کاري از صفحه ي طرفداران ديويد بکهام در فيسبوک تقديم به *او* که عاشق ترين است. *او* خود ميداند
به بارسلونا خوش آمديد امشب حدود 100 هزار نفر
به ورزشگاه نيوکمپ آمدن
جو اينجا واقعا فوق العاده اس
سوالي که همه از خودشون ميپرسند اينه که آيا دست تقدير
به کمک منچستر يونايتد مياد يا نه. تيمي که تا امروز با جسارت و ماجراجويي
تقدير خودش رو ساخته. اونا با کمي چاشني شانس تا اينجا
رسيدن و حالا ميتونن تاريخ بسازند. اين يه فرصت تاريخي ست
فرصتي که تيم هاي انگليسي تا حالا نداشتن
و شايد هيچ وقت به دست نيارن
با مرور سال 1992 مي بينم که سال پر شور و نشاطي نبوده است
يکي از خيابان هاي اصلي شهر منچستر که از مراکز خريدش هم محسوب ميشه
ناگهان به جهنم تبديل ميشه. بمبي که در بوته هاي
پشت فروشگاه زنجيره اي کندلز جاسازي شده بود منفجر شده
تظاهرکننده هارو ميزنن... همه رو ميزنن
تنها يه چيز مي تونم بگم: خوشحالم که برگشتم
بازيکنان انگلستان مثل لشکري شکست خورده به هتل برگشتند
چند ساعت بعد، يک بار ديگه
چهره سياه فوتبال انگليس رو ديديم
امسال براي ما فاجعه بار بود
از باشگاهيي به اين بزرگي انتظار ميره که مقام بياره و قهرمان بشه
در اين باشگاه همه چيز آماده اس تا تيم خوب بازي کنه
. خوب بازي کردن براي ما يعني قهرماني در ليگ
من هوادار يونايتد بودم بنابراين وقتي مربي شدم برام خيلي مهم و خوشحال کننده بود
وقتي سر الکس تيم رو به دست گرفت همه فهميدن که ميخواد
سيستم جديدي رو پياده سازي کنه. اون به من گفت که ميخواد
يک سيستم جوان و شاداب بسازه.. او خيلي رک
و راحت و مثل عادت هميشه اش گفت از سيستم جوانان باشگاه رازي نيست
يادتون باشه فقط چند هفته يا يک ماه از ورودش به باشگاه مي گذشت.
من در جواب گفتم ولي ما مارک هيوز رو به تيم اول داديم
و سر الکس با نگاه دقيقش بهم نگاه کرد و گفت اين کافي نيست. گفتم ميدونين
منچسترسيتي چند تا استعداد ياب محلي داره؟ و ما چندتا؟ وقتي گفتم شوکه شد
واقعا شکه شد و گفت بسپارش به من...
و در عرض يه ماه، باور کنيد بدون اغراق در عرض يک ماه سيستم استعداد يابي
اونجارو متحول کرد. از اونجا بود که کم کم شروع به دادن بازيکن به تيم اول کرديم
نيکي بات يه جنگجوي واقعي بود آره عجب بازيکني بود. بدون شک بات
برايان رابسون دوم بود.. فکر کنم اسم خودشو گذاشته بود بات کله خراب
مي گفت هميشه با کله توي صورت مردم مي زده
بچه ها مي ترسيدن روش لقبي بذارن. چون مي ترسيدن
واکنشي نشون بده و ادبشون کنه
بهتره کسي آزارش نده
اسکولزي خيلي بازيگوش بود و همه رو اذيت ميکرد ما اسمش رو شبح گذاشته بوديم چون يهو غيب مي شد
آره اسکولزي خيلي شيطون بود و وقتي
لباس زير کسي گم ميشد مي دونستيم کار خودشه
اسکولزي از همه کوتاه تر بود
و آسم داشت خيلي هم سريع نبود اما بهترين بازيکني بود که تا حالا ديدم
آره . واقعا عجيبه
اولين باري که گيگزي رو ديدم
يه پسر خيلي لاغر بود
اصلا اهل خودنمايي نيست ميشه گفت راحت ترين ستاره ي ورزشيه که تا الان ديدم
بعضي وقتا جدي ترين آدم دنياست و يه جوري نگاه مي کنه که انگار ميخواد طرف رو بکشه
اما يه لحظه بعدش، ميره روي ميز و مثل الويس پرسلي ميرقصه
اولين چيزي که وقتي بکس رو ديدم برام جالب بود قيافه اش بود
خوش قيافه تر از اوني بود که بخواد فوتباليست باشه اصلا لقبش "پسرخوشگله" بود
آدم فکر ميکرد از اون لندني هاست که اهل خودنماييه
من بهش ميگفتم ملس. آره ملس. لقبش اين بود
هنوزم مثل قبله. براي من همونيه که با قورد اسکورت قرمز مکزيکيش مي اُمد باشگاه
آره براي من همون آدمه
برادراي گرفتار. مشغول يک و دو . نويل هاي عصباني
آره . گاهي توپ رو که ميگرفتن عصباني مي شدن . هم گري هم فيل
البته نه هميشه
فک کنم فردي فيلينتاف توي مصاحبه هاش گفته
بهترين روز زندگي اش روزي بوده که فيل بازنشسته شده چون بعدش
بهترين بازيکن لانک شاير ميشه هميشه شاد و سرحاله
اين يکي از فرق هاي ديگه ي اون و گزه
گري عجيب و غريب بود . اينطور نيست؟ هميشه مشغول به انجام دادن کارها بود
آره راستش هميشه درگير صداش مي کرديم
همه بچه ها از کنارم رد ميشدن و مي گفتن بيييزززز
من در بري بزرگ شدم ما توي يه خونه تراس دار زندگي مي کرديم که روبه روش پارکي بود
که کنسرت برگزار مي شد. تنها چيزي که از بچگي يادمه فوتبال بازي کردنه و همينطور کريکت (توي يه باشگاه محلي)
يکي از بهترين خاطرات بچگي ام وقتي بود که با پدرم به تماشاي بازي هاي يونايتد مي رفتيم . اولين بار
که رفته بودم از خود بي خود شدم. هميشه فکر مي کرديم سال بعد قهرمان ليگ مي شيم
ولي سال هاي مي گذشت و اين اتفاق نمي افتاد من هميشه مي خواستم فوتباليست بشم و
تنها باشگاهي که ميخواستم توش بازي کنم منچستر يونايتد بود
گري از اون آدماست که اگه بشناسينش عاشقش ميشين آره حرف نداره
همه بهش علاقه دارن ولي اگه نشناسينش ، طوريه که انگار آدم جالبي نيست. وقتي بچه بوديم
ازش خوشم نمي اُمد و هر وقتي که با تيم محلي بوديم ميخواستم بزنمش
گري نويل از نظر تکنيکي به پاي بقيه نمي رسيد از گفتنش هم ناراحت نمي شه
هميشه فکر مي کردم بايد بيشتر از بقيه کار کنم
فکر مي کردم بايد شرايط زندگي ام از بقيه بهتر باشه
البته الانه که خودمو يه کم آزاد گذاشتم ولي
وقتي 16 ساله شدم و مدرسه رو رها کردم با خودم فکر کردم و به اين نتيجه رسيدم که ديگه
نميتونم با دوستاي دوران مدرسه ام رابطه داشته باشم
چون خيلي خوب مي دونستم که اگه اين کارو بکنم به سمت کارهايي ميرم که هم سن هاي 16 يا 18 ساله مي کنن.
و ميدونستم که نميتونم اين کارو بکنم. چون نميخواستم بعد ها حسرت فرصت هامو بخورم
گري ميخواست از خودش فوتباليست بسازه من فوتباليستش نکردم همش کار خودش بود
اريک هريسون روي من تاثير زيادي داشت او در واقع همون چيزي بود که نياز داشتم
باور کنين اصلا و اصلا ... نيست. اصلا
يادمه يه روز همسرم داشت منو نگاه ميکرد چون بعد تمرين قرار بود براي خريد به ترافورد بره
وقتي سوار شدم اون توي ماشين بود گفت تو حال به هم زني.
گفتم چرا؟ گفت با بچه خودت که اين کار هارو نمي کني؟ نه؟؟
اريک کاري مي کرد که بچه ها متواضع باشن روي رفتارشون کار ميکرد و بهشون يا مي داد که
با مردم چطور رفتار کنن. اگر به بکس نگاه کنين مي بينين با وجود اينکه يکي از بزرگترين ستاره هاي ورزشيه ولي متواضع است
چون زير نظر اريک بوده براي اينکه بچه ها موفق بشن ...
اريک مجبور بود سخت بگيره. هر کسي که خودشو با خواسته هاش تطبيق مي داد بازي مي کرد
و کسايي که انجام نمي دادن ميرفتن کنار خب فوتبال همينه
کسي که از موفق نشدنش خيلي ناراحت بودم رافائل برک بود اون خيلي با استعداد بود اما
ايکاش ميتونست ذهنيت خودش رو عوض کنه چون در اين صورت حتما بازيکن اول باشگاه مي شد
تقصير خودم بود که سوخت شدم. من استعداد داشتم اما مثل بقيه جدي نبودم و تعهدي نداشتم
وقتي مردم مي پرسن بکس يا گيگز چطور بود؟ ميگم مهمترين ويژگي شون اين بود که
حاضر شدن از خيلي چيزا بگذرن اگر کسي بخواد براي موفق شدن شانس داشته باشه
بايد مثل اونا باشه و تمرين کنه . تا از خيلي چيزا نگذره ، نميتونه موفق بشه
من گري رو کاپيتان تيم جوانان سال 92 کردم
و اون کاپيتان فوق العاده اي بود
گري يه رهبر بود. چون وقتي که
مي ديدم بعد از تمرين ها توي زمين مي مونه و براي بهتر شدن باز کار مي کنه
با خودم فکر مي کردم اگه گري داره اين کارو مي کنه پس من هم بايد کاري کنم
آره ... گري کاپيتان تيم بود و براي همين هميشه مراقب همه بود .
به نظر من گري مثل چسب همه رو کنار هم نگه مي داشت
نميتونم .. عمو گري برامون هر کاري که مي کنه... اينطوريه ديگه
ما هر چند وقت با هم تلفني حرف مي زنيم من هميشه ازش مي پرسم
هنوز فوتبال رو کنار نذاشتي؟ آره؟ گري هم شروع مي کنه به صحبت راجع به تيم ملي و اينکه اوضاع فيل هم بد نيست
گري و فيل با هم تمرين مي کردن . براي هم توپ مي انداختن و مي دوييدن
بعد گري ميگفت : بچه ها استراحت کنين هنوز يه ساعت تا شروع تمرين مونده . استراحت کنين
ما اکثرا روي زمين دراز کشيده يا نشسته بوديم نگاهشون مي کرديم و مي گفتيم دارن چيکار مي کنن؟
ولي اونا به کارشون ادامه مي دادن بعضي وقتا هم با هم حرف مي زدن
چند وقت ديگه ، فينال جام حذفيه اونارو ببين هنوز آماده نيستن ولي ما هستيم .
تو آماده اي؟ من که آماده ام . آره . خوبه هر دو آماده ايم
اونها رو بي خيال. آره از بچگي اينطور بودن هميشه روي کارشون
تمرکز کامل داشتن و ...
موفق هم شدن
من در جام جوانان دو تا تجربه بد داشتم اون موقع هنوز مدرسه مي رفتم و در مرحله نيمه نهايي
شکست خورده بوديم. شکست در اون مرحله براي کسي که سال اولي بوده که وارد آکادمي شده خيلي دردناکه.
براي همين با وجود اينکه چند بار توي تيم اول هم بازي کرده بودم ولي خيلي دوست داشتم توي اون رقابت ها قهرمان بشيم
ما خوب فوتبال مي کرديم. بازي توي اون تيم لذت بخش بود چون اکثر هفته ها
بازي هامون رو 4 ، 5 يا 6 بر هيچ مي برديم
يکي از چيزايي که يادمه ضربه سر باتي بود
توپ گل نشد ولي خيلي هيجان زده شده بود
ما فقط دنبال يه نتيجه بوديم: برد همه ميخواستن برنده بشيم
اون بازي ها خيلي سخت بود و وقتي بازي تموم شد و بچه ها قهرمان جام جوانان شدن و جام رو بالاي سر بردن
بار بزرگي از دوشم برداشته شد آره خيلي فوق العاده بود
باشگاه خيلي وقت بود که
براي قهرماني توي اون رقابت ها صبر کرده بود
وقتي که به رختکن رفتيم ، بازيکن ها و سرمربي تيم اول باشگاه و همينطور کادرفني و مديران باشگاه هم اونجا بودن
معرکه بود . فوق العاده بود.. اون مدال براي من
به اندازه تمام مدال هايي که گرفتم ارزش داره
چون که وقتي آدم 16 يا 17 سالشه اون مدال يکي از بزرگترين مدال هاي فوتباليه که
ميتونه به دست بياره . روحيه تيمي ما فوق العاده بود و بچه ها و مربي ها همه عالي بودن
يونايتد خيلي وقت بود که قهرمان نشده بود ولي چه بهتر از اينکه ما جام رو در اولدترافورد بالاي سر برديم
اون موفقيت ، افتخار بزرگي بود ولي بردن يک جام هيچ وقت کافي نيست
خب باشه ، پس سال ديگه دوباره قهرمان مي شيم
دوران حضورم در تيم جوانان از بهترين روزهاي زندگي فوتبالي من بود
وقتي که آدم فقط با دوستاش تمرين مي کنه هيچ نوع نگراني نداره و فقط لذت مي بره
ما مي دونستيم که تيم خوبي هستيم
ما از اکثر تيم هايي که باهاشون بازي مي کرديم بهتر بوديم راحت بگم که اون دوران بهترين روزهاي فوتبالم بوده
ما سال اولي بوديم و تازه به تيم جوانان رسيده بوديم اون موقع قديمي ترا حسابي تازه واردا رو اذيت مي کردن
اسمش رو گذاشته بودن پاگشا و هر کاري که ميخواستن بايد انجام مي داديم. خيلي هاشو نمي تونم جلوي دوربين بگم
يک دوره از زندگي ما بود که داشت تموم مي شد
بچه هاي بزرگتر براي اينکه مارو قبول کنن با اصطلاحا پاگشا کنن
براي اينکه محکم بشيم ، مارو توي شرايطي مي ذاشتن که اصلا جالب نبود
من رو انداختن توي يه ساک و درش رو قفل کردن
و انداختنم توي يه اتوبوس. يه هفته بعد اين کارو با اسکولزي کردن نيکي ريز جثه نبود ولي من چرا... راحت جا شدم
تمام مدت خودمو به اينور اونور زدم و آخرش
توي لباس شويي اولد ترافورد بيرونم آوردن
موقع شام خوردن مي دونستيم حتما بزرگترا ميان و اذيتمون مي کنن
براي همين هممون ميرفتيم يه جا قايم ميشديم فک کنم توي يه سالن بزرگ سر پوشيده بود
وقتي قرار بود بعدي هارو پاگشا کنيم ، اکثر مواقع همش توي 15 يا 20 ثانيه تموم مي شد
يه کار عجيب بهشون ميداديم و مي گفتيم شروع کنيد
هر وقت هم تشويق مي کرديم مي فهميدن تموم شده و ديگه کافيه
اگه کسي نميخواست کاري رو که بهش گفتيم انجام بده
يا درست تمومش نمي کرد اون موقع بود که توي دردسر مي افتاد
يه دفعه اسکولزي رو انداختن توي ماشين لباس خشک کن يادم نيست که روشن کردن يا نه ولي مي دونم درش رو بستن و
اگه اشتباه نکنم يه لحظه روشنش کردن دوباره خاموش کردن .
اسکولزي بدجوري ترسيده بود تا حدي که حالش بد شده بود ماشيني که ميگم از اين ماشين هاي صنعتي بود
امتحان رفتن به کاباره از همه بهتر بود بچه ها بايد مي رفتن و با يه نفر حرف ميزدن
يه دفعه تو مجبورم کردي اين کارو انجام بدم که با يکي حرف بزني؟ آره اون موقع جرات حرف با دخترا رو نداشتم
منو مجبور کردن همونطور که به تقويم کليتون بلک مور نگاه مي کنم رقص سکسي کنم نه روي تخت؟ آره
آره اون بدترين پا گشاي من بود . يه بارم سر و کارم به واکس افتاد يه کم واکس گذاشتن روي قاشق
گفتن که بخوريش؟ آره کار کي بود؟ شک دارم نمي دونم کار کي بود
آخه کي ميخواد اين کارو بکنه؟ تو بودي فکرشم نکن . اصلا چرا اينجايي
آره .. خب حالا چي شدين؟ من که خوشم نمياد خواهش مي کنم
تو وحشتناک بودي گيگزي . وحشتناک بودي
اون کارا آدم رو قوي مي کرد باعث مي شد از اينکه کوچيک مي شيم نترسيم
باعث مي شد از اينکه بخوايم جلوي بزرگترا فرياد بزنيم ترسي نداشته باشيم
براي همين ، با اينکه الان به اين کارا ميگن آزار و اذيت ولي اون موقع پاگشا کردن تازه واردا بخشي
از روند بازيکن شدن توي يونايتد بود چون اگه يه بازيکن 20 ساله توي زمين مشکلي داشت
جراتش رو نداشت که به بزرگتراي تيم بگه باهاشون مشکل داره . اينطوري هيچ وقت بازيکن يونايتد نمي شد
با اينکه از انجام اون کارا متنفر بودم و خيلي اذيت مي شدم ولي به نظرم پاگشا جديدي ها يه سنت قديمي بود
يه روش رشد کردن سخت و مشکل که بچه هاي امروز انجامش نميدن
خوشحالم که دوره ي مت وقتي رسيد اين کارها رو ادامه نداد چون
ما وتي بازيکن ذخيره هاي باشگاه شديم و نوبتمون شد که
بچه هاي جديد تر رو پا گشا کنيم ، ديگه به اون کار ادامه نداديم چون مي دونستيم اين کارها درست نيست
بنابراين انجامش متوقف شد
يادمه که دهه هاي 60 و 70 و 80 دوران اوج ليورپول بود
چه در عرصه ي موسيقي و چه در فوتبال اما فکر کنم که 20 سال گذشته
دوران درخشش منچستريونايتد بوده چون گروهاي روزز و اويسيس از منچستر به دنيا معرفي شدن
و يونايتد بارها قهرمان ليگ برتر شده اما اين دو شهر شباهت زيادي به هم دارن روجيه جنگندگي ، شرافت ، درستي
خصوصيات مشترک مردم اين دو و شايد فکر کنين اين حرف من بوي تعصب ميده اما خب ، چه اشکالي داره؟
اولين گلي که اينجا زدي ، به کدوم تيم بود؟ گالاتاسراي
واقعا ؟ آره هموني که به طرف نقطه کرنر فرار کردي؟ آره
فرار خوبي بود. گل اول تو کدوم بود اسکولزي؟ بايد فکر کنم
اصلا يادت مياد که يه زماني فوتبال بازي ميکردي؟ هنوز هيچي نشده همه چيز رو يادت رفته؟
من يادمه ، بازي با ليورپول در ژانويه فصل 1999 بود جام حذفي؟ آره
ما يک بر هيچ عقب نبوديم؟ آره
مايکل گلشون رو زده بود .. نه؟ مايکل اوون
آره . که البته تقصير من بود
توپ رو سانتر کردن ولي نتونستم به موقع ضربه سر بزنم . يادتونه؟ توپ مال تو بود و فکر کنم منو مقصر کردي . مثل هميشه
گل هايي که خورديم و من باعثشون بودم رو کاملا يادمه
که البته تعدادشونم کم نيست راستش رو بخواين ، فضاي ورزشگاه توي اون بازي از گل
از بازي هاي اون فصل بهتر بود ... آره آره ... اون چند دقيقه آخر .. از همونجا شروع شد.
وقتي فصل 98/99 شروع شد فکر نمي کردم
با بقيه فصل ها فرقي داشته باشه . مي دونستيم که تيم و بازيکناي خوبي داريم بنابراين انتظار داشتيم که خوب باشيم
اول فصل ، گاهي خوب بوديم و گاهي بد
خيلي وقت ها از سر هيجان گل مي خورديم موقع حمله عالي بازي مي کرديم ولي
توي بازي هاي ليگ زياد گل مي خورديم تا کريسمس رسيد و در جام حذفي
به مصاف ليورپول رفتيم. عجب بازي بود
در واقع شروع داستان ما از اونجا بود
ما يک گل عق بوديم و چهار يا پنج دقيقه تا پايان بازي وقت بود
ما يک بر هيچ عقب بوديم و گل مساوي رو زديم اما بازي هنوز تموم نشده بود
وقتي به بازي برگشتيم و اواخر بازي دو گل زديم
کل روند که در طول فصل داشتيم عوض شد . اون بازي شروعي بود که همه تيم ها بفهمن
ما اگه عقب بيفتيم ميتونيم به بازي برگرديم اين توي ذهن همه ي تيم هک شده بود که
يونايتد هر چقدر هم که عقب بيفته
ميتونه برگرده و جبران کنه
همه مي دونستن منچستر يونايتد تيم بزرگي بوده و بازيکنان بزرگي داشته
براي همين آدم مي تونست وجودشون رو حس کنه
يادمه وقتي توي راهرو هاي اولدترافورد به سمت اتاق سرمربي مي رفتم
مي تونستم بوي پيپ سر مت بازبي رو حس کنم
همه ي ما مي دونستيم که مت بازبي چه اسطوره ي بزرگي بوده
تاثيري که توي باشگاه داشت اينقدر قوي بود که آدم فکر مي کرد هنوز اونجاست
در اتاقش هميشه باز بود . حالا که به اون روزا
فکر مي کنم به خودم مي گم بايد بيشتر به ديدنش مي رفتيم
و باهاش حرف ميزديم. ولي خب مي ترسيديم چون سر مت براي ما مثل خدا بود
اونا مثل دو تا کتاب بودن مهمترين کتاب هاي خانواده ي ما
يکي شون مثل انجيل بود و اون يکي مثل يه آلبوم خانوادگي آلبومي که عکس هاي سياه و سفيد بچگي مون رو توش مي ديديم
خانواده ي بزرگي که فقط محدود به يک تيم نبود بلکه کل يک منطقه رو در بر داشت
اما بدون شک بزرگترين عکس اون آلبوم ، عکس تيم معروف به بچه هاي بازبي بود
در حاشيه ي يکي از فرودگاه هاي شهر مونيخ ، لاشه ي هواپيمايي قرار داره هنوز ازش دود بلند ميشه . در اين حادثه 21 نفر جان باختند
وقتي خبر رو شنيدم مدرسه مي رفتم . توي مدرسه اينقدر گريه کردم که اشکي برم نموند
اونقدر احساساتي شدم که معلم مجبور شد منو به يه اتاق ديگه ببره
ميگفتم امکان نداره مرده باشن ولي معلمم گفت متاسفم اريک ولي اونا مردن
فکر مي کنم وقتي در 17 يا 18 سالگي قهرمان جوانان شديم مقايسه ما با تيم بچه هاي بازبي شروع شد
اما اونا الگوهاي بزرگي بودن . جواناني که مي خواستن فوتبال بازي کنن و مثل ما روياهاي زيادي داشتن
ميراث اونا براي باشگاه ، خيلي بزرگه . باشگاهي که شما مي بينيد بعد اون تراژدي و تحت تاثيرش
و با اراده ي محکم سر مت بازبي براي ساختن يه تيم ديگه شکل گرفته
...jelas untuk membentuk pasukan lagi,...
براي برگشتن به زندگي و دوباره تلاش کردن
ميراث سر مت بازبي در منچستريونايتد راه رو هموار کرد تا
سر الکس بتونه باشگاه رو توسعه بده . روند توسعه اي که ما هم بخشي از اون بوديم . اين رو ميشه حس کرد
من در کارديف به دنيا اُمدم . پدرم بازيکن حرفه اي راگبي بود و با باشگاه سوينتون قرارداد بست
و اينطوري بود که در 7 سالگي به منچستر امدم توي محله ما همه طرفدار يونايتد بودن
خونه ما در حوالي اسرتفورداند و يونايتد رود بود من از همون موقع براي ديدن بازي هاي يونايتد به استاديوم مي رفتم با دوستام مي رفتيم سوار اتوبوس استاديوم که خط 26 بود مي شديم
بعدم سعي مي کرديم از نرده ها بالا بريم تا بازيو مجاني ببينيم آره من به عنوان طرفدار يونايتد هر کاري که بگيد کردم
اولين باري که بازيش رو ديدم گفتم خدايا... عجب بازيکني
گفتم اين الگوي منه ، بايد تلاش کنم که به سطح اون برسم ولي راستش فکر مي کردم امکان نداره موفق بشم .. کارم تمومه
بعدش برگشتم به خونمون در بري و با توپ خودم شروع کردم
به بازي کردن با ديوار . فکر مي کردم امکان نداره به اون برسم چون کارش واقعا بي نظير بود
ما با اون قابل قياس نبوديم. ميدونين چي ميگم واقعيت اينه که ما حتي به پاش هم نمي رسيديم
همون روز قرارداد امضا کرد وقتي داشت
مي رفت بيرون ، جورج گراهام امد به دفتر من
به جرج گفتم يه بازيکن گرفتم
گفت اسمش چيه؟ گفتم رايان ويلسون چون اسم شناسنامه اش رايان ويلسونه
چند سال بعد يه روز با جرج نشسته بوديم
و داشتيم شراب مي خورديم . جرج گفت اون پسره رو يادته؟ همون که گفتي درجه يکه . الان کجاست؟ آخه اسمش هميشه توي ذهنمه
گفتم اسمشو عوض کرده . گفت چي گذاشته؟ گفتم رايان گيگز .. گفت شوخي مي کني؟؟
وقتي که من به منچستر امدم گيگز توي تيم بازي مي کرد
آره ، من 15 سال پي فوتبال رو کنار گذاشتم اما اون هنوز بازي مي کنه
خيلي جالبه
اون روز که سرمربي توي رختکن هاي قديمي اولدترافورد داشت اسامي بازيکن هارو اعلام مي کرد خيلي خوب يادمه
من اونجا نشسته بودم و بهش گوش نمي کردم راستش حواسم زياد نبود
چون فکر نمي کردم به من بازي بده . گوش چپ آخرين بازيکني بود که معرفي ميشد
هيچ وقت يادم نميره . گفت رايان؟ تو امروز سمت چپ بازي مي کني
گفتم الان اسم منو گفتين؟ آره از خوشحالي داشتم بال در مي آوردم
براي همين وقتي داشتم مي رفتم بيرون کف دستام عرق کرده بود اصلا باورم نمي شد . حس خيلي عجيبي داشتم
Itu perasaan yang sama.
گيگز مارو به شوق مي آورد چون
با خودمون مي گفتيم اگه مربي به اون شانسي داده تا بازي کنه
پس حتما اين شانس رو به ما هم ميده
هر وقت که اصلاح مي کردم قردا صبح سر تمرين
فرگوسن نگاهم ميکرد مي گفت ديشب بيرون رفته بود؟ مي گفتم نه
ولي ميگفت چرا و رفته بودي . چون هر وقت ميري بيرون اصلاح مي کني
از اونجا فهميدم هر وقت ميرم بيرون نبايد اصلاح کنم
برزگ شدن در منچستر دهه 90 ، فوق العاده بود
من هم دوره ي روزز ، مانديز ، کارپتز و بقيه گروه هاي عالي سبک هاوس بودم
و منچستر جايگاه اصلي اين نوع موسيقي بود آره اون دوران بي نظير بود
هاسيندا ، بوردواک .. ما خيلي کنسرت مي رفتيم
اون دوره خيلي جالب بود يادمه يه بار کل تيم منچستريونايتد رفته بودن
کنسرت هاسيندا . البته اين روزا خبرنگارا همه جا هستن ديگه اينجور اتفاق ها نمي افته
به ما يه کاغذ ميدادن که بهش مي گفتن بليط هاي بازيکن هاي يونايتد
همه بازيکن هاي حرفه اي يکي از اونا داشتن با اون بليط ها مجاني ميرفتيم کنسرت
وقتي ميرسيديم اون بليط رو به دربان نشون مي داديم و ميرفتيم داخل
يکي از چيزايي که باعث ميشه از گذروندن جواني ام توي منچستر راضي باشم
اينه که اون موقع همه هواي همديگه رو داشتن . اگه آدم خوب رفتار مي کرد و خودشو نمي گرفت دربان هواش رو داشت
انگار که کل شهر جادو شده بود فضاي فوتبال و موسيقي شهر واقعا فوق العاده بود
مگه آدم ديگه چي ميخواد؟ از اينم بهتر ميشه؟
منچستر خودش رو از نو ساخت منتظر اين نبود که
يه رهبر بياد و شهر رو بسازه منچستر وقتي ديد نخست وزير ، تاچر
علاقه اي به شهر نشون نميده
اينو حس کرد و خودش دست به کار شد
اصلا نميشه راه رفت همه جا پر از سوسک و حشره است
توي واحد هاي اين ساختمون؟
آره توي اين آپارتمانا . بعضي ها ميان و از اينجا به عنوان خانه فساد استفاده مي کنن همه جا پر از کثافته قابل تحمل نيست
ما همه در دوران تاچر بزرگ شديم و بهمون ميگفتن بچه هاي تاچر اعتراف مي کنم که
در دوران تاچر بود که موسيقي رو شروع کردم چون بعد از اينکه
از دبيرستان فارغ التحصيل شدم بيمه بيکاري بهم دادن اگه غير اين بود نمي تونستم ساز زدن ياد بگيرم
بعضي از شهرهاي بزرگ در شمال مديون هيچ کسي نيستن هر چقدر هم وضعشون خراب بشه به خودشون ميان و بازسازي ميشن . شکي نيست که تيم هاي فوتبال مخصوصا يونايتد نمادش هستند
شارپي خيلي دوست داشت بره بيرون و جشن بگيره و خوش باشه
حس مي کردم با شارپي بيشتر جورم آخه هم سن و سال هم بوديم
توي شهر ، در کاباره ها با گيگزي و شارپ و بچه هاي يونايتد آشنا شدم
بعضي وقتا مجبور مي شديم بهشون بگيم ديگه کافيه
برين خونه و زود بخوابين
چون بازي با ليورپول در پيشه
البته لازم هم نبود اين کارو انجام بديم چون فرگوسن شبکه اي داشت که افرادش توي شهر پخش مي شدن و حواسشون به بچه ها بود
Pemandunya dah pergi,...
به رئيس خبر داده بودن که من و شارپي داريم ميريم بيرون
اون هم امد و درست وقتي خونه شارپي بوديم گيرمون انداخت
و رئيس در زد و دوستم در رو باز کرد
و منم درست توي ديدش بودم و نمي تونستم قايم بشم
با يه آبجو توي دستم همونجا وايساده بودم و تکيه داده بودم به يخچال
رئيس قبلا مچمون رو گرفته بود ولي نه اينطوري خلاصه دوست هامو و دخترا رو انداخت بيرون
و گفت اون شارپي لعنتي کجاست؟ يکي از دوستم دوييد بالا و داد زد
شارپي ... شارپي جلوي آيينه وايساده بود و داشت لباس مي پوشيد
توي اتاق خواب ايستاده بود و لباسش رو مرتب مي کرد
دوستم بهش ميگه رئيست اينجا ست . رئيست اينجاست شارپي ميگه آره ميدونم اينجاست . آره اينجاست
و به آماده شدن ادامه ميده و بعد رئيس رو ميبينه که داره از پله ها بالا مياد
چند تا از بچه هاي تازه وارد صداي رئيس رو مي شنون و توي کمد
و زير تخت قايم ميشن . حتي يکي شون از پنجره ميپره پايين
بنابراين رئيس نميفهمه و گير نمي افتن اما رئيس مچ من و شارپي رو
سر بزنگاه گرفت . مارو نگه داشت و حسابي حالگيري کرد
گفت شارپي برميگردي خوابگاه ... ديگه نميتوني خونه داشته باشي خيلي فرصت دادم و خرابش کردي
بعدش منو نگاه کرد و گفت اين کارش تمومه... توام ميخواي مثل اين بشي؟
از اون به بعد ديگه حواسم رو جمع کردم و سبک زندگي ام عوض شد آخه قبلا اينطوري مچم رو نگرفته بود
هيچ کدوم از دو باشگاه نمي خواستن بازي شون تکرار بشه ولي حالا اين اتفاق افتاده
يونايتد از حالا تا آخر ماه بايد هفته اي دو بازي انجام بده
چون در اين صورته که ميتونن به بردن سه گانه فکر کنن فراموش نکنيد آرسنال شانس دو جام رو داره
يونايتد بايد در اين بازي خودش رو نشون بده
فکر کنم 3 يا 4 روز قبل ، با هم بازي کرده بوديم بازي با يوونتوس در پيش بود و اوضاعمون توي ليگ هم خوب بود
بنابراين مربي تصميم گرفت توي تيم تغييرات ايجاد کنه من در بازي اول که داور يکي از گل هامون
رو مردود اعلام کرده بود بازي کرده بودم احساسمون اين بود که بايد در اون بازي برنده مي شديم خيلي دلم ميخواست توي بازي دوم هم باشم چون از اتفاقات بازي اول ناراحت بودم
اون روزها ،
آرسنال حريف اصلي ما بود ... تيم آرسنال خيلي قوي بود. ميشه گفت اونا بهترين تيمي بودن که در
بازي هاي داخلي باهاشون بازي کرده بوديم يه تيم قوي و تهاجمي ، با سرعت بالا که بازيکناش هم تجربه و هم تکنيک بالايي داشتن
آرسنال همه چيز رو با هم داشت و
بازي در مقابلشون کار خيلي سختي بود
مارتين کوون ملي پوش و ديويد سيمن توي آرسنال بازي مي کردن بازيکن هاي اون تيم خوب بودن و من ازشون خوشم مي اُمد هر چند توي زمين از هم تنفر داشتيم
بازي خسته کننده اي بود و ما يه گل جلو افتاديم ، بعد مساوي شد و
آخر سر کيني اخراج شد . ما با يه بازيکن کمتر بازي مي کرديم و همه احساساتي بازي مي کردن
فکر مي کنم بايد تعويض مي شدم چون از نظر جسمي و ذهني خسته شده بودم
اون شب ، جو خيلي پر تنش و احساساتي بود همين هم باعث شد اواخر بازي کم بيارم يادمه ري پارلر توپ و گرفت و امد سمتم. احساس کردم
که خيلي داغونم . خوب يادمه وقتي پالر داشت مي اُمد سمتم فکر مي کردم که مردم و نميتونم تکون بخورم
اين بود که افتادم روي زمين اما با خودم فکر کردم بايد تکل برم چون خسته بودم
تصميم اشتباهي گرفتم . وقتي داور پنالتي اعلام کرد احساس کردم
زندگي ام به پايان رسيده
ترجيح مي دادم بميرم ولي اون پنالتي گل نشه توي اون لحظه به اين فکر کردم که اگه
دنيس برگکمپ توپ رو گل کنه کار من
توي منچستريونايتد تمومه
من و فيل رفتيم تا با پيتر اشمايکل خوشحالي کنيم اما پيتر هل مون داد و از محوطه جريمه پرتمون کرد بيرون
لباسم رو گرفت و پرتم کرد اونور خط. اونجا بود که به خودم امدم
بازي خيلي طولاني شده بود. اين بود که مربي فکر کرد وقت خوبيه که
من رو به ميدان بفرسته تا به عنوان يار تعويضي به تيم کمک کنم. مربي بهم گفت فکر کنم دفاع راستشون خسته شده
هر وقت تونستي بهش حمله کن . برو داخل و يه کاري بکن
ما 10 نفره بوديم و فکر مي کرديم بازي به پنالتي ميکشه
ما در واقع داشتيم مقاومت مي کرديم و آرسنال پشت هم حمله مي کرد
اما بعد گيگزي توپ رو گرفت... پاتريک ويرا توپ رو از دست داد يادمه که گيگزي توپ رو گرفت و استارت زد
وقتي من استارت مي زنم ، همه متوجه ميشن چون تمام بدنم حرکت مي کنه و ظاهرم نشون ميده دارم سريع مي دووم
اما گيگزي وقتي استارت ميزنه آدم فکر مي کنه داره با حرکت آهسته بهش نگاه مي کنه چون روي چمن سُر مي خوره . انگار که پاهاش به زمين برخوردي نمي کنه
وقتي که توپ رو گرفت من به عنوان دفاع چپ پشت سرش بودم
و يادمه فرياد مي زدم گيگزي گيگزي دارم ميام
چون ميخواستم برم و باهاش حرکت اورلپ داشته باشم
اما گيگزي مدام دور تر مي شد و خيلي فاصله ازم گرفت
گيگزي شروع کرد به زدن به خط دفاع حريف و حرکتي کرد که شگردشه و از وقتي 15 ساله بودم اين کارو ازش ديده بودم
سر جام خشکم زده بود. انگار داشتم به حرکت آهسته نگاه مي کردم
مثل يه غزال بود . با حرکاتي خيلي با شکوه ... بدنش رو حرکت مي داد
اما به توپ ضربه اي نمي زد و اينطوري لي ديکسون و مارتين کيون رو گول زد
ديدم که داره از مدافعين رد ميشه و جلو ميره و فکر کنم
اسکولزي بود که دويد و رفت به تير دوم .. گفتم اسکولزي رو ببين ... اسکولزي رو ببين
تنها کاري که بايد مي کرد اين بود که توپ رو به من پاس بده با تمام وجود دويدم حدود 20 متر
باهاش فاصله داشتم ولي داشتم با تمام سرعت مي دوييدم رايان گيگز از وقتي توي خيابون هاي براوتون رود
و ليتل تون رود و توي زمين تمرين کليف در کارينگتون بازي مي کرد همينطور بود
اون لحظه ، لحظه درخشش گيگزي بود
خودم رو رها کرده بودم و نمي دونستم دارم چيکار مي کنم
اصلا يادم نيست به چي فکر مي کردم فقط يادمه خيلي خوشحال بودم
يهو تصميم گرفتم پيراهنم رو دربيارم و توي هوا بچرخونم
بچه هاي تيم داشتن مي اُمدن به سمتم ... هوادارا
سر از پا نمي شناختن ... همه پريدن روم ... واقعا فوق العاده بود
مگه آدم توي عمرش چند تا از اين گل ها مي تونه ببينه؟
به خصوص اگه اون گل توسط يکي از دوستاش زده بشه اون بهترين گلي بود که تا حالا ديدم
به خاطر اهميت گل ، به خاطر نوع به ثمر رسيدنش و به خاطر بازيکناي بزرگي که گيگزي ازشون رد شده بود تا گل بزنه
يک مدافع به بازيکن هاي تيمش يه جور ديگه اي نگاه مي کنه و اونارو مثل قهرمان هاي خودش مي بينه قهرمان هايي که وقتي بهشون احتياج داره در بهترين زمان مي رسن و نجاتش ميدن
در طول اون فصل همه بچه ها عالي بودن.. تک تکشون اما لحظه ي
گل گيگزي بهترين لحظه ي اون فصل بود
اگه آرسنال برنده شده بود مساما دو جام رو ميگرفت ولي
تا حالا فيلم اون گل رو ديدين؟ وقتي که گل ميزنه و اينطوري مي کنه
فيلم رو نگاه کنين و ببينين اسکولزي چيکار مي کنه رفتم توي گل... احتمالا پيش خودش فکر مي کرده دارم چيکار مي کنم؟ تا حالا ديدينش؟
آخه داشتم مي دوويدم و منتظر توپ بودم توپ رو بهم پاس بدي
ولي تو توپ رو گل کردي و شروع کردي به خوشحالي پيراهنت رو درآوردي و اينطوري کردي
اگه موفق نمي شدم هم باز توپ گل مي شد اسکولزي . دقيقا کنارم بودي
آره باز هم گل مي شد.. آره
بعد از بازي توي رختکن ، فضا معرکه بود ، نه؟ ولي نمي تونستيم جشن بگيريم بازي بعدي در راه بود
آره ... آدم تا فصل درست و حسابي تموم نشه، نميتونم درست و حسابي از پيروزي هاي توي فصل لذت ببره مردم هميشه مي پرسن خودتون فکر مي کردين سه تا جام بگيرين؟
وقتي فکر مي کنم مي بينم نه .. راستش حتي در موردش فکر هم نمي کرديم شما به پيروزي احتياج داشتين ولي نمي خواستين 10 نفره به وقت اضافه بريد
اين شرايط خيلي سخت بود ..
مي دوني هيچ کس نمي دونه چه اتفاقي توي فوتبال مي افته ممکن بود آخر سر همه چيز مثل آوار روي سرم خراب بشه
ولي لحظاتي مثل اين رو نميشه فراموش کرد طرفدارامون تا سال ها از اين بازي حرف مي زنن
بازيکنان تيم هم همينطور .. اين يعني فوتبال تلاش براي رسيدن به اوج و بالاي سر بردن جام در پايان فصل
يعني همين کاري که ما مي کنيم . ما حالا به فينال رسيديم و مي تونيم براي فتح يه جام ديگه تلاش کنيم
من هميشه با کساني بازي مي کردم که 2 يا 3 سال ازم بزرگتر بودن چه به عنوان دفاع وسط چه دفاع کنار و چه به عنوان هافبک
هيچوقت در رده ي سني خودم بازي نمي کردم اون موقع که هنوز بچه بودم با بزرگترا بازي مي کردم
براي همين خيلي زود فهميدم که براي پيشرفت کردن بايد مهارت زيادي داشته باشم
مربي تيم ملي بهم مي گفت بايد تصميم بگيري و براي خودت يه پست انتخاب کني
چون اگه اين کارو بکني دوران حرفه اي بهتر و طولاني تري خواهي داشت
ولي من پيش خودم مي گفتم اين مزخرف ترين حرفيه که توي عمرم شنيدم مي گفتم الان 19 يا 20 سالمه
ولي بازيکن ثابت منچستر يونايتدم
چون اون موقع نياز داشتم که به خودم اعتماد به نفس بدم و فکر کنم کارهايي که مي کنم و چيزهايي که بهشون معتقدم درست هستن
فيل هميشه محبوب بود چون مي تونست با هر کسي بجوشه فيل از اون آدما بود که
توي رختکن هميشه خوش رفتار بود و آدم دلش ميخواست کنارش باشه چون کاري مي کرد که اطرافياش راحت باشن
يه مدافع پوششي بايد براي خودش يه حرکت خاص رو شگرد داشته باشه
و شگرد من يه پا دو پا بود
هر روز روش کار مي کردم
و يک روز توي يک بازي در اولدترافورد اجراش کردم
يه پا دو پا زدم ، رفتم به خط دوم و توپ رو سانتر کردم
و چيزي نمونده بود تا گل بزنيم . وتي داشتم بر مي گشتم باتي ، بکس و کين رو ديدم
دارن از خنده روده بر ميشن آره با تمام وجود مي خنديدن ولي من نمي دونستم چرا دارن ميخندن؟
اونا داشتن بهم مي خنديدن در حالي که من بهترين يه پا دو پاي تاريخ باشگاه رو زده بودم
پس دفعه بعد يک
يه پا دوپاي دوبل زدم.. هوادارا تشويقم کردن چون فکر کردن دارم ادا در ميارم
ولي اون حرکت برام خيلي جدي بود
و شش ماه روش کار کرده بودم
يادمه اون حرکت رو در برابر ساوتهمپتون در اولدترافورد اجرا کردم وقتي يه پا دوپاي دوبل زدم و
برگشتم کين جلوم بود برگشت و گفت مسخره بازي رو بزار کنار
وقتي اون اتفاق مي افتاد خيلي خوشحال نمي شدم
آخه داشتيم بازي مي کرديم ، پيش خودم فکر مي کردم ، عاليه
بچه ها دارن همونطور که ميخوام بازي مي کنن اما چند ثانيه بعد
فيل ، فيل ، فيل ... اعصاب آدم رو خراب مي کرد وايسا وايسا.. درست نمي گم؟
فيل؟ چرا خودت خوب مي دوني
احتمالا کارم زياد خوب نبوده چون همه به خاطر اون حرکت سر به سرم مي ذاشتن
براي فرگوسن آکادمي و بازيکنان جوان خيلي مهم بود
ولي اون نسل ، نسل فوق العاده اي بود و همه مربي ها و هر کسي که
دستي بر آتش داشت همين رو مي گفت . اون نسل فوق العاده بود .
براي همين طبيعي بود که مربي تيم
به اون جوان ها بازي بده
يادمه يک بار که براي تعطيلات
به قبرس رفته بودم روزنامه رو برداشتم و ديدم راجع به ماها نوشته..
با خودم گفتم اينجا چه خبره؟
وقتي مطلب رو خوندم ديدم نوشته بونايتد بايد به جاي اين جوان ها چند بازيکن
بزرگ و درست حسابي بخره
شکي نيست که مربي مي خواست پيشرفت کنيم ولي بعيد مي دونم کسي مي تونست پيش بيني کنه که
مربي در نهايت چه ترکيبي رو به زمين مي فرسته
اون موقع هيوز ، کانچلسکيس و اينس سه تا بازيکن بزرگ يونايتد بودن
اگه بخوايم منصف باشيم بايد بگيم که رئيس پشت ما وايساد و از مون حمايت کرد ... مگه نه؟ چون هر بازيکني مي خواست مي تونست بخره
اون روزا تحت فشار بود . مگه نه؟ سه بازيکني که از تيم رفتن بزرگ بودن
خيلي بزرگ .. اونا محبوب هوادار هم بودن
فکر کنم من جاي اسپارکي رو گرفتم تو هم جاي اينس و تو هم جاي آندرس رو من جاي پل پارکر رو گرفتم چون سبک بازيمون شبيه به هم بود
ما همه جانشين بازيکناي بزرگ شديم مگه نه؟ ميدونين چي ميگم ريسک بزرگي بود
ولي رئيس مي دونيست داره چيکار مي کنه و حق با اون بود
بازي کردن با اون نسل از بازيکنان و جزو تيمشون بودن و باهاشون موفق شدن
برام تجربه ي فوق العاده اي بود
کمک کردن به بازيکن هاي جوان و جديد تيم ، برام خيلي لذت بخش بود
وقتي تمرين ها شروع شد ، فهميديم رئيس بازيکن جديد نخريده تا به خودمون اُمديم ديديم فصل شروع شده و در اولين بازي مقابل استون ويلا هستيم ما همه توي تيم بوديم
در همون نيم ساعت اول 3 گل عقب افتاديم . واقعا فاجعه بود
گل براي آستون ويلا .. اوضاع داره بدتر و بدتر ميشه
بعد از بازي فکر مي کرديم که رئيس رو نا اميد کرديم مربي اي که بهمون اعتماد کرده بود حالا هوادارا
همه ازمون متنفر ميشدن چون ميگن داريم باشگاه رو نابود مي کنيم بله ، اونا مشکل دارن ولي مشکلشون بزرگ و اساسي نيست
خب ، سه تا بازيکن از باشگاه رفتن . اينجور مواقع باشگاه هاي قوي معمولا بازيکن ميخرن . بنابراين فرگوسن هم بايد بخره
با يه مشت بچه نميشه در هيچ رقابتي قهرمان شد کافيه به ترکيب امروز يونايتد و استون ويلا نگاه کنين . وقتي امروز ساعت 2:15 دقيقه
مربي ها فهرست بازيکن ها رو اعلام کردن استون ويلايي ها روحيه گرفتن . نتيجه بازي دادن به بچه ها همينه فرگوسن بايد بازيکن بخره
راستش رو بخواين وقتي اون شب برنامه مچ آف د دي رو نگاه کردم فکر کردم حق با هنسونه چون ما توي بازي به اندازه کافي خوب نبوديم
ما مي خواستيم به ايده ي سرمربي باور داشته باشيم و با تمام وجود سعي مي کرديم موفق بشيم.
راستش رو بخواين
تيمي که 5 بازيکن جديد داره
که از آکادمي اُمدن
همشون 19 سال سن دارن نميشه انتظار داشت که برنده بشن
اون موقع هنوز اونقدر پخته نشده بودم که بگم
اشکالي نداره
لازم نيست نگران باشم ، نه.. نه اون موقع به اين مرحله نرسيده بودم چون مطمئن نبودم با اون تيم موفق بشيم
ستاره هاي بزرگي به تيم يونايتد اضافه ميشن اونا کول و گيگز رو دارن
و کانتونا هم به زودي بهشون اضافه ميشه .. کانتونا و استيو بروس . هنوز کافي نيست براي قهرماني بايد يه تيم قوي و با تجربه داشت ولي اونا ندارن
ولي ما خيلي تلاش کرديم و اون جوان ها واقعا استثنايي بودن
فرگوسن مطمئن بود که اونا خيلي زود ياد مي گيرن
و اينطورم شد
ما بعد از قهرماني در ليگ ، جام دوم رو هم بدست آورديم هم ليگ برتر و هم جام حذفي
وقتي دوران محروميت اريک تموم شد برگشت و عالي کار کرد خيلي وقت ها يه تنه تيم رو بالا کشيد
نميشه با يه مشت بچه قهرمان شد ، حق با اون بود نميشد با يه مشت بچه قهرمان شد
ما قهرمان شديم چون در تيمي بازي مي کرديم که روي کين داشت و
همينطور بروس و پاليستر و بازيکن هاي با تجربه اي بي نظيري که جوان تر هارو هدايت مي کردن
و براي بهتر شدن کمکشون مي کردن
در دهه 90 ، شروع کردن به ترکيب بازيکن هاي جوان و بازيکن هاي با تجربه
بازيکن هايي مثل پل اسکولز ، ديويد بکهام و رايان گيگز
اونها همه تازه شروع کرده بودن
و در ترکيب با بازيکن هاي با تجربه تيمشون ، يک تيم فوق العاده شده بودن
از اون موقع بود که منچستر يونايتد واقعي ظاهر شد
و در رقابت هاي اروپايي درخشيد
اون موقع درست نمي فهميديم که چه اتفاق منحصر به فردي رو تجربه مي کنيم
چون همه توي تيم بوديم . بين ما هيچ حسادتي وجود نداشت و
تنها نگراني مون اين بود که
در ترکيب تيم باقي بمونيم و خوب کار کنيم من در فينال 96 بازي نکردم
توي فينال بايد با آرسنال بازي مي کرديم اون روز ضبح امد بيرون اتاق من وايساد و شروع کرد
کرد به سرفه کردن و وقتي اُمد توو گفت گري بازي نمي کنه ولي باور کنين از ته راهرو هم مي شد صداي سرفه هاشو شنيد
اگه مي دونستي که مي خواد کنار بذارتت اصلا درو وا نمي کردي
چون اگه نمي تونست پيدات کنه ، نمي تونست خط بزنه .. مگه نه؟ بايد گم مي شديم . آره . ولي منتظر بودي که بياد سراغت و بگه بازي نمي کني نه؟ آره هميشه منتظر بود در اتاقش رو بزنه و بگه جزو 11 تا نيست
يادمه يه روز اُمد پيشم فکر کنم 5شنبه ي هفته اي که شنبه اش بازي داشتيم
و گفت روز شنبه بهت بازي نميدم پسرم
ولي دو هفته ي ديگه شنبه به ميدان مي فرستمت
پيش خودم گفتم يعني توي 4 بازي بعدي بازي نمي کنم؟
گفت حواست باشه که خودت رو براي اون بازي آماده کني توي اون بازي بهت احتياج دارم
پيش خودم گفتم آره .. توي اون بازي بهم احتياج داره ولي باز از خودم مي پرسيدم
يعني توي 4 تا بازي بعدي بازي نمي کنم؟ يا اينکه الان بهم گفت کارم خوبه و براي اون بازي آماده بشم واقعا نمي تونستم سر در بيارم
بهترين بهانه اي که براي خط زدن تو آورده بود چي بود؟ هيجان زياد .. جدي ميگم گفت اسکولزي خيلي هيجان داره
به من گفت شارپي هميشه توي ويلا پارک خوب کار کرده براي مين امروز به تو بازي نمي دم يه با قبل از بازي با چلسي بهم گفت من رو به زمين نمي فرسته چون گفت
چند تا هوادار متعصب کامبت 18 توي تماشاچي ها هستن و فکر مي کرد من جونتر از اونم که کارهاشون رو تحمل کنم
بهترين بهانه اي که براي من آورد اين بود که زمين اينجا خيلي با کيفيته ولي تو فوتبال رو توي زمين هاي ناهموار ياد گرفتي
اون فصل فقط يک ماه از نوامبر بازي کردم.. يک ماه در کل فصل
نکته جالبي در مورد نيکي هست و اون اينه که هر چقدر سنش ميره بالا
قيافه اش مثل پسر بچه هاي شر و شور 10 يا يازده ساله ميشه که ميخوان خرابکاري کنن
سر الکس هميشه مي گفت : بات تو ميخواي شيطنت کني هميشه همين رو ميگفت
شيطنت هاي بچگانه مسخره يه بار با يک قوري چاي با پيتر اشمايکل شوخي کردم
فکرش رو بکنين با اون غول 2 متر و 3 سانتي.. وقتي امد توي رختکن ديد يه سيني پر از ساندويچ و يه قوري نقره اي پر از
چايي يا قهوه روي ميزه . اون روز هوا خيلي سرد بود
ما همه توي رختکن نشسته بوديم . اشماييکل رفته يه ساندويچ برداره و يه فنجان چاي بريزه بدون اينکه روحش از چيزي خبر داشته باشه
من رفتم و يک کتري خيلي داغ گذاشتم روي تخت
جوري که وقتي اشماييکل بشينه باسنش بخوره به کتري وقتي برگشتم ديدم همه بچه ها دارن مي خندن و منتظرن تا ببينن چي ميشه
اما اشماييکل وقتي که رسيد اونجا يه چرخ کامل زد و از جلو خورد به کتري يه صداي اينطوري امد : هيس سسس
م هاج و واج مونده بوديم چون باورمون نمي شد اون اتفاق بيفته
تنها چيزي که شنيدم اين بود که "آخ چيکار مي کنين" ؟ با تمام وجود داد زد
مي خواست منو بکشه . من هم کتري رو انداختم و فرار کردم همينطور که فرار مي کردم پام به کتري مي خورد
و کتري هم اين طرف اون طرف پرتاب ميشد. آخر سر ، يه تاول گنده نصيبش شد نمي دونم چي توي سرش گذشت
فقط اين رو مي دونم که يه پسر بچه شيطان و شر ، توي وجودش داشت براي همين وقتي اون قوري داغ رو ديده بود با خودش گفته بود خب با اين چيکار ميشه کرد
آها فهميدم . همين کار رو مي کنم آره اونقدر شيطنت داشت که به چيز ديگه اي فکر نمي کرد
اون اتفاق يکي از خنده دارترين چيزهايي بود که تا حالا ديدم. عالي بود
منچستر واقعا فوق العاده بود. ما جواناني بوديم که براي يونايتد بازي مي کرديم
خب معلومه که بايد خوشحال باشيم. مگه ميشد خوشحال نباشيم؟ ما پيراهني رو به تن مي کرديم که هميشه دلمون ميخواست و بازي هامون رو مي برديم
اون روزها خوش بيني در فضا موج مي زد همه مي گفتن 6 تا جوان از تيم اول باشگاه امدن و دارن به عنوان بازيکن ثابت براي يونايتد بازي مي کنن
منچستر دنيايي بود که انگار براي جوان ها ساخته شده بود اون روزها موزيک ، سياست و فوتبال در حال تغيير کردن بود يه گروه موسيقي جوان از بارنيج
به اسم اويسيس داشت در دنيا سروري مي کرد اين اتفاق باعث شده بود فضا خوش بين باشه . ميشد در کل کشور حسش کرد
تا قبل اون دوره زندگي در انگلستان طبق معمول در جريان بود اما انگار اتفاقي ناگهاني افتاده بود و همه چيز داشت عوض مي شد
يک موج فرهنگي ، يک طوفان فرهنگي داشت کشور رو در مي نورديد
موجي که داشت به جريان غالب تبديل مي شد و توجه دنيا رو به خودش جلب مي کرد
يک گيتار با نقش پرچم بريتانيا خريدم و فرستادم که برام امضاش کنه ولي اي کاش اون کار رو نمي کردم چون وقتي پسش فرستاد
ديدم نوشته براي گري ، مي دوني لياقت چند تا بازي ملي رو داري؟ بذار من بگم : هيچي
با عشق فراوان ، گلگر .. در من همه جاي گيتار هم نوشته بود ام سي اف سي
چند سال قبل از اون دوره همه حس می کردن که روحیه ی جمعی مردم از بین رفته
چون در یک دوره ی طولانی فردیت و خودخواهی حرف اول رو زده بود و عملا چیزی به عنوان جامعه وجود نداشت بنابراین
ما با تمام وجود می خواستیم از یه جور ایده آلیسم طرفدارای کنیم
در اون 17 سال دردناک ، همیشه رویای این رو می دیدیم که حزب کارگر دوباره قدرت رو به دست بگیره
من خیلی خوب می دونستم که جوان هستم. چون واقعا جوان بودم
یادمه اولین روزی که به داوونینگ استریت اُمدم ، وقتی میخواستم با رئیس خدمات اجتماعی صحبت کنم متوجه شدم که با کسی روبه رو هستم که نسبت به من خیلی مسن تره
می تونین تصور کنین ، یکی از اون روسای نوعی دستگاه اداری بریتانیا اون آقا به من نگاه کرد و گفت آفرین ، خب حالا چی؟
اگه اون دوره رو تجربه نکرده باشین ، نمی تونین متوجه بشین که اون روز ها چقدر مهم بود و ما چقدر خوش شانس بودیم که در اون روزها در اینجا زندگی می کردیم
حس و حالی که اون بازیکن های جوان داشتن ، به شکلی عجیب در فرهنگ ، هنر و سیاست هم بازتاب داشت
وقتی به اون روزها فکر می کنم و می بیم که تونستیم در مجلس اعیان چه تغییراتی به وجود بیاریم اینکه عضویت موروثی رو لغو کردیم
تیولداری اسکاتلند رو از بین بردیم و اولین پارلمان اسکاتلند رو تشکیل دادیم و روند صلح رو در ایرلند شمالی شروع کردیم ، خیلی خوشحال میشم
بعضی وقت ها فکر می کنم ، مهمترین ویژگی حال و هوای اون دوره ،
ویژگی ای که با تحلیل عقلانی نمیشه بررسی اش کرد روح دوران باعث شده بود همه حس کنیم هر چیزی ممکنه و
و میشه به هر چیزی رسید
روح امید به همه چیز دمیده شده بود . اون روزها واقعا فوق العاده بودن روزهای تغییر ، اون دوره خیلی شاد بود . یادش بخیر
سکو های استرت فورد اند رو خراب کردن و یهو دیدیم در محل اولدترافورد یه استادیوم بزرگ و جدید ساختن
در همه جای دنیا استادیوم های جدید ساخته می شد که بزرگتر و بهتر بودن همه چیز داشت بزرگتر و بهتر می شد
فوتبال کاملا عوض شد . نگاه مردم به فوتبال هم عوض شد نحوه پخش بازی ها هم عوض شد دستمزد ها بیشتر شد و پول بیشتری در می اُمد
فوتبال انگلستان به بخش مهمی از هویت ما تبدیل شد فوتبال ناگهان از فعالیتی که با سیاست ارتباط نداشت
به پدیده ای تبدیل شد که برای سیاست ورزس ، فوق العاده مهم بود
میشه گفت ما به نوعی در یک انقلاب شرکت داشتیم اگر بخوایم یک فوتبالیست رو انتخاب کنیم که
نماد اصلی این تغییرات بوده ، شک ندارم که باید نام دیوید بکهام رو انتخاب کنیم
من در شرق لندن بزرگ شدم البته در لیتون استون به دنیا اُمدم
و حدود 10 سال لیتون استون نزدیک پیست سگ دوانی زندگی کردم بعدش خانواده ما به چینگ فورد نقل مکان کرد که یکی از محله های شیک نشین بود
تا وقتی که 15 سالم شد به منچستر رفتم ، همونجا زندگی می کردیم پدرم طرفدار پر و پا قرص منچستریونایتد بود و مدام درباره ی
یونایتد حرف می زد . فوتبالیست محبوب پدرم بابی چارلتون بود اسم دوم من رابرت جوزفه . اسم روبرت رو
به خاطر چارلتون برام گذاشتن . جوزف هم اسم پدربزرگم بوده . پدربزرگم طرفدار تاتنهام بود و برای 50 سال ، هر فصل بلیط های کل بازی های تاتنهام رو خریده بود
هر سال کریسمس ، پدرم برام یه دست لباس یونایتد می خرید. لباس جدیدش رو پدربزرگم هم همیشه برام لباس تاتنهام می خرید
وقتی قرارداد امضا کردی چه حسی داشتی؟ اوه معرکه بود . از همون لحظه ی اول همه چیز فوق العاده بود
وقتی رسیدیم اونجا فوق العاده بود . وقتی مدارک رو امضا می کردم باورم نمی شد این اتفاقاتی که می افته واقعیه
وقتی بکس به یونایتد امد قیافه اش مثل عروسک نماد باشگاه بود چون همه گرمکن ها ، دستمال سر ها ، کلاه ها و
نشان های بابی چارلتون رو داشت . آره بکس هوادار متعصب یونایتد بود
برای ما بچه های منچستر خیلی عجیب بود که می دیدیم
می دونین ، یه پسر لندنی بیشتر از ما اطلاعات درباره یونایتد داره حتی میشه گفت مایه ی خجالت بود
سر الکس فرگوسن به خونه ما زنگ می زنه
مادرم گوشی رو بر می داره و میبینه یه نفر با لهجه غلیظ اسکاتلندی
میگه خانم بکهام ، من الکس فرگوسن هستم مادر و پدرم میگن این امکان نداره
بعد پدرم میاد پای تلفن
و یه کم صحبت می کنه.. سر الکس میگه می دونین وضعیت دیوید چطوره؟ می دونین هفته پیش چیکار کرده؟
و پدرم طبق معمول میگه کارش خوب بود ولی می تونه بهتر هم بشه آخه پدرم همیشه همین رو میگفت
بروسی و روبو بلافاصله شروع کردن به مسخره کردنش و گفتن خدای من این حتما باید فوتبالیست بشه
وگرنه توی رختکن یونایتد چیکار می کنه؟ می رفتم به رختکن و به نورمن کمک می کردم تا لباس ها ، جوراب ها
و شورت های کثیف رو جمع کنه . این کارو با علاقه می کردم چون اونجا منچستریونایتد بود و اونها بازیکناش بودن
که شورت هاشون رو روی زمین انداخته بودن . می رفتم برشون می داشتم و می انداختم توی سبد لباس چرک ها
یکی از خصوصیاتشکه ازش خوشم می اُمد این بود که
که با همه یه جور برخورد می کرد از رئیس باشگاه تا مسئول لباس شویی
با همه دقیقا یک جور برخورد می کرد .
به همه توجه می کرد
چون با این ارزش ها بزرگ شده بود
دلت برای خونه تنگ نمی شه؟ چرا ، دلم یه کم تنگ میشه ولی من اینجا دارم کاری رو می کنم که دوست دارم
یکی از خصوصیات دیوید که همیشه تحسینش می کردم قدرت ذهنی -روانی اش بود
کسانی که دیوید رو نمی شناسن ، خیلی چیزا راجع بهش میگن ولی به نظرم دیوید از نظر قدرت ذهنی ، یکی از بزرگ ترین آدم های دنیاست
ما همه با شرکت هوندا قرارداد امضا کرده بودیم
و بنابراین همه ماشین های هوندا پرلیود داشتیم... ماه ها و سال ها زیادی بود که منتظر اون ماشین بودم چون همه بازیکن های قبل از من ماشین داشتن
فکر کنم باید 21 بازی می کردیم تا بهمون ماشین بدن
اون موقع 6 یا 7 ماه از پیوستنم به باشگاه می گذشت و فکر کنم 18 یا 19 بازی کرده بودم یعنی خیلی نزدیک بودم و همین داشت منو می کُشت
رفتم به دفتر هوندا ، ماشینم رو سفارش دادم و با هوندا پرلود خودم برگشتم
بیرون . خیلی خوشحال بودم
بکس یه هوندای سیاه داشت و پول بیشتری داده بود تا صندلی های ماشینش چرمی بشه پاداش جام حذفی ام خرج صندلی چرم کردم .
همه ی پولم رو... برای یک سری آلیاژهای خاص ، پول بیشتری داده بود
فروشنده بهم گفت می دونی که یک سال بعد باید ماشین رو برگردونی؟
من هم گفتم آره آره .. اشکالی نداره ما ماشین های همدیگه رو سوار می شدیم
البته بهتر بگم هر روز سوار ماشین بکس می شدیم چون صندلی چرمی داشت و
اون هم عصبانی می شد.. چون با کفش های فوتبال سوار می شدیم و ماشینش رو کثیف می کردیم . می اُمد میگفت
بچه ها ، بچه ها ، هر کاری می کنین فقط چرم ماشین رو خط نندازین راستش یادم نیست این رو گفته باشم ولی
بعید هم نیست که گفته باشم بعد از اینکه اون حرف رو زد ، هر روز بیرون ماشینش می ایستادیم و می گفتیم آماده ای بکس؟
می خوایم سوار ماشینت شیم بکس . همه شیرجه میزدیم توی ماشین و صندلی هارو خراب می کردیم چون بالاخره پای یکی می خورد به صندلی و میخ کفش ، خرابش می کرد
آخر سر به خاطر ماشین جریمه ام کردن ولی تا وقتی داشتمش
ظاهرش واقعا معرکه بود
گلی که به ویمبلدون زد ، روی حرکتی بود که هر روز تمرینش می کرد
آره هر روز تمرین می کرد . روی خط وسط زمین می ایستاد و توپ رو سمت دروازه شوت می کرد
ضربه ای که به توپ می زد واقعا فوق العاده بود
من توی اون بازی مصدوم بودم .
یکی از رفقام گفت بکس الان از وسط زمین گل زد
پیش خودم گفتم داره یه کم اغراق می کنه
احتمالا از فاصله ی 40 متری یا همین حدود گل زده
یادمه کانتونا سرش رو تکون می داد . به خودم گفتم
این اریک کانتوناست معلومه که به نظرش گل خوبی زدم اما مربی برگشت و گفت شانس آوردی که گل شد
ولی با این اوصاف ، فکر می کردم گل خوبی زدم حتی اگه اون توپ گل نمی شد ...
باز هم خوب هدفگیری کرده بود
وقتی اون گل رو دیدم ماتم برد. شهرت بکس بعد از اون اوج گرفت همه پیش خودشون می گفتن
امکان نداره ، این دیگه کیه . آخرین نفری که از اون فاصله هدف گیری کرده بود پله بود ولی حتی اون توپ هم گل نشده بود
می دونین ، دیوید می خواست ستاره باشه . اون موقع که صندلی ماشین های ما پارچه ای بود اون صندلی چرمی سفارش داده بود
می خواست بهترین بلندگو ها رو توی ماشینش بذاره تا موسیقی رو با بهترین کیفیت بشنوه . میخواست از فوتبال فرا تر بره. مُد براش مهم بود
موسیقی براش مهم بود ، اینکه علاوه بر فوتبال بازی کردن کارهای دیگه ای هم بکنه براش مهم بود
بکس ستاره ی بزرگی بود که روز به روز ، بزرگ و بزرگ و بزرگتر می شد
اما با این حال .. توی رختکن ،
چیز زیادی عوض نشده بود و بکس همون بکس بود
سرش خیلی شلوغ بود و خیلی بهش توجه می شد در مقابل ویمبلدون اون گل رو زده بود و داشت با ویکتوریا آشنا می شد
ماجرای آنها روی بورس بود و بکس هر کاری می کرد تحت فشار قرار می گرفت
موفقیت هایی که دیوید بدست آورده بود و شهرتش در سراسر دنیا واقعا فوق العاده است بکهام یه پدیده است . اون حالا دیگه فوتبالیستی
نیست که می تونه خوب شوت بزنه
در ژاپن به دیدن یه مدرسه کوچک دور افتاده رفتم
و وقتی رفتم داخل و به شاگرد های مدرسه معرفی شدم دیدم که
درست و حسابی نمی دونن کی هستم . راستش رو بخواین فکر می کنم اگه
ازشون می پرسیدن ، نمی دونستن بریتانیا کجای دنیاست
آخر سر ، از روی نا امیدی دو کلمه ی دیوید بکهام از دهنم بیرون اومد
اما یکدفعه دیدم سر و صدا بلند شد و همه دیوید رو می شناسن و همین یک نقطه باعث شد بین ما رابطه برقرار بشه
بکس هیچ وقت با این موضوع مشکل نداشته حتی از روز های اول من اوایل با این وضعیت
مشکل داشتم چون فکر می کردم داره روی فوتبالم تاثیر می ذاره
اما بکس طوری باهاش کنار اومده بود که روی فوتبالش تاثیر نذاشته از شانس خوبم ، فشار از روی دوش من برداشته شد
و بکس همچنان در اوج بود پیش خودم فکر می کردم اون چطور می تونه با این وضعیت کنار بیاد ولی اون همیشه موفق بود
با این حال من به عنوان دوستش همیشه نگران بود که
که نکنه این شهرت روی فوتبالش تاثیر بذاره
ما خیلی خوب بازی می کردیم . عالی بازی می کردیم
یادمه که از پشت ضربه خوردم .
ولی واکنش زیادی نشون دادم
پام رو بلند کردم و یه حرکت مسخره انجام دادم
به محض اینکه اون کار رو کردم فهمیدم که اخراجم قطعیه
می دونستم که اشتباه بزرگی کردم
اوه ، کارت قرمزه .. اوه ، نه
اون موقع نمی دونستم که بعدش چه اتفاق هایی می افته و اصلا فکر نمی کردم که مجبور شم باهاش سر و کله بزنم
یادمه وقتی بچه ها اومدن توی رختکن ، فهمیدیم که حذف شدیم
هیچ کدوم از بازیکن ها ، حتی یه کلمه باهام حرف نزدن
فقط گری و اسکولزی که از یونایتد بودن باهام حرف زدن
بعدش تونی آدامز اومد طرفم و دستش رو انداخت دورم و گفت
می دونی چیه پسر ، همه اشتباه می کنن فراموشش کن
یادمه وقتی بیذونم اومدم پدر و مادرم رو دیدم که اونجا وایسادن اون موقع 21 سالم بود... 21 یا 22 ساله
یادمه خودم رو انداخت بغل بابام و سال ها بود
اونجوری هق هق گریه نکرده بودم .
آره خودم رو حسابی خالی کردم
رئیس صدام کرد و گفت نگران نباش پسر.. تموم شده
دوباره بر میگردی... تو بازیکن منچستریونایتدی ما هوات رو داریم
اینجا همه ازت حمایت می کنن . نگران هیچی نباش برو چند هفته تعطیلات و استراحت کن
اما وقتی برگشتی بدون که توی منچستریونایتد همه ازت حمایت می کنن
دیوید اولین ملی پوش انگلستان بود که به خاطر اشتباهش توی زمین
اون همه مورد آزار و اذیت قرار گرفت
منزجر کننده و زننده بود.. بعضی از اذیت و آزارهایی که دیوید تحمل کرد رو حتی می شد به عنوان عمل مجرمانه تعقیب کرد
چند بار تهدید به مرگ شدم . برام با پُست فشنگ می فرستادن
توی بسته هایی که آدرس نداشت و توی صندوق پُستی ام پیدا میشد
همون اتفاق 2 سال بعد ، در سال 2000 برای برادرم پیش اومد برادرم توی بازی با رومانی پنالتی رو از دست داد
خیلی اذیت شدم . رسانه ها خیلی
آزارم دادن . برام خیلی
سخت بود
یک روز که همسرم از سر کار برمیگرده خونه می بینه که در ورودی رو آتش زدن و یک پرچم انگلیس روی در نصب شده
یه بار دیگه همسرم رو برای خوردن یک شام رومانتیک برده بودم بیرون قبل از شام رفتم دستشویی
اما اونجا اومدن سراغم و من هم رفتم دست زنم رو گرفتم و بردمش خونه چند تا خبرنگار رفته بودن سراغ پدربزرگم و بهش گفته بودن
می دونی نوه ات چیکار کرده؟ وقتی اینو شنیدم
بیشتر از هر وقت دیگه ای ناراحت شدم
راستش رو بخواین آزار و اذیتی که من تجربه کردم
حتی 10 درصد ماجراهای دیوید هم نبود
ولی همون روی من خیلی تاثیر گذاشت و اعتماد به نفسم رو از بین برد باید کاری می کردم که دوباره از فوتبال و
زندگی ام لذت ببرم . برای همین قبل از بازی ها دعا می کردم
دعا می کردم که همسرم ، بچه هام ، پدر و مادر و خواهر
و برادرم وقتی بازی رو میبینن بهم افتخار کنن
آره تا آخرین روز فوتبالم ، هر هفته قبل از بازی ها ایتطوری دعا می کردم
بکهام وقتی در بازی انگلستان اخراج شد ماجراهایی رو تجربه کرد که
من وقتی در بازی با کریستال پالاس اخراج شدم گذروندم
و باشگاه با هر دوی ما یک جور برخورد کرد
من اون موقع در تیم ملی فرانسه بازی می کردم
اما منچستریونایتد ازم درخواست تمدید قرارداد کرد
با اینکه 9 ماه محرومیت داشتم
اما مسئولین تیم فرانسه
نظر دیگه ای داشتن
برگشتم به منچستریونایتد و همه چیز به روال عادی برگشت
وقتی آدم بازیکن منچستریونایتد باشه و با تیم تمرین کنه رابطه اش با اتفاق هایی که در بیرون از باشگاه می افته
کاملا قطع میشه .. چون آدم می دونه که نه خبری به بیرون درز می کنه و نه ماجراهای بیرون به داخل باشگاه کشیده میشه.
چون آدم می دونه که سرمربی ازش حمایت می کنه
کی به آقای بکهام اجازه دادین تا راجع به حادثه ای که در جام جهانی اتفاف افتاد صحبت کنه؟
لازم نیست راجع به چیزی صحبت کنه . اون بازیکن یونایتده و می تونه راجع به یونایتد حرف بزنه
ما در فرانسه میگیم
بعضی وقت ها برای آدم اتفاقات بد می افته ، ولی باید از اون استفاده کرد
اگه آدم بتونه ازشون خوب استفاده کنه ، ممکنه به نفعش تمام بشه
پیراهن های جدید... روز غم انگیزیه . نه .. نیست
این پیراهن جدیده؟ اسکولزی آخرین بار چند وقته که اینجا نبودیم؟ 20 سال... ولی گیگز هنوز اینجاست
مال اشلی یانگه ... باید بشینم همون جایی که همیشه می نشستم؟
شماها سر جاهای خودتون نشستین؟ آره .. نشستن سر جاهاشون.. زودتر از من جنبیدن نشستی کنار دروازبان . مگه نه گز؟ آره
اتفاق هایی که در 2 هفته آینده می افته ، اگه موفق بشیم .. 10 روز آینده فوق العاده ترین روزهای تاریخ باشگاه میشه
شاید حتی در تاریخ تمام تیم های انگلیسی
چون برای فتح لیگ قهرمانان ، جام حذفی و لیگ برتر شانس داریم و
می تونیم هر سه رو بدست بیاریم
آره ، بازی با تاتنهام اولین فینال از سه فینالی بود که باید توش بازی می کردیم
ما باید در 10 روز در سه بازی به میدان می رفتیم و اگر برنده می شدیم تاریخ ساز می شدیم ..
ممکنه ساده به نظر بیاد ولی اصلا ساده نبود
فکر کنم اینکه باید تاتنهام رو شکست می دادیم
برای من از اکثر بازیکن های دیگه مهم تر بود
اولین جام یعنی لیگ برتر .. در دسترسشونه
منچستر سونایتد حالا با رقیب اصلی خودش فاصله ی خیلی کمی داره.
باید دید آیا تاتنهام می تونه فرصت قهرمانی رو به آرسنال تقدیم کنه؟
در همون نیمه اول ، می تونستم 3 ، 4 ، 5 گل بزنم فرصت های زیادی داشتم ولی همشون رو خراب کردم
البته یونایتد طبق معمول باید با سختی موفق میشدیم ولی اصلا انتظار این نتیجه رو نداشتیم به خودمون می گفتیم چی شده؟
روی یه ضربه ی سر شانس عالی داشتم ولی توپ رفت به آسمون کم کم داشتیم به این نتیجه می رسیدیم ، روز ...
روز ما نیست .. و قراره در آخرین بازی فصل ، همه چیز رو خراب کنیم
این جور مواقع آدم دنبال یه قهرمان می گرده تاتنهام باعث شده بود بکس با تمام وجود بازی کنه دیوید همیشه گل های فوق العاده میزد
در هر استادیومی ، در هر نقطه ی دنیا وقتی توپ به بکس می رسید به خاطر تمرین های زیادی که کرده بود ، آدم می دونست
با همون تکنیک همیشگی و با همون کیفیت همیشگی کار می کنه
گیگز به اسکولز
توی دروازه .. یک یک .. دیوید بکهام
گل فوق العاده ای بود . یک گل فوق العاده تکنیکی همون چیزی که از دیوید انتظار میرفت
بکس به خاطر بعضی از گل هایی که زده اونطور که باید تحسین نشده
در نیمه نهای جام حذفی .. به خاطر گلی که من زدم
همه گل دیوید رو فراموش کردن .. ضربه ی کات داری که از 22 متری زد و دیوید سیمن نتونست کاری کنه
گلی که به تاتنهام زد .. از اون گل هاست که
فقط بکس می تونه بزنه
یک گل شلاقی .. که واقعا معرکه بود
بعد تو گل زدی .. آره درست قبل از نیمه اول .. اون گل همه چیزو عوض کرد
من هم یک عالمه فرصت رو از دست دادم ما خیلی فرصت داشتیم ، مگه نه؟
من 4 یا 5 تا فرصت داشتم .. واقعا؟ آره فرصت های عالی یادمه بین دو نیمه مربی ها بهم غر میزدن و می گفتن
چند تا فرصت دیگه باید گیرت بیاد تا گل بزنی؟ انگار همه چیز بر علیه ما دست به دست هم داده بود
اسکولزی چند تا فرصت خوب داشت
قبل از اون هیچ وقت نشده بود که توی اولدترافورد قهرمان بشیم
تو پاس گل رو دادی گز؟ آره با پای چپ..
عجب پاسی بود
یه پاس تر و تمیز ، درست در مسیر حرکتش
پاس پای چپ من افتاد جلوی کولی و اون هم گلش کرد
آره ، یه پاس خیلی بلند بود مگه نه؟ یه توپ شانسی..
اگه اسکولزی یا بکهام اون پاس رو داده بودن تا آخر دنیا راجع بهش حرف می زدن
باید یه جشن بزرگ بگیری
راستش قبل از اینکه پاس بدم اصلا نگاه نکردم
ولی پاس معرکه ای بود .. عین پلاتینی شده بودم
یه شوت نوک پا که افتاد در مسیر حرکت کول و اون هم با یه ضربه آروم گلش کرد
با اون گل 2 بر 1 جلو افتادیم و به خودمون گفتیم حالا به بازی برگشتیم
البته اواخر بازی داشتیم دفاع می کردیم چون به برد احتیاج داشتیم یادمه وقتی داور سوت زد ، در دایره وسط بودم زانو زدم و دستامو بالا بردم
باتی اومد و پیراهنم رو کشید و بلندم کرد و با هم شادی کردیم اون لحظه ها برام خیلی لذت بخش بود
هر چند می دونم پدربزرگم از دستم خیلی حرص خورد ولی من از اینکه می دونستم قهرمان لیگ شدیم خیلی خوشحال بودم
می دونم پدربزرگم حتی از من خوشحال تر بوده
چون یا ما قهرمان می شدیم یا آرسنال و چون پدربزرگم هوادار تاتنهام بود
از اینکه منچستر یونایتد قهرمان شده بود حتما خوشحال بوده
وقتی بکس اون گل رو زد ، وضعیت نسبت به اول فصل که حاشیه های مربوط به جام جهانی اش ،
حسابی تحت فشار گذاشته بودش کاملا تغییر کرد .
بکس خیلی خوب کار کرد و آخر سر هم با اون گل مهم که قهرمانی مارو در لیگ قطعی کرد ، فصل رو به پایان برد
حالا یه جام رو برده بودیم و دو جام دیگه در پیش داشتیم
من در جایی به اسم لانگلی در میدلتون بزرگ شدم یک محله پُر از خانه های سازمانی که خیلی خشن بود
البته اون موقع به نظر من خشن نبود ولی فکر کنم کسانی که از بیرون می اُومدن محله ما به نظرشون خشن می رسید خلاصه جای خیلی خوبی نبود
اما چون من اونجا بزرگ شده بودم و اونجارو محله ی خودم می دونستم ، کلی کیف می کردم
انتهای خیابون ما یک میدانگاه کوچک بود که یه فنس خیلی بزرگ از کنارش می گذشت من تمام روز جلوی فنس می موندم و توپم رو بهش شوت می کردم
تا اینکه همسایه ها سعی کردن جلوم رو بگیرن . حتی یادمه همسایه دیوار به دیوارمون و بعضی همسایه های دیگه با پدرم بحث می کردن که جلوی بازیم رو بگیره
کار به اونجا رسید که یه تابلو ی توپ بازی ممنوع اونجا نصب کردن من هم دیگه اجازه نداشتم اونجا بازی کنم ، از محله زدم بیرون از اون به بعد هر جا که میشد فوتبال بازی می کردم
توصیف اسکولزی کار سختیه چون میشه گفت سه یا چهار شخصیت مختلف داره
اسکولزی همیشه آروم بود ، شوخ نبود و جک هاش همیشه یه خطی بودن وقتی تمرین تموم میشد ، یکراست می رفت خونه ما شروع می کردیم به جک گفتن
تا اینکه یکی می گفت اسکولزی کجاست؟ اونقدر بی سر و صدا می رفت که حتی متوجه رفتنش نمی شدیم
برمی گشت به اتاقش که حکم غار تنهایی اش رو داشت با آدامس ها و اسمارتیزهای ام اند امش
مشغول می شد و تلویزیون تماشا می کرد
وقتی آدم برای دیدن پل اسکولز به اتاقش می رفت این رو بگم که اتاقش خیلی بامزه بود
چون آدم هر ساعت روز که می رفت به دیدنش ، میدید که اتاقش کاملا تاریکه
پرده ها همیشه کشیده بود و شورت به پا روی تخت دراز کشیده بود و تلویزیون هم روشن بود
به عنوان فوتبالیست ازش خوشم می اومد اما شخصیتش از اون هم برام جالب تر بود بیرون زمین اهل جارو جنجال نبود
توی زمین خیلی خوب بود ولی بعد از بازی ، نمی شد پیداش کرد
از اسکولزی خیلی خوشم می اومد چون اینکه یه نفر به شهرت و حاشیه هایی که مشهور شدن با خودش می آره ، کاملا بی توجه باشه به نظرم خیلی رمانتیک بود
اسکولز به همه ی اون حاشیه ها بی توجه بود فقط می خواست بازی کنه و زندگی آرومی داشته باشه
فکر کنم خیلی از ماها می تونیم با چنین آدمی همذات پنداری کنیم
خیلی ها ازم می خوان باهاشون مصاحبه کنم ولی مجبور به انجامش که نیستم چون به نظرم مصاحبه کردن لازم نیست
تنها چیزی که می خواستم این بود که فوتبال بازی کنم و راستش هیچ وقت به رویه ی دیگه ی زندگی فوتبالیست ها توجه نکردم
هیچ چیز قشنگ تر از این نیست که پل اسکولز وارد فضای خالی پشت
محوطه ی جریمه میشه توی محوطه شلوغه و همه با هم درگیرن اما پشت محوطه ی جریمه
یه فضای خالی هست که پل اسکولز داره بهش وارد میشه
دیدن پل اسکولز که در فضای خالی به توپ می رسه تا یه شوت غیر قابل مهار بزنه واقعا لحظه ی لذت بخشیه
من فکر می کردم بهترین چیز اینه که آدم هر کاری رو به ساده ترین شکل ممکن انجام بده
چون وقتی آدم سعی می کنه کارهایی بکنه که نمی تونه و خوب بلد نیست
مثلا دریبل زدن و رد شدن از بازیکن های حریف ، اینطوری فقط وقتش رو هدر میده
اگه کسی اسکولزی رو می شناخت ، هیچوقت بهش پشت نمی کرد
ما موقع تمرین ، اگه خیلی احتیاج پیدا کی کردیم می رفتیم پشت بوته ها و خودمونو راحت می کردیم ، ولی می دونستیم که
نباید به اسکولزی پشت کنیم .. ما از همون دوران تیم جوانان فهمیده بودیم که هیچوقت نباید به اسکولزی پشت کنیم چون می دونستیم ...
همیشه سعی می کردم شوت کنم به پشت سر بچه ها .. البته نه عمدی باشه ، اعتراف می کنم یه کم عمدی بود . اگر کسی حواسش جمع نبود نشونه می گرفتمش
که اسکولزی با شوت های جوندارش هدف می گیردمون راستش ، اینقدر اینکارو میکرد که نمیشد گفت تصادفیه
خلاصه اگه کسی تازه وارد بود ، مثلا بازیکن های خارجی ، خیلی زود می فهمیدن
وقتی که میرن پشت بوته ها نباید به اسکولزی پشت کنن
یه روز فیل نویل رو با یه شوت قشنگ هدف گرفتم ، یه شوت 50 و چند متری از اونطرف زمین فکر کنم بعد از تمرین داشت تنهایی می دویید
چند تا از بچه ها نشسته بودن وقتی تو رو شوت کردم ، قشنگ خورد به سرش و فیل با صورت افتاد روی چمن و هممون نشسته بودیم
روی زمین و خودمون رو زده بودیم به اون راه . فیل بیچاره نمی دونست کار کی بوده
آره از اون شوت های معرکه بود
ولی همونطور که گفتم من اون کارو به عنوان تمرین پاس های بلند می کردم
فینال جام حذفی برای من و فکر کنم برای خیلی از شماها
از بچگی بازی ای بود که خیلی براش هیجان داشتیم .. برج های دوقلوی ومبلی
یه روز کامل فوتبالی.. آخه اون روز صبح از ساعت 9 که بیدار می شدیم فقط به فوتبال فکر می کردیم
مهم نبود فینال بین کدوم تیمه ، اون روز برای من مهم ترین روز فوتبالی سال بود آره ، وقتی بچه بودم فینال جام حذفی
برام بزرگترین اتفاق فوتبالی بود و اگه اون موقع یکی بهم می گفت
یک روز خودت در یک یا چند فینال بازی می کنی ، خنده ام می گرفت
اگه به معلمم می گفتم که یه روز در فینال جام حذفی بازی می کنم احتمالا اونقدر میخندید که از حال می رفت
فینال جام حذفی ، حُسن ختام تاریخی و با ارزش فصل رقابت های فوتبال انگلستانه
اما اگه منچستریونایتد امروز بتونه دومین جام بزرگ فوتبال انگلستان رو به دست بیاره اونوقت می تونه با فتح
لیگ قهرمانان اروپا به موفقیتی تاریخی دست پیدا کنه.
فینال جام حذفی روز شنبه برگزار می شد . ما می خواستیم فضا آروم باشه قرار بود با نیوکاسل بازی کنیم و
می خواستیم فضا بی تنش باشه ولی فینال جام حذفی هیچوقت آروم و بی حاشیه نیست
اون بازی همیشه حساس و پُر تنشه
ولی اون بازی راحت از کار دراومد
ما در نیمه ی اول خیلی خوب بازی کردیم و البته بعد از حدود 20 دقیقه کینی رو از دست دادیم که ضربه ی سختی بود
بعد تدی به زمین اومد اما به قول اون ضرب المثل که میگه شر باعث موفقیت شد یار تعویضی برامون گل زد
اسکولزی همون کاری رو کرد که همیشه می کرد. زدن گل های مهم در بازی های بزرگ
بازی کردن در فینال جام حذفی و گل زدن در اون
بازی ، بهترین اتفاق فوتبالی بوده که برام پیش اومده
شرینگهام .. اسکولز گل دوم
باز هم معتقدم اسکولزی به خاطر اون گل اونقدر که باید تحسین نشد
فکر کنم اسکولزی از اینکه اون بازی بین دو بازی بزرگ قرار گرفته بود خوشحال بود
پل گل پیروزی بخش مارو زده بود نه تنها در فینال جام حذفی ، گل پیروزی بخش زده بود
بلکه عکسش در صفحه اول تمام روزنامه ها چاپ شده بود و تا آخر تابستون در معرض دید بود
اما اون گل در کوران شادی 7 روز قبل و 3 روز بعد از فینال جام حذفی گم شد
ولی اسکولزی اصلا ناراحت نشده بود چون شخصیتش اینطوری نبود
کسی که در فینال جام حذفی ، گل پیروزی بخش تیمش رو زده بود بعد از بازی
برگشت خونه با بچه هاش بازی کرد ، یه آبجو خورد و همین پایان داستان بود
یکی از چیزهایی که اون دوره و اون بچه ها برای ما به ارمغان آوردن
فهم این نکته بود که با اینکه ما در دوران اوج گیری فردیت زندگی می کنیم اما هنوز روحیه جمعی و کار گروهی
میشه کارهای بزرگی رو به سرانجام رسوند
ما فکر می کردیم داریم با رفقامون فوتبال بازی می کنیم می دونم که این حرفم یه
کم احمقانه به نظر میرسه و حتما دارین پیش خودتون میگین بی خیال شما توی یونایتد بازی می کردین ولی ما خیلی خوش شانس بودیم
چون اولا در کنار همدیگه داشتیم خوب بازی می کردیم و در ثانیا در بزرگترین باشگاه دنیا بازی می کردیم
ما هوای همدیگه رو داشتیم و دوست های صمیمی بودیم با همدیگه بیرون می رفتیم و تفریح می کردیم حتی با دوست دخترهامون گروهی بیرون می رفتیم
ما 6 تا مرد جوان بودیم که با همدیگه از زندگیمون لذت می بردیم
آره . واقعا مثل رویا بود
اصلا مهم نبود که کی اهل کجاست ، کی توی چه خانواده ای بزرگ شده یا کی از طریق تیم الف ، تیم ب یا
تیم های ذخیره باشگاه بالا اومده . همه هوای همدیگه رو داشتیم
درسته که من و فیل بردار بودیم ولی تنها برادرهای اون جمع نبودیم چون همه بچه ها با هم مثل برادر بودن
چه بچه هایی که از رده ی پایین باشگاه بالا اومده بودن و چه بازیکن های خارجی همه هوای همدیگه رو داشتن
اگه کسی مصدوم می شد ، سعی می کردیم هر طور شده کاری کنیم که به تیم برگرده
البته معمولا نیکی این کارو می کرد
من در گورتون بزرگ شدم و از این بابت خیلی خوشحالم ، اونجا یه محله ی کارگری واقعی بود و من همیشه پیش رفقام بودم
اونجا هوای همدیگه رو داشتن آدم هر جا می رفت در خونه ها به روش باز بود
باتی اهل گورتونه ، فکر کنم همون جاییه که فیلم شیم لس رو توش ساختن این رو گفتم تا یادتون بیاد از چه جور جایی حرف می زنم
اما باتی به جایی که توش بزرگ شده افتخار می کنه فکر کنم از اولین ماشین هاش ، یه اوریون بود
یادمه یه بار سوار شدم ، وقتی زیر پام رو نگاه کردم دیدم یه زنجیر به این کلفتی اونجاست
گفتم باتی ، این چیه؟ گفت آره آره ، جایی که من زندگی می کنم ، آدم باید این جور چیزا همراهش باشه
هادت داشت اون زنجیر رو دور دسته دنده و فرمان بپیچه زنجیر خیلی ضخیمی بود مثل زنجیر لنگر کشتی ها
بعضی وقت ها تعجب می کردم که ماشینش چطور می تونه وزنش رو تحمل کنه و باتی فقط برای احتیاط می ذاشتش توی ماشین
باتی آدم سر سختی بود . از اون بچه های باحال خیابون آدم وقتی به مشکل بر می خورد مطمئن بود
که اگه این طرف و اون طرفش رو نگاه کنه ، باتی پیداش میشه و ترتیب کارارو میده
فکر کنم چند باری هم پشت گری دراومده باشه
آدم وقتی از زیرگذرها رد می شد ، بد نبود که چند نفر باهاش باشن ، مگه نه؟
باتی خیلی گنده نبود ولی تکنیک کارو بلد بود و می دونست چطور باید طرف رو سر جاش بشونه
می دونین چی میگم ، می دونست چطور باید بزنه
در تیم جوانان ، نیکی بهترین بازیکن تیم بود .
اون خلق و خوی عجیبی داشت و می تونست توی هر رقابتی در هر سطحی ، بازی کنه و نترسه
کم کم به این فکر افتادیم که اون فصل برامون یه فصل جادوییه چون بعد از فینال جام حذفی ، همه راجع به 3 جام حرف می زدن
ولی ما هیچ وقت راجع بهش حرف نزدیم البته فکر کنم همگی توی دلشون بهش فکر می کردن ولی هیچ کس چیزی به زبون نمی آورد
ما یه مشک بزرگ داشتیم چون کین و اسکولز محروم بودن و نمی تونستن در فینال جام اروپا بازی کنن
اسکولز تکل میره
اوه ، داور .. کارت زرد نشونش میده حالا اگه یونایتد به فینال بره ، اسکولز در فینال نیست
همونجا فهمیدم که نمی تونم در فینال لیگ قهرمانان بازی کنم
ولی هیچ کاری از دستم بر نمی اومد
می دونین که منظورم چیه .. خب شکی نبود که ناراحت بودم وقتی اومدیم به رختکن
یه کم ناراحت بودم ولی مهمترین چیز این بود که به فینال رسیده بودیم
فکر کنم بزرگترین ناراحتی مون این بود که روی در فینال نیست چون در نیمه نهایی اونقدر خوب بازی کرده بود که
نبودش می تونست در فینال برامون مشکل بزرگی باشه
بازی در لیگ قهرمانان رویای هر فوتبالیسته
همه دوست دارن در اون رقابت ها بازی کنن و به فینال برسن
چون رسیدن به فینال کار سختیه
بعد اگر قهرمانی به دست بیاد ، دیگه چه بهتر از این
ما به کسی احتیاج داشتیم که با تمام وجود بخواد به جنگ بایرن مونیخ بره
نیکی بات بهترین کسی بود که می تونست این نقش رو به عهده بگیره
چون آدم نترسیه .... اگه خواستین برین به جنگ حتما نیکی بات رو با خودتون ببرید
سرمربی بهش گفت فراموشش کن . تو. قراره در فینال لیگ قرمانان بازی کنی
من نمی تونم توی چنین بازی ای ریسک کنم
خیلی گیج شده بودم کاملا به هم ریخته بودم چیزی نمونده بود به سرمربی بگم که نه ،
این هم مثل فینال جام حذفیه ..ولی ته دلم می دونستم اگه موفق بشیم ، چه برای خودم و چه برای باشگاه موفقیت بزرگی محسوب میشه
نیکی تنها هافبک مرکزی خوب تیم بود
برای همین باید فشار زیادی رو تحمل می کرد .. علاوه بر این ما باید با یه تیم خیلی خوب بازی می کردیم
حالا بچه ها دارن شخصیتشون رو نشون میدن . بعد از پیروزی بر لیورپول در جام حذفی روحیه ی تیمی ما عالی بود
تاکید ما در حال حاضر روی تسلیم نشدن ، روحیه ی تیمی و اراده ی پولادینه
خیلی ناراحت بودم ، چون مجبور شده بودم لامبرتام رو بفروشم
اون موتور برام عزیزترین چیزی بود که داشتم
بازی روز چهارشنبه بود و من روز دوشنبه ، لامبرتای خودمو فروختم بعد برای یه تعطیلات یک هفته ای رفتیم به سالو
و بلیط بازی رو به قیمت 400 پوند خریدیم . با اون جمعیتی که برای تشویق یونایتد اومده بودن همه چیز برای موفقیت بچه ها آماده بود
نیوکمپ یکی از بهترین استادیوم های دنیاست
اون موقع نه خیلی مدرن بود و نه خیلی قدیمی
وقتی که از تونل رد می شدیم ، دیوارهای بتونی لخت لخت بودن سمت راست یه اتاق کوچک بود که حکم یه کلیسای کوچک رو داشت
و می شد رفت توش و دعا خوند . آدم حس می کرد قبل از اینکه بکشنش بهش
وقت می دن تا آخرین دعاش رو بخونه . بعد از اون به انتهای تونل و برای وارد شدن به نیوکمپ باید
از پله ها بالا می رفتیم
وقتی که از پله ها بالا اومدیم ، تنها چیزی که می شد دید استادیوم بالای سرمون بود
"منچستریونایتد اولین باشگاه انگلیسی بوده که جام باشگاه های اروپا رو بالای سر برده"
"ولی نه منچستریونایتد و نه هیچ تیم انگلیسی دیگه ای تا حالا نتونسته در یک فصل سه جام به دست بیاره ."
"امشب برگی از تاریخ رقم می خوره"
تعداد تماشاچی های یونایتد در مقایسه با تماشا چی های بایرن مونیخ قابل مقایسه نبود طرفدارای ما سه چهارم سکو هارو اشغال کرده بودن
می دونستیم که داریم در یک بازی خیلی بزرگ بازی می کنیم توی جمعیت دنبال خانواده هامون گشتیم و براشون دست تکون دادیم و بعد بازی شروع شد
اون لحظه همه چیز دست ما بود . بعد از اون بازی
یا اسطوره های منچستریونایتد می شدیم و یا
با قهرمانی در لیگ و جام حذفی فصل رو تموم می کردیم
اما بازی از اول خوب پیش نرفت
اونا تیم قوی و با تجربه ای بودن
یه چیزی پشت ذهنمون بود که می گفت تا اینجا خوب اومدیم ولی دیگه زورمون نمی رسه
پیش خودمون می گفتیم یعنی شانس ازمون رو برگردونده؟ یعنی چی کم داریم؟ در اون زمان حساس....
منچستریونایتد همونطور که بارها و بارها در این دوره ی جام باشگاه های اروپا نشون داده در همه ی بازی ها کارو برای خودش سخت می کنه
یادمه بین 2 نیمه سرمربی نشسته بود و باهامون صحبت می کرد باور کنید...
اعصاب همه از کادر فنی گرفته تا بازیکن ها خراب بود
بهمون گفت فکر کنین اگه مجبور بشین از کنار جام قهرمانی رد بشین
اما نتونین بهش دست بزنین و بلندش کنین چه حسی پیدا می کنین؟
اون موقع می دونین که نتونستین جام رو بدست بیارین
پس اگه خسته این یا حس می کنین دیگه نمی تونن بدویین ،
فقط به این فکر کنین ... به این که باید از کنار جام رد بشین ولی نمیتونین بلندش کنین نمی تونین بهش دست بزنین یا ببوسیدش
تنها وقتی که به پیروزیمون شک کردم در نیم ساعت فینال لیگ قهرمانان بود
چون بایرن مونیخ همچنان داشت روی دروازمون موقعیت درست می کرد
حتی چند بار به تیر دروازه زدن ...
ولی ما خوب بازی نمی کردیم
هر کاری می کردیم بازیمون نمی گرفت . سانتر نمی کردیم . من اورلپ نمی کردم گیگزی دریبل نمیزد
یورک و کول با حرکات ترکیبی جلو نمی رفتن اینا کارهایی بود که در طول سال ، بارها انجام داده بودیم ولی در اون لحظات بازیمون نمی گرفت
اما در 15 دقیقه ی آخر .. بکس اومد کنار و در سمت راست قرار گرفت چند تا تغییر در تیم به وجود اومد
توی وارد زمین شد . اولی هم همینطور یهو دیدیم آره ،
بازیمون شروع شد
عدم حضور کین برای باشگاه فاجعه بود . برای خوش هم همینطور
ولی شاید خدا اینطور خواست که این بازی ، فرصت نیکی بات باشه
اگر کسی به ارزش باتی شک داشت ، بازی اون شب به همه نشون داد که چه بازیکن خوبیه
چون اون شب واقعا فوق العاده بود
معرکه بود . من اونجا بودم عجب پسری .. گورتون .. آفرین
نیکی اهل منچستره و می دونه منچستری بودن یعنی چی می دونین که منظورم چیه
اصل ماجرا این بود که ما به حرکت رو به جلو و به حمله کردن ادامه دادیم و پشت هم کرنر به دست آوردیم
و با حضور بازیکنی مثل بکس توی زمین که می تونست توپ هارو به اون خوبی روی دروازه بفرسته و قدرت تهاجمی و قدرت سرزنی که داشتیم خیلی ها منتظر بودن اتفاقی بیفته همه می دونستیم دیر یا زود گل میزنیم
تیم های منچستر یونایتد زیر نظر الکس فرگوسن همیشه تا لحظات آخر می جنگیدن . همیشه
چون همیشه فکر می کردیم برای رسیدن به هدف تا جایی که ممکنه باید تلاش کرد چون فکر می کردیم تا لحظه ی آخر برای گل زدن وقت هست
سه دقیقه مونده .. نگران نباشید .. هنوز فرصت هست
"سه دقیقه وقت اضافه " "دیوید بکهام"
"حالا گری نویل"
"سانتر نویل برمی گرده" "یه کرنر دیگه"
"یعنی منچستریونایتد میتونه گل بزنه؟"
"اونا همیشه گل می زنن"
یادمه به طرف نقطه ی کرنر دویدم .. حس خوبی داشتم چون می دونستم اون شب خیلی خوب بازی کردم
وقتی توپ رو گذاشتم روی نقطه ی کرنر ، خوب یادمه
فاصله ی تماشاچی ها با نقطه ی کرنر کم بود و می تونستمصدای طرفدارای یونایتد رو بشنوم
ولی چیزی که توجهم رو خیلی جلب کرد دیدن پیتر اشمایکل بود که از دروازه اش بیرون اومده بود
و به طرف درواز ی حریف می دویید از وقتی که در تیم جوانان بازی می کردم میدونستم
وقتی دروازبان ها از دروازه بیرون میان اصلا دوست ندارن توپ از دست بره
می دونستم اگه توپ رو بد سانتر کنم اشمایکل دمار از روزگارمون در میاره آره . فکر کنم بازی در دوران تیم جوانان ، منو برای اینجور لحظات آماده کرده بود
" اشمایکل نقش مهاجم رو بازی می کنه" قبلا یک گل زده
"بکهام توپ رو می فرسته . دفع میشه . گیگز شوت میکنه"
"شرینگهام"
وقتی دوباره به بازی برگشتیم همه داشتن جشن می گرفتن همه می گفتن وقت اضافه هم دیگه تمام شده
ولی وقتی به بچه ها نگاه کردم ، به بازیکن هایی که باهاشون بزرگ شدم
توی چشم هاشون دیدم که اونا هم مثل من فکر می کنن که بازی هنوز تموم نشده
گفتم لعنتی ، دوباره وقت اضافه باید دوباره بدوام. برای همین حدود 45 متر رو با سرعت دوییدم و برگشتم
سعی کردم هر چی قدرت دارم جمع کنم و به پاهام برسونم بعد از اونکه مساوی شدیم
ذهنیتم کلا عوض شد . گفتم با این وضعیت توی وقت اضافه می تونیم ببریمشون آره ذهنیتم بلافاصله اینقدر تغییر کرد. حالا فکر کردم می تونیم ببریم
باور کنین نمیتونم بگم که در یک و نیم دقیقه ی بعدی چه اتفاقی افتاد چون حس می کردم بدنم دیگه مال خودم نیست
دوباره توپ رو گرفتیم و به جلو حرکت کردیم و یه کرنر گرفتیم همین حالا که بهش فکر می کنم ، مو به تنم سیخ میشه
چون می تونم حسش کنم .
خوب یادمه وقتی پشت کرنر وایسادم چه حسی داشتم
چون می دونستم دوباره یه کرنر خوب می فرستم
و بعدش استادیوم یهو منفجر شد
" توپ به شرینگهام میرسه"
"و سولشر گل میزنه"
این اتفاقی بود که باید می افتاد
هیچی بهتر از گل زدن و در آخرین دقیقه بردن بازی نیست
آره من ازدواج کردم و بچه دار شدم ، با این حال میگم هیچ چی توی دنیا بهتر از تجربه کردن این لحظه نیست
راستش رو بخواین سوت پایان بازی رو یادم نیست چون وقتی توپ گل شد فکر می کردم بازی تموم شده
به محض اینکه سوت آخر بازی به صدا دراومد خیالم راحت شد هیجان زده و خوشحال بودم . هر حس خوبی که فکر کنید داشتم زانو زدم و شروع کردم به گریه کردن
یادمه روی زمین دراز کشیده بودم و به آسمون نگاه می کردم و بغض توی گلوم بود با خودم فکر می کردم خدای من
الان چه اتفاقی افتاد؟
رفتم پیش گری .. چراغ ها روشن بود ولی هیچ کس اونجا نبود چشم هاش برق می زد و مردمک چشمهاش داشت دو دو میزد
وقتی چشمام رو باز کردم اولین کسی که دیدم داره به سمتم میاد رئیس بود
بلند شدم و بغلش کردم
اون شب آدم حس می کرد دلش میخواد همه رو بغل کنه و دیگه هیچ وقت رهاشون نکنه
حس و حال اون شب ، بهترین حسی بود که توی زمین های فوتبال تجربه کرده بودم
بهترین حسی که تجربه کرده بودم
امروز بهترین روز زندگی منه . هضم کردن اتفاقی که افتاده برام سخته
"گری نویل 24 ساله ، فیل نویل 22 ساله ، دیوید بکهام 24 ساله ، "
"نیکی بات 24 ، رایان گیگز 25 "
"شک دارم در آینده اونا هر چقدر هم که پیشرفت کنن بتونن موفقیت امشب رو به دست بیارن"
"منچستریونایتد یک بار دیگه قهرمان اروپا میشه"
یادمه فکر کردم اسکولزی هم باید توی زمین با ما باشه
تصویری که خیلی دوست دارم وقتیه که همه برای اسکولز و کینی یه تونل درست کردیم
و اون ها با جام قهرمانی اروپا اومدن و ازش رد شدن
آخه اون دو نفر در تمام موفقیت هایی که بدست آورده بودیم نقش اساسی داشتن
خودم ترجیح میدادم که می رفتم به رختکن و منتظر بچه ها می موندم و اونجا باهاشون جشن می گرفتم
ولی خب بچه ها خیلی بهمون لطف داشتن و من و روی
با شرمندگی رفتیم توی زمین
هیچ وقت فراموشش نمی کنم بعد از اون همه سال صبر کردن ، وقتی آدم میبینه
که تیم محبوبش در لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی می رسه لحظه ی فوق العاده ایه
راستش نتونستم گل پیروزی رو ببینم چون مثل یه بچه داشتم گریه می کردم بعد ار گل اول اونقدر گریه کردم که
نتونستم گل پیروزی رو ببینم . روی صندلی ام وا رفته بودم احساسات چنان بهم غلبه کرده بود که خودمو گم کرده بودم
من هیچوقت از خود بی خود نشده بودم
ولی اون شب واقعا از خودم بی خود شدم
آره خیلی هیجان زده بودم و در عین حال ، احساس غرور می کردم
اینکه گل رو در آخرین دقایق زدن ، اینکه تا آخرین لحظه تسلیم نشدن و تونستن موفق بشن خیلی خیلی مهم بود
تیم معروف به بچه های بازبی ،
تیم خیلی با استعداد و آینده داری بود که در یک تراژدی عظیم یکدفعه نابود شده بود
اما بازبی باز تونسته بود منچستریونایتد رو بسازه و سرپا نگه داره
. ده سال بعد ، یونایتد قهرمان اروپا شده بود . برای همین وقتی بعد از 30 سال انتظار منچستریونایتد یک بار دیگه قهرمان اروپا شد ،
به نظرم اتفاق خیلی مهمی بود
ما اون شب خیلی خوب می دونستیم که چه چشم هایی بهمون دوخته شده ما تاریخ باشگاه رو می دونستیم
در اون لحظه صحبت از تاریخ یک باشگاه بزرگ در میان بود اون شب
یکی از شب های تاریخی یونایتد بود
قهرمانی در جام باشگاه های اروپا برای همه اتفاق بزرگی بود ولی وقتی آدم با بچه هایی جام رو بالای سرش می بره که باهاشون بزرگ شده
شیرینی اش دو چندان میشه . ما عکس های خوبی داریم که هر 6 نفرمون رو با جام باشگاه های اروپا نشون میده . بعضی از ماها از 12 سالگی همدیگر رو میشناختیم
من هیچوقت به گذشته فکر نمی کنم . دوست ندارم به گذشته فکر کنم دلم می خواد به آینده نگاه کنم اما اه بهم می گفتن می تونی 10 روز زندگی ات رو انتخاب کنی و دوباره زندگی شون کنی حتما اون 10 روز رو انتخاب می کردم
فوق العاده اس . دیگه بهتر از این نمیشه
آره . رمانتیکه . آره . فقط ورزشه که می تونه احساسات رو اینطوری تحریک کنه
وقتی 100 سال بعد تاریخ فوتبال رو مرور کنن ، سه جامی که ما در سال 99 فتح کردیم
هیچوقت فراموش نمیشه
بعضی لحظات خاص تاریخی هست که در اونها همه چیز دست به دست هم میده تا یک اتفاق بزرگ بیفته .
مثلا وقتی یه سری جوان که در خانواده های متوسط بزرگ شدن ،
و افتخارهای بزرگی به دست میارن
افتخار هایی به شکل بی سابقه و تاریخی بدست میاد
آدم همیشه امیدواره که اینجور اتفاق ها دوباره تکرار بشه
ولی آیا ممکنه یه بار دیگه 6 تا جوان که از بچگی طرفدار باشگاه بودن و از 12 یا 13 سالگی با هم بزرگ شدن
بیان و سه جام بزرگ فوتبال اروپا رو بدست بیارن من بعید میدونم
راستش من بعید میدونم دوباره این اتفاق بیفته . چون این روزا فوتبال در مسیری قرار گرفته که فقط نتیجه مهمه . اونم نتیجه فوری .
برای همین بعید میدونم در فوتبال بریتانیا شش یا هفت جوان بتونن
با هم بزرگ بشن و در بالا ترین سطح بازی کنن
حتما رویاتون اینکه که برای منچستریونایتد بازی کنین . مگه نه؟ ولی
واقعیت اینه که این اتفاق برای اکثر آدم ها نمی افته
ما آدمای خوش شانسی بودیم که این اتفاق برامون افتاد
ما این شانس رو داشتیم که از تیم های جوانان باشگاه با هم بازی کنیم و با همدیگه به تیم اول یونایتد وارد بشیم
این اتفاق خیلی جاها نمی افته . اگه بپرسین به نظرم این اتفاق باز تکرار میشه؟ باید بگم بعید می دونم
اخیرا نشستم و ویدیو ها و عکس های اون زمان رو نگاه کردم
و به اون دوره فکر کردم تا ببینم بر من و بچه هایی که
باهاشون بزرگ شدم چی گذشته و ما چطور تونستیم اون افتخارات بزرگ رو بدست بیاریم
وقتی برمیگردم و گذشته رو نگاه می کنم گری رو میبینم که پشت سرم وایساده وقتی که به کناره های زمین نگاه می کنم
اسکولزی ، باتی و گیگز رو میبینم و همینطور وقتی به عقب نگاه می کنم
فیل رو میبینم. این خاطره ها
از تمامی اتفاقاتی که در زندگی شخصی و ورزشی ام افتاده مهم تره
ترجمه از : صفحه طرفداران دیوید بکهام در فیسبوک
کاري از صفحه ي طرفداران ديويد بکهام در فيسبوک تقديم به *او* که عاشق ترين است. *او* خود ميداند