One-Armed Swordsman (1967) OCR 24 fps runtime 01:55:30
มือกระบี่มหัศจรรย์ ฉีรูฟงอยู่มั้ย
ข้าฉีรูฟง เจ้ามีธุระอะไรก็ว่ามา
- คารวะทานจอมยุทธฉี - เชิญ
แม่ทัพหม่า และแม่ทัพซู่ แห่งกองทัพฮัวหนาน
ให้ข้าเชิญสาร มามอบให้กับท่าน
ควันพิษ
- ฉีรูฟง คาดไม่ถึงใช่มั้ยล่ะ - พวกเจ้าต่ำช้านัก
นี่แหละ โทษฐานของการที่มายุ่งเรื่องของเรา
วันนี้เราจะทำให้เจ้า ได้สานึกบ้างล่ะ
เจ้ามันหาเรื่องตายแท้ๆ เลย
- ใต้เท้าถูกยาพิษ พาท่านเข้าไปข้างใน - ครับ
ท่านลุง ท่านลุงเปิดประตูหน่อยเปิดประตู เปิดประตูหน่อยท่านลุง
- มาแล้ว มาแล้วๆ - ท่านอา ท่านลุง ท่านอา เปิดประตูหน่อยเร็ว
- เปิดประตูหน่อย เปิดประตูเร็ว - ทำไมเหรอ มีเรื่องอะไร..
พ่อของข้า พ่อของข้า กำลังสู้อยู่กับพวกโจรน่ะ
ฟางเช็ง
- ฟางเช็ง - ใต้เท้า ท่านเลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เด็ก
สอนวิทยายุทธให้กับข้า การที่ข้าตายเพื่อท่าน ถือเป็นเกียรติ
- แต่ว่า.. - ข้ารู้ เจ้าห่วงลูกใช่มั้ย
พ่อ พ่อ พ่อ..
- อากัง - ฟางเช็ง ไม่ต้องห่วง
- ข้าจะดูแล ลูกชายของเจ้าเอง - หมายความว่า..
ข้าจะรับเขาเป็นศิษย์ และดูแลเขา เหมือนกับลูกหลานข้าคนหนึ่ง
- ขอบคุณใต้เท้าสิลูก - ใต้เท้า
- ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าแล้ว - ขอบคุณใต้เท้า
พ่อ พ่อ พ่อ
ไม่หนาวเหรอ
ข้าตัดไม้อยู่ อย่ามาถูกตัวข้า ตัวข้ามีแต่เหงื่อ
ตัดไม้ทำไม เจ้าไม่ใช่คนรับใช้สักหน่อยนะ
นี่คุณหนู ท่านสั่งให้ข้าตัดเองนะ
ข้าสั่งให้เจ้าตัด ตอนนี้ข้าสั่งให้เจ้าหยุด
- มาฝึกดาบกัน - ข้าฝึกเสร็จแล้ว
เรื่องนั้นน่ะข้ารู้นะ แต่ข้ายังไม่ได้ฝึกเจ้าต้องฝึกกับข้า
- ไปหยิบดาบมา - นี่คุณหนู
ไปฝึกกับศิษย์พี่ทั้ง 2 ดีกว่าน่า ไม่งั้นเขา 2 คน จะเกลียดขี้หน้าข้า
นี่ ทำไมเจ้าชอบเรียกข้าว่าคุณหนูล่ะ ทำไมไม่เรียกชื่อ
- มันไม่คู่ควรหรอก ช่างเขาเถอะน่า - นี่ซือเม่ย ข้าจะฝึกกับเจ้าเองก็แล้วกัน
ไม่ต้องมายุ่งนะ ฟางกัง
พ่อมันเป็นคนใช้ มันตัดไม้ก็ดีแล้ว จริงมั้ยล่ะ
ที่มันตัดไม้เนี่ยนะ ก็เพื่อจะเอาหน้า อาจารย์จะได้ดุเจ้า ที่ใช้งานมัน
เขาเรียกแผนกระทบชิ่ง ให้เจ้าโดนด่าไงล่ะ จริงมั้ย
หยุดนะ ข้าแก่กว่าเจ้า เป็นหน้าที่ของข้าที่จะบงการเจ้า
- เข้าใจมั้ย เจ้าจะขัดคำสั่งข้ายังงั้นเหรอ - อาจารย์ไม่เคยสั่งนี่
เราต้องเชื่อฟังคำสั่งของศิษย์พี่ เมื่อยามที่อาจารย์ไม่อยู่ กฎข้อนี้ใครก็รู้
เจ้าเป็นศิษย์พี่ เจ้าควรดูแล ศิษย์น้องทุกคน อย่างเท่าเทียมกัน
ข้าไม่ชอบเลย ที่เจ้าประจบเอาใจแต่ซือเม่ย
แต่กับศิษย์น้องคนอื่นแล้ว เจ้ากลับรังแกเขาแบบเนี้ย
ศิษย์พี่
- อาจารย์ - พ่อ กลับมาแล้วเหรอ
อาจารย์ครับ
- นี่เจ้าใช้อากังทำงานอีกแล้ว - ข้า..
เปล่าหรอกครับ ข้าเต็มใจทำเองน่ะ ซือเม่ยกับซุนฮัว สั่งข้าให้ฝึกวิชาแล้วละครับ
- แล้วทำไมไม่ใส่ชุดใหม่ล่ะ - ข้ากลัวว่ามันจะเปื้อนน่ะครับอาจารย์
- ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงมาฝึกวิชา - ครับ
ซือเม่ย เจ้าไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าเอาแต่ใจ โลกไม่ได้หมุนรอบตัวเจ้านะ
- คุณหนูซือเม่ยไม่ได้.. - หุบปาก
นึกว่าข้าไม่รู้หรือ ว่าเจ้าทำอะไรกันน่ะ
พ่อเศรษฐีของเจ้า ส่งเจ้ามาที่นี่ เพราะจะให้ข้าน่ะ ฝึกวินัยให้กับเจ้า
- ซุนฮัว เมื่อกี้เจ้าทำอะไร - ข้า..
พ่อเจ้าเป็นยอดฝีมือกระบี่ เขาอาจจะสอนเพลงยุทธ ให้เจ้าเองได้
แต่ทำไมเขาถึงส่งเจ้ามาที่นี่ รู้มั้ย
เพราะว่าพวกเขา ไม่อยากจะให้เจ้าเสียคน
เจ้าอย่านึกนะ ว่าข้าจะอ่อนข้อให้พวกเจ้า เพราะพ่อเจ้าเป็นเพื่อนของข้า
กลับตรงกันข้าม ข้าจะยิ่งเข้มงวดกับพวกเจ้า
เพื่อไม่ให้เพื่อนข้าผิดหวัง พวกเจ้าเป็นลูกศิษย์ข้า
นอกจากสอนเพลงยุทธแล้ว ข้ายังต้องสอนคุณธรรมด้วย
ข้าไม่ปล่อยให้พวกเจ้าน่ะเกเรหรอก
พ่อรักแต่ฟางกัง ข้าน่ะรู้ดีเชียว
ฟางกังน่ะมันเจ้าเล่ห์ มันทำเป็นคนดี ต่อหน้าอาจารย์เท่านั้นแหละ
มันทำให้เราถูกด่าทุกทีเลย ลูกเศรษฐีถูกด่าได้ไง
วันนี้มันกล้าสู้ข้าด้วย ข้าต้องเอาคืน
นี่ ข้ามีแผนชั่ว อาจารย์กลับมาแล้ว ใช่มั้ยเราต้องอดใจรอไว้ก่อน
รอให้ถึงเที่ยงคืน แล้วเรียกมันเข้าไปในป่า
- จัดการลงโทษมันซะ ขั้นเด็ดขาดเลย - ดี ตกลงตามนั้นนะ
ไอ้บ้านั่นมันหลอกได้ แต่อาจารย์เท่านั้นมันน่ะนะ..
ฟางกัง เจ้าทำเป็นดี ต่อหน้าอาจารย์เพื่อประจบท่าน
เจ้าไม่นับถือศิษย์พี่กับซือเม่ยเลย เที่ยงคืนคืนนี้ ไปพบพวกเราในป่า
เจ้าต้องไปนะ ถ้าเจ้ากล้าพอน่ะ
ใครก็ตามที่ฟ้องเรื่องนี้ ให้อาจารย์รู้ละก็ ถือว่าเป็นลูกหมา ไม่ใช่ลูกคน
- ได้ - นี่ก็ดึกแล้วกลับห้องไปเถอะ
แล้วก็คิดดูซะใ ห้ดีๆ ล่ะ
รูฟง นางเป็นลูกคนเดียวของเรา อย่ารุนแรงกับนางนักเลย
ฟางกังน่ะเป็นคนดีข้าไม่เถียงหรอก แต่บางครั้งเขาก็ดื้อรั้นมากนัก
ซือเม่ยพูดถูกที่ว่าบางครั้งก็โอหังมาก
ฟางเช็งตายเพื่อพวกเราก็จริง แต่เราก็เลี้ยงดูลูกเขามาเป็นอย่างดี
- ไม่มีสักวันที่จะปล่อยให้เขาอดนะ - เจ้าก็ตามใจซือเม่ยมากไป
ที่จริงแล้ว ข้ามีแผนของข้าอยู่
ไม่ใช่เพราะเขาเป็นลูกของฟางเช็งหรอกนะ
- อ้อ เจ้ารู้มั้ย วันนี้ข้าไปข้างนอกทำไม - ไปทำไม
ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเสือหน้า เป็นเช็งเทียนฉือมาแถวๆ หมู่บ้านของเรา
ข้าเกรงว่ามันคงจะคิดการร้าย ข้าจึงลองไปสืบดู
แต่ไม่มีใครน่าสงสัยเลย
ในชีวิตของข้า ข้าช่วยผู้คนมามาก
แต่ก็สร้างศัตรูไว้มากเช่นกัน
เรื่องที่ข้าห่วงก็คือ เจ้าปีศาจแขนยาว พี่ชายของเจ้าเสือหน้าเป็น
ปีหน้าข้าก็จะครบ 55 แล้ว ข้าแจ้งลูกศิษย์ของข้าทุกคน
ให้มาในวันเกิดของข้า ข้าจะเลือก ผู้สืบทอดตำแหน่งในงานนั้น
จากนั้น..ข้าก็จะวางมือ
ข้ามีแต่ลูกสาวอยู่แค่คนเดียว นางก็เอาแต่ใจ
แถมยังไร้ฝีมืออีกต่างหาก ไม่เก่งพอจะสืบทอด
ข้ามีลูกศิษย์มาก แต่ไม่มีเลยสักคน ที่มีฝีมือพอที่จะฝึก วิทยายุทธทั้งหมดของข้า
ก็เห็นมีแต่อากังคนเดียวเท่านั้น ที่ข้าอยากจะให้เขา เป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง
- และเป็นลูกเขยข้า - ท่านจะให้เขาแต่งกับซือเม่ยเหรอ
- ข้าเกรงว่า.. - แต่ดูจากวันนี้แล้ว
ทำไมอาจารย์ถึงโปรดปราน ลูกคนรับใช้นักนะข้าไม่ชอบเลย
- ที่ต้องเรียกลูกคนรับใช้ว่าเป็นศิษย์น้อง - ใช่ๆ ๆ
- มันเสียศักดิ์ศรีลูกเศรษฐีอย่างเรา - ก็นั่นน่ะสิ
อาจารย์เมตตาต่อข้ามาก
แต่ข้าเกรงว่า การที่ข้าอยู่ที่นี่ต่อไป จะทำให้ท่านต้องลำบากใจ
หวังว่าสักวันนึง ข้าจะได้ตอบแทนคุณท่าน
อาจารย์
พี่ซุน พี่ซุน พี่ซุน
- ฟางกังไปแล้ว เราไปกันเถอะ - เหรอ
รูฟง ดึกแล้วท่านจะไปไหน
ว่าไง ชักดาบออกมาสิ
ที่ข้ามาเนี่ย ก็เพื่อจะปรับความเข้าใจ ไม่ใช่มาต่อสู้
- ข้าอยากจะมาบอกว่า ข้าขอลาก่อน - ลาเหรอ
ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบหน้าข้า ขืนอยู่ต่อไป ทุกคนก็ยิ่งเจ็บช้ำน้ำใจ
ข้าจึงตัดสินใจว่า ข้าจะไปจากที่นี่แล้ว
แปลว่า เจ้าจะทรยศต่ออาจารย์อย่างงั้นใช่มั้ย
- พี่ซุน เราปล่อยมันไปไม่ได้หรอกนะ - ใช่ เราต้องลงโทษแทนอาจารย์
นี่พี่ซุน เจ้าบีบคั้นข้าเพราะฉะนั้น ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าล่ะนะ
พี่ซุน หัวซุกหัวซุนเลยนะพี่
ท่านอาจารย์น่ะ เป็นจอมดาบผู้เยี่ยมยุทธ แต่ฝีมือดาบแย่ๆ ของเจ้าน่ะ
จะทำให้อาจารย์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เจ้ามีโอกาสเรียนจากอาจารย์ฉีเช่นนี้
เจ้าควรจะพยายามให้เต็มที่ซิ
ช้าก่อน..คิดว่ามีแต่เจ้าคนเดียวงั้นรึ
ที่ได้เรียนเพลงยุทธทั้งหมด จากพ่อของข้านะ
ข้าไม่ขอสู้กับคุณหนูหรอก
อย่าเรียกข้าคุณหนูนะ พ่อของเจ้าน่ะ ยอมสละชีวิต ตายแทนครอบครัวข้า
ทำไมเจ้าถึงไป โดยไม่ลา ถ้ากตัญญูต่อพ่อข้าจริง
ข้าไม่ยอมให้เจ้าไป ถ้าเจ้าไม่สู้กับข้าก่อน
ถ้าเจ้าต้องการอย่างงั้น ก็สู้กันด้วยมือเปล่าเถอะ
ข้ากลัวพลั้งมือ ทำเจ้าบาดเจ็บ ถ้าสู้กันด้วยดาบละก็
อ๋อ เจ้าคงจะกลัวเพลงดาบของพ่อข้าล่ะสิ
เราทั้งคู่ต่างก็เรียนเพลงดาบ มาจากพ่อเจ้าเหมือนกันนี่
ได้ งั้นสู้ด้วยมือเปล่า
- คุณหนู.. - คุณหนู ข้าขอโทษ
เจ้า เจ้าทำร้ายข้า
ข้าบอกแล้วว่า อย่าสู้กับข้าไงเล่า
ซือเม่ย นี่ นี่เจ้า..
- ซือเม่ย เจ้าไวมากเลยนะ - ใช่
ซือเม่ย อย่าห่วงเลยน่า ตัดแขนมันขาดแค่ข้างเดียว
มันยังเหลืออีกตั้งข้างนึงน่ะ มันก็ไม่กลับมาอยู่แล้ว
ขอแต่เพียงเราอย่าบอกอาจารย์ ให้รู้เรื่องนี้ก็พอแล้ว
- อาจารย์ - พ่อ
นึกแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่กัน แล้วอากังล่ะ
- นี่ พวกเจ้ากล้าดียังไง ถึงกับฆ่าอากัง - ข้า ข้าเปล่า ข้าเปล่านะ เปล่า
- แล้วนี่อะไร - อาจารย์ครับ เรื่องทั้งหมดเนี่ยเป็น..
เป็นเพราะอากัง มันท้าสู้กับซือเม่ย ซือเม่ยก็เลยฟันแขนมันขาด น่ะครับอาจารย์
โกหก เจ้าทั้ง 3 คน ชาตินี้ทั้งชาติ ไม่มีวันสู้ชนะเขาแน่
บอกความจริงมา ไม่งั้นข้าจะลงโทษอย่างหนัก
พ่อ พ่อ ข้าบังคับให้เขาสู้ เขาเอาชนะข้า โดยที่ใช้มือเปล่า
ข้าก็เลยชักดาบออกมา แล้วฟันแขนเขาขาด
- แล้วอากังไปไหนแล้วล่ะ - เขาจากไปแล้วค่ะ
ไปช่วยข้าตามหาเขาเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าจะโดนหนัก ถ้าหากว่าอากังเป็นอะไรไป
อากังเอ๊ย
ปู่หวังคะ
เสี่ยวหมาน มีอะไรรึ
- ปู่หวังคะมีคนบาดเจ็บในเรือของข้าน่ะ - เขาเป็นใครล่ะ
ข้าไม่รู้จักหรอก เขาบาดเจ็บสาหัส
แขนขวาเขาถูกตัดขาดด้วย ได้โปรดช่วยรักษาเขาด้วยเถอะนะคะ
- อาชุน ไปช่วยข้าอุ้มเขาจากเรือหน่อยไป - ครับ
- ขอที่ลองหัวด้วย - ค่ะ
- ข้าไปจัดยาก่อนนะ - ค่ะ
ท่านฟื้นแล้ว เรานึกว่าท่านจะตายเสียแล้วนะ
เจ้าเป็นใครกันน่ะแล้วข้าอยู่ที่ไหนเนี่ย
ข้าชื่อเสี่ยวหมาน ที่นี่เป็นบ้านข้า ท่านน่ะสลบไปตั้ง 7 วันแน่ะ
แล้วแขนข้าล่ะ แขนขวาข้าล่ะ ข้า..ข้าจะทำอะไรได้เนี่ย
- ดาบ ดาบข้าอยู่ไหนเนี่ย ดาบ - นี่ค่ะ
- ไม่ใช่เล่มนี้ - งั้น เล่มนี้ใช่มั้ย แต่ว่ามันหักนะ
พ่อ ท่านเป็นคนรับใช้มาตลอด ท่านสละชีวิตเพื่อนายท่าน
ข้าต้องการเพียงแค่ให้ท่าน ภาคภูมิใจในตัวข้า
แต่บัดนี้ ข้าไปไม่ถึงไหนแล้ว ข้าพิการแล้ว
แม่นาง แม่นางเสี่ยวหมาน ข้าทำให้เจ้ากลัวตกใจเหรอ
เปล่าค่ะ
ท่านยังเจ็บอยู่อย่าเพิ่งลุกเลยนะ
ขอบคุณเจ้ามากนะ ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ขอโทษด้วย ที่เมื่อกี้ข้าลืมตัวไป
- อย่ากลัวข้าเลยนะ - ข้าเข้าใจ ท่านคงทำใจลำบาก
- แล้วครอบครัวเจ้า มีใครกันบ้าง - ไม่มีหรอก ข้าเป็นกำพร้าน่ะ
เจ้าดูแลข้าตลอด 7 วัน ขณะที่ข้าสลบอยู่อย่างงั้นเหรอ
นอนพักเถอะค่ะข้าจะต้มโจ๊กให้ท่านกินนะค่ะ
เสี่ยวหมาน เสี่ยวหมาน มานี่เร็ว
ข้าตกปลาได้ ข้าใช้มือซ้ายตกปลาได้เห็นมั้ย
ดีจัง ตัวโตซะต้วย
แต่ว่า แค่มือข้างซ้าย ข้าคงทำอะไรมากไม่ได้หรอก
หัดใช้มันบ่อยๆ เดี๋ยวก็ถนัดเองแหละ
แต่ว่า เจ้าต้องทำงานหนักมากขึ้น ข้าไม่อยากอยู่เป็นภาระเจ้า
อย่าพูดแบบนั้นซิ ท่านเพิ่งจะหายยังทำอะไรมากไม่ได้หรอก
ท่านเสียใจเพราะไม่อาจ ใช้แขนขวาฝึกเพลงดาบได้
มันมีประโยชน์อะไรล่ะ ถ้าอาจารย์ท่านไม่ใช่จอมยุทธ
พ่อท่านคงไม่ตายเพราะถูกศัตรฆ่า
และถ้าไม่เพราะเพลงยุทธ ป่านนี้แขนท่านก็คงไม่ถูกตัดขาด
แต่ว่า ข้าฝึกวิทยายุทธตั้งแต่ข้ายังเล็ก
นอกนั้นข้าทำอะไรไม่เป็นเลย ข้าอาจจะไปเป็นองครักษ์ก็ได้
ถ้าหากแขนข้าไม่ถูกตัดขาดหรือไม่..
ข้าอาจจะเป็นอาจารย์สอนเพลงยุทธก็ ได้แต่ตอนเนี้ย ข้าจะทำอะไรได้บ้างเนี่ย
แต่ถึงยังไง ท่านก็ยังแข็งแรง ท่านอาจจะไม่ได้เป็นนักดาบ
แต่ทำไร่ จับปลา ท่านก็ยังทำได้
ท่านฝึกไปเรื่อยๆ สักวันก็เก่งเองล่ะ
แม่ทิ้งบ้านนี้กับไร่ไว้ให้ข้า มันไม่มากมายนัก
แต่ก็พอจะทำกินได้ หากท่านคิดจะใช้ชีวิตแบบสามัญ
เราก็ช่วยกันทำไร่ จับปลา ทอผ้าก็คงพอจะหาเลี้ยงชีวิตอยู่กันได้
เสี่ยวหมาน เจ้าดีต่อข้ามากแต่ว่า.. เจ้าไม่เคยบอกเลยว่าเจ้าแซ่อะไร
ไม่ใช่ข้าไม่อยากบอกนะแต่ที่จริง ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ
- กัวเช็ง ดูโน่นสิ - สาวสวย
บ้านป่าอย่างนี้ยังมีสาวสวยเหมือนกันรึเนี่ย
แต่น่าเสียดาย นางอยู่กับคนพิการไอ้ด้วนแขนเดียว
อากัง อย่าไปใส่ใจเลย
นี่ แม่นาง เขามีแขนแค่ข้างเดียวนะ คงจะกอดเจ้าได้ไม่อุ่นนักหรอกนะ
- สู้ 2 แขนอวบๆ ข้าไม่ได้หรอก - เจ้าหยุดนะ ระวังปากเจ้าไว้บ้าง
นี่ แม่นาง ข้าว่าเจ้าน่ะ ไปร่วมชีวิตกับเราดีกว่านะ
เรากอดเจ้าได้อุ่นกว่าคนพิการ
อากัง
อย่าทำร้ายเขานะ
ตายแน่ ไอ้ด้วน
- หยุดนะ - อาจารย์
- ใต้เท้าเช็ง - แม่นางเสี่ยวหมานข้าขอโทษนะ
ที่เจ้า 2 คนนี่ มันล่วงเกินเจ้า ข้าจะลงโทษมันเอง โปรดให้อภัยด้วยนะ
ไถหน้ามานี่
ขอโทษด้วยนะ แม่นางเสี่ยวหมานข้าไปละ
- อากัง - อย่ายุ่งกับข้า ข้า ข้ามันไม่เอาไหน
- ข้ามันไม่เอาไหนเลยจริงๆ - อย่าบังอาจก่อเรื่องอีกเชียวนะ
พี่ชายของข้าบอกว่า ให้พวกเราน่ะคอยระวังเจ้าฉีรูฟงเอาไว้
และคืนนี้พี่ข้าจะมาสอนเจ้าให้ฝึกเพลงยุทธ
ที่จะต้านเพลงดาบของฉีรูฟงเอาไว้ได้ รู้เปล่า
ถ้าหากว่าเจ้าทำให้แผนการณ์ของพี่ข้าพังละก็
รู้นี่เวลาพี่ข้าโมโหน่ะ เขาเป็นยังไง
- อากัง - ยังไม่นอนเหรอ
งั้นคงจะเห็นหมดแล้วสินะ
ข้าไม่อยากให้ท่านฝึกเพลงยุทธ
แต่ว่า.. ข้ารู้สึกปวดร้าว ที่เห็นท่านเศร้าแบบเนี้ย
นี่อาจเป็นประโยชน์ต่อท่านได้
เสี่ยวหมาน เจ้าไปเอามาจากไหนกันน่ะ
เรื่องมันยาวค่ะ ข้าเคยบอกท่านแล้ว
ว่าข้าไม่รู้จักแซ่ของข้า เท่าที่จำได้
ก็คือคืนหนึ่ง ตอนที่ข้ายังเด็ก พ่อกลับมาที่บ้าน โดยมีเลือดท่วมตัว
ข้ากลัวมาก ร้องไห้ไม่หยุด
เอาตำรานี้ไปซ่อนไว้ให้ดีๆ นะเมื่อเสี่ยวหมานโตขึ้นแล้วก็..
- พ่อ พ่อ พ่อ.. - ทั้งหมดเป็นเพราะตำราเล่มนี้แหละ
แม่ข้าเสียใจมาก จึงโยนมันให้ไฟเผาเมื่อนึกได้และไปเก็บมัน
มันก็ไหม้ไปกว่าครึ่งเล่มแล้ว จากนั้นแม่ก็พาข้ามาที่นี้
แม่ซื้อไร่ แล้วก็ปลูกบ้านหลังนี้ขึ้น
2 ปีต่อมา แม่ก็ตายจากไป โดยไม่เคยบอก ว่าข้าแซ่อะไร
หรือว่าพ่อข้าชื่ออะไร แม่บอกว่า ยิ่งแก้แค้น
ก็ยิ่งเพิ่มความแค้น และเนื้อหาส่วนใหญ่ ในตำรานั้นก็ไหม้ไปหมดแล้ว
ยังเหลือแต่ส่วนที่ ใช้มือซ้ายฝึกเท่านั้น
ข้าเก็บมันเอาไว้เพื่อนึกถึง พ่อแม่ถึงข้าจะรู้ว่าข้าเป็นใคร
ข้าก็แก้แค้นไม่ได้ กลับจะตรงข้ามด้วยซ้ำ
ข้าอาจถูกฆ่าตาย ถ้าศัตรูรู้ว่าข้าเป็นใคร
ข้าจึงได้แต่ทำไร่แต่นี่.. ท่านเสียแขนขวาไป
ข้าคิดว่าเพลงยุทธในตำราอาจมีประโยชน์บ้าง
ข้าใช้มันไม่เป็น ข้ายกให้ท่านนะ
- คารวะท่านลุง - ลุกขึ้น
- อาเป็ง อาชวง - ครับ
- อธิบายให้เขาฟัง - ครับ
- เจ้าฝึกต่อสู้ ด้วยดาบเล่มเดียวใช่มั้ย - ครับ
พี่ชวง
นี่คือดาบทองของท่านฉี ลูกศิษย์ทุกคนของท่านฉี
ล้วนมีดาบแบบเดียวกันนี้คนละเล่ม เราได้ดาบนี้มา จากศิษย์ของท่านฉีที่เราฆ่า
มันยาว 3 ฟุต สันดาบหนา คมดาบบาง พิจารณามันให้ดี
ทีนี้ เจ้าใช้ดาบนั้นสู้กับข้า ไม่ต้องออมมือ
- ข้าไม่เกรงใจล่ะนะ - ลงมือเลย
นี่ถ้าเจ้าเป็นศิษย์ของท่านฉี ป่านนี้น่ะ เจ้าตายไปแล้ว
อาจารย์ของเราน่ะสู้กับท่านฉี อยู่ตลอดเวลา 2 วัน
ท่านจดจำเพลงยุทธของมัน ได้ทั้งหมด
มีอยู่ 64 กระบวนท่า ท่านจึงสร้างดาบ ที่สกัด 64 กระบวนท่าไว้ด้วย
ดาบนี้ถูกออกแบบมา เพื่อสกัดดาบของท่านฉีโดยเฉพาะ
ทั้งขนาด และรูปแบบของมัน
ท่านพี่ ด้วยดาบสกัดดาบแบบนี้นะ เราต้องเอาชนะเจ้าฉีนั้นไ ด้แน่นอน
ไม่ต้องสงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว
เรื่องแผนการชั่วนั้น ข้าพอจะเข้าใจความคิดของท่านพี่นะ
แต่สำหรับวิธีใช้ดาบเนี่ยนะ ข้าคงต้องรบกวนท่านพี่ ต้องให้การศึกษาหน่อย
- ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร - เด็กๆ มานี่เด็กๆ เจ้าต้องฝึกกันให้หนักนะ
- อย่าทำให้ท่านลุงผิดหวังเด็ดขาด เข้าใจมั้ย - ครับ
พวกเจ้าฝึกกระบวนท่าไป แต่อย่านำดาบไปให้ใครเห็นนะ
เราอยากจะให้ฉีรูฟง ไม่ทันตั้งตัว อย่าออกจากบ้าน โดยนำดาบเล่มนั้นไปด้วย
ไม่อย่างนั้นละก็ คงจะรู้นะว่า
- โทษทัณฑ์น่ะเป็นยังไง - มิบังอาจ
- น้องข้า มีข่าวอะไรของฉีรูฟงบ้างมั้ย - พี่ข้า
อ๋อ วันที่ 5 เดือน 7 เนี่ย จะเป็นวันเกิดครบรอบ 55 ปี ของฉีรูฟง
เพื่อคัดเลือก ผู้สืบทอดตำแหน่งแทน
- แล้วจากนั้น มันจะวางมือจากยุทธจักร - ดีมาก
งั้นเราจะถือโอกาสนี้ ทำลายล้างมัน ให้สิ้นซากไปเลย
แต่ว่าท่านพี่ ฉีรูฟงมีลูกศิษย์เยอะแยะ เราอาจมีคนไม่พอ
ที่จะกวาดล้างมันทีเดียวนะ และสำคัญตรงที่
เราต้องไม่ปล่อยให้เหลือรอด แม้แต่คนเดียวด้วย
- ไม่งั้นมันอาจจะมาแก้แค้นตัดหัวเราทีหลัง - คืนนี้ละ
ข้าจะสอนเพลงดาบสกัดดาบของข้าให้เจ้า
แล้วเจ้าค่อยฝึกให้กัวเช็ง กับฉินต้าฉวนทีหลัง
พรุ่งนี้เช้า ข้ากับอาเป็งอาชวงเนี่ย จะไปคอยดักฆ่า ลูกศิษย์ของฉีรูฟงเอง
- ลุกขึ้น - เจ้าเป็นใครกันน่ะ
เจ้าไม่รู้จักข้ายังงั้นเหรอ บอกชื่อแซ่ของเจ้ามาก่อนตาย
อ๋อ เจ้าคือปีศาจแขนยาวล่ะสิ ข้าเยซุ่น ศิษย์คนที่ 9 ของท่านฉีรูฟง
อาจารย์ข้า เคยเอาชนะเจ้ามาแล้ว
วันนี้ เจ้าถึงได้พาลูกศิษย์ของเจ้า มาเพื่อมารุมข้าละสิ ใช่มั้ย
ฝีมือของเจ้าน่ะ ไม่คู่ควรกับข้าหรอก ข้าจะสู้แต่กับอาจารย์ของเจ้าเท่านั้น
- อาเป็ง อาชวง - ครับ
ลูกศิษย์ของข้าจะสู้กับเจ้า ยุติธรรมดีมั้ย
- เดี๋ยว - ศิษย์ฉีรูฟงเหรอ
เก็บให้หมด เอาเลยพวกเรา
เดี๋ยวๆ ต้นนั้นน่ะเก็บไว้เถอะ
นี่ ถ้ายังฝึกต่อ บ้านข้าต้องพังหมดแน่ๆ เลย
ข้าฝึกพลังฝ่ามือไปแล้วแต่เพลงดาบนั้นน่ะ
ข้ายังจะ.. ต้องฝึกอีกมากเลยทีเดียว
- แล้วตำราล่ะ - อยู่ในบ้าน
ดูสิ ดาบก็มีส่วนนะ มันเป็นตัวช่วยเสริม
มันควรจะสั้นลง ดาบของข้ายาวเกินไป
มันไม่เข้ากับกระบวนท่าของข้า ที่ฝึกมาจากตำราเล่มนี้
ได้การละ
อาจารย์ เบื่อจังเลยฝึกกับหุ่นเนี่ย อยากออกไปเจอตัวจริง เสียงจริง
เจ้าจะนำดาบนี้ ออกไปไหนไม่ได้ ลืมคำสั่งของอาจารย์ลุงแล้วรึไง
- ไม่ลืมครับ - ฝึกต่อไป ข้าจะไปพักผ่อน
ฝึกเหรอ ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว
พี่กัว พรุ่งนี้จะมีงานที่วัด เราไปเที่ยวกันดีมั้ย
- ทิ้งดาบไว้แต่ตัวเราไปได้นี่ - จริง โง่มาตั้งนาน โธ่เอ๊ย ดีมาก
ยังไม่นอนเหรอ
ดาบที่หักเนี่ย เหมาะมากเลย แถมข้ายังเรียนรู้เพลงดาบใหม่ๆ อีกด้วยนะ
ข้าไม่เข้าใจเลย ทำไมท่านถึงได้ ดีใจนักหนาน่ะ
เพลงยุทธมีดีตรงไหนกัน
ข้าจะได้ปกป้องเจ้ายังไงเล่า และจะไม่มีใครมาทำร้ายข้าได้อีกด้วย
แต่วา.. มันนำความเดือดร้อนมาด้วยนะ
หากพ่อข้าไม่เป็นวิทยายุทธ คงไม่ได้ตำรามาจากอาจารย์
และต้องตายเพราะมันข้ากับแม่ ก็คงไม่ต้องทุกข์แบบนี้
เมื่อท่านฝึกวิชา จากตำรานั้นหมดแล้ว
ท่านก็คงจะไปจากข้า เพื่อไปอยู่อย่างจอมยุทธ
ไม่นะ ไม่มีวันหรอก ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า ข้ารู้ดีว่า เจ้าดีต่อข้าเสมอ
พูดน่ะพูดได้ แต่ทำน่ะมันยาก
ข้าสัญญา ข้าจะใช้มัน เพื่อปกป้องเจ้ากับข้าเท่านั้น
จะไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่นเด็ดขาด
เป็นไง เห็นรึยังล่ะ ความจริงแล้วนางชอบไอ้ด้วนฟางกัง
พอเถอะน่าเราไม่ควรทำกับฟางกังแบบนั้นเลย
มาเถอะ มานี่มา เร็ว พาลูกเศรษฐีมา
นี่ ซือเม่ย อย่าทำหน้าเศร้าสิ วันนี้มีงานวัดนะ เราไปเที่ยวกันดีรึเปล่าล่ะ
ดีสิ ไปกันเถอะ ไป
- ท่านเคยมาเที่ยวงานวัดมั้ย - ไม่เคยหรอก
ข้ามัวแต่ฝึกเพลงดาบตลอดเวลา ไม่เคยมาเที่ยวเลยสักครั้งเดียว
- ปู่หวัง พี่ชุน - เป็นยังไง พ่อหนุ่มหายดีแล้วเหรอ
ขอบคุณที่ช่วยเขานะคะ นี่ปู่หวังกับพี่ชุน เขาช่วยชีวิตท่านเอาไว้น่ะ
- ขอบคุณมากนะครับ - ไม่เป็นไร..
ดูเด็ก 2 คนนั่นสิ
ขายหน้ากากครับ หน้ากากครับ ทางนี้เลยครับ
- ดูสิ - สังคมเดี๋ยวนี้ ต้องสวมหน้ากากเข้าหากัน
2 เหรียญเท่านั้นครับ ช่วยซื้อหน่อยครับ หน้ากากครับ หน้ากากครับ
- เขาแย่งหน้ากากข้าไป - ข้าจะซื้อให้ใหม่นะ ข้าซื้อให้
- ไม่ต้องร้องนะ ขอหน้ากากอันนึง - เอาไปใหม่ หนูเอาไปใหม่
หน้ากากครับ สวมหน้ากากเข้าสังคมครับ
นี่ท่านโตแล้วนะ ยังแย่งเด็กอยู่ได้ น่าอายจริงๆ น่ะ
นี่ 3 คนที่เดินไปน่ะ คือศิษย์พี่กับซือเม่ยนะ
- อ๋อ - ข้าไม่อยากให้เห็นหน้าข้า
แทงเลย..
อยากรวยแทงเลยนะจ๊ะ
พอได้กลิ่นก็เจอพอดีเลยนะเนี่ย คนสวย
กลิ่นดีจังเลย ไม่ชอบรึไง มานี่ มานี่..
- เฮ้ย.. ทำแบบนี้ได้ไงเนี่ย - ข้าอยากจะทำมีปัญหาอะไรรึเปล่า มีมั้ย
วันนี้วันพระใหญ่นะ เจ้ารังแกผู้หญิงกล้าดียังไง
วันพระอะไรข้าไม่สนใจทั้งนั้น
เข้ามาเลย มา
- เดี๋ยวพ่อหนุ่ม - อะไรเล่า ตาแก่อะไรยุ่งอะไร อย่ามายุ่ง
นี่ๆ ๆ พวกมันเป็นมวย อย่าไปสู้กับพวกมันสู้มันไม่ได้หรอก
อาชุน เห็นมั้ยล่ะ
อาชุนอาชุนเอ๊ย
- ไม่รู้จักข้าซะแล้ว - พอยังลูกพี่ พอยัง
- เล่นต่อ.. - เล่นต่อพี่ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร
- ข้าทนไม่ไหวแล้ว - อย่าเลยเก็บปากไว้แตกหน้าหนาวเถอะ
- ตอนนี้ช่วยกันพาอาชุน กลับบ้านก่อนนะ - ได้ๆ ๆ
- อาชุนเป็นอะไรเหรอคะ - เป็นคนแต่ต้องหามกลับ
ลูกศิษย์ท่านเช็งน่ะ ลวนลามแม่นางชาง อาชุนเข้าไปห้ามพวกมัน
ก็เลยโดนมันซ้อม ซะน่วมไปเลย
- อากัง - ปู่หวังกับอาชุน เคยช่วยข้านี่
- ไม่ใช่เรื่องของคนอื่น ข้าต้องช่วยเขา - นี่..
ตาเจ้าละ
อ๋อ เจ้าด้วนนี่เอง นึกว่าใคร คนสวยก็มาด้วยเหรอจ๊ะ
หากเจ้าดูแลนางไม่ได้ ก็เลยอยากจะให้ข้าช่วย อย่างงั้นรึเนี่ย
ระวังปากไว้บ้างนะ บอกซิซ้อมอาชุนทำไม
เจ้าอาจจะโดนอีกคนก็ได้นะ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น เลยดีกว่าน่า
มาคนสวย
สมน้ำหน้า สมน้ำหน้า
หยุดนะ ก่อเรื่องอีกแล้ว กลับเดี๋ยวนี้
พี่ด้วน สุดยอดเลยพี่ด้วนสุดยอด..
เดี๋ยวๆ ๆ ๆ เดี๋ยวข้าเลี้ยงน้ำชา ข้าเลี้ยงน้ำชา..
เราอยู่ในถิ่นของเจ้าฉีรูฟง อย่าก่อเรื่อง ไม่งั้นท่านลุงฆ่าพวกเจ้าแน่
ครับ อาจารย์ดูนั่นสิ นั่น
ซือเม่ยไปตรงโน้นกันดีกว่านะ ไปๆ ๆ
นี่ มานี่อาจารย์ข้าว่า จะต้องเป็นศิษย์ของฉีรูฟงแน่ๆ เลย
- แต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครล่ะ - ก็ฉีรูฟง
มีลูกสาวอยู่คนหนึ่ง ก็ต้องเป็นนางนี่แหละ
- งั้นก็ใช้ดาบกับนางเลยซิ - แต่เราไม่ได้เอามาด้วยนี่
- งั้นลองแบบนี้ดีกว่า ลักพาตัวนางไปเลย - อ้าว ถนัดเลย
ไปดูทางโน้นบ้างดีกว่านะ ไปๆ ๆ
- คณหนูฉีใช่มั้ยครับเนี่ย - รู้จักข้าได้ยังไง
อ๋อ ก็พ่อคุณหนูเป็นมือกระบี่ ที่เยี่ยมยุทธข้าเห็นดาบของคุณหนู
รู้ว่าท่านฉีต้องถ่ายทอด เพลงยุทธให้กับลูกสาวคนเดียวของเขา
- ซึ่งย่อมเป็นคุณหนูนั่นเอง - ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรเหรอ
อ๋อ ชื่อข้าคือ.. คืออย่างงี้ ข้าได้ยินชื่อของคุณหนูกับพ่อมานาน
ข้ามีข่าวสำคัญจะบอกกับคุณหนูคือว่า..
บ้านข้าอยู่แถวๆ เนี้ย ไปกับข้ามั้ยล่ะ
- ข้าจะได้เล่ารายละเอียดให้ฟัง - ได้สิ
- เชิญๆ - ซือเม่ย จะดีเหรอ
กลัวอะไรเล่า ท่านอาใจดีออก ไม่เห็นต้องกลัวเลย
- อีกอย่างนะ ท่านมีเรื่องจะบอกข้าด้วย - ใช่.. เชิญๆ
เก่งจริงๆ นะพี่ ไม่น่าเชื่อ พี่จะเก่งขนาดนั้น พี่เก่งมากเลยพี่ด้วน
- ฝีมือ.. - ไม่มีใครเก่งเท่าพี่ด้วนเลย
- สุดยอดเลยพี่ด้วน - จะรีบไปไหน เดี๋ยวยังยอไม่จบเลย
คุณหนูเชิญทางนี้หน้าข้าน่าคบ
ข้าว่าพวกมันต้องมีแผนการณ์ร้ายแน่ๆ เลย
ไม่ใช่เรื่องของเรานะ นางตัดแขนท่านแถมยังไม่ช่วยท่านอีกด้วย
เชิญๆ พ่อหนุ่มทั้ง 2 เชิญนั่งตรงนั้นก่อน คุณหนูฉีเชิญทางนี้
คุณหนูฉีน้ำชา เชิญ..
ห๊ะ เจ้าทำอะไร
ไม่ต้องวิตก สุภาพบุรุษ ข้าแค่ทำให้นางสลบไปเท่านั้นเองนะ
เราไม่ฆ่าหรอก เรามีของเล่นบางอย่าง ที่ไม่อยากจะให้นางเห็น
ก็เลยทำให้นางหลับไปสักพักนึงก่อน
- ของเล่นอะไร - นี่ไง ของเล่นชิ้นนี้ไง
- ใช่แล้ว อยากเล่นมั้ยล่ะ - ทำไมถึงให้เราเห็นมันน่ะ
นั่นก็เป็นเพราะว่าเราจะใช้มัน กับพวกเจ้าน่ะสิ
จะไม่เอามาให้เห็นได้ยังไง แต่ว่าไม่ต้องวิตกหรอกนะ
พวกเจ้าจะไม่มีโอกาส ได้ไปถ่ายทอดให้ใครฟังเด็ดขาด
ในเมื่อเราติดกับดักของเจ้าแล้ว เชิญแสดงฝีมือได้เลย
ซุนฮัว ช้าก่อนท่านคงจะเป็นเจ้าสำนักล่ะสิ ใช่มั้ย
- ขอทราบชื่อของท่านก่อนได้เปล่า - ข้าชื่อเช็งเทียนฉือ มีฉายาเสือหน้าเป็นไง
ข้าเคยได้ยินชื่อท่านมาก่อนแล้ว
ท่านควรสะสางบัญชี กับอาจารย์ของเรามากกว่า
เราไม่เกี่ยว เราเป็นแค่ศิษย์เท่านั้นน่ะ ข้าว่าท่านควรจะ..
ไม่มีประโยชน์หรอกน่า ข้าน่ะไม่ได้จะสู้กับพวกเจ้าสักนิดนึง
ลูกศิษย์ของข้าต่างหาก เป็นการสู้กันตัวต่อตัว
- แบบยุติธรรมไม่มีรุม เราเป็นผู้เจริญแล้ว - เชิญ..
- แต่ว่า.. - อย่านะ ไม่ต้องพูดแล้วลงมือสู้กับพวกมันเลย
- ใครก่อนล่ะ - ก็เจ้านั่นแหละ
- พี่ซุน - น้องข้า ยอมตายดีกว่าไร้เกียรติ
อาจารย์ แล้วลูกสาวท่านฉีล่ะว่าไง
เราจะเอาชนะฉีรูฟงได้อย่างแน่นอน ด้วยดาบสกัดดาบของเรา
แต่ถ้าจะรอบคอบไว้ก่อนก็ไม่ผิดนี่นา
เราจะเก็บตัวนางไว้ที่นี่ เพื่อเอาไว้เป็นตัวประกันดีมั้ยล่ะ
เฉียบแหลม ฉลาดล้ำลึก
ท่านเป็นห่วงซือเม่ยใช่มั้ย
นางร้ายกาจต่อข้ามากก็จริงแต่ว่านาง เป็นลูกสาวของอาจารย์ข้า
อย่าตกใจนะ ข้ามาช่วยเจ้า
- ถ้าอาจารย์รู้เข้าล่ะ ว่ายังไง.. - กลัวอะไรเล่า ถึงยังไงนางก็เป็นเชลยเรา
พอเราจัดการแล้วนาง ก็ยังอยู่ไม่ได้ไปไหนนี่ มาเถอะน่า
ไงจ๊ะคุณหนูฉี ที่พวกเรามาที่นี่น่ะ เพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้ายังไงล่ะจ๊ะ
แล้วถ้าหากว่าเจ้าตามใจเราละก็ เราจะปล่อยเจ้าออกจากห้องใต้ดินนี่นะจ๊ะ
อ๋อ เจ้าอีกแล้วเหรอเจ้าด้วน แล้วทำไมต้องสวมหน้ากากให้มันยุ่งยาก
ใครๆ ก็เห็นว่าเจ้าน่ะ แขนด้วนหนที่แล้วน่ะ ข้าปล่อยเจ้าไป
แต่ว่าหนนี้น่ะ เจ้ารนหาที่ตายเอง
- ข้าไม่ปล่อยแล้ว - ใช่
เจ้ารังแกข้าเพราะข้าพิการ คราวนี้คงรู้สึกบ้างนะ ว่ามันเป็นยังไง
เจ้าโดดก่อนเถอะ
ฟางกัง ข้าตัดแขนเจ้าขาด ทำไมยังมาช่วยข้าอีกล่ะ
- ยังจำข้าได้เหรอ - ได้ยินเสียงของเจ้าข้าก็รู้แล้ว
และเจ้าก็มีแขนข้างเดียว ซึ่งแถวเนี้ยคงมีไม่กี่คนหรอกนะ
ข้าไม่ควรช่วยเจ้าเลย แต่ว่า..
ข้าเข้าใจ เจ้าชอบข้ามาตลอด
ข้ารู้นะ เพราะเหตุนี้ เจ้าถึงคอยหลบเลี่ยงข้า
ข้าคอยหลบเลี่ยงเจ้า
คืนนี้เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าจะไม่มองเจ้าเป็นคนใช้อีก
เจ้าไม่ต้องคอยหลบเลี่ยงข้า อีกแล้วละ
เสี่ยวหมาน เดี๋ยวเสี่ยวหมาน ข้าช่วยเจ้าไว้ แต่เจ้าทำให้ข้าเดือดร้อน
- แล้วข้าจะบอกนางว่ายังไงดี - นางเป็นแค่สาวบ้านนอก ช่างปะไรล่ะ
ช่างไม่ได้หรอกนะ คืนที่เจ้าตัดแขนข้าน่ะ ข้าเจ็บหนัก นางช่วยข้าไว้
ข้าบอกตามตรงนะ เจ้าเข้าใจผิดแล้วข้าไม่เคยชอบเจ้าเลย
ที่ข้าคอยหลบเลี่ยงเจานะไม่ใช่เพราะเหตุนั้น
และที่ข้าช่วยเจ้าในวันนี้ เพราะข้าเป็นหนี้บุญคุณพ่อของเจ้า
แต่ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาน่ะ ข้ารักเจ้ามาตลอดนะ
รักข้าเหรอ เจ้ากลั่นแกล้งข้ามาตลอดเวลาเจ้าตัดแขนข้า
- เพราะว่าเจ้าน่ะยโสโอหัง ข้าหมั่นไส้ - พอเถอะข้าไม่อยากฟัง
ดึกแล้ว พ่อเจ้าคงจะเป็นห่วงเจ้ากลับไปซะเถอะ
- ข้าก็จะกลับบ้านข้าเหมือนกัน - เจ้าอยู่กับแม่นางคนนั้นยังงั้นเหรอ
กลับไปเถอะ
เจ้าจะไม่กลับกับข้าเหรอ พ่อคิดถึงเจ้านะ
ข้าช่วยเจ้าวันนี้ เท่านั้นก็พอแล้ว ต่อไปเนี้ย เราไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีกแล้ว
- เจ้าชอบผู้หญิงบ้านนอก มากกว่าข้างั้นเหรอ - ถูกต้องแล้ว
เสี่ยวหมาน
ท่านควรกลับไปกับนาง มานี่ทำไมล่ะ
เจ้าได้ยินแค่ครึ่งเดียวเท่านั้นนะ
ข้าไม่เคยชอบนางเลยเมื่อกี้ ข้าก็บอกนางไปเช่นนั้น
- งั้นไปช่วยนางทำไม - นางเองก็ถามข้าอย่างนั้นเหมือนกัน
ข้าบอกว่า ข้าเป็นหนี้บุญคุณพ่อของนาง
อาจารย์ข้าเป็นจอมยุทธ ข้าไม่อาจ ปล่อยให้นาง ทำให้อาจารย์เสื่อมเสียชื่อได้
ถ้าหากนางถูกรังแกล่ะก็ อาจารย์ข้า จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ เจ้าลองคิดดูซิ
แม่ข้าพูดเสมอว่า ยินดีแต่งงานกับชาวไร่มากกว่า
และใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุข
ดีกว่าที่จะแต่งกับมือกระบี่ เพราะพวกเขาจะยอมตาย
เพื่อชื่อเสียงของอาจารย์
พ่อข้า สละชีวิตของเขา เพื่อปกป้องตำราที่อาจารย์มอบให้เขา
แม่ข้า เคยบอกว่าพวกเขาทำเยี่ยงผู้กล้า
พวกเขามีคุณธรรม และกล้าหาญพวกผู้หญิงน่ะ มักจะชอบพวกเขา
แม่บอกข้าว่า อย่าได้โง่เช่นนั้น แต่ว่าข้ากลับ..
เสี่ยวหมาน ข้าแขนด้วนแล้ว ข้าไม่คิดจะเป็นมือกระบี่อีกต่อไปแล้ว
เมื่อกี้นี้ ข้าบอกซือเม่ยแบบนั้น ที่ข้าช่วยนาง เพื่อแทนคุณของอาจารย์
เราจะไม่เจอหน้ากันอีกแล้ว
ถ้าหาก เจ้าไม่รังเกียจละก็
ข้าอยากจะขออยู่ เป็นชาวไร่กับเจ้า ตลอดชีวิต
- ท่านพูดจริงเหรอ - จริงสิ ข้าพูดจริงๆ
ถ้างั้น เราต้องไปกันแล้วนะซือเม่ย พบท่านแล้ว
นางคงบอกพ่อนาง อาจารย์ท่าน อาจจะมาตามท่านก็ได้
แต่บ้านของเจ้า กับไร่น่ะอยู่ที่นี่นะ
ไม่เป็นไรหรอก แม่ทิ้งเงินไว้ให้ข้าก้อนนึง พอจะอยู่ได้สักพัก
ข้าจะบอกปู่หวัง ให้ช่วยขายบ้านกับไร่ซะ แล้วก็ส่งเงินไปให้ข้า
มันไม่ใช่บ้านเกิดข้าอยู่แล้ว ข้าขอแค่ได้อยู่กับท่านก็พอ
ดี งั้นเราไปแต่เช้ามืดเลยนะ
พี่ใหญ่ เรื่องเย่ซุ่นตายเนี่ย ควรจะบอกอาจารย์มั้ย
ปกติเรื่องแบบนั้น เราไม่ควรปิดอาจารย์หรอก
แต่ว่าพรุ่งนี้ จะเป็นวันเกิดของอาจารย์
ถ้ารู้ข่าวการตายของเยซุ่น ละก็จะทำให้อาจารย์เสียใจมาก
ข้าว่า ไว้เราค่อยบอกข่าวนี้ทีหลังดีกว่า
แต่ข้าเกรงว่า เราคงจะปิดได้ไม่นานหรอกน่ะ
อาจารย์มีแผนจะคัดเลือก ผู้สืบทอดตำแหน่ง
อาจารย์เรียกลูกศิษย์ทุกคน ให้มารวมกันที่นี่แล้ว
พวกเราทั้งหมดน่ะ มีกันอยู่ 20 คนที่ไปทำงานอยู่ข้างนอกนั้น
มาจนถึงบัดนี้ ยังขาดไปตั้ง 5 คนแน่ะ
แล้วคิดดูสิ เราจะหลอกอาจารย์ได้ยังไง ข้าว่า..
- จะบอกอาจารย์ดีมั้ยล่ะ - เงียบก่อน อาจารย์มา
อาจารย์
- นั่งเถอะ คุยเรื่องอะไรกันอยู่ - อ๋อ เปล่าหรอกครับ แค่คุยกันธรรมดา
พวกเจ้าทุกคนเติบโต มากับข้าเจ้าคิดว่า จะหลอกข้าได้หรือ
ข้ามองออกนะ ว่าต้องเป็นเรื่องร้ายแรง ไม่ใช่คุยกันธรรมดา
อ๋อ คืออย่างนี้นะครับ เยซุ่นกับพี่น้องอีก 3 คน
คงมาไม่ทันพรุ่งนี้แน่ พวกเราห่วงว่า อาจารย์จะเสียใจ
ยังจะหลอกข้าอีก ข้าน่ะรู้หมดแล้ว
นอกจากเยซุ่นกับพวกแล้วพวกเจ้ามาครบมั้ย
อาชงกบอาหลู่ล่ะ
พวกเขายังมาไม่ถึงครับ
- หรือพวกเขา อาจจะ.. - ไม่ต้องห่วงหรอกครับ
2 คนนั่นน่ะ เป็นลูกศิษย์เอก ของอาจารย์โดยเฉพาะ
อาชงนั้นน่ะคงจะไม่มีอะไร เกิดขึ้นกับเขาแน่
ท่านพี่ เราเดินทางช้า ข้ากลัวว่าเราจะไปไม่ทันนะ
หลู่เยิน มองไม่ออกเหรอไง ว่าข้าจงใจไปให้ช้า
ข้าว่า ที่เยซุ่นตายน่ะ มันต้องมีอะไรแน่ ข้าเชื่อว่าตอนนี้พวกศัตรูน่ะ
จับตามองเราอยู่ พวกมันคงจะคิดค้นอาวุธ ที่จะต้านดาบของเราได้
ข้าเข้าใจแล้ว ที่ท่านไปช้าเพื่อจะล่อให้ศัตรูโจมตีเรา
จะได้รู้ว่าพวกมันเป็นใคร และใช้อาวุธแบบไหน
เจ้าเข้าใจถูกแล้ว คืนนี้อย่าหลับเด็ดขาด เราต้องระวังตัวเอาไว้
เตรียมพร้อมให้ดีๆ เราต้องพยายามรวบรวมข้อมูล
พรุ่งนี้พี่น้องเราจะชุมนุมกัน ในงานวันเกิดอาจารย์เนี่ย
- เราต้องช่วยกัน วางแผนรับมือพวกมัน - ตกลง
เห็นรึยังล่ะ เราทำเป็นไม่รู้ แล้วรอให้มันกลับมา
ท่านพี่ ลูกศิษย์ข้าบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่ ข้าจึงขอให้พี่น้องหลู่มาช่วยงานพวกเรา
- พวกเขาอยู่ที่นี่แล้วศิษย์พี่ - ขอบใจมาก
- แล้วลูกศิษย์เจ้าบาดเจ็บเพราะอะไร - ไว้ข้าจะค่อยเล่าใ ห้พี่ฟังทีหลังแล้วกันนะ
เพราะตอนนี้พี่น้องหลู่ ไปเห็นลูกศิษย์ของฉีรูฟง เข้าโรงเตี๊ยมเมื่อกี้นี้ท่านพี่
พรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉีรูฟง เราจะพบพวกของมันอีกเยอะ
เจ้ากับพวกพี่น้องหลู่ไปดักโจมตีมันตามทาง
ข้ากับอาเป็ง อาชวงเนี่ยจะไปจัดการพวกมันที่โรงเตี๊ยมเอง
- แล้วค่อยไปที่บ้านฉีพร้อมกัน - ได้พี่
ลูกศิษย์ฉีรูฟง ออกมาเดี๋ยวนี้เลย
ข้าออกไปก่อน จะได้ดูว่า มันมีแผนการณ์อะไรบ้าง
เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไรจากเรา
บอกชื่อแซ่ของเจ้ามาก่อนสิ
ถ้าอยากรู้ก็จะบอกให้ ข้าตั้งชง ศิษย์ 7 ของอาจารย์ฉีรูฟง
นี่หลู่เยินน้องข้า ข้าว่า ข้ารู้แล้วนะ ว่าเจ้าน่ะเป็นใคร
งั้นก็ดีแล้ว ข้าปีศาจแขนยาว ถ้าใครไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง รีบหลบไปซะ
ไม่งั้นละก็ เจ้าน่ะอาจจะเจ็บตัวไปด้วย
แขกวีไอพี ทั้งหลาย กรุณากลับเข้าห้องนะครับ
ไม่ใช่เรื่องของเราครับ ห้องใครห้องมันครับ เข้าห้องนะครับ เข้าห้องครับ
เข้ามา
พี่ชง
หลู่เยิน รีบหนีไปก่อน เจ้ารับปากข้าแล้ว รีบไปสิ
- ดึกแล้ว เราพักที่โรงเตี๊ยมก่อนเถอะนะ - ก็ดี
หลู่เยิน
ฟางกังแขนของเจ้า
- แขนของเจ้าไปโดนอะไรมา - เรื่องนั้นช่างเถอะน่ะ แล้วนี่หลู่เยิน
- เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเนี่ย เจ้าบอกข้าซิ - ปีศาจแขนยาวอยู่ข้างใน
ตั้งชงกำลังบาดเจ็บสาหัส เจ้ารีบไปบอกอาจารย์
กับพี่น้องเราว่าปีศาจแขนยาว ฆ่าพวกเราไป 5 คนแล้ว
มันประติษฐ์อาวุธหน้าตา ประหลาดที่สกัดดาบทองของเราได้
และเมื่อดาบถูกสกัดแล้ว มันก็จะใช้มีดในมือขวาของมัน
แทงเข้าที่ท้องของพวกเรา
หลู่เยิน
- นี่ เขาบอกว่ามันอยู่ในนั้นยังไงล่ะ - แล้วแต่พี่ตั้งชงก็อยู่ในนั้นด้วย
เขาตายแล้วใช่มั้ย ไปแจ้งความเถอะ..
พวกมันอยู่ไหน
พวกมันฆ่าพ่อหนุ่มคนนี้ แล้วมันก็โดดกำแพงหนีไป
เจ้ารอที่โรงเตี๊ยมนะ ข้าต้องไปเตือนอาจารย์ก่อน
ท่านจะกลับไปเหรอ
เสี่ยวหมาน ตั้งชงกับหลู่เยิน ถูกฆ่าพวกเขาเป็นคนหนุ่มผู้กล้า
พวกเขาต่างก็มีลูกเมีย พวกเขาเป็นที่รักของครอบครัวเหมือนกัน
แต่ว่าพวกเขายอมสละชีวิต เพื่ออาจารย์และพี่น้องทุกคน
ดูอย่างหลู่เยินสิ เขาบาดเจ็บสาหัสแต่ก็ยังพยายามไปเตือนอาจารย์
ก่อนเขาจะตายเขาขอร้องให้ข้าทำหน้าที่แทน
แล้วข้าจะปฏิเสธเขาได้ยังไงกันเล่า
- แต่ว่า อากัง - มันไม่ใช่แค่เรื่องชื่อเสียงหรอก
พวกมันจะฆ่าพี่น้องทุกคนของข้า
เสี่ยวหมาน พวกเขาทุกคนเป็นคนหนุ่มเหมือนข้า
จะช่วยทำอะไร เพื่อช่วยพวกเขาได้มั้ย
แล้วถ้าหากว่า ข้าจากไปพร้อมกับเจ้า โดยไม่ไปเตือนอาจารย์ของข้า
ตลอดชั่วชีวิตข้า คงไม่มีความสุขแน่
ทุกคนฟังนะ งานฉลองวันนี้จะต่างจากปกติ
ข้าเชื่อว่า ปีศาจแขนยาวจะต้องมาแน่
อาชงกับอาหลู่ก็ยังมาไม่ถึง พวกเขาอาจตายไปแล้ว
ข้าตัดสินใจไม่เชิญแขกนอกมา เพราะข้าจะเลือกตั้งทายาท
ก็ดีแล้วที่ไม่ได้เชิญเขา พวกเจ้าเป็นลูกศิษย์ของข้า
ไปเปลี่ยนชุดที่รัดกุมเถอะนะ
แล้วนำดาบติดตัวเอาไว้ด้วย เราจะต้องเตรียมพร้อม
- เราจะรอศัตรูจนกว่ามันจะมา - ครับ
- เห็นพวกมันมั้ย - ไม่เห็น
- แล้วอาจารย์ล่ะ - อยู่ที่สะพานโน่น
พวกนั้นบอกว่า ไม่เห็นลูกศิษย์ของฉีรูฟงเลยครับ
- แล้วอาเจ้าล่ะ - อยู่ที่สะพานสันติภาพครับ
- สายมากแล้วนะ ไปบ้านฉีกันดีกว่า - ครับ
เฮ้ย.. ดูนั่น มันถือดาบทอง
ทำโก้ ไว้แขนเดียวด้วย
ไอ้หนู ดูจากดาบทองของเจ้าแล้วเนี่ย เจ้าคงจะเป็นศิษย์ฉีรูฟงใช่รึเปล่า
แต่เจ้ามีแขนข้างเดียว มันไร้ประโยชน์ต่อเจ้าแล้ว
มอบมันมาให้เราซะเถอะ แล้วคำนับพวกเรา 3 ครั้ง
แล้วพวกเราจะปล่อยให้เจ้า รอดชีวิตไปไม่อย่างงั้น เราแย่งนะ
ของข้านะน่ะ
เสี่ยวเอ้อ ขอเหล้าหน่อย
พวกเสี่ยวเอ้อมันหนีไปหมดแล้ว ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้ายกให้เอง
ถ้าหากข้าเป็นเจ้าละก็ ข้าจะรีบหนีไปซะเดี๋ยวนี้
ลุย..
อ๋อ.. ตอนนั้นนับว่าข้านะตาบอดแท้ๆ
เจ้าก็เป็นศิษย์ฉีรูฟงด้วยนี่นา เจ้าใช้ความพิการตบตาเรา
จะได้อยู่ใกล้เราแล้วคอยดูพวกเราใช่มั้ย
ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าคือน้องของปีศาจแขนยาว
เสือหน้าเป็นเช็งเทียนฉือ
ดี แสดงว่าข้าดังพอใช้ได้ ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องมาเสแสร้งอีกแล้ว
เจ้าตัดแขนลูกศิษย์ของข้า แต่เจ้าเหลือแต่แขนซ้ายข้างเดียว
ข้าต้องฆ่าเจ้าเพื่อแก้แค้น ชักดาบทองออกมาสู้กับข้าเดี๋ยวนี้
ฉีรูฟง พวกเรามาแล้ว
ซือเม่ย ไปหยิบดาบให้พ่อ
- ข้าจะสู้ก่อน จะได้ดูฝีมือและกลยุทธของศัตรู - ก็ดี สู้เพื่ออาจารย์ของเรา
พ่อ
ปีศาจแขนยาว ไม่เจอซะนาน
ฉีรูฟง ข้ามาเพื่อจะคิดบัญชีเก่า ที่มีกับเจ้าเมื่อ 13 ปีก่อน
- ข้าจะฉลองความตายให้เจ้า ในวันนี้แหละ - ดี 13 ปีแล้ว
ฝีมือของเจ้าคงจะดีขึ้นสินะ แต่มันไม่ใช่วิถีของผู้กล้าเลย
ที่ลอบฆ่าลูกศิษย์ของข้า เจ้าควรจะมาหาข้าโดยตรงดีกว่า
อาจารย์ ช้าก่อน วันนี้เป็นวันเกิดของท่าน ปล่อยให้พวกเราจัดการเองเถอะ
- ข้าเว่ยเช็งขอต่อสู้กับเจ้าแทน - ฉีรูฟง ฟังนะ
ข้าไม่เคยฆ่าลูกศิษย์ของเจ้าเลย
ลูกศิษย์ของข้าต่างหาก ที่ลงมือทุกครั้งไป อาเป็ง อาชวง
- เจ้าสู้กับลูกศิษย์ของเขาหน่อยเร็ว - ครับ
พวกเราทุกคน ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะสู้กับศิษย์ของเจ้า
ดี
- เชิญ - เชิญ..
- อาจารย์ ดาบนั่น - หา
- พวกเรา ไปแก้แค้นกันเถอะ เร็ว - อายู่
เจ้าจงใจออกแบบอาวุธนี้ เพื่อที่จะสกัดดาบทองของข้าโดยเฉพาะ
ฉะนั้นให้ดาบของข้า ได้พบกับมันเอง
อาเป็ง อาชวง ถอยไป
ข้าขอชำระบัญชีแค้นด้วยตัวของข้าเองเลย
อาจารย์..
ฉีรูฟง มีอะไรจะสั่งเสียมั้ย
อายู่ พวกเจ้าสู้มันไม่ได้หรอก
ปีศาจแขนยาว ข้ายอมรับว่า ข้าสู้เจ้าไม่ได้ข้าก็จะไม่ขอชีวิตของข้า
แต่ลูกเมีย และลูกศิษย์ของข้า ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย
ข้าขอเจ้าให้ละเว้นชีวิตของพวกเขาด้วยเถอะ
ฉีรูฟง เจ้ารู้จักข้าดีกว่านั้นนี่นา
สักวันพวกเขาต้องแก้แค้นถ้าข้าปล่อยเอาไว้
หมายความว่าเจ้า จะฆ่าพวกเขาทุกคนอย่างงั้นเหรอ
อาจารย์ ไม่ต้องไปขอร้องมัน พวกเราทุกคนยอมตายอย่างมีเกียรติ
พวกเจ้าจะรุมข้าอย่างงั้นเหรอ ตัวต่อตัวสิ
เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอกข้าจะปล่อยให้เจ้าตายเอง
ไม่ต้อง ข้าจัดการเอง
พวกเรายอมตายดีกว่าจะอยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี
อาจารย์เราไม่ขอชีวิต ของอาจารย์เอง
แต่ว่าลูกเมียของท่าน ล้วนเป็นผู้หญิง
ถ้ายังพอมีคุณธรรมอยู่บ้างล่ะก็ จงปล่อยนางไป
ฉีรูฟง เจ้าจะฆ่าตัวตายหรือจะให้ข้าช่วย
พ่อ
ช้าก่อน ศิษย์ฉีรูฟงยังมีข้าอีกคน
- ฟางกัง - อากัง
- อาจารย์ - อากัง
ข้ามาช้า เพราะมัวสู้กับน้องชาย เจ้าปีศาจแขนยาวอยู่
ข้ามาช้าไปอาจารย์ โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถอะ
อากัง เราทุกคนพ่ายแพ้มัน อย่างยับเยิน เจ้าจะมาทำไม
ท่านเลี้ยงดูข้ามา หากข้าช่วยท่าน ฆ่าพวกมันไม่ได้
- ข้ายอมตายกับท่าน - อาเป็ง อาชวง
เจ้าดูสิ มันมีแขนข้างเดียว แต่มันอยากตายด้วย
- ไปช่วยสงเคราะห์มันหน่อยเร็ว - ครับ
เจ้าน่ะ เข้ามาเลย
อากัง เราติดค้างเจ้ามากแล้ว เจ้าเสียแขนไปข้างหนึ่ง
- เจ้าไม่ควรจะกลับมาที่นี่เลย - อาจารย์โปรดไปนั่งเถอะครับ
ห๊ะ อากัง
อ๋อ ลูกศิษย์ฉีรูฟง มีฝีมือแบบนี้ด้วยเหรอ
ข้าจะขอสู้กับเจ้าเอง
ว่าไง เจ้าจะยอมแพ้มั้ย
- ฟางกัง - อากัง
ตรงนั้นมันไม่มีแขนนี่
ฟางกัง
- อาจารย์ - อากัง
ลูกสาวข้าตัดแขนเจ้า แต่เจ้ายังใช้ความดีตอบแทนความชั่ว
ข้าดีใจนะ ที่ฝีมือเชิงยุทธของเจ้า
- พัฒนาขึ้นมาก เพียงแค่ไม่กี่เดือนเอง - อาจารย์ครับ ข้าเป็นคนแขนด้วนแล้ว
ข้าตัดสินใจว่า จะใช้ชีวิตอย่างสามัญ
แต่ข้าได้ตำราฝึกเพลงดาบ จากแม่นางคนนึง
นางรอข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยม ข้าต้องไปแล้ว
เราคงไม่ได้พบกันอีกแล้วครับ อาจารย์ ข้าจะไปเป็นชาวไร่ธรรมดาๆ คนนึง
ฟางกัง
- พ่อ - ลูกพ่อ
[THAI]