Jestem Ramona Q.
Mam 9 lat i nieważne, co mówi moja siostra Beezus,
nie jestem zarazą.
Tata mówi, że mam bujną wyobraźnię, która się przydaje.
Sprawia, że jest śmieszniej i straszniej.
Szczerze, dobrze jest czasem się przestraszyć.
Jeśli nie potrafisz być odważny na przerwie,
nie będziesz też w ważnych chwilach.
Zostań ze mną. Potrafisz to zrobić.
Nigdy mi się nie uda, Howie.
Owie, owie.
To moje echo z kanionu, kanionu, kanionu.
Nie nakręcaj się. Po prostu nie patrz w dół.
Za daleko!
Daleko!
Howie, pomocy!
Proszę pani?
Ramona się zawiesiła.
Na pomoc.
Cisza. Patrzcie na tablicę.
Pomocy.
Na tablicę. I cisza.
Ramona Quimby,
natychmiast zejdź. Nie jesteś w cyrku.
Szkoda, że siebie nie widziałaś. To było niesamowite.
Wyglądałaś jak piniata. Ale bez cukierków.
Kręciło mi się w głowie, ale i tak to powtórzę.
Ścigamy się!
- Wygrałam! - Do jutra.
- Pa, Howie. - Przepraszam.
Ramona!
Uważaj na Willę Jean.
Jest młodsza od ciebie.
Willo Jean, chodź do babci.
Mamo! Nauczyłam Robertę pokazywać język!
Cudownie, skarbie. Mogę odwołać korepetycje.
Następnym razem naucz ją, jak zmieniać sobie pieluchy.
Nakryjesz do stołu?
Dodaj jedno nakrycie dla cioci. Przyjdzie później.
Razem pięć?
Miałam to właśnie zrobić.
Mieć coś zrobić a coś zrobić.
Mamo! Beezus znowu mówi po francusku.
Tata wrócił!
Tatuś!
Gotowy na zderzenie!
- Cześć, skarbie. - Tato!
Jak się mają moje dziewczyny?
- Rozniosłeś obliczenia? - A jakże.
Roznosiłem je w pył.
Przez cały boży dzień.
Dość już się dziś wybrudziłaś.
Jutro zawsze nadejdzie.
Macie do nadrobienia.
Moja dziewczynka. Kula do kręgli na dwóch nogach.
Przepraszam, Icky Sticky.
Tato, to Picky Picky!
- Kiedy się nauczysz jego imienia? - Jak on nauczy się mojego.
Beezus, chyba ci mówiłem, że kiedy parkowałem wczoraj przed domem,
widziałem Henry'ego, który patrzył na dom tak, jakby coś tu zostawił.
Henry Huggins? Dawno o nim nie słyszałam.
To on jadał błoto z podwórka?
Już tego nie robi.
Można by pomyśleć, że ktoś się w kimś podkochuje.
Możemy porozmawiać o czymś innym?
Zbliżają się tańce. Może chce cię zaprosić?
Jeśli chce zaprosić moją córkę, lepiej, żeby coś potrafił.
Czy pożeracz błocka potrafi to?
Mam nadzieję, że nie. Przestań.
Mamo!
Co my tu mamy? To z banku.
Może chodzi o pożyczkę.
- Spodziewają się, że zwrócimy? - Czyż banki nie są śmieszne?
Co to jest? „Do rodziców Beatrice Quimby”.
Czy to najnowszy wykaz ocen?
„Beatrice Quimby wdaje się w bójki,
okrada automaty i podrabia przepustki”.
- Pokaż to! - „Zalecamy poprawczak”.
Same A.
Jesteśmy z ciebie bardzo dumni.
To nie jest śmieszne.
Ramona,
Beatrice ma wykaz ocen.
Czy to nie oznacza, że ty powinnaś mieć swój?
Mówisz o tym czymś?
Tak, o tym czymś.
Co się stało z tym czymś?
- Dobre miejsce. - Nie chciała, by się zepsuł.
„Ramona to błyskotliwa uczennica”...
Moja krew. „...ale nie potrafi się skupić,
często marzy na jawie, kwestionuje potrzebę literowania słówek
i nie szanuje reguł gramatyki,
czy też reguł w ogóle”.
Dlaczego pani tak napisała?
Bo... nie umie się bawić.
- To nie jest wytłumaczenie. - Ale to prawda.
Wszyscy musimy używać tych samych słów z tej samej listy.
A kiedy chcę być oryginalna, gasi mnie.
Kiedyś wymyśliłam słowo „strasznisty”.
A ona powiedziała, że nie ma takiego słowa.
Powiedziałam, że tak jest zabawniście.
A ona, że „zabawniście” też nie istnieje.
Co to za nauczycielka?
Nie może nam zabraniać wymyślania słów.
Nie jest prezydentem świata.
Odczep się, Beezus.
Pani Meacham to twoja nauczycielka.
- Musisz jej słuchać. - Nie jest taka zła.
Dla mnie była w porządku, gdy byłam w twoim wieku.
Cóż...
Wszyscy kochają Beezus
i nienawidzą mnie!
Dobra.
- Dlaczego się śmiejecie? - Nie śmiejemy się.
Zaraz powiem brzydkie słowo.
Tak?
Naprawdę brzydkie.
Jeśli czujesz, że tego potrzebujesz, śmiało.
Cholewcia!
- Słowo na „C”. - To jest dla ciebie brzydkie słowo?
Przepraszam, że się śmialiśmy.
Hej.
Co zrobiła?
Cholewcia.
Hej, skarbie. Jaka pogoda tam w górze?
Cześć, ciociu.
Stać cię na więcej.
Troszkę uczucia. Pip, pip.
Tak myślałam, że tu będziesz.
To, co zrobiłaś z pastą do zębów, rany.
Ależ musisz mieć uścisk.
Pokaż odciski.
Jak rany.
Wyszły tu całe dnie spędzone w małpim gaju.
Ten jest większy? Ogromny. Wielki jak beret.
Wiesz,
kiedyś też byłam młodszą siostrą. Wciąż jestem.
Nieważne, ile mam lat. Wciąż będę tą młodszą.
To niesprawiedliwe.
Nigdy nie jestem tak dobra jak Beezus.
I Roberta. Jest urocza, gdy beka.
Ostatnio wylała sobie sos jabłkowy na głowę,
a tata zrobił jej zdjęcie.
A kiedy ja coś robię,
nikogo to nie obchodzi.
Cóż, nie możesz konkurować z wylewaniem jedzenia na głowę.
Po co się przejmować?
Wiesz, co byłoby fajne?
Mieć raz coś swojego.
Jak własny pokój?
Może coś mniejszego,
co mogłabyś ze sobą wszędzie nosić.
Otwórz.
Znalazłam kiedyś to zdjęcie,
jestem na nim dokładnie w twoim wieku, więc chcę, byś je miała.
To ty?
Jest miejsce na drugie, jeśli chcesz, by miała towarzystwo.
Dziękuję, ciociu.
Musisz wiedzieć...
że zawsze będę przy tobie.
Rany!
W porządku?
Trzymam cię.
Trzymam.
W górę!
Beezus, wstawaj!
Beezus, no już.
Na prawo.
Rany.
Popatrz na to.
Ramona!
Biegnij!
Wieża kontrolna, mamy 30 000 stóp.
Ramona, możesz skakać.
Najlepszy dzień w życiu!
Szkoda, że w naszym domu nie ma dziury.
Ramona, ubijmy interes.
Usiądź spokojnie, to może wyjdziemy na obiad do restauracji.
Naprawdę?
Pójdziemy do Macaroni Joe's?
W mojej kuchni jest metrowa warstwa pyłu.
Pójdziemy gdziekolwiek.
Mam kryzys z włosami.
Wyglądają jak zwykle.
Dzięki. Bardzo.
Wrócił!
Tata.
Tatuś!
Łap mnie!
Rozniosłeś obliczenia?
Dziś obliczenia rozniosły mnie.
Ale mam niespodziankę.
Idźcie na zewnątrz i podzielcie się tym...
a ja porozmawiam z mamą.
- Chodźmy. - Dziękuję.
Coś jest nie tak.
Pozwolili odejść trojgu ludziom.
Skąd wiesz?
Bo szepczą.
Zrobiłam coś złego?
Nie.
Nie tym razem.
Ale coś mi mówi, że nie pójdziemy do Macaroni Joe's.
Masz więcej czerwonych.
Dobra, weź kilka.
Pamiętaj, jak je jeść.
Najpierw odgryźć głowę?
Tak jest bardziej humanitarnie.
Nie mogą cię zredukować.
„Zredukować”? Co to znaczy?
Cóż,
to znaczy, że firmę kupiła większa
i wiele osób, w tym tata, zostało zwolnionych.
Na szczęście dzwoniłam do doktor Perry,
zatrudni mnie na niepełny etat,
to nam pozwoli przetrwać przez jakiś czas.
Nie martwcie się, znajdę pracę.
Ale teraz
będę miał więcej czasu dla moich dziewczynek.
Prawda?
Prawda.
No dobra.
Wiesz, że teraz będziemy biedni?
Nie będziemy.
- Będziemy? - Widziałaś, ile dostają rachunków?
To chore. Wszystko kosztuje, nawet woda.
Mama będzie zarabiała.
A tata będzie z nami.
To dobra strona.
Czeka nas kolejny rok w tym niedoskonałym niebie.
Gaście światła.
Słodkich snów.
Beezus?
To trochę straszne, mieć dziurę w domu,
prawda?
- Beezus. - Próbuję spać.
Słyszałaś to warczenie?
To tylko twój żołądek, matołku.
Chyba że...
to coś innego.
Beezus, przestań.
- Na przykład żarłoczny, głodny... - Przestań!
pełzający potwór, który żywi się zarazami ze złym wykazem ocen.
Łatwo cię przestraszyć.
To nie jest śmieszne.
Myślałam, że jest.
Podnieś.
Wezmę długopis. Zapiszę to.
Dziewczyny dostają marchewki i kanapki.
Beezus w woreczku, a Ramona koniecznie w folii aluminiowej.
Twierdzi, że to wpływa na smak, ale sądzę, że robi z niej rzeźby.
Co jeszcze? Ramona chce jajka na twardo, jeśli mamy.
Orientuj się.
Powiedz, że to zapamiętasz.
Patrz na mnie, jestem udomowiony.
Pani Kemp przyjdzie do Roberty w południe.
- Daj z siebie wszystko na tej rozmowie. - Jak wyglądam?
- Dałabym ci tę pracę. - Naprawdę?
Wziąłbym ją.
Ramona, pokazywałem ci właściwy sposób...
rozbijania jajka na twardo?
Ale z ciebie dziwak.
Czasami facet potrzebuje białka.
Jestem najlepszy.
Ramona, czekaj!
Pa, tato!
Ładne bazgrołki.
To nie bazgrołki. To szkice.
Tata jest superszkicownikiem.
Wszyscy na miejscach?
Jestem tuż za rogiem.
Dzień dobry.
Ufam, że przetrwaliście weekend bez większych szkód na ciele.
Pora na wasze prezentacje.
Opowiedz o czymś wyjątkowym...
używając co najmniej jednego słowa z naszej listy.
To moja tiara.
To siodło do jazdy na wielbłądzie.
Jest dla mnie wyjątkowa, bo założę ją...
na przesłuchanie do roli księżniczki w reklamie masła orzechowego.
Jest wyjątkowe, bo dostałem je od wujka Hobarta.
Uważam, że będę nadzwyczajna w tej roli.
N-A-D-Z-W-Y-C-Z-A-J-N-A
Podróżował po całym świecie,
robiąc zdjęcia zwierzętom w naturalnych siedliskach.
S-I-E-D-L-I-S-K-O
Nadzwyczajny. Czyli coś zwykłego...
z dodatkiem.
Ktoś chce usiąść?
- Ramona, twoja kolej. - Dziękuję, proszę pani.
Przycisk wyciszenia. Wyciszam was.
Ramona, proszę.
Najbardziej wyjątkowe w moim życiu jest to,
że mili robotnicy w niebieskich hełmach
przyszli do mnie w tym tygodniu
i wyrąbali wielką dziurę w moim domu.
Ale tak było!
Była tak wielka, że widziałam całe Portland.
Howie wie. Howie przyszedł i skakał przez dziurę.
Naprawdę.
Wystarczy.
Dziurę to ona ma w głowie.
- Koniec przedstawienia. - Kłamczucha.
- Ja nie kłamię. - Wracaj na miejsce.
Proszę. Siadaj. Celem tego ćwiczenia nie jest rozrywka.
Bez upiększania, proszę.
Kto następny? Ręka w górę.
Widziałeś, jak wyrąbali tę dziurę.
Właściwie to ją wyważyli łomami.
Praktycznie wyważyli ją łomami.
O to mi chodziło.
Teraz pani myśli, że jestem kłamczuchą
i powie dziś rodzicom, że sprawiam same kłopoty.
Czasami sprawiasz.
Praktycznie sprawiasz.
Praktycznie szukaj nowej przyjaciółki.
Jak leci, kierowniku?
Kim jest twoja dziewczyna?
Nie jestem jego dziewczyną.
Nie jest moją dziewczyną. To Ramona, mieszka tam.
Ramona.
Ramona i Howie Siedzą pod tują
I się C-A-Ł-U-J-Ą
Chwila.
Ramona Quimby?
Jestem Hobart. Ulubiony wujek Howiego.
Nie? Przepraszam.
Wszyscy już o tym wiemy.
Naprawdę? A jak się ma piękna ciocia Beatrice?
Powiesz jej, że chętnie bym pogadał?
Howie, jak poszło z siodłem?
Dostałeś A?
Tato, czy ciocia Bea zna takiego dziwaka o imieniu Hobart?
Hobart? Dawno nie słyszałem tego imienia.
Chodzili ze sobą w liceum, Hobart i Bea.
On? Nawet nie jest w jej typie.
A cóż to za typ?
Ideał.
Boję się spojrzeć. Same rachunki.
To się nigdy nie kończy.
Dostałeś dziś tę pracę?
Tej akurat nie.
Bo chyba mam idealną pracę.
- Jaką? - Powinieneś być strażakiem.
Ratowałbyś ludzkie życie...
i wspinał się po ogromniastych drabinach.
A gdyby w nocy był alarm,
nakładałbyś kombinezon strażacki na piżamę.
To prawda. Miałam zajęcia w terenie.
Chcę pracować w piżamie,
ale trochę przeceniasz moje umiejętności.
Nie jestem tak wszechstronny.
- Tato. - Co?
Myślę, że możesz wszystko. Ty nie?
Cóż...
Wróciłam!
Musimy tam być o piątej, skarbie.
Ponoć takie wywiadówki potrafią być bardzo nudne.
Są tak nudne, że dostajesz martwicy mózgu.
- Niezła próba. Idziemy. - Naprawdę dobra.
Skarbie, zadzwonię jutro do banku i anuluję pożyczkę.
Bob, w domu jest dziura.
Nie mamy wielkiego wyboru.
To nas przerasta. Poczekajmy, aż staniemy na nogi.
O czym oni rozmawiają?
Musimy to skończyć.
To nie płaćmy. Nie pozwolę, by bank zabrał dom.
Bank zabrał dom.
Nasz dom.
- Porozmawiamy o tym później. - Dobrze.
- Spóźnimy się. - Mamo, czekaj.
Koniec przeciągania. Spotkamy się z panią Meacham i koniec.
Bądźcie grzeczne.
I bądźcie miłe dla cioci.
Idziemy dostać martwicy mózgu.
Dokąd bank zabierze nasz dom?
To tylko wyrażenie. Nigdzie go nie zabiorą.
Po prostu sprzedadzą komuś innemu.
Co?
Odbiorę.
- Cześć, Henry. - Nie możemy się przeprowadzić.
To nasz dom. To nasze miejsce.
Nie chcę wyjeżdżać z tej ulicy.
Rozmawiam.
Ciocia Bea!
- Mogę o coś zapytać? - Chwilka, słonko.
- Co się dzieje? - Chyba kogoś rozpoznałam.
Chodzi ci o Hobarta?
Poznałaś go?
Mówi, że chętnie by z tobą pogadał.
Żartujesz?
Tak ci powiedział?
Cały on.
Ciociu, mogę o coś zapytać?
Chyba bank zabierze nasz dom.
Ciociu?
Słuchasz mnie?
Och, oczywiście.
Tylko... jak mam to powiedzieć?
Te odciski na twoich rękach, pamiętasz?
Skóra twardnieje, by chronić miejsce, które boli.
Mam takie na sercu, od bardzo, bardzo dawna.
I jeśli on myśli, że wróci i zacznie w nim dłubać,
to bardzo się myli.
Chyba tylko z tobą mogę pogadać.
Przepraszam, że ciągnęłam cię za ogon, gdy byłam mała
i że próbowałam cię uczyć łapania piłki...
i że przebierałam cię za astronautę.
Wiem, że jesteś bardzo stary,
więc powiem to bardzo delikatnie.
Mamy wielkie problemy.
Potrzebujemy pieniędzy.
Możemy stracić dom.
Ale nie martw się.
Ja pomogę.
Wszyscy myślą, że nie mogę, ale ja mogę.
Mogę być nadzwyczajna.
Cieszę się, że się zgadzamy.
Ramona, co moje biurko robi na trawniku?
To tajemnica.
No dobra, powiem ci. Ratuję dom dla mamy i taty.
To kryształ prababci?
Ramona, nie używamy tego.
Wiem. Zarobimy dziś mnóstwo pieniędzy.
Jeśli chcesz się przyłączyć,
możesz być ciężko pracującą wspólniczką.
To jest „pyśne”?
Klient!
Ramona, proszę, nie wołaj go...
Henry, chce ci się pić?
Cześć.
Hej, Beezus.
Cześć.
- Sprzedajesz lemoniadę? - Pomagam siostrze.
Fajny mundurek?
Ostatni raz widziałem cię tak,
gdy graliśmy owcę w jasełkach.
Ale do twarzy ci w tym.
Jasne.
Chyba trochę się oblałaś.
Mam cię!
Hej! Przepyszna lemoniada! Jacyś chętni?
Wezmę jedną.
Naprawdę?
Jeden dolar. Odliczona suma, jeśli można prosić.
Henry nie musi płacić.
- Beezus, to dla nas. - To znaczy „od nas”.
Gratis. Proszę.
- Ale, Beezus... - Dziękuję.
Beezus!
- Powiedziałam... - Ale Beezus...
To nie będzie smakowało...
dobrze.
Ma rację.
Gratis.
Chcę umrzeć. Daj mi umrzeć.
Nienawidzę mojego życia!
- Beezus? - Odejdź.
Wynocha!
Ale... co ja takiego zrobiłam?
Zawstydziłaś mnie przed nim!
Gotowa jestem pomyśleć, że celowo rujnujesz mi życie.
Zachowujesz się jak wariatka. Masz gdzieś, co ktoś sobie myśli.
To przez ciebie mam to głupie przezwisko!
Ale byłam tylko dzieckiem
i chciałam nazywać cię Beatrice.
Wszystko wyszło nie tak.
Co ty nie powiesz.
Jak mogę być normalna, będąc Beezus?
Nikt nigdy nie pokocha żadnej Beezus.
Jezus?
Spadaj!
Proszę pani, może umyć pani samochód?
Mój samochód jest w warsztacie.
- Umyć samochód? - Właśnie umyłem.
Proszę, umyję państwa samochód, proszę!
Jesteś dostawcą pizzy?
Nie.
Hej, skarbie.
Hej.
Jak interesy?
Rozważam emeryturę.
Ramona się nie poddaje.
Wciąż tam jest?
Nie ma nic lepszego do roboty? Musi grzebać w tym jeepie?
Popatrz na niego.
Myśli, że wystarczy, że spojrzy tymi ślepiami i pośle uśmieszek,
by znów mnie do siebie zwabić.
Chce cię zwabić?
Niczym gupika.
Dokładnie.
Zrobimy tak.
Idziemy prosto do domu,
pewne siebie i radosne,
by Hobart dobrze się przyjrzał, co stracił.
Tak się cieszę, że mam na sobie te jeansy.
- Gotowa do parady? - Pewnie.
Ale jeśli zechce z nami porozmawiać?
- Zignorujemy go. - Dobra.
Dumny krok i ignorowanie.
Dobrze ci idzie, tak trzymaj.
Przepraszam.
Elegancko.
Co ty robisz, Beatrice? Wstawaj.
- Masz tu... - Nie!
Uważajcie na ruch na drodze. Dokąd tak pędzicie?
Ignorujemy cię.
Ależ dlaczego?
Żeby nikt nie został zwabiony jak gupik.
Jak rybka?
Cóż, oby tak się nie stało.
Ale fajnie by było pogadać trochę z twoją ciocią.
Właśnie pogadaliśmy. Przepraszamy.
Dobrze, ciociu. Krocz dumnie.
Hej, Ramona!
Trzeba umyć mój samochód, nie uważasz?
Biedactwo, 15 lat spędził w garażu, co nie, Bea?
Ile sobie zawołasz?
Pięćdziesiąt dolarów.
Pięćdziesiąt dolarów... Nie.
Nigdy bym cię tak nie wykorzystał.
Ten jeep to moja duma i radość.
Dobra, zrobimy tak. Za ręczne „pyśne” mycie na żądanie
będę nalegał na...
No nie wiem, równe...
sto dolarów?
Naprawdę?
Naprawdę. Ani grosza mniej.
Sto dolarów?
Tak.
Ale pod warunkiem.
Bea ze mną porozmawia.
Możemy usiąść w środku, jak w myjni.
Co ty na to, Bea?
Jak mówię, fajnie będzie pogadać.
Proszę.
Jak szybko umyjesz samochód?
- Proszę panią. - Już żałuję.
Jakby czas się zatrzymał.
Jakbym znów była w szkole.
Stare dobre dni.
Mógłbym na chwilę tam wrócić.
Może bym zrozumiał, co schrzaniłem.
Było, minęło. Przeżyłam to.
To widać.
Ręce precz, Romeo.
Chyba mnie lubi.
Na to nie postawię.
Spokojnie, ciociu.
Za kilka tygodni jadę na Alaskę.
Jak tylko to naprawię, znów ruszam w drogę...
i będziesz miała mnie z głowy na kilka kolejnych lat.
Moja głowa ci dziękuje.
Ale to było pomysłowe,
przekupić moją siostrzenicę, by ze mną porozmawiać.
Sto dolarów to okazja.
Między nami, chciałem zapłacić więcej.
Naprawdę? Czasy się zmieniły.
Mówi to facet, który na moją szesnastkę...
kupił mi pierścionek z automatu.
- No właśnie. - Musiałam pożyczyć ci pieniądze.
Spójrzmy prawdzie w oczy. Chciałam prawdziwego pierścionka.
Wiedziałeś, że był jednorazowy.
Tak jak my.
Nadchodzę.
Co to jest?
O nie!
Składanka „Ty i ja na zawsze”!
Czy to romantyczne wcielenie młodej Beatrice?
Proszę, nie puszczaj. To żenujące.
- Proszę, nie. - Oczywiście, że tak.
To takie żenujące.
Howie, pomocy!
Daje się zwabić!
- Howie! - Ramona!
Daje się zwabić!
Hobart, zrób coś!
Boję się spojrzeć.
Nie.
Powierzchnia była mokra. Chciał to spłukać.
Jak mamy to zrobić, nie niszcząc farby pod spodem?
A jeśli przyjedziemy, to ile?
Mniej więcej?
Setki?
- Tysiące? - Nie, spróbuj u tego.
To będzie kosztowało nas majątek.
Halo, chciałbym... Poczekam.
Przepraszam.
To moja wina.
Ty przepraszasz?
To ja przepraszam, bo jak tak patrzę na to z dystansu,
zaczynam rozumieć, że muszę ci podziękować.
Popatrz tylko. To kamuflaż.
A z tego, co wiem, skuta lodem Alaska wygląda...
dokładnie tak.
Mogę więc podkradać się do niedźwiedzi,
nie wysiadając z samochodu.
Cieszę się, że ci się podoba.
- Bardzo. - Hobart, oszalałeś?
- Nie zostawimy tak tego. - Nie.
Zapłaciłem za coś „pyśnego” i dostałem pisankę.
Bea, jak uważasz?
Pasuje do mnie?
Jasne.
Podkreśla twoją wrażliwą naturę.
Za czyszczenie kolejnego garażu
płacisz ze swojego kieszonkowego, Picasso.
Proszę, skarbie.
Teraz mam mniej pieniędzy, niż miałam,
a miałam zero.
Może skup się na domu?
Pomagaj, dogaduj się z siostrami.
Mogę karmić Robertę.
Nie martw się, ja to zrobię.
Dobrze, masz groszek i łyżkę. Działaj.
Moja krew.
Popatrz!
Zbliża się międzygalaktyczna lawa.
To niemowlę. Nie wie, co to jest międzygalaktyczna lawa.
- Nawet ja nie wiem. - Spadaj, Beez...
To znaczy, dziękuję za opinię.
Uwielbiam opinie.
Kocham je.
Jakieś postępy?
Mam kilka tropów, ale...
nie wiem, czy wciąż się nadaję.
Może powinienem coś zmienić.
- Co? - Strażak!
Strażak.
Nie wiem.
Coś twórczego.
Kiedyś byłem twórczy.
Cóż,
jak znajdziesz pracę, w której zapłacą ci za bycie twórczym i zabawnym,
możesz też przekazać moje CV.
Wiecie co? Jutro robimy zdjęcia!
Super.
Twoje zdjęcia zawsze sprawiają mi radość.
Mnie też.
Więc postaram się, by to było najlepsze zdjęcie!
Będzie... olśniewające.
Tego oczekujemy.
Powiedz „groszek”.
„Groszek, proszę”.
Mamo, patrz! Roberta je groszek.
Pyszny groszek.
To obrzydl...
To znaczy,
urocza siostrzyczka.
Mogłoby być was z dziesięć takich.
„Royal Peanut Butter.
Magia w każdym słoiczku”.
Twoja ulubiona reklama? Może powinniśmy cię wkręcić.
Te telewizyjne dzieciaki zarabiają miliony.
Myślisz, że mogłabym wystąpić w reklamie?
Jasne. Byłabyś świetną żabą.
Nie ruszaj się. Prawie skończyłam.
Idealnie do zdjęcia?
Bądź realistką.
To lokówka, nie magiczna różdżka.
Ale zważywszy na wszystko, nigdy nie wyglądałaś lepiej.
Bomba!
Dzięki!
Kum, kum!
Jak mamie udaje się wszystko opanować?
Tato, ponieważ pokój prawie skończony,
czy postanowiłeś, kto go dostanie?
Dlaczego? Znasz kogoś zainteresowanego?
Dobra, niech pomyślę, bo podoba mi się twój upór.
Tak. Odpowiedź wciąż brzmi nie.
Dobra.
Jesteś naprawdę olśniewająca.
Dobra, wielki uśmiech i do dzieła.
Pa, Beezus. Pa, Roberta.
Wezmę to...
i wetknę mu do paszczy, by wyglądało jak ogień.
Świetnie wyglądasz, Susan.
Matka pomogła mi wybrać idealny zestaw.
Pracuje w nieruchomościach. Wie, jak się zareklamować.
Ramona, jeśli potrzebujesz konsultacji, pomoże ci.
- Mama pozwala mi samej się ubierać. - Widać.
Przepraszam. Co ty robisz?
Ładuję katapultę. Patrzcie i uczcie się.
I co to ma na celu?
Pytanie, kto to przebije.
Znacie właściwy sposób obierania jajka na twardo?
Możesz notować, Susan.
Powiedz „ser”.
Kolejny.
Po prostu pięknie się uśmiechaj.
Kolejny.
Jajko we włosach?
Coś nowego.
Kolejny.
Powiedz „ser”.
Dlaczego mamy zawsze mówić „ser”?
- Nie nudzi się to panu? - W sumie tak.
Kolejny.
Powiedz... „groszek”.
Fuj!
A już przestałem bać się otwierać listy.
Przykro mi z powodu tego jajka.
To moja wina.
- Wyglądam jak troll. - Wcale nie.
Ależ tak.
Może nie jest „straszniście”.
Ale zdecydowanie ma coś w sobie. Będę to nosił w portfelu.
Pomożesz mi składać?
Wszystko zepsuję. Przyznaj tato, jestem utrapieniem.
- Nie jesteś. - Pani Meacham tak mówi.
- A jest zawodowcem. - Wiesz, co myślę?
Masz po prostu za dużo energii, która cię rozsadza.
Nie mówię, że to zła energia.
Musisz nauczyć się nad nią panować.
Powiedzmy szczerze.
Dwa miesiące temu nie wiedziałem, jak się robi pranie.
Wygląda dobrze?
Po prostu musisz spróbować, maleńka.
Będzie dobrze.
Po prostu się nie poddawaj.
Moja krew!
Hej! Pomogę ci.
Doberek, słonko.
Kto chce to przypiąć?
- Jak się to czyta? - Pyszny.
- Będę za wami tęskniła! - Pa, Ramona!
Kochanie, poświętuj z nami.
- Co mam świętować? - Tak ciężko pracowałaś,
więc pomyśleliśmy, że ucieszy cię twój własny pokój.
Trzy, dwa, jeden, start!
Ramona!
Przestań tak hałasować.
Przepraszam, cieszę się z mojego pokoju.
Przestań tak się chełpić. To niegrzeczne.
Ja się nie chełpię. Ja skaczę.
Jak chcesz swoje rzeczy, to zabieraj je od razu.
Resztę oddam na biednych.
Pamiętasz mnie?
- Przestań! - Pomocy!
Oddawaj.
Jak ci się podoba?
Nie wchodź tu.
Zarazie wstęp wzbroniony.
Nie potrzebuję cię, ani twojego głupiego pokoju.
- Lubię mieszkać sama. - No pewnie.
Ale gdy zgasną światła i zaczniesz rozmyślać...
o szmerach i potworach,
i przypomnisz sobie, że nie sprawdziłaś pod łóżkiem.
Co za niedopatrzenie,
nie przychodź do mnie.
Jeśli uda ci się tu dotrzeć.
Pełzający potwór...
który karmi się zarazą ze złym wykazem ocen.
Picky Picky?
Ramona, no już! Spóźnimy się.
Jest inne słowo na „niedobrze mi”?
Mam mdłości? Mdli mnie?
Naprawdę, naprawdę mi niedobrze.
Zrzęda.
Tato, czuję się zrzęda.
Nie powinnam iść teraz do szkoły.
Jesteś w garniturze. Masz rozmowę?
Tak, ale mogę odwołać, jeśli musimy.
Mdli cię czy boli?
Już mi lepiej.
Na pewno?
To chodźmy. Mamy minutę.
Szybko, jak strażak.
Pięćdziesiąt dziewięć, 58,
57, no już.
Pięćdziesiąt sześć, 55,
54...
Pa, tato!
Ramona! Musisz to zobaczyć. Chodź.
- Co? - No chodź!
Patrz na to.
Hobart!
Uważaj, gdzie kopiesz.
Tam są rury.
Ach, to w nie wciąż uderzam.
Nie martw się, mamo. Będzie dobrze.
Jak myślisz, co on robi?
Może kopie sekretny tunel do Stambułu?
A może chce założyć szpiegowską sieć?
A może ten dom wybudowano na starym cmentarzu
i uwalniam starożytną klątwę?
Otwarte dla wszystkich? Czyli każdy może przyjść?
Oni nie chcą kogokolwiek. Potrzebują księżniczki.
- Milion dolarów. - Weźcie instrumenty.
Zajmijcie miejsca. Zaczynamy grać.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Bardzo dobrze!
Ramona!
Dlaczego to zrobiłaś?
Sama nie wiem. Zahipnotyzowały mnie.
Robisz tak od przedszkola. To nudne.
Wiem, że w domu masz ciężko,
ale nie wyżywaj się na moich lokach.
Dobra, stop. To było dobre.
Prawie to macie.
Szybka próba gitar. Reszta na przerwę.
Ramona!
Skąd wiesz, że w domu mam ciężko?
- Twój tata stracił przecież pracę. - Może.
Kiedy ludzie tracą pracę, zaczynają się kłócić,
potem się rozwodzą i sprzedają dom.
Klasyka. Ale myśl pozytywnie.
Gdy mój tata stracił pracę, mama sprzedała dom
i zrobiła licencję pośrednika. Są dobre strony.
A tata kupił nowy samochód i wyjechał do Tacomy.
Tacoma?
Tak mi przykro.
Teraz obydwoje dają mi czeki na urodziny, więc się opłaca.
Ramona, wróć na swoje miejsce.
Co ty tam robisz przy oknie?
Ja...
Zastanawiałam się, gdzie jest Tacoma.
- Odrażające. - O rany.
Idźcie na lunch.
Dlaczego jesteś w piżamie?
Bo tak robią strażacy.
Rozumiem.
Piżama pod ubraniem, jajko we włosach.
Ty i twój tata zdobywacie nowe lądy.
Wygodnie ci?
No już.
Dalej!
To jakiś żart.
Spróbuj tej. Nie. Tej nie.
Ta powinna działać.
Jak dzisiejsza rozmowa?
Musiałem ją odwołać, gdy zadzwoniła pielęgniarka.
Ale są inne oferty.
Jeden zły dzień nie popsuje nam humoru.
Zróbmy coś wyjątkowego.
Tylko ty i ja. Co byś chciała? Myśl z rozmachem.
Pamiętasz ten most, gdy jechaliśmy do Waszyngtonu?
Zawsze chciałam zatrzymać się na środku, by stanąć
jedną nogą w Oregonie, a drugą w Waszyngtonie.
Żeby moje nogi miały podwójne obywatelstwo.
Podoba mi się.
Interesujące spostrzeżenie.
Niepraktyczne, bo samochód padł,
ale to dobry trop.
To odważna myśl, śmiała, dość niedroga.
No dalej, co jeszcze?
Moglibyśmy to narysować.
Mam pomysł!
Narysujemy najdłuższy rysunek na świecie.
Co ty na to?
Dobrze.
Narysuję nasz dom, dom Howiego...
szkołę i Mount Hood....
i wszystko, co mogę dostrzec.
Tato?
Rysujesz najlepiej na całym świecie.
Dziękuję.
Studiowałem kiedyś na akademii plastycznej.
I co się stało?
Dostałeś zły wykaz ocen?
Nie.
Pojawiła się Beezus.
Wziąłem najlepszą pracę, jaka się nawinęła
i zostałem wiceprezesem.
- I potem pojawiłam się ja? - Zgadza się.
A potem Roberta.
Niczego bym nie zmienił. Dzięki wam moje życie jest barwne.
Cześć, Beezus.
- Przejdziemy się do domu? - Pewnie.
Fajnie.
O rany.
Gdy byliśmy dziećmi, myślałem, że twój tata jest królem ulicy Klickitat.
Pamiętasz polowanie na goryla na naszym podwórku?
Kazał nam rozbić namioty i czekać w nich całą noc,
z bananami i siatkami na motyle.
Miałaś bananową miazgę we włosach.
A ja cały byłem w trującym bluszczu.
Ale i tak to był...
- Najlepszy dzień lata. - Bezdyskusyjnie.
Teraz nie jest mu do śmiechu.
Co się dzieje?
Stracił pracę jakiś czas temu
i przed nami udaje, że się nie martwi, ale ja widzę, że tak.
Bo powinien.
A jeśli nie znajdzie pracy, która mu się spodoba?
I będzie musiał przyjąć taką, jakiej nie lubi?
Przez nas?
Beezus, to poważna sprawa.
- Dlaczego nic nie mówiłaś? - Nie wiem.
Czasami między nami jest... inaczej.
Nie jest mi łatwo z tobą rozmawiać, tak jak kiedyś.
Rozumiem.
- Nie to, że nie chcę z tobą rozmawiać. - Rozumiem.
Po prostu jest inaczej.
Właśnie.
Rany.
Dziękuję.
Powinnaś się zapiąć.
Niektóre rzeczy się nie zmieniają.
Ponieważ w mojej ostatniej prezentacji były dziury...
panie Meacham pozwoliła mi na powtórkę.
Z dumą przedstawiam...
najdłuższy rysunek na świecie.
Przepraszam, a te obrazy w kościołach w Europie?
Czy one nie są dłuższe?
Tak, ale to Europa.
Ja mówię o całym świecie.
Susan, zachowaj swoje komentarze na później.
Ramona, kontynuuj.
Zrobiłam to z tatą.
Gdy był młodszy, mógł być artystą.
Ale postanowił być moim tatą.
Uczy mnie rysować. To znaczy, że jest cierpliwy.
C-I-E-R-P-L-I-WY
Musicie zobaczyć to z bliska. Podejdźcie i podziwiajcie.
Kto się rozpoznaje?
„Poszukiwana księżniczka w Portland”?
Taki chwyt. Złapią przynętę.
Tak?
Niech no tylko to zobaczą.
Księżniczka musi błyszczeć.
Wymieszaj to.
Mamy trzy córki. Musimy myśleć trzeźwo.
Nie mogę doczekać się kolejnych dziesięciu lat mojego życia.
A co z dziećmi? Co ze szkołą? Co z hipoteką?
Niewiarygodne.
Czekaj!
Dobra, Sticky Picky.
Wiem, że jesteś stary, ale dziś to ja tu śpię. Rusz się.
No już.
Dobry kot.
Tato, to Picky Picky.
Tato, czy wy się rozwiedziecie?
Nie.
To tylko na jedną noc.
Rano znów będziemy szczęśliwą parą małżeńską.
Do łóżka!
Tato, nie martw się.
Nic się nie zmieni.
Mam plan.
Dopiero teraz się martwię.
Mamo, popatrz! Lodziarz!
SZUKAMY KSIĘŻNICZKI DZISIAJ PRZESŁUCHANIA DO REKLAMY!
Na pewno tego chcesz?
- Dziękuję, panie Kemp. - Nie ma sprawy.
Nazywaj mnie Hobart, jeśli chcesz.
Dziękuję, ale to relacja ściśle biznesowa.
- No dobrze. - Masz szczęście!
Przynajmniej jedno z nas jest powściągliwe.
Powodzenia, gwiazdo.
Prosimy Ruby Hirsch.
Hej, Susan.
Rany! Wyglądasz wspaniale.
Cześć, Ramona.
Susan! Nie możesz być księżniczką bez tiary!
- Dzień dobry, pani Kushner. - Cześć, Ramona.
Idziemy. Wyglądasz pięknie.
Przepraszam! Ciociu, potrzebna mi tiara!
Tylko prawdziwy facet może się tym wozić.
Przy okazji, rozmawiałem z moim wydawcą.
Znalazł mi mieszkanie w Anchorage.
Bardzo duże i ze wspaniałym widokiem.
Dla dwojga.
Cóż.
Może znajdziesz misia polarnego do przytulanek.
Na Alasce może być fajnie.
To wciąż ostatnia dzika kraina. Wiesz o tym?
I to tylko dwuletnie zobowiązanie.
Nigdy nie byłeś dobry w zobowiązaniach.
To niesprawiedliwe.
Musisz dać mi szansę. Proszę.
Przez 10 lat podróżowałem po świecie, by cię zapomnieć.
- I wiesz co? - Co?
Nie podziałało.
Nie wróciłem dla tego jeepa. Wróciłem dla ciebie.
Jedź ze mną.
Kolej na...
Ramonę Quimby.
Słodki Jezu, a cóż to za tiara?
Zaprojektowałam ją na parkingu.
Powiedz, dlaczego tu dziś jesteś?
Bo tata powiedział, że muszę się wkręcić do reklamy.
Piruet.
Dziękujemy.
Nie wierć się.
Tiara z rzepów?
Było dobrze, dopóki nie wpadłam w tę głupią kanapkę.
Kanapkę?
- Nie chcę wiedzieć. - Nie tak szybko!
Muszę, bo inaczej się spóźnię.
Przepraszam.
Jak wyglądam? Modnie?
Można tak powiedzieć.
Słuchajcie, drogie panie.
Czekają mnie dwie godziny drogi na tę rozmowę.
Więc się zachowujcie, dopóki mama nie wróci.
Macie jej numer, na wszelki wypadek.
Ale pamiętajcie, jest pod dużą presją, więc żadnych kłótni.
Beezus, ty tu teraz rządzisz.
Dlaczego to ona zawsze rządzi?
Widziałaś ostatnio swoje włosy?
A jak zrobisz to samo z domem?
Postarajcie się... a zwłaszcza ty.
Pa!
„A zwłaszcza ty”.
Wydaje ci się, że jak zrobisz obiad, to mama nie zauważy twoich włosów?
Warto spróbować.
Dom państwa Quimby. Cześć, Henry.
Nie wiem, czy Beezus może podejść.
- Dawaj to! - Pewnie jest w łazience.
- Spadaj, świrze! - Co? Co ty powiedziałaś?
Nie ty, Henry!
Dałaś go na głośnik, matołku!
- Jestem Beezus! Kocham Henry'ego! - Zamknij się!
Może zadzwonię później.
Nie! Chcę cię!
To znaczy, chcę z tobą rozmawiać, teraz! To dobra pora!
- Dobra. - Spadaj!
Mój suflet!
Stop!
Ramona!
Ramona, rusz się!
Rzuć to!
- Nie! - Mówię, rzuć to!
Nigdy się nie zmienisz, prawda?
Przez chwilę myślałam, że zaczynasz dorastać,
ale ty zawsze będziesz małą zarazą.
- Pójdę do niej. - Nie! Zostaw!
Przestań wszystkiego dotykać!
Psujesz wszystko, czego się dotkniesz,
nawet moje życie miłosne.
Masz życie miłosne?
Nakarm kota i daj mi spokój!
Halo?
Dobra, rozłączam się.
Picky Picky?
Czas na obiadek.
No chodź.
Pogadajmy.
Obudź się.
Wstawaj, leniuchu.
Beezus!
Beezus?
Myślałam, że śpi, ale nie.
Co znowu?
Nie żyje.
Picky Picky nie żyje.
Nie martw się, mama zaraz wróci. Ona wie, co robić.
Nie. Pamiętasz, co powiedział tata?
Nie możemy jej teraz stresować.
No dobrze.
Był tu jeszcze przed nami.
PICKY PICKY QUIMBY 16 LAT, DOBRY KOT
Picky Picky,
obyś miał dziewięć żyć.
Może jutro
obudzisz się jako kot innej rodziny,
zaczniesz nowe życie.
Oby karmili cię czasem melonami.
Wiem, że to lubisz.
To chyba ważne...
żebyś wiedział...
że tata tylko udawał, że nie pamięta twojego imienia.
Znał je.
I naprawdę cię kochał.
Już tęsknimy, Picky Picky.
Już dobrze.
Same sobie z tym poradziłyście?
Tak mi przykro.
Nic nam nie jest.
Moje dzielne, ależ mam szczęście.
Wróciłem!
Mamy wieści.
Ja też. Mam pracę.
Co?
Wspaniała posada.
Start-up w Oregonie.
Co wy na to, dziewczyny?
Na co? Mamy tam mieszkać?
Ale co z domem?
Kupimy nowy.
A wasze wieści?
Nic takiego.
Ramona?
Chcesz dziś ze mną spać?
Nie jestem gotowa na nową szkołę...
z nowymi uczniami.
Ja też nie.
Ale ty dasz sobie radę.
Ty się nigdy tak nie kompromitujesz jak ja.
Jesteś najpiękniejszą dziewczyną w szkole,
wszyscy cię uwielbiają.
Ale oni nie wiedzą, kim naprawdę jestem.
Jest tylko jedna osoba w szkole, która mnie zna naprawdę.
Henry?
Zajęło to 15 lat.
Kto inny poświęci 15 lat, by mnie poznać?
Ja.
Ramona,
myślisz, że bycie innym jest złe,
ale tak nie jest.
Ty się nie martwisz, że kolorujesz poza kreską.
Co?
Jesteś sobą.
Nie dbasz o to, co myślą ludzie.
Jesteś bardzo odważna.
Cóż...
czasami trzymam się kreski.
To zależy od obrazka.
No dobra. Jak to wygląda?
Idealnie. Wspaniale.
To musi być mama Susan?
To bardzo dobra agentka, skarbie.
Wspaniale!
Pomożesz nam? Zostało nam tylko kilka godzin.
Nie pomogę w sprzedaży domu.
Chcę go uratować.
Zakopiesz te dołki, nim pojedziesz?
Howie to zrobi.
Niech twój chłopak nam pomoże.
- On lubi kopać. - Prawda.
Chce, bym jechała z nim na Alaskę.
Ostatnio przysłał róże.
Na Alaskę? Zgodziłaś się?
Kusiło mnie, ale jeśli
mam wywrócić swoje życie do góry nogami,
potrzebuję prawdziwego zobowiązania.
- Tak mi przykro. - Niepotrzebnie.
Pokłóciliśmy się, a on znów ucieka.
W efekcie moje serce nie rozpadło się na kawałki,
tylko troszkę... popękało.
Ramona, weź węża i pomóż.
Życie jest do bani, ale i tak musimy uporządkować ogródek.
Wszystko będzie dobrze. Są wzloty i upadki.
Rozumiem. Bardzo zabawne.
Kto to zrobił? Bea? Po prostu uroczo.
Masz klasę, Bea.
Teraz muszę się przebrać.
To bardzo miłe.
Bea.
To dla róż, kochanie. Potrzebują wody.
Dość tego! Oto dowód numer jeden!
Klasowy pajac pozostał pajacem!
Naprawdę?
Więc to tak?
Howie!
Willo Jean! Mamo!
Dziewczyny! Potrzebne mi wsparcie!
Potrzebne mi wsparcie!
Obyś odmroził sobie uszy na tej Alasce!
Nie poddawaj się, Willo Jean!
Nie ustępuj!
Mamy je!
I co teraz? Co teraz?
Ciociu!
- Biegnij! - Czekaj!
Wygraliśmy!
Piątka!
Dobra robota. Jesteśmy niepokonani!
I kto teraz beczy baranim głosem?
Mówiłam, żebyś uważał na rury!
- O co ten hałas? - O architekturę krajobrazu.
Co?
Hobart miał rację! To starożytna klątwa.
Co?
Wiedziałem, że gdzieś to jest!
Bea! Chodź tu!
Chodź tu.
Zakopałem to maleństwo wieki temu.
Wiedziałem, że odnajdę to, gdy będę gotowy.
Szkoda, że nie mogę wrócić i naprawić
wszystkich głupot, które narobiłem.
Ale może to choć trochę ci zrekompensuje.
Zatrzymałeś to?
Mój pierścionek.
Nigdzie bez ciebie nie pojadę.
Kocham cię.
Wyjdziesz za mnie?
Wyjdziesz?
Cholewcia!
Kręci mi się w głowie!
Chyba oszaleliśmy. Musimy iść do urzędu.
Nie pójdziemy do żadnego urzędu.
Jak szaleć, to stylowo.
Zrobimy prawdziwe wesele.
- Za trzy dni masz być na Alasce. - Kupa czasu.
Jasne. A co z kościołem, jedzeniem,
suknią ślubną?
Dam ci moją. Zawsze ci się podobała.
- Zrobimy parę poprawek. - Świetny pomysł.
Wszystko po starszej siostrze. To się nigdy nie skończy.
Powiadomimy sąsiadów, zamówimy zespół.
I mamy wesele!
Ludzie przyniosą własne jedzenie i krzesła.
Potrzebna nam tylko miłość i druhny.
Zawsze chciałam być druhną!
Łatwo poszło. Jeszcze inni chętni?
Ramona? Zaszczycisz nas swoją obecnością?
Ramona?
Gupik!
- Gupik? - To taki nasz żarcik.
Mówiłaś, że nie dasz się zwabić.
Że zawsze przy mnie będziesz!
Ramona! Wróć tu i przeproś.
Skarbie, porozmawiaj ze mną.
Jest miejsce na fortepian.
I to biurko. Wspaniałe.
Ramona?
Pomocy!
Ramona!
Mam cię. Trzymam cię.
Mamy cię!
Widzieliśmy twoje majtki.
Wystarczy!
Dość. Przestańcie się drażnić. Wynocha.
Cały czas to samo. Dziękuję.
Ramona, dość tego.
Dość tych błazeństw.
Utrudniasz nam życie.
A nie sprawiam, że jest barwne?
Nie w samym środku sprzedaży domu!
Mówiłaś, że będziesz bardziej odpowiedzialna.
Nie widzisz, że próbuję?
- Próbuj bardziej. - Tato?
- Dzwoni pani Meacham. - Wspaniale. Co znowu?
Kochanie.
- Tata tylko... - Mamo!
Mam dziewięć lat i wiem, kiedy jestem niechciana!
Odchodzę.
- Głuptasku, nigdzie nie pójdziesz. - Właśnie że tak.
Jest mi bardzo przykro.
Długo cię nie będzie?
Ludzie mogą zacząć pytać.
Całe życie.
W takim razie potrzebujesz większej walizki.
Włożyłam stary sweter taty.
Żeby nie było ci zimno w nocy.
Trochę za duży na ciebie, ale dorośniesz do niego.
Planujesz myć zęby?
Grzeczna dziewczynka.
Spakowałam ci pastę i szczoteczkę.
Może być?
Obiecaj, że codziennie będziesz myła zęby.
Proszę.
Gotowe.
Tylko pisz często.
Tatuś.
Wsiadasz?
Ramona?
Kochanie? Ramona?
Mama?
- Ramona? - Mama!
Gdzie jesteś?
- Słyszysz mnie? Mamo? - Ramona, skarbie?
Specjalnie obciążyłaś mi walizkę!
A co miałam zrobić?
Nie chciałam, żeby moja Ramona odeszła.
Przepraszam.
Myślałam, że beze mnie będzie wam lepiej.
Sądziłaś, że tak łatwo pozwolimy ci odejść? Jesteśmy rodziną.
Mam nadzieję, że nikt nas teraz nie widzi.
W zdrowiu i w chorobie.
Na dobre i na złe.
Ślubuję ci miłość.
Proszę o obrączki.
Pociągnij.
Cóż...
Bez paniki. To tylko plastik.
Ramo...
Skarbie?
No proszę.
Dobra robota, Ramona.
Hobart, to jest...
To jest prawdziwe!
I wciąż wiszę ci kasę.
Będę ci ją spłacał przez resztę życia.
Dziękuję.
Możesz pocałować pannę młodą.
No dobra, Beatrice.
Hobart dedykuje ci tę piosenkę.
Raz, dwa. Jedziemy.
- Hej, Beezus, szukałem cię. - Cześć.
Fajne przyjęcie.
Beezus, słuchaj.
Wiem, że się przeprowadzacie. Wielka szkoda.
Ale z drugiej strony to dobrze, bo...
Nigdy bym nie miał odwagi, by ci to powiedzieć.
Więc...
Nie uważam cię za przyjaciółkę.
To znaczy... Źle wyszło.
Cały czas o tobie myślę. Bez przerwy.
Śmiejesz się.
Dlaczego się śmiejesz?
Nie, przepraszam. Słucham cię. Ja tylko...
Masz coś na koszuli.
Mam cię.
Chodźmy tańczyć, póki można...
bo zespół ma godzinę policyjną...
No to chodźmy.
Pora, by ojciec poprosił córkę do tańca.
Wspaniale się dziś spisałaś.
Jak na druhnę przystało.
Dziękuję.
Tato?
O czym rozmawiałeś z panią Meacham?
Bo jeśli znów coś zbroiłam, to tego nie chciałam.
Wyobraź sobie, że nie rozmawialiśmy o tobie.
Naprawdę?
Mówiła o nowym stanowisku dla...
nauczyciela plastyki w twojej szkole.
Pamiętasz, jak zadzwoniła?
Powiedziała, że pokazała nasz rysunek dyrektorowi,
który przekazał to dalej.
Krótko mówiąc, parszywa płaca, praca na niepełny etat.
Ponoć niektórzy uczniowie w twojej szkole są prawdziwym utrapieniem.
Ale i tak przyjmę tę posadę.
Rany! To lepsze niż strażak!
Wiem.
To dzięki tobie.
Mówiłaś, że mogę wszystko.
Trochę trwało, nim w to uwierzyłem.
Naprawdę nas uratowałaś.
Beezus!
Nie przeprowadzamy się!
- Proszę pani! - Tak?
- Nie przeprowadzam się! - Wiem.
Będziemy razem do końca roku.
Postaram się nadążyć za tobą.
Pomogła pani tacie. Dziękuję.
Pokazałam wasz rysunek.
Ty to zainspirowałaś.
Nie jestem krytykiem, ale uważam, że było w nim coś „strasznistego”.
Idź się bawić.
Poskacz trochę.
Pa!
Pa, mamo.
Zadzwonię z Alaski.
Jedźcie ostrożnie.
Czekajcie! Nie odjeżdżajcie!
Ciociu, nie odjeżdżaj!
Żebym zawsze przy tobie była.
Ramona, jesteś nadzwyczajna.
Pa!
Kochamy was!
Napisy: Lidia Skiba