Endur fyrir löngu
var ung stúlka sem hét Ella.
Hún sá heiminn ekki alltaf eins og hann var
heldur eins og hann gæti mögulega orðið, með örlitlum töfrum.
Elskan mín.
Í augum foreldra hennar var hún prinsessa.
Hún átti hvorki tignarheiti, krúnu né kastala
en hún réð yfir litla konungsríkinu sínu
sem náði yfir húsið og engið við skógarjaðarinn
þar sem fjölskyldan hafði búið kynslóðum saman.
Ásamt herra Gæs
og allri dýrafjölskyldunni.
Halló, hvað þykist þú vera að gera?
Leyfðu þeim litlu að fá.
Þú mátt ekki fá illt í magann.
Gutti, þú ert húsamús, ekki hagamús.
Ekki satt, Jakobína?
Þú mátt ekki éta matinn frá herra Gæs.
Ekki satt, mamma?
Heldurðu ennþá að dýrin skilji þig?
Gera þau það ekki?
Jú.
Ég held að dýrin hlusti og tali við okkur
ef við hlustum eftir því.
Þannig lærum við að annast þau.
Hver annast okkur?
Álfkonurnar góðu, auðvitað.
Trúirðu á þær?
Ég trúi á allt.
Þá trúi ég líka á allt.
Faðir hennar var kaupmaður sem fór til framandi landa
og færði Ellu gjafir frá öllum þegnum hennar.
Ella.
Hvar eru fallegu stúlkurnar mínar?
Hvar eru elskurnar mínar?
Ella saknaði hans ógurlega þegar hann var að heiman.
En hún vissi að hann kæmi alltaf aftur.
Þarna er hún. -Velkominn, pabbi.
Hvernig hefurðu það?
Þú hefur stækkað.
Hvað var þetta?
Þetta?
Ég fann þetta hangandi í tré.
Ég held að það sé eitthvað inni í þessu.
Mikið er það fallegt.
Á frönsku heitir þetta un papillon.
Ái.
Þú stendur á fótunum á mér.
Eigum við?
Sjáðu, mamma. Ég dansa.
Litla papillon.
Allt var eins og það átti að vera.
Þau vissu hvað þau voru lánsöm að lifa svona hamingjuríku lífi
og elska hvert annað.
Kóngur ég verð, dillý dillý.
Þú drottning væn.
Blómin svo græn, dillý dillý.
Blómin svo blá.
Þú elskar mig, dillý dillý.
Ég elska þig.
En sorgin knýr dyra í öllum konungsríkjum
sama hversu hamingjurík þau eru.
Og loks barst hún að heimili Ellu.
Mér þykir það leitt.
Þakka þér fyrir, læknir.
Þetta hefur verið þér þungbært.
Komdu.
Ella.
Elsku Ella mín.
Ég vil segja þér leyndarmál.
Stórkostlegt leyndarmál sem hjálpar þér
í gegnum alla erfiðleika lífsins.
Þú verður alltaf að muna þetta.
Vertu hugrökk og góðhjörtuð.
Þú býrð yfir meiri gæsku í litlafingri
en flestir aðrir í öllum líkamanum.
Gæskunni fylgir meiri máttur en þig gæti grunað.
Og töfrar. -Töfrar?
Vissulega.
Vertu hugrökk og góðhjörtuð, elskan mín.
Viltu lofa mér því?
Ég lofa því.
Gott.
Og...
Bráðum verð ég að fara, ástin mín.
Fyrirgefðu mér.
Auðvitað fyrirgef ég þér.
Ég elska þig.
Ég elska þig, ljúfan mín.
Ég elska þig.
Tíminn leið og sársaukinn varð að minningum.
Ella breyttist ekki að hjartalagi.
Hún mundi hverju hún hafði lofað móður sinni.
Að vera hugrökk og góðhjörtuð.
En faðir hennar var breyttur maður.
Hann vonaðist eftir betri tíð.
"Loks var ég heim kominn
og við hjónin sungum af gleði og kátínu
og ef nokkur maður hefur verið hamingjusamari
þekki ég hann ekki."
Þannig endar Dagbók Pepys í dag.
Er ekki best þegar sögurnar enda vel?
Það er uppáhaldið mitt.
Eins og vera ber.
Ella...
Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að það sé kominn tími til
að hefja nýjan kafla.
Jæja, pabbi?
Þú manst að á ferðum mínum
kynntist ég herra Francis Tremaine.
Já.
Er hann ekki formaður kaupmannasamtakanna?
Hann var það.
Aumingja maðurinn er látinn.
Ekkjan hans...
sannkölluð sómakona...
er skyndilega orðin alein
þótt hún sé enn í blóma lífsins.
Þú varst smeykur við að segja mér þetta.
En það er óþarfi.
Ekki ef þetta eykur á hamingju þína.
Já.
Hamingjan.
Mætti ég hugsanlega fá eitt tækifæri í viðbót
þótt ég hafi talið öllu slíku löngu lokið?
Auðvitað, pabbi.
Hún verður stjúpmóðir þín.
Þú færð tvær indælar systur til að vingast við.
Vertu hugrökk og góðhjörtuð.
Velkomnar, kæru dömur.
Hún er grindhoruð.
Með gisið hár.
Þú ert yndisleg.
Velkomnar, gaman að kynnast ykkur.
Þú ert með svo fallegt hár.
Takk. -Þú ættir að klippa það.
Það er líklega rétt.
Á ég að sýna ykkur húsið? -Hvað sagði hún?
Hún vill sýna okkur sveitabæinn.
Hún er stolt af þessu. -Eru dýrin geymd í húsinu?
En hvað þetta er heillandi.
Lúsífer.
Verðandi stjúpmóðir hennar var tilfinningarík og fáguð kona.
Hún hafði sjálf kynnst sorginni.
En hún bar hana ákaflega vel.
Þú sagðir ekki að dóttir þín væri svona falleg.
Hún líkist...
Móður sinni.
Einmitt.
Hvað er heillandi við þetta?
Hún laug til að vera kurteis.
Þegiðu.
Hve lengi hefur fjölskyldan þín búið hérna?
Í rúm 200 ár.
Datt engum í hug að skreyta húsið?
Þögn, Anastasía.
Þau fara að halda að þér sé alvara.
Stjúpmóðir Ellu var ákaflega fjörmikil
og ákvað að færa líf og hlátur inn í húsið á ný.
Þú ert agalegur, barón.
Lánið leikur við mig.
Hverjir eru að halda einkasamkvæmi hérna?
Jakobína, Teddi, Matthildur og gráðugi Gutti.
Æ, nei.
Hvað...?
Hvað þykist þú vera að bralla, Lúsífer?
Jakobína er gestur minn og það er bannað að éta gesti.
Farðu nú. Þú færð nóg af góðum kattamat.
Við dömurnar verðum að hjálpast að.
Þú missir af veislunni.
Hún er væntanlega eins og allar hinar.
Ég fer í fyrramálið.
Nei, en...
Þú ert nýkominn úr síðustu ferð.
Verður þú að fara?
Aðeins í nokkra mánuði.
Hvað viltu að ég færi þér frá útlöndum?
Systur þínar...
eða stjúpsystur báðu mig...
um sólhlífar og blúndur.
Hvað get ég fært þér?
Færðu mér fyrstu trjágreinina sem þú snertir á ferðalaginu.
Það er undarleg bón.
Þá þarftu að taka hana með þér hvert sem er
og hugsa til mín þegar þú sérð hana.
Þegar þú færir mér hana loksins fylgir þú henni.
Það er það sem ég þrái allra helst.
Að þú komir aftur.
Sama hvað gerist.
Ég geri það.
Ella, á meðan ég verð að heiman
skaltu vera góð við stjúpmóður þína
og stjúpsystur þótt þær geti stundum...
verið erfiðar.
Ég lofa því. -Takk.
Ég skil alltaf hluta af sjálfum mér eftir.
Mundu það.
Móðir þín er hérna líka jafnvel þótt þú sjáir hana ekki.
Hún er hjarta hússins.
Þess vegna verðum við að hugsa vel um húsið, hennar vegna.
Ég sakna hennar.
Hvað með þig?
Mjög svo.
Mundu eftir blúndunum. Ég verð að fá þær.
Og sólhlífinni minni.
Fyrir litarhaftið.
Það þýðir húð, ef þú vissir það ekki.
Bless.
Bless, Ella.
Ég elska þig.
Ég elska þig líka.
Bless.
Elsku Ella mín.
Svona nú. Hættu að skæla.
Já, stjúpmamma.
Þú þarft ekki að kalla mig það.
"Frú" dugar ágætlega.
Það er ekki pláss fyrir mig og fötin þín.
Reyndu þá að minnka þig.
Anastasía og Drísella hafa alltaf deilt herbergi.
Svo ljúfar og ástríkar stúlkur.
Láttu þig frekar hverfa.
Já, viltu það ekki?
Stundum gæti ég klórað úr þér augun.
Þeim þykir herbergið þrengja fullmikið að sér.
Herbergið mitt er það stærsta fyrir utan hjónaherbergið.
Kannski geta þær deilt því.
Það er frábær hugmynd.
Mikið ertu góð stúlka.
Ég get sofið...
Á háaloftinu.
Auðvitað.
Háaloftinu?
Já.
Tímabundið, á meðan ég læt innrétta hin herbergin.
Háaloftið er fínt og rúmgott
og þar sleppurðu við allt vafstrið í okkur.
Þetta verður enn huggulegra ef þú tekur allt glingrið með þér.
Til að stytta þér stundir.
Jæja.
Enginn ónáðar mig hérna.
Halló, Gutti.
Áfram, Gutti. Þú getur það.
Hérna leitið þið skjóls.
Ég líka, greinilega.
Jæja.
Hver ætlar að hjálpa mér?
Einfeldningur.
Nú er nóg komið.
Systir okkar er að tala við pöddurnar þarna uppi.
En hvað þetta er fínt.
Engir kettir...
og engar stjúpsystur.
Ég á nautheimska systur.
Ég á tvær.
Ég heyrði þetta.
Hvern er hún að tala við? -Hún er galin.
Syngdu, næturgali.
Góðan daginn. -Góðan dag, Ella.
Góðan daginn, Tom.
Syngdu...
Halló, mætti ég...?
Glæsilegt brúnegg. Vel af sér vikið.
Takk.
Daginn. -Daginn.
Takk, fröken Ella.
Ekkert að þakka.
Ella.
Vaknið, stelpur. Hádegismatur.
Stjúpsystur Ellu áttu erfitt með að vakna.
Þær skorti alla hæfileika í list heimilisverkanna.
Reyndar skorti þær hæfileika í öllum listum.
Ungur sveinn og fagurt fljóð.
Með hey og hó
og hey noninó.
Gengu um akurinn sælleg og rjóð.
Elskendur elska...
vorið.
Elskendur elska...
vorið.
Þegiðu nú.
Ella fann huggun í bréfunum sem faðir hennar sendi reglulega.
Vikurnar urðu að mánuðum
en daglega bárust hugsanir hans frá fjarlægum heimshornum.
Ella, póstvagninn.
Þar til seint einn eftirmiðdaginn...
John bóndi?
Fröken Ella.
Það er faðir þinn.
Hann veiktist á ferðalaginu.
Hann er látinn, fröken.
Hann er dáinn.
Allt til hins síðasta talaði hann aðeins um þig.
Og móður þína.
Ég átti að færa þér þetta.
Hvað með blúndurnar mínar?
Og sólhlífina mína?
Sjáið þið ekki að það skiptir engu máli?
Við erum komnar á vonarvöl.
Hvernig lifum við núna?
Þakka þér fyrir.
Þetta hlýtur að hafa verið þér þungbært.
Hvernig áttu þær að lifa?
Nú urðu þær að spara.
Stjúpmóðir Ellu sagði upp þjónustufólkinu.
Stjúpmóðirin og stjúpsysturnar
fóru illa með hana.
Hægt og rólega fóru þær að líta á Ellu
sem þjónustustúlku frekar en systur.
Ella þurfti alein að sjá um öll húsverkin.
En það var gott, því hún hugsaði ekki um sorgina á meðan.
Að minnsta kosti samkvæmt stjúpmóðurinni.
Hún og dætur hennar tvær voru boðnar og búnar
að útvega Ellu næg verkefni til að halda henni við efnið.
Þó má telja þeim til tekna að þær deildu matnum sínum með henni
eða öllu heldur leifunum af borðinu þeirra.
Hún átti fáa vini.
Og vinir hennar voru litlir.
Gjörið svo vel.
Viljið þið ekki borða með mér?
En þeim vinum sem hún átti sýndi hún góðmennsku
og gjafmildi.
Borðið ykkar.
Stundum, í lok dagsins,
var of kalt til að sofa í næðingnum á háaloftinu
svo hún lagðist við glóðina í arninum
til að halda á sér hita.
Var morgunverðurinn ekki tilbúinn?
Jú, frú.
Ég er að bæta á eldinn.
Í framtíðinni skaltu ekki kalla á okkur fyrr en þessu er lokið.
Hvað sem þú segir.
Hvað er framan í þér?
Frú?
Þetta er aska úr arninum.
Þrífðu þig.
Við fáum glóð í teið.
Ég er með nýtt nafn handa henni. Öskuskjáta.
Ég gæti ekki verið svona skítug.
Ella-buska.
Öskubuska.
Það er nafnið þitt.
Stelpur...
þið eruð svo snjallar.
Handa hverjum er þetta?
Gleymdum við einhverjum?
Þetta er handa mér.
Það er of mikið fyrir þig að útbúa morgunverð,
bera hann fram og borða með okkur.
Viltu ekki frekar borða að verkinu loknu, Ella?
Eða ætti ég frekar að segja "Öskubuska"?
Öskubuska.
Nöfn búa yfir miklum mætti, rétt eins og töfrar.
Skyndilega virtist henni sem stjúpmóðirin og systurnar
hefðu í raun breytt henni í veru sem einkenndist af ösku
og striti.
Rólegur, rólegur.
Hlauptu.
Fljótur, áður en þeir ná þér.
Farðu.
Rólegur.
Kannski var það eins gott að stjúpsysturnar voru grimmar.
Því ef hún hefði ekki flúið í skóginn
hefði hún aldrei hitt prinsinn.
Rólegur. Svona.
Rólegur, karlinn.
Hægðu á þér.
Fröken.
Er allt í lagi, fröken?
Haltu fast.
Allt í lagi, takk.
Rólegur.
Rólegur, rólegur.
Rólegur.
Er allt í lagi?
Já, en þú hræddir næstum líftóruna úr honum.
Hverjum?
Hirtinum.
Hvað gerði hann þér
til að verðskulda eftirförina?
Ég verð að játa að ég hef aldrei hitt hann áður.
Er hann vinur þinn?
Kunningi.
Við vorum að kynnast.
Ég horfði í augu hans
og hann horfði á mig
og mér sýndist hann eiga nóg eftir að gera í lífinu.
Það er allt og sumt.
Hvað ertu kölluð, fröken?
Það skiptir ekki máli.
Þú ættir ekki að vera ein svona djúpt í skóginum.
Ég er ekki ein. Ég er með þér, herra...
Hvað ert þú kallaður?
Veistu ekki hver ég er?
Það er að segja...
Ég er kallaður Kit.
Faðir minn kallar mig Kit
þegar hann er í góðu skapi.
Og...
hvar áttu heima, Kit?
Í höllinni.
Faðir minn kennir mér iðn sína.
Ertu lærlingur?
Nokkurn veginn.
Það er frábært.
Er farið vel með þig?
Líklega betur en ég á skilið.
Hvað með þig?
Þær koma fram við mig eins og þeim er unnt.
Mig tekur það sárt.
Það er ekki þín sök.
Varla þín heldur.
Þetta er ekki svo slæmt.
Aðrir hljóta að hafa það verra.
Við verðum...
einfaldlega að vera hugrökk og góðhjörtuð, ekki satt?
Jú.
Það er rétt.
Mér líður nákvæmlega eins.
Ekki leyfa þeim að meiða hann.
En við erum á veiðum. Þetta er það sem er gert.
Þótt það sé gert svona þarf það ekki að vera rétt.
Hárrétt aftur.
Þannig að...
þú lætur hann í friði?
Ég geri það.
Þakka þér fyrir, herra Kit.
Þarna ertu, yðar...
Kallaðu mig Kit.
Ég heiti Kit. Ég er alveg að koma.
Jæja, við þurfum að koma okkur heim...
herra Kit.
Eins og ég sagði:
Ég er alveg að koma.
Vonandi sjáumst við aftur.
Sama segi ég.
Það er eins og þú sért fyrstur til að hitta fallega stúlku.
Hún var ekki "falleg stúlka".
Jú, hún var mjög falleg
en svo miklu meira.
Hversu mikið? Þið hafið hist einu sinni.
Þú veist ekkert um hana.
Þú vissir þetta um leið þegar þú hittir mömmu.
Það var annað. Móðir þín var prinsessa.
Þú hefðir samt elskað hana.
Ég hefði aldrei hitt hana
því það hefði ekki þótt viðeigandi.
Faðir minn hefði sagt mér það sama og ég segi þér
og ég hefði hlustað.
Nei. -Víst.
Nei. -Það er rétt.
Hvernig líður honum?
Yðar hátign...
Slepptu því.
Ef þú ert svona lengi að koma orðum að því veit ég svarið.
Faðir...
Hold er mold, vinur.
Komdu.
Við verðum seinir.
Og stundvísin...
er prúðmennska prinsanna.
Hans hátign, kóngurinn.
Faðir þinn hefur talað við þig um atvikið í skóginum.
Kemur það þér við, stórhertogi?
Allt sem snýr að þér kemur mér við, yðar hátign.
Það gengur ekki að sleppa hirtinum.
Þótt eitthvað sé alltaf gert þarf það ekki að vera rétt.
Eitthvað þannig.
Phineus, meistari pensilsins bíður þolinmóður.
Gerðu hann giftingarhæfan.
Við verðum að laða að okkur réttu brúðina
þótt hann hlusti ekki á mig.
Ég reyni að þóknast ykkur, yðar hátign.
En ég geri ekki kraftaverk.
Fallegur strigi, Phineus.
Þakka þér fyrir.
Eins og hann viti eitthvað um list.
Verða þessi málverk...
send til annarra landa?
Til að fá göfuga gesti til að mæta á dansleikinn þinn?
Þetta er vinsæl hefð.
Þarna velur þú réttu brúðina.
Heillandi.
Ef ég þarf að kvænast, má ég finna góða og sómakæra sveitastúlku?
Hversu stór landsvæði fylgja þessari góðu sveitastúlku?
Hvernig eflir hún konungsríkið okkar?
Við erum lítið ríki á meðal stórvelda, yðar hátign.
Þetta er háskalegur heimur.
Hlustaðu, vinur.
Ég lyfti þér, Phineus. -Gott.
Ég vil tryggja öryggi þitt og konungsríkisins.
Allt í lagi, pabbi.
Með einu skilyrði.
Við bjóðum öllum, ekki eingöngu aðlinum.
Stríðin hafa fært okkur öllum sorgir.
Hvað finnst ykkur?
Myndi það gleðja þegnana?
Það er ofar mínum skilningi
en ég hefði gaman af góðri veislu.
Þetta eru kjarakaup.
Dansleikur handa þegnunum
og prinsessa handa prinsinum.
Skref í rétta átt ef þið spyrjið mig.
Við spurðum þig ekki.
Afsakið. Óþekka málning. Óþekki pensill.
Niður, Samson.
Ég er ekki með púða.
Jæja, niður. Ekki svona...
Ég er á gólfinu.
Ég er bókstaflega á gólfinu. Afsakið.
Þetta er gott sjónarhorn.
Fallegar nasir. Má ég fá lengri pensil?
Þú lítur ekki vel út.
Alls ekki.
Því býrðu þarna þegar þær koma svona fram við þig?
Vegna þess að ég lofaði móður minni og föður
að hugsa vel um húsið þar sem við vorum hamingjusöm.
Þau unnu húsinu okkar
en nú eru þau dáin svo ég ann því fyrir þau.
Þetta er heimilið mitt.
Takið eftir. Takið eftir.
Þögn.
Hér kunngerist
að eftir nákvæmlega tvær vikur
verður haldinn, í höllinni,
konunglegur dansleikur.
Á téðum dansleik,
samkvæmt fornum hefðum,
mun prinsinn velja brúði sína.
Þar að auki,
samkvæmt skipun prinsins
tilkynnist að hverri einustu stúlku í konungsríkinu,
jafnt ættgöfugum sem alþýðustúlkum,
er boðið á dansleikinn.
Slíkar eru fyrirskipanir hins göfuga konungs vors.
Fyrirgefðu, fröken.
Ella hlakkaði mikið til að hitta lærlinginn, Kit.
Stjúpsystrunum leist sæmilega á tækifærið til að hitta prinsinn.
Ég plata hann til að elska mig. Sannaðu til.
Þetta eru risafréttir.
Verið rólegar.
Hlustið á mig.
Önnur ykkar verður að sigra hjarta prinsins.
Þá losnum við úr skuldafeninu sem við sukkum í
þegar við vorum plataðar í þennan útnára.
Ég, prinsessa?
Eða ég...
prinsessa?
Þú færðir okkur fréttirnar,
því ertu ekki farin?
Þú verður að fara í bæinn
og segja saumakonunni að útbúa þrjá samkvæmiskjóla.
Þrjá?
En hugulsamt af þér.
Hvað áttu við?
Að hugsa til mín.
Hugsa til þín?
Mamma, hún heldur að hún fái þriðja kjólinn.
Aumingja Öskubuska. En vandræðalegt.
Þú gerir þér of miklar vonir.
Nei, mig langar bara að hitta vin minn.
Höfum þetta alveg á hreinu.
Einn kjóll handa Anastasíu,
annar handa Drísellu
og sá þriðji handa mér.
Hún skilur þetta ekki.
Já, einmitt.
Þá er það ákveðið.
Farðu nú.
Allar stúlkur ríkisins eltast við prinsinn.
Farðu þangað áður en saumakonan drukknar í pöntunum.
Hvað sagði hún?
Ég kann frönsku, ekki ítölsku.
Vaknaðu, yðar hátign. Þú ert í móki.
Fyrirgefðu.
Hvað gerðist í veiðinni?
Ég get ekki hætt að hugsa um yndislegu stúlkuna.
Það er til nóg af stúlkum.
En skapgerð hennar og gæska...
Heldurðu að hún eigi systur?
Ég veit það ekki.
Ég veit ekkert um hana.
Kannski kemur dularfulla stúlkan á dansleikinn.
Bauðstu ekki öllum af þeirri ástæðu?
Höfuðsmaður.
Það var fyrir þegna okkar.
Auðvitað.
En hvað ég er grunnhygginn.
Hvað ef hún kemur?
Þá segist þú vera prinsinn.
Prinsinn má velja sér hvaða brúði sem hann vill.
Ha. -Ha?
Já, ha.
Faðir minn og stórhertoginn vilja að ég kvænist prinsessu.
Ef stúlkan í skóginum er eins heillandi og þú segir
gæti þeim snúist hugur.
Loks var komið að dansleiknum
og allir í konungsríkinu
voru með öndina í hálsinum af tilhlökkun.
Á ég að vera drottningin þín?
Hver? Ég?
Fastar.
Svona.
Guðdómleg, systir.
Sömuleiðis.
Við verðum að keppa um hönd prinsins.
En við skulum ekki hugsa illa hvor til annarrar.
Auðvitað ekki, elsku systir.
Mig dreymir ekki um að eitra fyrir þér áður en við förum.
Eða mig um að hrinda þér úr vagninum á leiðinni.
Eða mig um að berja þig í mauk fyrir framan höllina.
Við erum systur.
Blóð er þykkara en vatn.
Látum prinsinn velja á milli okkar.
Hvernig ætli hann sé?
Hvaða máli skiptir það?
Hann er svívirðilega ríkur.
Viltu ekki kynnast honum betur áður en þú giftist honum?
Auðvitað ekki. Þá gæti ég skipt um skoðun.
Þú hefur örugglega aldrei talað við karlmann.
Eða hvað, mánafés?
Ég hef gert það einu sinni.
Ég talaði við heiðursmann.
Eflaust einhverja undirlægju.
Eða lærling.
Já, hann var lærlingur.
Mamma segir að allir karlmenn séu flón.
Því fyrr sem þú skilur það þeim mun betra.
Fyrsta dansinn, fröken?
Draumaprins, þú ert svo óþekkur.
Ég vil máta. -Ég núna.
Nei. -Nei.
Ekki í fyrsta sinn...
vorkenndi Ella þessum tveimur bragðarefum.
Þær voru eins ljótar hið innra og þær voru fagrar hið ytra.
Prinsinn minn.
Hann mun elska mig.
Ég verð drottningin hans.
Ef stjúpmóðirin vildi ekki láta sauma fjórða kjólinn
sá Ella enga ástæðu fyrir því hvers vegna
hún ætti ekki að útbúa hann sjálf.
Auk þess naut hún aðstoðar.
Elsku stelpurnar mínar.
Þegar ég sé ykkur svona
trúi ég því að önnur ykkar nái að hreppa prinsinn.
Hugsa sér að ég skuli eiga tvo hesta í keppninni.
Engin stúlka í konungsríkinu verður dætrum mínum fremri.
Öskubuska?
Þetta kostar þig ekki neitt.
Þetta er gamall kjóll af mömmu.
Ég lagaði hann sjálf.
Öskubuska á dansleiknum.
Enginn vill kvænast þjónustustúlku.
Eftir allt sem ég hef gert...
Ég skemmi ekki fyrir ykkur.
Ég vil ekki hitta prinsinn.
Þú gerir það ekki því þú færð ekki að fara.
En öllum stúlkum ríkisins var boðið að mæta
að skipun konungs.
Ég er að hugsa um konunginn.
Það yrði móðgun við konungsfjölskylduna
að fara með þig í höllina í þessum lörfum.
Lörfum?
Mamma átti kjólinn.
Mér þykir leitt að þurfa að segja þér það
en móðir þín var ekki smekkmanneskja.
Kjóllinn er svo gamaldags
að hann er að slitna í sundur.
Öxlin er laus.
Hann slitnar í sundur. -Sjáðu.
Kjóllinn er hallærislegur og hlægilegur.
Hvernig gastu þetta?
Hvernig gat ég annað?
Ég vil ekki að neinn haldi að dætur mínar þekki þig.
Það gerir út um möguleika þeirra
að láta sjá sig með tötralegri vinnukonu.
Því þú ert ekkert meira en það
og verður aldrei meira en það.
Hlustaðu nú á mig.
Þú ferð ekki á dansleikinn.
Áfram með ykkur.
Fyrirgefðu, mamma.
Fyrirgefðu.
Ég lofaði að vera hugrökk en ég er það ekki.
Ekki lengur.
Ég hef misst trúna.
Fyrirgefðu.
Geturðu hjálpað mér?
Geturðu gefið mér brauðmola eða jafnvel mjólkurglas?
Já.
Já, já, já.
Ég finn eitthvað handa þér.
Hvers vegna græturðu?
Þetta er ekki neitt.
Ekki neitt?
Ekki neitt.
Hvað er mjólkurglas? Ekki neitt.
En gæskan gerir það að öllu.
Ég vil ekki reka á eftir þér en tíminn er naumur, Ella.
Hvernig þekkirðu mig?
Hver ert þú?
Hver er ég?
Ég hefði haldið að þú hefðir áttað þig á því.
Ég er kálfkonan rjóða.
Ég meina álfkonan góða.
Það getur ekki verið.
Því ekki?
Þær eru ekki til.
Þær eru bara til í barnasögum.
Trúði móðir þín ekki á þær?
Ekki segja nei. Ég heyrði það.
Heyrðir þú í henni?
Fimbulfamb, fimbulfamb.
Gerum þetta í réttri röð.
Fyrst þarf ég að fara í eitthvað þægilegra.
Þetta er betra.
Hvar var ég?
Hvernig...?
Já.
Látum okkur nú sjá.
Mig vantar eitthvað sem líkist vagni.
Hvað með trogið?
Það líkist ekki vagni.
Ég var að hugsa um ávexti eða grænmeti.
Ræktarðu vatnsmelónur?
Nei.
Kantalópur?
Ég veit ekki hvað það er.
Ætiþistla?
Kúmkvat?
Stóra tómata?
Við ræktum grasker.
Grasker?
Það er eitthvað nýtt.
Alltaf áhugavert.
Ég nota yfirleitt ekki grasker.
Þau eru of lin.
Má ég nú sjá. Þetta dugar.
Já. Hníf?
Gjörðu svo vel.
Takk, elskan.
Halló, undarlega appelsínugula grænmeti.
Örlítill skurður.
Glæsilegt.
Þungt grasker.
Varúð, mýslur.
Skiptir ekki máli.
Gerum þetta hérna.
Gerum hvað hérna?
Breytum graskerinu í vagn.
Þú gerir mig stressaða.
Á ég að loka augunum? -Það er líklega betra.
Í guðanna bænum. Drífum þetta af.
Það er eitthvað að gerast.
Galdurinn er...
Ég gleymdi hver galdurinn væri.
Ég var að hugsa...
Ef þetta stækkar mikið...
Já?
Gættu þín.
Ætlaðirðu að gera þetta?
Heldurðu að ég hafi ætlað að gera þetta?
Hlauptu.
Finndu skjól.
Svona.
Einn vagn.
Þú ert virkilega álfkonan mín.
Auðvitað.
Ég umbreyti ekki graskerjum fyrir hvern sem er.
Hvar eru mýsnar?
Mýsnar?
Já.
Mýs, mýs, mýs.
Þarna eru þær.
Bibbidí-bobbidí-bú.
Fjórir hvítir fákar.
Gutti, mikið ertu glæsilegur.
Hvernig gastu...?
Hvar vorum við?
Vagn og hestar... Okkur vantar þjóna.
Þjóna?
Halló, fagri herra Eðla.
Bibbidí-bobbidí-bú.
Halló.
Varstu að kalla?
Nú vantar mig vagnstjóra.
Vagnstjóra?
Sagði ég vagnstjóra? Ég átti við gæs.
Ég get ekki ekið vagni. Ég er gæs.
Áfram nú.
Allir á sinn stað. Við megum engan tíma missa.
Áfram svo.
Álfkona góð.
Já, hvað?
Kjóllinn minn.
Ég get ekki farið í þessum kjól.
Geturðu lagað hann? -Lagað hann?
Nei, ég breyti honum í eitthvað nýtt.
Nei, ekki gera það.
Mamma átti þennan kjól.
Mig langar að fara í honum í höllina.
Þá er eins og hún komi með mér.
Ég skil.
Hefði henni ekki verið sama þótt ég flikkaði upp á hann?
Ertu mótfallin bláum lit?
Nei.
Svona.
Hann er glæsilegur.
Hún hefði orðið ánægð.
Jæja, áfram með þig.
Þú verður sein.
Þetta er nýtt fyrir mér.
Ja, hérna.
Stöðvið skrambans vagninn.
Takk fyrir.
Augnablik.
Áttu enga betri skó?
Allt í lagi. Enginn sér þá.
Nei, þeir skemma heildarmyndina. Fljót.
Farðu úr þeim. Þeir eru forljótir.
Prófum eitthvað nýtt til tilbreytingar.
Ég kann vel á skóna.
En...
Eru þeir úr gleri?
Já.
Þeir eru mjög þægilegir.
Farðu nú, Ella.
Álfkona góð?
Hvað nú?
Stjúpmóðir mín og stelpurnar?
Engar áhyggjur.
Ég sé til þess að þær þekki þig ekki.
Farðu nú.
Þú ferð á dansleikinn.
Ella.
Ég gleymdi næstum einu.
Mundu að töfrarnir endast ekki lengi.
Við síðasta hljóm síðustu klukkunnar sem slær miðnætti
verða töfrarnir að engu
og allt verður eins og það var.
Miðnætti?
Miðnætti.
Þá hef ég nægan tíma.
Farðu nú. -Þakka þér fyrir.
Þakka þér fyrir.
Áfram, steggur.
Bless.
Mei Mei prinsessa af Fújían.
Shahrzad prinsessa af Seljuqs-ættum.
Chelína prinsessa af Zaragósa.
Imani prinsessa af Shóna.
Hína prinsessa af Krýsantemuhásætinu.
Lafði Tremaine og dætur hennar.
Ég heiti Drísella.
Ég heiti Anastasía.
Fólk vill vita það. -Ég er klár.
Ég er gullfalleg.
Afar klára fröken Drísella
og gullfallega Anastasía.
Komið hingað.
Veneering lávarður.
Hverjum ertu að leita að?
Engum.
Er það stúlkan úr skóginum?
Þess vegna bauðstu svona mörgum hingað.
Það var fyrir þegna okkar.
Ég veit að þú annt þegnunum.
En ég veit líka að hún hefur fangað athygli þína.
En þú hittir hana aðeins einu sinni, í skóginum.
Þú vilt að ég kvænist stúlku sem ég hitti fyrst í kvöld.
Prinsessu.
Það er prinsessa eða ekki neitt.
Ekki loka. Einn gestur í viðbót.
Þetta er hennar hátign, Chelína prinsessa af Zaragósa.
Þú ert jafnmyndarlegur og á málverkinu.
Litla ríkið ykkar er heillandi.
Vonandi þrengir ekki of mikið að prinsessunni í "litla ríkinu".
Fröken Ella.
Þakka þér fyrir.
Ég er smeyk, herra Eðla.
Ég er bara venjuleg stúlka, ekki prinsessa.
Ég er bara eðla, ekki þjónn.
Njóttu þess á meðan það varir.
Yðar hátign, yðar konunglega göfgi,
lávarðar, dömur og herrar,
virðulegu gestir og kæru þegnar ríkisins,
prinsinn velur nú félaga fyrir fyrsta dansinn.
Hefjum dansleikinn.
Afsakaðu.
Ég biðst innilegrar afsökunar, yðar hátign.
Ég veit ekki hvað gerðist.
Herra Kit.
Þetta ert þú...
er það ekki?
Einmitt.
Yðar hátign...
Ef ég mætti...
Það er að segja...
það yrði mér sönn ánægja...
ef þú gerðir mér þann heiður að leyfa mér að leiða þig...
í fyrsta...
Dansinum?
Já, dansinum.
Það var orðið.
Þau horfa öll á þig.
Trúðu mér, þau horfa öll á þig.
Hver er hún?
Ég hef ekki hugmynd.
Hver er þetta, mamma?
Ég er ekki viss en mér líst ekkert á þetta.
Hún er í fallegum kjól.
Mikið er hún sæt. -Einbeitið ykkur.
Látið prinsinn taka eftir ykkur. Af stað nú.
Enginn bauð okkur í dans.
Herramenn, þetta eru dætur mínar, Anastasía og Drísella.
Áfram.
Brosið.
Komdu með mér.
Farið þangað og brosið.
Svo þú ert prinsinn.
Ekki eini prinsinn.
Það eru margir prinsar í heiminum.
Ég er bara prins.
En þú heitir ekki Kit.
Jú, og pabbi kallar mig þessu nafni
þegar hann verður sérstaklega pirraður við mig.
En þú ert ekki lærlingur.
Jú, ég læri að vera konungur.
Ég er enn að læra.
Almáttugur.
Fyrirgefðu mér.
Ég hélt að þú hagaðir þér öðruvísi ef þú vissir það.
Ég hélt að þú værir góð og sómakær sveitastúlka
en nú sé ég að þú vildir ekki gera hefðbundinn dáta þrumulostinn.
Lítil hætta á því.
Ekkert meira óvænt?
Ekkert meira óvænt.
Ert þetta þú?
Ég þoli ekki að sjá sjálfan mig á málverkum. En þú?
Enginn hefur málað mynd af mér.
Ekki? Einhver ætti að gera það.
Hver er hún?
Hún gaf ekki upp nafnið.
Spurðirðu ekki?
Ég var andstuttur
eftir að hafa kynnt prinsessuna af Llanfairpwllgwyngyllgogerych...
Þegiðu nú.
Þegja? Auðvitað.
Ég trúi þessu ekki.
Nei. Ekki hún.
Saknar fólk þín ekki á dansleiknum?
Kannski.
Förum ekki til baka alveg strax.
Hvað er að?
Þegar ég fer inn kynna þeir mig fyrir stúlku sem þeir hafa valið.
Ég á að ganga í hagkvæmnishjónaband.
Hagkvæmt fyrir hvern?
Það er góð spurning.
Þú hlýtur að hafa rétt á að finna eigin maka.
Ég verð að hugsa um óskir konungsins.
Hann er góður konungur og ástríkur faðir.
Kannski snýst honum hugur.
Ég óttast að hann hafi ekki tíma til þess.
Aumingja Kit.
Fólk segir að hún sé prinsessa.
Prinsinn virðist hrifinn af henni.
Hún fór beint til hans.
Hún á hrós skilið fyrir skilvirknina.
En ef hún er prinsessa gæti þetta lofað góðu.
Ég hef lofað honum í hjónaband með Chelínu prinsessu.
En...
Fyrirgefðu, yðar tign.
Ég ætlaði ekki að ónáða.
Nei, ég ætti að biðja þig afsökunar, frú.
Ég fer ekki lengra með leyndarmálið.
Ég hef aldrei sýnt neinum þennan stað.
Leynigarður.
Hann er æðislegur.
Gjörðu svo vel.
Nei, ég ætti ekki að gera það.
Þú ættir að gera það.
Nei. -Víst.
Þá geri ég það.
Má ég?
Endilega.
Skórinn er úr gleri.
Hvers vegna ekki?
Leyfðu mér.
Þakka þér fyrir.
Svona.
Viltu ekki segja mér hver þú ert í raun og veru?
Ef ég geri það óttast ég að allt breytist.
Ég skil þetta ekki. Geturðu sagt mér hvað þú heitir?
Ég heiti...
Ég verð að fara.
Ég get ekki útskýrt það.
Eðlur, grasker og svoleiðis.
Bíddu.
Hvert ertu að fara?
Þú hefur verið svo indæll.
Takk fyrir yndislegt kvöld. Ég naut þess.
Hverrar sekúndu.
Eðlur og grasker?
Fyrirgefið.
Afsakið mig.
Ja, hérna.
Prinsinn minn.
Þú valdir ranga stúlku.
Hann vantar nafnið.
Ég veit að hann vantar nafnið.
Fáðu nafnið hennar, bjáninn þinn.
Þetta var sárt.
Yðar hátign.
Fröken góð.
Fyrirgefðu.
Ekkert mál, væna mín.
Ég vildi segja, yðar hátign,
að sonur þinn er yndislegasti maður sem ég hef kynnst.
Góðhjartaður og hugrakkur.
Vonandi veistu hversu heitt hann ann þér.
Hafðu mig afsakaða.
Bíddu.
Hvert ertu að fara?
Áfram, áfram.
Komdu aftur.
Áfram.
Fljótur, herra Gæs.
Bíddu.
Varúð.
Hestinn minn, höfuðsmaður.
Nei.
Þetta gæti verið brella til að plata þig frá höllinni.
Faðir þinn þarfnast þín hérna.
Höfuðsmaður.
Ég skemmti mér svo vel.
Þurftirðu endilega að velja þessa?
Já, ég þurfti að gera það.
Fljótur, herra Gæs.
Áfram.
Varlega, herra Gæs.
Almáttugur.
Þú þarna.
Stansaðu í nafni konungs.
Slæm tímasetning.
Stans.
Ég veit hvað ég geri.
Já.
Ó, já.
Opnið hliðið.
Je minn.
Nei, nei, nei.
Afsakið.
Hann er mjög þægilegur.
Þögn, stelpur.
Öskubuska.
Við verðum að vekja hana.
Öskubuska.
Vaknaðu, letihaugur.
Te og kexkökur.
Velkomnar heim.
Þú virðist vera kát. -Og blaut.
Ég gekk í rigningunni til að hressa mig við.
Dæmigert.
Te.
Tenging okkar náði út yfir einföld orð.
Sálir okkar mættust.
Einmitt, sál mín og sál prinsins.
Sálin þín var við matarborðið.
Þú sást hann ekki dansa við mig.
Dansa við þig?
Hann yrti ekki á þig.
Það var ekki okkur að kenna heldur stelpunni.
Dularfullu prinsessunni.
Dularfull prinsessa?
En hvað það hljómar vel.
Hún var engin prinsessa.
Þetta var stærilát boðflenna sem gerði sig að fífli.
Nú?
Óhefluð, ung flenna þrammaði inn á dansleikinn,
ein síns liðs,
og kastaði sér á prinsinn, öllum til skelfingar.
Hann dansaði virkilega við þetta skoffín.
Nú? -Já.
Það var sorglegt.
Hann var of kurteis til að senda hana í burtu fyrir framan alla.
En hann vildi forða okkur undan ósvífnu gálunni
og dró hana til hliðar. -Til að skamma hana.
En hún neitaði að fara
svo hallarverðirnir ráku hana frá dansleiknum.
Ég vorkenni prinsinum. Þvílíkt smekkleysi.
Þau eiga vel saman.
Skiptir ekki máli.
Dansleikurinn var aðeins yfirvarp.
Prinsinn kvænist ekki þeirri sem hann elskar.
Hann er lofaður Chelínu prinsessu af Zaragósa.
Stórhertoginn sagði mér það sjálfur.
Það er svo ósanngjarnt.
Já.
Þannig er heimurinn.
Halló aftur.
Takk fyrir hjálpina.
Þetta var eins og draumur.
Betra en draumur.
Ella hlakkaði til að skrifa niður allt sem hafði gerst
til að geta munað eftir hverju smáatriði
rétt eins og hún segði foreldrum sínum
frá dansleiknum í höllinni og hvernig hún hitti prinsinn.
Umfram allt, prinsinn.
Þú ert kominn.
Gott.
Kæri faðir.
Ekki fara.
Ég verð.
Þú þarft ekki að vera einn.
Finndu þér eiginkonu.
Chelínu prinsessu.
Hvað ef ég skipa þér að gera það?
Ég elska og dái þig en ég geri það ekki.
Við þurfum ekki að leita handan landamæra okkar
að styrk eða leiðsögn.
Það sem við þurfum er fyrir framan okkur.
Við þurfum bara að vera hugrökk og góðhjörtuð til að sjá það.
Einmitt það.
Þú ert orðinn eigin herra.
Gott.
Kannski, á þeim litla tíma sem ég á eftir
get ég orðið sá faðir sem þú verðskuldar.
Ekki kvænast af hagkvæmnissjónarmiðum.
Þú verður að kvænast af ást.
Finndu stúlkuna.
Finndu hana.
Þessa sem er á allra vörum.
Þessa gleymnu...
sem týndi skónum. -Sem týndi skónum.
Vertu kátur, vinur.
Þakka þér fyrir, faðir.
Þakka þér fyrir, Kit.
Ég elska þig, sonur sæll.
Ég elska þig, faðir.
Þegar sorgartíminn var liðinn var send út tilkynning.
Takið eftir. Takið eftir.
Takið eftir.
Hér kunngerist að nýi konungurinn...
lýsir yfir ást sinni...
á dularfullu prinsessunni...
sem mætti...
á glerskóm á dansleikinn.
Þess er krafist að hún gefi sig fram í höllinni...
og þar, ef henni hugnast...
ætlar hann undir eins að kvænast henni...
með tilheyrandi pompi og prakt.
Ertu að leita að þessum?
Það hlýtur hörkusaga að fylgja honum.
Viltu segja mér hana?
Ekki?
Gott og vel.
Ég skal segja þér sögu.
Endur fyrir löngu
var falleg ung stúlka
sem gifti sig af ást.
Hún átti tvær yndislegar dætur.
Allt gekk vel
þar til einn daginn þegar eiginmaður hennar,
ljós lífs hennar, féll frá.
Næst...
gifti hún sig dætranna vegna.
En sá eiginmaður var líka tekinn frá henni.
Hún var dæmd til að horfa daglega upp á ástkæra barnið hans.
Hún vonaðist til þess
að önnur fallega, heimska dóttirin myndi giftast prinsinum.
En stúlka á glerskóm fangaði alla athygli hans.
Þannig að...
ég lifði óhamingjusöm til æviloka.
Svo virðist sem sögu minni sé lokið.
Segðu mér nú sögu þína.
Stalstu skónum?
Nei.
Ég fékk þá að gjöf.
Gjöf?
Ekkert fæst gefins í lífinu.
Við verðum að borga og borga fyrir allt.
Það er ekki satt.
Góðmennskan er ókeypis. Kærleikurinn er ókeypis.
Kærleikur er ekki ókeypis.
Svona getur þú borgað mér
ef þú ætlar að fá það sem þú þráir.
Enginn trúir þér, skítugri og munaðarlausri þjónustustúlku,
ef þú reynir að falast eftir ástum prinsins.
En ef virðuleg hefðarfrú kynnir þig
verður ekki litið fram hjá þér.
Þegar þið eruð hjón
færirðu mér yfirumsjón yfir konunglega heimilinu.
Anastasía og Drísella giftast moldríkum lávörðum.
Ég skal sjá um drenginn.
Hann er enginn drengur.
Hver þykist þú vera?
Hvernig ætlar þú að stjórna konungsríki?
Láttu mig um það.
Þá fáum við öll það sem við viljum.
Nei.
Nei?
Ég gat ekki varið föður minn gegn þér
en ég skal verja prinsinn og konungsríkið,
sama hvað verður um mig.
Það eru mikil mistök.
Nei.
Hvers vegna?
Því ertu svona grimm?
Ég skil það ekki.
Ég reyndi að vera góð við þig.
Þú? Góð við mig?
Já.
Þótt enginn verðskuldi grimmdina sem þú hefur sýnt mér.
Hvers vegna gerirðu þetta?
Hvers vegna?
Vegna þess að þú ert ung, saklaus og góðhjörtuð.
Og ég...
Nei.
Hvar fékkstu þetta?
Hjá tötralegri þjónustustúlku á heimilinu.
Dularfulla prinsessan er almúgakona.
Hugsaðu þér hvað mér blöskraði að frétta af svikum hennar.
Sagðirðu engum þetta?
Ekki einu sinni dætrum mínum.
Enginn þarf að komast að sannleikanum.
Þú bjargaðir konungsríkinu frá hræðilegri niðurlægingu.
Ég vil halda þessu þannig.
Ertu að hóta mér?
Já.
Hvað viltu?
Ég vil verða greifynja.
Ég vil frambærilega eiginmenn handa báðum dætrum mínum.
Samþykkt.
Hvað með stúlkuna?
Gerðu hvað sem þú vilt við hana.
Hún er mér einskis virði.
Hvar?
Fleygt út í vegarkantinn.
Funduð þið hana? -Stúlkuna?
Nei, hún er horfin.
Það hlýtur að vera ástæða fyrir hvarfinu.
Kannski heldur einhver aftur af henni.
Ekki missa móðinn, Kit.
Þvert á móti. Misstu móðinn og öðlastu skynsemi.
Þegnarnir verða að sjá að ríkið sé öruggt.
Að konungurinn finni drottningu og geti eignast erfingja.
Fólkið vill fullvissu um framtíðina.
Samþykkt. Verum fullvissir.
Ég er konungurinn.
Ég segi að við leitum að dularfullu prinsessunni
þótt hún vilji ekki láta finna sig.
Ég verð að hitta hana aftur.
Ef við finnum hana ekki
kvænistu Chelínu prinsessu, konungsríkinu til góðs.
Ríkinu til góðs.
Það er samþykkt.
En yðar hátign...
Þú leggur allt í leitina.
Auðvitað, yðar hátign.
Ég lofa því.
Næsta.
Skórinn var fluttur um allt konungsríkið
til stúlkna í æðstu og lægstu stöðum og allt þar á milli.
Jesús minn.
Þú fyrst.
Ég skal máta.
Jæja, hvar á ég að vera?
Þá fer ég upp.
Varlega, fóturinn er bólginn.
Ég var...
Þetta er sveppasýkingunni að kenna.
Stórhertoginn stóð við loforðið sitt.
Hann lagði allt í sölurnar til að sanna fyrir prinsinum
að dularfulla prinsessan fyndist ekki.
Hann passar.
Hann passar ekki. -Víst.
Hann passar ekki. -Minn skór.
Ég er dularfulla prinsessan. -Skilaðu skónum.
Takið skóinn af henni.
Ekki taka skóinn minn.
Þetta er skórinn minn.
Víkið fyrir skónum.
Má ég máta hinn fótinn?
Ég held ekki.
En sama hvernig þær reyndu
neitaði töfraskórinn að passa á jafnvel vænlegustu stúlkur.
Við fundum dularfullu prinsessuna.
Hvað er að, höfuðsmaður?
Við finnum ekki stúlkuna.
Ég er vonsvikinn fyrir hönd konungs.
Ekki gefast upp.
Það er eitt hús eftir.
Við leitum alls staðar.
Hestar. -Hestar.
Þetta er tækifærið, mamma.
Hleyptu þeim inn.
Herrar mínir. Þetta er óvænt ánægja.
Megum við ónáða eitt andartak?
Auðvitað, yðar náð.
Þessa leið.
Ella vissi ekki hver var niðri.
Enda stóð henni á sama.
Enginn gat mögulega heimsótt hana.
Hættu þessu, Jakobína.
Hann hefur skroppið.
Prófaðu aftur.
Þetta nægir.
Þú elskar mig.
Þótt Ella væri döpur lét hún ekki deigan síga.
Hún vissi að dansleikurinn
og stund hennar með prinsinum
yrði að fallegum, fjarlægum minningum
eins og minningunum um foreldra hennar
og yndislegu æskuna.
Hann smellpassar á mig.
Óheppin, fröken.
Blómin svo græn, dillý dillý.
Blómin svo blá.
Þú elskar mig, dillý dillý.
Ég elska þig.
Gott og vel.
Verki okkar er lokið.
En örlaganornirnar gætu enn brosað við okkur, stelpur.
Vissulega, frú.
Kóngur ég verð, dillý dillý.
Þú drottning væn.
Blómin svo græn, dillý dillý.
Blómin svo blá.
Elskirðu mig,
dillý dillý,
elska ég þig.
Heyr fuglasöng, dillý dillý.
Lömbin að leik.
Örugg við tvö, dillý dillý.
Heyrirðu þetta, yðar náð?
Förum, höfuðsmaður.
Augnablik.
Frú?
Eru engar fleiri stúlkur í húsinu?
Engar.
Lærði kötturinn þinn að syngja?
Nú er nóg komið af þessum leikaraskap. Förum héðan.
En hún lýgur, yðar náð.
Vitleysa, ég trúi henni. Við förum héðan.
Stórhertogi.
Yðar hátign.
Þessi yndislegi söngur fær mig til að vilja doka við.
En ég vissi ekki...
Höfuðsmaður, viltu vera svo vænn að kanna þetta?
Með sannri ánægju, yðar hátign.
Elskirðu mig, dillý dillý,
elska ég þig.
Þarna. Sérðu?
Ég sagði að hún væri ekkert merkileg.
Við sjáum til með það.
Fröken.
Við biðjum þig og skipum þér að kynna þig fyrir konungnum.
Ég banna þér það.
Ég banna þér að banna það.
Hvernig getur þú andmælt vilja konungs?
Ert þú keisaraynja?
Dýrlingur?
Gyðja?
Ég er móðir hennar.
Þú hefur aldrei verið...
og verður aldrei móðir mín.
Komdu, fröken.
Mundu hver þú ert, gæran þín.
En myndi það nægja henni að vera sú sem hún var?
Nú gátu engir töfrar hjálpað henni.
Þetta er líklega mesta áhætta sem við tökum öll.
Að láta sjá okkur eins og við erum í raun og veru.
Vertu hugrökk og góðhjörtuð.
Hver ert þú?
Ég er Öskubuska.
Yðar hátign.
Ég er engin prinsessa.
Ég á engan vagn,
enga foreldra
og engan heimanmund.
Ég veit ekki einu sinni hvort fallegi skórinn passar.
En...
ef hann passar...
viltu þá taka mér eins og ég er?
Sómakærri sveitastúlku sem elskar þig?
Auðvitað geri ég það.
En aðeins ef þú tekur mér eins og ég er.
Lærlingi sem er ennþá að læra sitt fag.
Gjörðu svo vel.
Öskubuska.
Ella.
Elsku systir, fyrirgefðu.
Mér þykir þetta svo leitt.
Eigum við?
Ég fyrirgef þér.
Hvað sem fyrirgefningu leið
fór stjúpmóðir Öskubusku og dætur hennar
í fylgd með stórhertoganum
og þær stigu ekki fæti inn í konungsríkið framar.
Þeim hefði komið vel saman.
Við verðum að panta málverk af þér.
Nei, ég þoli ekki að sjá mig á málverkum.
Verum góðhjörtuð.
Og hugrökk.
Þá fer allt vel.
Ertu tilbúinn?
Í hvað sem er á meðan þú ert mér við hlið.
Drottningin mín.
Kit minn.
Kit og Ella giftu sig
og ég get sagt ykkur, sem álfkonan hennar,
að þau voru talin vera
sanngjörnustu og hlýlegustu konungshjónin í sögu ríkisins.
Ella hélt áfram að sjá heiminn, ekki eins og hann var,
heldur eins og hann gæti orðið
ef allir tryðu á hugrekkið
og góðmennskuna og annað slagið...
aðeins örlitla töfra.
ENDIR
Íslenskur texti: Jóhann Axel Andersen
Hvert fóru allir?