Dawno, dawno temu...
żyła dziewczynka imieniem Ela.
Widziała świat nie takim, jakim był,
lecz jaki mógłby być gdyby dodać szczyptę magii.
Kochanie!
Dla swoich rodziców była księżniczką.
Nie miała tytułu, korony ani zamku,
lecz władała własnym królestwem:
łąką i domem na skraju lasu,
w którym od pokoleń mieszkała jej rodzina,
Pan Gąsior...
i inne zwierzęta.
Witajcie. Co robicie?
Zostawcie coś maluchom.
Nie można tak się objadać.
Kajtek, nie jesteś polną myszą.
Mam rację, Żaklin?
Nie podbieramy jedzenia Panu Gąsiorowi.
Prawda?
Wciąż wierzysz, że cię rozumieją?
A nie?
Rozumieją.
Słuchają i mówią do nas, ale trzeba ich słuchać.
Dlatego opiekujemy się nimi.
Kto opiekuje się nami?
Dobre wróżki, oczywiście.
Wierzysz w nie?
Wierzę we wszystko.
A więc ja też.
Ojciec Eli był wędrownym kupcem.
Z podróży przywoził jej dary od jej licznych poddanych.
Ela!
Gdzie moje dziewczęta?
Moje ślicznotki?
Ela tęskniła, gdy wyjeżdżał,
lecz wiedziała, że wróci.
- Witaj w domu, tato! - Jak się masz?
Urosłaś!
Co to?
Wisiało na drzewie.
Wydaje mi się, że coś jest w środku.
Śliczny.
Po francusku to un papillon.
Stoisz mi na nogach!
Mogę?
Mamo, tańczę!
Mały papillon.
Wszystko było jak należy.
Byli bardzo szczęśliwi, bo wiedli cudowne życie...
i bardzo się kochali.
Kto kocha mnie,
Królem mym jest.
Zakwitł już wrzos,
Zakwitł już bez,
Ja kocham cię,
Kochaj mnie też.
Lecz smutek może nawiedzić...
nawet najszczęśliwsze królestwo.
Zawitał także do domu Eli.
- Przykro mi. - Dziękuję, doktorze.
To bardzo trudne...
Chodź.
Kochanie...
Zdradzę ci tajemnicę,
która pomoże ci przetrwać...
nawet najgorsze chwile.
Zapamiętaj.
Bądź odważna i dobra.
W małym paluszku masz więcej dobroci,
niż większość ludzi w całym ciele.
To jest moc dużo potężniejsza niż sądzisz.
Magiczna moc. Naprawdę.
Bądź odważna i dobra. Obiecujesz?
Tak.
Na mnie już czas.
Wybaczysz mi?
Oczywiście, że tak.
Kocham cię.
Kocham cię, najdroższa.
Czas sprawił, że ból stał się wspomnieniem.
W głębi duszy Ela nie zmieniła się.
Pamiętała obietnicę złożoną matce.
"Bądź odważna i dobra."
Ojciec jednak bardzo się zmienił,
lecz wierzył, że przyjdą lepsze czasy.
"...stamtąd do domu.
Wraz z żoną śpiewaliśmy zadowoleni.
Czy był na świecie ktoś szczęśliwszy?
Wątpię."
Tyle pana Pepysa na dziś.
Lubię szczęśliwe zakończenia.
Coś w tym jest.
Takie mają być.
Elu...
Doszedłem do wniosku, że być może już najwyższy czas...
rozpocząć nowy rozdział.
Tak sądzisz?
Podczas jednej z podróży...
poznałem kupca, Sir Francisa Tremaine'a.
Pamiętam. To mistrz cechu sukienników?
Już nie. Biedak zmarł.
Wdowa po nim,
zacna kobieta,
została sama,
choć wciąż jest w kwiecie wieku.
Martwisz się, co powiem.
Niepotrzebnie.
Ważne, żebyś był szczęśliwy.
Tak. Szczęśliwy...
Myślisz, że jeszcze spotka mnie szczęście?
Dawno przestałem na to liczyć.
Oczywiście, ojcze.
Zyskasz macochę...
...i dwie urocze przyrodnie siostry.
Bądź odważna i dobra.
Witam panie.
- Chuda jak patyk! - Ma włosy jak druty!
- Uprzejmy pan. - Miło mi poznać.
Piękne włosy...
Warto by uczesać.
Pewnie tak...
- Oprowadzić was? - Czego chce?
Pokazać nam tę kurną chatę.
- Szczyci się. - Zwierzęta trzymacie w domu?
Urocze. Naprawdę urocze.
Lucyfer!
Macocha okazała się damą o wyrafinowanym guście.
Życie i jej nie oszczędzało,
ale znosiła to z godnością.
Nie mówiłeś, że masz tak piękną córkę.
Ma urodę...
Po matce.
Właśnie.
Co też mamunia mówi?
Kłamie. Tak wypada.
Cicho.
Od dawna macie ten dom?
Ponad 200 lat.
I nie dało się go urządzić?
Anastazjo, cicho.
Pomyślą, że mówisz poważnie.
Macocha Eli była kobietą energiczną.
Szybko przywróciła w domu pogodną atmosferę.
Jest pan niepoprawny, baronie.
Fortuna znów mi sprzyja.
Ktoś tu się dobrze bawi.
Żaklin, Teofil, Matylda, żarłoczny Kajtek.
Co kombinujesz, Lucyferze?
Żaklin to mój gość. Nie wolno jeść gości.
Masz swoją kocią karmę.
Kobiety muszą sobie pomagać.
Nie idziesz na bankiet?
Każdy ich bankiet jest taki sam.
Rano wyjeżdżam.
Przecież...
Dopiero wróciłeś.
Musisz?
To tylko kilka miesięcy.
Co ci przywieźć z podróży?
Twoje siostry...
Przyrodnie siostry...
poprosiły o parasolki i koronki.
A ty?
Przywieź pierwszą gałązkę, którą potrącisz po drodze.
Dziwna prośba.
Będziesz ją miał ze sobą.
Będzie ci o mnie przypominać.
Razem z nią do mnie wrócisz.
Tego pragnę.
Chcę, żebyś wrócił, choćby nie wiem co.
Wrócę.
Gdy mnie nie będzie,
bądź miła dla swojej macochy...
i przyrodnich sióstr,
choć wiem, że będzie ci trudno.
Obiecuję.
Jakaś część mnie zostanie z tobą.
Pamiętaj.
Twoja matka też tu jest, chociaż jej nie widzisz.
Jest duszą tego domu.
Dlatego musimy troszczyć się o niego.
Tęsknię za nią.
A ty?
Bardzo.
- Pamiętaj o koronkach! - I parasolce!
Na moją cerę.
Czyli skórę, gdybyś nie wiedział.
Do widzenia, Elu!
- Kocham cię! - Ja też cię kocham!
Do widzenia!
Kochanie...
Już już. Nie mażemy się.
- Tak, pani matko. - Nie mów tak do mnie.
Wystarczy "pani".
Za mało tu miejsca dla mnie.
To może trochę schudnij!
Zawsze dzieliły pokój.
Kochane dziewczęta.
Najlepiej w ogóle zniknij!
Chciałabyś!
Wydrapię ci oczy!
Doskwiera im ciasnota.
Mój pokój jest większy.
Może się przeniosą?
Cudowny pomysł.
Dobre z ciebie dziecko.
Mogę mieszkać...
Na strychu.
Tak.
Na strychu?
Tylko chwilowo. Póki trwa remont.
Tam jest miejsce, nikt nie będzie ci przeszkadzał.
Będzie ci tam jeszcze przyjemniej, jeśli weźmiesz swoje skarby.
Żeby się nie nudzić.
Będę miała spokój.
Witaj, Kajtek.
Dasz radę.
Wasza kryjówka...
Moja także.
Dobrze.
Kto mi pomoże?
- Głupia. - Szczyt wszystkiego.
Siostrunia gada z kornikami.
Jak miło.
Żadnych kotów...
i przyrodnich sióstr.
Mam siostrę kretynkę.
Ja mam dwie.
Słyszałam!
- Z kim ona gada? - Zbzikowała.
Śpiewaj, ptaszku mój...
Dzień dobry, panienko.
Dzień dobry, Tom.
Śpiewaj...
Witam panie. Czy mogę...?
Piękny okaz. Brawo, moja droga.
Dziękuję.
Dzień dobry.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Elu!
Pobudka! Czas na obiad!
Siostry Eli nie radziły sobie z porankami.
A także ze sztuką prowadzenia domu.
Nie radziły sobie z żadną sztuką.
Raz młodzian z dziewką hożą szedł
Hejże hej, hejże ho
Hejże hej, no-ni-no
Gdzie zieleń łąk ją powiódł wnet
W miłosny...
wiosny czas
W miłosny...
wiosny czas.
Zamknij się!
Wielką pociechą dla Eli były listy od ojca.
Tygodnie stały się miesiącami,
ale każdy dzień przynosił wieści z dalekich stron.
Poczta!
Aż pewnego wieczora...
John.
Panienko...
Ojciec panienki...
Zachorował.
I odszedł.
Nie żyje.
Do końca mówił tylko o panience.
I jej matce.
Prosił, żeby dać to panience.
A moje koronki?
Moja parasolka?
Nie rozumiecie? Teraz to już nieważne.
Już po nas.
Z czego będziemy żyć?
Dziękuję.
Musiało być ci ciężko.
Jak dalej żyć?
Trzeba było oszczędzać. Macocha zwolniła służbę.
Macocha i jej córki zaczęły wykorzystywać Elę.
Z czasem zaczęły ją uważać...
nie za siostrę, lecz za służącą.
Spadła na nią cała praca.
I dobrze się stało, bo nie miała czasu na smutek.
Tak przynajmniej twierdziła macocha.
Ona i jej córki z przyjemnością...
wynajdywały jej przeróżne zajęcia.
Przyznać trzeba jednak, że dzieliły się z nią jedzeniem...
czy raczej resztkami ze stołu.
Przyjaciele Eli...
byli nieliczni i niewielcy.
Proszę.
Zjecie ze mną?
Ale Ela nie żałowała im ani serca,
ani jedzenia.
Wasz stolik.
Czasami wieczorem...
na strychu było zbyt zimno, by tam nocować.
Ela leżała wtedy przy gasnącym palenisku,
chcąc się ogrzać.
Śniadanie wciąż niegotowe?
Gotowe. Dorzucam tylko do ognia.
Następnym razem wołaj, gdy wszystko przygotujesz.
Oczywiście.
Co masz na twarzy?
Słucham?
To sadza.
Wytrzyj się.
Uważaj na herbatę.
Mam dla niej nowe imię. Kopcinosek!
Co za brudas.
Szmaciuszek.
Kopciuszek.
Tak cię nazwiemy.
Mądralińskie.
Dla kogo to?
O kimś zapomniałyśmy?
To dla mnie.
Nie wymagam, żebyś przygotowała posiłek,
podała go i siadła z nami.
Nie wolisz zjeść po pracy, Elu?
Czy raczej: Kopciuszku?
Kopciuszek.
Imiona mają moc zaklęć.
Eli wydawało się, że macocha i przyrodnie siostry...
istotnie skazały ją na życie w brudzie...
i znoju.
Pędź!
Bo cię złapią!
Szybko!
Spokojnie!
Może to dobrze, że siostry były okrutne.
Gdyby nie uciekła do lasu,
nie spotkałaby księcia.
Spokojnie! Nie pędź tak.
Wolniej!
Panienko!
W porządku?
Zaczekaj!
Wszystko dobrze.
Nic ci nie jest?
Mnie nie, ale on aż drżał ze strachu.
Kto?
Jeleń.
Co ci zrobił, że go ścigasz?
Pierwszy raz go widziałem.
To twój przyjaciel?
Znajomy.
Właśnie poznany.
Spojrzałam mu w oczy, on spojrzał w moje
i pojęłam, że jeszcze dużo go w życiu czeka.
Jak cię zwą, panienko?
Nie chcę o tym mówić.
Nie powinnaś być sama w lesie.
Nie jestem sama, tylko z tobą, panie...
A jak zwą ciebie?
Nie znasz mnie?
Tyciu.
Tak mówi ojciec,
gdy jest w humorze.
- Gdzie mieszkasz? - W pałacu.
Ojciec uczy mnie fachu.
Terminujesz?
Poniekąd.
Znakomicie.
Dobrze cię traktują?
Lepiej niż zasługuję.
A ciebie?
Najlepiej jak potrafią.
Przykro mi.
Nie twoja wina.
Twoja pewnie też nie.
Nie jest tak źle.
Inni mają gorzej.
Musimy...
Trzeba być odważnym i dobrym, prawda?
Tak.
Racja.
Też tak uważam.
Nie daj go skrzywdzić.
Polujemy... Tak to już jest.
To jeszcze nie znaczy, że tak być powinno.
Znowu racja.
A więc...
zostawisz go w spokoju?
Tak.
Dziękuję, panie Tyciu.
Proszę, Wasza...
Tyciu!
Jestem Tyciu! Już jadę.
Lepiej ruszajmy,
panie Tyciu.
Już mówiłem.
Jadę.
Chciałbym cię jeszcze zobaczyć.
A ja ciebie.
Nie ty pierwszy spotkałeś ładną pannę.
Nie była ładna.
Znaczy była, ale...
To coś więcej.
Widziałeś ją raz.
Co o niej wiesz?
Matkę pokochałeś od razu.
- Była księżniczką. - I tak byś ją kochał.
Nie poznałbym jej, nie wypadałoby.
Ojciec powiedziałby mi to, co mówię tobie.
Posłuchałbym go.
- Nie. - Tak.
- Nie! - Masz rację...
Co z nim?
Wasza Wysokość...
Nieważne.
Skoro tak ciężko to powiedzieć, wszystko jest jasne.
Ojcze...
Wszystkich nas to czeka.
Chodź.
Spóźnimy się.
Punktualność...
jest grzecznością królów.
Jego Wysokość!
Ojciec mówił z tobą o zachowaniu w lesie?
To pańska sprawa?
Twoje sprawy to moje sprawy.
Dać jeleniowi uciec? To jest...
To, że coś jest, nie znaczy, że być powinno.
Czy jakoś tak.
Jan van der Bleytram, do usług.
Ma wyglądać na godną partię.
Znajdę mu żonę,
choć on mnie w ogóle nie słucha.
Zrobię, co w mojej mocy.
Ale nie jestem cudotwórcą.
Wspaniałe płótno.
Dziękuję.
Też mi znawca.
Moje portrety wyślesz w świat,
by całą arystokrację zachęcić do przybycia na bal?
To tradycja.
Na balu zaręczysz się.
Pięknie.
Nie mogę ożenić się z prostą, wiejską dziewczyną?
Ile dywizji da nam prosta, wiejska dziewczyna?
Jak wzmocni królestwo?
Jesteśmy małym państwem sąsiadującym z mocarstwami.
Świat jest groźny.
Posłuchaj...
Podciągam!
Stawką jest bezpieczeństwo twoje i całego królestwa.
Dobrze, ojcze.
Jeden warunek.
Zaproszenia dostaną nie tylko arystokraci.
Wojny dotknęły wszystkich.
Jak uważacie?
Lud będzie zadowolony?
To nie na mój rozum.
Ale osobiście chętnie się zabawię.
Umowa stoi.
Bal dla ludu...
i księżniczka dla księcia.
To krok w dobrą stronę, jeśli mogę...
Nie możesz.
Przepraszam. Niegrzeczny pędzel.
Na dół!
Nawet nie mam poduszki. Niżej...
Jestem na ziemi.
I to dosłownie.
Bardzo dobra perspektywa.
Piękne nozdrza. Dłuższy pędzel!
Źle panienka wygląda.
Wcale nie.
Nie lepiej się wyprowadzić?
Obiecałam matce i ojcu...
dbać o dom, w którym byliśmy szczęśliwi.
Oni go kochali.
Teraz kocham go za nich.
To mój dom.
Słuchajcie!
Cisza!
"Wiedzcie,
iż za 2 tygodnie
w pałacu odbędzie się
Królewski Bal.
Na tym balu,
zgodnie z odwieczną tradycją,
książę wybierze sobie żonę.
Ponadto,
na życzenie księcia,
oznajmia się, iż wszystkie panny w królestwie,
tak z arystokracji, jak i z pospólstwa,
mogą czuć się zaproszone.
Taka właśnie jest wola Najjaśniejszego Pana".
Pani...
Ela cieszyła się na spotkanie z czeladnikiem Tyciem.
Ale jej przyrodnie siostry miały większe ambicje.
Omotam go i mnie pokocha!
Co za wiadomość!
Spokojnie.
Posłuchajcie.
Jedna z was musi go zdobyć.
Wtedy spłacimy długi, które trzymają nas...
w tej dziurze.
Ja? Księżniczką?
Może ja?
Przekazałaś wieść.
Co tu jeszcze robisz?
Wracaj do miasta,
niech krawcowa szyje trzy suknie na bal.
Trzy?
To miło z pani strony.
Słucham?
Pomyślała pani o mnie.
O tobie?
Myśli, że trzecia jest dla niej.
Biedny kocmołuch.
Za wysoko mierzysz.
Chcę tylko zobaczyć przyjaciela.
Powiem wprost.
Jedna suknia dla Anastazji,
jedna dla Gryzeldy...
i jedna dla mnie.
Ona nie rozumie.
Dobrze.
Wszystko jasne.
Idź.
Każda panna pragnie złowić księcia.
Pędźmy, bo krawcowa będzie miała huk roboty.
Co ona mówiła?
Znam francuski, nie włoski.
Pobudka. Śnisz na jawie.
- Wybacz. - Tak od polowania.
Wciąż myślę o tej cudownej dziewczynie.
- Jest wiele dziewcząt. - Jej dusza i serce...
- Może ma siostrę? - Nie wiem.
Nic o niej nie wiem.
Może twoja nieznajoma przyjdzie na bal?
Dlatego zaprosiłeś wszystkich?
Kapitanie, zrobiłem to dla ludu.
Oczywiście. Jak mogłem.
A jeśli przyjdzie?
Wtedy jej powiesz.
Książę może wybrać każdą pannę.
- Ha. - Ha?
Tak.
Ojciec i arcyksiążę każą mi wybrać królewnę.
Skoro ta leśna boginka jest tak urocza, jak mówisz,
może zmienią zdanie.
Nadszedł dzień balu.
Całe królestwo...
wstrzymało w napięciu oddech.
Mam być twą królową?
Ja?
Ciaśniej.
Ciaśniej!
Jeszcze.
Wystarczy.
Cudo.
Wzajemnie.
Walczymy o rękę księcia,
ale to nas nie poróżni.
Oczywiście, najdroższa.
Nawet nie pomyślałam, żeby otruć cię przed balem.
A ja - żeby wypchnąć cię z karety po drodze.
Ani ja - żeby rozłupać ci głowę na stopniach pałacu.
Jesteśmy siostrami.
Łączą nas więzy krwi.
Niech książę zdecyduje.
Jaki on jest?
Czy to ważne?
Jest niewyobrażalnie bogaty.
Nie chcesz wiedzieć, za kogo wychodzisz?
Nie. Mogłabym zmienić zdanie.
Pewnie nigdy nie rozmawiałaś z kawalerem.
Prawda, myszko?
Raz rozmawiałam z dżentelmenem.
Pewnie był służącym.
Czeladnikiem.
Rzeczywiście.
Mężczyźni to głupcy. Mama tak mówi.
Pojmij to.
Mogę prosić?
Jesteś niepoprawny, książę.
- Daj przymierzyć. - Jest moja.
Nie!
Nie pierwszy raz...
Ela współczuła tym intrygantkom,
które pod miłą powłoką kryły paskudne wnętrze.
Książę!
- Będzie mój! - Będę jego panią!
Skoro macocha nie chciała kupić czwartej sukni,
Ela postanowiła,
że uszyje ją sama.
Mogła też liczyć na niewielką pomoc.
Córeczki!
Kiedy na was patrzę,
wierzę, że jedna z was usidli księcia.
Pomyśleć, że w tym wyścigu mam dwa konie.
Nikt w królestwie nie przyćmi moich córek.
- Kopciuszku? - Nic nie kosztowała.
To stara suknia mojej matki. Sama ją przerobiłam.
Kopciuszek na balu. Służąca panną młodą?
- Tyle dla ciebie robię... - Nie będę przeszkodą.
Nie chcę oglądać księcia.
Nie zobaczysz, bo nie pójdziesz.
Wszystkie panny zostały zaproszone...
z woli króla.
Właśnie króla mam na względzie.
Byłoby obrazą majestatu,
gdybyś poszła do pałacu w tej szmacie.
Szmacie?
Mama ją nosiła.
Przykro mi to mówić,
ale nie miała za grosz gustu.
To takie staromodne,
że aż rozłazi się w szwach.
Rękaw rozdarty...
Ledwo się trzyma.
To jakiś żart!
Jak pani mogła?
Mogłam.
Nie pozwolę, by moje córki kojarzono z kimś takim.
To wstyd
pokazać się za służącą w łachmanach.
Bo tym właśnie jesteś...
i zawsze będziesz.
Zapamiętaj moje słowa!
Nie pójdziesz na bal!
Wybacz, mamo.
Przepraszam.
Nie umiem być odważna.
Już nie.
Już w to nie wierzę.
Przepraszam?
Poratujesz mnie?
Skórką od chleba, może kroplą mleka?
Tak.
Znajdę ci coś.
Czemu płaczesz?
To nic.
Nic?
Nic.
Czym jest miseczka mleka? Niczym.
Ale dobroć jest wszystkim.
Nie chcę cię popędzać, ale masz mało czasu, Elu.
Znasz mnie?
Kim jesteś?
Ja?
Nie domyśliłaś się?
Jestem bobra gruszka.
Znaczy dobra wróżka.
Niemożliwe.
Dlaczego?
Bo wróżki nie istnieją.
Chyba że w bajkach.
Twoja matka mówiła, że w nie wierzy.
Słyszałam.
Jak to?
Tak to.
No dobrze. Po kolei.
Narzucę coś wygodniejszego.
Tak lepiej.
Na czym skończyłam?
Jak ty...
Pomyślmy.
Znajdź mi coś, co kojarzy się z karetą.
Koryto?
Nie bardzo.
Coś z warzyw lub owoców.
Hodujecie arbuzy?
Nie.
Kawony?
Nie wiem, co to.
Karczochy? Kumquaty?
Karambole?
Mamy dynie.
Dynie?
Nie próbowałam... Ciekawe.
Unikam dyniowatych. Paćkają się.
Może być.
Nóż!
- Proszę. - Dziękuję, skarbie.
Witaj, dziwnie ruda przyjaciółko.
Pozwól...
Pięknie. Ciężka!
Uwaga!
Trudno.
Tu też można.
Ale co?
Zmienić ją w karetę.
Denerwuję się.
- Zamknąć oczy? - Tak.
Dość ceregieli.
Coś się dzieje.
Rzecz w tym...
Zapomniałam, w czym.
Pomyślałam,
że jeśli bardzo urośnie...
Tak?
Trzymaj się.
O to chodziło?
A jak ci się wydaje?
Uciekaj!
Kryj się!
Proszę!
Kareta raz.
Naprawdę jesteś moją dobrą wróżką.
To jasne.
Nie każdemu dynię zmienię w karetę.
Gdzie te myszy?
Myszy?
Myszki!
Są.
Bibidi, bobidi, bu!
Cztery białe rumaki.
Kajtek, pięknie wyglądasz.
Ale jak...
Co jeszcze?
Kareta, konie... Lokaje!
Kto?
Witaj, miły gadzie.
Bibidi, bobidi, bu!
Witaj!
Tak, pani?
Jeszcze stangret.
To znaczy gąsior.
Nie umiem powozić. Jestem gęsią.
Wszyscy na miejsca, już późno.
Szybko!
Wróżko!
Tak?
Suknia.
Nie mogę tak iść.
Naprawisz ją?
Dam ci całkiem nową.
Nie.
To suknia mojej matki.
Chcę w niej iść do pałacu.
To tak, jakbym szła z mamą.
Rozumiem.
Pozwolisz, że ją trochę odświeżę?
Nie masz nic przeciwko niebieskiemu?
Proszę.
Piękna.
Spodobałaby się jej.
Szybko!
Spóźnisz się!
Nie znam się na tym.
O, rety.
Zatrzymać karetę!
Dziękuję!
Chwileczkę!
Nie masz ładniejszych?
Nikt nie zobaczy.
Zepsują cały efekt.
Zdejmuj, są okropne.
Dam ci coś nowego. Znam się na butach.
Ale...
Są szklane?
Tak.
Zdziwisz się, jakie wygodne.
Musisz jechać.
- Wróżko? - Tak?
- Macocha i jej córki? - Nie martw się.
Nie poznają cię.
Jedź.
Na bal!
Ela!
Jeszcze coś. Magia nie trwa wiecznie.
Gdy o północy zabrzmi ostatnie uderzenie zegara,
czar przestanie działać...
i wszystko będzie jak przedtem.
- O północy? - Tak.
To całe mnóstwo czasu.
- Jedź. - Dziękuję.
Wio, Gąsiorze!
Do widzenia!
Baronówna Mei Mei z Fu-Dżan.
Królewna Szeherezada Seldżuk.
Księżniczka Szelina z Saragossy.
Hrabianka Imani Szona.
Księżniczka Hiina, dziedziczka Chryzantemowego Tronu.
Lady Tremaine i córki.
Lady Tremaine i jej córki.
Gryzelda.
Anastazja.
- Ja jestem ta mądra. - A ja ta piękna.
Bardzo mądra panna Gryzelda...
i bardzo piękna Anastazja.
Chodźcie już!
Kogo wypatrujesz?
Nikogo.
Tej dziewczyny z lasu?
To dlatego zaprosiłeś wszystkich.
Dla dobra ludu.
Wiem, że kochasz poddanych, Tyciu.
Wiem też, że ktoś zawrócił ci w głowie.
Widziałeś ją raz. Do tego w lesie.
A przyszłą żonę zobaczę dopiero dziś.
Księżniczkę.
Księżniczka - albo nikt.
Nie zamykać bramy!
Jej Wysokość księżniczka Szelina z Saragossy.
Piękny jak na portrecie.
Twój kraik jest czarujący.
Oby nie był zbyt krępujący dla pani.
Panno Elu.
Dziękuję.
Boję się.
Jestem zwykłą dziewczyną, nie księżniczką.
A ja - jaszczurką, nie służącym.
Ciesz się chwilą.
Najjaśniejszy Panie, mości Książę,
panie i panowie,
szanowni goście i poddani!
Książę wybierze teraz partnerkę do pierwszego tańca.
Czas rozpocząć bal!
Proszę wybaczyć.
Tysiąckroć przepraszam.
Nie wiem, co się stało.
Panie Tyciu.
To ty,
prawda?
Ja.
Wasza Wysokość...
Jeśli wolno... Znaczy...
Byłbym zaszczycony,
gdybyś zechciała ofiarować mi ten...
pierwszy...
Taniec.
Tak. Właśnie.
Tak jest.
Wszyscy na ciebie patrzą.
Wierz mi, wszyscy patrzą na ciebie.
- Kim ona jest? - Nie wiem.
Kto to?
Nie wiem, ale to źle wróży.
Śliczna suknia.
- Jest piękna. - Skupcie się!
Niech książę ogląda się za wami. Idźcie!
Nikt nas nie poprosił.
Panowie, to moje córki, Anastazja i Gryzelda.
Do dzieła.
Uśmiech.
Chodź ze mną.
Rusz się. I uśmiech.
Jesteś księciem.
Na świecie jest ich wielu.
Nie jest to nic aż tak niezwykłego.
Nie nazywasz się Tyciu.
Ojciec wciąż tak mi mówi,
zwłaszcza gdy go nie denerwuję.
Nie jesteś czeladnikiem.
Jestem. Uczę się na króla.
O jej.
Wybacz mi. Nie chciałem cię speszyć.
Wziąłem cię za prostą dziewczynę,
a ty bałaś się onieśmielić prostego żołnierza.
- To byłoby niemożliwe. - Koniec niespodzianek?
Koniec.
To ty?
Nie znoszę swoich portretów.
Mnie nikt nigdy nie malował.
Nie? Wielki błąd.
Kto to?
- Nie przedstawiła się. - Nie zapytałeś?
Anonsowałem markizę Konstantynopolitańczykowianeczkę.
- Bądź cicho. - Oczywiście.
Nie do wiary.
To nie ona!
Nie musisz wracać?
Może...
Ale jeszcze nie teraz.
Coś nie tak?
Próbują mnie na siłę wyswatać.
Mam żenić się dla dobra królestwa.
- A twoje dobro? - Świetne pytanie.
Nie masz prawa słuchać głosu serca?
Muszę słuchać głosu króla.
To mądry władca i kochający ojciec.
Może zmieni zdanie.
Ma mało czasu.
Biedny Tyciu.
Ponoć to księżniczka.
Wpadła księciu w oko.
Od razu go omotała.
Co za skuteczność.
Jeśli jest księżniczką, to chyba dobrze.
Wybrałem dla niego księżniczkę Szelinę.
Ale...
Proszę wybaczyć.
Nie chciałam przeszkadzać.
To raczej my prosimy o wybaczenie.
Będę milczeć jak zaklęta.
Nikt go wcześniej nie widział.
Sekretny ogród.
Piękny!
Proszę.
Lepiej nie.
Śmiało.
- Nie. - Tak.
Dobrze.
- Mogę? - Proszę.
Szklany.
Czemu nie?
Pozwól.
Dziękuję.
Już.
Tak...
Kim naprawdę jesteś?
Wszystko będzie inaczej, jeśli powiem.
Nie rozumiem. Zdradź chociaż imię.
Nazywam się...
Muszę iść.
To trudno wyjaśnić.
Jaszczurki, dynie i tak dalej...
Czekaj!
Dokąd idziesz?
Byłeś bardzo miły.
Bawiłam się wspaniale przez cały wieczór.
"Jaszczurki i dynie".
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Książę!
To nie ta!
Nie ta!
- Nie zna jej imienia! - Wiem!
Dowiedz się!
To bolało!
Panie...
- Panienko... - Przepraszam.
Nic się nie stało.
Wiedz, królu,
że twój Tyciu to najmilszy człowiek na świecie.
Dobry i odważny.
I bardzo cię kocha.
Przepraszam.
Zaczekaj!
Stój!
Dokąd to?
Szybciej!
Wracaj!
Szybko!
Szybciej!
Czekaj!
Uwaga!
- Konia. - Nie!
To może być spisek, żeby wywabić cię z pałacu.
Jesteś tu potrzebny ojcu.
Kapitanie!
Tak było miło... Musiałeś wybrać właśnie ją?
Tak.
Szybciej!
Jazda!
Ostrożnie!
O rany.
Stać w imieniu króla!
Niedobrze.
Stać!
Już wiem!
Tak!
Otwieraj!
Ojej!
Nie...
Przepraszam.
Będzie wam tu wygodnie.
Zamknijcie się!
- Kopciuszku! - Trzeba ją obudzić!
Kopciuszku!
Wstawaj, leniu! Herbatę i ciasteczka!
Dobry wieczór!
- Coś taka wesoła? - I mokra?
Chodziłam po deszczu, żeby się rozchmurzyć.
- Cała ona. - Herbata.
Obeszło się bez słów. Mówiły serca.
Tak - moje i księcia.
Ty byłaś sercem przy stole.
Nie widziałaś naszego tańca.
Tańca? Nie zamienił z wami słowa.
Wszystko przez tę dziewczynę!
- Tajemniczą księżniczkę. - Słucham?
Ładne określenie.
Jaka tam księżniczka.
Przylazła nieproszona. Zrobiła z siebie widowisko.
Ordynarna pannica znikąd.
Przyszła sama...
i narzucała się księciu.
Nawet zatańczył z tą szkaradą.
Tak...
Żałosne.
Nie wypadało mu publicznie jej odmówić.
By nie narażać nas na towarzystwo tego potwora,
- ...wyprowadził ją. - I odprawił.
Nie chciała wyjść,
więc przegoniły ją straże.
Biedny książę. Marny ma gust.
Pasowali do siebie.
Nie martwcie się.
Bal to pozory.
Miłość się nie liczy.
Księcia przyrzeczono księżniczce Saragossy.
Arcyksiążę mi powiedział.
To nieuczciwe.
Właśnie.
Takie jest życie.
Jak się macie?
Dziękuję za pomoc.
Czułam się jak we śnie.
Albo lepiej.
Ela zapisała wszystko w pamiętniku,
aby niczego nie zapomnieć.
Jakby opowiadała rodzicom...
o balu w pałacu i spotkaniu z księciem.
Głównie o księciu.
Jesteś.
Dobrze.
Ojcze...
Nie odchodź.
Muszę.
Nie możesz być sam.
Ożeń się.
Z Szeliną.
A jeśli dam ci rozkaz?
Kocham cię i szanuję, ale nie posłucham.
Nie musimy szukać wsparcia i wzmocnienia...
za granicą.
To, czego nam trzeba, jest tutaj.
Wystarczy mieć odwagę i czynić dobro.
Tak...
Masz swoje zdanie.
To dobrze.
Zostało mi mało czasu, ale może zdążę być ojcem,
na jakiego zasługujesz.
Nie żeń się dla dobra królestwa.
Ożeń się z miłości.
Znajdź tę dziewczynę.
Znajdź ją.
Tę, o której wszyscy mówią.
Zapominalską...
Gubiącą buty...
Głowa do góry.
Dziękuję, ojcze.
To ja dziękuję, Tyciu.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też, ojcze.
Kiedy minął czas żałoby, wydano obwieszczenie.
Słuchajcie wszyscy!
Nasz nowy król
ogłasza swoją miłość...
do tajemniczej księżniczki,
która na balu nosiła szklane pantofelki.
Król nakazuje jej, aby stawiła się w pałacu,
gdyż zamierza on - jeśli ona tego zechce,
pojąć ją za żonę...
z odpowiednim ceremoniałem.
Tego szukasz?
Pewnie wiąże się z nim ciekawa historia.
Opowiesz mi ją?
Nie?
Trudno. To ja ci coś opowiem.
Dawno, dawno temu...
żyła sobie piękna dziewczyna,
która wyszła za mąż z miłości.
Miała dwie kochające córki.
Wszystko szło dobrze,
lecz pewnego dnia jej mąż,
którego kochała nad życie, umarł.
Drugi raz...
wyszła za mąż przez wzgląd na dobro córek.
Ale los zabrał jej i tego mężczyznę.
W dodatku została skazana na towarzystwo jego ukochanej córki.
Liczyła,
że wyda za księcia jedną z własnych córek, pięknych, ale głupich.
Ale księcia omotała panna w szklanych pantofelkach.
I dlatego...
będę żyła długo i nieszczęśliwie.
To koniec mojej bajki.
Teraz ty opowiedz mi swoją.
Ukradłaś je?
Nie.
Dostałam.
Nie ma nic za darmo.
Za wszystko trzeba płacić.
Nieprawda.
Dobroć i miłość są za darmo.
Miłość nie jest za darmo.
Powiem ci, jak masz mi zapłacić...
za to, czego pragniesz.
Nikt nie uwierzy brudnej służącej bez rodziny,
że zdobyła serce księcia.
Ale gdy wesprze cię szanowana dama,
wysłuchają cię.
Po ślubie...
mianujesz mnie ochmistrzynią.
Anastazję i Gryzeldę wydamy za bogatych panów.
Już ja usadzę tego chłopca.
On nie jest chłopcem.
A kim ty jesteś?
Miałabyś rządzić królestwem? Zostaw to mnie.
Wtedy każdy dostanie, czego chce.
Nie.
Nie?
Nie uchroniłam przed tobą ojca, ale uchronię króla i królestwo.
Choćby własnym kosztem.
Popełniasz błąd.
Nie!
Czemu?
Czemu jesteś tak okrutna?
Nie rozumiem. Byłam dla ciebie dobra.
Ty? Dla mnie?
Tak.
Mimo że okropnie mnie traktowałaś.
Dlaczego?
Bo jesteś młoda, niewinna i dobra.
A ja...
Nie!
Skąd pani go ma?
Znalazłam u służącej.
Tajemnicza księżniczka to dziewczyna z ludu.
Gdy odkryłam jej plan, byłam przerażona.
Ktoś o tym wie?
Nikt, nawet moje córki.
Nikt nie pozna prawdy.
Zaoszczędziła nam pani ogromnej kompromitacji.
I oby tak pozostało.
Czy to groźba?
Tak.
Czego pani żąda?
Tytułu hrabiny.
I dobrych partii dla moich córek.
Zgoda.
A dziewczyna?
Jak pan uważa.
Jest dla mnie nikim.
- Gdzie? - Przy gościńcu.
- Znaleźliście ją? - Nie, zniknęła.
Musi być jakiś powód...
- Może ktoś jej przeszkodził. - Nie trać wiary.
Wiarę zastąp rozumem.
Niech lud wie, że królestwo jest bezpieczne,
król ma żonę, a tron - następcę...
i nic nikomu nie grozi.
A więc musimy mieć pewność. Jestem królem.
Odszukajmy tajemniczą księżniczkę.
Nawet wbrew niej. Muszę ją znów ujrzeć.
Jeśli się nie znajdzie,
dla dobra królestwa weźmiesz Szelinę za żonę.
Dla dobra królestwa.
Zgoda.
Panie...
Nie szczędź sił.
Tak jest. Obiecuję.
Następna!
Pantofelek przemierzył całe królestwo.
Był u panien urodzonych wysoko, nisko i średnio.
Boże!
Proszę.
Spróbuję.
Gdzie stanąć?
I hopsa.
Ostrożnie, stopa mi spuchła.
To drożdże.
Arcyksiążę dotrzymał słowa.
Nie szczędził wysiłków, by dowieść królowi,
że tajemniczej księżniczki nie sposób znaleźć.
Pasuje!
- Nie. - Tak!
- Jestem księżniczką! - Oddaj but!
Zabrać go!
Błagam, nie! To mój but!
Pantofelek jedzie!
Może na drugą?
Wątpię.
Mimo wielu prób...
pantofelek nie chciał dopasować się do niczyjej stopy.
Macie swoją księżniczkę.
Coś nie tak?
Nie znaleźliśmy jej. Zawiedliśmy króla.
Nie trać wiary. Jeszcze jeden dom.
Trzeba zajrzeć w każdy kąt.
Konie!
Mamy szansę!
Niech wejdą!
Cóż za niespodzianka.
Możemy zająć chwilę?
Oczywiście.
Proszę tędy.
Ela nie wiedziała, kto jest na dole.
Nie dbała o to.
Nie oczekiwała gości.
Dość!
Skurczył się.
Jeszcze raz.
Wystarczy!
Ela była smutna, ale nie rozpaczała.
Wiedziała, że bal i spotkanie z księciem...
zmienią się w piękne wspomnienie.
Tak jak rodzice...
i szczęśliwe dzieciństwo.
Pasuje!
Niestety.
Zakwitł już wrzos
Zakwitł już bez
Ja kocham cię
Kochaj mnie też.
Świetnie.
Rozkaz wykonany.
Może los uśmiechnie się jeszcze do nas.
Kto wie?
Kto kocha mnie
Królem mym jest.
Zakwitł już wrzos
Zakwitł już bez
Ja kocham cię
Kochaj mnie też.
Źrebię nam rży
Śpiewa nam ptak
Tu mamy raj...
Słyszysz, panie?
- Jedźmy. - Chwilkę.
Pani,
czy w domu jest jeszcze jakaś dziewczyna?
Nie.
Czyli kot umie śpiewać?
Dość występów na dziś, kapitanie. W drogę.
Ona kłamie.
Bzdura. Jedziemy!
Arcyksiążę!
Wasza Wysokość.
Piękny śpiew. Człowiek stałby i słuchał.
Nie sądziłem...
Kapitanie, proszę zbadać sprawę.
Z przyjemnością.
Ja kocham cię
Kochaj mnie też.
Widzi pan?
Mówiłam, że to nikt ważny.
To się okaże.
Panienko.
Król życzy sobie panią widzieć.
Zabraniam!
A ja zabraniam zabraniać!
Sprzeciwiasz się woli króla?
Jesteś cesarzową?
Świętą?
Boginią?
Jestem jej matką.
Nigdy nie byłaś...
i nie będziesz moją matką.
Proszę.
Pamiętaj, kim jesteś, łachudro.
Czy to, kim naprawdę była, miało wystarczyć?
Tym razem nie mogła liczyć na magię.
Każdy boi się tych chwil,
kiedy trzeba pokazać prawdziwą twarz.
Bądź odważna i dobra.
Kim jesteś?
Jestem Kopciuszek.
Panie...
Nie jestem księżniczką.
Nie mam karety,
rodziców...
ani posagu.
Nie wiem, czy pantofelek będzie pasował.
Ale...
gdyby pasował,
czy wystarczy ci...
dziewczyna z ludu, która cię kocha?
Oczywiście.
A czy tobie wystarczy...
czeladnik, który wciąż się uczy?
Proszę.
Kopciuszku!
Ela!
Kochana siostro, wybacz!
Przepraszam!
Jedziemy?
Wybaczam ci.
Mimo to macocha i jej córki...
wyjechały wraz z Arcyksięciem
i już nigdy nie wróciły do królestwa.
Na pewno polubiliby się.
Musimy zamówić twój portret.
Nie znoszę swoich portretów.
Trzeba być dobrym...
I odważnym...
A wszystko się ułoży.
Gotowy?
Na wszystko. Ale tylko u twego boku.
Moja królowo.
Mój Tyciu.
Król i Ela wzięli ślub.
Jako wróżka mogę wam powiedzieć,
że zaliczono ich...
w poczet najlepszych władców królestwa.
Ela nadal widziała świat takim,
jaki mógłby być,
gdyby wszyscy wierzyli w odwagę...
i dobro,
a czasami również w odrobinę magii.
KONIEC
KOPCIUSZEK
Gdzie są wszyscy?