"Dünya'nın Sonuna Kadar", Nisan 1990 ile 1991 başı arasında filme alındı.
Çok sayıda yerel teknisyen elde etmek için her bölgede duraklayan...
nispeten küçük film ekibi, dört kıta ve dokuz ülke boyunca seyahat etti.
Filmin 1991 sonbaharında yapılan teatral gösterimi üç saatten az sürdü, bu da Wim Wenders'a göre...
projenin epik boyutunu bir okuyucunun "özet özetine" indirdi.
Bu yüzden 1994 yılında, şu anda "yönetmenin seçtikleri" olarak sunulan...
yaklaşık beş saat süren mükemmel "yol filmi"ni düzenledi.
20 milyon doları aşan prodüksiyon bütçesi bir otör filmi için alışılagelmiş değildi,
ve Wenders'ın o ana çalıştığı en büyük projeydi. Filmin müziği önemli bir başarı ederken...
gişe performansı beklentilerin altında kaldı. Proje Süper 35mm Eastman renkli filmle çekildi.
2014 yılında, orijinal negatif 4k çözünürlükte tarandı ve restore edildi. Zamanla, orijinal negatif...
hafif bir büzülmeye uğradı ve hem dayanak hem de duyarkat kısmında...
kusurlu eklemeler ve hafif çizikler vardı. Tüm çalışmalar CNC'in cömert desteği ile Berlin, Arri Film & T Hizmetleri'nde gerçekleştirildi.
Anatole Dauman ve Jonathan Taplin sunar...
Bir Wim Wenders filmi...
William Hurt ile beraber.
Dünya'nın Sonuna Kadar... Çeviri: İrem Genkertepe @luciferiando
1999, Hint nükleer uydusunun kontrolden çıktığı yıldı.
Kimse nereye iniş yapacağını bilmiyordu.
Ölümsüz bir av kuşu gibi ozon tabakasının üzerinde yükseldi.
Tüm dünya dehşet içindeydi. Sadece Claire daha az umursayamazdı.
Tam o sırada kendi kabusunu yaşıyordu.
Aynı rüya her gece gelip çattı: Meçhul bir kara parçasının üzerinde süzülüyordu,
ilk başta hoştu, ama sonra bu süzülüş, düşüşe dönüşecekti.
paniğe kapılacak, sonra uyanacaktı.
- Pietro! - Neden hala buradasın?
Yeşil odadaki adamı görmüştün, hatırladın mı?
- O bir pislik! - Gözlerini açmayacak.
Aşırı doz. Tehlikeli amına koyayım.
- Rica etsem... - Dr. Fabrini'ye telefon edeceğim? Elbette.
Pietro, Yatakta olmalısın.
Artık uyumuyorum, doktor. Uyumak olanaksız.
Claire'i iyi tanıyan bizler,
onu iyimserliği, enerjisi ve cesareti için sevdik.
Tıpkı kendisini yok etme kapasitesini unutmak istediğimiz gibi, bu şeyleri hatırladık.
Hepsi onun bir parçasıydı ve bunu kabul ettik.
Claire beni terk ettiğinde, kendimi tamamen kapatırdım.
Kimseyle görüşmezdim, ve daireden çıkmaktan sakınırdım.
Yalnızlığım boyunca, bana bir şeyler oldu.
Tekrar dua etmeye başladım, uzun zaman önce olduğu gibi.
En başta tereddüt ettim, ama bana iyi geldiğini kabul ettim.
Ve bu huzurdan, ilk romanımın başlangıcı geldi.
Claire romanın baş karakteriydi. "İki aydır..." diye başladı.
İki aydır partiler, sentetik uyuşturucular ve tek gecelik ilişkiler arasında sürüklendi.
Eğer yaşamaya devam ederse, bu şekilde yaşayamayacağını fark edene kadar...
kendini imha etmek için bahaneler arıyordu.
Merhaba, Claire. Bilgisayarınızın kontrol paneli, arabanızı çevrimiçi olarak başlatma işlemini...
gerçekleştiriyor. Elektronik harita servisini aktif etmek için 1 tuşuna basınız.
Venedik
Dostça bir hatırlatma, hız sınırını aştın Claire.
Aşkın ateşi, aşkın ateşi;
Uzaktan yakabilir... Ve gecenin karanlığını;
Hiçbir şey aydınlatamaz; Kayan bir yıldız kadar...
Yaz öpücükleri, kış gözyaşları; Yıldızlar gibi onlar da uçup gider;
Yalnız gecelerimi geçirmem için;
Dünün hayalleriyle beni terk ederler...
Sonraki 30 km boyunca trafik sıkışık.
Alternatif rota sağlanamıyor.
Özür dilerim, Claire.
Uydu krizi, insanların Fransa'nın güneyi gibi...
olası etki alanlarından kaçtığı her yerde trafik sıkışıklığı yarattı.
Sadece her zamanki gibi sabırsız olan Claire,
trafik sıkışıklığından kaçtı ve kendini bilinmeyene itmeyi seçti.
Bunu yaparken, kendi hayatının, tüm hayatımızın yönünü değiştirdi.
Harita bölgesi veritabanından çıkıyorsun. Kendi başınasın Claire.
Claire tuhaf bir şekilde hafif hissetti.
Lozère'in yüksek platosunda öleceğini biliyordu.
Hayatta olması bir mucizeydi.
Melekler bir şekilde muhasebelerinde bir hata yapmış,
ve onu değerli bi hediye ile bırakmışlardı. Ona bu kez daha iyi bir insan olabilmesi için...
kullanabileceği yepyeni bir hayat verildi. Bir işe yarayabilirdi.
Tek ihtiyacı olan bi fırsat, bir görevdi.
- Siktir! - Evet...
- Bizi görmedi, Raymond. - Üzgünüm, tanışmadık.
- Claire Tourneur. - Ben Raymond, O da Chico.
Chico, Bayan Tourneur'dan özür dileyebilirsin.
- İyi misin? - Hayır, değilim.
Üzgünüm, tam bir aptal gibi davrandım.
Özür dilerim.
Araban hala çalışıyor mu?
İnsanlar her zaman bir şeyi tanımlamak ister. "Rock'n Roll" dersin...
"hangi tür?" derler.
Ama sadece rock'n roll çalarım. Ben davulcuyum.
- Onu çalarken dinledin mi? - 15 yıldır kafamı ütülüyor.
Raymond da aynı. Budist olduğunu söylediğinde, insanlar çıldırır.
- Ona katlanamıyorlar! - Aynı şey değil.
Budist olmakta yanlış bir şey yok.
- İşiyle alakalıysa, evet. - İşi ne?
Benim işim... Sikmek ve sikişmek.
- Bir bira istiyorum. - Değişiklik olsun diye!
Burada durabiliriz.
Orada bırak!
Dokunma!
- Kim var orada? - Benim.
Seninle konuşmam gerekiyor.
Çantan ağır.
- Bu zengin olmak için yeterli. - Roma'da bir kahve hesabı ödeyebilirsin.
İyi gördün mü? 50,000!
Ne dedim ben? Bir kapuçino parası.
Ama bununla Etiyopya'da yarım inek satın alabilirdin.
- Oraya gittin mi? - Evet.
- Başka nerede bulundun? - Az çok her yerde.
Ben hiçbir yere gitmedim. Umrumda değil.
- Yani, aslında Amerika'da bulundum. - Şimdi, orada ne kadarın var?
Sayarsın, oraya bıraktım. Üzerinde uyursun.
Harika!
Claire'in başı dönüyordu.
Bu bir tuzak mıydı? Ya da tam olarak aradığı fırsat mıydı?
Kabuslarını kendisinden uzakta tutarak, bir uykusuz gece daha geçirdi.
Beleşe iş yapan insanlara güvenmem.
- Ve bir de budist olacaktın? - Realist!
Yani?
%30 için katılıyorum.
- Parayı saydık, seni bulabiliriz. - Sakin ol Raymond.
Eğer fikrini değiştirmek istiyorsan... Ne istiyorsan onu yap.
Eğer adres doğru değilse, seni nerede bulabileceğimizi biliyoruz.
Bizi kandırmaya değmez.
Parayı kimin gidip getireceğini bilmiyoruz.
Eğer ben değilsem, ve eğer benimle iletişime geçmek istiyorsanız...
biraz için, biraz müzik dinleyin...
Evet! Hiç belli olmaz.
Bu benim müziğim. Bu sadece bir demo kaydı.
Teşekkürler, Chico.
- Zaman kaybetmeyin. - Endişelenme.
İşte geldi!
Claire, yüksek platodan St. Étienne'e doğru ilerlerken...
geleceğini düşündü.
Onun bu paradaki payı, Seine'den bir daire almasında yardımcı olabilirdi.
Sakin bir hayat, Eyfel Kulesi manzarası.
Ama bunları gerçekten istiyor muydu?
Mola ver, Claire.
O nerede şimdi?
St. Étienne ve Lyon arasında...
- bir yerde. - Hala uzun bir yol.
- 15 dakika daha? - En az. Hala kuruması lazım.
- Şanslıydın ve kaliteli lastiklerin vardı. - Acele et!
Ne zaman üzerinden geçeceğini bana tekrar söyle, Günther?
- Hayır. - Hava karardıktan sonra olduğundan emin ol, tamam mı?
- Tamam, dikkatli olurum. - Tamam.
- Anton nasıl? - Anton? O iyi.
İyi mi? Gözlerim, bir saniye bekleyebilir misin?
Sam?
- Nasıl yardımcı olabilirim? - Hala orada mısın, neredesin?
Bekle, bir saniye bekle, Günther.
Evet, benim gözlerim.
- Hiçbir şey göremiyorum. - Peki, şimdiden daha iyi.
- Üzgün gözlerin var. - Üzgün bir adam değilim gerçi.
Günther...
Şimdi gideceğim, tamam mı?
Yarın görüşürüz. Anton ve Irina'ya sevgilerimi ilet lütfen. Tamam, güle güle.
Eugene konuşuyor,
ama burada değilim...
Ben de.
Yeni telesekreterimize mesaj bırakmak isterseniz...
bip sesini duyduktan sonra bunu yapmaktan çekinmeyin.
Aptal.
Kendinle konuşmak istemedin mi?
Yardım için sağ ol.
Merhaba Makiko. Nasılsın? Gene seninle mi?
Hayır, sen gittiğinden beri görmedim.
Karşındaki daireden haberin var mı? Sattılar mı?
Hala orada. Claire, sen iyi misin?
Lütfen geri dön. Çok üzgünüm.
Makiko...
- Pardon. Nereye gitti? - Kim?
- Telefondaki herif. - Telefondaki... Ne?
Bir dakika önce burada olan adam. Görmedin mi?
Hayır, kendimle telefonda konuşuyordum.
Sıkıntı yok.
Makiko, gitmem gerekiyor. Seni yarın arayacağım.
Bekle, köpüğü silmem lazım.
- Paris'e kadar duracak mı? - Evet, problem yok.
Ama o köpükle insanların ilgisini çekeceksin.
- Selam. Yine ben. - Selam.
Beni bırakır mısın?
İyi bir fikir olduğunu düşünmüyorum.
Seni arayan bir adam var.
- Evet, biliyorum. - Silahı var.
Geliyor. Gidebilir misin lütfen?
Neyin peşinde?
- Beni öldümek istiyor. - Niye?
Geri ödeyemeyeceğim miktarda bir parayı borç almıştım.
- Ondan mı? - Hayır... Birkaç kabadayıdan.
İnanılmaz. Sadece suçluları cezbediyor gibi gözüküyorum.
Hey, ben suçlu değilim. Hatta seninle ilgilenmiyorum bile.
Tabii. Sen karısı ve çocuğu olan sıradan bir adamsın.
Bu doğru.
Bu yeni bir trendin başlangıcı olmalı.
Haftalardır düzgün bir işi olan biriyle tanışmadım.
- Nerelerdeydin? - Her yerde... Ve döndüm.
- Yorgun musun? - Ben mi? Asla.
Hey, ben sürebilirim. Gerçekten, zevkli olurdu.
Bana karını ve çocuğunu göster.
Hadi ama, en azından bir fotoğraf olmalı.
Tamam, sürebilirsin.
Gözleri sana çekmiş.
Üzgünüm. İyi misin?
- Ön cam gitti. - Bir kaza olmuş olmalı.
Ne oluyor lan?
- Bana yardım etmelisin. - Çok isterdim ama bunu nasıl açıklayabilirim?
- Ne? - Arabayı, hasarı!
- Olay o değil! - Ne o zaman? Çanta mı?
- Ne yapmalıyım? - Bilmiyorum, onlarla konuş. Uzak tut.
Deneyeceğim.
Selam beyler, nasıl gidiyor? İngilizce biliyor musunuz?
Evet, az buçuk. Kaza mı geçirdiniz?
O kadınla evlendik... Dün öğleden sonra...
Harbiden? İyi yolculuklar Bay McPhee.
- Onlara balayında olduğumuzu söyledim. - Ve sana inandılar?
Peki şimdi kiminle evliyim?
- Uyuşturucu satıcısı ya da banka soyguncusu? - Beğendiğini al.
- Müzik açsam sorun olur mu? - Buyur, aç.
Bu güzel.
Kim bunlar?
- Pygmy Children. - Pigme?
Evet, gerçek bu. Kamerun'dan genç pigmeler.
Haftalardır dinliyorum.
Bunun gibi bir şeyi hiç duymadım.
- Annem kaydetti bunu. - Kamerun'da? - Evet.
- Ne iş yaparsın? - Her şeyi, hiçbir şeyi.
Eğer şarkıcıyım dersem, ne yaptığımı sorarsın. Hiçbir şey.
Bütün kasetleri yok ettim. Erkek arkadaşımdan ayrıldım.
En yakın arkadaşımla düzüştü. Ben de İtalya'ya gittim.
Şimdi Paris'e dönüyorum.
Beyaz bir sayfa açıyorsun yani?
- Gibi. - İyi şanslar.
İhtiyacım olan şey. Sen ne iş yaparsın?
Seyahat ederim... Ve görürüm.
Paris'e karadan erişim ticari ulaşımla sınırlıdır.
Özel trafik için lütfen yeraltı tünellerini kullanın.
Masraflar kredi kartınızdan çekilir.
İyi akşamlar.
- Ne kadar süre uyudum? - Um... 500 kilometre boyunca.
Haftalardır bu kadar uzun uyumamıştım.
Rüyamda hamile olduğumu gördüm. Etrafta topallıyordum...
Çok hafif hissettim. Anlamı ne acaba?
Bilmiyorum. Belki hamile kalmak istiyorsundur?
Bu kadar uzağa gidebilirim.
- Eğer Paris'te kalacaksan... - Hayır, kalmıyorum.
Ben Claire.
Claire Tourneur.
Trevor McPhee. Hayatımı kurtardın.
Hayatında iyi şanslar, Trevor.
- Umarım uyumayı öğrenirsin. - Göreceğiz.
Sensin, Claire!
Şimdi de sigara mı içiyorsun?
Ev, gidecek yeriniz kalmadığında gittiğiniz yerdir.
Yani Claire benimle paylaştığı daireye geri döndü.
Bir saatte ya da bir günde gelmesi benim için önemli değildi.
Sadece tanrıya sağ salim döndüğü için teşekkür ettim.
- Sensin. - Rover'ı dağıttım.
Sen iyi misin? Kendine zarar verdin mi?
Hayır, iyiyim.
- Özür dilerim. - Hayır Claire, ben özür dilerim.
- O zamandan beri onu görmedim. - Biliyorum Gene, biliyorum.
Aslında... Sen gittiğinden beri kimseyi görmedim.
Sadece senin için endişelenmiştim.
Değişik...gözüküyor.
Seni boyayla kapatmaya çalıştım. Ama işe yaramadı.
Seni düşünmeyi bırakamadım.
Seni sevdiğim gibi kimseyi sevmedim.
- Buna inanıyor musun? - Evet... İnanıyorum.
Nereye gittin?
Venedik'e.
Luca ile kaldım.
Bir sürü partiye gittim.
Çok ağladım.
Ne kadar güzel koktuğunu unutmuşum.
Çok farklı gözüküyorsun.
Şu anda zenginim.
Tanrım.
Nice'deki soygun hakkında bir şeyler okudun mu?
Bunu yapan adamlar arabana çarptı.
Onlar bir sonraki şehre götürmek zorunda kaldım.
Sonra bana bir banka soyduklarını söylediler ve...
parayı Paris'e götürmemi istediler...
Polisi ara.
Hayır, istemiyorum.
Gene,
bunun %30'u benim.
Hadi ama, Claire. Banka soymuşlar.
Senden çalmakla ilgili herhangi bir sorun yaşamayacaklardır.
Düşündüğün gibi değiller. Aslında, baya iyi adamlar.
Hayır, gerçekten. Onlardan bir tanesi baya iyi bir davulcu.
Ama umutsuzlardı. Sonra "neden olmasın" diye düşündüm.
Makiko'nun karşısındaki daireyi satın alabilirim.
Neden bir daire almaya ihtiyacın var ki?
Sadece kendi yerim olsun istiyorum, o kadar.
Hepsi farklı para birimleri.
Ne kadar ettiğini öğrenmem için bana yardım edersin diye düşünmüştüm.
Ve belki payını verebilirim.
Lan hayır!
Ne oldu?
Otostopçum beni soymuş.
Otostopçun!
Yani, bir borç senedi bırakmış.
Ama baya iyi bir adamdı...
Pek çok iyi adam tanıyor gibisin.
- Ona güvendim. - Elbette, sonra da seni soydu.
Hadi ama, çaldığın paranın çalınmasına üzülemezsin.
Selam Claire. Selam Gene.
Yarın öğleden sonra daireyi görebilmesi için...
emlakçıyı aradım. Lütfen saat ikide benimle orada buluşun.
Şimdi çok yağmur yağıyor. Umarım dışarıda değilsindir.
...0.552'de 7...
...bir dakika, buraya
ara toplamla beraber koyacağım.
Seni sevmeyi seviyorum.
- Bu güzel bir şarkı ismi. - Çok klişe.
Değişir.
Bunlar kim?
Pigmeler.
Bu çok aptalca.
Satamadın bu yüzden fiyatını artırdın.
Ama bu para bu konumda çok makul. Sana diğer mülkleri de gösterebilirim.
Bu istediğim tek daire.
- Manzaranı beğendim. - Ben de severim.
Bu olmamalıydı. Sen şarkı söylüyordun, biz de film izlemeye gittik.
Sana sinirli değilim, Makiko. Hadi ama, sen benim arkadaşımsın.
Ama çok korkunç bir şey yaptım. Telafi etmeliyim.
Aptal olma. Yıl 1999.
Daireyi alabilirim.
Bu fiyata satın alacak kimseyi bulamayacak.
Ona ucuza sattıracağım.
"Çaldığın paranın çalınmasına üzülemezsin."
- Ne? - Hiçbir şey.
Ressamın da ona baskı yapmasını sağlayacağım.
Banka müdürüme gidebilirim. Özel bir ilişkimiz var.
Çıldırmak üzere çünkü artık kimse borç almıyor.
Faiz oranları çok yüksek.
Sana özel bir oran verirdi, 19%. Claire, nereye gidiyorsun?
Söylediğim bir şeyden dolayı mı?
Tamam, sadece ben Berlin'e gidene kadar eve göz kulak ol.
M-A-N-G-E-R sokağı, 26.
Manger sokağı, tamam mı?
Sonra onu takip et. Hayır, seni ilgilendirmez.
Tekrar aranıyor. Bekleyiniz.
- Merhaba. - Selam.
Selam! Kış isim, kaybolan insanlar ise oyundur.
- Senin için birini bulabilir miyim? - Hayır. Belki. Bilmiyorum.
- Sandığından daha az pahalı. - Düşüneceğim.
Berlin'e gidiyorum.
- Bu gece mi? - Bir arkadaşın başı dertte.
Senin Berlin'de arkadaşın yok.
Arkadaşlar seyahat edebilir.
- Seninle geliyorum. - Hayır, Gene. Gelemezsin.
Hemen endişelenmiştim. Claire'in kendine zarar verebileceğini biliyordum.
Eğer bir tehlike varsa, kendini içine direkt atacağını biliyordum.
Eğer incinme şansı olsaydı, izin verirdi.
Kendini neyin içine sokuyordu?
Claire Trevor isimli adamı Berlin'de bulacağından hiç şüphe etmedi.
Benim gibi aklı başında olan herhangi bir insan, ona kendi hayal gücünün izdüşümünü...
takip ettiğini söylerdi. Ama Claire bu tarz mantıklı fikirleri hiçbir zaman dinlemedi.
O dürtüsel ve inatçıydı. Aşık olma fikrine aşıktı.
Endişelendiği tek şey Trevor McPhee'yi bulup bulamayacağı değil...
onu bulduğunda ne yapacağıydı...
Berlin büyük bir şehir. Bu bölgede 10 milyon insan yaşadı.
Artık taksi bile çeviremiyordun. O da bisiklet sürmek zorunda kaldı.
Bütün mühim beyinler zulme uğradı...
Bundan yüz yıl sonra, seni bir posta pulu üzerine koyacaklar.
Bugün tarihte önemli bir gün,
ve sen yüzümüzü gördüğünde, ailen...
seninle beraber olmaktan gurur duyuyor. Çok konuştuğumu biliyorum.
- Anton, bu Edith için, Henry için değil. - Ona geliyorum.
Merhaba sevgili Edith.
- Günaydın. - Günaydın.
Müzik için teşekkürler, ama hala bankaya borcun var.
Payımı hak ettiğimi düşündüm.
Bunu sonra çözeceğiz. Takip ediliyorsun.
- Gerçekten mi? - Ben değil. Sokaktaki siyahi adam.
Göster.
O kim? Burada ne yapıyor?
- Hangi oteldesin? - Adlon.
Bekleyebilir misin? Seninle orada buluşacağım. Yemek yiyeceğiz. Söz veriyorum.
Anton amca, şey yapmam gerekiyor...
- Şimdi sen Sam'in arkadaşısın öyle mi? - Hayır, Trevor'un.
Şunlara bak! Yok olmanın arifesindeyiz ve tek ipledikleri şey...
gülmek, içmek ve alem yapmak.
Bu uydu işinin dünyanın sonu anlamına geldiğinin farkında değiller mi?
Eğer dünyanın sonu geldiyse neden gülmeyelim ki?
- Şu an sana aşık olabilirim. - Sakın!
- O zaman seni rüyalarımda severim. - Ben de seni hatırlarım.
Bir gün, artık hayatta olmayacağım.
Ve o gün geldiğinde, beni şimdiki halimle hatırla.
Tabi ki, Trevor McPhee ortaya çıkmadı.
Claire Paris'e dönebilirdi, ama şimdi bir görevi vardı.
Trevor'u bulmak ve onu korumak. Ve bir tane rehberi vardı.
Bu o.
- Büyüklerden. 85,000 dolar. - Aranıyor mu?
Avusturalya'da yakalanması için etkileyici bir bulma ücreti sunan...
bir Opal madencilik sendikası var.
- Ne yapmış? - Belli ki biraz opal çalmış.
- Benden de para çaldı. - Ne kadar?
Bunu açıklamamayı tercih ederim. Sadece onu bulmak istiyorum.
Normalde senden 4,500 dolar tecrit ücreti alırdım...
ama buradaki insanlardan çok büyük bir ödül alacağım.
ve bana yardım etmekte özgür olduğunu varsayarsak...
Paranı 3000 dolara geri alacağım.
Belki de adamın peşindesindir, paranın değil. Önemi yok, göreceksin.
Asıl endişelendiğim şey, onu bir tetikçi takip ediyor.
O zaman onu hızlı bir şekilde ilk biz yakalasak iyi olur.
Hızlı ve ilk, güzel isimler.
Düzenbaz Trevor Portekiz Lizbon'a uçuyor, görüyor musun?
Paranı geri istiyor musun? Gel, tatlım. Şapkanı al.
Bir sonraki uçuşla arkasındayız.
Oynuyor musun yoksa kalıyor musun?
Para mı aşk mı? Her iki şekilde de kazanacaksın.
Bir şairsiniz, Mr. Winter, ve bunu biliyorsunuz.
Aspirin alabilir miyim? Şiddetli bir baş ağrım var.
Her zaman bir dedektifin sert bir adam olacağını hayal ederdi.
Bir Sam Spade ya da bir Philip Marlowe.
Ama gerçek şu ki, Philip Winter, profesyonel uzmanlığı kayıp çocukları..
bulmakta olan, yufka yürekli biriydi.
Tam olarak ilişkiniz nedir şimdi?
Sevgililer?
Seni hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm. Onu ben de seni tanıdığım kadar tanıyorum.
Hayal kırıklığına uğramadım.
Tam tersi.
Sırada ne var?
Hayır dedim. Hayır, hayır demektir.
Hayır, hayır, hayır...
Bak. Onu yakaladım!
Kredi kartının şirketi sekiz saat boyunca çevrimdışıydı ama şimdi içerideyim.
Alhambra Otel'de.
Napıyoruz şimdi?
Adım adım başaracağız.
Winter, deneyimsizdi.
Trevor'u ağa düşürünce, yakalamaca bitti sandı.
Şişman ve müreffeh hissetti.
Bu yüzden müvekkilinin avıyla özel bir görüşme yapmasına izin vermekten mutluluk duyuyordu.
Bankaları soyan ben değilim, sendin.
İlk olarak sen benden çaldın. Daha sonra beni ektin.
Bugün burada beni bulmak için mi dolaştın?
- Bu üç günde üç ülke eder, bebeğim! - Bana bebeğim deme.
Tesadüfen Fransa'nın güneyinde arabanı tamir ettiriyordun,
amcamın Berlin'deki evinde dolaşıyordun öyle mi?
Hayatını kurtarmaya çalışıyordum.
Tesadüfen Lizbon'da kahvaltı ediyorsun?
Tam bir tesadüf. Hangi ajansla çalışıyorsun?
Seni takip etmeme gerek yok. Dışarıda seni takip eden bir dedektif var.
Ve her neyse, seni bulmak o kadar da zor değildi.
Ne zaman kredi kartını kullansan zil çalıyor.
Komik olan ne?
Senden gerçekten hoşlanıyorum.
Bu yüzden senin ajan olduğunu kafama sokarken zorlanıyorum.
Eğer bir ajan olsaydım, seni bulmak için bir ödül avcısı tutmak zorunda kalmazdım.
- Ödül avcısı? - Evet,
opalleri çaldığın adamlar sana bir ödül koydu.
Kelle avcın biraz yürümemize izin verir miydi?
Parayla olursa, Bay McPhee, her şey mümkün.
Peki ya bu?
Bu olur mu?
Hey, bekle bir dakika! Bekle!
Siktir.
- İnsanlar seni neden kovalıyor? - Çünkü nereye gittiğimi bilmek istiyorlar.
Polisten mi kaçıyorsun?
Onun ülkesinde böyle evlenirler.
- Ne söyledin? - Senin ülkende böyle evlenildiğini söyledim.
Nereli?
Avusturalya. - Evet.
- Avustralyalı? - Evet.
Balayında mısınız?
Bravo!
- Hayır dediğim zaman, hayır demektir. - Çık dışarı. Benim için çalışıyorsun!
Önemsizsiniz. Avusturalya'dakiler bana 85,000 ödeyecekler.
- Ayrıca bana 3.000 borcun var! - Sikeyim seni!
- Bunun başıma bela açacağını biliyordum. - Koltuğun üzerine koy.
- Silahlardan nefret ediyorum. - İndir.
Şimdi buraya gel.
Yavaşça. Yatağın ucuna.
Şimdi çöz beni.
Elin. Buraya koy. Claire, yardım et.
Anahtarı bana ver.
- Hey. - Evet, bir saniye..
Tamam, opalim nerede?
Hayır, Claire. Hayır.
Özür dilerim. İşleri benim için tehlikeli hale getiriyorsun.
Trevor, bekle!
Ona parasını ödeyelim. Param var.
Onu geri koy.
Bunları aşağıda, ait olduğu yerde, çöpte bulacaksın.
Trevor!
Seni piç!
Bana 85.000 dolar kaybettirdin.
Bu masraflarımı karşılar.
Arkanı dön.
Claire, hissettiğini kimseye aklayamayacağını ve...
açıklayamayacağını biliyordu.
Sahip olduğu şey aşk gibiydi. 16 yaşındayken terk ettiği dırdırcı bir acı.
Onu nasıl yönlendirirse yönlendirsin,
görevini takip etmeye kararlıydı, Alternatif neydi ki?
Eski haline geri mi dönecekti? Bu mutlak fikirden nefret etti.
Sorun yok dostum, kendim alırım. Hangi kat dostum?
Altıncı kat, bayım. Asansörü kullanabilirsiniz.
- Hala orada mısın? - Bensiz ayrılamazsın.
"Bensiz ayrılamazsın"! Beni işe alıyorsun, sonra kovuyorsun.
Beni kötüye kullanıyor ve kafamı karıştırıyorsun. Bana bir yıllık kiraya mal oldun.
Seni yanımda götürmeyi nasıl karşılayayım?
Beş parasızım. Seninle çalışıyorum zannetti.
Bu yüzden tüm paramı aldı! Hepsi senin suçun.
Sana Paris'e uçak bileti alamam, ama Moskova'yı önerebilirim.
Ukrayna'daki barda oturacaksın. Onu yakalayacağım ve seni yemeğe çıkaracağım.
- Anlaştık mı? - Anlaştık.
- Selam, Gene. - Merhaba, Claire.
Bil bakalım ne oldu? Paraya ihtiyacım var. 5,000 dolar.
- Moskova'daki Ukrayna Otel'e gönderebilir misin? - Yavaş, Claire.
Çok zamanım yok, Gene. Kartımdaki para bitiyor.
Bil bakalım kim burada?
- Hey, Chico! Raymond nasıl? - Selam, Claire!
- Claire, neredesin? - Moskova'ya giden bir uçaktayım.
O-L-I-V-I... Öyle değil,
Unuttum. R...
İsim Dr. Nora Oliveira.
- Aynı odayı paylaşmayacağım! - İki odayı da ödememi mi bekliyordun?
- Benimkini ödemeni beklerdim. - Farkında mısın...
- Yabancılarla tartışmana gerek yok. - Gene!
Boşta oda yok.
Etrafa bakın. Oda kalmadı. Kongre hepsini aldı.
- Gene, bu... - Winter.
Moskova'da bir tane bile oda kalmadı.
Winter benim ismim. Oyunun ne?
Ne?
O bir dedektif.
Kendine bir koltuk bul. Önerebileceğimiz bu.
Şurada. bir gece için 1,500 ruble.
Gecelik 1,500 ruble mi?
- Al ya da git. - Alıyoruz.
Bu benim takip etme cihazım.
Adamımızın kredi kartı ve pasaportuna odaklı.
- Araba kiraladığı ya da sınırı geçtiği anda... - Çok etkileyici, Mr. Winter.
Bu gece çok fazla sınırı geçmiyor mu?
Doğu bloğu. Sadece konuşuyorsunuz.
Arızalı. Şimdi bu gelişmiş Vietnam çiplerine sahipler.
Ne yapacaksınız?
Yarın yerel bir rehber bulmalıyım.
Trevor McPhee kim şimdi?
Amerikan aksanıyla, Avusturalya'dan uzun boylu, yakışıklı bir yabancı.
Ne yaptı?
Müvekkilime sorsanız daha iyi.
Yapacağım şey tam olarak bu.
- İşbirliğiniz için teşekkürler. - Her zaman.
Uyumadığını biliyorum.
Seni hala seviyorum, ama bu farklı bir aşk. Bu kadar. Bir merdiven gibi.
- Merdiven gibi miyim? - Kırık bir basamağı olan merdiven gibi.
Ve seni her gördüğümde...
basamak kırıldığında, hayatımı kaybettiğimi biliyorum.
Özür dilerim.
Seni affediyorum, ama sana tekrar güvenemem.
Seni anlayabiliyorum, ve sana karşı şefkat hissedebiliyorum.
Ama seni ilgilendirdiği kadarıyla, bitti. Otostopçun,
paranı çalan adam...
Onunla bir ilişkin var mı?
Onu seviyor musun?
Üstesinden geleceğim.
- Demek burası. - Evet.
Doğu bloğu programınız güncel değil.
Para biriktirmeye çalışırsınız, ama ancak size mal olur.
Size güncelleme konusunda iyi bir fiyat vereceğim.
Trevor McPhee, söylediğin bu muydu?
Bu Trevor McPhee. Bu adamı yakalarsan, ödül alamayacaksın.
Bu adam Trevor'un kimliğiyle seyahat ediyor.
- O zaman bu kim? - Bakabilir miyim?
Ben Ayıyım. Ödül Ayısı.. Onları orada bulurum, şurada bulurum. Her yerde bulurum.
Ayı. Gelişmiş ödül kodlaması. Aranıyor.
Arıyorum. Arıyorum.
Bana bir dakika ver. Kimliğini saptıyorum.
Onu buldum!
Adamınız bu.
- Aracılık ücreti: 500,000 dolar. - Vietnam çipleri.
Karşılayamaman çok kötü.
Bu ücretin bu surata ait olduğunu nasıl bilebiliriz?
Bana güvenmen gerekiyor. Bu kadar zor mu?
Ne yapmak istiyorsun?
Sadece paramı geri istiyorum.
Bana bunlardan bir tane kurmanın maliyeti ne olur?
- Gene! - Hayır, hayır.
Evlen onunla. Ama bu adamın arkasından gitme.
Seninle yatmayacak. Onunla yatmak istiyor.
İlişkimizin doğasını anlayabildiğini düşünmüyorum.
Bunun yanında, boyunu aşan bir işe karışıyorsun.
Buradan bir bilgisayar alınca dedektif olacağını mı sandın?
Moskova'dan döndüğünde beş parasız olacaksın.
Arabanı çekecekler, elektriğini kapatacaklar.
Bilgisayarın kapanacak, çöplerin alınmayacak.
Bay Winter, kabul edin! Buna bayıldınız, ama karşılayamıyorsunuz.
Etkili olması için bir detektife ihtiyacın olacak.
Ben Berlin'e geri dönüyorum.
Onu yakaladığında onunla ne yapacağını kendine sorsan iyi edersin.
Bir dakika, Bay Winter.
Opalimi geri istiyorum, lütfen.
Sadece masraflarım. Beş bin dolar.
Bazen Claire, McPhee'nin yüzünü icat ettiğini...
ve ona olabileceğini düşündüğü kişiyi yansıttığını düşünmüş olmalı.
Ama bunu düşündüğünde panikledi ve Moskova'daki kalma süresini...
birden iki, ikiden üç güne; bir otel ve odacıbaşı daha bularak...
uzattı ve çok çalıştı..
- Kazanıyorsun. - Evet. Nihayet!
Halıyı çoktan ödedim.
Seni bir yerde gördüm mü?
Mümkün.
- Her neyse, o kadar parayla ne yapacaksın? - Bir içkiyle başlayabiliriz.
Winter'ın gidişiyle, Claire'in koruyucu meleğiydim.
Hayır, kendimi kandırıyordum. Sadece onu geri istedim.
Bu yüzden ona kibardım. Hoşlandığı kişiden yorulmasını bekledim.
Bulmasını asla istemediğim adamı bulmak istiyormuşum gibi ona yardım ettim.
Maalesef Ödül Ayısı onu hemen buldu.
Ama en azından rakibimin kötü biri olduğunu kanıtlayabilmiştim.
Onun adı Sam Farber'dı, Trevor McPhee değil.
Sanayi casusluğu için ABD hükümeti tarafından aranıyordu.
Seni daha önce bir yerde gördüm. Fransa'nın güneyinde.
Sam Farber'ın kız arkadaşıydın değil mi?
Trevor'u mu kast ettin?
McPhee! Bir de o.
Ona Palo Alto'daki Sunset Lab ile yaptığı hizmet anlaşmasını...
ihlal ettiğini söyle.
Kamera onların zamanında...
- hükümet fonlarıyla gerçekleştirildi. - Siz bilim adamı mısınız?
Beni soydu ve bana ihanet etti. Bütün paramı aldı ve ben onun kız arkadaşı değilim!
Ama bana nerede olduğunu söyleyeceksin değil mi?
Eğer nerede olduğunu bilseydim burada değil onunla olurdum.
Sevişiyor olurduk.
Neden bunu söyledim?
Sana pentosin fosfat verdim. Gerçeği söyleten bir ilaç.
Sorun yok. Sana beş uyku hapı verdim.
Seni kaltak.
- O gerçekten suçlu mu? - Garson...
- Kahve. - Ne yani, ben de suçluyum.
Nice Havaalanı'ndaki soyguna karıştım.
Raymond'u aldılar, ama Chico iyi durumda.
Asıl endişelendiğim şey polisler Gene'in adresini alacak.
O masum ve ben gerçekten sarışınım!
Saçmalamayı kes.
Uyuma. Trevor'un ne yaptığını öğrenmek istiyorum.
Sana çoktan söyledim...
Bende bu kadar iyi işe yaramamışlardı...
Sanırım o bir ajan. Artık casusları olduğunu düşünmemiştim.
Yani, Moskova'dayız ve 1999 yılı.
Aslında ben bir turist değilim, hırsızım.
Paramı çalan adamı korumak için bunları çaldım.
Parayı bankadan çalan adamlardan…
çaldım.
Beni takip mi ediyorsun? 626a
Biliyorsun tekrar beraber olamayız, biliyorsun bebeğimiz şu anda doğamaz.
Bu bizden bile daha üzücü.
Bu hiçbir zaman akmayacak bir nehir gibi, ya da yaşanmayacak bir gün…
Neden bu kadar iyi olmaya devam ediyorsun?
Neden bu kadar tatlı ve kibarsın? Beni cezalandırmak için mi yapıyorsun?
Aranıyor....
Arıyorum....
Bana bir dakika ver..
Onu buldum!!
Sibirya trenine biniyor. Farber, bu gece 23.10’da Moskova’dan ayrılan...
ve Pekin’e giden tren için bir koltuk ayırttı. Muhasebe çok karmaşıklaşıyor.
Şimdi güle güle diyeceğim.
Her neyse, benim için de yüz yüze olması gerçekten acı verici olurdu.
Seni hala seviyorum, kırık merdiven.
SENİ HALA SEVİYORUM KIRIK MERDİVEN
Pardon.
Afedersin.
Pardon.
Trevor!
Üç güne kadar başka bir tren yoktu..
Tabi ki Claire, bekleyemedi..
10 dakika içinde, Pekin’in güneydoğusuna giden bir motorsikletin arkasındaydı.
Eğer kuzeybatıya gitseydi, Trevor’u bulabilirdi..
Sam’in beni Sibirya’da nasıl Bulduğu inanılmaz, anne.
Keşke beni bu kadar çirkin bir yerde görmeseydin,
ama korkarım ki dünya böyle görünüyor.
Keşke Sam beni Lizbon’da, çocuklarla evde bulabilseydi..
Bunun yerine, Claire benim için Çin’den yolculuğunun bir kısmını kaydetti.
4 gün sonra, bana video fakslamak...
için bir servet harcadı.
- Adın nedir? - Hayır, sen!
- Sen... - Sen!
Charlie Yu.
Claire. Claire. Claire Tourneur.
- Claire Tourneur. Tamam! - Güzel.
Şimdi,
Gene. Çince öğreniyorum. Şimdiden "ni hao" diyebiliyorum.
"ni hao" nasılsın anlamına geliyor.
Evet, Gene. Bu benim ev videomdu.
Şimdi Pekin'de, Tiananmen Otel'deyim, oda numarası 1407.
Lütfen biner binmez beni ara. Umarım aranmayı bekliyorsundur.
Selam, Claire. Benim. Şimdi içeri girdim. Mesajını aldım ve...
- Buzdolabından başka bir şeye ihtiyacın var sanırım? - Herhangi bir şeye ihtiyacım yok.
- Gene, kayboldum. - Yani çıkmaza girdin, doğru mu?
- İzini kaybettim. - Eğer onu Pekin'de arıyorsan, şaşırmadım.
- Nereye bakmam gerekiyor o zaman? Tanrım, hiç pes etmezsin değil mi?
Neden her şeyi unutup eve gelmiyorsun?
Bana bak, Gene. Ben Claire'im. Ne bekliyorsun?
Doğru...
- Çocuk tiyatrosunu hatırlıyor musun? - O Tokyo'da mı?
Evet. Salı akşamı orada buluşuruz.
World News Network son değişiklikleri size aktarıyor. Amerika'nın dolaşan nükleer...
uyduyu vurma planına yönelik protesto, dün gece ABD'nin Berlin'deki
Birleşmiş milletler büyükelçisinin suikastiyle kızıştı.
Büyükelçinin hayatının son korkunç dakikaları...
katilin kendisi tarafından kaydedilen bu kasetten yakalandı.
Eğer ABD uyduyu vurursa, zincirleme bir reaksiyona sebep olabilir. Tüm dünya...
patlayabilir. Ölümümüz bir sinyal, son bir uyarı olsun. Uyduyu bırakın!
Mevta olmak için acelem yok, ama...
hayatlarımızı feda edeceğim çünkü tüm gezegenin kaderi Amerikalıların...
yaptıklarına bağlı. Güle güle!
World News Network, Berlin'den Nomi Morris.
Asla gelmeyeceğini düşündüm. O nerede?
"Seni gördüğüme sevindim.", "Güzel takım." demeye ne dersin?
Takımından nefret ettim ama seni görmek güzel.
Tokyo'ya ilk geldiğimiz zamanı hatırlıyor musun?
94 yılının yazıydı.
- İlk yazımız. - Baya eski.
Rolling Stones'un son konserine gitmiştik.
Tabii son konserleri değildi, değil mi?
McPhee-san ya da Farber-san denilen o yabancı otelde mi kalıyor?
- Farber-san? - Evet, Farber-san.
Evet, 7151'de.
7. kat diyor. Yazabilir misin lütfen?
Hanımefendi, o erkekler için!
Hanımefendi!
- Bu yoldan. - Sağ ol!
- Hanımefendi bekleyin! - Bir yabancı?
Burada yabancı bir kadın var! Yabancı bir kadın!
Bayan, hata yapmadığınızdan emin misiniz? Burası sadece erkekler içindir!
- Burası kadınlar için bir yer değil! - Sadece erkekler için! Kadınlara yasak!
Hey, güzelim!
Yardıma ihtiyacım var.
- Winter! Hayır! - Kaç!
Kaç!
Hala dedektiflik mi oynuyorsun yoksa komi misin?
Claire nerede?
Bir adamın onu kovaladığını gördüm, ama bu yeni bir şey değil.
- Taşak mı geçiyorsun? - Taşak geçmek taşak geçilmekten iyidir.
Arkadaşın Krassikova bizi en yüksek teklif verene sattı.
CIA, KGB, Yakuza, ödül avcıları. Bu anlaşmada kimin olduğunu kim bilebilir ki.
İşte burası bilgisayar programcılığının bitip gerçek dedektifliğin başladığı yer.
- Çok zamanımız yok. - Biz derken? Benimle çalışmak istediğini mi ima ediyorsun?
Çalışmak?
Kesinlikle hayır. Güle güle.
Kim olduğumu biliyor musun?
- Sen Lizbon'daki melek değil miydin? - Yeniden o meleğim.
Beni buradan çıkarır mısın, lütfen.
Gene, özür dilerim.
Güvendesin...
- Çantalarıma ihtiyacım var. - Ne için?
Claire, bunu sevmedim.
Hem de hiç.
Benimle daha iyi olacağını biliyorsun.
Onu tanımıyorsun.
Değil mi?
Şimdi bana ihtiyacı var.
O zaman bunlara da ihtiyacın olacak.
Sağ ol.
Bu yardımcı olur. Daha havalı.
Kimsenin onları takip etmediğinden emin olana kadar bütün gece...
hareket etmeye devam ettiler.
Nihayet, kendilerini Tokyo'dan ayrılan bir trende buldular.
Varış yerini bilmiyorlardı.
Claire, Shinjuku'daki bir istasyondan, okuyamadığı bir sembolü işaret ederek...
bir bilet satın almıştı.
- Nereye gidiyoruz? - Bilmiyorum.
Claire'in tek bildiği, sonunda amacını bulduğuydu.
Sevdiği adam neredeyse kördü, ve ona ihtiyacı vardı.
1999 yılının Kasım sabahının erken saatlerinde, Claire'in izini kaybettim.
Kendime Claire'in hayatımdan belki de kalıcı olarak çıktığını...
söyleyerek Tokyo'da gün doğana kadar saatlerce dolaşıyordum,
Onu takip etmeye hakkım yoktu.
Sonra ben, takip edildiğimi fark ettim.
Hadi ama, pes etme. Onu bulacağız.
- "Biz"? - Sen ve ben.
Tamam, ben.
Biraz çay ister misin?
Bak... İstesem bile sana ödeme yapmaya gücüm yetmez. Özür dilerim.
Araba sürebilirsin. Bana ödeme yapmana gerek yok.
Nereye araba süreceğiz ki?
Opallerin geldiği yere.
Orası neresi?
Coober Pedy, güney Avusturalya. Dünyadaki opallerin %95'i buradan gelir.
Çantalarını alacak mısın?
Ziyaretinizin tadını çıkarın.
- Yorgun görünüyorlar. - Uzağa seyahat etmiş olmalılar.
Evet.
Claire ve Trevor, Hakon kasabasına gelip bir ryokan,
yani geleneksel bir han buldular.
Bütün gece ve ertesi günü uyudular.
Bilmeleri mümkün değildi, ama şans eseri doğru yere gelmişlerdi.
Hanın sahibi Bay Mori'ydi.
Bitki bahçesine büyük bir tutkusu olan adam.
Bitkiler.
Kompres olarak gözlerine koyun.
Çok teşekkürler.
Açıklayacağım.
Her gece bir tane.
Anlıyorum. Çok teşekkür ederim.
Otlar, Bay Mori'nin verdiği tek hediye değildi.
Claire'e dağ, ağaç ve çiçek evrenlerini gösterdi.
Ona bir keresinde: "Tek bir şey öğrendim,"
"kalbin gördüğünü gözler göremez" dedi.
Claire ilk defa bir şeyi başarmış gibi hissetti.
Sonunda bir işe yarıyordu.
Senin hakkında çok şey biliyorum.
Kamerayı da...
Onu çaldığını biliyorum.
Benim gerçek ismim Samuel Farber.
Doktor Henry Farber'ın oğluyum.
O kamerayı... O icat etti.
ABD onu istedi...
ama o nasıl kullanacakları konusunda onlara güvenemedi.
Bizden çalmaya çalışıyorlar.
O kamera...
körlerin görebileceği...
fotoğraflar çekiyor.
Benim annem kör.
Onun görmesi için...
fotoğraflar topluyorum.
Tek istediğim annemin görebilmesi ve...
babamın onu sevdiğimi bilmesi.
Bunu bana daha önceden söyleyebilirdin.
Seni seviyorum.
- Daha önce hiç San Fransisco'da bulundun mu? - Gittiğimiz yer orası mı?
Kardeşim Elsa'yı kaydetmem lazım.
Orada birkaç kez bulundum. Seni favori mekanıma götüreceğim. Tosca's.
Sıcak çikolatayla Brendi servis ediyorlar.
- Tehlikeli duruyor. - Yaşadığın şeyler kadar tehlikeli olamaz.
Yaşadığımız şeyler.
Gösterge yeşil olmadı mı?
Yeşiller ama sürekli kırmızı yanıyor.
Gözlerin bilgisayarı takip etsin.
Gösterge yeşil olacak. Tekrar başlat.
Annen benim gördüğüm şeyleri görebilecek mi, Trevor?
- Sam. - Sam.
Kameralar gördüklerini kaydeder,
fakat aynı zamanda da beyninin gördüklerine nasıl...
tepki verdiğini de kayda alır.
Görmenin biyokimyasal vakasını kaydeder.
Ne kadar konsantre olursan,
bilgisayar görme deneyimini net bir şekilde okur ve iletir.
Aşırı acıtıyor. Gözlerim çoktan alev aldı.
Neredeyse kör olmana şaşırmamalı.
Kırmızı olanı beğendin mi? İnanmıyorum. İkiniz de katılıyor musunuz?
- Cam silecekleri çalışıyor mu? - Ön cam...
Çalışıyor musun, dostum, ha?
Peki, bana plastik bir şeyler gösterin ve hepimiz eve gidelim.
Hayır, plastik bir şeyler olmayacak. Nakitimiz var.
- Hey, götveren olma, tamam mı? - Ona götveren deme.
Ona istediğim her şeyi derim, hanımefendi.
Hayır, demeyeceksin. Bu arabayı istiyoruz ve nakit ödeyeceğiz.
Kimse nakit istemiyor. Kim nakit ister ki? Bernie nakit istemiyor!
- Yani ben nakit ödemek istiyorum. - Hey, eğer nakit ödersen beni tehlikeye atarsın.
Hayır! Beni riske atıyorsun. Bana nakit verirsin, sonra biri arkama bıçak dayar.
Beni keserler! Kan kaybederim!
Bence abartıyorsun.
Abarttığımı mı düşünüyorsun gerçekten?
Evet, tamam. İyi. Bu nasıl! Hadi, götveren!
Hadi, beni zengin et. Parayı Bernie'ye ver.
Oynamak mı istiyorsun?
Buraya gel seni çılgın amcık!
Hepsini alacağım. Burada ne var?
Mekanımdan çıkın, götverenler!
Hadi, karakoldaki arkadaşlarımı aramadan önce çıkın! İkiniz birbirinizi hak ediyorsunuz, bunu biliyorsunuz.
Siktirin gidin buradan! Git kendine kredi kartı al götveren!
- Güzel, şimdi evime mi geleceksin? - Elsa, evine gelemeyiz.
Hala gözetim altında olabilirsin ve risk alamam.
Sana ne kadar bu sırlardan, bilimlerden ve "dünyaya karşı biz" saçmalıklarından sıkıldığımı anlatamam.
Üç yıldır rahatsız edilmemiştim.
Tekrar başlamasını istemiyorum.
Annem için yapmalısın! Sadece son bir kez.
Son kaydeden sen olacaksın. Eğer yapmazsan seni asla göremez.
Güvenli bir yer bulacağım. Seni arayacağım. Bunu numara güvenli mi?
Sam, bu muhasebenin hattı.
Sana geri döneceğim.
Tekrar Chico'yu deneyeceğim.
Pentagon'a göre uzayda bir nükleer patlama olması zararsız...
olurmuş. Ama bu doğru mu?
Aslında, birçok uzman böyle bir patlamanın zaten konuşlandırılmış...
olan savunma uyduları arasında bir zincirleme reaksiyon oluşturacağını tahmin ediyor.
Sadece gökyüzündeki parıltıyı izleyin. BM'den Jim Haygood.
Claire! İnanılmaz, bu kartların içindeydi.
Nereden arıyorsun? San Francisco?
Nasıl biliyorsun bunu?
Bir falcı bana bu sabah her şeyi söyledi.
O zaman bana biraz para ödünç vereceğini de biliyorsundur.
Bana daha inanılmaz şeyler söyledi.
Chico, dümdüz fakirim. Boka battım.
Vücudumu değil, ganimetimi istiyorsun!
Burada "sponsor" diyor mu?
Bana adresini ver.
Mission Bell Motel.
O buraya geliyor.
- Bu korkunç. Çok kötü hissediyorum. - Neden?
Sponsorum olmak istiyor.
Falcısı ona; benim onu "Popların Zirvesi" olmaya yönlendiren kişi olacağımı söylemiş.
"Popların Zirvesi"
Bu komik değil.
Hamburger almak için yeterli paramız yok.
Ne?
Hey, bir siktirip gitsene!
Bak, bu sensin!
Sen! Kalk! Kalk!
Ne aldın?, bahsetmek ister misin, bayan Amerika?
- Hiçbir şeyim yok. Buradan değilim. - Biliyorum, boklar ülkesinden geliyorsun.
Sende bir şey var ve onu istiyorum. Kıpırdama! Herkes eğilsin!
Claire?
Hadi. Hızlı!
Sam, Claire'in bahsettiği Tosca's'ı,
sıcak çikolata ve brandi servis eden mekanı hatırladı.
Üç gün üç gece, Claire'i bekleyerek
bu içecekle beslendi...
Claire'in çalıntı parayı taşımak için kullandığı çantayı güney Fransa'dan...
Paris'e kada hala taşımıştı. Üzerinde hala izleyici takılıydı.
Chico bulmakta zorluk çekmedi.
- Nerelerdeydin? - Sorma.
Hiç sorma.
Chico! Kurtarıcımız!
Her zaman Amerika'ya gelmek istemişimdir!
Görkemli. Harika, bam bing! Plastik America!
Bizi nasıl buldun?
Bir araba ödünç alıp bütün mekanları denedim.
Hayır, faydası yok.
Odaklanamıyorum bile.
Özür dilerim Elsa.
Devam et, Elsa.
Çok rahatladım.
Size çok kızgındım millet. Öldünüz sandım.
Sonunda buna alışıyordum.
Bu çok garip. Sonunda oluyor.
Eskiden Henry'nin sana her zaman söylediği gibi görüşünü geri...
vereceği bir rüya görürdüm.
Sonra sen... yüzümü görürdün... Bir şey olurdu ve...
"Hayır, bu benim kızım değil." derdin.
Sonra ben "Ama benim! Benim!" derdim.
Beni göreceğine çok sevindim.
Keşke sana daha iyi gözükebilseydim.
Beş yıl önce iyi gözükürdüm.
İnanılmaz.
Suratıma bak.
Annem suratımı görecek.
Heidi,
buraya gel.
- Bu Heidi. - Ben beş yaşındayım.
O doğmadan önce kaçtın. Ağzını senden almış anne.
İnanılmaz.
İki gün önce Marsilya'da sıkılmıştım,
ve şimdi Avusturalya'ya gidiyoruz.
- Hey, adın ne? - Luther.
- Nasıl araba sürüleceğini biliyor musun? - Evet biliyorum.
Anahtar burada. Normal, otomatik.
- Görebiliyorum. - Bu senin günün!
Bu benim arabam mı?
- Çalışıyor mu? - Evet, çalışıyor!
Avusturalya, işte geldik! Körler görecek! Topallar yürüyecek!
Yürü, güzel adam!
Sağ ol.
Bu şey nasıl sürülür biliyor musun?
Şu arabaya bak. Adam bana bir araba verdi.
İyi eğlenceler, Luther!
Elimden geleni yapacağım! Umarım benzini vardır.
Chico'nun parası, onları Sidney'den ayrılmak üzere olan Koreli bir yük...
gemisine fark edilmeden soktu, ve Amerika'dan uzaklaştırdı.
Bu yolculuk üç hafta sürdü.
Sessiz bir yolculuk, bir tür balayıydı.
Claire'in nereye gittikleri hakkında hala bir fikri yoktu.
Sam ona söylemedi.
Chico için fazla sessiz bir yolculuktu. Bu yüzden bir arkadaşı aradı.
- Chico. - Selam, Raymond!
- Merhaba? - Seni gördüğüm için mutluyum.
Yani? Söyle.
San Fransisco'dan Sidney'e giden bir Kore gemisindeyim.
Yapacak daha kolay bir şey yok muydu?
- Uzun bir yolculuk, biraz sıkıcı. - Napıyorsun o zaman?
Tayfayla kart oynadım.
- Kazandın mı? - Fazla iyiler, her zaman kazanamıyorum.
- Bu arama senin tarafından karşılanacak. - Sorun yok.
Sorun yok mu? Hastanedeyim ben.
Raymond.
Neden beni aradın? Bana ne söylemek istiyorsun?
Eğer saçma şeyler söyleyeceksen kapatacağım!
Raymond, çok gerginsin!
Manyeto değil. Komple enjektörler değil. Bujiler değil.
- Bir yakıt pompası olmalı. - Evet, olması lazım.
- 7/16lık var mı? - Bu o.
Selam, Claire. Bil bakalım ne oldu? Daireyi sana orijinal fiyatına satması için...
bir emlakçı buldum.
Yani, istersen senin. Ama Cuma'ya kadar bana haber vermelisin.
Makiko, her şey çok önce olmuş gibi görünüyor.
Çok şey değişti. Şimdi Avusturalya'dayım. Bak!
Artık bir daire almak istemiyor musun, Claire?
Hayır, geri dönüp dönmeyeceğimi bile bilmiyorum.
Ama nereye gidersem gideyim, her zaman kalbimde olacaksın.
Arıyorum. Bana bir dakika ver.
Onu buldum!
Claire Tourneur, Coober Pedy, Avusturalya'daki kamuya açık bir...
telefondan arama yapıyor. - İnanamıyorum!
Benimkini de mi istiyorsun?
Coober Pedy'de! Daha şimdi bir arama yaptı.
Winter,sen gerçekten bir dahisin.
Bir burnum var ve nereye sokabileceğimi biliyorum.
Burnun sana ne söylüyor? Nereye gideceğiz? Claire'i nasıl bulacağız?
Burası küçük, sakin bir kasaba. Etrafta süreriz. Onu bulmak zorundayız.
Gitmiş.
Çok kirli.
BM tam bir kargaşa içindeyken,
ABD uyduyu vurmakla tehdit etti.
Uluslararası tepki, böyle bir eylemin öngörülemeyen...
sonuçlarından dolayı dehşete düştü.
David, ne yapsan nafile. Halkalar yontulmuş.
Adam'ı görmeye gideceğim. Belki başka pompası vardır.
Trevor?
Adın ne?
Gerçek adı Farber.
Sam Farber sanırım.
Trevor McPhee mitine son vermek istedim.
Doğrudan bir sonuç olarak, çanlar her yerde çalmaya başladı.
Moskova kadar uzak, yerel otel kadar yakın.
- Sam Farber. - O kim?
Sonra görüşürüz.
Bu adam, Burt, Trevor'u bulmak için bazı Opal madencileri tarafından işe...
alınabilecek kadar yetkindi.
Ama Sam Farber arayışında para kazanmak, anlaması çok güçtü.
Başka bir hikaye daha alalım bakalım.
Halka açık bir yerde rahatsızlık yaratıyorlar.
Coober Pedy'de bu garip bir şey mi? Onları hapse atmak için hiçbir sebep yok!
O ünlü bir yazar, Eugene Fitzpatrick. Fransız bir yazar. - Özür dilerim.
Elbette kamerayı gördüm. Hatta kendim bile çalıştırdım. San Fransisco'da biraz kayıt yaptım.
- Şimdi nerede? - Nerede? Nerede?
Güzel soru.
Onun ana aracı gerçeklik serumuydu. Her zaman aradığı gerçeği...
seviyordu.
- Kamera nerede? - Hayır! İngilizce. İngilizce konuş!
Tam önündeki çantanın içinde.
Kes şunu!
Sam Farber şimdi nerede?
En azından birimiz olmayı hak ettiği yerde.
Yanılıyorsun!
Eğer biraz daha yanılsaydın, koltuk altlarından büyüyen kulakların olurdu.
Ne ajanım ne de mücevher hırsızı.
- Nesin o zaman? - Bilmiyor musun?
Beni dünya etrafında takip ettin ve kim olduğumu bilmiyor musun?
Eğer onu incitirsen... seni öldürürüm.
Chico, sensiz ne yapardım bilmiyorum!
Sen garip bir koruyucu meleksin. Başta bir domuz olduğunu düşündüm.
İlk bir kaza geçirirsin, sonra sarhoş olursun.
- Konuşmayı bırakamıyorum. - Sağlam olmalı.
- Duramıyorum! - Bana da biraz verecek misin?
Berbat.
Sam çantasıyla ilgillenmemi isterdi, tamam mı?
Binmek ister misiniz?
Biz iyiyiz. O biraz uyku hapı aldı.
Claire.
İyi misin? Sana zarar verdi mi?
Chico... tam zamanında.
Çanta? Çantayı gizledin mi?
Çantayı David aldı.
Sorun yok. O iyi. Biraz uyku hapı aldı.
Bacağına ne yaptın?
Claire, beni duyabiliyor musun?
Sensin...
kırık merdiven.
Hey, Sam.
Sadece nereye gittiğini söyle. Orada olmak istiyorum.
Hayır. Hayır. Yapamam.
Özür dilerim ama yapamam.
Onu seviyor musun?
Evet, seviyorum.
Umarım o da seni seviyordur.
Bana yardım edebilir misin?
Elbette, ben tamirciyim.
Çantan nerede?
Çantam ayrı bir şekilde seyahat ediyor.
Görüşürüz!
Sağ ol, dostum.
- Sağ ol, ne? - Sağ ol dostum.
Sağ ol yakışıklı.
İz sürücüm onu buldu. Hadi gidelim!
Çok iyi Chico, gidelim.
Dur, güle güle demedim!
Birkaç saate annem ve babamla tanışacaksın.
Annemle Fransızca konuşabilirsin.
Yaptılar.
Uyduyu vurdular!
- Bilgisayarım bozuldu. - Benimki de.
Tüm elektromanyetik devreler, nükleer bir patlama ile silindi.
Bilgisayar bellekleri de. Buna EM efekti deniyor.
Dünyanın sonu.
Piçler!
Hayatımın iki yılı. Silindi gitti!
Kim senin işini takar? Sence Goethe'ye ne olacak? Bunu bir düşün!
Goethe. Sonsuza kadar gitti.
Goethe? Goethe hakkında ne sikim biliyorsun?
Sen benim hakkımda ne biliyorsun? Delikteki bir güvercin olduğumu mu düşünüyorsun?
Bu dünyanın sonu.
Hayır?
Emniyet kemerini sıkı bağla. Aşağı inmek zorundayız.
Bu da sonuncusu.
Geçtikleri ülke, 90'ların korkunç kuraklıklarında,
yıllar önce terk edilmişti.
Korkularını doğrulayacak ya da inkar edecek kimse yoktu,
ama tüm görüngüler, durdurulanlar, uçağın motorunun ve tüm elektrik devrelerinin...
başarısızlığı tek bir şeyle tutarlıydı:
nükleer bir patlama.
Tek bir istikametle devam ettiler: ev.
Evin hala orada olduğuna,
Sam'in annesi ve babasının hala hayatta olduğuna inanarak devam etiler.
El kranklı, dizel bir aracın görünüşü, bir nükleer patlamanın...
kanıtlarıyla çelişmedi; ancak,
en azından dünyada tek kalan insanlar olmadıklarını biliyorlardı.
Aslına bakarsanız, günü kurtaran şey, el kranklı arabanın motoruydu.
Bu David!
- Evet, ve Buzzer. - Selam, Claire! Sam!
Çık dışarı!
İyi şanslar, Gabriel.
- Bu nükleer uyduydu. - Biliyoruz.
- Hey, Claire! - Chico! Gene!
Nasıl gidiyor, kardeş?
- Nasılsın, Sam? - Kamera iyi durumda mı?
Evet.
Tanrım, seni gördüğüme çok sevindim.
Tanrıya şükür yaşıyorsunuz.
Hey Bay Winter. Çok fazla kayıp insan, değil mi?
Özür dilerim, Sam. Gitmeliyiz dostum. Her an radyoaktif patlama olabilir.
Radyasyon araması yapıldı mı?
Elektrikli hiçbir şey çalışmıyor. Bu döndürme kolu olmasa hiçbir yere gidemezdik.
Boktan, tehlikeli zamanlar dostum.
Ne söylüyor?
Ülkesinin şarkısını söylüyor.
Ülke onların incili gibi.
Bu ağaç Yunus peygamber,
bu kaya da o yunus gibi. Her şey hikayenin bir parçası.
O, ülkenin bu kısmının...
koruyucusu.
Eğer onu anlatarak...
hayatta tutamazsa...
toprağı da ölür,
kendisi de.
Tam o sırada, dünyanın asıl sonunu getirebilecek ölümcül rüzgarlardan...
kaçtığımızda,
romanımın kaybının beni kurtardığını fark ettim.
Yeniden yazmam için beni serbest bıraktı.
Yaptığım gibi geçmişte yaşamayarak, geleceğe bakacaktım.
Bu yüzden her şeye yeniden başladım ve yeni bir başlangıç yazdım:
1999, Hint nükleer uydusunun kontrolden çıktığı yıldı.
Kimse nereye iniş yapacağını bilmiyordu.
Ozon tabakasının üzerinde..."
Buraya gelen bir araba var Maisie!
- Bacaklarına ne oldu? - Hiçbir şey, anne.
Claire ile tanışmak istiyorum.
Claire Tourneur.
Annem. Edith Mbtjana.
Bu onun kardeşi, Maisie Mbtjana.
- Günaydın. - Selam.
Seninle tanıştığım için çok mutluyum.
Korkunç şeyler oldu.
Ama bazen en iyi şeyler en kötü anlarda olur.
İkiniz orada ne yapıyorsunuz? Burada olmamalısınız.
Son üç gündür ona söylediğim şey de bu. Ama bir sezgisi vardı.
Sezgilerimi bilirsin.
Hadi gidelim buradan!
Burada ne kadar durursak o kadar tehlikeli olacak.
Merkezdeki yolun daha güvenli olması lazım!
Maggie, Linda. Evde olmak güzel.
Sam, Claire arkada mı?
Burayı seveceksin dostum. Gerçekten arkadaş canlısı insanlar.
- Sen iyi misin, Edith? - Herhangi bir gösterge var mı?
Hayır, daha değil. Ne kadar uzaktasın?
- 402 kilometre. - Temizsin.
Anne...
Radyasyon vakalarını okumak istemezsiniz.
Bir süredir okuyordum. Bana neredeyse kabus gördürttüler.
- Temizsin teyzeciğim. - Sağ ol.
Bu bizim doktorumuz, Lydia.
- Lydia, bu Claire. - Selam, Claire.
Hepiniz temizsiniz.
Bay Fitzpatrick...
Bana yardımcı olabilir misiniz, lütfen?
Dizel her zaman iyidir.
Güzel bir çantan var dostum.
O oldukça gösterişli bir karakter.
- Güzel... - Diğer çanta?
- Nerelisiniz bu arada? - İrlanda.
Berlin.
Eminim buraya ulaşmak için çok yol geldiniz. Doktorla iyi geçinmek lazım.
Farber. Biraz garip biri ama sanırım buralarda böyle insan çok.
- İzin ver çantaları taşımana yardım edeyim dostum. - Sorun yok.
YENİ GELEN KİŞİLER RADYASYON SEVİYELERİNİ KONTROL EDİN. GÖSTERGE DEĞERİ ARTARSA DR. LYDIA MADUMUCHI'YE BİLDİRİN.
Acele et, Sam. Ben Claire ile kalacağım.
Nükleer uydu. Uçağı kırdı.
- Bacağını mı acıttın çocuk? - Kötü değil. Yürüyebiliyorum.
Arkada solda, gri metalik bir kapı göreceksin.
O, Henry'nin laboratuvarına giriş kapısı.
Farber!
Buralarda bir yerde tatlı bir kız olduğunu biliyordum!
Bu Claire Tourneur.
Seninle tanışmak bir zevk, Claire.
Bizi beklettiğin için seni tamamen affediyorum.
İşte... Beklediğin şey.
Sonunda!
Bu inanılmaz. Kültür merkezindeki bilgisayarların hepsi bu Hint aptallığı...
yüzünden silindi. 35 dil, silindi gitti!
Ama dijital kasetlerimize dokunulmamış, sağ ol tanrım.
Seni görmek güzel, baba.
Sam. Özür dilerim. Kendi babama dönüştüm.
Gördüğün gibi, yaşlandığında böyle olur.
Bizim için çok şey yaptın, Sam.
Kıymetini bilmediğimizi düşünüyorsun ama öyle değil.
Git biraz dinlen. İkinci sahne bekleyebilir.
Hayır, şimdi yapalım!
Sammy, yaralanmışsın.
- Sam, belki de zorlamamalısın. - Hayır, hadi yapalım.
Eğer kendisini güçlü hissederse, bunu da gayet yapabilir. Bana birkaç dakika ver.
Farber, bunu ona yapma.
Bu. Abim, Anton.
- Ne oldu? - O her zaman böyleydi.
- Her zaman unuturum. Her zaman kötü davranırım. - Onun için neler yaptığını bilmiyor mu?
- Muhtemelen hayır. - O zaman biri ona söylemeli.
Bütün aile çok şey yaşadı.
Ama seni anlayan sadece benim.
Peki o zaman. Bu insanlar ile ne yapacağız?
Burada kalamazsın.
- Sana kalacak bir yer bulmamız lazım. - Çok, çok güzel.
Babam saklanınca, labaratuvar bu mağaranın içine inşa edildi.
Sadece Mbantua insanları bunu biliyor.
Onlar olmadan bunların hiçbiri olmazdı.
Babam buraya genç bir göz doktoru olarak, 40 yıl önce gelmiş.
Pardon. Sorun olmazsa daktiloyu alabilir miyim?
Elbette. Çocuklar zaten sadece onunla oynuyor. Haydi.
Yazarın dönüşü.
Mükemmel!
Bu seni korkutabilir.
- Karl. - Sam.
Bu, bilgisayar dehamız.
Kaliforniya'daki Sunset Enstitüsü'nden ayrılıp babamla buraya ilk gelenlerden.
Babanın tüm dosyalarını enstitünün bilgisayarından aktardı ve sildi.
Şükran günü, hafta sonu. 1995.
Üç gün üç gece sürdü.
O bir dahi. Buraya geldiklerinde 2000 gigabayt bellek ve gözlüklerinden başka bir şeyleri yoktu.
Bu yerin sıfırdan başlaması dört yıl sürdü.
O zaman bir gün daha bekleyelim.
- Sam, ikimiz de çok yorulduk. - Hayır. Lydia burada çalışıyor.
Tıbbi tarafa göz kulak oluyor. Peter!
Peter babamın deri kardeşi. O benim aborjin babam.
Bizimle beraber olman güzel, Claire.
Ned, Claire. Claire, Ned.
Video, elektronik. Ne varsa Ned'e sor.
Ronda, biyokimyacı. Deney süresince beyin dalgalarını denetler.
Hazır mısın?
- Bu ne anlama geliyor? - Bu programı daha önce görmedin mi?
- Hayır. - Şimdi bunun üzerinde çalışıyoruz.
- Henry? Sakin ol. - Tamam.
- Ve sakin kal. - Tamam, tamam.
Öp beni.
Bu sefer onu itme. Ailemizde hiç kimseyi görmemeyi tercih ederim.
Bunu kastediyorum.
Onu bir daha kaybetmek yerine...
kimsenin yüzünü bir daha görmemeyi tercih ederim.
Seni duyuyorum.
Onun suratı görmeyi en çok istediğim surat.
Ve bana vermeyi düşünmediğin hediye bu.
Lütfen. Duygusallaşmak şu anda işimize yaramaz.
Tamam.
Sen sakinsen ben de sakinim.
Sakinim.
Bir bardak kahveye ne dersin, Henry?
Hayır, kafein ihtiyacın olmayan şey.
Limon Cordial içebilirsin.
- PRZ'yi modifiye ettim. - Anladın mı Karl? 2 megabitlik örnek.
Hazır mısın anneciğim?
Evet, Sammy.
- Yapalım o zaman. - Evet.
- Dikkat et. - Sen de. Seni seviyorum.
Sam'e bir içecek verin.
Burada ne oluyor? Bunu bugün yapamazsınız!
- Edith bunu yapmak için çok yorgun. - Yorgun? Edith Eisner? Hayır.
Bu Edith Eisner. Biyografisinden alıntı:
Edith Eisner asla yorulmaz.
Bu genç adamı beklemek için üç gün orada oturup bekledi... Üç gün üç gece!
Lanet bir nükleer felaketin içinde oturdu. Bu o tarz bir kadın. Yok edilemez.
- Sam, içeceğin var mı? - Sorun yok, anne.
Edith, neden acele ediyorsun?
Ben iyiyim, Maisie. Sam'e dikkat et.
Bu yüzden ölebilirsin, kardeşim!
Başka bir şeyden öleceğime bundan ölürüm daya iyi.
Bu erkeklerin işi.
Bu Henry ve Sam'in işi. Doğal olarak da benim işim.
Lütfen Maisie. Git, git!
Bu yanlış! O yaşlı adam bir gün senin Dreaming'ini çalacak!
Bu seni ilgilendirmez, kadın. Uzak dur! Henry ne yaptığını biliyor. Yardım etmelerine izin ver!
Nerelerdeydin, Lydia? Artık koltuk değneklerine ihtiyacı yok.
Onu hazırlayın. 10 milliwatt. Yok, 20 yapın.
- Maisie iyi mi? - Evet, iyi.
Aptal adam! Bunu şu anda yapmamanız gerekiyor.
Buna inanmıyorum. Bu insanları on dört yıldır görmedim.
Bu benim görümcem, İrina. İnanılmaz bir kadındır.
Bu Anton, benim abim. 82 yaşında. O senin de kardeşin, Peter!
- İnanılmaz. - Bir saç traşına ihtiyacı var.
Tanrım. On dört yıl!
Ona ne yapıyor?
Rahatlatıyor. Lazerpunktur.
Vücudundaki tüm negatif enerji çekilmezse, maksimum odaklanmaya ulaşamaz.
- Buna ihtiyacım varmış. - Bu günlerde kimin yok ki?
Tik, tik, tik. Radyasyon geliyor.
Dünyaya dokunduğumuzda, bizi öldürecek.
Neler oluyor?
Tam da hazırdık.
Birincil görüntü tamamen kurtarıldı, Dr. Farber.
- Sanal hale getirilsin mi? - Evet, devam et. Ronda?
Burada her şey iyi.
Tamam. Gönderin!
Mahzuru var mı?
Buraya gel.
Görüyorsun. Bilgisayar şimdi Sam'in Berlin'deki kaydından verileri...
sistemimize indiriyor.
Sonra Sam tekrar bakmalı ve ikinci görüşün beyin aktivitesini...
birincinin aktivitesiyle karşılaştırmalıdır.
Bu sırada sadece görüntü ile alakalı olanları çıkarır ve daha sonra, umarım,
alıcının beynine aktarılır. Anladın mı?
Bu, gözler için çok disiplinli bir çalışmadır.
Kendim biraz kayıt yaptım.
Bu çok yorucu.
Beş saniye içinde tarama prosedürü başlıyor.
Beş, dört, üç, iki, bir, sıfır!
- Ned, bu boktan. - Hayır, değil.
Ned, son zamanlarda bunlardan biri var mıydı?
Bu şu anda gördüğü şey mi?
Hayır... Bilgisayarın işlemesi için fazla bilgi bulunuyor.
Bak. Onun baktığı şey, büyük ekranda gördüğümüzden bir dakika ileri.
Bu, bilgisayarın tüm bilgileri yeniden kurması için geçen süre.
Bu iyi bir şey değil.
Bunu aktarmayacağız.
- Tamamen aç şunu, Ned. - Zaten açtım!
Tekrar yeşil oldu. Sam yorgun.
Hayır, kırmızı oldu. Yeterli değil.
Başladı mı?
Hayır. Hala tanıma aşaması Edith. Sadece bekle.
- Sakin kal. - Ben her zaman sakinim!
Bugün tarihte önemli bir gün,
ve sen yüzümüzü gördüğünde, ailen...
seninle beraber olmaktan gurur duyuyor.
Çok konuştuğumu biliyorum.
- Anton, bu Edith için, Henry için değil. - Ona geliyorum.
Selam, sevgili Edith.
Ah keşke seninle olup bu anı seninle paylaşabilsek...
Bu sadece bir kasedi koyup çalmak kadar basit değildi.
Görüntüleri ilk kim kaydettiyse, onları tekrar izlemek zorunda kaldı.
Bilgisayar görme eylemini ilk kaydettiğinde,
hatırlama eylemini okumuş olur.
Teoride, bu iki bilgi şebekesi, olayın gerçek video kayıtlarıyla birlikte,
bilgisayarın bu görüntüleri tekrar beyin dalgalarına dönüştürmesini ve...
kör kişinin görsel korteksinde çoğaltmasını sağlar.
Dr. Farber! Düşük retansiyon! %20 bile değil!
Simülasyonu aktaramıyoruz! Bu onu çok üzecek!
Ronda.
Beyin aktivitesi odaklı değil. Dalgaların seviyesi çok düşük.
Sam ilgilenmiyor.
Tüm sistemin döngüsel artıklık denetimini yaptım. İçeride yanlış bir şey yok.
Sam'in konsantrasyonu sadece kırmızı. Yeterli değil. Kırmızısın!
Benimle konuşma!
Onu suistimal edeceksin Henry!
Karını kullanıyorsun!
Oğlunu kullanıyorsun!
Halkımı, insanlarımı kullanıyorsun!
Beynini boşalt! Düşünmeyi bırak!
Henry! Daha kötü yapacaksın.
Çalışacak hiçbir şeyim yok. Denetim yok, tanım yok, renk yok!
Tanrı aşkına beynini boşalt! Sadece sabit noktaya bak!
Sabit nokta dışında hiçbir şey yok ki!
Siktir!
İşte buradasın. Yorgunken bunu yapmak çılgıncaydı, Sam.
Ne dedin?
Bunu yorgunken yapmak çok çılgıncaydı diyorum!
Tıpta çare tükenmez.
Bana patronluk taslama, seni acınası yaşlı adam!
Acınası yaşlı adam? Strese gelemiyorsun, genç adam!
Çocuk gibi davranmayı bırakın.
Neye benzediğini neden hatırlayamıyorum?
Amerika'da kaybolunca öldüğünü ya da hapse girdiğini zannettim.
Seni ararken hayatımdan koskoca bir yıl gitti!
- Ne, asla teşekkür etmedim değil mi? - Evet, asla!
Karımı ve tek çocuğumu senin için kaybettim!
Sam, ne yapabilirdim?
Bana güvenebilirdin. Yanıldığını hayatında bir kez olsun kabul edebilirdin!
Yeterli. İkiniz de kesin.
Özür dilerim.
Ne zaman onunla çalışsam bir şey oluyor. Ne yaparsam. Her seferinde.
Özür dilerim.
İşe yaramadı, değil mi? Lanet olası iyiydi de.
Ne oldu?
Tüm bu yolculuk... Hiçbir şey içinmiş.
İyi akşamlar.
Büyüleyici adam, yeni erkek arkadaşın.
Neler yaşadığını bilmiyorsun!
Bu senin oğlun mu?
Ne zaman küçük bir çocuk görsem canımı acıtır.
Havaalanındayken, küçük bir çocuğa baktım. Gözlerim yaşla doldu.
Bir hastalık gibi.
Gülünç.
Kollarım onu tutmayı arzuladı.
Tam anlamıyla, burası ve burası.
Öldü mü?
Hayır.
Hayır, o sadece...
O böyle değildi. Yani her zaman böyleydi ama...
başka bir şey daha vardı.
Her zaman pür kendisiydi, ama diğer insanlar için her zaman bir şeyler bulabilirdi.
Bu insanlar onu seviyor.
Trahomu yenmelerine yardım etti.
Bunu başarmak için canla başla çalıştı. Ve bu çok... özveriliydi.
Ama o bir egoist, ve takıntılı.
BİR JEOLOG YERYÜZÜNE AŞIK BİR İNSANDIR.
Ben onun gibiyim. Obsesifim.
Kendi karımı ve kendi çocuğumu,
kendi ailemi ihmal ettim.
Coober Pedy'de, bir ankesörlü telefonda ayrıldım ondan.
Artık hiçbir şey bir boka yaramıyor.
Ebeveynlerimi bulduğumda, David'in yardımıyla, tesadüfen olmuştu.
Ve Henry'e çok sinirliydim, suratına bir yumruk atabilirdim.
Bir süre sonra, sadece oradan siktirip gitmek istedim.
Bu yüzden kasetleri kaydetmek için gönüllü oldum.
Çok iyi bir adam olduğumdan değil yani.
Uzun zamandır iyi bir adam değilim.
Bütün bu payandaların ve endişelerin sebebini anlayamıyorum.
Hepimiz ölüler kadar iyiyiz.
Kitabımda değil, değiliz.
Ben de sen de ölü değilsin. Götünü kurtarıyorum, Winter!
Yazmak yardımcı olmayacak.
Hikayelerin yardımcı olmayacak.
Winter, gelecek her zaman kurgudur.
Ben kurgudan çok...
gerçek...
için endişeliyim.
Ben şimdiki zaman için endişeliyim, Bay Fitzpatrick.
Şimdiki zaman kendi başının çaresine bakabilir.
Ama geleceği hayal gücümüzle gerçekleştirmek bizim görevimiz.
Vay anasını! Cehenneme gidip gelmiş gibisin!
Bu cennet olmalı.
Temizsin. Radyasyon yok.
Hadi. Seni düzelteceğim.
Noel, fark edilmeden geçti gitti.
1999 yılının Aralık ayındaki o geceler, sessiz endişeyle doluydu.
Radyolar çok durağandı.
Dünyanın büyük şehirlerinin hala var olup olmadığını,
ebeveynlerimizin, çocuklarımızın, arkadaşlarımızın hala hayatta olup olmadığını,
yanıp yanmadıklarını ya da hasta olup olmadıklarını bilmiyorduk.
Aynı korkuları paylaşıyorduk, ama kimse bunu konuşmaya cesaret edemedi.
Romanımı yazmaya devam ettim. Manyak gibi yazdım.
Korkularımız, umutlarımız hakkında yazdım.
Claire, Chico, Winter ve Burt hakkında yazdım.
Farber ailesi, onların kendini beğenmişliklerini ve bencillikleri hakkında yazdım.
Aborjinler hakkında yazdım. Kendim hakkında da.
Bize olanlar asla unutulmasın diye yazdım.
Gece gündüz yazdım.
Claire, deneyimin başarısızlığının dünyanın kederine kıyasla...
bu kadar önemli olacağını anlayamadı.
Ancak Farber ailesinin tutkuları böyleydi,
deneyler zamanın kendisinden daha önemli görünüyordu.
Ned, günaydın. Hadi kasetlerin üzerinden birlikte geçelim.
Sam'in tek düşündüğü buydu.
Rüyalarında bile, kendisini suçladı.
Uyan, Sam. Hadi, güzelim.
Tanrı aşkına uyuyorum!
Çok yorgunsam nasıl sikleyebilirim!
Uyku olmadan görselleri aktaramam,
ve eğer yapmazsam bunun hiçbir anlamı olmayacak!
Günaydın.
- Ben Karl. Burada çalışıyorum. - Eugene.
Kendi evinde gibi hisset.
Sağ ol.
Bu güzel.
- Ne iş yaparsın? - Ben dehayım.
Günaydınlar dostum.
Raymond'u düşünüyorum. Para olayını öğrenirse çıldıracak.
Onun için para saklamadın mı?
Hayır, ama ona vereceğim. Beni bilirsin.
- Sağ ol, ne? - "Sağ ol dostum!"
Eğer doğru anlıyorsam,
kardeşini kasede aldınız, ve bu...
annesine aktarabileceğiniz anlamına geliyor. Yanlış mıyım?
Bunu yapabilen tek kişiyim.
E sorun ne o zaman? Görmesini sağlayabileceksen durma, yap!
Sam neden umursasın? O mutlu olmalı!
- Ned. Kurtarma için senkronizasyon kilidi? - Prosedürü atladı, bekleniyor.
Tamamdır.
Bunları tekrar yaşamak ister misin, Claire?
Hayır, Henry. Ben iyiyim.
%65 retansiyon. %75, hala yükseliyor.
- Güzel. Ronda? - Her şey mükemmel.
- %93'e çıkıyor. - Bu çok etkileyici. Kadın doğuştan hünerli.
Bellek kartları dolu. Simülasyona eşleniyor.
Henry'nin sana her zaman yapacağını söylediği gibi, görme yetini verdiği bir rüya gör...
Simulatöre güvenemiyorum. Güvenemiyorum.
Hiçbir şey yapma!
İkinci görüş kaydı aktarılıyor Henry.
Tamam, Lydia. Herhangi bir itiraz?
Edith'in kalbi iyi. Kan basıncı iyi, solunum normal. Her şey iyi durumda.
Dalgalar iyi, kıvrımda.
Peki. Sürükleyin. İletmeye başlayın.
10,
9,
8,
7,
6,
5,
4,
3,
2,
1, şimdi!
Renkler...
Mavi,
sarı,
kırmızı.
Biri... cam kenarında...
oturuyor,
mavi bir saç bandı,
sarı bir elbise.
Elleri bağlı, oturuyor.
Kızımız olabilir mi?
Henry!
Ve duvardaki gölgeler!
Masadaki testi...
kırmızı perdeler...
Ne güzel bir surat...
Henry,
Suratına bak!
Ses yükseldi Dr. Farber.
Devam et, Elsa.
Çok rahatladım.
Size çok kızgındım çocuklar.
Öldün sandım.
Bunun şimdi olması çok garip.
Söyleyecek başka bir şey düşünemiyorum.
Seni seviyorum, anne. Sen en bilge, en tatlı, en güçlü kadınsın.
Beni görebildiğin için çok mutluyum.
- Heidi, buraya gel. - Evet.
- Anne, bu Heidi. - Ben beş yaşındayım.
O doğmadan önce kaçtın.
Ağzını senden almış anne.
Büyük annene bir hikaye anlatabilir misin?
Ona kedinden bahset.
Kedinden bahsedebilir misin ona?
Kuyruğuyla oynamayı sever ve sadece tel peynir yer.
Ve bir...fare yakaladı.
Sadece bir tane. Evimizde çok sıçan yok.
Elsa, durmam gerekiyor. Gözlerim acıdı.
Sağ ol!
Tebrikler, Edith!
Sağ ol.
Hey, bizim hakkımızda yazmıyorsun.
Hayır.
Bunun gibi.
Ve nefes aldığında, şu aşamaya geldiğinde,
buraya iterek sokarsın.
Mideyi içeri itersin, ve bu nefes almayı güçlendirir.
Bak, her zaman devam edebilirsin. Durmaksızın.
Bugün tarihte önemli bir gün,
your family is very proud
ve sen yüzümüzü gördüğünde, ailen...
seninle beraber olmaktan gurur duyuyor. Çok konuştuğumu biliyorum.
- Anton, bu Edith için, Henry için değil. - Ona geliyorum.
Merhaba, sevgili Edith.
Ah keşke seninle olup bu anı seninle paylaşabilsek...
Yani bir bakıma öyleyiz.
Bir an için, görüyordum, tüm insanları merak ederek izliyordum:
hala hayattalar mıydı?
Bayan Farber,
Bir mucizeye şahit oldum, siz de oldunuz.
Tabi ki hayattalar.
Sadece mucizeler mantıklıdır.
Hala orada mı?
Evet, hala orada.
Büyük, yaşlı bir adam mı?
Evet, büyük ve yaşlı bir adam. Sıkışmış kuyruk.
Iritza.
Yakında yerini bulacak.
Bu konuda acele ediyor gibi gözükmüyor.
Kaydedebilirdim. Onu görebilirdin.
Onu biliyorum.
- Peki babamın yüzü? - Henry,
Onu daha iyi biliyorum.
- Henry'nin suratını hiç görmedin ama! - Onu tanıyorum.
Herkes nerede?
Yaşlılar gençlerle biraz eski stil iş açıklamak için oturmak istedi.
Her şeyin geçtiğinden emin olmak istiyorlar. Radyasyondan korkuyorlar.
Ona "gökyüzünden gelen zehir" diyorlar. ,1567
Onu anlamıyorlar, ama ülkemizi yok edeceğini biliyorlarç
Her şeyin geçtiğinden emin olmak istiyorlar.
İnsanlar şarkı çizgisi yolları çiziyor, hikayeler anlatıyor,
kutsal alanların ayrıntılarını kaydediyorlar.
Her şeyi dışarı itiyorlar. Ölmekte olan, yumurtalarını iten bir güve gibi.
"Görüşme odama gel" dedi sineğe örümcek.
"Yok, teşekkür ederim, Bay Longshanks. Başka işlerim var."
- Teşekkür ederim Sammy. - Rica ederim.
İşte başlıyoruz.
Şimdi Nora'yı göreceksin.
Sam’in beni Sibirya’da nasıl...
bulduğu inanılmaz, anne.
Keşke beni bu kadar çirkin bir yerde görmeseydin,
ama korkarım ki...
dünya böyle görünüyor.
Çok iyi, Samuel. Bravo!
Sevdin mi? Çok mutlu oldum.
Sadece bu durumda konsantre bir görüntü elde etmek oldukça zordu.
Sibirya soğuk muydu?
Hayır, boşver soğuğu. Soğuk olması bir problem bile değildi. Asıl sorun gözlerimdi.
Gözlerin?
Tokyo'da Dr. Fukusawa'yı kaydettikten sonra göremedim. Tam anlamıyla kördüm!
- Odaklamadan mı oldu? - Hayır, programlamadan. Retina için fazla sertti.
Berlin'deki ofisime ilk girdiğinde,
buraya geleceğimizi kim düşünürdü?
Şimdi kayıp olan sensin, Bay Winter.
Buradayım.
Daha iyisi ya da daha kötüsü için.
Herhangi makul bir kültürde...
fevkalade güzel olarak algılanırdım, değil mi?
Pürüzsüz derileri olan tüm genç yüzlerin korkunç kabul edileceği...
doğru estetiğe sahip oldukları, bir gezegen olmalı.
Bütün bu kıvrımlar, lekeler, kırışıklıklar, bu bilgelik demek, ha?
Güzel bir şey demek, hatta seksi?
Edith, aslında biraz utangaç hissediyorum.
Bu yeterli, Sam. Tekrar yapmak isterim.
Lanet olsun.
Neye gülüyorsun?
- Seni her zaman seksi bulmuşumdur baba. - Kapa çeneni!
Edith Eisner görme yetisini kaybettiğinde sekiz yaşındaydı.
Dünyayı tekrar görme deneyimi heyecan vericiydi ama...
aynı zamanda kafa karıştırıcı ve üzücüydü.
Keşfettiği dünya hayal edebileceğinden daha karanlık ve çirkindi.
Bundan bahsetmek onun için nankörce olurdu.
Kederi, sadece gözleri görenler için...
oradaydı.
- Aç mısın, canım? - Hayır.
Bir dakika bekleyin arkadaşlar!
İlk haftanın sonunda, havada düşük seviyede radyasyon kaydettik.
Kontaminasyon önemsizdi,
ama aramızdaki iyimserler için bir bozgundu.
Henry ve benim Mbantua halkına bu kadar yakın olmamızın sebebi...
uzun zaman önce, yaklaşık kırk yıl önce...
benim Mbantua kadınları hakkında yazı yazmış olmaya gelmiş olmam.
Yani ikiniz burada mı çalıştınız?
Buraya çalışmam için geldim.
O beni takip etti çünkü bana aşıktı.
Ben de ona aşıktım. Çok aşıktım.
İlk Lizbon'da tanıştık.
Ben on iki, o on dört yaşındaydı.
- Nazilerden kaçıyorduk. - Kendi başınıza mı?
Ben ailemle beraberdim.
O kendi ailesini kaybetmişti.
Hayatlarımız üzücü hikayelerle dolu, tabi iyi hikayeler de var.
Ergen aşıklardık.
Sam'i kovalayan maceramızdan birini takip etmişsin.
Berlin, Paris, Lisbon.
Sonra Amerika.
Amerikan bebeklerimiz vardı.
Saklanmak zorunda kaldığında onları özlemişsindir.
Çok fena özledim.
- Ve Sam çocuğunu kaybetti. - Evet.
Torunun...
- Bizim suçumuz olduğunu söyledi mi? - Kesinlikle hayır.
Bizim hatamız olduğunu düşünüyor, ama bana karşı hiç agresif değildi,
sadece Henry'e karşı öyleydi.
Her zaman olduğu gibi...
Her zaman olduğu gibi.
Oğlanlar. Adamlar.
Aynı akşam, bunun yolculuğumuzun amacı olduğunu fark ettim.
Ne Claire'e olan sevgimi kanıtlamak için,
Ne de kör bir kadının görme yetisini aramak için..
Yolculuğumuzun amacı, bu müziğin burada,
muhtemelen dünyanın sonunun kenarında çiçek açabilsin diyeydi.
Ve ben oynarken,
Mbantua halkının Dr. Farber'ın laboratuvarındaki mağaralarda radyasyondan kaçıp sığındığını izlerken,
Oynadığımız şeyin, yaralı bir gezegen olan Dünya'ya...
bir dua olduğunu hissettim.
- Teşekkürler Claire. - Çok yorgun olmalısın.
Bu harika. Görüntülerin nasıl netleştiğini görüyor musun?
Çok akıllı, küçük bir bilgisayar.
Dinle, Edith... Gücünün olup olmadığını merak ediyordum...
- Hayır, Farber, tabi ki yok. - Sessiz ol, Maisie. Tabi ki var.
- Selam kızlar. - Selam...
Madeleine, nasılsın?
Sağ ol, Karl.
Bu şeyin bir yan etkisi olabileceğini düşünen var mı?
Yaşlı Farber sadece kendi işiyle ilgilenir. Her şey ve herkes ikinci plandadır.
Nobel Ödülü istiyor.
Kör insanlara görme yetisi vererek?
Beyinden direkt görsel bilgi alabiliyor.
Bun yaptıktan sonra, hayallerimizi emebilir ve onları televizyon gibi izleyebiliriz.
- Bu imkansız. - Galileo'ya da dediler bunu.
Bu nedenle, Gaugin tarafından Tahiti'de kaldığı sıralar yazılan "Noa Noa" el yazmasını...
geri vermeyi reddetti.
Bu yüzden Fransa'da kaldı. Modern Sanat Müzesi'ne bağışlanacak.
Evet.
"Ender bir macera"
Bir yazara stereotipine göre hızlı yazmıyorsun.
"Sıkıntı" kelimesi nasıl heceleniyordu?
Sen depresyonda olunca daha güzel oluyor, Winter.
- Peter? - Evet, Edith.
Sözlüğünde ne kadar ileri gittin?
"İnngirre" kelimesindeyim.
Surat!
Günaydın, Dr. Stanley J. 10 ve 405'te San Bernadino'ya gelen...
saat başı bir trafik ikazı aldınız. Nasıldır bilirsiniz.
Yüzyılın son günü 31 Aralık 1999 Cuma günü hava durumuna hızlı bir bakış...
Sıkıntı yok! Sıkıntı yok!
Uzaydaymış! Patlama uzayda olmuş!
Kristal bir radyomuz var! Los Angeles'taki radyo istasyonundandı!
Bunu dinlemelisiniz! Kulaklıklar.
Sana takabilir miyim?
Dünya hala hayatta!
2000 yılının arifesiydi,
Dünyanın her yerinde partiler olmalıydı...
Ancak, Mbantua halkının ülkesinde, Avusturalya'nın merkezinde,
bundan daha mutlu bir kutlama olamazdı.
Ama şarkı söylerken ve dans ederken...
birimizin bizi yeni milenyuma kadar takip etmeyeceğini bilemezdik.
Bu çok çılgınca. Dünyanın iyi olduğunu öğrendiğimiz anda,
ölümüne şarkı mı söylüyorsun?
Dünya iyi değil.
Dünyanın iyi olmadığını biliyorsun.
Hemen ölmeye karar veremezsin.
Bir şeye karar vermem.
Akışına bırakırım.
Özür dilerim, aşkım. Seni çok zorluyorduk.
Hayır, Henry.
Üzülecek bir şey yok. Yaşam biter.
Ama sonunda gördüm... o kadar yıl sonra.
Bu bizim hikayemiz, sevgilim.
Nasıl yakalamacaydı ama... Nasıl bir danstı...
Bunu bana yapma, lütfen.
Dinle...
Şarkı söylemelerini dinle.
Günleri düşünüyorum, İnan bana, tek bir günü bile unutmam.
Işığı kutsuyorum. Işığı kutsuyorum.
Sana parlayan ışık, inan bana, gitsen bile,
her gün benimle olurdun, güven bana.
Hayatımda hatırlayacağım tüm günler...
Doğrudan yanlışı ayıramadığımız günler.
Hayatımı aldın, Ama sonra, çok yakında beni terk edeceğini biliyordum.
Ama sorun yok,
Artık bu dünyadan korkmuyorum, inan bana.
Keşke bugünümüz yarın olabilseydi.
Gece karanlıktır, Sadece hüzün getirir,
bekle.
Günler için,
o sonsuz günler için teşekkür ederim. Bana verdiğin o kutsal günler için.
Günleri düşünüyorum,
Tek bir gün bile unutmayacağım, inan bana.
Hayatım boyunca hatırlayacağım günler.
Doğrudan yanlışı ayıramadığımız günler.
Hayatımı aldın, Ama sonra, çok yakında beni terk edeceğini biliyordum.
Artık bu dünyadan korkmuyorum, inan bana.
Günler. Günler için teşekkür ederim,
o sonsuz günler için teşekkür ederim. Bana verdiğin o kutsal günler için.
Günleri düşünüyorum.
Tek bir gün bile unutmayacağım, inan bana.
Işığı kutsuyorum, Sana parlayan ışığı kutsuyorum,
İnan bana.
Gitmene rağmen, her gün benimlesin, inan bana.
Günler.
Umbjana, çocuğum.
Şimdi gidelim. Kadınların işi bu.
Edith Mbtjana, Kangaroo Ovası'nda yeryüzüne gömüldüğünde,
kocası, Aborjin ölüm geleneklerini izledi.
Ama törenden sonra, yas tutanları ihmal etti.
Daha ciddi tabuları kırmaya çalışabileceği kimsenin aklına gelmedi.
Hadi canım, acele et, Henry. Buradan uzaklaşıyorsun.
Burada bulunman yanlış.
Senin için yanlış, Peter. Benim için değil.
Biliyorsun, ben beyaz bir adamım.
- Güle güle, Sam. - Dikkat et, Chico.
Güle güle, Fritzpatrick.
Dedektifler yazar mı Bay Winter?
- Masrafa bağlı. - Peki, iletişimi koparma.
2000 yılının Şubat ayıydı. Ayrılık zamanı gelmişti.
Winter, Chico, Buzzer, Burt ve Lydia hikayenin bittiğini düşünerek...
eve gittiler.
Claire ve Sam sonunda eski hayatlarını arkalarında bıraktıklarını hissettiler.
Birlikte başlamış gibi görünen bir hayatı dört gözle bekliyorlardı.
Ben ise çakılı kalmıştım. Paris'e zaten gitmek istemedim.
Çok disiplinli bir şekilde çalışmama izin veren, yürekten bir yalnızlık buldum.
Romanımın son bölümü olacağını düşündüğüm şeyi yazmak için...
feshedilmiş bir radyo istasyonuna taşındım.
Fakat hiçbirimiz, Dr. Farber'ın hepimizi tehlikeli yollarda, başka bir...
yolculuğa çıkaracak yeni bir araştırma arayışı içinde olduğunu bilmiyorduk.
Bizzat düşlerin bahçesine doğru.
- Bu bir Nobel Ödülü meselesidir. - İnsanlara görme yetisi vermek...
- Evet. - Eğer istediğin buysa...
- İyi. - Kalacağım. Kağıtları yazmana bile yardım ederim.
- Tamam. - Ama arkanı dön, biz gidiyoruz.
Ve bu yaşlı adam da bizimle geliyor.
- Onun kararı olduğunu düşünmüyor musun? - Hayır, bu bizim halkımızın kararı Dr. Farber.
- Onun rüyalarının resimlerini kaydetmek istiyorsun. - İnsanlarına asla zarar vermem!
Sen benim abimsin, Henry. Bu asla değişmeyecek. Asla.
İnsanlarımıza yardım ettin, ve bunun için teşekkür ederim.
Ama ne istediğini anlamadım. Eğer Ronda...
Peter, bunu daha önce dünyada, tarihte kimse yapmadı!
- Ve baya iyi iş tabii. - Evet.
İnsanlarımın resimleri yerine...
duvarına neler asacağını düşün.
Kafalarımızın içini sergileyebilirsin! Dreaming'imizi,
bütün yaşlı insanlarımızın gizli bilgilerini. Bunu biliyorsun Henry!
Süslü kameralarınızla Dreaming'imizde yürümenizi istediğimizi mi sanıyorsunuz?
- Sende mi gidiyorsun, Ned? - Evet, insanlarımla gidiyorum.
Yüce tanrım!
Sorun yok. O derin uykuda.
Hayır!
Ne yapıyor o?
Kendi rüyalarını kaydetmeye çalışıyor.
Teknoloji aynı: Beyin sinyallerini alıyor ve...
ekrandaki görsellere dönüştürüyor...
- Pek gelecek vaat etmiyor gibi. - Göreceğiz.
İlk başta, sadece Dr. Farber deneylerinin vaadini görebiliyordu.
O ve Karl gün boyunca çalıştılar.
Ancak emeklerinin meyveleri...
kaotik bir dijital gürültü, renk ve ışık ritminden başka bir şey değildi.
Ama eninde sonunda, şekiller oluşmaya başladı.
Bay Dr Jung, Bay Dr Freud...
keşke bizi görebilseniz!
Sam, bilgisayarın bu yeni evrende, yavaş yavaş yolunu bulduğunu görebildi,
başarılı bir şekilde devam edebilmek için, babasının kendi...
deneylerinin tek konusu olamayacağını fark etti.
Sam ne yapması gerektiğini biliyordu.
Onu incitme.
Ama o benim oğlum.
Görüyorsun, seni tanıyoruz. Beyninin nasıl baktığını biliyoruz.
Ve biz zekiyiz.
Öğreniriz.
Dün bizim için sadece elektrik olan şey, bugün renk ve hareket demek!
Bir rüya!
Bunu görmemem gerek.
Ronda?
Claire, şuna bak.
İlerleme.
Beyin dalgalarının ahenksizliği, renklerin ve şekillerin senfonisine dönüştü.
Biyokatalist görseller.
Sam olsaydım, bu beni bal gibi hissettirirdi.
- Gökkubelerin müziği. - Bu çok güzel.
Güzel? Duvar kağıdı güzeldir.
Kendine şarkı söyleyen insan ruhuna bakmıyorsunuz,
kendi tanrısına şarkı söylüyor!
Tanrı hakkında bir şey bilmem.
Tanrı içimizde.
Şuna bak. Hiçbir şeye ihtiyacı yok.
- Her şeye ihtiyacı var. - Hiçbir şeye, hiçbir şeye canım!
- Bizi canlı canlı yiyecek. - Asla.
- Bunu gerçekten durdurmamız gerekiyor. - Durdurmak? Nasıl durdurabiliriz?
Tüm istediğimiz bu! Beslendiğimiz şey bu!
Bundan nasıl kaçabiliriz?
Hakkımız yok.
Siktir. İşte yine gidiyor.
- Bak! Bu onun suratı. Sam'in suratı. - Görebiliyorum.
- Çok korkmuş. - Belki.
- Göremiyor musun? - Burada neler olduğunu düşündüğümü biliyor musun?
Bence bunu bilgisayar yapıyor.
Bilgisayar işliyor. Rüyayı gören kişinin duygularının görsel bir eşdeğerini aktarmaya çalışıyor.
Rüyanda ne zaman kendi yüzünü gördün ki?
- Kendimi sıkça rüyalarımda görürüm. - Öyle mi?
- Sen görmez misin? - Asla.
Öyle mi? Hayallerini bilmek hakkında meraklı değil misin?
- Tabi ki öyle. - Benim için çok net değil.
- Hepsi bu mu? Bilgisayar öğrenecek? - Endişen buysa, rahatla.
- Görüntüleri kristal kadar berrak bir şekilde alacağız. - Rahatla.
- Herhangi bir gün. - Rüyalarımdan hiç hoşlanmıyorum. Çoğu kabus oluyor.
Sanki başka bir gezegene gidiyormuş gibi bakmalısın, ya da...
Sanki...
- Venüs'te yürüyen ilk kadın olacakmış gibi! - Venüs!
Kendi rüyalarını görme şansını geri çevireceğini söylemeye çalışmıyorsundur umarım.
- Hadi! - Sonra istifa ederiz.
Ve sonra istifa ederiz. İstifa ederiz!
- Bu nedir, Sam? - İstifa ederiz!
- Tamam o zaman. Evet, sonra istifa edeceğiz. Bu bir anlaşma. - Yapacak mısın?
- Bir kereliğine.
- Bu gece? - Bir kere.
- Aynen öyle. Bu bir söz mü?
Hayır, o bize güvenmiyor.
Claire, Henry Farber'ın onun rüyalarını kaydetme şansını inkar edecek pozisyondaydı.
Edith'e yapılan başarılı aktarmaya bakıldığında, Claire mükemmel bir adaydı.
İlk görüşünde daha detaylı görsel aktardı,
ikincisinde ise daha tutarlı bellek modeli sağladı. Bilgisayar onu teknik olarak uyumlu buluyordu.
- "Sınır oranı" nedir? - Sorun yok. Aşırı yükleme olması tehlike teşkil etmez.
Onun uyku bağımlılığına meyilli olacağını kim düşünebilirdi ki?
Bak!
Bak, bu benim. Dört yaşındayken yaşadığımız evin önündeyim.
Hayatım boyunca rüya görmüş olmalıyım, ama hiç hatırlamadım.
Bunu tekrar görmek istiyorum.
Neden bu konuda çalışmamıza izin vermiyorsun Claire. Çok daha iyi bir görüntüye sahip olacağız.
Benim önerim izole etmek...
Sam, gördün mü? Küçük halim.
Bir dakika.
Üzerinde çalışmamızı ve analiz etmemizi öneririm, ve başarılı olursa oldukça kolay olacaktır.
Ben bitiririm.
Çocukluğunun kayıp dünyasını gördükten sonra,
daha fazlasını görme arzusuna karşı çaresizdi.
İzleyen haftalarda, laboratuvar bir arı kovanı haline geldi.
Bigisayar sürekli olarak, büyük miktarlarda veri işledi.
Bir kişi uyurken, diğerleri monitörün etrafında toplandı...
bekledi, izledi ve bir rüya görmek istedi.
Yakında, hepsi buna düştü. Hepsi.
Rüyalarını görmek için yaşadılar,
ve uykularında, uykularını gördüler.
Hayaller adasına beraber gelmişlerdi, ama kısa sürede...
ayrı okyanuslar oldular.
Claire ve Sam'in kendi noktürnal görüntülerinde boğulmasını çaresizce izledim.
Birbirlerini görmezden geldiler ve kendilerini ihmal ettiler.
İlk esneme ile yıkanıp gitmesi gereken rüyalar,
onların tek perhiziydi, bu yüzden gittikçe daha yoğun hale geldi.
Ne tahammül edecekleri, ne de onsuz yapamayacakları...
bir canavar yarattılar.
Rüyanın ne zaman bu kısmına gelsem, netliği gidiyor.
Bunu rüyamda tekrar göreceğim. Daha iyi gözükmesini sağlayacağım.
Şimdi buna tamamen yeni bir yönden bakabilirim.
Unutulmuş geçmişten hasıl olmuş figürlere ve duygulara, kayıp dünyalara...
girip çıktılar.
Rüyaları, soyutlanmanın kara delikleri haline geldi.
Katıksız bir şekilde gerçeklik algılarını yitirdiler.
Çocukken çok mutluyum. Ama sonra, düşüyorum.
Neden her zaman düşüyorum?
Beni yalnız bırakma!
Onu neden bu kadar yalnız bırakıyorsun?
Düşüş...
Zamanı...
Yalnızlık...
Korku...
Selam, Claire.
Nasılsın?
- Görebilir miyim? - Hayır.
- Lütfen? - Hayır.
Asla geçilmemesi gereken bir sınır var.
Ve biz bunu çok uzun zaman önce geçtik.
Claire'i kurtarmaya geldiğimde, umursadığı tek şey...
monitörü için yeni piller almaktı.
İyi şanslar!
Ona monitör için pil verseydim, onun dostu olurdum.
Ama vermedim, böylece onun düşmanı oldum.
Ona dokunmama izin vermedi. Onu beslememe izin vermedi.
Claire'e yardım etmek istedim, ama nasıl yapacağımı bilmiyordum.
Absorbe ettiği o görüntüleri terleyip atması gerektiğini düşündüm.
Narsisizmin derin kuyusuna düşmüştü,
ve ışığa doğru kendi başına tırmanması gerekiyordu.
Çalıştır bunu, Gene, bunu çalıştırabilir misin?
Yapamam, Claire. Bozulmuş.
Ben öldüm.
My heart is dead!
İncil'in başlangıcını her zaman sevgiyle anmışımdır. Yuhanna'ya göre:
"En başta söz vardı."
Kıyamette, "sadece görüntüler vardı." denileceğinden korktum.
Görüntülerin hastalığının tedavisini bilmiyordum.
Tek bildiğim şey nasıl yazacağımdı.
Winter bana bir keresinde:
"Kelimeler bize yardım etmeyecek, Bay Fitzpatrick, ama sahip olduğum tek şey kelimeler." demişti.
Biri CIA'den 500.000 dolar ödül almalıydı.
20 yıl sonra, ABD hükümeti belki bana kim olduğunu söyler.
Ama şimdi değil. Bu kitapta değil.
Tek öğrendiğim, iki adamın bir helikoptere binip,
Dr. Farber'ı Amerika'ya götürdüğü.
Sonunda neden Henry'nin beyin dalgalarını görüntüye dönüştürmek istediğini anlamıştım.
Karısı sadece rüyalarında var olmuştu çünkü.
Onu orada aramış ve bulmuştu.
Aslında tam olarak onu değil, onun anısı,
ve kendi görüntüsü.
Toplanma zamanı! Oğlunuz şimdi nerede Dr. Farber?
Düşüyorum,
Düşüyorum...
Kalbim...
Kalbim öldü!
Öldü!
Kuşlar!
"En başta söz vardı." "Kelimeler bize yardım etmeyecek, Bay Fitzpatrick."
Ben kelimelere inandım.
Hikaye anlatmanın iyileştirici gücüne ve sihrine inandım.
Yapabildiğim tek şey:
Claire'in hikayesini yazmaya devam etmekti.
Bir gün okuyacağını umarak.
Onu sağlıklı bir şekilde yazdım. Mutlu bir şekilde yazdım.
Kelimelerin hala gökyüzünde çığlık atan...
kuşlar olabilmesi için dua ettim.
Birkaç saat boyunca, hükümet ajanları Sam'i arayıp,
kaçtığı labirenti dolaştı.
Bulunmak isteseydi onu bulabilirlerdi,
ama kendi labirentinde kaybolan bir adamı kurtarmak imkansızdı.
Şimdi bu boku sisteminden çıkartma zamanı geldi. İlk ve son.
Hadi.
Seni bazı bildiğim yaşlı adamlara götüreceğim.
Onların arasında uyuyacaksın. Rüyalarını alıp götürecekler.
Hadi.
Seni götüreceğim.
Sen benim kardeşimsin.
Hadi!
Deme ya?
Biliyorum, biliyorum.
Kaya.
Sinek, beni rahatsız etme.
Git, sinek. Beni rahatsız etme.
10.000 filo boşa çıktı.
Peki nasıl buldun?
Ama şimdi...
Şimdi ne oluyor?
Bunu sen uydur.
"Gezegenin etrafında dans ettim", de.
Evet,
dans edişini izledim.
Daha sonra Sam Farber'ın, Claire ve ben kampın diğer tarafındaki kırık...
köprüde durduğumuz sırada, aranılan laboratuvarın içerisinde olduğunu...
fark ettim.
Belki de ikisinin yakın olduğu son seferdi.
O Nisan sabahı, onun kalbinde yerim yoktu.
Yine de Claire ve ben bunların ötesine geçtik.
Geri dönüş yoktu.
Tekrar bir çift olmayacaktık. Birbirimizle ya da başkasıyla değil.
Ama her zaman arkadaş olarak kalacaktık.
Claire'in yaşlandığını görmek istedim,
olmaya yemin ettiği iyi insan olma yolunda olduğunu umarak, her şeyden çok istedim.
Sam ve Claire'in tekrar buluşacağı romanım için bir son yazdım.
an Fransisco'daki aynı mekanda, Tosca's'da.
Yazdım, sonra sayfaları yırtıp attım ve bunun yerine doğruları yazdım.
Sam San Fransisco'ya döndü,
ama sadece karısını ve oğlunu temelli bulabilmek için.
Bbasını hiçbir zaman bulamadı. Sadece mezarını buldu.
Dr. Farber, hayalindeki makinenin sırlarını kendine saklayarak ölmüştü.
Claire'e gelince, ondan bir sonraki haber alışımda, Greenspace'de çalışıyordu.
Onun olağanüstü vizyonu,
bir uzay gözlemevinde yer bulmuştu.
O ve ekip arkadaşları, kirlilik suçları için okyanusları izlerken...
dünyanın etrafında döndüler.
Orada altı ay kadar kaldı. 30. doğum gününü uzayda geçirdi.
Hello, Claire. Happy birthday!
New York'tayım. Kitap bugün çıktı. Ne düşünüyorsun?
Çok zamanımız yok. Operatör, konferans çağrısını şimdi alabilir miyiz lütfen?
Hazır mısınız?
1, 2, 3, 4...
Mutlu yıllar sana...
Mutlu yıllar sevgili Claire! Mutlu yıllar sana...
Babamın, kardeşimin, Barbara'nın, Hella'nın ve Michael'in anısına...
NHK ve Sony'e özel olarak teşekkürler, destekleri olmadan yüksek çözünürlüklü video görüntülerini fark edemezdik.
Ve bu filme inanan Dentsu'ya teşekkürler.