เอาต์ไปสองแล้ว
(เสือขาว)
(ชิโมโนเซกิ เบลโล เอ)
เร็วเข้า!
ขว้างครั้งสุดท้าย ตรงกลางเลย เริ่ม!
เป็นอะไรรึเปล่า เซฮา เจ็บตรงไหนรึเปล่า
ไม่สบายรึเปล่า
เซฮา ใกล้ถึงแล้วล่ะ อดทนหน่อยนะ
ทาคูมิ ปิดหน้าต่างเถอะ เดี๋ยวเซฮาเป็นหวัด
ทาคูมิ!
แต่มันรู้สึกดีกว่านะครับเวลาที่มีลม
เซฮา บ้านคุณตาอยู่ตรงโน้นแหละ
โอ้โฮ!
ผมเห็นแล้ว
พี่ บ้านคุณตาอยู่ตรงโน้น
ทาคูมิ ชีวิตใหม่ของเราจะเริ่มต้นกันที่นั่นนะ
มาดูสิ
อากาศดีจัง
เซฮา…
- รู้สึกดีขึ้นรึยังจ๊ะ - ดีครับ
- ไม่เจ็บคอใช่ไหม - ไม่ครับ
อันนั้นอยู่ตรงนั้นมานานแล้วเหรอ
ใช่แล้ว
นี่คุณยายนะ
คิดถึงตอนเด็กๆ จัง อันนี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่อีกเหรอ
ห้องนี้เคยเป็นห้องแม่ล่ะ รู้ไหม
ข้าวของจะมาถึงพรุ่งนี้ งั้นวันนี้ก็เก็บกวาดซะเลยนะจ๊ะ
รู้เรื่องไหมเนี่ย
เซฮา!
ลูกอยู่ไหน ได้เวลากินยาแล้ว
เพิ่งอาบน้ำแบบนี้ครั้งแรกล่ะสิ ใช่ไหม
พ่อครับ ขอบคุณมากเลยนะครับ ที่ให้พวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่
ไม่ต้องพูดจาเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้
แต่ดีนะเนี่ยที่พวกนาย ย้ายมาช่วงวันหยุดฤดูใบไม้ผลิได้
ครับ
ทาคูมิ
ทาคูมิ สวัสดีคุณตาสิ
ถ้าอยากไปวิ่ง
วิ่งไปที่ศาลเจ้านิตตะสิ
ตาครับ
ว่าไง
สอนผมขว้างบอลโค้งหน่อยสิครับ
ยังก่อน
หลานยังไม่พร้อมหรอก
ทาคูมิ…
อย่าถือสาเขาเลยนะครับ
เขาก็เป็นแบบนี้แหละ
ขว้างได้สวยมาก!
นายคือฮาราดะ ทาคูมิจากทีมเสือขาวใช่ไหม
ฉันดูนายแข่งทุกเกมเลย ดูจนถึงรอบสุดท้ายเลย
พวกเราก็ลงแข่งในการแข่งขันนั้นเหมือนกัน
ถึงเราจะแพ้ในรอบที่สองก็เถอะ…
ฉันชื่นชอบนาย ตั้งแต่ตอนนั้นเลยล่ะ ฮาราดะ ทาคูมิ
อ้อ ฉันเป็น…
ฉันเป็นคลีนอัพฮิตเตอร์ของทีมนิตตะสตาร์ส ชื่อนางากุระ โก เป็นแคตเชอร์
แคตเชอร์!
อยากให้ฉันขว้างบอลให้ไหม
เหอ
ถ้านายรับบอลที่ฉันขว้างได้ก็…
เจ๋งเลย งั้นฉันจะไปช่วยนาย ขนของเข้าบ้านพรุ่งนี้นะ
เสร็จแล้วมาขว้างบอลรับบอลกัน
ดูเหมือนว่าแม่นายกับแม่ฉัน จะเป็นเพื่อนกันสมัยเด็กๆ ด้วยนะ
มันอาจเป็นสัญญาณที่ดีก็ได้นะ
สัญญาณที่ดี!
รับนี่ไปสิ
ไม่ล่ะ ขอบใจ
รับไปเถอะน่า
แล้วเจอกัน
- โก - โก
เอาปลาให้เขาทำไม
ไม่เป็นไรน่ะ
เราตกปลากันตั้งนานนะ กว่าจะได้ปลาตัวโตขนาดนัน
เดี๋ยวก็ตกได้อีกน่า
ฮาราดะ ทาคูมิ… เซฮา
โค้ชครับ ขอโทษที่มาสายครับ
โทษทีนะ อินามูระ ที่รบกวนนายในวันหยุด
ไง อินามูระ
สวัสดีครับ
- ขอบใจที่มานะ - ยินดีครับ
ขอโทษนะครับ
โอ้ แคตเชอร์คนดัง
ไม่หรอกครับ
แม่ครับ
อีกห้าวินาทีนะ
สี่ สาม สอง เรียบร้อย ไหนดูซิ
เหอ
เห็นไหม บอกแล้วว่าไม่มีไข้
เราต้องระวังให้ดี
เซฮา อย่าตื่นเต้นเกินไปนะจ๊ะ เรียบร้อย!
สวัสดีจ้ะ
สวัสดีครับ
นายชื่ออะไรเหรอ
ฮาราดะ เซฮา
น่ารักจังเลยเนอะ
ฉันชื่อนางากุระ โกนะ
- นายกี่ขวบแล้ว - เก้าขวบ
ตอนอายุเท่าเซฮา โกของฉันน่ารักที่สุดเลยล่ะ
เธอทำได้ดีมากเลยที่เกลี้ยกล่อมให้โก เลิกเล่นเบสบอลตอนประถมได้
ฉันไม่เห็นแววเลยว่าทาคูมิจะยอมเลิก
เขาเล่นในเงื่อนไข ว่าจะเลิกเล่นก่อนเข้ามัธยมต้นน่ะ
ก็เขาเป็นทายาทของโรงพยาบาลทางากุระนี่นา
จริงของเธอ พวกเขาจะเล่นเบสบอล ตลอดไปไม่ได้หรอก
อุ๊ย มากิ ในที่สุดสำเนียงเธอก็กลับมาแล้ว
จริงด้วย ไม่ได้พูดสำเนียงนี้นานมาก
แปลกใจนะเนี่ยที่ฉันยังจำสำเนียงได้อยู่
- อย่าลืมมันไปเชียวล่ะ - แปลกใจจริงๆ
นั่นทาคูมิเหรอ
ให้ตายสิ เขาเข้าสังคมไม่เก่งเลยจริงๆ
เซฮา
ไง โก
ปลานี่กินอะไรเหรอ
มันดุมากนะ ก็กินพวกแมลง ไส้เดือน หรือกบน่ะ
บางทีก็กินคนด้วย
อะไรนะ
จริงเหรอ
ล้อเล่นน่ะ
ลุยกันเลยดีกว่า
ฉันพร้อมแล้ว
จัดมาเลย!
นั่นมัน…
เหลือเชื่อเลย
แคตเชอร์ของนายใช้เวลานานแค่ไหน ถึงรับบอลแบบนี้ได้
หกเดือนกว่า
ไม่แปลกใจเลย
งั้นก็จัดมาเลย
สุดยอด อย่างกับมันมีชีวิตแน่ะ
รับดีๆ หน่อย
ถ้ามีรันเนอร์ คงแย่งเบสไปแล้ว
นายจะยอมปล่อยให้ไปถึงขั้นนั้นเหรอ
เกือบได้แล้วเชียว
รับได้แล้ว!
ฮาราดะ ขว้างมาอีกสิ
ขว้างมาอีก!
ฉันจะรับให้ได้ทุกลูกเลย
เร็วเข้า
ขอเวลานอก!
โทษทีนะทาคูมิ โกด้วย
อินามูระจากบริษัทพ่ออยากเล่นด้วยน่ะ ว่าไง
โทษทีนะ ฉันไม่ได้อยากรบกวนพวกนายเลย แต่…
พอดูพวกนายแล้ว… มันคันไม้คันมือจริงๆ
ขอตีสักลูกได้ไหม
ได้สิครับ
เขาเล่นให้ทีมสุดท้าย ที่คุณตาของนายพาไปโคชิเอ็งน่ะ
เป็นคลีนอัพ ฮิตเตอร์ในโคชิเอ็งเชียวนะ
แล้วไงเหรอ
ก็…
ขว้างให้สไตรก์ไปเลย
แน่นอนอยู่แล้ว
รับได้แล้ว
สไตรก์หนึ่ง!
ขว้างสวยมาก!
รู้สึกได้ถึงพลังของมันเลย
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นเด็กมัธยมต้น
อินามูระ
ครับ
พวกเขาจะเริ่มเรียนมัธยมต้นกันอาทิตย์หน้าน่ะ
อะไรนะครับ
ว่าไงนะ
รับได้แล้ว
สไตรก์สอง
ผู้เข้ารอบสุดท้ายโคชิเอ็งสู้ๆ!
ทาคูมิสู้ๆ!
รอแป๊บนะ ขอเวลานอก
น้าครับ
ว่าไง
ลูกต่อไป… จะขว้างเข้าตรงกลางเลยนะครับ
เอาเลย
รับได้แล้ว!
สไตรก์สาม!
- แบตเทอร์เอาต์! - สุดยอดเลย!
เยี่ยมเลย! ขว้างสวยมาก!
เราทำได้
นี่ อินามูระ
นายคิดว่าพวกเขาเป็นแค่เด็ก นายพลาดตรงนี้แหละ
โก
ทำอะไรอยู่เนี่ย ได้เวลาเรียนพิเศษแล้วนะ
แม่มาที่นี่ทำไมเนี่ย
ทำไมล่ะ ครูที่โรงเรียนกวดวิชาโทรมาหาแม่น่ะสิ
ก็ได้ๆ
ก็ได้ แต่รอก่อนนะ
ก็ได้ รอแป๊บ
เซฮา ลูกไม่ควรแต่งตัวแบบนี้ออกมาเลยนะ
โอเคครับ!
โอเค ผมรู้แล้ว รอก่อนแป๊บเดียวเอง
โทษทีนะ ฮาราดะ ฉันต้องไปเรียนพิเศษแล้ว
นายสอบผ่าน
นายก็เหมือนกัน แขนนายเจ๋งสุดยอดเลย
พรุ่งนี้จะขว้างลูกให้ฉันอีกไหม
จนกว่าฉันจะตัดสินใจได้ ว่าจะเล่นเบสบอลต่อไปรึเปล่าน่ะ
ฉันอยากรับบอลที่นายขว้างทุกวันเลย
ได้สิ
ดูเหมือนว่าจะสุกแล้วล่ะ
กินผักให้หมดด้วยนะ
เซฮาเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม
ยาออกฤทธิ์แล้วล่ะ ไข้ลดแล้ว กำลังเคลิ้มหลับอยู่
นี่ ทาคูมิ
แม่บอกตั้งไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าอย่าเล่นเบสบอลอวดน้อง
เซฮาไม่แข็งแรง ยังไงก็เล่นเบสบอลไม่ได้
ไปเล่นอวดน้องได้ยังไง ลูกเป็นพี่เขานะ
- มากิโกะ - พ่อก็เหมือนกัน
หนูก็สงสัยว่าพ่อหายไปไหน นี่ยังไม่เลิกบ้าเบสบอลอีกเหรอคะ
- มากิโกะ - คุณก็เหมือนกัน
จ้ะ
เราย้ายมาที่นี่เพื่อสุขภาพของเซฮา นั่นคือสิ่งที่เราทุกคนตัดสินใจนะ
แต่ตั้งแต่วันแรกก็มีแต่เบสบอลๆ…
ฮิโรชิ
ครับ
เซฮาน่าทึ่งมากเลยนะ
ใช่ครับ
ในแง่ไหนเหรอครับ
วันนี้ดวงตาของเขาเปล่งประกายเลยล่ะ
ถ้านายเล่นเบสบอล นายต้องมีแววตาแบบนั้น
สงสัยฉันจะพูดจาไม่เข้าท่าซะแล้ว
มาดื่มกันดีกว่า
ผมชื่อฮาราดะ เซฮาครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ
กินกันเลยดีกว่า
ดื่ม!
ฉันชื่อซาวากูจิ ฟูมิโตะ เป็นไม้หนึ่ง เป็นผู้เล่นทุกตำแหน่งของนิตตะสตาร์ส
เรียกฉันว่า “ซาวะ” ก็ได้
ครอบครัวของซาวะเป็นพระ
เป็นพระ!
พ่อเขาเป็นพระแต่เขาดันกลัวผี
ฮิงาชิ ถ้าพูดแบบนั้น ผีจะออกมานะ
ฉันชื่อฮิงาชิทานิ เคตะ เป็นเบสสามของนิตตะสตาร์ส
บ้านฉันเป็นเจ้าของร้านเท็นมะซูชิ ไปกินได้ตลอดนะ
ฮิงาชิชอบโฆษณาธุรกิจของครอบครัวตลอดเวลา
ขายเก่งสุดๆ
นี่ พ่อนายทำงานอะไรเหรอ ฮาราดะ
พ่อย้ายที่อยู่บ่อยน่ะ
พี่ฉันเกิดที่โตเกียว แต่ฉันเกิดที่ฮิโรชิมะ
มิน่า นายถึงพูดสำเนียงแบบนี้
ใช่
มีแค่นี้เหรอ ทีมนิตตะสตาร์สน่ะ
ฉันพยายามตามทุกคนมาต้อนรับนายแล้วนะ
แต่ส่วนใหญ่เลิกเล่นเบสบอลกัน ตั้งแต่จบชั้นประถมแล้วน่ะ
แล้วนายล่ะ
หนึ่ง สอง สาม สี่
ห้า หก เจ็ด แปด!
โอเค มาซ้อมกัน เข้าประจำที่นะ เรียวตะ มาซาฮารุ!
เรียวตะ มาซาฮารุ เต็มที่เลยนะ!
เซฮา นี่!
อะไรเหรอ
อย่านะ โก
เดี๋ยวเขาไข้ขึ้น
เซฮา ไม่เป็นไรนะ ออกไปเลย!
โอเค!
อย่าวิ่งนะ เซฮา!
กลับมานะ!
ไม่เป็นไร เอาเลย
- ลุยเลย เซฮา! - เซฮา!
ดูอย่างเดียวไม่สนุกหรอก
ถ้านายขว้างบอล ยังไงบอลก็ไปไม่ถึงสนามด้านนอกอยู่แล้ว
เอาเลย ฮาราดะ!
สไตรก์ ซาวะ สไตรก์เอาต์
- โอเค ขว้างสวยมาก - บ้าเอ๊ย ขออีกทีเถอะ ฮาราดะ
พี่สไตรก์เอาต์ไปแล้ว!
สไตรก์สอง เป็นอะไรไป ฮิงาชิ
โอกาสสุดท้ายแล้วนะ ขว้างสวยมาก
ร้านเท็นมะซูชิจะปิดไหมเนี่ย
ตีให้ดีๆ หน่อย กัปปะ
เงียบไปเลย ตีครั้งนี้เพื่อศักดิ์ศรี ของไม้สามแห่งนิตตะสตาร์ส
สวยมาก กัปปะสไตรก์เอาต์
- บอลเร็วมาก - โอเค ขว้างสวยมาก
- ไง! - เป็นอะไรไป กัปปะ!
คนสุดท้าย ไม้สี่ ตานางากุระ โกแล้ว
โกสู้ๆ!
นายควรรับบอลอย่างเดียวนะ นั่งลงเถอะ
ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ
ฮิงาชิ
ไม่เอาหรอก
เราต้องทำให้เขาเห็นว่านิตตะสตาร์สเจ๋งแค่ไหน
ขอบใจนะ
มาเลย ฉันขอท้านาย ฮาราดะ ทาคูมิ
ทำอะไรของนายน่ะ
อยู่ตรงนี้แหละดีแล้ว
จัดมาเลย!
แม่เจ้า
สุดยอด!
สไตรก์หนึ่งแล้วนะ
มาเลย!
เซฮา
- เซฮา! - โดนแล้ว!
เซฮา!
- เขารับได้! - เขารับได้เหรอ
รับได้แล้ว!
เขารับได้!
เจ๋งมาก เซฮา!
นายทำได้!
- รับได้สวยมาก - เล่นดีมาก
โก ฉันขอเก็บลูกเบสบอลลูกนี้ไว้ได้ไหม
ได้สิ
ลูกเบสบอลที่ระลึกลูกแรกของนาย!
- ไชโย! - ดีแล้วล่ะ
เขามีแววนะเนี่ย
อย่าจับไหล่ฉัน
โทษที
แม่นายโทรมาอีกแล้วเหรอ
เรียนพิเศษน่ะ
เล่นเบสบอลต้องใช้โทรศัพท์ด้วยเหรอ
โทษที
ทำไม เสียงเรียกเข้าทำให้นายเสียสมาธิหรือไง
ฮาราดะอ่อนไหวมากเลยเนอะ
ขอโทษ
หน้ากากตัวตลก
- กัปปะ - หมอนี่!
ทำไมถึงหวงขนาดนี้เนี่ย
พี่ไม่เข้าใจหรอก
ฉันจะเล่นเบสบอลแน่นอน
เหมือนพี่ไง
ทาคูมิ
ใช่แล้วล่ะ ฉันอยากให้โกได้ยินจากปากเธอน่ะ
ว่าเขาไม่มีพรสวรรค์ด้านเบสบอล แล้วก็เลิกเล่นซะ
บอกตรงๆ นะ มันเป็นเพราะเธอเลยล่ะ ทาคูมิ
ตอนแรกโกจะเลิกเล่นเบสบอลอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาอยากเล่นต่อ
เรายอมให้เขาเล่นเบสบอลจนจบชั้นประถม
แต่เด็กคนนั้น…
ป้าครับ
เบสบอลไม่ใช่เรื่องที่ป้าจะยอมให้เราเล่นได้ มันเป็นสิ่งที่เราเล่นเองครับ
เซฮา ไปกันเถอะ
อืม
เซฮาเพิ่งบอกแม่ว่าเขาจะเข้าทีมนิตตะสตาร์ส
แม่ห้ามเขาแล้วแต่เขาบอกว่าไม่ใช่เรื่องของแม่
ทำไมลูกถึงปล่อยให้น้องเล่นเบสบอลนะ
ลูกหยาบคายกับเซ็ตสึโกะ แม่ของโกด้วยใช่ไหม
ลูกคิดว่าตัวเองเป็นใครเหรอ
อย่าจับไหล่ของพิตเชอร์เด็ดขาด
กลับมาแล้วครับ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ฉันพูดจาไม่เข้าท่าอีกแล้วน่ะ
(เบสบอลบทที่หนึ่ง เบสบอลเบื้องต้น)
ไง
ทำไม…
พี่ เมื่อเช้าฉันเล่นรับบอลกับพ่อด้วยล่ะ
ตาพูดว่า “เซฮา หลานเก่งนะเนี่ย” ด้วยนะ
พี่เป็นอะไรเหรอ
เบสบอลไม่ได้มีไว้ให้คนอ่อนแออย่างนายเล่น
ไม่จริง
เอาคืนมานะ
เอาบอลของฉันคืนมานะ
ไม่มีทางหรอกนะ
เล่นไปก็ไม่มีประโยชน์
ลูกบอลของฉัน…
ทาคูมิ!
นั่นของที่ระลึกของเซฮานะ!
มาซ้อมกันเถอะ
ทาคูมิ!
ทำไมนายถึงโหดร้ายขนาดนี้เนี่ย
บางทีฉันก็ไม่เข้าใจนายเลย
พอเถอะ นายไม่มีพลังเอาซะเลย นี่ไม่ใช่การขว้างบอลของฮาราดะ ทาคูมิเลย
โกหก
ฉันพูดจริงๆ
วันนี้นายขว้างลูกได้ไม่เร็วอย่างที่นายคิดเลย
นี่! พวกนายทิ้งเรา!
ฉันจะไม่ให้พวกนายกินซูชิของเราอีกต่อไปแล้ว
ใช่ พวกนายโดนทิ้งแล้ว
เลิกซ้อมแล้วล่ะ
อะไรนะ
จริงเหรอ ขึ้นชั้นมัธยมต้นแล้ว นายก็จะยังเล่นเบสบอลต่อจริงเหรอ
จริง
ฉันอึ้งนะเนี่ยที่แม่นายยอม
แม่บอกว่าเบสบอลไม่ใช่สิ่งที่แม่ยอมให้ฉันเล่นได้ แต่เป็นสิ่งที่ฉันเล่นเอง
พูดดีนะเนี่ย งั้นพวกเราทุกคน ไปสมัครเข้าทีมกันวันจันทร์นี้นะ
โอเค
ไชโย!
ทาคูมิ!
เซฮาไม่ได้อยู่กับลูกเหรอ
อะไรนะ
น้องยังไม่กลับบ้านเลย
ทาคูมิ!
ฮิงาชิ!
ทาคูมิ
ป่าที่อยู่หลังศาลเจ้านี้รกมาก
แม้แต่ชาวบ้านยังไม่เข้าไปตอนกลางคืนเลย
ทางนี้!
เซฮา!
เป็นอะไรรึเปล่า
เขาไม่มีทางมาที่นี่หรอก
ไม่มีทาง
ทำไมล่ะ
เซฮาเป็นคนขี้กลัวมากน่ะ
เขาไม่มาที่นี่หรอก
ทาคูมิ
นายเคยถอดใจที่จะสู้ติดต่อกันไหม
นายไม่เคยเจอเบสที่แทบไม่มีเอาต์เลยใช่ไหม
ใช่
ฉันว่าถ้าเจอแรงกดดัน นายต้องอ่อนแอแน่ๆ
เซฮา เจ้าโง่ ถ้าอยู่ตรงนี้ก็ช่วยตอบด้วย!
พี่เหรอ
เซฮา
ทางโน้น
ทาคูมิ!
เป็นอะไรรึเปล่า ทาคูมิ
นี่
เป็นอะไรรึเปล่า ทาคูมิ
พี่
เซฮา อย่าไปไหนนะ ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้แหละ
เซฮา!
พี่
ไม่เป็นไรนะ เซฮา
ฉันหาลูกบอลเจอแล้ว
ดีแล้วล่ะ เซฮา
ใช่!
เอาหนังสือการ์ตูนมาทำไมเนี่ย
อยากเรียนรึเปล่า
แล้วผมม้านี่อะไร หา!
ทำไมมันยาวขนาดนี้ ได้ส่องกระจกรึเปล่า
นี่ นาย เข้าแถวด้วย
(คณะกรรมการดูแลวินัยนักเรียน)
ติดกระดุมเสื้อคลุมด้วย
นี่คือคำสั่งของคณะกรรมการดูแลวินัยนักเรียน เอาของออกมาจากกระเป๋าให้หมด
เอาออกมาให้ฉันดูเร็ว!
เอามาดู!
เอามาดูเดี๋ยวนี้
อะไรวะเนี่ย
กล้าดียังไง
นี่! หยุดนะ
หยุดทั้งคู่เลย
นายเหรอ ฮาราดะ
ทำอะไรของนายเนี่ย ตามครูมา
ทำไมถึงไม่เอาของออกจากกระเป๋าล่ะ
มีบุหรี่เหรอ หรือว่าเหล้า
หรือมีดพก
ครูโทมูระ
ไม่ได้นะคะ
(เอกสารสมัครเข้าชมรมเบสบอล)
ฉันดูแลชมรมเบสบอลอยู่ นายอยากพูดอะไรไหม
ขอลูกเบสบอลของผมคืนด้วยครับ
เราไม่อนุญาตให้พกของเล่น
เบสบอลไม่ใช่การเล่น
นายเป็นพิตเชอร์ ขว้างบอลเร็วดีแต่ยังขว้างลูกโค้งไม่ได้
นายวิ่งวันละห้าถึงหกกิโลเมตร
ยืดเส้นยืดสายและออกกำลังกายเป็นประจำ
นายมีคุณสมบัติครบถ้วน
ไง มีอะไรอยากเพิ่มเติมอีกไหม
ขอลูกเบสบอลของผมคืนด้วยครับ
ฮาราดะ ไม่ควรพูดจา กับครูโทมูระแบบนั้นนะ ขอโทษซะสิ
ฮาราดะ ดีใจจัง เจ็บตรงไหนรึเปล่า
โอโทมูระใช่ไหม ฉันเป็นห่วงแทบแย่
โอโทมูระเหรอ
ครูโทมูระไง ชื่อโทมูระ เลยเรียกว่าโอโทมูระ
เขาเคยด่าเด็กคนหนึ่งจนหัวใจวายตายเลยนะ
ว่ากันว่าวิญญาณของเขาสิงอยู่ในห้องเก็บของ
เอาละ รีบนั่งที่ซะก่อนที่ระฆังจะดัง
ซาวากูจิ!
วันนี้เวรใครเนี่ย
ครูคุซานากิคะ
ว่าไง
หนูขอลาออกจากการเป็น กรรมการดูแลวินัยนักเรียนนะคะ
ว่าไงนะ
เมื่อเช้าคณะกรรมการทำให้เพื่อนของหนูร้องไห้
มันไม่ถูกต้องค่ะ
หนูไม่อยากเป็นกรรมการอีกต่อไปแล้ว
ยาจิมะ เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่าเห็นแก่ตัวนักเลย
แต่ว่า…
ทำไมผมถึงต้องโดนเรียกไปห้องพักครูด้วยครับ
ก็…
นายก็ไม่ได้โดนทำโทษไม่ใช่เหรอ
เป็นเพราะครูโทมูระเมตตานะ สำนึกบุญคุณด้วย!
ถ้าเขาตัดสินทุกอย่าง แล้วจะมีคณะกรรมการ กฎระเบียบและวินัยไปทำไมครับ
ฮาราดะ ไม่เป็นไรหรอกนะ
จงยืนหยัดในสิ่งที่เธอเชื่อเถอะ
ฉันคิดว่าการถอดใจกลางคันคือสิ่งที่แย่ที่สุดจริงๆ
นี่ ฮาราดะ นายว่ายาจิมะน่ารักไหม
ตอนนั้นเธอร้องไห้ด้วยนะ
ฮาราดะ สาวๆ คิดยังไงกับฉัน และหัวโล้นๆ ของฉันเหรอ
ให้ตายสิ อยากรู้จังว่าสาวๆ คิดยังไง…
หลบไป!
อุ๊ย ขอโทษครับ
สวัสดีครับ!
มารวมตัวกัน!
สวัสดีครับ!
ปีสองกับปีสามเน้นฝึกสนามด้านในนะ
ครับ!
ส่วนฮาราดะ ขว้างบอลให้ฉันดูหน่อย
จะไม่ตอบหรือไง
ครับ
โนบุนิชิ นายรับนะ
ครับ
งั้นขว้างเลย
อะไรเนี่ย สุดยอดเลย
เขาไม่มีทางรับได้หรอก
จริง
โนบุนิชิ!
เป็นอะไรรึเปล่า
บอลเร็วมากแต่ไร้การควบคุมครับโค้ช
ผมทดสอบเพื่อดูว่า เขาพยายามรับบอลจริงๆ รึเปล่าน่ะ
ทาคูมิ!
ถ้าอยากเห็นการขว้างบอลของผม ก็ให้นางากุระมาเป็นคนรับบอลเถอะครับ
อะไรนะ
จัดมาเลย!
สวยมาก!
อีกรอบ!
สวยมาก!
เขาต้องได้เป็นตัวจริงแน่เลย
เราต้องพัฒนาฝีมือกันแล้วล่ะ
- อีกที - พอแล้ว
ฉันนึกภาพออกแล้วล่ะ
ฮาราดะ
พรุ่งนี้โกนหัวมาเลยนะ
โกนหัวแล้วผมจะขว้างบอลเร็วขึ้นเหรอครับ
ถ้าทำตามที่ฉันบอกไม่ได้ ก็ออกไปจากชมรมซะ
นายไม่ได้ขว้างลูกดีจนฉันต้องอ้อนวอน
นี่ กัปตัน
ครับ
ปีสองกับปีสามมาเป็นฝ่ายรับ ฉันจะเป็นคนตีเอง
ปีหนึ่งไปที่สนามด้านนอก ไปเลย!
เรื่องการตรวจระเบียบ ที่ประตูโรงเรียนอาทิตย์หน้า…
ฉันคิดว่าในชั้นเรียนของเรา เราให้ตรวจแบบสมัครใจได้นะ
ฮาราดะคิดว่ายังไงเหรอ
ฉันเหรอ
นายเป็นคนพูดเองนี่นา ว่าฉันควรยืนหยัดตามความเชื่อของฉัน
ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าฉันถอดใจมาตลอด 12 ปี
แม้แต่ชื่อฉัน ยาจิมะ มายู
พ่อแม่ฉันอยากให้ฉันเป็นผีเสื้อที่งดงาม
แต่ซานางิถึงจะแปลว่าดักแด้ ไม่ใช่มายูที่แปลว่ารังไหมดิบ
รู้ไหมว่าตัวอะไรออกมาจากรังไหมดิบ
ผีสื้อกลางคืนไงล่ะ!
ตอนฉันเด็กๆ ฉันเกลียดชื่อตัวเองมาก
ถ้าฉันจะเป็นได้แค่ผีเสื้อกลางคืน แล้วจะใส่ใจไปทำไมล่ะ
แล้ววันหนึ่ง เพื่อนฉันก็เอา ผีเสื้อกลางคืนจริงๆ มาให้ดู
มันสวยมากเลยล่ะ เปล่งประกายใต้แสงไฟ…
เหมือนหิมะที่ตกใหม่ๆ เลย
ที่นายตะคอกฉันทำให้ฉันคิดนะ
ฉันชอบชื่อตัวเองนะ
เพราะฉะนั้นฉันจะไม่เป็นจอมล้มเลิกเด็ดขาด
ขอโทษนะที่ฉันพูดเยอะเกินไป
เธอพูดเยอะจริงๆ
ฉันอยากพูดเรื่องนั้นตอนโฮมรูม ฉันจะเสนอความคิดของฉันนะ
นายช่วยสนับสนุนฉันหน่อยได้ไหม
ฉันรวบรวมการสนับสนุนอยู่น่ะ
เธอควรดีใจนะที่เธอชื่อยาจิมะ มายู
ทำไมเหรอ
ก็มันดีกว่าชื่อยาจิมะ ซานางิ
อะไรกันเนี่ย
ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายนะ
กลับบ้านไปได้แล้ว ฮาราดะ
โค้ชบอกว่าการขว้างลูกของผม ไม่มีค่าพอให้อ้อนวอน
ใช่ ฉันพูด แล้วไงเหรอ
โค้ชตีลูกที่ผมขว้างได้รึเปล่าเหอะ
เริ่มได้
บอลหนึ่ง
สไตรก์!
บอล
เป็นสไตรก์ที่ต่ำมาก โนบุนิชิ
พูดใหม่นะครับ สไตรก์หนึ่ง
ชอร์ตสต็อป!
เบสที่หนึ่ง!
เอาต์…
ใช่ไหมครับโค้ช
ตั้งรับกันประสาอะไรเนี่ย
กล้าเรียกตัวเองว่ากัปตันเหรอ
ขอโทษครับ!
วันนี้ทุกคนซ้อมตั้งรับเลยนะ
- ที่เหลือฝากด้วยนะ กัปตัน - ครับ
ฮาราดะ…
ฮาราดะกับนางากุระ นายสองคนซ้อมขว้างบอล
ครับ!
โนบุนิชิ
ครับ
สั่งเครื่องแบบมาด้วย
โค้ชครับ โค้ชจะให้พวกเขาเป็นตัวจริงเหรอครับ
ไม่ใช่เรื่องของนายน่ะ
ท่อนนี้แข็งจังเลยแฮะ
ไม่เจอกันตั้งนานนะครับ
ผมเคยเล่นเบสบอลให้นิตตะ สมัยที่คุณเป็นโค้ชอยู่ที่นั่น
มาโกโตะใช่ไหม
ไม้ห้า ชอร์ตสต็อป โทมูระ มาโกโตะ
ใช่ครับ ตอนนี้ผมคุมทีมมัธยมต้น นิตตะตะวันออกอยู่ครับ
ทาคูมิใช่ไหม
ใช่ครับ
หลานชายคุณเป็นพิตเชอร์ที่น่าทึ่งมากครับ
แต่เขามีปัญหาเรื่องนิสัย
ไม่รู้ว่าเราจะร่วมมือกันช่วยเขาได้รึเปล่า
น้องชายของทาคูมิ…
ไม่สบายมากมาตั้งแต่เกิด
ฉันกับภรรยารับทาคูมิมาอยู่ด้วยช่วงหนึ่ง
ตอนนั้นเขาเพิ่งจะสามขวบเอง
เขาร้องไห้ มองหาพ่อแม่เขาทุกวัน
แต่แล้ว…
พอเขาได้เล่นเบสบอล…
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
เขาเลิกร้องไห้ไปเลย
และไม่ยอมวางลูกเบสบอลเลย
เด็กสามขวบ
เบสบอลเลือกเขา
เครื่องยืนยันความเป็นผู้เล่นอัจฉริยะ
สำหรับทาคูมิ เบสบอลคือ…
เครื่องยืนยันความอ้างว้างของเขา
สำหรับเขา เบสบอลเต็มไปด้วยความเศร้า
มาโกโตะ ทาคูมิจะไม่ดีขึ้นหรอก
ผมจะพยายามทำให้เขาดีขึ้นครับ
ตอนอยู่มัธยมปลาย พวกเรามีศรัทธา
ว่าคุณที่ไปโคชิเอ็งเป็นประจำ ก็จะพาเราไปที่นั่นด้วยเหมือนกัน
แต่คุณทิ้งพวกเรา เกษียณไปก่อนการแข่งขัน
ผู้เล่นที่คุณเคยทอดทิ้ง จะพาหลานชายคุณไปโคชิเอ็งให้ได้ครับ
ตลกไหมล่ะครับโค้ช
มาโกโตะ
สำหรับนาย เบสบอล…
เต็มไปด้วยความเศร้าใช่ไหม
ว่าไงนะครับ
เขาไม่ได้ทิ้งคุณนะครับ
เซฮา
ตาเลิกเป็นโค้ชเพราะว่า
หมอบอกว่ายายจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
ตาเลยทิ้งเบสบอล เพื่อมาใช้เวลาอันน้อยนิดอยู่กับยาย
ตาไม่ได้ทิ้งคุณนะครับ
คุณรักเบสบอลรึเปล่าครับ
มาโกโตะ…
มันเกี่ยวกับเบสบอลตรงไหนเหรอ
ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ทาคูมิไม่มีทางดีขึ้นได้หรอก
ไม่เลย บางทีเบสบอล อาจทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นด้วยซ้ำ
- พ่อครับ - ว่าไง
แม้แต่ตา บางครั้งก็คิดผิดเหมือนกันนะครับ
เรื่องอะไรเหรอ
วันอื่นก็มี ทำไมพวกเราต้องมาเป็นเวรวันนี้ด้วยนะ
ที่นี่ใช่ไหมที่ผีตัวนั้นสิงอยู่
อะไรเนี่ย อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ
ฉันรอตรงนี้ได้ไหม
พวกนายทำอะไรน่ะ หยุดนะ!
เงียบซะ!
กดมันลงไป
อย่างแกมันต้องเจอดีซะบ้าง
ชักจะได้ใจใหญ่แล้วนะ
อย่าแตะต้องฉันนะ!
คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ!
ไอ้งั่งเอ๊ย!
อย่าแตะต้องฉัน!
ทาคูมิ ได้ยินไหม ทาคูมิ
ฮาราดะๆ
โก ไปตามครูมาเร็ว
ไม่ได้นะ
ไม่ได้
ซาวะอยู่ไหน
เขาไม่อยู่ที่นี่
นี่ครับ
ขอบคุณครับ โค้ช
มากิโกะ ขออีกขวดจ้ะ มากิโกะ
มากิโกะ เอามาทั้งขวดเลยนะ
มากิโกะ เอามาทั้งขวดเลย
- เงียบซะแล้วกินข้าวเถอะ - ขอโทษจ้ะ
- ฉันทำความสะอาดอยู่ - ขอโทษจ้ะ
นี่แอปเปิลจ้ะ
- บอกว่าให้งดดื่มอาทิตย์ละสองวันไง - โทษทีจ้ะ โทษที
พ่อก็เหมือนกันนะ
ทาคูมิ กลับมาแล้วเหรอ กินข้าวเย็นไหมจ๊ะ
ไม่ครับ
กินสิ ก่อนที่แม่จะเก็บโต๊ะ
ทาคูมิ
มากิโกะ เอาสาเกเย็นก็ได้ ให้ไวละกัน
พ่อคะ พ่อดื่มเยอะแล้วนะ คุณก็เมาพอกัน
- โทษทีจ้ะ - รีบกินข้าวเถอะ ทั้งคู่เลย
จะอยู่…
หรือจะตาย
นั่นคือคำถาม
จะอยู่หรือจะตาย นั่นคือคำถาม นี่คือความหมายของมัน
วันหนึ่งพวกเธออาจจะมี ความกังวลใจเหมือนแฮมเลต
ครูก็หวังว่าพวกเธอจะนึกถึงคำพูดเหล่านี้นะ
นายจะไปบ้านซาวะไหม
ฮาราดะ นายคิดว่าซาวะมีเอี่ยวด้วยรึเปล่า
สวัสดีครับ
อ้าว สวัสดี
ซาวะอยู่ไหนครับ
บนนั้น
ซาวะ!
ไปทำอะไรบนนั้น ลงมา
ไม่ลง ฮาราดะ นายโกรธฉันใช่ไหม
ต้นไม้ต้นนั้นเจ๋งมากเลยนะ ซาวะ
อยู่บนนั้นเห็นอะไรบ้างเหรอ
เห็นแค่คนขี้ขลาดคนนี้
ซาวะ ตอนนั้นนาย…
ฉันรออยู่หน้าห้องเก็บของ…
แล้วอยู่ๆ ก็มีคนเอามือมาปิดปากฉัน…
พวกเขาบอกให้ฉันคอยดูต้นทาง
และบอกว่าอย่าบอกใคร
บอกว่าถ้าใครรู้เข้า ชมรมจะพัง
พวกเราเสร็จธุระแล้ว
อย่าบอกใครเชียวนะ
โนบุนิชิกับเด็กปีสามอีกสองคน
เข้าใจไหม
ฉันเป็นห่วงนายนะ ฮาราดะ แต่ฉันก็กลัวมาก
ฉันวิ่งหนีมาคนเดียว ฉันทิ้งนาย ฮาราดะ
ฉันไม่ตามคนไปช่วยด้วยซ้ำ
ฉันมันขี้ขลาด
ฉันมันก็เลวไม่ต่างจากพวกนั้นหรอก
ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี…
ไปเล่นเบสบอลกันเถอะ ซาวะ
อะไรนะ
พรุ่งนี้ไปโรงเรียนนะ ฉันจะปกป้องนายจากพวกนั้นเอง
ฮาราดะ…
หลงทางอยู่ในความคิด
ชีวิตของฉันผ่านพ้นไป ขณะที่ฉันจ้องมองหยาดฝน
บทกวีโบราณไม่ได้สอน แค่เรื่องไวยากรณ์ให้เราเท่านั้น
แต่ยังสอนเรื่องวัฒนธรรม และความรู้สึกของผู้คนในอดีตให้เราอีกด้วย
(เคาะประตูก่อนเข้าห้องแล้วพูดว่า “ขออนุญาต” ถามหาครูของคุณและออกไปอย่างเงียบๆ)
ซาวากูจิ
ยาจิมะ
ทำไมไม่มาเรียนตั้งสองสามวัน
ครูโทมูระอยู่ไหมครับ
ครูโทมูระเหรอ
รอตรงนี้ก่อนนะ
ไง ซาวากูจิ
อยากรู้จังว่าวันนี้ซาวะ จะยังอยู่บนต้นไม้ต้นนั้นรึเปล่า
อยากรู้ว่าเขามองอะไรอยู่
ฮาราดะ!
ฮาราดะ เมื่อกี้ซาวากูจิมาที่โรงเรียนแหละ
ซาวะเหรอ!
เขามาถามหาครูโทมูระน่ะ
แต่นักเบสบอลที่เป็น คณะกรรมการดูแลวินัยลากตัวเขาไป
บ้าเอ๊ย!
ซาวะ!
โนบุนิชิ!
- ซาวะ! - ซาวะ!
อะไร อยากโดนอีกหรือไง
พวกเรายินดีอัดแกอีกรอบนะ
เฮ้ย!
พวกนาย
นี่มันอะไรกันเนี่ย
โนบุนิชิ โอคุฮิระ มิโดริคาวะ ตอบฉันมา!
ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเถอะครับโค้ช
พวกเราต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนโค้ชก็ต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของทีม
โนบุนิชิ ทำไม ทำไมถึงเป็นนาย
ทำไมครับ
แหม
แม้แต่โอโทมูระก็ไม่ได้รู้ไปหมดทุกเรื่องสินะ
ไอ้เด็กเวร…
ทำแบบนี้ทำไม ทำไม โนบุนิชิ
ทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง
ครูโทมูระ!
เป็นอะไรรึเปล่าคะ
ไม่เป็นไร
แย่แล้ว
เดี๋ยวก่อน ผมไม่เป็นไร
แต่หัวคุณ
ช่วยส่งรถพยาบาลมาด้วยค่ะ
โรงเรียนมัธยมต้นนิตตะตะวันออก ที่ห้องเก็บของนะคะ
ยังไงผมก็ไม่สนใจเบสบอลอยู่แล้วล่ะ
ผมแค่เข้าชมรมนี้เพื่อให้ใบรับรองผลการศึกษา ของผมดูดีเท่านั้นแหละ
ทั้งชมรม ทั้งคณะกรรมการดูแลวินัยนักเรียน ทั้งโรงเรียนกวดวิชา…
ผมเบื่อหน่ายที่งานยุ่ง แต่ก็อดทน
วันแล้ววันเล่าๆ
ฮาราดะ
ถ้านายไม่เคยโผล่มาก็คงดี
การที่นายทำและพูดทุกอย่างตามอำเภอใจ…
สร้างทีมโดยไม่ต้องพยายาม
นายเป็นคนเริ่มเรื่องนี้เอง
ทั้งหมดเป็นความผิดของนาย
มันเป็นความผิดของฮาราดะ ทาคูมิ!
ปัญหาแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา
แต่โนบุนิชิต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ผมจะให้เรื่องนี้สร้างปัญหา ให้นักเรียนคนอื่นไม่ได้หรอก
กลุ่มของโนบุนิชิจะออกจากทีม และเรื่องจะจบแค่นั้น
และนับจากนี้ไป…
ชมรมเบสบอลจะปิดดำเนินการไปก่อน
แน่นอนว่ามันแปลว่าต้องถอนตัวจากการแข่งขันปีนี้
เดี๋ยวก่อนสิครับ
การแข่งขันฤดูใบไม้ผลิผมยอมรับได้ แต่การแข่งขันฤดูร้อนเป็นการแข่งครั้งสุดท้ายแล้ว
อย่างน้อยได้โปรด ให้นักเรียนปีสามได้แข่งเถอะครับ
ครูโทมูระ ดูเหมือนคุณจะเข้าใจผิดนะ
เข้าใจผิดเหรอครับ
ทีมเบสบอลไม่ได้เป็นของคุณนะ
ทุกกิจกรรมของแต่ละชมรมได้รับความเห็นชอบ จากคณะกรรมการโรงเรียนและผม
พวกเธอเองก็ควรจะจำไว้ด้วยเหมือนกัน
เบสบอลไม่ได้เป็นของพวกเธอ
ขอเติมอีกครับ!
อีกแล้วเหรอ
ช่วงนี้กินเก่งนะเนี่ย เซฮา
เบสบอลทำให้ผมเจริญอาหารครับ
จริงเหรอเนี่ย
แต่อย่าให้มากเกินไปนะ
แม่พูดถูกนะ เซฮา
ถ้ากินมากเกินไป หลานจะขว้างบอลได้ไม่ดีนะ
หมายถึงอย่าเล่นเบสบอลมากไปต่างหาก
กินเยอะๆ นะ เซฮา
อากาศที่สดชื่นนี่แหละที่ทำให้เราเจริญอาหาร
ขอเติมข้าวหน่อย
ได้เลยค่ะ
โอเค!
รับได้แล้ว!
นี่! เบสสอง!
เอาต์
พวกนายมาซ้อมกันที่นี่นี่เอง
คงเซ็งมากเลยสินะ
ทาคูมิ
ครูใหญ่ที่ไม่เคยแตะลูกเบสบอล มาพรากเบสบอลไปจากเรา
น่าหงุดหงิดเนอะ
ฉันก็หงุดหงิดเหมือนกัน
ฮาราดะ
คิดว่านายจะสไตรก์เอาต์คาโดวากิ มือตีตัวพ่อจากโยโกเตะได้ไหม
รู้จักใช่ไหม โรงเรียนมัธยมต้นโยโกเตะ ที่สองของประเทศน่ะ
ชูโก คาโดวากิ คลีนอัพฮิตเตอร์
เขาสร้างสถิติทำโฮมรันใน 12 การแข่งขัน เขาได้ฉายาว่า “อสูร”
ถ้าเจ้าอสูรนั่นต้องสไตรก์เอาต์ เพราะเด็กปีหนึ่งที่ไหนก็ไม่รู้
พวกเขาต้องท้าทายเราไปตลอดทั้งเกมแน่ๆ
ฉันอยากให้เกมนั้น
เป็นการแข่งขันเพื่ออำลาของปีสาม
แทนการแข่งขันใหญ่
ฉันจะรับผิดชอบเต็มที่
ฉันจะเอาอาชีพเป็นเดิมพัน
เบสบอลเป็นของใครเหรอครับโค้ช
ของพวกนายทุกคน
เขาพูดออกมาแล้ว!
โก
ไปซ้อมกันเถอะ!
- ลุยเลย! - ลุยกันเลย!
เห็นไหม ไม่เจ็บซะหน่อย
แต่มันเจ็บจริงๆ นะ
ฉันไม่ได้โอเวอร์นะ
อ้าว ฮาราดะ
ยาจิมะ อธิบายสักหน่อยดีไหม
ชูโกเป็นญาติฉันน่ะ ครูโทมูระเลยขอให้ฉันนัดให้
พวกเราชมรมเทนนิสก็เลยมาเป็นสื่อกลางให้น่ะ
ครูโทมูระ คุณติดหนี้ฉันครั้งหนึ่งนะ
เป็นหนี้บุญคุณอย่างมากครับ
ฉันแค่ล้อเล่นเองค่ะ
มายู! ฉันซื้อน้ำมาแล้ว ขอบใจที่รอนะ
นายคือเด็กมีปัญหาของนิตตะ ที่ขว้างบอลได้ 500 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใช่ไหม
ส่วนนายก็คือเมียผู้ทนทุกข์มาแสนนานของเขา
อะไรนะ
อ้อ ฉันชื่อมิซูงากิ ชุนจิ
ไม้ห้าของโยโกเตะและผู้ดูแลชูโก
คนไม่ค่อยรู้กันหรอกนะ แต่เราหยุดเล่นเพื่ออ่านหนังสือสอบกัน
เริ่มกันเลยไหม ชูโก
ครูครับ ผมจะเป็นกรรมการให้นะครับ
โอเค ขว้างสวยมาก!
มาเริ่มกันเลย
รีบแข่งๆ ให้จบแล้วกลับบ้านกันเถอะ
เริ่มได้
ใจเย็นๆ นะ
จัดมาเลย!
เยี่ยม! สวยมาก!
เจ๋งมาก ทาคูมิ
ชูโก
หมอนี่ไม่ธรรมดานะ
ฉันไม่เคยเห็นนายกระวนกระวายขนาดนี้เลย
ขอเวลานอก
ขอเวลานอก!
เครื่องเขาเริ่มติดแล้วละ
เร็วเข้า ทาคูมิ จัดเต็มไปเลย!
สไตรก์หนึ่ง! เริ่ม
ฟาวล์! สไตรก์สอง
ดี ขว้างสวยมาก
นายจะทำยังไง อสูร โอกาสสุดท้ายแล้วนะ
เอาเลย ทาคูมิ!
ไม่นะ โฮมรันเหรอ
ไม่ ฟาวล์น่ะ
แต่เขากะจังหวะได้ดีแล้วล่ะ
เป็นการตีที่ดีนะ
ขอเวลานอกครับ
ขอเวลานอก
ไม่ต้องคิดมากนะ ทาคูมิ วันนี้บอลของนายเหมือนบินได้จริงๆ
แม้แต่อิจิโร่ก็ตีไม่ได้
ลูกต่อไปเขาเสร็จเราแน่
ลุยกันเลย
ตรงกลางเลยนะ ทาคูมิ จัดมา!
ขว้างแบบนั้นคืออะไรน่ะ
ดูเหมือนว่าเราจะชนะนะ
ก็แค่ตีบอลรอบเดียว
ถ้าแข่งจริง คุณไม่ชนะหรอก
ฮาราดะ กล้าดียังไงมาทำให้ชูโกขายหน้า
ครูครับ…
เราอยากแข่งกับทีมของครูครับ
ได้ยินไหม ฮาราดะ
เราจะจัดผู้เล่นตัวเจ๋งๆ มาเลย
แล้วเราจะขยี้พวกนายให้เละไปเลย
แจ๋ว!
อีกสองสามวัน…
เราจะรับคำท้าจากโรงเรียนมัธยมต้นโยโกเตะ
พวกเขาจะพาตัวจริงที่เป็นแชมป์มา
ฉันรู้ว่านักเรียนปีสามมีสอบ แต่ฉันอยากให้ตัวเจ๋งๆ ลงสนามครบ
แต่แน่นอนว่าพวกนายต้องตัดสินใจเอง
ตัดสินใจว่านายอยากเล่นยังไง
จากนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งแล้ว
เท่านี้แหละ
ทุกคน ไปซ้อมกันเถอะ!
เอาเลย ทาคูมิ!
บ้าเอ๊ย!
โทษทีๆ
ลูกต่อไป! เอาให้เข้าเป้าเลยนะ
รับดีๆ หน่อยสิ!
โทษทีๆ
ลูกต่อไปรับได้แน่
เอาต์!
โยโกเตะเป็นอย่างที่คิดเลย
เขามีผู้เล่นที่ดีน่ะ
ตาพี่แล้ว
พี่!
เริ่มด้วยการขว้างแบบนั้นเลยนะ
วันนี้ฉันจะรับได้แน่นอน
สองคนนี้แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้เนอะ
เอาเลย!
เริ่ม!
บอลไปที่เบสแรก!
พิตเชอร์!
สไตรก์สาม!
- ขว้างสวยมาก ฮาราดะ! - ขว้างสวยมาก ฮาราดะ!
สู้ๆ ฮาราดะ!
ทาคูมิ
ถ้าขว้างแบบนั้น นายจะสไตรก์เอาต์เขาไม่ได้นะ
เราจะแซงพวกเขาให้ได้!
ตาครับ
วันนี้พี่ดูแปลกไปนะครับ
จริงเหรอ เขาดูฟอร์มดีจะตาย
ให้ตายสิ…
อร่อยจัง
ขอฟังเสียงหน่อย!
เป็นอะไรที่น่ากังวลจริงๆ นะเนี่ย
สวัสดีครับ!
ดูแปลกไปนะ
เหอ
จะได้เห็นบอลเร็วจี๋ลูกนั้นใช่ไหม
แน่นอน
เอาเลย!
เริ่ม!
ด้านหลังซ้าย! ซ้ายโอเค!
ผ่อนคลายกันหน่อย!
เป็นอะไรไป เร็วเข้าสิ!
สไตรก์!
บ้าเอ๊ย
คราวนี้แหละ คราวนี้รับได้แน่นอน
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร
ไม่ต้องกังวลนะ สู้ๆ
ทาคูมิ เต็มที่เลยนะ!
บ้าเอ๊ย!
ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
ตั้งแต่เขาขว้างบอลแข่งกับคาโดวากิครั้งแรกครับ
มีอะไรเหรอครับโค้ช
อืม… การขว้างของเขาพัฒนาเร็วกว่าเพื่อนในทีม
มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น ระหว่างเขากับแคตเชอร์ด้วย
ไม่สิ มันเหมือนกับว่าทาคูมิอยู่ตรงนั้นตามลำพัง
หมายความว่ายังไงเหรอครับ
ก็หมายความว่าอย่างนี้แหละ
ชูโก ปล่อยสไตรก์ที่สามเถอะ
เราตีบอลที่ฮาราดะขว้างไม่ได้ก็จริง แต่แคตเชอร์ก็รับบอลไม่ได้เหมือนกัน
เล่นแผนปล่อยสไตรก์ที่สามนะ!
ปล่อยสไตรก์ที่สาม!
ขอเวลานอกครับ
ขอเวลานอก!
ฉันจะรับลูกต่อไปให้ได้นะ
ขอเดิมพันด้วยชีวิตเลย
ฉันสัญญา
ฉันเป็นแคตเชอร์ของนายนะ
ไว้ใจฉันเถอะ โอเคไหม
ทาคูมิ
งั้นก็จัดมาเลย!
โฮมรัน!
ทำไมล่ะ ทาคูมิ
ฮาราดะ!
เมื่อกี้มันอะไรกันวะ!
นายออมมือเพราะคิดว่าฉันจะรับไม่ได้ใช่ไหม
ตอบสิ
แบบนั้นมันเหมือนหักหลังกันนะ
ไปนั่งสิ โก
ทาคูมิ!
ไปนั่ง!
นายหักหลังเขาก่อนนะ
อะไรนะ
นายไม่เก่งพอ ที่จะเป็นแคตเชอร์ของฮาราดะหรอก
ถ้าแคตเชอร์รับบอลไม่ได้ทุกลูก พิตเชอร์ก็ทำอะไรไม่ได้
เหมือนมังกรที่ไร้ปีกน่ะ
เจ้าไม้ห้านั่น…
บดขยี้พวกเขาไม่มีชิ้นดีเลย
บดขยี้อะไรเหรอครับ
โกไง ซึ่งก็หมายถึงทาคูมิด้วย
พิตเชอร์กับแคตเชอร์น่ะ
เริ่ม!
บอล์ก!
ไปเลย!
ซัดพวกมันให้เละเลย แบบนี้แหละ
เป็นอะไรไป ฮาราดะ ยังไม่ได้เอาต์เลยนะ
ตีดีมาก!
นี่ ทำอะไรของนายอยู่น่ะ
โค้ช!
ขอตัวนะครับ
คาโดวากิ! มิซูงากิ! ใครอนุญาตให้แข่งเกมนี้
ผมเองครับ ครูอาโตะ
ผมอนุญาตพวกเขาเองครับ
ครูโทมูระ
ฉันจำไม่ได้เลยนะว่าอนุญาตให้แข่งเกมนี้!
และส่วนใหญ่พวกเขาก็เป็นเด็กปีสาม
พวกเขาควรอ่านหนังสือเตรียมสอบกัน แบบนี้มันยกโทษให้ไม่ได้นะ
โค้ชครับ เราแค่แข่งกันขำๆ น่ะครับ
แต่งชุดโยโกเตะเต็มยศ เพื่อแข่งขำๆ เนี่ยนะ มิซูงากิ
แล้วเด็กนิตตะอย่างพวกเธอ คิดว่าเกมนี้เป็นเรื่องขำๆ รึเปล่า
ไม่ได้คิดครับ
คาโดวากิ
โดยเฉพาะนาย…
นายได้ทุนกีฬา นายควรดูแลร่างกายตัวเองให้ดี!
แต่นายกลับทำผิดกับโรงเรียนแบบนี้
ผมจะสละทุนการศึกษาครับ และหยุดเรียนหนึ่งปี
อะไรนะ…
นี่นาย…
ผมตกอยู่ใต้มนตร์สะกด ของฮาราดะ ทาคูมิแล้วครับโค้ช
ผมไม่สามารถเลิกเล่นเบสบอลมัธยมต้น โดยที่ยังตีบอลนั่นไม่ได้ครับ!
ฮาราดะ! นางากุระ! เข้าใจไหม
ฉันจะไม่ยอมให้มันจบแบบนี้หรอก
คาโดวากิ!
กล้าดียังไงมาออมมือให้ฉัน!
วันนี้นายทำให้ฉันขายหน้านะ
พูดอะไรบ้างสิ ทาคูมิ
สู้ฉันสิ!
ถ้านายไม่ไว้ใจฉัน ฉันก็จะไม่ไว้ใจนายเหมือนกัน
นั่นคือจุดจบของพิตเชอร์กับแคตเชอร์
มันจบวันนี้แหละ!
อะไร
โก กินข้าวได้แล้วจ้ะ
โก
หนึ่ง สอง…
อยากรู้จังว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮาราดะและโก
อ้าว สวัสดีจ้ะ
ทาคูมิ
ทาคูมิ!
ซาวะ ทำไมนาย ถึงอยากเจอพวกเราโดยไม่มีโกล่ะ
ฉันคิดว่าฉันจะเป็นแคตเชอร์ของฮาราดะน่ะ
พูดอะไรของนายเนี่ย
อีกสองวันก็จะแข่งนัดล้างตาแล้วนะ
ก็เพราะงั้นแหละ
นายไม่ต้องขว้างสุดกำลังก็ได้
ต่อให้นายลดความแรงลง เหลือ 70 เปอร์เซ็นต์เราก็ชนะได้
นั่นน่าจะมากพอให้นายลุกขึ้นสู้แล้วนะ
ไปซ้อมกันเถอะ
ซ้อมเต็มๆ สองวันน่าจะพอ
นายทำแบบนี้ลับหลังโกไม่ได้นะ
นายอยากเล่นมาก จนกล้าเขี่ยโกออกจากทีมเลยเหรอ
ฉันก็แค่อยากเล่นเบสบอลน่ะ
ฉันไม่อยากให้การที่พวกเขาทะเลาะกัน ลากพวกเราลงไปกับพวกเขาด้วย
เอาเลย ฮาราดะ!
ขว้างแรงกว่านี้ก็ได้นะ!
แต่ขีดจำกัดของนายคือ 70 เปอร์เซ็นต์นะ!
มาเลย ตรงกลางเลยนะ
โอเค สวยมาก เห็นไหม ฝีมือฉันไม่ได้ห่วยขนาดนั้นหรอก
ไม่ต้องห่วงๆ
ตรงกลางเลยนะ จัดมาอีกรอบ!
ไม่ต้องห่วง…
นายมาเป็นแคตเชอร์ของฮาราดะ… แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ
ซาวะ
นายควรวิ่งไปหาโก แทนที่จะวิ่งไปหาฮิงาชิไม่ใช่เหรอ
ฉันเคยเชื่อจริงๆ ว่านายจะไปคุยกับเขา
แต่…
ทำไมนายถึงไปคุยกับเขาไม่ได้ล่ะ
เหมือนที่นายคุยกับฉันน่ะ ที่ชวนฉันมาเล่น…
ทำไมถึงทำไม่ได้
ว่าไง เซฮา มีอะไรเหรอ
โก!
เซฮา…
โก!
มีเรื่องอะไรเนี่ย
โก!
นี่ โก!
ฮิงาชิ
นายโอเคเหรอที่ซาวะจะมาแทนที่นาย
นายเป็นแคตเชอร์นะ!
นายไม่ติดใจเลยเหรอ ที่ซาวะจะมาเอาฮาราดะไป
นายเล่นเบสบอลเพื่ออะไร
นายเคยทุ่มเททุกอย่างให้มัน
เอาชนะคู่ต่อสู้ของนาย ควบคุมการเล่น
แล้วดูนายตอนนี้สิ เตรียมขว้างบอล ด้วยความเร็วแค่ 70 เปอร์เซ็นต์
ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เบสบอลคืออะไรสำหรับนาย!
ตอบฉันสิ
ตอบฉันสิ ฮาราดะ เบสบอลมีความหมายยังไงกับ…
ทำอย่างกับฉันจะรับได้งั้นแหละ
ยังไงฉันก็ถอนตัวอยู่แล้วล่ะ
นายมันโคตรกากเลย ซาวะ
เงียบไปเลย!
ที่สำคัญที่สุดคือ…
ฉันคือเบสที่หนึ่ง
เป็นผู้เล่นทุกตำแหน่งได้ไงเนี่ย ไปท่องบทสวดมนต์เถอะ
เงียบไปเลยนะ เท็นมะซูชิ ไปกินกัปปะมากิเลยไป!
นี่!
มาแข่งเกมเล็กๆ กันเถอะ!
อะไรนะ
ฉันจะเป็นคนขว้างบอล แล้วให้โกรับ
ได้เลย
พี่ก็จะเล่นด้วยใช่ไหม พี่เคยสัญญาว่าจะเล่นกับฉันนะ
โอเค มาเล่นกัน!
โอเค ลุยกันเลย!
ลุยโลด!
เซฮา จับตรงกลางลูกเบสบอล แล้วขว้างไปเลยนะ
โอเค!
มาเลย!
ทาคูมิ ไปที่โฮมเบส
เอาต์!
ขว้างได้สวยมาก!
สุดยอดเลยพี่!
เมื่อกี้อย่างกับแสงเลเซอร์แน่ะ
ขว้างแค่ห้าลูก
นายก็สามารถรับบอลที่ฉันขว้างได้แล้ว
ตอนที่เราเล่นรับส่งบอลกันครั้งแรก
ฉันนี่ตื่นเต้นไปหมดเลยล่ะ
ฉันได้เจอสุดยอดแคตเชอร์แล้ว
ฉันคิดว่า “ฉันจะปล่อยหมอนี่ไปไม่ได้เด็ดขาด”
มันไม่ใช่ความผิดของนายที่คาโดวากิทำโฮมรันได้
นายบอกว่านายได้ดูใช่ไหม
การแข่งชันชูโกคุระดับประถม เกมสุดท้าย ท้ายเกมของอินนิ่งที่เก้า
สองเอาต์และรันเนอร์อยู่เบสที่สาม…
ฉันมั่นใจว่าเอาชนะพวกเขาได้แน่
ฉันขว้างบอลดีที่สุดเท่าที่เคยขว้าง
ทุ่มเททุกอย่างที่มี
นับตั้งแต่วันนั้นฉันก็กลัวการขว้างบอล
จนได้เจอนาย
ฉันกลัวมาตลอด
วันนั้น ความทรงจำทุกอย่างกลับมา
อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกกังวล
นายก็ดูกังวลเหมือนกัน
ซึ่งทำให้ฉันยิ่งรู้สึกกลัว
บอลที่ขว้างไปให้คาโดวากิครั้งสุดท้าย ก็เลยรู้สึกเบา
แต่คราวหน้าฉันจะไม่กลัวแล้วล่ะ
ฉันจะไม่มีวันหักหลังนาย
แค่ขว้างบอลมาก็พอ ทาคูมิ
ขว้างบอลมา
เลิกคุยได้แล้วล่ะ แค่ขว้างบอลมาก็พอ
ฉันจะรับให้ได้ทุกลูกเลย
เพราะฉะนั้น…
แค่ขว้างบอลมาก็พอ
เอาเลย!
เกือบได้แล้ว แต่ขว้างสวยมาก
บ้าเอ๊ย
เฮ้…
เยี่ยมมาก มันมีพลัง
รับสวยมาก
ขว้างเจ๋งมาก วันนี้นายทำได้ดีเลยนะ
ขว้างมาอีกลูกซิ
ตรงกลางเลยนะ เอาเลย
โอเค รับได้แล้ว
กลับมาแล้วครับ
กลับมาแล้วเหรอ
เซฮาเหรอครับ
ทาคูมิ…
เขาเป็นไงบ้าง
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงครับ
เป็นความผิดของลูก
แม่บอกลูกกี่ครั้งแล้ว
การยอมให้เซฮาเล่นเบสบอล…
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา…
มากิโกะ
ไปซะ
ออกไป
แกงกะหรี่รสเด็ดของตา
กินให้หมดนะ
ถ้าท้องว่าง หลานจะต่อสู้ไม่ได้นะ
พรุ่งนี้แข่งนัดสำคัญกับโยโกเตะใช่ไหมล่ะ
ตาจะไปดูนะ ทาคูมิ
ฮาราดะ ทาคูมิและ…
คาโดวากิ ชูโกมาเผชิญหน้ากันทั้งที ตาพลาดไม่ได้หรอก
ทำไมคุณถึงใจร้ายกับทาคูมินัก
ฉันเอาความเครียดไปลงที่ลูกไม่ใช่ไหมเนี่ย…
แต่…
แต่อะไร
เทียบกับเซฮาแล้ว ทาคูมิแข็งแรงมาก…
เวลาฉันเห็นทาคูมิทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
มันทำให้ฉันโกรธน่ะ
พ่อคุณบอกว่า…
สำหรับทาคูมิ เบสบอลคือ เครื่องยืนยันความอ้างว้างของเขา
มันคือความเศร้าและความทุกข์ใจด้วย
เป็นพ่อแม่คนได้ยินแบบนั้นก็ปวดใจนะ
แต่ผมคิดว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น
สำหรับทาคูมิ เบสบอลคือ…
การสวดมนต์แบบหนึ่ง
การสวดมนต์เหรอ
การมีน้องชายที่ป่วย
น้องชายที่ต้องรีบไปโรงพยาบาลแบบนี้ตลอดเวลา
น้องชายที่จะไม่ได้อยู่กับเราไปอีกนานด้วยซ้ำ
ที่รัก…
ผมคิดว่าทาคูมิอุทิศตนให้มัน
เพราะมันเป็นกีฬาที่เซฮารัก
บอกให้ก็ได้ ผมเข้าร่วมทีมเบสบอลที่ทำงานด้วย
ฮาราดะ ฮิโรชิ หมายเลขแปด ไรต์ฟีลด์
มันเป็นครั้งแรกที่ผมเคยเล่นเบสบอลเลยล่ะ
ผมพบว่ามันเป็นกีฬาที่ดึงความรู้สึกของเราออกมา
ความรู้สึกเหรอ
เราแบ่งปันความรู้สึก และอ่านความรู้สึกของเพื่อนร่วมทีมเรา
เมื่อเราทำแบบนั้นได้ระหว่างเล่น มันก็เป็นอะไรที่สนุกสุดๆ เลย
ผมอยากเล่าเรื่องการค้นพบนี้ให้ทาคูมิฟังจริงๆ
และบอกเขาว่าไม่เป็นไรหรอกนะที่จะสนุกกับมัน
คุณก็อยากพูดให้ทาคูมิเข้าใจเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
ว่าคุณไม่ได้รักแค่เซฮาคนเดียว…
ว่าเขาก็เป็นที่รักเหมือนกัน
ขอฟังมันในเสียงของพวกนายหน่อย!
มาเข้าแถว!
เข้าแถว!
มาเริ่มกันเลย
ลุยกันเลย!
ทำไมฮาราดะไม่มา
เดี๋ยวก็มา
ทาคูมิต้องมาแน่นอน
เล่นให้เต็มที่เลยนะ ทุกคน!
พี่…
มีหลายครั้ง…
ที่ฉันคิด
ว่าฉันอาจจะตาย…
พิษไข้ทำให้ฉันรู้สึกตัวเบามาก…
เหมือนฉันจะหายตัวไป…
ค่อยๆ หายไป…
การตายมันรู้สึกแบบนั้นรึเปล่า
แต่รู้ไหม…
เวลาได้ยินเสียงพี่เตรียมตัวไปเล่นเบสบอล…
มันทำให้ฉันกลับมาได้เสมอ
เมื่อกี้ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน
วันนี้พี่มีแข่งใช่ไหม
พี่…
พี่จะขว้างบอลใช่ไหม
พี่จะขว้างบอลด้วยตัวเองไปเรื่อยๆ ใช่ไหม
ใช่
พี่จะ…
ขว้างบอลไปเรื่อยๆ จนถึงที่สุดเลยใช่ไหม
ใช่
ฉันจะขว้างบอล
พี่ต้องชนะให้ได้นะ
เซฮา
ไม่เป็นไร!
ลองอีกที
ขอฟังเสียงพวกนายหน่อย!
- เต็มที่นะ! - เริ่ม!
- ขอเวลานอกครับ! - ขอเวลานอก!
ขอเวลานอก!
ทาคูมิ
เปลี่ยนตัวพิตเชอร์ครับ
ฮาราดะ ทาคูมิ
ฝากด้วยนะ
ทาคูมิ จัดเต็มเลยนะ
ตรงนี้เลย!
- สวยมาก! - สไตรก์!
บอลเร็วกว่าก่อนหน้านี้ซะอีก
สุดยอด
เจ๋งมาก ทาคูมิ ขว้างสวยมาก
จัดมาอีกลูกเลย!
ทาคูมิ!
หา!
สู้ๆ! สู้ๆ! ทาคูมิ!
สู้เขานะๆ ทาคูมิ!
พี่ของลูก…
เขาอยู่ในสนามเบสบอลนะ เซฮา
แม่ก็อยู่ที่นั่นด้วยเหมือนกัน
แม่อยากไปให้กำลังใจพี่น่ะ
เบสบอลเจ๋งมากเลยเนอะ
สู้ต่อไปนะ เซฮา
สู้ๆ… สู้ๆ…
เซฮา…
ทาคูมิ ตรงกลางเลยนะ มาเลย!
สไตรก์!
เอาต์!
จะขว้างละนะ!
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล