Het schiereiland Florida strekt zich 650 km naar het zuiden...
...bijna tot in de tropen.
Onderaan liggen de Everglades, 7800 vierkante kilometer moerasland.
Hier leeft een primitief reptiel dat de Spanjaarden 'el lagarto' noemden.
De hagedis. Wij kennen 'm als de alligator.
Hij leeft z'n leven nog net zoals duizenden eeuwen geleden.
De tijd is aan dit moeras voorbijgegaan.
Deze aflevering is een hoofdstuk uit het prehistorisch verleden.
Primitieve dieren eten, paren en jagen hier nog net als miljoenen jaren geleden.
En achter het nevelgordijn ligt altijd een alligator op de loer.
Jagers en prooi vernieuwen elke dag weer het patroon van het leven.
Zelfs onschuldige spinnenwebben zijn meer dan versiering.
Overal zijn subtiele vallen voor onoplettende dieren.
's Ochtends lokt een overvloed aan vis de vogels naar het water.
Hongerige vogels vissen om te eten...
...en geen enkele vis is te klein om als ontbijt te dienen.
Deze gevederde vissers zien weinig over het hoofd.
Speervissen is een echte kunst.
Deze vogel zou nooit een vis kunnen spietsen.
Maar de lepelaar heeft z'n eigen methode om voedsel te verzamelen.
Intussen is hij op zijn hoede voor de onvoorspelbare alligator.
De nimmerzat slaat z'n vleugels uit en zoekt op de bodem naar witvissen.
Voor vogels met meer trek zitten hier veel gepen...
...een soort die nog stamt uit de prehistorie.
Hij heeft veel graten en schubben, maar wordt vrij groot.
De aalscholver is nog zo'n vogel die nooit vol zit.
Soms eet hij zoveel vis dat hij door de ballast niet kan opstijgen.
Een verkoelend bad is erg welkom en de fuut geniet er met volle teugen van.
De zwaluwen vliegen even over. Wat gespetter vinden ze genoeg.
De slangenhalsvogel neemt een echte duik.
Hij zwemt met z'n slangachtige nek boven water. Vandaar z'n naam.
Z'n vleugels worden zo nat dat hij ze letterlijk te drogen hangt.
Vanwege z'n gestreepte staart wordt hij ook wel 'waterkalkoen' genoemd.
Hij is een van de vreemdste moerasbewoners.
Hij lijkt 't meest op die prehistorische reptielen die als eerste leerden vliegen.
Bij de kuikens is die gelijkenis nog groter.
Als de vogels vol zitten, is de ochtendnevel verdwenen.
Maar ze blijven toch op hun hoede...
...zelfs terwijl ze hun veren gladstrijken.
De ervaring heeft ze geleerd vooral op de waterleliebedden te letten.
Daar zwemt de stille sluiper van de Everglades.
De heimelijke jager laat niet eens een spoor van bellen achter.
Met hem doet de prehistorie z'n intrede in het heden.
De gepen springen voor hun leven...
...maar de alligator is net een wolf tussen de schapen.
Alligators in alle maten komen naar het banket.
Sommige worden wel zes meter lang.
Maar in de strijd om voedsel zijn de kleintjes vaak gevaarlijker dan de grote.
De onverzadigbare dieren eten alles wat ze vangen.
Hun spijsvertering is geweldig. Hun maagzuur lost alles op.
Graten, bont, veren en zelfs een schildpadschild.
Vandaar dat ze de gesel van het moeras zijn.
De andere dieren in de Everglades zijn intussen aan dit monster gewend.
Soms lijken ze 'm te plagen door vlak voor 'm te gaan zitten.
De geep peddelt soms met één poot terwijl ze de dood in het gezicht staart.
De waadvogels vissen in de gevarenzone...
...hoewel de alligator vlak voor de oever zwemt.
Terwijl de reiger op vis jaagt, jaagt de alligator op de reiger.
De eeuwige keten van ellende in de Everglades.
De verraderlijke alligator verstopt zich om dichterbij te komen.
Zo dichtbij, maar toch zo ver weg.
Want als de vogels wegvliegen, blijft de alligator op de grond.
Maar hij is volhardend.
Nu trekken de kleuren van het purperhoen z'n aandacht.
Eindelijk ziet hij een vogel die verdiept is in z'n problemen.
Dit is z'n kans.
Ook het purperhoen riskeert z'n leven om eten te verzamelen.
Hij eet de slakken onder de plompenbladen.
Soms vindt hij tot z'n verbazing ook alligators.
Z'n boze kreten waarschuwen iedereen dat de sluiper nog op vrije voeten is.
Deze zenuwoorlog is een ongehaaste kwestie.
De vogels leren de veiligheidsmarge exact in te schatten.
Een vergissing van een paar centimeter kan een ramp zijn.
Als de alligator vol zit, gaat hij in het zonnetje liggen.
Maar droge grond is zo zeldzaam dat hij z'n plek soms moet delen.
Hierdoor zie je de vreemdste bedgenoten.
Als de alligator zich ontspant, vergeet hij alles om zich heen.
Het kan hem nu niet schelen wie er komt en gaat.
Hij doet niets inspannenders dan geeuwen.
Plots schrikt het moeras op van een vreemd geluid.
De paarroep van de mannetjesalligator.
Het wijfje doet eerst of 't haar koud laat. Heel normaal in het paarritueel.
Maar intussen lokt ze een gevecht uit tussen haar vrijers.
De winnaar krijgt de dame.
Het wijfje verzamelt natte bladeren en modder als natuurlijke couveuse.
In die hoop legt ze 25 tot 100 eieren.
De hitte van dat rottende materiaal laat de eieren in twee maanden uitkomen.
Ze komen lang niet allemaal uit, anders zou 't hier wemelen van de alligators.
Maar een klein percentage van die 100 eieren wordt een volwassen dier.
Tijdens de incubatie beschermt het wijfje de eieren tegen vijanden...
...zoals andere alligators.
Zij verslinden soms alle 100 eieren.
Dit dier stuit op een toegewijde moeder en hij kan niet tegen haar op.
100 eieren hebben nog een kans, vooral als moeder op wacht staat.
Maar af en toe verlaat ze haar post om eten te zoeken.
In haar afwezigheid verschijnt een nieuwe dreiging: gevlekte stinkdieren.
Hun hele familie is gek op eieren.
Hij heeft er een. Maar hoe breekt hij 'm open?
Hij duwt het tussen z'n benen door als een football-speler.
Probleempje: het stinkdier is zo bijziend dat hij het ei niet meer kan vinden.
Een alligatorei is niet zo kwetsbaar als het eruitziet.
De hardheid en de slechte ogen van het stinkdier redden het ei.
Tijdelijk dan.
Als de wasbeer langskomt, is 't een ander verhaal.
Mevrouw Alligator ontdekt toevallig dat haar kroost afneemt.
Vanaf nu laat ze haar eieren niet meer alleen.
De tijd verstrijkt. Na negen weken luistert ze of ze iets in het nest hoort.
Dit is het sein om de bladerlaag te verwijderen.
Haar kroost is gereed om ter wereld te komen.
De baby vecht vanaf z'n geboorte.
Eerst om uit z'n ei te kruipen, en later om te overleven.
Maar hij heeft wel gereedschap: scherpe tanden en een prikkelbaar karakter.
Nu wordt dit waterdier instinctief naar het water geleid.
De baby's maken zich bijna meteen gereed om naar de vijver te gaan.
Het wordt een moeilijke trip. Er zijn veel obstakels op weg naar de oever.
De ergste is de solitaire alligator die langs het pad ligt.
Alle baby's lopen instinctief door...
...op een paar na. Hun energie laat ze een andere kant op gaan.
Baby-alligators worden bijna vechtend geboren.
Ze moeten nog leren dat als ze niet opletten ze problemen kunnen krijgen.
Daar komen de problemen al.
Nog een paar baby's komen hier aan hun eind.
Maar de baby's geven het niet op.
De wasbeer is groter, maar zij hebben scherpe tanden.
Soms werken ze samen tegen een vijand.
Maar ze kunnen ook met elkaar aan 't vechten slaan.
Dit lijkt er meer op. Alligators met een handvat.
Als de wasbeer bijna een vinger verliest, houdt hij 't voor gezien.
Na een strijd zonder eind bereiken ze de oever.
Ze zijn nog niet uit de problemen. Nu moeten ze eten verzamelen.
Hun groei hangt af van de hoeveelheid die ze eten.
Deze jonkies moeten onderling vechten om zich te voeden.
Ze blijven dicht bij hun vijver. Maar zelfs hier zijn ze niet echt veilig.
Vooral niet als de wasbeer terugkomt met gezelschap.
Terwijl vader er één verorbert, zoekt de familie in het water naar de rest.
En dat gaat zo maar door.
De alligators leren het overlevingspatroon snel:
Blijf alert. Eet, maar laat je zelf niet opeten.
En vooral: wees op je hoede voor vreemdelingen.
Deze adelborst die op het halfdek ligt...
...beseft dat hij de beste kans heeft om te overleven als hij bij moeder blijft.
Als moeder van haar hele kroost één of twee baby's kan redden...
...heeft ze 't gezien de omstandigheden goed gedaan.
Er verschijnen een paar nieuwkomers: een dartele otterfamilie.
Deze zwervers van het moerasland trekken van vijver naar vijver.
Geen enkel dier geniet meer van z'n spel.
De ontdekking van alligators in de vijver deert ze niet.
Die dodelijke staart lijkt hen juist te boeien.
Ze zijn veel betere zwemmers, en dat tonen ze ook aan.
De brutale bezoekers stellen de alligators voor een raadsel.
Uiteindelijk zijn ze 't zat en duiken onder. Daar worden ze vast niet gestoord.
In dit onderwaterrijk van vormen en schaduwen is de sluiper koning.
Hij heerst hier onbetwist.
Dit tafereel is bedrieglijk, met een spiegel tegen het plafond.
Niets is zoals 't lijkt. Feit en fictie zijn onderling verwisselbaar.
Een alligator kan een schaduw lijken, en een schaduw kan een alligator zijn.
Je moet nog steeds goed opletten.
Zelfs de schildpad in z'n wapenrusting tart het noodlot niet.
Voor de aalscholver dit domein betreedt, kijkt hij waar de echte alligator zit.
Hij blijft constant onder water kijken.
Als de alligator zich ineens verstopt, wordt de aalscholver nog ongeruster.
Hij weet liever waar de alligator is dan waar hij niet is.
Daar is hij. Net een onschadelijke boomstam met een glimlach.
Boven water wordt het druk.
Soms zoeken ze zo naar de alligator dat ze niet uit hun doppen kijken.
Bijna al deze dieren zijn niet in hun element...
...en moeten constant hun zuurstofvoorraad aanvullen.
De slangenhalsvogel lost dit op z'n eigen manier op.
Hij steekt z'n lange nek boven water terwijl z'n lichaam onder water blijft.
Elke vogel past zich anders aan de waterwereld aan.
De energieke koet zwemt met z'n vleugels.
Z'n voeten hebben geen vliezen, maar kwetsbare membranen.
Dat maakt de alligator niets uit.
Alle voeten zijn een uitnodiging om boven te komen.
De koet vliegt weg en de alligator blijft met lege handen achter.
De ongenode gast.
De otters zetten het spel voort waar ze waren gebleven.
De alligator houdt er niet van om op te vallen.
Hij gaat altijd heimelijk te werk.
Hij verstopt zich weer en doet waar hij het beste in is.
De otters hebben z'n onderwaterrijk overgenomen.
Voor die wildebrassen is het leven net een zorgeloos waterballet.
In het moeras volgt het leven een patroon van eindeloze cycli.
Deze tijdloze dingen zullen nooit veranderen.
De levengevende regen na de droogte.
De stille oplettendheid van de prooi en de bedreiging van de jager.
En de stilte na de storm.
Dit True-Life Adventure is een verhaal zonder begin of eind.
Zolang de natuur deze waterwildernis behoudt, zal de sluiper overleven...
...in het moeras dat door de tijd is vergeten.