Ανοίξτε τον ήχο σαν στόμα.
Τα δάχτυλά σας είναι μπαγκέτες!
Δε μπορώ να σας ακολουθήσω: Δε μ'ακούτε! Βιάζεστε!
Πάλι, τονίζοντας τα πρώτα ακόρντα! Πάλι απ'την αρχή!
Σταματήστε! Ο Δάσκαλος έκανε σήμα!
Ο Δάσκαλος θέλει να μιλήσει!
Μιλήστε, Δάσκαλε...
Κάθε νότα... πρέπει να τελειώνει...
...πεθαίνοντας.
Ακούσατε; Πεθαίνοντας!
''Πεθαίνοντας''! Χτυπάτε πολύ δυνατά!
Σκεφτείτε ότι οι χορδές είναι πρόσωπα που αγαπάμε πολύ...
...που απομακρύνονται ξαφνικά και ανεξήγητα στη σκιά...
...αφήνοντάς μας δάκρυα στα μάτια.
Παίζετε πολύ ομοιόμορφα!... Η μουσική είναι ένα κυνήγι!
Επιταχύνετε ξαφνικά όταν εντοπίζετε το θήραμά σας!
Και μασάτε δυνατά όταν το καταβροχθίζετε!
Πρέπει να κρατηθείτε μια στιγμή πριν την ηδονή!
Σκοπός της μουσικής είναι να παρασύρει την ψυχή.
-Να σβήνει τις αισθήσεις! -Να συγκινεί!
Σκοπός είναι η γλύκα.
Η σκιά...
Δώστε μου...Δώστε μου...
-Στη σκιά... -Τι θέλετε, Δάσκαλε;
-Δώστε μια βιόλα! -Ο Δάσκαλος θα παίξει!
-Μια βιόλα για τον κ.Μαρέ! -Δώστε τη δική σας!
Εμπρός! Φύγετε όλοι!
'Οχι, Μπρυνέ, να μείνουν!
Απαιτώ να μείνουν όλοι.
Ο Μαρέν Μαρέ κάνει το μάθημά του.
Να καθίσουν!
Πρέπει να κλείσετε τα παραθυρόφυλλα.
Λιτότητα!
'Ηταν γεμάτος λιτότητα και οργή.
'Ηταν βουβός σαν ψάρι.
-Είμαι ένας απατεώνας. -Μα όχι, Δάσκαλε!
Και δεν αξίζω τίποτα.
Επιζήτησα το τίποτα... εισέπραξα το τίποτα...
...της ζάχαρης...
...του χρυσαφιού...
...και τη ντροπή.
Εκείνος, ήταν η μουσική.
'Εβλεπε τον κόσμο με τη μεγάλη φλόγα του δαυλού...
...που ανάβουμε για τους νεκρούς.
Ποτέ δεν έφτασα στο βάθος του πόθου του.
Είχα έναν δάσκαλο...
...και τον πήραν οι σκιές.
΄Ηταν ο Kύριος Σαιντ Kολόμπ.
Την άνοιξη του 1660... ένα απόγευμα...
...ο κ.Σαιντ Kολόμπ ήταν δίπλα στο κρεβάτι ενός φίλου...
...που επιθυμούσε να πεθάνει...
...μ΄ένα ποτήρι κρασί απ΄το Πυισέ και μουσική.
Το ίδιο ανοιξιάτικο απόγευμα... η Kυρία Σαιντ Kολόμπ πέθανε.
΄Ηταν απαρηγόρητος για τον θάνατό της. Την αγαπούσε.
Τότε ήταν που συνέθεσε το "Τάφος Θλίψης".
Ο δάσκαλός μου δίδασκε βιόλα στο Παρίσι και στο Λονδίνο.
΄Ηταν φημισμένος...
΄Ηταν μεταρρυθμιστής...
Είχε δυο κόρες...
Τουανέτ! Μαντλέν! Ο κ.Μπυρές σας περιμένει!
Ο κ.Μπυρές ανήκε στον κύκλο των μεταρρυθμιστών στο Παρίσι.
Δίδασκε στις μικρές αριθμητική, τη Βίβλο, και βασικά λατινικά.
Ο κ.Σαιντ Kολόμπ είχε αρχίσει να τους διδάσκει τη μουσική.
Η μνήμη της γυναίκας του δεν είχε σβήσει μέσα του.
Η εικόνα της ήταν πάντα στα μάτια του.
Η φωνή μας πάντα ψιθύριζ ε στο αφτί του.
Σιγά-σιγά, αποκόπηκε απ΄τον κόσμο.
Πούλησε το άλογό του. Κλείστηκε στη μουσική του.
Τουανέτ, έλα δω!
Κλεισμένος στην παράγκα του, έπαιζ ε ως και 1 5 ώρες τη μέρα.
Επινόησε έναν νέο τρόπο να κρατάει τη βιόλα στα γόνατα.
Πρόσθεσε και έβδομη χορδή για να δώσει πιο βαθιά διάσταση...
...κι έναν τόνο πιο μελαγχολικό.
Τελειοποίησε την τεχνική του ελαφρώνοντας το κράτημα...
...πιέζοντας τις χορδές μόνο με δύο δάχτυλα...
...πράγμα που έκανε με εκπληκτική δεξιοτεχνία.
Μπορούσε να μιμηθεί όλη τη γκάμα της ανθρώπινης φωνής.
Απ΄τον αναστεναγμό μιας κόρης μέχρι τον λυγμό ενός γέροντα.
Απ΄την πολεμική κραυγή του Ερρίκου 4ου ...
...μέχρι την απαλή ανάσα ενός κοιμισμένου παιδιού.
Φοβόταν ότι δε θα μπορούσε να μορφώσει τις κόρες του, μόνος.
΄Ηταν αυστηρός, αλλά δε μπορούσε να τους επιβληθεί.
Τις έκλεισε στο κελάρι, όπου τις ξέχασε.
Η Μαντλέν, στα ξεσπάσματά της, ήταν σαν ένα καράβι...
...που αναποδογύρισε και βυθίζ εται γρήγορα.
Είχε χαρές που δεν ήταν πάντα κατανοητές.
Βρισκόταν σε πλήρη σύγχυση.
Πού είναι η μαμά;
Πρέπει να είστε καλές, πρέπει να είστε επιμελείς.
Μου λείπει η μητέρα σας, ήταν όλο χαρά. Εγώ είμαι λιγόλογος.
Η μητέρα σας ήξερε να μιλάει, ήξερε να γελάει...
Εγώ δε βρίσκω χαρά στη γλώσσα, στην καλή παρέα ή στα βιβλία.
Αλλά σας αγαπώ και τις δυο, κι αυτό είναι αρκετό.
Ο πατέρας τους τις έβλεπε όλο και πιο λίγο.
΄Εμενε στην παράγκα του, καθισμένος στο σκαμνί του.
Τραγούδια και θρήνους γεννούσαν τα δάχτυλά του.
Kι όταν πιεζ όταν, άνοιγε το κόκκινο τετράδιό του...
...και τα σημείωνε για να μην ασχοληθεί ξανά μ΄αυτά.
΄Οταν η Μαντλέν μεγάλωσε αρκετά για να παίζ ει βιόλα...
...της έμαθε τις θέσεις, τα ακόρντα, τις αρπέζ...
Κι εγώ!
'Οχι, δε θέλω.
Kαμιά τιμωρία δε μπόρεσε να πείσει την Τουανέτ...
...ότι ήταν πολύ μικρή για να παίξει βιόλα.
'Οχι, δε θέλω!
΄Ενα πρωί, πριν ξημερώσει, ο κ.Σαιντ Kολόμπ σηκώθηκε.
Περπάτησε ως τον Σηκουάνα και έφτασε στη γέφυρα Ντωφίν.
Πέρασε όλη τη μέρα με τον τεχνίτη κ.Παρντού.
Για το Πάσχα, στον κήπο, η Τουανέτ ανακάλυψε...
...μια παράξενη καμπάνα τυλιγμένη με μια λινάτσα.
Για πολλά χρόνια έζησαν ήσυχα για τη μουσική.
΄Ηρθε ο καιρός που η Μαντλέν πέρασε στην εφηβεία.
Η Τουανέτ εγκατέλειψε τη μικρή βιόλα.
Τα κονσέρτα των Σαιντ Kολόμπ για τρεις βιόλες ήταν διάσημα.
Αυλικοί παρακολουθούσαν συχνά τα κονσέρτα και τα επαινούσαν.
Οι άρχοντες ήταν γοητευμένοι μαζί τους.
Είναι καταπληκτικός μουσικός.
Παίζει καλύτερα από μένα.
Παίζει καλύτερα από σας.
Παίζει καλύτερα απ'τον βιολίστα του Βασιλιά.
Κύριε, ζείτε μέσα στα ερείπια και τη σιωπή.
Σας ζηλεύουν για την αγριότητά σας.
Σας ζηλεύουν για τα πράσινα δάση γύρω σας.
Κύριε, επειδή είστε μαιτρ στην τέχνη της βιόλας...
..έχω διαταγή να σας παρουσιάσω στην Αυλή.
Ο Μεγαλειότατος εκδήλωσε την επιθυμία να σας ακούσει.
Σε περίπτωση που θα μείνει ικανοποιημένος...
...θα σας συμπεριλάβει στους μουσικούς της Αυλής.
Και τότε θα έχω την τιμή να παίξω δίπλα σας.
Ζω μέσα σε μια παράγκα χαμένη σ'έναν μεγάλο κήπο...
...με εφτά χορδές της βιόλας και τις δυο κόρες μου.
Φίλοι μου είναι οι αναμνήσεις μου.
Αυλή μου είναι οι ιτιές, τα ρέματα, τα ψαράκια, οι ανθοί.
Η Αυλή του Βασιλιά δε χρειά- ζεται έναν άγριο σαν εμένα.
Κύριε, δεν καταλάβατε το αίτημά μου.
Ανήκω στη Βασιλική Αυλή.
Η επιθυμία του Μεγαλειότατου είναι διαταγή για όλους.
Είμαι πολύ άγριος και νομίζω ότι ανήκω μόνο στον εαυτό μου.
Πολύ γενναιόδωρος ο Βασιλιάς που ασχολήθηκε με το άτομό μου.
Θα επανέλθω!
Ο Μεγαλειότατος, η Αυλή, οι βασιλικοί μουσικοί...
...θα επανέλθουμε.
Αγγελιαφόρος του Βασιλιά!
Η άρνησή του αύξησε την ανυπομονησία του βασιλιά...
...να δει τον μουσικό μπροστά του.
Kι έστειλε πάλι τον κ.Kανιέ, μαζί τον Αββά Ματιέ.
Κρύβεστε ανάμεσα σε κότες, γαλοπούλες και μικρά ψάρια.
Κρύβετε το θεόσταλτο ταλέντο σας...
...μέσα στη φτώχεια εξαιτίας της περηφάνιας σας.
Η φήμη σας έφτασε στον Μεγαλειότατο και την Αυλή.
Είναι καιρός να κάψετε τα άκομψα ρούχα σας...
...να δεχτείτε την αφθονία του και να φορέσετε μια περούκα.
-Το κολάρο σας είναι ντεμοντέ. -Εγώ είμαι ντεμοντέ.
Ευχαριστείστε τον Μεγαλειότατο.
Προτιμώ τον ήλιο απ'το χρυσάφι του.
Προτιμώ τα άχαρα ρούχα μου απ'τις λουσάτες περούκες σας!
Προτιμώ τις κότες μου απ'τα βασιλικές βιόλες κι εσάς!
Φύγετε! Αφήστε με!
-Μη μου ξαναμιλήσετε γι'αυτό. -Είστε τρελός.
Θα σαπίσετε μέσα στη λάσπη σας!
Στη φρίκη της υπαίθρου, σαν δαμάσκηνο στον κήπο σας!
Τα ανάκτορό σας είναι πιο μικρό από μια παράγκα...
...και το κοινό σας πιο λίγο από ένα άτομο.
Τελικά η απάντησή του άρεσε στον βασιλιά.
Είπε στους αυλικούς ν΄αφήσουν ήσυχο τον μουσικό...
...και να πάψουν να πηγαίνουν στα κονσέρτα του...
...γιατί ο δάσκαλός μου ήταν πεισματάρης κι είχε σχέσεις...
...με τους μεταρρυθμιστές, πριν τους διαλύσει ο βασιλιάς.
Τα χρόνια περνούσαν...
Οι Σαιντ Kολομπ έδιναν μόνο ένα κονσέρτο κάθε σαιζ όν.
΄Εγραφε όλο και πιο λίγες νέες συνθέσεις στο κόκκινο τετράδιο.
Δε θέλησε να τις τυπώσει για μπορεί να τις κρίνει το κοινό.
΄Ελεγε ότι ήταν αυτοσχεδιασμοί μια κάποιας στιγμής...
...και εκφράζανε μόνο ένα φευγαλέο αίσθημα.
Συχνά σκεφτόταν τη γυναίκα του, τον τρόπο σκέψης της...
...τις πάντα σοφές συμβουλές της, τους γοφούς της...
...την κοιλιά της που του είχε δώσει δυο κόρες, γυναίκες πια.
Μια μέρα ονειρεύτηκε ότι μπήκε στο θολό νερό κι έμεινε εκεί.
Είχε απαρνηθεί όλα όσα αγαπούσε σ'αυτή τη γη.
Ξυπνώντας θυμήθηκε τον "Τάφο Θλίψης" που είχε συνθέσει...
...όταν η γυναίκα του τον είχε αφήσει για να βρει τον θάνατο.
Kαι διψούσε πολύ.
Kι έπαιξε το "Τάφος Θλίψης".
Δε συμβουλεύτηκε το βιβλίο.
Τα δάχτυλά του τοποθετήθηκαν μόνα τους πάνω στις χορδές.
Αυτή η επίσκεψη δεν ήταν η μοναδική.
Στην αρχή φοβήθηκε ότι είχε τρελαθεί.
Αλλά σκέφτηκε ότι αυτή η τρέλα τού έδινε ευτυχία.
Αν ήταν αλήθεια, ήταν ένα θαύμα.
Η αγάπη της γυναίκας του ήταν τόσο μεγάλη και τον έφτανε...
...ενώ εκείνος δεν ήταν σε θέση να την ανταποδώσει.
Ζήτησε απ΄τον φίλο του ζωγράφο Kύριο Μπογκέν να ζωγραφίσει...
...το τραπέζι μπροστά στο οποίο είχε εμφανιστεί η γυναίκα του.
΄Εκρυψε τον πίνακα στο δωμάτιό του.
Δε μίλησε σε κανέναν γι΄αυτές τις επισκέψεις.
Του φάνηκε ότι η οργή είχε αρχίσει να σβήνει.
Βαθιά μέσα του, ένιωθε ότι κάτι είχε ολοκληρωθεί.
Τότε, ένας δεκαεφτάχρονος, κόκκινος σαν λοφίο κόκκορα...
...χτύπησε την πόρτα του.
΄Ημουν εγώ.
Κύριε, είμαι ο Μαρέν Μαρέ... Ο πατέρας μου είναι τσαγκάρης.
'Εξι ετών, λόγω της φωνής μου, πήγα στη χορωδία του ναού...
...που είναι κοντά στο Λούβρο.
Για εννιά χρόνια, φορούσα τον κόκκινο χιτώνα και έψαλλα.
Για εννιά χρόνια, έψαλλα με τη βασιλική χορωδία...
...σε ακολουθίες, λειτουργίες και εσπερινούς.
Αλλά έβγαλα τρίχες στις γάμπες και στα μάγουλα...
...κι η φωνή μου έσπασε.
Με πέταξαν στον δρόμο, όπως προβλεπόταν στο συμβόλαιό μου.
Για τελευταία φορά, άνοιξα τη μεγάλη επιχρυσωμένη πόρτα.
'Ετρεξα στην κατηφόρα που πάει μέχρι την όχθη του ποταμού.
'Εκλαψα.
Ο Σηκουάνας έλαμπε κάτω απ'το φως του ήλιου.
Ο συγκάτοικός μου, ο Ντελαλάντ, είχε ακόμα τη φωνή του.
Είχε μείνει στους κοιτώνες.
'Ενιωθα μόνος...
...με το μεγάλο πέος κρεμασμένο ανάμεσα στα σκέλια μου.
Ακολούθησα το ποτάμι για να γυρίσω στον πατέρα μου.
Εκεί, κλείστηκα σ'ένα δωμάτιο πάνω απ'το εργαστήρι του.
'Οπως πάντα, ο πατέρας μου χτυπούσε κι έγδερνε συνέχεια.
Αυτά τα χτυπήματα μού έδιναν στα νεύρα, τα σιχαινόμουν.
Μισούσα τη μυρωδιά των ούρων στην κατεργασία των δερμάτων...
...το σκαμνί που έτριζε, τις φωνές του πατέρα μου...
'Ολα ήταν ανυπόφορα... Και είπα μέσα μου:
''Θα εγκαταλείψω την οικογένειά μου.''
''Θα εκδικηθώ για τη φωνή μου. Θα γίνω διάσημος βιολίστας.''
Πήγα στον κ.Κανιέ που με κράτησε σχεδόν έναν χρόνο.
Μετά μ'έστειλε στον κ.Μογκάρ.
Αυτός ρώτησε αν είχα ακούσει για σας και την έβδομη χορδή.
Μετά έξι μήνες, ο κ.Μογκάρ έκρινε ότι έπαιζα καλά...
...και μ'έστειλε να βρω εσάς και να σας δώσω αυτό το γράμμα.
Να παίξει! Να αυτοσχεδιάσει πάνω στο ''Τρέλες''!
Κύριε, θα αυτοσχεδιάσετε πάνω στο ''Τρέλες της lσπανίας'';
Δε νομίζω ότι θα σας δεχτώ σαν μαθητή μου.
Πείτε μου γιατί.
Κάνετε μουσική, κύριε. Δεν είστε μουσικός.
Σιγά, πατέρα. 'lσως μπορεί να παίξει μια δική του σύνθεση.
Είναι καλό, πατέρα... Είναι πολύ καλό!
Τι λέτε;
Ελάτε πάλι σ'έναν μήνα.
Θα σας πω τότε αν έχετε την αξία να είστε μαθητής μου.
΄Οταν έφτασα για το πρώτο μου μάθημα, μου άνοιξε η Μαντλέν.
Το φόρεμά της ήταν ανοιχτό...
Πάω να κολυμπήσω, γι'αυτό σηκώνω τα μαλλιά μου.
Η παράγκα όπου παίζει ο πατέρας μου.
Κύριε, δεν παίξατε άσχημα.
Γνωρίζετε τη θέση του σώματος, και δε σας λείπει το αίσθημα.
Καλός χειρισμός δοξαριού, τις χορδές τις αγγίζετε σωστά.
Τα στολίσματά σας είναι έξυπνα, συχνά χαριτωμένα...
...αλλά δεν άκουσα μουσική.
Μπορείτε να συνοδεύετε χορευτές και τραγουδιστές...
Αυτά που γράφετε θα αρέσουν, αλλά δε θα καταπλήξουν ποτέ.
Θα ζήσετε απ'τη μουσική, θα σας περιβάλλει η μουσική...
...αλλά δε θα είστε μουσικός.
'Εχετε καρδιά που νιώθει;
Αναγνωρίζει μουσικές που δε γράφτηκαν...
...για συνοδεία χορών, ούτε για να τέρψουν τ'αφτιά του Βασιλιά;
Ωστόσο, η σπασμένη φωνή σας με συγκίνησε.
Θα σας κρατήσω για τον πόνο σας...
...όχι για την τέχνη σας.
Οι μήνες περνούσαν...
Μια κρύα μέρα, δε μπορούσαμε να δουλέψουμε στην παράγκα.
Τα δάχτυλά μας είχαν μουδιάσει. Kαταφύγαμε στην κουζίνα.
Αυτό το κρασί ζεσταίνει τα πνευμόνια και την κοιλιά μου.
Κοιτάξτε, κύριε...
Γνωρίζετε τον ζωγράφο Μπογκέν;
'Οχι, κύριε... Ούτε κανέναν άλλο ζωγράφο...
Κάποτε έφτιαξε έναν πίνακα για μένα.
Βλέπετε;
Είναι η γωνία του τραπεζιού στο δωμάτιο μουσικής. Βλέπετε;
Βλέπω.
Ας επισκεφτούμε τον κ.Μπογκέν.
Ακούτε, κύριε; Η μελωδία είναι στακάτο πάνω απ'το μπάσο.
Ο θάνατος είναι το σύνολο αυτών που κλέβει από μας.
Είναι όλες οι επίγειες χαρές που μας αποχαιρετούν.
Ακούστε τον ήχο που κάνει το πινέλο του κ.Μπογκέν.
'Ετσι πρέπει να χρησιμοποιείται το δοξάρι.
Τι μουρμουρίζετε εκεί;
'Ελεγα για το δοξάρι μου και το σύγκρινα με το πινέλο σας.
Αυτά όλα είναι λόγια.
Αγαπώ το χρυσάφι... Τα νεκρά πράγματα αποδίδουν...
Κύριε, το μυστικό της τέχνης μας είναι η έκπληξη.
Κύριε...σοβαρά πιστεύετε ότι ο χρυσός βρωμάει;
Κύριε, τώρα μάθατε...
...πώς εξέχουν τα στολίσματα.
'Ηταν επίσης και μια χρωματική κάθοδος.
Μήπως η αληθινή μουσική είναι δεμένη με τη σιωπή;
Είναι αργά. Τα πόδια μου κρυώνουν. Σας καληνυχτίζω.
Εμπρός!
Εμπρός, κύριε! Τα αισθήματά σας να φτάσουν στ'αφτιά μας!
Θύμωσε επειδή χτες έπαιξα για τον βασιλιά στο παρεκκλήσι.
Κοίτα. 'Ενας φύλακας πρόσεξε ότι η βιόλα μου ήταν καμένη.
Παίξτε!
Θα εξηγήσετε γιατί το κάνατε αυτό;
Κύριε, τι είναι ένα όργανο; 'Ενα όργανο δεν είναι μουσική.
Αγοράστε ένα άλογο τσίρκου για να διασκεδάζετε τον βασιλιά.
Ακούστε τα αναφιλητά πόνου της κόρης μου.
Είναι πιο κοντά στη μουσική απ'τις κλίμακές σας.
Φύγετε για πάντα.
Είστε ένας σπουδαίος ακροβάτης.
Δε χάνετε την ισορροπία σας, αλλά σαν μουσικός είστε λίγος.
Να παίξετε στις πλατείες...
...και να σας ρίχνουν νομίσματα...για να πίνετε.
Θα σε διδάξω όλα όσα μ'έμαθε ο πατέρας μου.
Ο πατέρας σου είναι κακός άνθρωπος.
Επέστρεψα.
Πηγαίναμε στο δωμάτιο της Μαντλέν κρυφά απ΄τον δάσκαλο.
Η Μαντλέν Σαιντ Kολόμπ μου έδωσε όλη τη γνώση της.
Συχνά πηγαίναμε κάτω απ΄την παράγκα για ν΄ακούσω...
...τα στολίσματα του δασκάλου μου...
...και ποια ακόρντα προτιμούσε τότε.
΄Οταν έγινα είκοσι χρονών, το 1676...
...της ανακοίνωσα ότι με είχαν προσλάβει σαν βασιλικό μουσικό.
Μια μέρα ξέσπασε καταιγίδα ενώ ήμαστε κρυμμένοι.
Σταμάτα, πατέρα!
Πατέρα, τον αγαπώ!
Η καταιγίδα ήταν πολύ δυνατή, αλλά δεν κράτησε πολύ.
Kαι βγάλαμε πάλι τις πολυθρόνες στον κήπο.
Δε μπορώ να σας ξαναδώ, κύριε. Είναι η τελευταία φορά.
Δε θα με ξαναδείτε ποτέ.
Επιθυμείτε να νυμφευθείτε τη μεγάλη μου κόρη;
Ακόμα δε μπορώ να δώσω τον λόγο μου.
Η Τουανέτ είναι στο εργαστήρι του Παρντού. Θα γυρίσει αργά.
Δεν ξέρω αν θα σας έδινα την κόρη μου.
Βρήκατε μια θέση με καλές αποδοχές.
Θα εκδίδετε έξυπνες συνθέσεις...
...προσθέτοντας τα στολίσματα που κλέψατε από μένα.
Δεν έχει σημασία.
Δεν είναι παρά σημάδια τυπωμένα πάνω σ'ένα χαρτί.
Υπάρχουν άλλα πράγματα...
Πράγματα που αξίζουν πιο πολύ.
Είναι η παθιασμένη ζωή που κάνω...
-Είναι παθιασμένη η ζωή σας; -Ζεις παθιασμένα, πατέρα;
Κύριε, από καιρό θέλω να σας κάνω μια ερώτηση.
Γιατί δεν εκδίδετε τις μελωδίες που παίζετε;
Παιδιά μου, δε συνθέτω. Δεν έχω γράψει ποτέ.
Το Πάσχα, η Εκκλησία των Μεταρ- ρυθμιστών έστειλε άμαξα...
...να πάρει τον δάσκαλό μου να παίξει σε μια λειτουργία...
...όπου ψηλά κεριά εκπροσωπούσαν τα γράμματα...
...που σχημάτιζαν το όνομα του Θεού.
Ο κ.Σαιντ Kολόπμ θυμήθηκε τη γυναίκα του...
...και τη λύπη του που δεν ήταν παρών...
...όταν εκείνη έφυγε απ΄τη ζωή.
Η αγάπη του δεν είχε μειωθεί καθόλου.
Πίστευε ότι ήταν η ίδια, δεν είχε αλλάξει.
Kάθε νύχτα ήταν η ίδια νύχτα. Kάθε κρύο ήταν το ίδιο κρύο.
Τώρα πρέπει να πηγαίνουμε.
Πολύ θα ήθελα να σου προσφέρω απαξηραμένα ροδάκινα.
Δε μπορώ.
Δεν ξέρω πώς να το πω, κυρία.
Μετά 12 χρόνια, είναι ζεστά τα σεντόνια στο κρεβάτι μας.
Δεν πήγαινα συχνά.
Η Μαντλέν μου τα έλεγε όλα.
Ο πατέρας της είχε συνθέσει τις πιο ωραίες μελωδίες.
Δεν τις έπαιζ ε σε κανέναν.
''Η Βάρκα του Σαρόν''... ''Ταφός Θλίψης''...''Δάκρυα''...
Μαντλέν, οι κλίμακες μας με τις τρίτες, οι αρπέζ...
Κι εμένα, πώς με βρίσκεις;
Θέλεις λίγο χυμό;
'Εχεις βάλει πολλή μέντα.
Το παρεκκλήσι ήταν πολύ ωραίο.
Το έπιασα!
Το κορμί μου δε νιώθει τίποτα για σένα. Σε εγκαταλείπω.
Σε εγκαταλείπω, επειδή βλέπω άλλα πρόσωπα.
Η ζωή είναι ωραία, αλλά είναι και σκληρή.
Μη μιλάς άλλο. Φύγε.
Η Μαντλέν έμενε συνέχεια στο κρεβάτι. Την είχα αφήσει έγκυο.
Το μωρό ήταν αγόρι και γεννήθηκε νεκρό.
Πώς μπορείς κι έρχεσαι εδώ μετά τον θάνατο;
Πού είναι η βάρκα σου, και τα δάκρυά μου; Είσαι μόνο όνειρο;
Είμαι τρελός;
Μη ζεις μέσα στις έγνοιες, φίλε μου.
Η βάρκα μας έχει βουλιάξει από καιρό στο έλος.
Κι ο άλλος κόσμος είσαι τόσο ασφαλής όσο μια βάρκα.
Υποφέρω, κυρία, που δε μπορώ να σ'αγγίξω.
Δεν υπάρχει τίποτα ν'αγγίξεις, εκτός απ'τον άνεμο.
Πιστεύεις ότι δεν υπάρχει πόνος μέσα στον άνεμο;
Συχνά, ο άνεμος φέρνει τη μουσική κοντά μας.
Και συχνά, το φως φέρνει κοντά μας...οπτασίες.
Η Μαντλέν αρρώστησε βαριά.
Συνάντησα την Τουανέτ για να μάθω τα νέα της αδερφής της.
Είπε ότι ο πατέρας του τα έφτιαξε με δικές του οδηγίες.
΄Επαψα να πηγαίνω. Είχα χάσει κάθε επαφή με την οικογένεια.
Η Τουανέτ παντρεύτηκε τον γιο Παρντού, κατασκευαστή οργάνων.
΄Εκανε πέντε παιδιά.
Μετά τον θάνατο του Kανέ, ονομάστηκα επίσημα αυλικός.
Παντρεύτηκα την Kατρίν Ντ΄Αμικούρ.
΄Οταν ο Λουλί ζήτησε να διευθύνω την ορχήστρα του...
...έπαιξα το "Ονειρεμένη" που είχα συνθέσει για τη Μαντλέν.
Ο κ.Σαιντ Kολόμπ πήγαινε στο κρεβάτι της κόρης του.
Προσπαθούσε, αλλά δεν έβρισκε τίποτα να της πει.
Πατέρα...
Μπορείς να μου κάνεις μια χάρη;
Θα ήθελα να παίξεις το ''Ονειρεμένη''...
...που ο Μαρέν έγραψε για μένα.
Σε λίγο καιρό, ο δάσκαλος έστειλε την Τουανέτ να με βρει.
Με διέταζ ε να πάω να δω την ετοιμοθάνατη κόρη του.
Ο πατέρας μου δε θα έρθει.
Δε θ'αναγνωρίσεις τη Μαντλέν. Δε μπορεί πια να περπατήσει.
Ο πατέρας μου την ταιζει με το κουτάλι.
Δεν ξέρω γιατί, επιμένει να της δίνει αποξηραμένα ροδάκινα.
Είσαι ντυμένος με φανταχτερά ρούχα, κύριε...
Και παχύς.
Σ'ευχαριστώ που ήρθες απ'τις Βερσαλλίες.
Θα ήθελα να παίξεις αυτό που έγραψες για μένα κάποτε...
...και που εκδόθηκε.
Λες για το ''Ονειρεμένη'';
Και ξέρεις γιατί;
-Η βιόλα είναι πάντα;... -Η βιόλα είναι πάντα!
Τα μάγουλά σου μαράθηκαν, και τα μάτια σου...
Τα χέρια σου είναι τρομερά αδύναμα...
Γεμάτη τακτ αυτή η διαπίστωσή σου.
-Η φωνή σου έχει χαμηλώσει. -Η δική σου έχει ψηλώσει.
Είναι δυνατόν να μη νιώθεις θλίψη;
Είσαι...τρομερά αδύναμη...
Δε νιώθω τίποτα...
Δεν είχα καμιά πρόσφατη θλίψη.
Μου κρατάς κακία;
Αυτό που έκανα σου εμπνέει ακόμα μίσος εναντίον μου;
'Οχι μόνο για σένα, κύριε.
'Εχω αναπτύξει και κάποια δυσαρέσκεια εναντίον μου.
'Αφησα τον εαυτό μου να φθαρεί πρώτα απ'την ανάμνησή σου..
...και μετά από ατόφια θλίψη.
Τώρα πια είμαι πετσί και κόκαλο.
Ποτέ δεν ήσουν παχουλή.
Θυμάμαι που ακουμπούσα τα χέρια μου στα μπούτια σου...
...και τα δάχτυλά μου ενώνονταν γύρω τους.
'Ησουν τόσο πνευματώδης!
Και φαντάσου ότι ήθελα γίνω γυναίκα σου!
Η αγάπη σου για μένα δεν ήταν πιο γερή απ'αυτό το νυχτικό!
Λες ψέματα.
Παίξε, σε παρακαλώ... Παίξε...
Θα προτιμούσα να παίξεις...
Πιο αργά...πιο αργά...
Δεν ήθελε να γίνει τσαγκάρης...
΄Ολα τα πρωινά του κόσμου είναι χωρίς επιστροφή.
΄Οχι μόνο δε μίλησε για έξι μήνες...
...αλλά δεν ξανάγγιξε τη βιόλα του.
΄Ηταν η πρώτη φορά που γεννήθηκε αυτή η απέχθεια.
΄Οταν έμαθα για τη Μαντλέν, ξυπνούσα με αγωνία κάθε νύχτα.
Σκεφτόμουν κάθε νότα που μου είχε εκμυστηρευτεί.
''Η Κόλαση''... ''Η Βάρκα του Σαρόν''...
...''Τα Δάκρυα''... ...''Τάφος Θλίψης''...
Kρίμα που ο Δάσκαλος ήθελε να πεθάνουν μαζί του τα έργα του.
΄Αρχισα να νιώθω ότι έπρεπε να τα ακούσω ακόμα μια φορά.
΄Ηθελα αυτά τα έργα.
Αδιαφορώντας για τον καιρό...
...κάθε βράδυ έφευγα απ΄τις Βερσαλλίες και πήγαινα εκεί.
Ακολουθούσα τα μονοπάτια που μου είχε δείξει η Μαντλέν.
Επί τρία χρόνια, κάθε φορά αναρωτιόμουν.
"Θα παίξει απόψε αυτές τις μελωδίες; Απόψε είναι η νύχτα;"
Δεν τις έπαιζ ε.
Ατέλειωτες σιωπές, και καμιά φορά μιλούσε με τον εαυτό του.
Τον άκουγα να ξεσκονίζ ει τη βιόλα ή το τραπέζι.
Πού είναι η βάρκα σου;... Πού είναι τα δάκρυά μου;
Τελικά, το 1689, στις 23 Iανουαρίου...
Μια κρύα νύχτα με τον άνεμο να δέρνει μάτια και αφτιά.
Kανένα σύννεφο στον ουρανό. Θα θυμάμαι πάντα αυτή τη νύχτα.
Σκέφτηκα...
"Αυτή η νύχτα είναι αγνή, ο αέρας καθαρός...
...ο ουρανός κρύος και αιώνιος, το φεγγάρι ολόγιομο...
Ακούω τον καλπασμό του αλόγου μου. ΄Iσως γίνει απόψε!"
Ο πισινός μου κρύωνε, το πέος μου είχε ζαρώσει απ΄το ψύχος.
...να σου προσφέρω αποξηραμένα ροδάκινα...
Απευθύνομαι σε γερασμένους ίσκιους που δεν κινούνται πια.
Αν ήταν εδώ κάποιος ζωντανός που αγαπάει τη μουσική...
Θα μιλούσαμε...και μετά θα μπορούσα να πεθάνω.
Ποιος αναστενάζει μέσα στη σιωπή και μέσα στη νύχτα;
'Ενας που φεύγει απ'τα ανάκτορα και αναζητά τη μουσική.
Τι αναζητάτε, κύριε, μέσα στη μουσική;
Αναζητώ τις θλίψεις και τα δάκρυα.
Καθίστε.
Κύριε, μπορώ να σας ζητήσω ένα τελευταίο μάθημα;
Μπορώ να αποπειραθώ να κάνω ένα πρώτο μάθημα;
Θέλω να μιλήσω.
Η μουσική λέει αυτά που δε μπορούν να πουν τα λόγια.
Και γι'αυτό δεν είναι ολότελα ανθρώπινη.
Ανακαλύψατε ότι η μουσική δεν είναι για τον βασιλιά;
-Είναι για τον Θεό, ανακάλυψα. -Κάνετε λάθος.
Γιατί ο Θεός μιλάει.
-Για το αφτί; -Κάτι που δε λέγεται; 'Οχι.
Για το χρυσάφι;... Για τη δόξα;...Για τη σιωπή;
Η σιωπή δεν είναι παρά το αντίθετο της γλώσσας.
Για τους αντίπαλους μουσικούς;
Για τον έρωτα;
Για τη θλίψη του έρωτα;
Για την εγκατάλειψη;
Για μια γκοφρέτα δοσμένη στο αόρατο;
Ούτε αυτό... Τι είναι μια γκοφρέτα;
Φαίνεται, έχει γεύση, τρώγεται. Δεν είναι τίποτα.
Δεν ξέρω πια, κύριε.
Δεν ξέρω πια.
Νομίζω ότι πρέπει ν'αφήνουμε ένα ποτήρι για τους νεκρούς.
Πλησιάζετε.
'Ενα αναψυκτικό γι'αυτούς που η γλώσσα έχει εγκαταλείψει.
Για χαμένες παιδικές ηλικίες...
Για ν'απαλύνει το σφυροκόπημα των τσαγκάρηδων...
Για την κατάσταση πριν τη γέννηση...
'Οταν ήμαστε χωρίς ανάσα...
...και χωρίς φως.
Πριν λίγο μ'ακούσατε να αναστενάζω.
Θα πεθάνω, και μαζί μου θα πεθάνει και η τέχνη μου.
Θα μου λείψουν μόνο οι κότες και οι χήνες μου.
Θα σας δώσω ένα-δυο μελωδίες ικανές να ξυπνήσουν νεκρούς.
Πάμε!
Πρέπει να πιούμε κάτι.
Και πρέπει να βρούμε τη βιόλα της μακαρίτισσας κόρης μου.
Θα ακούσετε το ''Τάφος Θλίψης'' Κανείς μαθητής μου δεν τ'άξιζε.
Θα με συνοδεύσετε.
Kι έτσι παίξαμε απ΄το "Τάφος Θλίψης"...
...μέχρι ένα κομμάτι με τίτλο "Τα Δάκρυα".
Είμαι περήφανος που ήμουν δάσκαλός σας.
Θα παίξετε για μένα το κομμάτι που τόσο αγαπούσε η κόρη μου;
Υποτιτλισμός - Christiaago