Alamo było pierwotnie hiszpańską misją założoną w 1718 roku.
Ale ponad stuletni konflikt zbrojny odebrał jej znaczenie religijne.
Kościół stał się improwizowaną twierdzą
przeciwko indiańskim renegatom, rebeliantom i armiom najeźdźców.
Położenie, bliskość osad, a być może także i przeznaczenie
uczyniły z Alamo jeden z głównych ośrodków walki.
Nie żyją!
Wszyscy zabici! Rzeź!
Alamo padło! Zginęli wszyscy, co do jednego!
Słyszałeś, co powiedział?
Alamo.
Wstąp do milicji i złóż przysięgę, a otrzymasz 640 akrów...
ROK WCZEŚNIEJ
WASZYNGTON, 1835 ROK
640 dowolnie wybranych akrów. To dopiero coś.
Jak aksamit.
Skoro nie pali w gardle, nie może być niezdrowe.
Chciałbym was zobaczyć w Teksasie
po pierwszym łyku mescalu.
To prawda, że kobiety i mężczyźni razem zażywają kąpieli?
W czystym ciele czysta dusza.
No tak. Przepraszamy.
Inwestujcie, panowie, albo płaczcie po szkodzie.
Jestem sławny.
Mam najlepszego konia, najładniejszą siostrę,
najcelniejszą strzelbę i najszpetniejszego psa w okolicy.
Mój stary dałby radę każdemu w Tennessee,
a ja dałbym radę mojemu staremu.
Szczerzę się lepiej niż pantera,
jestem szybki jak błyskawica, przeniosę na plecach parowiec
i dam radę stadu żbików.
- Co się dzieje? - Przyszedł.
- Kto? - On!
Pięć minut.
Starym kościom przyda się wypoczynek.
Zacni obywatele Tennessee mogą mi to załatwić w kolejnych wyborach.
Przepraszam na chwilę.
Sam Houston.
Wszędzie zdobywasz sympatyków.
- Zdrowie Tennessee. - Co tam Tennessee,
zdrowie Teksasu!
Smutne, prawda?
Rok temu oglądalibyśmy dwóch kandydatów do Białego Domu.
A teraz...
Czym handlujesz, Sam?
Czymś, co może się wkrótce przydać pewnemu kongresmanowi.
Sprzedajesz fotele bujane?
Nie, Teksas.
A po co mi Norte Mexico?
David, pamiętasz, czym było Tennessee?
Jedź do Teksasu.
Drewno, woda, zwierzyna, bydło. I niewyobrażalne połacie ziemi.
Jeśli się zgłosisz do milicji, dostaniesz 640 wybranych przez siebie akrów.
Wybranych przeze mnie?
Sam! Czy nowa republika będzie potrzebowała prezydenta?
Nim rozpoczniemy dzisiejsze przedstawienie,
powitajmy w naszym gronie człowieka,
którego życie stało się kanwą naszej sztuki.
Dobry wieczór, panie Crockett.
SAN FELIPE W TEKSASIE
Nazywacie mnie oportunistą?
I dobrze.
Ale po zdobyciu Alamo wszystko się zmieniło.
Teraz my tu rządzimy.
Ślubowaliśmy sojusz z Meksykiem, zgodnie z konstytucją z 1824 r.
Santa Anna własnoręcznie podarł ją w strzępy.
Ogłosił się władcą absolutnym.
Nie wchodzę w sojusze z bękarcimi dyktatorami.
Ani ja.
Już czas, generale.
Gadają głupstwa.
Pijak otrzeźwiał.
To prawdziwy cud.
Czemu powierzyli mi dowództwo, skoro nie chcą mnie słuchać?
Powinniśmy szkolić żołnierzy zamiast ich wysyłać do Teksasu.
Czy ci idioci sądzą, że Santa Anna podda się bez walki?
Chcą, by się pan ukorzył, generale.
Ukorzę się jedynie przed Bogiem.
Wysyłanie ekspedycji do Matamoros jest czystym obłędem.
Nie można dzielić armii na luźne oddziały,
które pod byle pretekstem przekształcają się w bandę rzezimieszków.
Uważacie, że wojna się skończyła?
Nie chciałeś iść pod Bexar mimo pewnego zwycięstwa.
Teraz głosujesz przeciw Matamoros, choć wygrana jest równie pewna.
Może jesteś przeciwnikiem walki?
Niepodległy Teksas zrodzi się z walki.
Postuluję odsunięcie gen. Houstona od dowodzenia regularnym wojskiem.
Kto jest za, ręka w górę.
Przeminęły dni chwały Sama Houstona, byłego gubernatora Tennessee
i eksgenerała teksańskiej armii.
- Szkocki sodomita. - Słucham?
Nazwałem pana szkockim sodomitą, czymś gorszym od pederasty.
- No tak. - Proszę się nie rozbierać.
Chodź tu.
Każdy pretekst jest dobry, by się rozebrać, co, Houston?
To pana nie dotyczy, panie Bowie.
To sprawa między mną a szkockim sodomitą.
Chcesz go pożyczyć, Grant?
Bo chętnie ci go oddam.
Postawić ci jednego?
Nie wiedziałem, że pijesz.
Zapisałeś? Kurtka jednorzędowa, ze sztywnym kołnierzem.
- Wedle życzenia, panie Travis. - "Panie pułkowniku".
Epolety z czystego złota?
Wspaniały widok.
Dokąd przesłać mundur?
Do San Antonio de Bexar.
Będę bronił Alamo.
Przed czym? Przed tchórzliwymi niedobitkami meksykańskiej armii?
Panie Williamie, ona tu jest.
Czeka u pana w biurze.
Pańska żona.
- Pułkowniku. - Byczku.
Pijaczek z buszu.
Goguś.
Tym dokumentem zaświadczamy
Mamy do wyboru porzucenie, cudzołóstwo
lub barbarzyńskie traktowanie.
Porzucenie.
Każdy z zarzutów jest uzasadniony.
Na pewno tego chcesz?
Podpisaliśmy dokumenty.
Pytam o Charliego.
Wybacz, ale powinien go wychowywać mężczyzna.
Na czas swojej nieobecności powierzę go pewnej zacnej rodzinie.
Przed nami długa droga.
Twój ojciec staje się bogaczem,
zadba o twoje wykształcenie.
Robisz z siebie durnia, Sam.
Mściwe skurczybyki.
Szkoda Teksasu dla Teksańczyków.
A tamci wrócą.
Meksykanie.
Wyszkolona armia przeciw garstce amatorów.
Nasza jedyna szansa to walka na otwartym polu.
Fort to pułapka.
Co takiego jest w tamtym miejscu?
W jakim miejscu?
W Alamo.
Wystarczy niepomyślny wiatr i wszyscy szukają tam schronienia.
A tam jest tylko błoto...
i sypiący się kościół.
I działo.
Armata.
Broniąca mojego domu, Sam.
Ty nie masz domu.
Tak jak ja.
Szkoda mi twojej żony, Jim.
Wciąż jestem twoim generałem?
Wiesz, że nim jesteś.
Wróć do Alamo i przywieź tutaj działo.
Zrobisz to dla mnie?
Obiecujesz to dla mnie zrobić?
Słuchaj państwa Ayers. Bądź grzeczny.
Kiedy wrócę, sprawimy sobie własny dom. Przyrzekam.
"Lepiej przeżyć godzinę w chwale
niż cały wiek bezimiennie".
SAN ANTONIO W TEKSASIE
Jim Bowie.
- Wiesz, który to? - Tamten.
Witamy w San Antonio, Bowie.
Witaj w domu, Jim.
Dobrze się pan czuje, panie James?
Jestem w domu.
Panie?
Czy my się znamy?
Ten jest niczego sobie.
Stać!
Niech kwatermistrz zadba o lokum.
- A pan dokąd? - Zobaczę, o co mam walczyć.
Z koni!
Misję założono przed stu laty.
Nazwano ją na cześć Alamo de Parras,
hiszpańskiego oddziału kawalerii, który tu przybył 30 lat temu.
Jak widać, nie jest to forteca.
Ale jest dobrze uzbrojona.
Najlepiej po tej stronie Missisipi.
Największe działo ustawiłem w płd.-zach. narożniku, od strony miasta.
Północy mur to ruina, dałem tam dwie baterie z pięcioma działami.
A zabudowania klasztorne przerobiliśmy na koszary i lazaret.
Major Jameson, nasz inżynier,
wznosi palisadę między główną bramą a kościołem.
- A co tu było przedtem? - Nic. Najsłabsza flanka.
Wciąż na taką wygląda.
Dobrzy strzelcy i ciężkie działo dadzą sobie radę.
Kościół zbudowano w 1756 roku.
Nie ma dachu. To skutek wojny?
Katolicy nie dokończyli budowy.
Św. Dominik i św. Franciszek.
Franciszek miał dwa talenty:
przewidywał przyszłość i potrafił pobudzać do żarliwej wiary.
Ten fort to jedyna bariera broniąca Santa Annie dostępu do naszych osad.
Koniec Alamo...
oznacza koniec Teksasu.
Jeśli trzeba, odstąpię panu swoją własną kwaterę.
Blisko pierwszej linii obrony.
Obawiam się, że nie rozumiem.
Mam coś do załatwienia w Mina.
Powierzam panu dowództwo.
Bronił się pan przed tym obowiązkiem.
Fort to nie miejsce dla kawalerzysty.
Będę go bronił aż do śmierci.
Będzie pan musiał przypilnować, by żołnierze i ochotnicy
nie pozabijali się z nudów.
Meksykanie pokonają 300 mil na mrozie, żeby tu przybyć przed moim powrotem.
Jeden uczepił mi się u szyi, drugi odgryzł mi pół ucha,
choć ma tylko jeden ząb.
A teraz się budzą i dociera do nich, kto ich załatwił.
Ale nie bałem się. Bo miałem przy sobie swego wiernego druha.
Odwracam się i kogo widzę?
Sprzedawczynię placków i 13-letniego ogara.
Gdzie się podziewałeś?
Niestety, właśnie wpadłeś w tarapaty.
Właśnie! I w takich chwilach na ciebie liczę.
Boże, kocham to miejsce.
Ja też.
Pułkowniku.
Wygląda pan okropnie,
żółte policzki... czoło także.
Co to? Został pan także lekarzem?
Podobno chce pan zniszczyć misję i zabrać wielkie działo.
- Kto to panu mówił? - Ludzie po pijanemu sporo mówią.
A twoi ludzie lubią wypić.
To byłby wielki błąd.
Zgadzam się.
Ale to sprawa między mną a pułkownikiem Neillem.
Pułkownik wyjechał dziś rano.
Przekazał mi dowództwo.
Szybko awansowałeś, Billy.
Może wreszcie założysz długie spodnie.
Twoi ludzie są niesubordynowani.
Moim obowiązkiem, jako pułkownika...
Podpułkownika.
Proszę ich zdyscyplinować albo sam to zrobię.
Santiago...
Nasi zwiadowcy słyszeli tętent koni pod miastem.
Nie ruszaj się!
Nie dadzą nam rady, Davidzie.
Zdaje się, że walczymy po jednej stronie.
Co tu robisz?
Nazywam się David Crockett.
Crockett z Tennessee? Davy Crockett?
Woli, by mu mówić "David".
Nie wybrali mnie drugi raz.
Ale to nic.
Wiecie, co im powiedziałem?
Powiedziałem: "Idźcie do diabła.
Ja jadę do Teksasu!"
- Witaj w Teksasie, Davy. - Dzięki.
- Podpisze mi pan? - Przepuśćcie mnie.
Oczywiście.
"W połowie aligator, a w połowie żółw".
"Mogę się ześlizgnąć po tęczy i jednym susem przesadzić Missisipi".
Opowiedz im, jak potrafisz się rozprawić ze stadem żbików.
Widziałem cię na scenie.
To nie byłem ja.
Jak to?
Oglądał pan aktora odgrywającego jakąś postać.
Nie chrzań. Dawaj.
"Davy Crockett, lew Zachodu".
Ciekawe, czy Santa Anna odważy się teraz pokazać.
Myślałem, że już po wojnie.
Myliłem się?
Generale, pojmaliśmy kolejną grupę buntowników.
Czy mają ciągnąć losy, ekscelencjo?
Po co?
By ustalić, którzy zostaną rozstrzelani.
Rozstrzelajcie wszystkich.
Obyczaj każe inaczej, generale.
Gdybyśmy przestrzegali obyczajów,
ci ludzie pomyśleliby, że ich bliskich zabrało przeznaczenie.
Teraz wiedzą,
że zginęli z ręki Antonia Lópeza de Santa Anna.
Brawo.
Brak ci nawet odwagi, by się do nich odezwać.
Chcę przywrócić porządek.
Nie masz władzy nad moimi ochotnikami.
Mam władzę nad wszystkimi.
Oswobodzić kolegów.
Prędzej piekło zamarznie, niż ktoś posłucha rozkazów dłużnika,
który porzuca nocą ciężarną żonę.
A rozkazów złodzieja, który poślubił dziewczynę dla pieniędzy jej ojca?
Koledzy, słuchajcie!
Nie walczmy między sobą!
Załatwmy to demokratycznie.
Głosowanie.
- A może płk Crockett będzie nami dowodził? - Jestem z wami, nie nad wami.
Kto jest za pułkownikiem, ręka w górę.
Nie bójcie się represji.
Kto jest za mną?
A kto za mną?
Dobrze.
Możesz dowodzić milicją. Ochotnik nie ma władzy nad żołnierzami.
To niezgodne z prawem.
Wynik jest niepomyślny, więc zmieniasz zasady?
Tak, Byczku?
Nie przejmuj się nim, Jim. Wiemy, kto tu rządzi.
Dlaczego walczysz o tych śmieciarzy?
Ponieważ wróg mojego wroga jest moim sprzymierzeńcem.
Ale Santa Anna chce rządzić wyłącznie Meksykiem,
a tym nędznikom marzy się cały świat.
Dlaczego obozujemy poza miastem,
gdy tyle pięknych domów z wygodnymi łóżkami stoi pustych?
Dlaczego są puste?
Widać niektórzy z mieszkańców sądzą, że Meksykanie powrócą.
Ale nasi chłopcy sądzą, że dopiero późną wiosną - jeśli w ogóle.
Wiedzą coś więcej niż my?
Mów, co się tu dzieje.
Nie obronimy miasta.
Wszyscy do Alamo!
- Oddział twórz! - Marsz!
Na ramię broń! Naprzód!
Proszę zachować spokój!
Proszę spokojnie iść do Alamo. Będzie dobrze.
W szafie jest strzelba.
Idziemy!
Za mną!
Szybko.
Pułkowniku, przepraszam, ale mamy tam istne piekło.
Muszę wysłać kurierów, póki jeszcze czas.
Niech pan zbierze ludzi do obrony palisady.
Mówi pan o tej stercie patyków?
Wolałby pan inne zadanie?
Nie, marzyłem o tym.
Proszę się zająć obroną murów.
Po sześciu ludzi na armatę, do 18 dział potrzeba...
stu ośmiu.
I co cztery stopy strzelec.
Nie mamy tylu ludzi.
Kwatera gotowa, ekscelencjo.
Obóz ariergardy rozbity?
Baterie ustawione?
Tak, ale być może niepotrzebnie.
Teksańczycy chcą negocjować.
Manuelu...
Ile razy będziemy między sobą wymieniać
ten stary kościół?
Do Gonzales i do pułkownika Fannina w Goliad. Z Bogiem.
Pułkowniku, powinien pan to zobaczyć.
Trzeba nam będzie więcej ludzi.
Od jego ekscelencji Antonia Lópeza de Santa Anny.
Co pułkownik Bowie robi na moście?
Stara się wynegocjować ugodę.
Wystrzelić z wielkiego działa.
- Słucham? - Słyszałeś.
Ognia z działa!
Ładuj!
Wybacz mi.
Ognia!
Nie mam z tym nic wspólnego.
Sztandar w górę!
Oszalałeś?
Negocjowałem rozejm!
Jeśli mamy negocjować, to wyłącznie z pozycji siły.
Nie będziemy skamleć o litość, bo cały ten konflikt straci sens!
Nie chcę ginąć bez sensu!
- Ich odpowiedź? - Gówno!
Poddaj się, Byczku!
Być może rozstrzelają jedynie oficerów.
Chyba wszyscy awansowaliśmy.
Spójrzcie.
"Śmierć zdrajcom"
Za kilka dni będzie o nas wiedział cały Teksas.
Powiedz mi, Byczku,
co oznacza
w Alabamie słowo "kilka"?
Jest z nimi twój brat?
Być może to on zawiesza sztandar.
Ostrożnie!
To kryształ generała!
Za każde uszkodzenie przetrącę kość.
Jest z nimi Houston?
Przyjedzie...
...choćby dla ratowania reputacji.
A niejaki Jim Bowie, mistrz noża?
Jest na terenie misji.
Podobnie jak ten sławny
kongresman Davy Crockett.
Postrach niedźwiedzi?!
Osobiście, Davidzie, zaryzykowałbym walkę na otwartym polu.
Mnie też się nie podoba to, że się tu gnieździmy, ale nie ma wyboru.
Nie tłoczcie się. Czekajcie na ostrzał wroga.
Przygotujcie sporo pakuł.
Niedługo otworzycie ogień, ale jeszcze nie teraz.
Ładujcie muszkiety, ale bez prochu,
bo przy tej pogodzie za 10 minut będą do niczego.
I koniec z piciem.
Ruszać się.
Proszę.
Pomogę. Już dobrze.
Głęboki wdech.
Piecze.
- Ale... - Dość.
Śmierdzę jak tyłek skunksa.
Jim, na co chorujesz?
Na gruźlicę.
Tyfus. Zapalenie płuc.
Na któreś lub wszystkie.
Właśnie.
Prawdziwe cacko.
Ta bójka na noże, w której brałeś udział, w Natchez...
która przyniosła ci sławę...
To wszystko prawda?
Wierzysz we wszystko, co piszą?
Nie czytałem o tym, słyszałem.
A słyszałem, że ci wpakował szablę i dwie kulki.
Nie przypominam sobie.
Niebawem zjawi się stary Sam.
A wtedy zacznie się zabawa.
Trzy kulki.
A szablą przebił mi płuco i dłoń. A potem wyrwałem mu z piersi serce.
To nie są niedźwiedzie.
Rozumiesz to, Davy?
Dlaczego zwlekają z atakiem, do cholery?
Vaqueros poświęcają cały dzień, by zabić jednego byka.
Jeśli ktoś ściąga orkiestrę, liczy na to, że będzie co świętować.
Miło, że nam tak przygrywają.
To marsz kawalerii. Ale Santa Anna lubi go wykorzystywać w innych sytuacjach.
Zapożyczył go od Hiszpanów, a ci wzięli go od Maurów.
- Nazywa się "Degüello". - Nawet ładnie.
Degüello oznacza poderżnięte gardło.
To mniej ładnie.
Padnij!
Ognia!
Patrz na północną ścianę.
Chowajcie głowy.
Dzień dobry.
Sprawdź, co z bramą. Muszę przeliczyć ludzi.
Tak naprawdę nie słyszysz strzałów, póki nie ustaną.
Sądzę, że będą nas tak ostrzeliwać co noc,
by nas pozbawić snu.
Chcą, żebyś wszędzie widział duchy.
Pułkowniku, zbeształem cię w obecności podwładnych.
To było niepotrzebne i niegodne oficera.
Spokojnie.
Większość z moich ludzi nie rozumie twoich wyszukanych słów.
Musimy dojść do porozumienia.
Uważam, że kapitulacja nie wchodzi w grę.
Powinniśmy się bronić do czasu, aż przybędą posiłki.
Czasem... denerwuje mnie sposób, w jaki coś mówisz, Travis.
Klnę się na Boga.
Na dół.
W lewo.
Do środka.
Widzisz różnicę w ustawieniu dział?
Przetoczyli je bliżej nas.
Tutaj.
Nasza studnia wysycha, więc każdą wolną chwilę poświęćcie
na kopanie nowej.
Najpierw kazali nam nosić wodę, a teraz mamy jej szukać.
Davidzie, chciałeś go zobaczyć. To on.
Napoleon Zachodu.
Który to?
To jest Santa Anna?
Wystrojony jak paw, co?
Bateria naprzód!
W trosce o pańskie bezpieczeństwo...
Mówią, że Davy Crockett jest w Alamo.
Boisz się Crocketta?
Mówią, że potrafi przeskoczyć rzekę.
A jego strzelba nigdy nie chybia.
Mówią, że trafi siedzącą na oślim ogonie muchę
ze 180 metrów.
Przesunąć je tutaj!
Wiatr przybrał na sile.
Odpowiedzieć piratom!
Cofnąć się! Kryć się!
Zanieś kulę kapitanowi Dickinsonowi.
Przyda nam się.
Sam ją pan podnieś.
A niech mnie.
Przetopić na kule i odesłać im z powrotem!
Ognia z działa!
Ognia!
Po jednym strzale z każdego działa!
Słyszeliście rozkaz pułkownika!
Podpułkownika... pułkowniku.
- Słyszeliście. Poczęstować ich ogniem. - Urządźmy im piekło!
Tutaj!
I ognia!
W tej chwili garstka naszych broni się w Alamo przed tysięczną armią.
Liczą na wsparcie pułkownika Fannina,
który okazał się kiepskim dowódcą.
Oto list od pułkownika Travisa.
"Wzywam was w imię wolności,
byście przybyli nam z odsieczą.
Jeśli moja prośba spotka się z odmową,
będę się bronił, póki sił, i zginę śmiercią żołnierza,
który nie zapomina, czym jest honor wojskowego i honor kraju:
zwycięstwo albo śmierć".
Panowie...
Skrzyknę armię.
Wesprzemy Alamo.
Ale dopiero po tym, jak ogłosimy niepodległość
i powołamy rząd
uznawany przez wszystkie kraje świata.
Ponieważ o to walczy każdy z obrońców Alamo.
Nie wiemy, czy kurierzy dotarli do celu.
- Znasz te tereny i język... - Mam opuścić swoich ludzi?
Masz dostarczyć Houstonowi wiadomość i wrócić z odpowiedzią.
To rozkaz.
Nie dawaj mu zbyt dużo wody.
Jest jak ja - kiedy za dużo wyżłopie, będzie do niczego.
- Wróci do ciebie. - Lepiej ty sam wróć.
Kapitanie... z Bogiem.
Niedługo się zobaczymy, przyjaciele.
Macie moje słowo.
Nie sposób nie rozważać, jakie mamy możliwości.
A gdzie twoja czapka?
Odpełzła?
Nie. Zakładam ją tylko na mróz.
A tak naprawdę zacząłem ją nosić dlatego,
że nosił ją aktor, który mnie grał na scenie.
A ludzie mają swoje oczekiwania.
Święte słowa.
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Co było trudniejsze:
skok przez Missisipi czy jazda na piorunie?
Potrafisz złapać kulę w locie?
Gdybym był zwyczajnym Davidem z Tennessee,
przeskoczyłbym przez mur i zaryzykował ucieczkę.
Ale na Davida Crocketta wszyscy patrzą.
A on nigdy nie opuszcza murów.
Jest rozpalony.
Daj mu pić, byle nie whisky.
Przynieś prześcieradła i zimne błoto.
Kazałem pułkownikowi Fanninowi wycofać oddziały z Goliad.
John Forbes werbuje ludzi na południu Teksasu i ściąga do Gonzales.
Spodziewam się tam zastać półtora tysiąca żołnierzy.
Okrążymy wojska Santa Anny
i wesprzemy Alamo od zachodu,
a potem cofniemy się do rzeki Kolorado
i ustawimy się na linii od brodu Beasona do Brazorii.
Dowodzisz armią.
Milicje mają własnych dowódców.
Nie. Dowodzę wszystkimi lub nikim.
Każdy z nas wypełnia swoją powinność.
Ja poprowadzę wojsko.
HOUSTON
Wy stworzycie państwo.
Panowie, na Teksas!
Ruszyli!
Przygotować działa!
Zbiórka.
Cofnąć się!
Szacują nasze siły.
Przygotujcie się!
Strzelać bez rozkazu!
Kapitanie Dickinson!
Cel! Pal!
Uciekajcie, króliki!
Te chaty to całkiem niezła osłona.
Chętnie rozprostuję kości.
Spalić je.
Podpal pierwszą.
Jak się nazywasz, chłopcze?
Nieźle strzelałeś.
Uwaga na północny mur.
Tam.
Co oni robią?
Kiedy sforsują mur,
stań, podnieś ręce i krzycz:
"Soy negro. No disparo!"
Co to znaczy?
Prawo Meksyku nie uznaje niewolnictwa.
A ty jesteś niewolnikiem.
Pokaż Meksykanom twarz i krzyknij: "Nie strzelać!" Ominą cię.
Ale pan William da mi strzelbę...
Wynosisz ich odchody, dbasz o ich konie, myjesz i karmisz.
Chcesz za to także ginąć?
GONZALES W STANIE TEKSAS
Gdzie żołnierze?
Trzydziestu wymaszerowało w stronę Alamo.
Zbierz wszystkich pozostałych.
Za mało.
Jeśli co dzień zjawią się następni, zbierzemy armię.
Trzeba czekać.
Jeśli nie możemy biec, pójdziemy, jeśli nie damy rady iść, popełzniemy,
ale musimy im przyjść z pomocą.
To ja tam zostawiłem Travisa.
Ja też nie lubię zwlekać,
ale nie poświęcę Teksasu.
Stu dwudziestu czterech ludzi nie pokona wielotysięcznej armii.
Płk Fannin maszeruje tu z czterystoma żołnierzami.
A tych trzeba przeszkolić. I to niezwłocznie.
- Co mam powiedzieć Travisowi? - Nic. Zostaniesz tutaj.
Nie. Generale! Sam... Dałem słowo!
To rozkaz!
Kopcie, chłopcy, kopcie!
Dobra robota!
Będziemy się mieli gdzie wycofać.
Wygląda jak mogiła, co?
Kapitanie, powierzę panu i szeregowemu Esparzie baterię na tyłach kościoła,
byście byli jak najbliżej swoich rodzin.
I znalazłem kogoś, kto przejmie pańską nocną wartę.
Dziękuję.
Masz, synku.
Davy, brałeś kiedyś udział w takiej walce?
Tak naprawdę tylko raz w życiu walczyłem.
- Ale za to w wojnie z Czerwonymi Patykami. - To prawda. Walczyłem w niej.
O tak.
Byłem w twoim wieku, kiedy wybuchła.
Indianie Creek otoczyli pół tysiąca naszych w forcie Mims
i wyrżnęli wszystkich w pień.
Wieść o masakrze szybko się rozniosła, więc przystałem do ochotników.
Prowadziłem od czasu do czasu zwiad,
ale najczęściej zajmowałem się zdobywaniem dziczyzny dla kucharza.
Dogoniliśmy czerwonoskórych pod Tallushatchee.
Otoczyliśmy wioskę ze wszystkich stron.
Trudno to nazwać bitwą. Wystrzelaliśmy ich jak psy.
W końcu...
Niedobitki Indian schroniły się w małej chacie.
Chcieli się poddać,
ale pewna squaw zabiła z łuku jednego z naszych,
więc ją zastrzeliliśmy.
A potem podpaliliśmy chatę.
Słyszeliśmy, jak wrzeszczą, wzywając swoich bogów.
Czuliśmy swąd palonych ciał.
Od października nie mieliśmy w ustach nic oprócz suchej kukurydzy.
Nazajutrz, kiedy przeszukiwaliśmy zgliszcza,
trafiliśmy na ziemniaki.
Upiekły się w tłuszczu wytopionym z Indian.
Omal nie pękliśmy z przejedzenia.
Od tamtej pory,
jeśli ktoś mnie częstuje kartoflami, odmawiam.
Trzy razy dostał nożem,
raz w płuca...
dwie lub trzy kulki...
Co dwa lata malaria lub cholera.
Już po nim.
A to jest miejsce, w które go przysłano.
Jeźdźcy!
Wracać! Widać jeźdźców!
Pułkowniku Travis! Kongresmanie Crockett.
Przywiozłem wszystkich zdrowych mężczyzn z Gonzales.
Ci soldados myślą, że otoczyli was kordonem.
Ale jeśli trzymać się z dala od drogi, można się przemknąć.
Pułkownik Fannin jedzie za wami?
Nie ma go tu?
Trzy dni temu sukinsyn obiecywał, że tu będzie.
Ilu masz ludzi?
Przywiozłem 32 żołnierzy.
Najładniejsza grupa Teksańczyków, jaką w życiu widziałem.
Wiwat Gonzales!
Przyjechał już Houston?
Nie, tylko garstka konnych.
Zostawiłem mu szeroko otwarte drzwi.
Zapraszamy do nas!
Przyprowadź swoje wojska!
Będziesz miał okazję stać się wielkim amerykańskim bohaterem!
A jednak on się nie zjawia.
Co mam jeszcze zrobić?
Wyślij wiadomość:
Gwarantujemy bezpieczne przejście Meksykanom, którzy opuszczą Alamo.
Wydostaną się na wolność,
a ci, którzy pozostaną,
zaczną myśleć wyłącznie o ucieczce
i przestaną walczyć, jak ludzie, którzy pogodzili się ze śmiercią.
No!
Walczcie!
Tchórze!
Czekamy!
Lepiej wyglądasz.
Dzięki za troskliwą opiekę.
A teraz idź.
Ty także.
- Daje mi pan wolność? - Nie. Do mej śmierci będziesz moją własnością.
A kiedy wyzdrowieję, upomnę się o ciebie.
Ale teraz macie opuścić fort.
Santa Anna drugi raz nie będzie tak wielkoduszny.
Nie. Była moją siostrą.
Kochałeś ją. Jej krew była twoja.
Twoja krew jest moja.
Jesteśmy rodziną.
Musisz pogadać z ludźmi.
Nie wiem, co im powiedzieć.
W Waszyngtonie koledzy z Kongresu stroili sobie ze mnie żarty.
Wiele się od nich nauczyłem.
Nauczyłem się modnie ubierać,
posługiwać właściwymi sztućcami w eleganckim towarzystwie.
Zawsze lubiłem koloryzować,
ale nigdy się nie nauczyłem kłamać.
Ci ludzie sporo przeszli.
I sądzę, że mają prawo poznać prawdę.
Mam tu kartki papieru...
listy od polityków i generałów...
ale nie ma w nich wzmianki, kiedy i czy przybędą posiłki.
Szkoda atramentu, który na nie zużyto.
Obawiam się... że pomoc nie nadejdzie.
Teksas był moją drugą szansą.
Zapewne dla wielu z was także.
I to nie tylko szansą na zdobycie ziemi i bogactwa,
ale na stanie się innym człowiekiem.
Mam nadzieję, że lepszym.
W ciągu ostatnich miesięcy pojawiło się wiele pomysłów na to,
czym jest Teksas i czym się powinien stać.
Nie wszyscy się z nimi zgadzamy.
Ale chciałbym zadać każdemu z was pytanie,
co jest dla was na tyle cenne,
by o to walczyć, a być może także za to zginąć.
I właśnie to nazywamy Teksasem.
Meksykanie kuszą nas wizją ucieczki.
Niemal każdy los wydaje się lepszy niż siedzenie w tym potrzasku.
Jeśli jednak zmusimy nieprzyjaciela do ataku,
każdy z was okaże się wart dziesięciu ludzi.
Pokażemy światu, czym jest patriotyzm,
i przetrzebimy armię Santa Anny.
Jeśli ktoś chce stąd wyjść pod białą flagą,
może to zrobić teraz.
Macie do tego prawo.
Ale jeśli chcecie zostać tutaj, ze mną, w Alamo,
nie sprzedamy tanio życia.
Zostaw otwarte.
Światło, chcę widzieć światło.
Co cię trapi, Byczku?
Rozmawiałem z ludźmi... o naszym położeniu. Ty też powinieneś to usłyszeć.
Słyszałem. Przez drzwi, każde słowo.
Musiałeś cierpieć, słuchając moich słów.
Dobrych słów.
Moglibyśmy cię stąd wydostać pod eskortą.
Gdyby cię schwytali, okazaliby choremu łaskę.
Niepotrzebna mi łaska,
chcę się napić.
- Masz coś mocniejszego od wody? - Ja nie piję, wiesz o tym.
Gram, chodzę na dziwki, porzucam żony...
ale powstrzymuję się od picia.
Jeszcze pięć lat i byłbyś wspaniałym człowiekiem.
Muszę się pogodzić z tym, jaki teraz jestem.
Czy to ważne?
Przyślę ci butelkę.
Jak ja nie cierpię tej melodii.
Już wiem.
Co wiesz?
Czego tam brakuje.
Kryć się!
Crockett.
Niesamowite, ile może zdziałać harmonia.
Coś takiego...
Najdroższa Mary.
Mam nadzieję, że czyta ci to ktoś obdarzony miłym głosem.
Gdybyś odzyskała wzrok, zobaczyłabyś, jak piękna jest nasza ziemia.
Ucałuj naszą szóstkę dzieci. Dwa razy.
Brak papieru i inne trudności nie pozwalały mi
do tej pory napisać.
Zresztą nie mam pewności, czy ten list dojdzie do Stanów Zjednoczonych.
Wspomnij o mnie tacie
i powiedz, żeby tu przyjechał, kiedy Teksas będzie wolny.
Daję z siebie wszystko dla Teksasu.
Mam nadzieję, że po zdobyciu niepodległości ludzie utworzą rząd,
za który warto było przelewać krew.
Rozmawiałem z ludźmi i wiem już,
że nie ma pod słońcem piękniejszego skrawka ziemi.
Wiem, co nas czeka, i jesteśmy na to gotowi.
Pozdrawiam przyjaciół, wprawiam w zakłopotanie wrogów.
Bóg z wami.
Opiekujcie się moim synkiem.
Poprowadzi pan pierwszy szturm.
Tutaj,
na najsłabszą północną ścianę.
Pan ruszy od północnego wschodu.
Od wschodu.
Od południa.
Jutro przybędą ciężkie działa.
Po co poświęcać życie żołnierzy,
by zdobyć mur, który można zburzyć?
Życie żołnierza jest warte tyle,
co życie kurczaka.
A jeśli się poddadzą?
To piraci,
nie żołnierze.
Nie brać jeńców.
Są pewne zasady...
Ja tu rządzę!
A pan nie rozumie,
przed jakimi stoimy trudnościami!
Moim celem
jest zachowanie integralności i terytorium kraju.
Czy po to odzyskaliśmy niepodległość, by pozwalać tym bandytom się okradać?
Dość tego!
Połóżmy temu kres!
Jeśli tego nie uczynimy, nasze wnuki...
a potem ich wnuki
będą żebrać o okruchy z amerykańskiego stołu!
Bez krwi...
bez łez...
nie będzie chwały!
Szybciej!
Gotowi? Ognia!
Działo. Ognia!
Przeładuj!
Ognia!
Nie przerywać!
Wybić ich!
Dajcie mi strzelbę!
Gotów? Ognia!
Odeprzeć ich od murów!
Tak trzymać!
Odwrót!
Soy negro. No disparo.
Ognia, chłopcy!
Zdobyli mur! Obrócić działo!
Ognia!
Za nami!
Zabijać tylu, ilu dacie radę!
Padnij!
Zabili mnie, Davidzie.
Tak bardzo żałuję.
Jeśli chcesz błagać o darowanie życia,
to teraz jest odpowiednia pora.
Odwołaj się do łaski jego ekscelencji,
Antonia Lópeza de Santa Anny.
To ty jesteś Santa Anna?
Myślałem, że będzie wyższy.
Davy Crockett.
Powiedz generałowi,
że jestem gotów negocjować warunki kapitulacji.
Powiedz mu,
że jeśli każe swoim żołnierzom złożyć broń i zachować spokój,
zaprowadzę wszystkich do generała Houstona
i postaram się wybłagać, by większości z was darował życie.
Ale Sam jest nerwowy.
Więc niczego nie obiecuję.
Powiedz mu to!
Mów!
Mówi, że mamy się poddać.
Błagam, daruj mu życie.
Chcę was ostrzec,
że potrafię wrzeszczeć.
Spalić wszystko!
- Spalić stodołę! - Niczego Meksykanom nie zostawiać!
Z drogi!
Houston idzie po pomoc.
Pospieszmy się, by mu przeciąć drogę.
Jesteśmy tutaj.
Weźmiesz tysiąc żołnierzy
i przeczeszesz południe.
Ośmiuset ludzi przeczesze północ.
Dołączę do was z siedmiuset żołnierzami.
Czy to rozważne, rozbijać armię?
Czas dokończyć dzieła.
Jak daleko musimy iść, by uciec od zagrożenia?
Wciąż się wycofujemy.
Dlaczego nie staniemy do walki?
"Nieprzyjaciel kpi sobie z pana.
Musi pan stanąć do walki. Proszę zawrócić oddziały.
Kraj liczy na to, że staniecie do walki.
Od tego zależy jego ocalenie".
Podpisano: "David G. Burnet, Prezydent".
Zostawcie je.
Dalej.
Idziemy naprzód.
Jak długo będziemy podążać za zdrajcą, który unika bitwy?
Czas stanąć do walki.
Zwinąć obóz.
Idziemy dalej na wschód.
Wyrżnęli naszych braci, a my uciekamy?
Muszą za to zapłacić.
Jeśli nie teraz, to kiedy?
Zwinąć obóz!
Ruszamy.
Jeśli będziemy dalej uciekać, stracisz swoją armię.
Dwadzieścia parę lat temu
Napoleon wrócił z wygnania na Elbie,
zwołał armię i ruszył na wschód.
Szybko, zanim inne kraje zdążyły zawiązać sojusz.
Wellington,
mając mniej ludzi i amunicji,
wyprzedzał Napoleona o krok, drażniąc go swoją obecnością.
Wiedział, że wielka armia musi się rozpaść na oddziały, by za nim nadążyć.
Kroczy naprzód i czeka,
kroczy naprzód i czeka, aż Napoleon popełni błąd
i podejmie decyzję, która doprowadzi go do klęski.
Wellington wybiera scenę zwycięstwa,
zanim do niej dotarł, zanim ją ujrzał.
To otwarte pole,
pochyła równina
osłaniająca obóz
i umożliwiająca odcięcie wrogowi drogi.
Meksykańska armia podzieliła się na mniejsze oddziały,
a jej żołnierze czerpią siły z łyków powietrza i kęsów nadziei.
Podzielam wizję Wellingtona,
choć nie znam nazwy miejsca, które sobie wyobrażam.
Sam nie uważam się za Wellingtona,
ale Santa Anna pretenduje do miana Napoleona Zachodu.
Idziemy naprzód i czekamy, aż popełni błąd
i sam nam wskaże swoje Waterloo.
Cofnąć się!
Dajcie go tu!
Wody!
Głuchy schwytał meksykańskiego kuriera.
Listy mówią, że Santa Anna jest tuż-tuż i że oddzielił się od reszty armii.
Mamy informacje o ruchu wojsk.
Houston jest niespełna 2 mile stąd.
Natychmiast ruszamy w pościg za tym tchórzem.
On nie ucieka...
Idzie w naszą stronę.
W lewo marsz!
Baczność!
Zachować czujność.
Bagnety.
Gotowi.
Marsz!
Masz jakąś nazwę?
Za Meksykanami jest most.
Niech Głuchy Smith go spali.
Kapitanie Seguin,
zostaniesz ze swoimi ludźmi w obozie.
W ferworze walki nasi będą strzelać do każdego napotkanego Meksykanina.
Kazałeś mi zostać, więc zostałem.
Ale to także i nasza wojna.
Dołączysz do Shermana na lewej flance.
Dwa ostrza na głowę.
Przyczepcie te karty do kapeluszy, by nie pomylili was z wrogiem.
Kompania, na ramię broń!
Będziecie wspominać tę bitwę.
Każdą jej minutę.
Każdą sekundę.
Aż do śmierci.
Ale to dopiero jutro, panowie.
Dzisiaj
wspomnijcie o Alamo.
Wybiła godzina walki!
Do szeregu!
Batalion, stać!
Ognia!
Naprzód!
Pamiętajcie o Alamo!
Strzelcy, naprzód!
Pamiętajcie o Alamo!
Uwijać się, chłopcy! Wybić wszystkich!
Armia Santa Anny została rozgromiona w 18 minut.
Zabijmy go i po krzyku.
Powieśmy go na tym drzewie.
- Powieśmy go! - Nie.
Jesteś żądny krwi.
Ale ja chcę Teksasu.
W zamian za darowanie życia Santa Anna uznał niepodległość Teksasu.
Juan Seguin dotrzymał danego słowa i wrócił do Alamo.
Pochował szczątki swoich towarzyszy broni w San Antonio,
gdzie spoczywają do dziś.
Dziewięć lat po klęsce Alamo
Teksas stał się dwudziestym ósmym stanem USA.