ, μη.
Ήταν της μητέρας μου.
Θα ήθελα να το φορώ όταν πάω στο παλάτι.
Είναι σαν να την παίρνω μαζί μου.
Καταλαβαίνω.
Μα θα την πείραζε αν το στόλιζα λίγο;
Θα την πείραζε ένα ωραίο γαλάζιο;
Όχι.
Ορίστε.
Είναι πανέμορφο.
Θα το λάτρευε.
Και τώρα, εμπρός. Ξεκίνα. Γρήγορα!
Θ' αργήσεις!
Είμαι αρχάριος ακόμα.
Πωπώ.
Σταμάτα την άμαξα, καλέ!
Ευχαριστώ.
Μια στιγμή!
Αυτά είναι τα καλύτερα που έχεις;
Δεν πειράζει. Κανείς δεν θα τα δει.
Θα χαλάσουν το αποτέλεσμα. Γρήγορα.
Βγάλ' τα. Είναι απαίσια.
Ας βάλουμε και κάτι καινούριο.
Είμαι καλή στα παπούτσια.
Μα...
Είναι φτιαγμένα από γυαλί;
Ναι.
Και είναι πολύ άνετα.
Έλλα, πρέπει να ξεκινήσεις τώρα.
Καλή Νεράιδα;
Τι είναι;
Η μητριά μου και τα κορίτσια;
Μην ανησυχείς.
Θα φροντίσω να μη σε αναγνωρίσουν.
Και τώρα, πήγαινε.
Έχεις να πας στον χορό.
Έλλα!
Παραλίγο να το ξεχάσω.
Να θυμάσαι, τα μαγικά κρατούν μόνο για κάποιο χρόνο.
Με τον τελευταίο απόηχο της καμπάνας, όταν χτυπήσουν μεσάνυχτα...
το ξόρκι θα χαθεί...
και όλα θα ξαναγίνουν όπως ήταν.
Τα μεσάνυχτα;
Μεσάνυχτα.
Φτάνει και περισσεύει.
-Πήγαινε, λοιπόν. -Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ.
Χήνα, ξεκίνα!
Γεια!
Η πριγκίπισσα Μέι-Μέι της Φουτζιάν.
Η πριγκίπισσα Σαχραζάτ των Σελτζούκων.
Η πριγκίπισσα Σελίνα της Σαραγόσα.
Η πριγκίπισσα Ιμάνι των Σόνα!
Η πριγκίπισσα Χάινα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας!
Λαίδη Τρεμέιν και οι θυγατέρες της.
Η λαίδη Τρεμέιν και οι θυγατέρες της.
Είμαι η Ντρισέλα.
Κι εγώ η Αναστασία.
Εγώ είμαι η έξυπνη.
Εγώ είμαι πολύ όμορφη.
Η πολύ έξυπνη δεσποινίς Ντρισέλα...
και η πολύ όμορφη Αναστασία.
Προχωρήστε!
Ποιον γυρεύεις;
Κανέναν.
Ψάχνεις την κοπέλα του δάσους, έτσι;
Γι' αυτό ήσουν τόσο γενναιόδωρος στις προσκλήσεις.
Πατέρα, το έκανα για τον λαό.
Ξέρω ότι αγαπάς τον λαό, Κιτ.
Ξέρω επίσης ότι έχεις χάσει τα μυαλά σου.
Όμως τη συνάντησες μια φορά, στο δάσος.
Κι εσύ θέλεις να παντρευτώ κάποια που θα συναντήσω μια φορά, απόψε.
Μια πριγκίπισσα.
Θα πάρεις πριγκίπισσα ή τίποτα.
Μην κλείνετε! Έρχεται άλλος ένας.
Να σου συστήσω την Υψηλότατη πριγκίπισσα Σελίνα της Σαραγόσα.
Είσαι όμορφος σαν τη ζωγραφιά σου.
Και το μικρό σου βασίλειο είναι μαγευτικό.
Ελπίζω η πριγκίπισσα να μη βρίσκει το "μικρό μου βασίλειο" ασφυκτικό.
Δεσποινίς Έλλα.
Ευχαριστώ.
Φοβάμαι, κ. Σαύρα.
Ένα απλό κορίτσι είμαι, δεν είμαι πριγκίπισσα.
Κι εγώ είμαι μια απλή σαύρα, δεν είμαι υπηρέτης.
Να το χαρείς όσο κρατήσει.
Μεγαλειότατε, Υψηλότατε...
Μιλόρδοι, κυρίες και κύριοι...
εξέχοντες επισκέπτες και λαέ του βασιλείου μας...
ο πρίγκιπας θα επιλέξει τώρα συγχορεύτρια για τον πρώτο χορό.
Ας αρχίσει η γιορτή μας!
Με συγχωρείς.
Χίλιες φορές συγγνώμη, Υψηλοτάτη.
Δεν ξέρω τι συνέβη.
Κύριε Κιτ.
Εσύ είσαι...
έτσι;
Ακριβώς.
Υψηλοτάτη...
μου επιτρέπεις...
δηλαδή...
θα μου έδινες μεγάλη χαρά...
αν μου έκανες την τιμή να μου επιτρέψεις να σε συνοδέψω...
στον πρώτο...
Χορό;
Ναι, χορό.
Αυτό είναι.
Σε κοιτούν όλοι.
Πίστεψέ με, εσένα κοιτούν.
Ποια είναι;
Δεν έχω ιδέα.
Ποια είναι, μαμά;
Δεν είμαι σίγουρη, αλλά δεν μ' αρέσει αυτό.
Υπέροχο το φόρεμά της.
-Τι όμορφη που είναι! -Συγκεντρωθείτε!
Πρέπει να πάρετε τα μυαλά του πρίγκιπα, ανόητες. Πηγαίνετε!
Κανείς δεν μας ζήτησε να χορέψουμε.
Κύριοι, να σας συστήσω τις κόρες μου, Αναστασία και Ντρισέλα.
Πηγαίνετε!
Χαμογελάτε.
Έλα μαζί μου.
Πηγαίνετε κει. Χαμογελάτε.
Εσύ, λοιπόν, είσαι ο πρίγκιπας!
Όχι "ο" πρίγκιπας, ακριβώς.
Υπάρχουν πολλοί πρίγκιπες στον κόσμο.
Εγώ είμαι ένας πρίγκιπας.
Μα το αληθινό σου όνομα δεν είναι Κιτ.
Βεβαίως και είναι, έτσι με φωνάζει ο πατέρας μου...
όταν δεν είναι φουρκισμένος μαζί μου.
Αλλά δεν είσαι μαθητευόμενος.
Είμαι. Μαθητευόμενος μονάρχης.
Ακόμα μαθαίνω την τέχνη μου.
Θεούλη μου!
Σε παρακαλώ, συγχώρησέ με.
Σκέφτηκα ότι θα μου φερόσουν αλλιώς αν ήξερες.
Σε πέρασα για καλή, τίμια αγροτοπούλα...
μα τώρα βλέπω ότι δεν ήθελες να εντυπωσιάσεις έναν απλό στρατιώτη.
Λίγο δύσκολο.
Δεν έχεις άλλες εκπλήξεις;
Δεν έχω άλλες εκπλήξεις.
Εσύ είσαι;
Μισώ τον εαυτό μου στους πίνακες.
Εμένα κανείς δεν μ' έχει ζωγραφίσει.
Κανείς; Θα έπρεπε.
Ποια είναι;
Δεν έδωσε όνομα, Εξοχότατε.
Δεν ρώτησες;
Λαχάνιασα, διότι παρουσίασα...
την πριγκίπισσα Μπλόντγουιν του Λάνφερπουλγουινγκυλγκογκ...
Βούλωσ' το πια.
Ασφαλώς.
Δεν το πιστεύω!
Όχι! Όχι αυτή!
Δεν θα σε γυρέψουν στον χορό;
Ίσως.
Όμως ας μη γυρίσουμε ακόμα.
Τι έχεις;
Θα προσπαθήσουν να με ταιριάξουν με μία κυρία της αρεσκείας τους.
Απαιτούν να κάνω έναν επωφελή γάμο.
Επωφελή για ποιον;
Είναι καλή ερώτηση.
Ασφαλώς έχεις δικαίωμα ν' ακούσεις την καρδιά σου.
Πρέπει να εναντιωθώ στις επιθυμίες του πατέρα μου.
Είναι σοφός άρχοντας και στοργικός πατέρας.
Ίσως αλλάξει γνώμη.
Φοβάμαι ότι δεν έχει τον χρόνο γι' αυτό.
Καημένε Κιτ.
Ο κόσμος λέει ότι είναι πριγκίπισσα.
Ο πρίγκιπάς μας δείχνει μαγεμένος μαζί της.
Πήγε κατευθείαν σ' εκείνον.
Πρέπει να εκτιμήσεις την ικανότητά της.
Σίγουρα, αν είναι πριγκίπισσα, αυτό ίσως να είναι καλό.
Ήδη υποσχέθηκα στην πριγκίπισσα Σελίνα να την παντρευτεί.
Μα...
Με συγχωρείς, Εξοχότατε.
Δεν ήθελα να ενοχλήσω.
Όχι, εσύ πρέπει να με συγχωρήσεις, κυρία.
Θα φυλάξω το μυστικό σου.
Αυτό το μέρος δεν το έχω δείξει σε κανέναν.
Ένας μυστικός κήπος.
Είναι υπέροχος!
Παρακαλώ.
Όχι, δεν πρέπει.
Πρέπει.
-Δεν πρέπει. -Πρέπει.
Θα κάτσω.
Μπορώ;
Παρακαλώ.
Είναι φτιαγμένο από γυαλί.
Γιατί όχι;
Επίτρεψέ μου.
Ευχαριστώ.
Ορίστε.
Δεν θα μου πεις ποια είσαι αληθινά;
Αν σου πω, νομίζω πως όλα μπορεί ν' αλλάξουν.
Δεν καταλαβαίνω. Μπορείς τουλάχιστον να μου πεις τ' όνομά σου;
Τ' όνομά μου...
Πρέπει να φύγω.
Δύσκολο να σου εξηγήσω.
Σαύρες και κολοκύθες, και διάφορα.
Στάσου!
Πού πηγαίνεις;
Ήσουν πολύ ευγενικός.
Ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά. Τη λάτρεψα.
Κάθε δευτερόλεπτο!
"Σαύρες και κολοκύθες."
Με συγχωρείτε.
Συγγνώμη! Ζητώ συγγνώμη.
Θεούλη μου!
Πρίγκιπά μου!
Κυνηγάς λάθος κορίτσι!
Χρειάζεται τ' όνομά της!
Το ξέρω ότι χρειάζεται τ' όνομά της.
Τ' όνομά της. Βρες τ' όνομά της!
Αυτό πόνεσε!
Μεγαλειότατε.
Μιλαίδη.
Ζητώ συγγνώμη.
Μην το σκέφτεσαι, καλή μου.
Θέλω να πω, Μεγαλειότατε...
ότι ο γιος σου, ο Κιτ, είναι ο πιο υπέροχος άνθρωπος που γνώρισα.
Είναι καλός και θαρραλέος.
Ελπίζω να ξέρεις πόσο σε αγαπά.
Με συγχωρείς!
Στάσου!
Πού πηγαίνεις;
Γρήγορα!
Έλα πίσω!
Γρήγορα!
Γρήγορα, κ. Χήνα!
Στάσου!
Προσέξτε!
Λοχαγέ, το άλογό μου.
Όχι!
Ίσως είναι δόλωμα για να σε απομακρύνει από το παλάτι.
Ο πατέρας σου σε χρειάζεται εδώ.
Λοχαγέ!
Περνούσα υπέροχα.
Πήγες και διάλεξες εκείνη, έτσι;
Ναι, τη διάλεξα.
Γρήγορα, κ. Χήνα!
Εμπρός!
Πρόσεχε, κ. Χήνα!
Θεούλη μου!
Εσύ εκεί!
Σταμάτα στο όνομα του βασιλιά!
Άσχημη στιγμή.
Αλτ!
Ξέρω!
Ναι!
Ω, ναι!
Ανοίξτε τη!
Πωπώ!
Όχι, όχι, όχι.
Συγγνώμη.
Θα το βρείτε πολύ αναπαυτικό.
Σταχτοπούτα!
Πρέπει να την ξυπνήσουμε.
Σταχτοπούτα!
Ξύπνα, τεμπέλα!
Τσάι και ένα πιάτο μπισκότα.
Καλωσορίσατε!
-Είσαι χαρούμενη! -Και βρεγμένη!
Βγήκα στη βροχή για να μου φτιάξει η διάθεση.
Συνηθισμένο.
Τσάι.
Δεν επικοινωνήσαμε με λέξεις.
Οι ψυχές μας συναντήθηκαν.
Ακριβώς. Η δική μου ψυχή και η ψυχή του πρίγκιπα.
Η δική σου ψυχή ήταν στο φαγητό.
Δεν τον είδες να χορεύει μαζί μου.
Χόρεψε μαζί σου;
Ούτε καν σου μίλησε.
Δεν φταίγαμε εμείς, μητέρα. Εκείνο το κορίτσι έφταιγε.
Η μυστηριώδης πριγκίπισσα.
Μυστηριώδης πριγκίπισσα;
Τι χαριτωμένη ιδέα.
Δεν ήταν πριγκίπισσα.
Ήταν μια φτιασιδωμένη παρείσακτη που έγινε θέαμα.
Μια αχρεία σουσουράδα...
που ήρθε ασυνόδευτη...
και προς φρίκη όλων, ρίχτηκε στον πρίγκιπα.
Και αυτός χόρεψε με αυτήν την άσχημη.
-Ναι; -Ναι.
Ήταν κρίμα.
Ήταν πολύ ευγενικός για να την ξαποστείλει μπροστά σε όλους.
Όμως, επειδή δεν ήθελε να μας εκθέσει περισσότερο στην αυθάδη τσούπρα...
-την απομάκρυνε. -Και της είπε να φύγει.
Εκείνη αρνήθηκε να φύγει...
και οι φρουροί του παλατιού την έδιωξαν από τη γιορτή!
Ο πρίγκιπας δεν έχει αίσθηση του ωραίου.
Ανήκουν ο ένας στον άλλο.
Δεν έχει σημασία, κορίτσια.
Ο χορός ήταν αντιπερισπασμός.
Ο πρίγκιπας δεν θα παντρευτεί από αγάπη.
Είναι δοσμένος στην πριγκίπισσα Σελίνα της Σαραγόσα.
Μου το είπε ο Μέγας Δούκας.
Είναι άδικο.
Ναι.
Έτσι είναι ο κόσμος.
Γεια σας και πάλι.
Ευχαριστώ για τη βοήθειά σας.
Ήταν σαν όνειρο.
Καλύτερο κι από όνειρο.
Η Έλλα ανυπομονούσε να γράψει όλα αυτά που συνέβηκαν...
ώστε να μπορεί να θυμάται την κάθε στιγμή...
σαν να έλεγε στη μητέρα και τον πατέρα της...
για τον χορό του παλατιού και την εμπειρία της με τον πρίγκιπα.
Πάνω απ' όλα, τον πρίγκιπα.
Α, ήρθες.
Ωραία.
Ω, πατέρα.
Μη φεύγεις.
Πρέπει.
Δεν είναι ανάγκη να είσαι μόνος.
Πάρε μια νύφη.
Την πριγκίπισσα Σελίνα.
Κι αν σε διατάξω να το κάνεις;
Σ' αγαπώ και σε σέβομαι, αλλά δεν θα το κάνω.
Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε έξω απ' τα σύνορά μας...
δύναμη και καθοδήγηση.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μπροστά μας.
Και πρέπει να έχουμε μόνο θάρρος και καλοσύνη για να το δούμε.
Ακριβώς.
Έγινες κύριος του εαυτού σου.
Ωραία.
Και ίσως, στον λίγο χρόνο που μου έχει απομείνει...
να γίνω ο πατέρας που σου αξίζει.
Δεν πρέπει να παντρευτείς για το συμφέρον.
Πρέπει να παντρευτείς για την αγάπη.
Βρες το κορίτσι.
Βρες το.
Το κορίτσι που όλοι μιλούν γι' αυτό.
Την ξεχασιάρα...
-που χάνει τα παπούτσια της. -...χάνει τα παπούτσια της.
Να είσαι χαρούμενος, αγόρι μου.
Ευχαριστώ, πατέρα.
Ευχαριστώ, Κιτ.
Σ' αγαπώ, γιε μου.
Σ' αγαπώ, πατέρα.
Όταν πέρασε ο καιρός του πένθους, στάλθηκε μια διακήρυξη.
Ακούσατε! Ακούσατε!
Ακούσατε!
Μάθετε ότι ο νέος σας βασιλιάς...
με την παρούσα δηλώνει την αγάπη του για τη...
μυστηριώδη πριγκίπισσα...
που φορούσε...
γυάλινα γοβάκια στον χορό.
Και ζητά να παρουσιαστεί αυτοπροσώπως στο παλάτι...
οπότε, αν και εκείνη το επιθυμεί...
θα την παντρευτεί αμέσως...
με την πρέπουσα επισημότητα.
Αυτό γυρεύεις;
Ασφαλώς έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
Θα μου την πεις;
Όχι;
Εντάξει, λοιπόν.
Θα σου πω εγώ μια ιστορία.
Μια φορά κι έναν καιρό...
ήταν ένα όμορφο κορίτσι...
που παντρεύτηκε από έρωτα.
Και απέκτησε δύο στοργικές κόρες.
Όλα ήταν καλά...
όμως, μια μέρα, ο άνδρας της...
το φως της ζωής της, πέθανε.
Την επόμενη φορά...
παντρεύτηκε για χάρη των θυγατέρων της.
Όμως και εκείνον τον πήρε η ζωή από κοντά της.
Και ήταν καταδικασμένη να βλέπει κάθε μέρα το αγαπημένο του παιδί.
Έλπιζε να παντρέψει...
μία από τις όμορφες, ηλίθιες θυγατέρες της με τον πρίγκιπα.
Όμως του πήρε τα μυαλά ένα κορίτσι με γυάλινα γοβάκια.
Έτσι λοιπόν...
έζησαν αυτοί καλά κι εγώ χειρότερα.
Η ιστορία μου μάλλον τελείωσε.
Και τώρα, πες μου τη δική σου.
Το έκλεψες;
Όχι.
Μου το χάρισαν.
Σου το χάρισαν;
Τίποτα δεν χαρίζεται.
Για τα πάντα πληρώνουμε τίμημα.
Δεν είναι αλήθεια.
Η καλοσύνη είναι δωρεάν. Η αγάπη είναι δωρεάν.
Η αγάπη δεν είναι δωρεάν.
Άκου πώς θα με πληρώσεις...
αν θέλεις να έχεις αυτό που επιθυμείς.
Κανείς δεν θα πιστέψει εσένα, μια βρόμικη ορφανή υπηρέτρια...
αν διεκδικήσεις την καρδιά του πρίγκιπα.
Αν όμως σε παρουσιάσει μία ευυπόληπτη κυρία...
δεν θα σε αγνοήσουν.
Όταν παντρευτείς...
θα με διορίσεις επικεφαλής του βασιλικού οίκου.
Η Αναστασία και η Ντρισέλα θα παντρευτούν πλούσιους λόρδους.
Και εγώ θα χειρίζομαι αυτό το αγόρι.
Μα δεν είναι αγόρι.
Κι εσύ ποια είσαι;
Πώς θα κυβερνήσεις ένα βασίλειο;
Άσ' το σ' εμένα.
Έτσι όλοι θα έχουμε αυτό που θέλουμε.
Όχι.
Όχι;
Δεν προστάτεψα τον πατέρα μου από σένα...
όμως θα προστατέψω τον πρίγκιπα και το βασίλειο...
ό,τι κι αν απογίνω εγώ.
Αυτό είναι λάθος.
Όχι!
Γιατί;
Γιατί είσαι τόσο σκληρή;
Δεν καταλαβαίνω.
Ήμουν καλή μαζί σου.
Εσύ; Καλή μαζί μου;
Ναι.
Αν και σε κανένα δεν αξίζει να του φέρονται όπως μου φέρθηκες.
Γιατί το κάνεις;
Γιατί;
Επειδή είσαι νέα και αθώα, και καλή.
Κι εγώ...
Όχι!
Μπορώ να μάθω πού το βρήκες αυτό;
Από μια κουρελού υπηρέτρια του σπιτιού μου.
Η μυστηριώδης πριγκίπισσα είναι μια τιποτένια.
Φαντάζεσαι πόσο έφριξα όταν ανακάλυψα την απάτη της.
Δεν το είπες σε κανέναν άλλο;
Ούτε καν στις κόρες μου.
Κανείς δεν πρέπει να μάθει την αλήθεια.
Γλίτωσες το βασίλειο από μια μεγάλη ντροπή.
Καλό θα 'ναι να παραμείνει έτσι.
Με απειλείς;
Ναι.
Και τι ζητάς;
Θέλω να γίνω κόμισσα.
Και ζητώ δύο επωφελείς γάμους για τις δύο κόρες μου.
Έγινε.
Και το κορίτσι;
Κάν' την ό,τι θέλεις.
Δεν μου είναι τίποτα.
Πού;
Αφημένο στην άκρη του δρόμου.
-Και τη βρήκατε; -Την κοπέλα;
Εξαφανίστηκε.
Για κάποιο λόγο θα εξαφανίστηκε.
Ίσως την εμποδίζουν να μιλήσει.
Μη χάνεις θάρρος, Κιτ.
Καλύτερα να χάσεις θάρρος και να κερδίσεις σοφία.
Ο λαός πρέπει να ξέρει ότι το βασίλειο είναι ασφαλές.
Ότι ο βασιλιάς έχει μια βασίλισσα και ότι η χώρα θ' αποκτήσει διάδοχο.
Θέλουν ένα σίγουρο μέλλον!
Σύμφωνοι! Ας είμαστε σίγουροι.
Εγώ είμαι ο βασιλιάς.
Λέω ν' αναζητήσουμε τη μυστηριώδη πριγκίπισσα...
ακόμα κι αν δεν θέλει να τη βρουν.
Πρέπει να την ξαναδώ.
Αν όμως δεν βρεθεί...
τότε, για το καλό του βασιλείου, θα πάρεις την πριγκίπισσα Σελίνα.
Για το καλό του βασιλείου.
Πολύ καλά, συμφωνώ.
Μα, Υψηλότατε...
Θα κάνεις κάθε προσπάθεια.
Μεγαλειότατε, ασφαλώς.
Έχεις τον λόγο μου.
Η επόμενη.
Το γοβάκι ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του βασιλείου...
και επισκέφτηκε κάθε κορίτσι, υψηλής και χαμηλής κοινωνικής θέσης.
Θεέ μου!
Πρώτα εσείς, κυρία.
Θα κάνω μια δοκιμή.
Μάλιστα. Πού με θέλετε;
Πάνω! Κάθομαι.
Πρόσεχε, το πόδι μου είναι πρησμένο.
Έκανα...
Φταίει η μαγιά.
Ο Μέγας Δούκας κράτησε τον λόγο του.
Έκανε κάθε προσπάθεια για να δείξει στον πρίγκιπα...
ότι η μυστηριώδης πριγκίπισσα δεν μπορούσε να βρεθεί.
Μου κάνει!
-Δεν σου κάνει. -Μου κάνει!
-Δεν σου κάνει. -Είναι δικό μου!
-Είμαι η μυστηριώδης πριγκίπισσα! -Δώσε πίσω το παπούτσι.
Πάρ' της το!
Μη μου παίρνετε το παπούτσι!
Δικό μου είναι το παπούτσι!
Στην άκρη για το γοβάκι!
Να δοκιμάσω στο άλλο πόδι;
Δεν νομίζω.
Όσο κι αν δοκίμασαν...
το μαγικό γοβάκι αρνιόταν να μπει ακόμα και στα καταλληλότερα κορίτσια.
Σου βρήκαμε τη μυστηριώδη πριγκίπισσα!
Τι συμβαίνει, Λοχαγέ;
Δεν βρήκαμε το κορίτσι.
Απογοητεύτηκα για τον βασιλιά μας.
Έλα τώρα. Μην αποκαρδιώνεσαι.
Μένει ακόμα ένα σπίτι.
Δεν θ' αφήσουμε πέτρα που να μη γυρίσουμε.
-Άλογα! -Άλογα!
Μητέρα, είναι η ευκαιρία μας!
Άνοιξέ τους!
Κύριοι! Τι ευχάριστη έκπληξη είναι αυτή.
Ζητάμε λίγο από τον χρόνο σου, κυρία.
Ασφαλώς, Εξοχότατε.
Παρακαλώ. Από δω.
Η Έλλα δεν ήξερε ποιος ήταν κάτω.
Ούτε και νοιαζόταν.
Ήταν σίγουρη ότι δεν είχαν έρθει για εκείνη.
Ζακλίν, σταμάτα!
Μίκρυνε.
Δοκίμασε πάλι.
Αρκετά πια!
Πρέπει να μ' αγαπάς
Αν και η Έλλα ήταν θλιμμένη, το ηθικό της δεν είχε καμφθεί.
Ήξερε ότι ο χορός...
και η συνάντηση με τον πρίγκιπα...
θα γίνονταν όμορφες, μακρινές αναμνήσεις...
σαν εκείνες του πατέρα και της μητέρας της...
και της χρυσής της παιδικής ηλικίας.
Μου κάνει!
Δυστυχώς, δεσποινίς.
Λεβάντα θα κόψω Νάνι, νάνι
Λεβάντα θα γευτώ
Πρέπει να μ' αγαπάς Νάνι, νάνι
Γιατί σε αγαπώ
Πολύ καλά.
Το έργο μας τελείωσε, Λοχαγέ.
Μα η μοίρα μπορεί ακόμα να σταθεί καλή μαζί μας, κορίτσια.
Πράγματι, κυρία.
Σαν γίνω βασιλιάς Νάνι, νάνι
Βασίλισσα θα σ' έχω
Λεβάντα θα κόψω Νάνι, νάνι
Λεβάντα θα γευτώ
Πρέπει να μ' αγαπάς
Νάνι, νάνι
Γιατί σε αγαπώ
Τα παιδιά να τραγουδούν Νάνι, νάνι
Και τα πρόβατα να παίζουν
Θα είμαστε ήσυχοι Νάνι, νάνι
Τ' ακούς αυτό, Εξοχότατε;
Να πηγαίνουμε, Λοχαγέ.
Μια στιγμή.
Κυρία...
δεν υπάρχει άλλο κορίτσι στο σπίτι σας;
Κανένα.
Ο γάτος σου έμαθε να τραγουδά;
Φτάνουν οι θεατρινισμοί για σήμερα, Λοχαγέ. Ας πηγαίνουμε.
Μα λέει ψέματα, Εξοχότατε.
Ανοησίες! Πιστεύω την κυρία. Φεύγουμε.
Μέγα Δούκα!
Μεγαλειότατε.
Τι γλυκό τραγούδι. Με κάνει να θέλω να μείνω λίγο.
Μεγαλειότατε, δεν ήξερα...
Λοχαγέ, έχεις την καλοσύνη να το ερευνήσεις;
Με μεγάλη μου χαρά, Μεγαλειότατε.
Ορίστε; Βλέπεις;
Σου είπα ότι δεν είναι καμιά σημαντική.
Θα το δούμε αυτό.
Δεσποινίς.
Ο βασιλιάς σου σε προστάζει να παρουσιαστείς μπροστά του.
Σου το απαγορεύω!
Σου απαγορεύω να της απαγορεύεις!
Ποια είσαι που εμποδίζεις αξιωματικό του βασιλιά;
Είσαι αυτοκράτειρα;
Αγία;
Θεότητα;
Είμαι η μητέρα της.
Ποτέ δεν ήσουν...
και ποτέ δεν θα γίνεις μητέρα μου.
Έλα, δεσποινίς.
Να θυμάσαι ποια είσαι, κακομοίρα!
Θα ήταν αρκετό για τον πρίγκιπα το ποια ήταν αληθινά;
Δεν υπήρχε μαγεία για να τη βοηθήσει αυτή τη φορά.
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο τόλμημα που θα έκανε οποιοσδήποτε από εμάς.
Να αφήσουμε να μας δουν όπως ακριβώς είμαστε.
Να έχεις θάρρος και καλοσύνη.
Ποια είσαι;
Είμαι η Σταχτοπούτα.
Μεγαλειότατε...
Δεν είμαι πριγκίπισσα.
Δεν έχω άμαξα...
ούτε γονείς...
και ούτε προίκα.
Δεν ξέρω καν αν αυτό το όμορφο γοβάκι μού κάνει.
Όμως...
αν μου κάνει...
θα με πάρεις όπως είμαι;
Μια τίμια αγροτοπούλα που σε αγαπά.
Φυσικά και θα σε πάρω.
Αλλά μόνο αν κι εσύ με πάρεις όπως είμαι.
Έναν απλό μαθητευόμενο.
Παρακαλώ.
Σταχτοπούτα!
Έλλα!
Αγαπημένη μου αδελφή! Συγγνώμη.
Σου ζητώ συγγνώμη.
Πάμε;
Σε συγχωρώ.
Συχωρεμένες ή όχι...
η μητριά της Σταχτοπούτας και οι κόρες της...
σύντομα θα έφευγαν παρέα με τον Μέγα Δούκα...
και δεν θα ξαναπατούσαν πόδι στο βασίλειο.
Θ' αγαπούσαν ο ένας τον άλλο.
Θα βάλουμε να ζωγραφίσουν μια προσωπογραφία σου.
Ωχ, όχι. Μισώ τον εαυτό μου στους πίνακες.
Να έχεις καλοσύνη.
Και να έχεις θάρρος.
Και όλα θα πάνε καλά.
Είσαι έτοιμος;
Για τα πάντα, αρκεί να είμαι μαζί σου.
Βασίλισσά μου.
Κιτ μου.
Έτσι, λοιπόν, ο Κιτ και η Έλλα παντρεύτηκαν...
και μπορώ να σας πω, σαν καλή της νεράιδα...
ότι τους θεωρούσαν...
τους ωραιότερους και καλύτερους άρχοντες του βασιλείου.
Η Έλλα εξακολούθησε να βλέπει τον κόσμο όχι όπως είναι...
αλλά όπως θα μπορούσε να είναι...
αν μόνο πιστεύεις στο θάρρος...
και την καλοσύνη, και καμιά φορά...
σε μια σταλιά μαγεία.
Απόδοση: Γιώργος Λυκούδης
Πού πήγαν όλοι;