MONTANA AVENUE, SANTA MONICA W KALIFORNII
Nazywam się Yaniv Rokah.
Przyjechałem do Los Angeles, by zostać aktorem. Potrzebowałem pracy.
Zostałem baristą w kawiarni przy Montana Avenue.
Pewnego ranka do kawiarni przyszła kobieta z pralni po drugiej stronie ulicy.
Była inna niż wszyscy. Szybko się zaprzyjaźniliśmy.
Im bliżej ją poznawałem, tym więcej chciałem wiedzieć.
Nie miałem pojęcia,
że przez kolejne pięć lat będę dokumentował jej życie.
PROSIMY UŻYWAĆ INNEJ MASZYNY
ROZMIANA PIENIĘDZY
Skąd znam Mimi? Każdy ją zna.
To królowa Santa Monica.
Jest emblematem miasta, jak molo czy bar King’s Head.
Jest tutaj od zawsze i liczymy, że zostanie na zawsze.
Jest wyjątkowa. To artystka.
Artystka życia. Jest wspaniała.
Jest królową Montany.
To nie byle co, przynajmniej w naszym małym mieście.
Ludzie ją kochają.
Podchodzą do niej na ulicy jak do gwiazdy.
Zawsze tak było.
Poznałem Mimi tam, gdzie wszyscy,
robiąc pranie w pralni.
Jestem Mimi, mam 88 lat...
i pracuję w pralni.
Codziennie mam dużo pracy.
Pokazuję klientom, jak prać, suszyć
i jak składać ubrania.
Razem z dziewczynami z pralni
czasami włączamy sobie rock and rolla i tańczymy do upadłego.
Zwykle jestem pierwszym klientem.
Przychodzę o 6, kiedy otwiera pralnię i włącza radio.
KLIENT OD 15 LAT
Już od 6 śpiewa i tańczy.
To dobry początek dnia.
Zwykle siedzi przy automacie z Coca Colą...
KOLEGA Z PRACY
...razem ze swoim boom boxem.
„Chcesz się napić? Ja śpiewam i tańczę.
Włóż monety, a ja wcisnę za ciebie przycisk”.
Nie opuści żadnego kawałka. Impreza musi trwać.
Im bardziej się kołyszesz, tym lepiej.
Tak też robię.
Zbyt wielu ludzi się zamartwia.
„Jestem przygnębiony”.
Nie. A niby dlaczego?
Zawsze jest się czym cieszyć.
Życie jest pełne radości.
Uwielbia Céline Dion. Zna wszystkie jej piosenki.
WŁAŚCICIEL
Śpiewa na cały głos.
Lubi zabawiać klientów. Nie ma żadnych oporów.
MIMI ENGLISH ŚPIEWA „I’M ALIVE”.
Daje z siebie wszystko.
Gdy mnie wołasz
Gdy słyszę twój oddech
Unoszę się w powietrze
Żyję
Nie do końca wiedziałem, kim ona jest...
Czy tam pracuje?
Długo tak sądziłem.
Z czasem jak poznałem ją bliżej,
opowiedziała mi różne historie,
a wtedy dotarło do mnie, że ona tam nie pracuje.
Ona tam mieszka.
KLIENT OD 18 LAT
Przychodziła codziennie...
z samego rana. Wychodziła w nocy.
To trwało kilka lat.
Jednej zimy w nocy był mróz i padał deszcz.
Dozorca zadzwonił do mnie i powiedział...
„Leje deszcz, jest mróz i wiatr.
Zastanawiałem się,
czy Mimi mogłaby zostać w pralni na noc.
Nie chciałbym jej wyganiać w taką pogodę”.
Zgodziłem się.
I tak zamieszkała w pralni na wiele lat.
Pracuję tu od 13 lat, a Mimi przyszła przede mną...
KOLEŻANKA Z PRACY
...więc pewnie jest tutaj z 20 lat.
Nie lubi leżeć na podłodze.
Boi się pająków i szczurów.
Dlatego zrobiła sobie małe łóżko.
Śpię za pierwszym rzędem pralek.
Masz tam materac?
Nie, śpię na krześle.
- Co noc? - Tak.
Od 25 lat?
Nie od 25, ale długo.
Zawsze śpi w tym miejscu.
Wieczorem sprzątamy tutaj, żeby miała czysto.
Klienci przynoszą krzesła składane
albo krzesła plażowe, które możemy chować w magazynie.
Śpi na tych krzesłach.
Siada na jednym krześle, a na drugim kładzie nogi.
Musi się garbić.
To pewnie dlatego ma lekko zgarbione plecy.
Rano trochę boli...
ale jak wezmę tabletki przeciwbólowe, to ból mija.
- Każdego ranka? - Każdego.
- Ma klucze? - Jasne.
Więc wychodzi sobie?
Przyjaciele zabierają ją do klubów albo do kina.
Kiedy już zamknięte,
może wtedy wejść, a jeśli jej zimno, to włącza suszarkę
albo i kilka, żeby się ogrzać.
To dla niej jak dom.
Stan sporo ryzykuje...
Nie powinien pozwalać nikomu tam mieszkać.
To nie jest budynek mieszkalny.
Ale po prostu nie miał serca jej stamtąd wyrzucić.
- Wyspałaś się? - Skąd.
To był straszny wieczór.
W życiu nie widziałam tylu wariatów.
Dosłownie poszaleli.
Włączyli wszystkie pralki i suszarki.
Najgorsza była taka jedna,
co przyszła robić pranie o 20:50.
Straszyła Ramona,
że zna Stana.
Powiedziałam, że jak nie wyjdzie do 22, to zadzwonię na policję.
Zrobiłam to już wcześniej.
Przyjechali i powiedzieli: „Wynocha!
Będą zamykać, o której chcą”.
Nikt nie będzie nam mówił, kiedy mamy zamykać.
Ubzdurała sobie...
że wypierze dywany i ręczniki,
a to zajęłoby z 40 minut albo i więcej.
O 21:50 chciała wziąć się za suszenie.
Groziła nam, że poskarży się Stanowi.
Ależ proszę bardzo.
Zaczęła pomagać ludziom, w tym mnie.
Pomaga ludziom robić pranie,
zagaduje do nich: „Może pomóc ci złożyć pościel?”.
W ten sposób zdobyła swoich własnych klientów.
Nie pracuje dla właściciela, jak my wszyscy.
Pracuje dla siebie.
Pozwala jej mieć własnych klientów, których obsługuje,
ale cokolwiek robi, robi to dla siebie.
Jej klienci lubią sposób, w jaki składa i pakuje wyprane ubrania.
Ja płacę czynsz, a ona robi pranie dla klientów.
I płacą jej za to. Są też tacy, co płacą jej więcej...
niż zapłaciliby nam.
Płacą mi tyle, ile chcą.
Za to dostałam 40 dolarów...
więc całkiem nieźle.
- Co to za rzeczy? - Mnie nie pytaj.
To tych dupków.
- Czemu je tu położyli? - Nie wiem.
To mojego klienta. Nie podoba mi się, że to ruszyli.
- Czemu to zrobili? - Bo to dupki.
Przepraszam, że tak mówię, ale to prawda.
- Mówiłaś, żeby tego nie dotykali? - Powinni o tym wiedzieć.
To pranie mojego klienta.
Dlaczego przełożyli...
Tamten pan potrzebował kosza.
- Tamten? - Tak.
Już ja mu pokażę.
Czasami widzi kogoś,
kto idzie przez parking w kierunku pralni, i mówi, że nie podoba jej się jego wygląd.
Zajęłaś dwa kosze. Potrzebowali go.
Mogli przełożyć coś innego. To rzeczy mojego klienta.
Tego się nie rusza.
Ale on potrzebował kosza.
Poznałam Mimi w pralni dziesięć lat temu.
PRZYJACIÓŁKA OD 10 LAT
Przyszłam wyprać koce moich psów.
Podeszła do mnie, wyszarpnęła mi je z rąk i powiedziała:
„Zepsujesz nam pralkę”.
Wielu ludzi złości się,
kiedy ktoś, kto wygląda na bezdomnego, zaczyna ich nagabywać
i mówić im, że nie mogą robić tego czy owego,
a powinni robić tak i tak.
Nie do końca potrafi rozmawiać z ludźmi.
Ruszał pan moje rzeczy?
To pranie mojego klienta i nikt nie ma prawa go dotykać.
One wiedzą, co jest czyje.
Wkurzyłam się.
Powiedziałam: „Może jest pani starsza, ale tak się nie robi,
bo mogę się...”.
Spojrzała na mnie z niedowierzaniem.
To było nasze pierwsze spotkanie.
Kilka miesięcy później spotkałam ją w barze...
i zaprzyjaźniłyśmy się.
Żeby zdobyć przychylność Mimi,
zaraz po wejściu trzeba się z nią przywitać:
„Cześć, Mimi, co słychać?”.
Potem już jest w porządku.
Cześć, Mimi.
Cześć, złotko!
Jest taki jeden pan. Ma na imię Zach,
a jego nazwisko zaczyna się na G, ale nie potrafię go wymówić.
Gra w serialu Znudzony na śmierć.
- Galifianakis? - Widziałeś go?
- Słucham? - Zach Galifianakis.
Mieszkał niedaleko i wpadał tutaj.
Zajmowałam się domem, jak go nie było.
Poznałem Mimi pod koniec lat 90. w Santa Monica.
PRZYJACIEL OD 18 LAT
Mieszkałem w Santa Monica, a ona pracowała...
i mieszkała w pralni, gdzie robiłem pranie.
Zaczęliśmy rozmawiać, potem się zaprzyjaźniliśmy...
a ostatecznie zaczęliśmy flirtować...
w końcu jesteśmy z jednego rocznika.
Równie dobrze mogłaby być moją babcią.
Ale tak, poznaliśmy się w pralni,
to w końcu tam poznaje się ludzi.
Razem z Erikiem Estradą zrobiliśmy krótki film.
Zapytałam: „Co twoim zdaniem ludzie pamiętają z tego filmu?”.
Ostatecznie Zach, ten drugi starszy facet i ja wylądowaliśmy w łóżku.
To było na VH1. Prowadziłem tam talk show...
Raz kręciliśmy u mnie w domu...
więc poszedłem do pralni i zapytałem, czy nie chciałaby wystąpić.
Dziękuję moim gościom: Ricky’emu, Artowi, Mimi, Albertowi i Erikowi.
Pora się pożegnać.
Dobranoc, Ameryko.
Śpiewajcie ze mną.
Machaliśmy tylko do kamery...
ale dobrze się bawiliśmy.
Kilka razy zaprosiłeś ją na czerwony dywan.
Możemy o tym porozmawiać?
Dziś wielki dzień. Premiera.
Pójdziesz pod ramię z Zachiem.
Pod ramię?
Nie lubię tego hollywoodzkiego syfu...
tego świrowania na czerwonym dywanie...
Mimi bardzo mi pomaga...
swoją obecnością.
Wydaje mi się, że ona to lubi.
To dobra zabawa, ale kiedy nie musisz tego robić.
Mimi lubi tę atmosferę...
Jest tam też jedzenie, picie, film i popcorn. Wszystko za darmo.
Kto by tego nie lubił? Oprócz mnie.
Miło jest ją tam widzieć.
Jakimś cudem idealnie tam pasuje.
Za każdym razem się stroi.
Zabrałem ją tam może ze trzy razy.
Zawsze staram się ją zabierać.
Mam wrażenie, że ona ciągle chodzi w takie miejsca.
Przyjaźni się jeszcze z jakimiś aktorami?
Jak ci się podobał World War Z?
Byłaś na nim razem z Renée Zellweger?
Z Renée Zellweger i jej chłopakiem.
Ludzie zatrzymywali was na ulicy?
Nie, ale zrobili nam zdjęcie w kinie.
Manager baru King’s Head pokazał mi zdjęcie w telefonie.
Nie wiem, skąd je wziął. Może to był paparazzi.
To nie była najlepsza rola Brada Pitta.
To ikona seksu, a nie jakiś wojownik.
Nie będzie ikoną do końca życia.
Ma już ponad 50 lat.
I co z tego? Popatrz na mnie.
Podobał jej się ten, co grał Thora.
Podoba jej się jego ciało.
To chyba Chris Hemsworth.
Uwielbia jego ciało.
Sama mi powiedziała: „Podoba mi się jego ciało”.
Odpowiedziałem: „Rzeczywiście, jest piękny”.
Mężczyźni to najpiękniejsze stworzenia Boga.
Lubię młodych facetów, a nie jakichś starych pryków.
Jaki jest idealny przedział wiekowy?
Między 50 a 60.
Tacy są dla mnie młodzi.
DZWOŃ PO SEKS
Ciągle chce się seksownie ubierać, bo uważa się za seksowną.
PIERWSZA KOLEŻANKA Z PRACY
Zakłada staniki i majtki na ubrania.
Raz przyszedłem do pralni,
a ona akurat stała pochylona i czyściła suszarki.
Miała na sobie nisko opuszczone ciasne spodnie.
Kiedy się pochylała, widać było jej rowek.
Wydaje mi się, że lubi czyścić suszarki.
Znajduje tam co nieco... czasami.
Znajduje co nieco i świeci tyłkiem.
NAJBLIŻSZA PRZYJACIÓŁKA
To prawda.
Przyznaję, to prawda.
Kiedy widzę pochylonego mężczyznę, któremu widać rowek,
mam ochotę włożyć tam palec.
Chyba nigdy nie wyjdę za mąż...
Lubię być szczęśliwa i wolna...
Nie chcę nikogo, kto będzie mi mówił, co robić, a czego nie.
Nie lubię tego.
Czyli nie wierzysz w małżeństwo?
Małżeństwo jest w porządku,
ale nie dla mnie. Nie wchodzę w to.
A gdybyś znalazła właściwego faceta?
Jak dotąd nie znalazłam.
Jeden facet kiedyś zaprosił mnie na randkę.
Był miły, więc się zgodziłam.
Kiedy nadszedł dzień naszej randki,
przyszedł z młodszą,
posadził ją z przodu, żeby móc z nią gadać,
a mnie posadził z tyłu.
Powiedziałam mu: „Właśnie przekreśliłeś swoje szanse”.
Podobno masz nowego chłopaka.
Nie mam żadnego chłopaka.
- Zaraz ci przywalę. - Co takiego?
Nie mam żadnego chłopaka.
Masz wielu przyjaciół.
Przyjaciół, ale nie chłopaków.
Z nikim nie sypiam.
TO TYLKO SEKS.
Nie chodzi o to, że nikt mnie nie pociąga.
Wiesz, jak to jest, kiedy się starzejesz. Ludzie cię nie chcą.
Faceci zwykle wolą młode dziewczyny.
Niektórzy wolą starsze.
Zaraz naprawdę ci przywalę.
Dlaczego? Źle ci w moim towarzystwie?
Nie.
Martwię się o lunch.
Mimi była i nadal jest dla mnie tajemnicą.
Wiem co nieco o jej życiu, ale raczej trzyma to dla siebie,
a ja nie wypytuję.
Rozmawiamy o seksie
i dużo się śmiejemy.
Mimo że rozmawia z wieloma osobami, jest bardzo tajemnicza.
Trochę czasu zajęło jej, żeby mi zaufać i opowiedzieć swoją historię.
Nie powiedziała mi wszystkiego,
ale cieszę się, że otworzyła się choć trochę.
BYŁA KOLEŻANKA Z PRACY
Niewiele mówi o rodzinie.
Jej prawdziwe imię poznaliśmy dopiero, kiedy trafiła do szpitala.
Nikt nie wie zbyt wiele, kim była, zanim zamieszkała w pralni.
Poprosiłem ją, by zaczęła od początku.
Jak naprawdę masz na imię?
Urodziłam się w Los Angeles...
jakieś pięć kilometrów od centrum...
w 1925.
Raczej nie odczułam kryzysu,
bo mój ojciec cały czas miał pracę.
MIMI Z SIOSTRĄ RUTH
Miałam siostrę i młodszego brata...
BRAT DANIEL
...ale on zmarł, gdy miałam dziesięć lat.
Miał pięć lat i zachorował na odrę.
NASZ SYN
Mama martwiła się o mnie, bo nie płakałam.
Nie mogłam.
Czasem boli tak bardzo, że nie płaczesz.
ROCZNIK 43
- Byłaś lubiana? - Chyba tak.
Tata nie pozwalał nam chodzić na żadne imprezy.
Był bardzo surowy.
W młodości zastanawiałam się, czy nie był królem w Rumunii.
Mieli tam królów i królowe, a on ciągle opowiadał o królu,
który przechadzał się wśród ludu.
Więc zastanawiałam się nad tym.
Ale kiedy komuniści zajęli Rumunię, odpuściłam sobie.
W przeciwnym razie pewnie bym to sprawdziła.
ZACHODNIE LOS ANGELES
Zamieszkałam z wujem i ciocią w zachodniej części miasta.
Miałam 17 lat...
więc wystarczająco dużo, żeby się wyprowadzić.
Miałam pracę.
Pracowałam dla firmy włókienniczej.
Wykonywałam prace biurowe i odbierałam telefony.
Niedaleko domu był kościół, do którego chodziłam.
Tam poznałam męża.
Kształcił się na nauczyciela...
a ja pracowałam.
Ale po ślubie kazał mi rzucić pracę.
Dlaczego?
Może chciał mnie kontrolować?
Tylko to mi przychodzi do głowy...
bo byłoby dla mnie lepiej,
gdybym pracowała przez wiele lat, a nie tylko te kilka,
żeby później przejść na zasiłek.
W tamtych czasach...
trzeba się było słuchać.
Nie walczyło się z mężem, tylko było się posłuszną.
Kiedy wyprowadziliśmy się od jego matki...
Kiedy to było?
Nie pamiętam, kiedy zamieszkaliśmy w San Fernando Valley.
Musiałam zająć się działką o powierzchni 20 arów.
Nie lubił pracować w ogrodzie. W ogóle nie pomagał w domu.
Byłam jego niewolnicą.
Co czujesz, stojąc tu ponownie?
Nic.
Kiedy odeszłam, postawiłam na nim krzyżyk i pożegnałam się na zawsze.
Miał drugą pracę. Pewnego dnia nie wrócił na noc.
Do pracy jeździł autostradą,
więc pomyślałam, że może coś mu się stało.
Jak myślisz, co usłyszałam, kiedy wrócił?
Zapytałam: „Gdzie byłeś?”.
Odpowiedział: „Z kochanką”.
Pomyślałam, że jeszcze możemy to naprawić...
ale on był wściekły, więc uznałam, że nie będę tak żyć.
Znam zbyt wielu ludzi, którzy byli razem
i wzajemnie się niszczyli.
Kiedy mężczyzna znajdzie sobie inną, zaczyna porównywać obie.
„Ta nie robi tego, a ta robi tamto”.
Pieprzyć to.
Byłam mężatką przez 29 lat.
Przez ten czas nie pracowałam poza domem...
więc trudno było mi później znaleźć pracę.
Mój prawnik powiedział mi:
„Nie przeczytałaś dokładnie,
co napisał w dokumentach rozwodowych”.
Nie byłam w stanie spłacić domu, więc musiałam się wyprowadzić.
Jest coś, czego teraz nie masz, a chciałabyś mieć?
Pomyślmy.
Mieszkanie.
Byłoby fajnie.
Własne mieszkanie...
które mogłabym urządzić, jakbym chciała.
Pamiętam, kiedy stawiali pewne miejsce
zwane Upward Bound przy 11th Street.
Wypytywałem o nie, już kiedy zaczęli budowę.
To miejsce dla starszych i niezbyt zamożnych ludzi.
Nie chciała tam zamieszkać z innymi starszymi ludźmi.
Nie chciała mieć z nimi nic wspólnego,
więc kategorycznie odmówiła.
Wolała nie mieć dachu nad głową.
Jedna z moich pracownic, bardzo ciepła i opiekuńcza,
zaczęła martwić się o zdrowie Mimi.
Wynajęła więc większe mieszkanie,
żeby Mimi mogła zamieszkać z nią.
Zamieszkały razem i wszystko było dobrze.
Ale jak wspominałem, Mimi lubi pić.
Pewnego wieczoru upiła się...
aż zrobiło jej się niedobrze...
zaczęła zarzucać tej dziewczynie, że chciała ją otruć.
W rezultacie...
pokłóciły się.
Zapytałem, dlaczego nie zadzwoni na policję.
PRACOWNIK NOCNEJ ZMIANY
„Nie chcę problemów”. Powiedziałem: „Tak być nie może”.
Dlatego nie chciała mieszkać już z Marli.
Nie chciałam, żeby wracała do domu pijana, więc spała u mnie.
- Mówiąc „dom”, masz na myśli pralnię? - Tak, jej krzesełko.
Nocowała u mnie. Pewnie raz w tygodniu.
Kiedy ją odwoziłam, mówiła: „Cholera”.
Wiedziałam, że nie lubi wracać. Pozwalałam jej nocować na kanapie.
Rozrosło się to do czterech lub pięciu nocy tygodniowo.
Kręciliśmy Uznajcie mnie za winnego,
i powinni byli nam zapłacić trzy tygodnie wcześniej.
To ten film z Vinem Dieselem.
Nie dostaliśmy pieniędzy.
Nie miałam z czego zapłacić za czynsz.
Powiedziałam Mimi, że muszę wynająć mieszkanie
i nie może spać na kanapie.
Wie, że nie chcę wynajmować obcym, więc stwierdziła, że mi zapłaci.
Nie zgodziłam się, ale ona przyszła z pieniędzmi za czynsz.
Za cały miesiąc?
- Skąd wzięła pieniądze? - Z zasiłku.
WŁAŚCICIELKA SKLEPU
Byłam spłukana, ale starałam się jej pomóc jak mogłam.
Chciałam znaleźć dla niej mieszkanie.
W końcu pomyślałam sobie, że ci wszyscy pieprzeni bogacze,
którzy ją znają i zabierają tu i tam,
mogliby się dorzucić na dom dla niej.
To zamożni ludzie.
Próbowałam nawet,
ale to co innego, kiedy ktoś jej coś daje,
a co innego, kiedy muszę kogoś prosić.
To zupełnie co innego.
Próbowałam nawet w kościele.
Chciałaś dać jej dach nad głową?
Chciałam znaleźć jej mieszkanie.
Szukałam mieszkania, ale koniecznie musiało być tutaj.
Z tym że to niemożliwe. Tutaj jest zbyt drogo.
Przez jakiś czas spała u mnie na kanapie.
Mieszkała z tobą ponad rok?
Nie każdego dnia, czasami nocowała w pralni.
Ale przez większość czasu.
- Dlaczego to robiliście? - Nie miała domu.
Co mieliśmy zrobić?
Gdyby twoja matka była w jej wieku... Moja jest.
Co byś zrobił?
Zanim przyszłam do pralni,
mieszkałam na ulicy.
I przeżyłam.
Mimi nie wspominała wcześniej, że mieszkała na ulicy.
Trudno mi to sobie wyobrazić.
Jak to możliwe, że wylądowała na ulicy?
Wiedzieliście, gdzie mieszkała?
Nigdy nam nie powiedziała.
Pytaliśmy, ale nie mówiła nic na temat swojego życia osobistego.
Odpowiadała: „To nie twój interes. Daj mi spokój.
Będę mieszkać, gdzie chcę”.
Nie miałam nikogo...
z kim mogłabym zamieszkać.
Ludzie zachowują się śmiesznie, jeśli masz z nimi mieszkać.
Przez jakiś czas mieszkałam w samochodzie.
Miała furgonetkę.
Odjechała w furgonetce
i zatrzymała się na osiedlu w San Fernando Valley.
Mieszkała w furgonetce.
Przestawiała ją z jednej strony na drugą,
kiedy zamiatali ulicę.
W końcu akumulator padł. Nie ładowała go,
bo nigdzie nie jeździła.
Wtedy przepychała auto z jednej strony ulicy na drugą.
ULICA, GDZIE PARKOWAŁA MIMI
Jedna z szyb w aucie była zbita.
Jakiś koleś próbował wkraść się do auta, ale miałam psa.
Nie wiem, co mu powiedziałam. Pewnie zaczęłam kląć.
Zaczęła krzyczeć,
sąsiedzi to usłyszeli, więc wezwali policję.
Wtedy włamywacz uciekł.
Mieszkałam w aucie...
dopóki mi go nie zabrali.
Kto?
Nie miałam z czego zapłacić za rejestrację auta...
więc mi je zabrali.
Kazali jej siedzieć i patrzeć, jak zabierają jej auto.
Wtedy widziała je po raz ostatni.
- Co zrobiłaś ze swoimi rzeczami? - Wszystko zostało w aucie.
Zanim przyszła do pralni,
przez dłuższy czas mieszkała na parkingu w Bullocks Westwood
pod wjazdem na drugi poziom.
To było Bullocks Westwood.
Ogromny sklep.
- A gdzie spałaś? - To było naprzeciwko uniwersytetu.
Spałam w krzakach przed budynkiem.
TERAZ JEST TAM TARGET
Po prostu się tam kładłam.
Często brałam szybkie kąpiele.
Trochę tu, trochę tam, byleby nie śmierdzieć.
Dobrze, że się nie pocę.
Niewiele jadłam.
Grzebałaś w śmietnikach?
Nigdy nie grzebałam w śmieciach.
W życiu bym tego nie zrobiła.
Dlaczego?
Ludzie wyrzucają tam psie gówna.
Nie, dziękuję.
Była tam taka restauracja,
gdzie podbierałam jedzenie, które wyrzucali.
Kiedy to robiłaś?
Kiedy nie patrzyli.
Wygrzebywała mięso ze śmietnika.
To był jedyny posiłek, którego była pewna.
Wyrzucali mięso, a ona brała je i oczyszczała
z pleśni.
Mówiła: „To zielone”, a ja tłumaczyłam: „To pleśń”.
Nie miałam butów,
więc zrobiłam sobie własne z reklamówek.
Wyłożyłam je gazetami...
Nie miałam pieniędzy, żeby kupić buty.
Gazety trzymają ciepło.
Często przykrywałam się gazetami.
Co robiłaś, kiedy padało?
Mokłam.
A co innego?
Było trudno...
Dwa razy dostałam hipotermii,
podczas śnieżycy w Malibu.
Ręce ci wtedy drętwieją i nie jest dobrze.
- Szukałaś pomocy w schroniskach? - Nie.
Dlaczego?
Raz poszłam prosić o pomoc w kościele.
ZJEDNOCZONY KOŚCIÓŁ METODYSTYCZNY
Było tam wielu uzależnionych ludzi.
Nie chciałam mieć z nimi nic wspólnego.
Nie chciałam, żeby ktoś tak o mnie myślał...
bo ja tego nie robiłam.
Czego?
Nie brałam, ani nic z tych rzeczy.
Odeszłam, kiedy dotarło do mnie, co to za ludzie.
Nie chciałam zadawać się z bezdomnymi. Ci mężczyźni...
Wystarczyło z nimi porozmawiać, a już chcieli się z tobą przespać.
A ja nie chciałam z nikim spać.
Skąd wiesz? Miałaś tego typu doświadczenia?
Widziałam, co robią.
Mają swoje sposoby.
Nie lubi bezdomnych.
POZNAŁA MIMI W BARZE
Nie pozwoli, żebyś dał im pieniądze.
Kiedy mówię jej, że sama była bezdomna, odpowiada: „Nigdy nie żebrałam”.
Wierzę, że tak było. Jest zbyt dumna.
Od czasu do czasu dostawałam od kogoś pieniądze.
Po prostu mi dawali.
Ale nigdy nie prosiłam o pieniądze.
Nie pozwala bezdomnym robić prania.
Zapytałam ją dlaczego.
„Bo to brudne ciuchy”.
Jest zabawna.
Wczoraj przyszedł jakiś bezdomny.
Przyszłam trochę później,
a dziewczyna na zmianie była zbyt zajęta,
żeby go przypilnować.
Nie wydaje mi się, żeby robił pranie.
Moczył ubrania w umywalce
i wkładał do suszarki.
MAMY PRAWO ODMÓWIĆ OBSŁUGI
Powiedziałam: „Masz dwie godziny, potem dzwonię na policję”.
- Sama była w takiej sytuacji. - Wiem.
Ale jest nieugięta.
Ma do tego prawo.
Pamiętam, jak mieszkałam...
przy Sunset Boulevard i Pacific Coast Highway.
Spałam tam w wejściu do jednego z budynków.
Byłam blisko ulicy, więc w razie potrzeby mogłam krzyczeć.
Jeden koleś się do mnie dobierał. Przestraszył mnie.
Zapędził mnie w kozi róg.
Stałam w tym wejściu,
ale nie pamiętam, co do mnie powiedział.
W końcu powiedziałam: „Przepraszam”,
zabrałam swoje rzeczy i poszłam do sklepu po drugiej stronie ulicy.
Mieszkałam przy 10th Street, niedaleko pralni.
Siedziała pod budynkiem
przygarbiona, z wyprostowanymi nogami.
Mijałam ją, kiedy szłam do pracy i kiedy wracałam wieczorem.
Z nikim nie rozmawiała.
Siedziała tak z wyprostowanymi nogami
i ze spuszczoną głową. Tak przez cały dzień.
Długo to trwało?
Rok, może dwa.
Sypiałam w wejściach do budynków przy Montana Avenue.
Pewnego dnia przechodziłam obok pralni.
Stwierdziłam: „Będę miała gdzie robić pranie”.
Zaczęła przychodzić codziennie,
wczesnym rankiem, i tak siedziała.
Zwykle przed pralnią zatrzymywał się autobus...
nie na przystanku, tylko po prostu na ulicy.
Kierowca mówił jej,
że będzie tutaj za 15 czy 30 minut,
i prosił o kawę.
Więc kiedy znów tamtędy przejeżdżał,
zatrzymywał się na środku ulicy, a ona dawała mu kawę,
po czym jechał dalej.
Znała wszystkich kierowców.
Podwozili ją, gdzie tylko chciała.
Nie pytała, czy może zostać,
ale lubi tu przebywać i z nami rozmawiać.
Czasami prosiliśmy ją o coś do jedzenia,
a ona ochoczo szła nam coś kupić.
Czasem prosiłam ją,
czy nie mogłaby przypilnować pralni, a ona chętnie to robiła.
Zaprzyjaźniliśmy się z nią i pozwoliliśmy jej zostać.
Ona nie uważa się za bezdomną.
Co to w ogóle znaczy być bezdomnym?
Ona ma dom.
Tylko nie taki, jak my to sobie wyobrażamy.
Kiedy się nad czymś zastanawiasz...
zaczynasz robić z igły widły.
Wolę o tym nie myśleć.
Lepiej zostawić przeszłość w spokoju.
Jak dla mnie to poważna sprawa.
Byłaś po pięćdziesiątce
i spałaś na ulicy.
To wcale nie błahostka.
Wiem, ale starałam się myśleć pozytywnie.
Lepiej jest nie mieć nic i osiągnąć spokój,
niż mieć wszystko i być nieszczęśliwym.
To dzięki temu przeżyłam. Nie myślę o przeszłości.
Może zrobiłam coś,
czego nie powinnam była robić.
Przepraszam.
Nie chciałam nikogo skrzywdzić.
Ale lepiej odpuścić, przestać to wyciągać.
Co takiego zrobiłaś?
Ludzie zbyt często skupiają się na przeszłości.
Było, minęło.
Czasem jest tak,
że jak robisz coś dla kogoś...
to często robisz to
z czystego egoizmu...
żeby poczuć się lepiej.
Czujesz się lepiej, bo możesz to zrobić.
Co z Zachiem? Opowiesz nam o tym?
Zadzwonił do mnie. Wyjeżdża do Grecji.
Muszę iść zobaczyć, czy skończyli moje mieszkanie.
To prawda, że kupił ci mieszkanie?
Nie mów o tym.
Mam mówić, że pilnuję jego mieszkania.
- Nie chcesz, żeby ludzie wiedzieli? - On nie chce.
Tobie by to nie przeszkadzało?
- Słucham? - Tobie by to nie przeszkadzało?
Nie wiem... Ludzie są śmieszni.
Nigdy nie wiesz, co zrobią.
Mam im mówić, że pilnuję jego mieszkania.
Ale to moje mieszkanie. Mam już klucze.
Pomogłeś jej znaleźć mieszkanie,
po tym jak spędziła 17 lat na krześle w pralni.
Wyprowadzałem się stamtąd...
a że byłem z nią w stałym kontakcie...
pomyślałem sobie: „Co ja wyrabiam?
Jej potrzeba mieszkania z prawdziwego zdarzenia”.
Znalazłem jedno, zaraz przy pralni. Nic specjalnego.
Ona znalazła inne mieszkanie.
Stwierdziłem: „To jest za drogie. Zwariowałaś?”.
W końcu masz swoje mieszkanie.
Tylko ten dywan mi się nie podoba.
Nie podoba ci się dywan?
Dlaczego?
Mam wrażenie, że się na nim przewrócę.
- Gratulacje! - Dzięki.
- Jakie to uczucie mieć własne mieszkanie? - Wspaniałe.
- Po tylu latach. - Zgadza się.
Wszystko nowe. Kupił nawet zestaw garnków.
Tutaj są sztućce.
Ładnie, co?
Jak we śnie.
- Kiedy będziesz tu spać? - Może dzisiaj.
Prawie spadłam ze schodów.
Było ciemno i nie widziałam ostatniego schodka.
Dzisiaj muszę wziąć latarkę.
Kiedy ostatnio miałaś swoje własne mieszkanie?
W 1976.
Widujemy na ulicach ludzi, którym się nie powodzi,
ale rzadko wyciągamy rękę do konkretnych osób.
Czasem jedynie dajemy pieniądze na cele charytatywne.
To moja przyjaciółka. Musiałem jej pomóc.
Powinienem był zrobić to już wcześniej.
Zaczęło się od telefonu, z którego korzystała.
Kiedy go zdjęli,
poszedłem do niej i zapytałem, gdzie telefon.
Wtedy kupiłem jej komórkę...
żeby mogła rozmawiać ze mną i z przyjaciółmi.
Potem było mieszkanie.
Raz zadzwoniła do mnie:
„Fajnie byłoby mieć telewizor”.
I co jeszcze?
Może BMW? Chciałabyś?
Oczywiście żartuję.
To dla mnie zaszczyt, że ją poznałem.
To meble od Renée.
Przeprowadziła się tu z Nowego Jorku.
Jest aktorką.
Gra w wielu filmach.
Poznałem Mimi w 2011.
BYŁY DORADCA RENÉE
Pracowaliśmy wtedy z Renée. Pewnego dnia powiedziała:
„Chcę, żebyś kogoś poznał.
Idź do Fox Laundry i zapytaj o Mimi.
Zach znalazł jej mieszkanie, a ja chcę je umeblować”.
- Widziałaś to? - Nie, nie widziałam.
KATE CHWALI SIĘ BRZUSZKIEM!
Nie jest taki duży.
Otwórz.
ANIOŁY STRÓŻE DLA BEZDOMNEJ
ZACH I RENÉE RAZEM POMOGLI BEZDOMNEJ NA OSIEDLU.
Kto to napisał?
Zabiję go.
Nie mówiłam, że jestem bezdomna.
Nigdy tak nie mówiłam.
Zach mówi, że mam się nie przejmować.
O nim cały czas coś wypisują.
Nie wiedziałam, że to jest w gazecie.
To największa gazeta plotkarska.
Przynajmniej nie jestem w ciąży.
Spodziewałaś się, że kiedyś będziesz mieć własne mieszkanie?
Nie takie.
Kiedy się dowiedziałam, że będę je mieć...
pomyślałam sobie,
że trzeba będzie zrobić to i owo...
KAC VEGAS
...ale nie spodziewałam się czegoś takiego.
Wysypiam się.
W końcu mogę się wyciągnąć.
To przyjemne uczucie.
Tęsknisz za swoim krzesłem?
Ani trochę.
Nadal chodzisz codziennie do pracy?
Oczywiście.
Dzisiaj byłam przed 6.
Koleżanki nie są ciekawe?
Jasne, że są.
Wypytują cię?
Wiesz, co im mówię?
Zajmijcie się własnymi sprawami.
Zawołała mnie, kiedy przyszedłem do pracy
i powiedziała: „Zdradzę ci pewien sekret, ale nikomu nie mów”.
„Jaki?”, „Mam gdzie mieszkać”.
Zapytałem: „Gdzie?”.
„Po drugiej stronie ulicy. Nie mów nikomu”.
Kiedy się upiła powiedziała wszystkim:
„Mam mieszkanie po drugiej stronie ulicy”.
Kiedy się dowiedziałem, zobaczyłem uśmiech na jej twarzy.
Cieszyła się jak dziecko w urodziny.
„Mam własny telewizor, własną lodówkę.
Wszystko moje własne”.
Każdy chciałby móc tak powiedzieć.
Czuję, jakbym wpadła w wir.
Jestem jak Kopciuszek.
Mimi w końcu znalazła dom i wiem, jak wiele to dla niej znaczyło.
Myślałem wtedy, że to koniec naszej przygody...
ale Mimi nie powiedziała mi o czymś ważnym.
- Idziesz? - Idę.
Twoja córka wie o mieszkaniu? Rozmawiałyście?
Nawiązała kontakt z córką.
- Z kim? - Z córką.
- Czyją córką? - Moją.
Chwileczkę.
Znam Mimi od pięciu lat i teraz się o tym dowiaduję?
Dlaczego mi nie powiedziała?
Wczoraj dowiedziałem się, że miałaś dwie córki.
Opowiesz mi o tym?
Miałam dwie córki. Tyle.
Jedna zmarła?
Tak. Była młoda.
Sama nie wiedziałam. Dowiedziałam się z nekrologu.
To był nekrolog jej byłego męża.
Była tam mowa o pierwszej żonie i córkach, Elizabeth i Kathlyn.
Zapytałam, kto to. Odpowiedziała: „Moje córki”.
Byłam w szoku.
Przez dziesięć lat mówiła, że nie ma dzieci.
Napisali, że przed nim zmarła córka Elizabeth.
Mimi była zszokowana. Nie wiedziała o tym.
Widziałam to po niej... To było zaskoczenie.
Miała raka jajnika.
Ile miała lat?
Nie wiem. Nie widziałyśmy się przez dłuższy czas.
Pewnie była z ojcem.
Więc nie utrzymywałaś z nikim kontaktu?
Dlaczego?
Bo sytuacja była kiepska.
A potem mój mąż... były mąż...
wyprowadził się do Nevady.
Do Las Vegas.
Tam mógł sobie oglądać panienki.
Zmarł we wrześniu.
Zabrał córki ze sobą do Nevady?
Moja starsza córka mieszka tutaj.
Ile ma lat?
Nie mam pojęcia.
- Mniej więcej. - Nie wiem.
- Ma męża, dzieci? - Ma troje dzieci.
Więc masz wnuki.
Znalazłam ją na Facebooku. Napisałam do niej maila.
Odpisała od razu.
Szukała matki od 20 lat.
Chciała się z nią zobaczyć.
Zapytałam Mimi, czy nie ma nic przeciwko,
czy mogę dać jej numer do pralni.
Zgodziła się. Była w szoku, że ją znalazłam.
Nie ma pojęcia, jak działa Internet.
To niesamowite, kiedy nie wiesz, że ktoś ma dzieci,
kiedy ktoś o nich nie mówi,
i dowiadujesz się, że ma dzieci, wnuki.
Co sobie o niej pomyślałaś?
Właśnie tego się boi... że ludzie będą o niej źle myśleć.
Nie pomyślałam o niej źle.
Domyśliłam się, że były bardziej związane z ojcem.
Jest wiele niedopowiedzeń, ale nie pomyślałam o niej źle.
Uznałam, że nie dogadywała się z dziećmi.
Nie każdy się z nimi dogaduje.
Wiedziały, że mieszkasz w aucie?
Nie mam pojęcia.
Nie powiedziałaś im?
Nie mówiłam o tym.
Nie pytały cię, gdzie się zatrzymałaś?
Dzieciom jest przykro, kiedy rodzice się rozwodzą.
Ale to nie one muszą to znosić.
Nie wiedzą, dlaczego rodzice się rozwodzą.
Mnie uczono, że nie wolno się rozwodzić.
Czujesz, że wolały ojca?
Nie wiem.
Dla mnie to zaskakujące...
że rozwiodłaś się z mężem
i odeszłaś, zabierając jedynie auto i psa, a córki...
Były już dorosłe.
Ile miały lat? Były po trzydziestce czy czterdziestce?
Pewnie tak.
Nie pytały cię, dokąd poszłaś, gdzie się zatrzymałaś?
Nie pamiętam.
Yaniv Rokah pisze...
Cześć. Jesteś córką Mimi?
Kręcę o niej film i chciałbym z tobą porozmawiać.
Czekam na odpowiedź.
Tak, jestem jej córką. Mama opowiadała mi o filmie.
Zastanowię się, ale mam pewne wątpliwości.
Zapytam też mamę o zdanie. Kate.
Chciałem porozmawiać z twoją córką.
- Z kim? - Z twoją córką.
- Nie rób tego. - Nie chcesz?
Większość ludzi o niej nie wie.
Tylko najbliżsi przyjaciele.
Nie musimy tego robić.
Pomyślałem tylko, że to dobry pomysł.
Ale ludzie w pralni nie wiedzą.
Nie chcę im nic tłumaczyć...
dlatego nic nie mówiłam.
Ona chyba o tym nie myśli.
Inaczej by się załamała.
Dlatego nie chce, żebyś rozmawiał z jej córką.
Są rzeczy, o których nie chcemy opowiadać.
Nie chcemy mówić o tym, jacy byliśmy.
Może za młodu nie była taka miła.
Amy i ja uważamy, że tak mogło być. Kto wie?
Zastanawiałem się, dlaczego nie pozwoliła mi porozmawiać z córką.
Postanowiłem ją odwiedzić i jeszcze raz o to zapytać.
Im bliżej podjeżdżałem, tym głośniej wyły syreny.
Dajcie mi się z nią przywitać.
Cześć, Mimi.
Jak się czujesz?
W porządku?
Założymy ci ciśnieniomierz.
- Jestem przytomna. Mogę zrobić tak. - Co?
To przystojny facet.
Zakładałam bluzkę...
i zahaczyła się o bransoletkę.
Przewróciłam się. Sama nie wiem jak.
To pewnie ten dywan. Przewróciłam się i uderzyłam w drzwi.
Leżałam tak z pół godziny, zanim udało mi się wezwać pomoc.
MIMI TRAFIŁA DO OŚRODKA REHABILITACYJNEGO.
Nie mogłam wstać...
bo kolano mi spuchło.
SPĘDZIŁA TAM TRZY MIESIĄCE.
Wczoraj dzwonił do mnie Ramon.
Wszyscy pytają, kiedy wrócę.
Będzie pewnie żyć jeszcze z 200 lat.
Przeżyje nas wszystkich.
Jest w pełni sił umysłowych.
Parę razy myślałem już, że z tego nie wyjdzie,
ale zawsze wracała jeszcze silniejsza.
Nic mnie już w niej nie zdziwi.
Mimi odmieniła moje życie.
Dzięki niej mam pewien szacunek...
do starszych i do ludzi w potrzebie.
W naszym społeczeństwie
rzadko jest to priorytet.
To strasznie dziwne.
- Zapisujesz, kto przychodzi? - Zgadza się.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Chcę wiedzieć, kto mnie odwiedza.
Jednego dnia przyszło 13 osób.
Jedna wychodziła, druga przychodziła.
Tak przez cały dzień.
Cały czas przychodziłem do niej uśmiechnąć się i przytulić ją.
Z czasem dotarło do mnie, że odwiedzałem ją,
kiedy miałem gorszy dzień, żeby to ona mnie przytuliła.
Tak więc koniec końców...
role się odwróciły.
Widzę, że ludziom zależy.
Masz szczęście, że cię odwiedzają.
Powiedziałaś córce?
- Słucham? - Powiedziałaś córce?
Jeszcze nie. Muszę zadzwonić.
Muszę się przemóc i zadzwonić.
Kiedy Mimi wróciła do domu, pokazałem jej ten film.
Na początku chciała, żebym wyciął wzmianki o jej córce,
ale po obejrzeniu całości zmieniła zdanie.
W końcu pozwoliła mi porozmawiać z córką, więc poprosiłem Kate o wywiad.
Wahała się, ale w końcu się zgodziła.
- Nie chcesz być rozpoznawalna? - Nie.
STARSZA CÓRKA
Nie pragnę sławy.
Zawsze byliśmy bardzo rodzinni.
MIMI I KATE 1953
Nasze życie skupiało się wokół kościoła.
Każdy należał do jakiegoś chóru.
KATE I ELIZABETH 1957
Mama uczyła czasem w szkółce niedzielnej.
Podziwiałam ją.
Była dla mnie najpiękniejszą osobą na świecie.
Nie widziałam, żeby mieli problemy małżeńskie.
Nie kłócili się.
Gdy w grę wchodziło coś ważnego, emocje, nikt o tym nie mówił.
Koniec kropka.
Siostra myślała podobnie. Byłyśmy złe na tatę...
zwłaszcza gdy ponownie się ożenił.
Czułyśmy się zdradzone.
Wychowywałyśmy się w rodzinie,
w której więzy rodzinne były bardzo ważne,
a nagle ta rodzina przestała istnieć.
Kiedy mama straciła dom, utrzymywanie kontaktu zależało od niej...
Nie powiedziała nam, gdzie mieszka.
Raz na jakiś czas
przyjeżdżała na kilka dni.
Od 1991 albo 1992...
przestała odwiedzać moją siostrę.
Siostra nie była w stanie tego znieść.
Mnie nadal odwiedzała, dopóki się na mnie nie obraziła.
Wtedy przestała.
Nie przyjeżdżała, nie rozmawiałyśmy.
Mogę wiedzieć dlaczego?
- Nie. - W porządku.
Siostra usłyszała kiedyś,
że ktoś z kościoła spotkał ją gdzieś.
Zaczęła jej szukać, ale nie znalazła jej.
Nie wiedziałyśmy nic poza tym.
Nie chciała, żebyśmy wiedziały.
Nic nie powiedziała.
Może po prostu chciała kontrolować sytuację.
KOCHAM MOJĄ RODZINĘ
Późnej zastanawiałyśmy się, czy w ogóle żyje.
Kiedy nawiązała kontakt za pośrednictwem Amy...
nie mogłam uwierzyć.
Spotkałam się z nią.
To było dziwne.
Przez 18 lat człowiek bardzo się zmienia.
To było jak... Właściwie to nadal jest,
jakbyś poznawał obcą osobę.
Do tego wszystkiego dochodzi to,
jak nietypowe prowadzi życie.
Jak cię przedstawiła?
Na początku jako przyjaciółkę.
Tylko tyle.
Trochę czasu minęło, zanim nazwała mnie córką.
Nie wiem ile...
Nie zadawała zbyt wielu pytań.
Skupia się na życiu tu i teraz.
KATE Z CÓRKAMI 1987
Możliwe, że po prostu...
musiała odciąć się
od wszelkich wspomnień,
zacząć żyć na nowo i nie myśleć o przeszłości.
WNUCZKI MIMI 1991
Nie było łatwo połączyć...
obraz mamy, jaki miałam przez 40 lat,
z obecną mamą Mimi.
To dziwne uczucie.
Jest taka otwarta...
żeby nie powiedzieć imprezowiczka... Nie znałam jej od tej strony.
W kościele nie ma wielu okazji do tańca.
Uważam, że życie to podróż,
w trakcie której zmieniamy się.
W życiu wielu osób zmiany przychodzą stopniowo.
Ale życie mamy...
to jak dwa lub trzy odrębne życia.
Chciałabym móc zrobić dla niej więcej...
mimo że teraz tego nie potrzebuje.
Chciałabym, żeby była bliżej mnie...
ale wiem, że jest tam, gdzie powinna.
Chciałabym, żeby była na weselu mojej córki...
ale nie chciała.
Raz mówiła tak, raz nie.
Wydaje mi się, że nie chciała,
żeby ludzie z jej dawnego życia poznali Mimi.
Nie dziwi mnie to, że nie czuła się z tym dobrze.
Dziwi mnie to, że płakałam z tego powodu.
Elizabeth zaśpiewała mi piosenkę, którą napisała...
o tym, jak martwi się o mamę.
W tekście były słowa:
„Gdzie jesteś?
Ciepło ci? Jesteś bezpieczna? Nie zmokłaś?”.
Ciężko mi znieść to, że Elizabeth zmarła,
nie wiedząc, że mama jest bezpieczna.
Wie.
Teraz już wie.
Mimi spotyka się z córką raz w tygodniu na lunch.
Nadrabiają stracony czas.
Mimi doszła do siebie po upadku.
Jej lekarz nie zna nikogo w jej wieku, kto wyzdrowiałby tak szybko.
Wróciła do pracy w pralni, siedem dni w tygodniu.
Składa ubrania, śpiewa i tańczy.
Cały czas do przodu.
Zaprosiła mnie na premierę nowego filmu z Zachiem.
KAC VEGAS 3
Gdziekolwiek idę, słyszę: „Znam cię”.
Syn właściciela zadzwonił kilka tygodni temu
i powiedział: „Tato, Mimi jest w Internecie”.
Jestem w Internecie. Zna mnie cały świat.
Wczoraj przyszedł jeden pan. Zatrzymał się, odwrócił i powiedział:
„Podpiszesz się na moich majtkach?”.
Zrobiłaś to?
Nie będę się podpisywać na brudnych majtkach. Muszą być wyprane.
Jesteś gwiazdą.
Gwiazdą bez wypłaty.
Ludzie nazywają ją królową Montany.
AKTOR I KLIENT CAFFE LUXXE
Ma więcej siły w małym palcu niż ktokolwiek z rodziny królewskiej.
To, co przeżyła...
Nie wytrzymaliby pięciu minut.
Jak się czujesz?
Świetnie.
- Lubisz przebywać na czerwonym dywanie? - Jasne.
Kiedy pracowałam w pralni, bardzo ceniłam jej obecność.
Nie miałam przy sobie mamy,
więc to ona była dla mnie jak mama.
Moja babcia i ludzie, którzy zajmowali się mną w dzieciństwie...
Łatwo się wzruszam.
Sądzę, że to moja babcia ją przysłała.
Jest dla mnie jak siostra.
Nie zachowuje się jak matka,
babcia czy prababcia.
Raczej jak siostra albo ciocia.
Mogę jej powiedzieć o wszystkim.
Chyba nigdy nie zrozumiem, dlaczego Mimi została bez dachu nad głową.
Wiem za to,
że jej wytrwałość, wdzięczność i radość życia
wydobyły z nas to, co dobre, i pozwoliły jej wrócić do domu.
Bardzo ci dziękuję.
Świetnie się bawiłam.
Daj buziaka.
Kocham cię.
Już jestem.
Dobranoc.
Dziękuję.
Uważaj na schodach.
Naprawdę dobrze się bawiłam.
Jeszcze klucz.
Do jutra.
Dziękuję.
Dziwnie jest mówić o tobie do kamery, ale kocham cię.
Może to nienajlepszy moment, ale wisisz mi 10 000 dolców.
MIMI Z CÓRKĄ I WNUCZKAMI.
Tłumaczenie: Krzysztof Łuczak