Λένε "στοιχειωμένες" τις ακτές...
του Ντέβον, της Κορνουάλης και της Ιρλανδίας...
που υψώνονται απέναντι στον δυτικό ωκεανό.
Το πούσι κι η θαλασσινή ομίχλη εμπνέουν...
αλλόκοτες, τρομακτικές ιστορίες.
Όχι γιατί εδώ έχει πιο πολλά φαντάσματα από αλλού.
Απλώς οι άνθρωποι που ζουν εδώ...
κατά παράξενο τρόπο, αντιλαμβάνονται την παρουσία τους.
Βλέπετε, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο...
ακούν τον άγριο παφλασμό των κυμάτων.
Σ' αυτόν τον ακατάπαυστο θόρυβο υπάρχει ζωή, θάνατος...
και αιωνιότητα.
Αν τον ακούσεις για καιρό, σου οξύνει τις αισθήσεις.
Βρίσκεις μέσα σου παράξενα ένστικτα.
Αναγνωρίζεις μια περίεργη ψύχρα.
Είναι η πρώτη προειδοποίηση...
Μια ψύχρα που δεν είναι ζήτημα θερμοκρασίας....
αλλά το πάγωμα των ζωτικών σου κέντρων.
Οι ντόπιοι λένε πως θα την ένιωθαν...
ακόμη και μέσα από μια κλειδωμένη πόρτα.
Εμείς δεν τη νιώσαμε.
Δεν καταλάβαμε τι σήμαινε...
το ότι ο σκύλος μας αρνιόταν να ανεβεί τις σκάλες.
Τα ζώα τα βλέπουν τα καταραμένα, απ' ό, τι φαίνεται.
Η αδερφή μου η Πάμελα κι εγώ δεν είχαμε ιδέα απ' αυτά...
τότε.
Είχαμε τη δυστυχία να είμαστε Λονδρέζοι...
σε δεκαπενθήμερες διακοπές.
Εκείνη η 10η Μαΐου 1937 ήταν η τελευταία μας μέρα.
Μάλλον μπήκαμε σε κάποιου τον κήπο.
Ό, τι έχει μείνει απ' αυτόν.
Τι θαυμάσιο σπίτι!
Πάμε πριν μας πιάσουν για καταπάτηση ξένης περιουσίας.
- Προς τα πού να είναι το αυτοκίνητο; - Από δω, νομίζω.
Κοίτα! Ένας σκίουρος!
- Πιάσ' τον, Μπόμπι! - Πάει. Γύρνα πίσω!
Κακό σκυλί!
Μπόμπι!
Το παγίδεψε το καημένο το σκιουράκι. Θα το σκοτώσει.
Μάλλον θα βρει τον μπελά του με το σκιουράκι, αδερφούλα μου.
Ωραίες διακοπές - να κυνηγάς ένα σκυλί!
- Πού πήγε; - Μάλλον από δω κάτω.
- Ωχ! - Νόμιζα πως το είχες πιάσει.
- Αυτό μ' έπιασε. Να το! Κράτα τον Μπόμπι! - Δεν μπορώ!
Μπράβο σου, μικρέ!
- Μπορεί να βγει, λες; - Θα έχει φτάσει στη στέγη τώρα.
Τι έξυπνο σκυλί! Περίμενέ το να γυρίσει.
Ρικ, πρόσεξες κάτι;
- Μόνο πως δεν είμαι σε φόρμα για κυνηγητά. - Εννοώ το σπίτι.
Είναι το πιο υπέροχο μέρος που έχω δει.
Κοίτα αυτή τη σκάλα!
Πωπω! Ό, τι πρέπει για τσουλήθρες!
- Ω, Ρικ... - Τι είναι;
Αυτό που είπες και το σπίτι... με πήγανε πίσω.
- Ναι, μοιάζει κάπως με το... - Το βάζο εκεί πέρα...
το παλιό επιδαπέδιο ρολόι...
και η μητέρα να κατεβαίνει με το γκρι μουαρέ της να σέρνεται.
- Θα αρχίσεις να ουρλιάζεις σε λίγο. Πάμε! - Αποκλείεται!
Θα δω και το υπόλοιπο. Έλα να παραστήσουμε τους αγοραστές.
Θα παίξουμε κορόνα-γράμματα το δωμάτιο με την καλύτερη θέα.
Όλα έχουν την καλύτερη θέα.
Τι υπέροχο! Γιατί με κάνει να νιώθω σαν να είμαι σε πλοίο;
Είναι η αντανάκλαση της θάλασσας στο ταβάνι.
Τι ωραία να ξυπνάς και να το βλέπεις!
Ω, πόσο απεχθάνομαι τα λονδρέζικα διαμερίσματα!
Όταν έχεις μεγαλώσει σε παλιό σπίτι, πάντα το αναπολείς.
Έχει μαγκώσει. Για δοκίμασε.
Είναι κλειδωμένη. Οικογενειακά μυστικά, μάλλον.
Α, τι σπαστικό!
Το μπάνιο, Ρικ!
Αναμμένο τζάκι για να κάνεις μπάνιο. Τι πολυτέλεια!
Είναι για το σαββατιάτικο μπάνιο.
Έβραζες σαν αστακός και μετά στο κρεβάτι μην κρυώσεις.
- Ρικ. - Τι;
Έχω ένα προαίσθημα ότι θα το αγοράσουμε.
Α, ναι; Και με τι λεφτά λέει το προαίσθημά σου;
Αν βάλουμε κι οι δυο ό, τι έχουμε μπορεί να μας φτάσουν.
Είναι πολύ απόμερο και έχει χρόνια να κατοικηθεί.
Μα τι να το κάνουμε; 500 χλμ δρόμο για ένα Σαββατοκύριακο;
Μα θα μένουμε μόνιμα και θα γράφεις μουσική.
Καημένη μου παρανοϊκή αδερφή, έχω δουλειά, ξέρεις.
Και τι δουλειά! Να πηγαίνεις σε συναυλίες και να λες...
στους αναγνώστες σου πόσο χάλια ήταν!
Δεν είναι καλή δουλειά, Ρικ. Παράτα την!
Εδώ θα γράφεις δική σου μουσική, όπως έπρεπε να κάνεις...
κι όπως πάντα ήθελες.
Ρικ, δεν είσαι καν κάποιος κριτικός περιωπής.
Α, σ' ευχαριστώ. Όπως και να 'ναι πληρώνομαι καλά.
Μα δεν σε γοητεύει καθόλου η ιδέα;
Να με γοητεύει;
Πάμε να φύγουμε. Εσύ είσαι επικίνδυνη!
Δεν ξέρεις πόσο σπάνια είναι τέτοια σπίτια;
- Μ' αρέσει η σκάλα. - Η Λίζι θα τρελαινόταν με την κουζίνα.
Η μικρή παραλία θα ανήκει στο σπίτι.
Είναι σε καλή κατάσταση. Ούτε ίχνος υγρασίας.
- Θα βγάλουμε τα έπιπλά μας από την αποθήκη. - Ηρέμησε.
Τέτοια αλλαγή θέλει συζήτηση για μήνες.
Ανοησίες! Οι σημαντικές αποφάσεις παίρνονται στα γρήγορα.
Η εφημερίδα μού ζήτησε να κάνω μια σειρά...
"Ζωές μεγάλων μουσικών" - διάρκεια ανάγνωσης: 2'.
- Μ' αυτή θα τα βγάλουμε πέρα. - Μέχρι να ξεμείνω από μουσικούς.
Και πού ξέρουμε ότι το σπίτι πουλιέται;
Ρικ, η ζωή δεν είναι τόσο σκληρή! Πρέπει να πουλιέται.
Θυμήσου, Παμ, δεν δείχνουμε πρεμούρα.
Έχουμε ένα αμυδρό ενδιαφέρον. Αμυδρό!
Σσσς!
- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.
Θέλουμε να δούμε τον Πλοίαρχο Μπιτς, παρακαλώ.
- Δεν είναι εδώ αυτή τη στιγμή. - Μπορούμε να τον περιμένουμε;
Δεν περνάτε μέσα;
Υπάρχει φωτιά στο γραφείο.
Νομίζω πως μπορώ να τον βρω στο τηλέφωνο.
- Ποιος να πω ότι τον ζητάει; - Δεν θα ξέρει το όνομά μας.
Λέγομαι Ρόντερικ Φιτζέραλντ. Η αδελφή μου, Πάμελα Φιτζέραλντ.
- Χαίρω πολύ. - Παρομοίως.
Είμαι η Στέλλα Μέρεντιθ. Δεν θα καθίσετε;
Ευχαριστούμε.
Όχι σ' αυτή! Έχει βουλιάξει.
Α!
- Σας πειράζει; - Όχι.
- Ω, αυτό εδώ κάνει; - Ευχαριστώ.
Είμαστε εντελώς "άκαπνο" σπίτι.
Ο παππούς κατάπιε ένα πούρο απ' τον αέρα στο κατάστρωμα.
Από τότε του κόπηκε η όρεξη για κάπνισμα.
Μπορώ να σας βοηθήσω εγώ σε τίποτα;
Θέλαμε να μιλήσουμε στον Πλοίαρχο για ένα σπίτι που έχει...
πάνω στα βράχια.
- Το Γουίντγουορντ; - Ναι.
Ξετρελαθήκαμε μόλις το είδαμε...
Εννοώ, μπορεί να μας κάνει.
Ναι;
Η κυρία Μπράουν στο πανδοχείο μάς είπε πως πωλείται.
Η κ. Μπράουν κάνει λάθος. Κρίμα που κάνατε τον κόπο να έρθετε.
Ίσως αν μιλούσαμε στον παππού σας...
Δεν θα ωφελούσε σε τίποτα.
Λυπάμαι αλλά δεν υπάρχει λόγος να περιμένετε.
Στέλλα, εδώ είσαι;
Ναι, παππού.
Εδώ.
Τι είναι;
Κάποιοι ήρθαν κατά λάθος. Φεύγουνε τώρα.
Ακούσαμε πως το Γουίντγουορντ πωλείται.
Ναι, πωλείται.
Δεν κάθεστε; Έρχομαι σε μισό λεπτό.
Ευχαριστούμε πολύ.
Σε παρακαλώ, παππού...
Νόμιζα πως στο είχα ξεκαθαρίσει, Στέλλα.
- Ναι, παππού. - Δεν σε καταλαβαίνω.
Ένα σπίτι όπου έχεις να ζήσεις από μικρό παιδί...
ένα ακίνητο που είναι αδύνατο να συντηρήσουμε.
Μα ήταν το σπίτι της μητέρας μου. Είναι...
- Δεν ξέρω πώς να το πω, είναι... - Ανοησίες.
Σε παρακαλώ, παππού!
Δεν νομίζω να χρειαστούν πολλές επισκευές.
Η στέγη είναι γερή...
και οι τοίχοι αντέξανε 200 χρόνια τους ανέμους του Ατλαντικού.
- Ευχαριστώ. - Ευχαριστώ.
Ξοδέψαμε ένα σημαντικό ποσό για το σπίτι πριν 20 χρόνια...
όταν το έδωσα στην κόρη μου.
Καταλαβαίνω. Λυπάμαι αλλά...
δεν μπορούμε πάνω από 1.200 λίρες.
- Είναι η τελική σας προσφορά; - Ναι.
Και θα καταβάλετε το ποσό άμεσα;
- Εννοείτε θα μας το πουλήσετε με τόσα; - Ναι.
Υποθέτω το κτήριο θα πρέπει να ελεγχθεί πριν να...
- Ω, Ρικ... - Ας μην γινόμαστε καχύποπτοι.
Το σπίτι αξίζει πολύ παραπάνω...
αλλά έχω μια νεαρή εγγονή...
και 1.200 στο όνομά της θα ήταν σημαντική ανακούφιση για μένα.
Καταλαβαίνουμε.
Και δεν θα νιώθατε άβολα σε ένα τόσο απομονωμένο σπίτι;
Όχι, φυσικά.
Ή με τον αέρα τη νύχτα; Παίζει παράξενα παιχνίδια στα παλιά σπίτια.
Προσπαθείτε να μας πείτε πως είναι στοιχειωμένο;
Όχι, δις Φιτζέραλντ. Δεν είναι στοιχειωμένο.
Αλλά είχα κάποιους ενοίκους πριν 5 χρόνια...
που παραπονέθηκαν για... ενοχλήσεις.
Τι πράγμα; Κυρίες με το κεφάλι τους κάτω από τη μασχάλη;
Αρνήθηκα να το συζητήσω και ακύρωσα το συμβόλαιο.
Αλλά δεν θα μπορούσα να ακυρώσω μια πώληση.
Δεν θα θέλαμε κάτι τέτοιο.
Μια τέτοια ιστορία θα μπορούσε να κατεβάσει την τιμή.
Ήδη έχω μειώσει σημαντικά την τιμή, κ. Φιτζέραλντ.
Ίσως χρειαζόμαστε κι οι δύο χρόνο να το ξανασκεφτούμε.
- Μα η προσφορά μας είναι οριστική. Ε, Ρικ; - Ναι.
Καλώς, λοιπόν. Δέχομαι.
Οι τίτλοι και οι επιταγές θα διευθετηθούν μέσω των δικηγόρων.
Εν τω μεταξύ, έχω τον λόγο σας...
κι έχετε τον δικό μου.
Τι υπέροχα απλό να αγοράσεις ένα σπίτι!
Παμ, πού είσαι;
Εδώ. Κοίτα, έχουμε δικά μας τριαντάφυλλα.
Ολόδικό μας, Ρικ! Δεν είναι υπέροχο;
Χμ, είναι μεγαλύτερο από όσο νόμιζα.
Ανυπομονώ να δω τι έχει το δωμάτιο του Κυανοπώγωνα.
Πιθανότατα τα πράγματα της υπηρέτριας...
κουβάδες, σφουγγαρίστρες και ξεσκονόπανα.
Πότε θα μπορέσουν να μπουν καθαρίστριες και μπογιατζήδες;
Εσύ θα γυρίσεις στο Λονδίνο. Θα μείνω εγώ εδώ.
Τυλιγμένη σε μια κουβέρτα σαν Ινδιάνα;
Στο πανδοχείο, ανόητε, μέχρι να μου στείλεις τα έπιπλα.
Σου είπε ο παππούς γιατί είναι κλειδωμένο;
Δεν μου πέρασε απ' το μυαλό να τον ρωτήσω.
Τώρα ξέρουμε.
Είναι το μόνο άσχημο δωμάτιο στο σπίτι.
Δεν είναι και τόσο άσχημο.
Αυτό το παράθυρο... Θερμοκήπιο μού θυμίζει.
Το βάλανε μετά για να φτιάξουνε στούντιο ζωγραφικής.
Ακόμη και η θέα δεν το κάνει πιο χαρούμενο.
- Τι θα το κάνουμε; - Το εργαστήριό μου, φυσικά.
Είναι τέλειο. Το πιάνο εκεί, με ράφια...
χώρο για περπάτημα πάνω-κάτω, παρτιτούρες σκόρπιες παντού.
Καυτό σίδερο για όσους φωνάζουν πως το φαγητό είναι έτοιμο.
Επιταγές από τους εκδότες μου και...
- Λες να έχει υγρασία; - Θέλει να το αερίσουμε.
Περίεργο που κάνει τόσο κρύο εδώ μέσα μετά από μια ζεστή μέρα.
- Θεέ μου! - Τι, Ρικ;
Ξαφνικά νιώθω εντελώς άδειος.
Θα μπορέσω να ξαναγράψω μουσική εδώ ή οπουδήποτε αλλού;
Μα τι λες;!
Λες να κάναμε τραγικό λάθος;
Το πιστεύεις αυτό;
Γιατί ο Πλοίαρχος κατέβασε τόσο την τιμή;
Για τις "ενοχλήσεις". Τέτοιες φήμες είναι καταστροφικές.
Ναι. Ελπίζω να μη σε φοβίζουν αυτά τα περί φαντασμάτων.
Φυσικά και όχι. Ρικ. Δεν πιστεύω στα φαντάσματα...
και το βρίσκω ενδιαφέρον, δεν συμφωνείς;
Εμένα;! Οι ενοχλήσεις δεν μ' ενοχλούν καθόλου.
- Ο Μπόμπι είναι. - Φυσικά και είναι ο Μπόμπι.
Μην αφήνεις τη φαντασία σου να οργιάζει.
Βρώμικο δωμάτιο, ε;
Εδώ είμαστε, Μπόμπι.
Προσπαθεί να μας πει για τον σκίουρο, φαντάζομαι.
Σε έστησε στο ραντεβού;
Γιατί δεν ανεβαίνεις, χαζούλη;
Κοίτα τι τέλειο παράθυρο!
Ποτέ δεν πίστεψα πως ο Μπόμπι ήταν δολοφόνος.
Ποια είναι αυτή εκεί έξω;
Μοιάζει με την εγγονή του καπετάνιου.
Μην ξοδεύεις το νεύμα σου.
Επειδή δεν ήθελε να αγοράσουμε το σπίτι;
- Νομίζω πως είναι κλαμένη. - Ναι, ε;
Δεν καταλαβαίνεις;
Λάτρευε το σπίτι κι εμείς την πετάξαμε έξω.
- Δεν είναι απαίσιο; - Μη βγάζεις ιστορίες απ' το μυαλό σου.
Δεν έμενε εδώ. Απλώς δεν θέλει να μείνουμε εμείς.
Είναι κακομαθημένη και εγωίστρια.
Εντάξει, Μπόμπι. Θα πάμε στο πανδοχείο...
να παραγγείλεις το δείπνο σου.
- Ξέχασες κάτι; - Όχι.
Τώρα που το σκέφτομαι...
η προσγείωσή μου δεν είναι όπως παλιά.
- Καλημέρα σας. - Καλημέρα.
- Ένα Τουρέτ 20άρι, παρακαλώ. - Μάλιστα.
- Το Γουίντγουορντ δεν είναι αυτό; - Ναι. Ωραίο σπίτι.
Χαίρομαι που θα ξαναμπεί κόσμος μέσα.
- Έχετε 12 τέτοιες; - Πιθανόν.
Α, μήπως είστε ο καινούργιος ιδιοκτήτης;
Ναι, το αγοράσαμε χθες με την αδερφή μου.
Βρε, βρε! Ελπίζω να το ξανακάνετε όπως ήταν παλιά.
Οι τελευταίοι που μέναν εκεί ήταν τιποτένιοι.
Φύγανε κι αφήσανε φέσια.
Θέλαν να ακυρώσουν το συμβόλαιο κι άρχισαν να λεν ιστορίες.
- Ώστε έτσι άρχισαν οι φήμες; - Έτσι λέω εγώ.
Ορίστε. 9 έχω.
- Δεν πειράζει. - Υπάρχουν κι άλλοι που δεν συμφωνούν.
- Υπάρχουν, ε; - Φυσικό είναι...
αφού πέθανε η οικοδέσποινα με τέτοιο τρόπο...
Ο Θεός να την αναπαύσει.
Εννοείτε η κόρη του καπετάνιου;
Η μοναχοκόρη. Κόντεψε να τον στείλει στον τάφο.
- Δεν συνήρθε ποτέ εντελώς από τότε. - Πώς πέθανε;
- Έπεσε απ' τα βράχια. - Ατύχημα;
Έτσι λέω εγώ.
Καλημέρα, κ. Χάρντι.
- Μία "Ερασιτεχνική Κηπουρική". - Μάλιστα, κ.Κόουτσγουέρθι.
Σας εύχομαι καλή τύχη.
Αν έχετε κάποια προτίμηση σε καπνό, ευχαρίστως να παραγγείλω.
Ευχαριστώ. Γεια σας.
Ο κύριος αγόρασε το Γουίντγουορντ.
Μη μου πείτε!
- Κύριε Φιτζέραλντ. - Ναι;
- Α, εσείς είστε! - Να σας μιλήσω λίγο;
Ακούστε, νεαρή μου...
Αν θέλετε να με πείσετε να φύγω, μη χαλάτε το σάλιο σας.
Δεν είναι αυτό. Για τη χθεσινή μου συμπεριφορά.
Ήταν απαράδεκτη.
- Ελάτε, δεν ήταν τόσο χάλια. - Ευχαριστώ πολύ.
Σας έβαλε ο παππούς σας να ζητήσετε συγγνώμη;
Όχι. Η μητέρα μου.
Η μητέρα...
Μα απ' ό, τι κατάλαβα... Συγγνώμη, τι εννοείτε;
Την κοιτούσα χθες και σκεφτόμουν πόσο την απογοήτευσα.
- Μα η μητέρα σας δεν έχει πεθάνει; - Ναι, αλλά ξέρω τα πάντα.
Από τον παππού, φυσικά. Ήμουν 3 χρονών όταν πέθανε.
Μα δεν είπατε πως την "κοιτούσατε";
Έχω το πορτρέτο της. Το ζωγράφισε ο πατέρας μου.
Α, τότε ήταν δικό του το στούντιο.
Ναι, και ήταν πολύ όμορφη.
Ας περπατήσουμε λίγο.
Ο παππούς ποτέ δεν θα ξεπεράσει τον θάνατό της.
- Το μισεί το Γουίντγουορντ από τότε. - Κατανοητό.
Μα είναι άδικο να μισείς ένα σπίτι επειδή κάποιος πέθανε εκεί.
Εγώ το αγαπώ επειδή έζησε εκεί 3 χρόνια...
και ήταν τα δικά μου χρόνια.
Γι' αυτό δεν θέλεις να μείνει κανείς άλλος εκεί;
- Είναι χαζό, ε; - Όχι, ένα πράγμα μόνο είναι χαζό:
Ζεις τη ζωή κάποιας άλλης.
- Πόσων χρονών είστε, Στέλλα Μέρεντιθ; - 20.
Είστε 20 χρονών και όμορφη.
Γιατί χαλάτε τον χρόνο σας αναπολώντας εκείνα τα 3 χρόνια;
- Έπρεπε να διασκεδάζετε. - Μα διασκεδάζω.
Ανοησίες! Σήμερα τι κάνετε, για παράδειγμα;
- Α, διάφορα. - Γεγονότα, λεπτομέρειες, πείτε μου.
Ωωω...
Έχω να πάρω μερικές κουβαρίστρες μαλλί.
Μετά θα πάω να πάρω τον "Ζοφερό Οίκο" από τη βιβλιοθήκη.
Ο παππούς κι εγώ διαβάζουμε Ντίκενς αυτό τον καιρό.
Δεν θα κάνετε τίποτα απ' αυτά. Έχω μια πολύ καλύτερη ιδέα.
Δεν είναι καλύτερα απ' το να διαβάζετε στον παππού σας;
Είναι υπέροχα.
Σε πιάνει ποτέ η θάλασσα;
Ευτυχώς έχω στομάχι σαν τον βράχο του Γιβραλτάρ.
Όχι εξωτερικά, φυσικά.
- Κοιμάστε; - Όχι.
Απλώς σκέφτομαι μήπως πέφτουμε έξω ως έθνος για το Γιβραλτάρ.
Δεν θα έπρεπε να κάθεστε στη σκιά;
Όχι, θα...
θα προτιμούσα...
να μείνω εδώ.
Ω, πιάστε το τιμόνι, σε παρακαλώ!
Μυρίζει όμορφα.
Είναι μιμόζα. Ήταν της μη...
Ξέχασα. Είπαμε να μη μιλάμε γι' αυτό.
- Γιατί; - Ανήκει στο παρελθόν.
- Ω, συνεχίστε. - Ήταν το αγαπημένο άρωμα της μητέρας μου.
Ο πατέρας μου πριν πεθάνει μου έστειλε ένα μπουκάλι.
Το έκανα να κρατήσει.
Μιμόζα. Είδατε ποτέ ανθισμένη;
- Όχι. - Εκατομμύρια κίτρινες καμπανούλες.
Σαν...
σαν καμπανούλες σε έλκηθρο.
Έκοψε το κύμα. Αισθάνεστε καλύτερα;
Ναι. Ήμουν έτοιμος να αναλάβω τη διοίκηση του πλοίου.
Στρίψτε το τιμόνι. Πλώρη για τον μόλο.
Μάινα τη μπούμα. Να πάρουν φωτιά τα φουγάρα.
Ωχ!
Σας παρακαλώ, κυρία μου!
Νόμιζα πως είχατε φύγει για Λονδίνο, κ. Φιτζέραλντ.
- Τώρα φεύγω, Μπεν. - Μισή κορόνα.
- Πάλι μαζεύετε τα μαλλιά σας; - Ναι.
Όχι, όχι! Ελάτε!
Είναι υπέροχα έτσι, ελεύθερα και ανακατεμένα απ' τον αέρα.
Μα τι λέω; Ποίηση είναι αυτή ή διαφήμιση κομμωτικής;
- Με όλα γελάτε, ε; - Το παρακάνω;
Όχι, απλώς πρώτη φορά γνωρίζω κάποιον που γελάει τόσο.
Να βλέπετε συχνά την Πάμελα όσο λείπω.
- Πόσο θα λείψετε; - Γύρω στις τρεις βδομάδες.
Ίσως να μ' αφήσει να τη βοηθήσω με τις κουρτίνες κι ό, τι άλλο.
Βάλτε τη να σας μιλάει για μένα. Με σεβασμό, φυσικά.
Όχι τίποτα ιστορίες όπου είμαι το χαζό της οικογένειας.
Σας εύχομαι καλό ταξίδι.
- Θα σας πάω σπίτι πρώτα. - Μα έχετε ήδη αργήσει.
Δεν πειράζει.
Θα το πω στον παππού με το μαλακό για τη βαρκάδα μας.
Εντάξει. Με το μαλακό αλλά με πυγμή.
- Αντίο. - Αντίο.
- Α, κ. Φιτζέραλντ... - Ναι;
Ξέχασα να σας πω.
Χαίρομαι πάρα πολύ που θα μείνετε στο Γουίντγουορντ.
Ω! Ευχαριστώ πολύ, Στέλλα Μέρεντιθ!
Λοιπόν, φτάσαμε.
Τι σπιταρόνα, κύριε Ρικ! Αυτό είναι έπαυλη!
Είσαι άξια να το φροντίζεις, Λίζι Φλιν; Αυτό αναρωτιέμαι συνέχεια.
Έχεις τον κόσμο στα πόδια σου από δω!
- Ρικ! - Γεια σου, Παμ.
- Μωρό μου! - Λίζι!
Αχ, δεν μπορούσες να μην αργήσεις!
Ήθελα να το δεις όσο ήταν μέρα.
Α, ο κ. Ρικ κι οι φίλοι του! Και τα κοκτέιλ!
- Τη μεθύσαμε τη Λίζι. - Όλο με πειράζει ο κ. Ρικ.
Μπόμπι! Μπόμπι! Πού είναι ο Μπόμπι;
- Μην τον φωνάζεις. - Έπαθε τίποτα;
Τίποτα τραγικό. Απλώς κάπου θα τριγυρίζει.
Υποθέτω πως δεν μου έχουν αδυναμία τα σκυλιά.
- Μα τι λες, Πάμελα; - Απεχθάνεται την εξοχή.
Δεν έχει σκουπιδοτενεκέδες ούτε χρειάζεται να ψάξει για δέντρο.
Χμ, πρώτη φορά ακούω να το σκάει τεριέ.
Ω, δις Πάμελα, ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου!
Παμ, είναι τέλειο! Δεν ήξερα πως είσαι τόσο νοικοκυρά!
Έχει σούπα στην κουζίνα.
Κοιτάξτε τον Ουίσκι! Ξέρει πού είναι το φαγητό.
- Πώς ταίριαξαν τα έπιπλα; - Υπέροχα!
Είδα το ρολόι. Με χαιρέτισε κιόλας.
Αν κάηκε η σούπα, θα μου τις βρέξει η Λίζι.
Μη με πειράζετε, δεσποινίς.
Μα τον άγιο! Η παλιά μου κουνιστή πολυθρόνα!
Πάνω από 10 χρόνια έχεις να ξεκουραστείς σ' αυτή.
- Έκανες θαύματα, Παμ. - Ευχαριστώ.
Τι είπε η Στέλλα για τις αλλαγές;
- Εννοείς η Στέλλα Μέρεντιθ; - Αχα.
- Δεν την έχω δει καθόλου. - Καθόλου;
Της έγραψα και την κάλεσα για τσάι. Μου απάντησε ο καπετάνιος...
ότι δεν ήταν αρκετά καλά για να με επισκεφτεί.
Δεν ήταν αρκετά καλά;
Φαντάζομαι πως φταίμε εμείς. Δεν θέλει την παρέα μας.
Μα η Στέλλα ήθελε πολύ να γίνετε φίλες. Μου το είπε.
Πού την είδες;
Μμ; Α, λίγο πριν φύγω για Λονδίνο.
Α, είσαι μεγάλος κατεργάρης!
Το λυπόσουν το καημένο το κοριτσάκι όσο κι εγώ.
Μιλάς σαν να είναι του νηπιαγωγείου. Είναι 20 χρονών.
Σου αρέσει.
Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Έχει μια παραμυθένια μαγεία σαν της Ωραίας Κοιμωμένης.
Είπα μήπως καταφέρω να λύσω τα μάγια.
Μάλλον όχι, απ' ό, τι φαίνεται.
Μάλλον δεν είμαι αρκετά γοητευτικός για πρίγκιπας.
Αρκετά για απόψε, κ. Ρόντερικ.
Η δις Πάμελα δείχνει εξαντλημένη. Ώρα να πάει για ύπνο.
Είσαι τύραννος, Λίζι Φλιν!
Αλλά έχεις απόλυτο δίκιο.
Σβήσε τα φώτα, Ρικ.
Για να δούμε. Νομίζω το χαμηλώνουμε...
και μετά το φυσάμε να σβήσει.
Από παιδί είχα να το κάνω αυτό.
Έλα, Ουίσκι. Μπράβο.
- Τον παίρνεις στο δωμάτιό σου; - Έτσι έχει συνηθίσει.
Πάμε πάνω τώρα.
Δεν σε κουβάλησα αρκετά σήμερα;
- Πάμε πάνω. - Για να τον βοηθήσω...
Μα τον άγιο!
Δεν είναι συνηθισμένος σε ταξίδια και άγνωστα σπίτια.
Θα με βρει άμα με χρειαστεί.
Από την Ιρλανδία έχει να με νανουρίσει το κύμα.
Θα ήθελες να πας πίσω στην Ιρλανδία;
- Κάλλιο να πάω στον τάφο. - Έλα σταμάτα να λες τέτοια.
Τι πάθανε τούτα τα κεριά;
Μάλλον κάνει ρεύμα εδώ στη σκάλα.
Ρικ, έκανα κάθε μέρα μπάνιο στην παραλία μας...
και άρχισα να φτιάχνω τον κήπο.
Μαθαίνεις παράξενα πράγματα όταν ασχολείσαι με τον κήπο.
Το ήξερες πως οι σπόροι έχουν πάνω και κάτω;
- Όχι. Καληνύχτα, Παμ. - Καληνύχτα, Ρικ.
- Καληνύχτα, κ. Ρικ. - Καληνύχτα, Λιζ.
Εμπρός.
Νόμιζα πως κοιμόσουν.
Μερικές φορές βγάζει κρύο τις νύχτες.
Ευχαριστώ.
Ρικ, ήθελα να σου πω κάτι.
Έχεις καθόλου σίδερο να αλλάξω μ' αυτό το στρώμα;
- Θα σου δώσω άλλο αύριο. - Τίποτα δεν με κρατάει ξύπνιο απόψε.
Τι σπουδαίο το σπίτι μας! Πολύ ωραίο, ε;
- Σ' αρέσει πραγματικά; - Ποτέ δεν ήμουν πιο χαρούμενος.
Α, τι ξεκίνησες να λες;
Απλώς ότι εγώ σε έβαλα να αγοράσουμε το σπίτι...
Και δεν έδειξα να το εκτιμώ ιδιαίτερα. Αυτό είναι;
Θα το συζητήσουμε αύριο.
Να 'σαι καλά, Ρικ. Καλόν ύπνο.
Επίσης.
Ωραία μήλα!
Και μ' αυτό ολοκληρώνεται το αποψινό μας πρόγραμμα.
Καληνύχτα σε όλους.
Παμ, εσύ είσαι;
- Ρικ. - Πάμελα.
- Μην ξυπνήσουμε τη Λίζι. - Μα δεν είναι η Λίζι;
Όχι, δεν είναι η Λίζι.
Έρχεται από κάτω.
Έρχεται από παντού κι από πουθενά.
Ηρέμησε, Παμ. Πάω κάτω να ψάξω.
Έχω ψάξει, Ρικ.
Ποτέ δεν υπάρχει τίποτα.
"Ποτέ";! Εννοείς ότι το έχεις ξανακούσει;
Ναι.
Ρικ, ο ήχος είναι αληθινός, ε; Τον ακούς κι εσύ;
- Φυσικά και τον ακούω. - Δεν ήμουν σίγουρη.
- Παμ...! - Νόμιζα πως τρελαινόμουν.
- Γι' αυτό δεν μου το είπες; - Ναι, γι' αυτό και...
Ρικ, είναι σπίτι σου. Μόνο εδώ έχουμε να μείνουμε.
Είναι τόσο σπαραχτικό.
Μη χάνεις το θάρρος σου, Παμ.
- Κάποια λογική εξήγηση υπάρχει. - Σαν ποια;
Δεν μπορώ να το εξηγήσω έτσι πρόχειρα, αλλά θα υπάρχει.
- Κάθε βράδυ ακούγεται; - Όχι.
Μόλις νομίσεις πως το ονειρεύτηκες, ξανάρχεται.
Ηρέμησε, Παμ. Ηρέμησε.
Εντάξει είμαι.
Θα σταματήσει όπου να ΄ναι.
Πώς το ξέρεις;
Σβήνει με την αυγή.
Άκου.
Το αεράκι της αυγής.
- Αυτό ήταν γι' απόψε. - Κρίμα.
Δεν σου δίνει χρόνο να το μελετήσεις. Άκουσέ με...
Κοίτα, ας το συζητήσουμε αύριο.
Θα πεθάνω άμα δεν κοιμηθώ λιγουλάκι.
Παμ. άσε την πόρτα σου ανοιχτή μη τυχόν και φοβηθείς.
Εντάξει, Ρικ.
Και να θυμάσαι ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Υπάρχει σίγουρα επιστημονική εξήγηση.
Ίσως κάποιο σύρμα κάπου στο σπίτι λειτουργεί σαν κεραία...
και πιάνει τον ήχο κάποιας γυναίκας στο χωριό που κλαίει.
Έκλαιγε, λες, όταν φοβήθηκαν οι ένοικοι κι έφυγαν;
Μπορεί να έζησε δυστυχισμένη ζωή.
Τέλος πάντων.
Τώρα είμαι εγώ εδώ και δεν χάνω το θάρρος μου.
Ούτε στο ελάχιστο.
Είναι ανόητο να αναστατωνόμαστε.
Χθες το βράδυ το άκουσα ο ίδιος, Πλοίαρχε Μπιτς.
Ένα εντελώς φρικτό κλάμα.
Το Γουίντγουορντ ανήκει σε σας πλέον, κ. Φιτζέραλντ.
- Γιατί μου αναφέρετε το όλο ζήτημα; - Γιατί θέλουμε πληροφορίες.
Εγώ για πρακτικούς λόγους. Η Παμ πιστεύει ότι είναι φάντασμα.
- Θέλει να μάθει τι ζητά το φάντασμα. - Μα τι κουταμάρες!
Κουταμάρες, συμφωνώ, αλλά πότε άρχισαν οι θόρυβοι;
- Το κληρονομήσατε το σπίτι; - Από τη γιαγιά μου.
Και δεν υπήρχαν ενοχλήσεις εκείνο τον καιρό;
Καμία. Κι αν υπάρχουν τώρα, οφείλονται σε φυσικά αίτια.
Αντίλαλος από μια υπόγεια σπηλιά, ίσως.
Αυτό θα ακουγόταν και την εποχή της γιαγιάς σας.
Η διάβρωση μπορεί να άλλαξε τη δομή του υπεδάφους.
- Δεν είναι κακή ιδέα. - Μπορώ να περάσω, παππού;
Όχι, πήγαινε στην εκκλησία. Θα έρθω κι εγώ σε λίγο.
- Μα θέλω να δω τον κ. Φιτζέραλντ. - Χαίρομαι που είστε καλύτερα.
"Καλύτερα";
Μα δεν ήμουν άρρωστη.
Η Στέλλα έχει μια γενική ευαισθησία.
- Δεν δέχεται προσκλήσεις. - Ποτέ;
Ας πούμε ότι δεν είναι αρκετά καλά για καινούργιες φιλίες.
- Παππού! - Πήγαινε τώρα, καλή μου.
Συζητάμε κάτι προσωπικό.
Θέλετε κάτι άλλο, κ. Φιτζέραλντ;
Μια ερώτηση μόνο. Ενοχλήθηκε ποτέ η μητέρα της Στέλλα;
- Τι εννοείτε; - Άκουσε το κλάμα;
Η κόρη μου δεν θα κυκλοφορούσε ποτέ γελοίες φήμες.
Αν το είχε ακούσει, θα το έλεγε. Δεν είπε τίποτα;
- Όχι, βεβαίως! - Τότε θα άρχισε μετά τον θάνατό της.
- Υπονοείτε ότι... - Απλώς προσπαθώ να προσδιορίσω το πότε.
- Δεν εννοούσα ότι η κόρη σας στοίχειωσε... - Πώς τολμάτε;
Λυπάμαι ειλικρινέστατα. Με συγχωρείτε.
Δέχομαι τη συγγνώμη σας, αλλά καταλάβετε κάτι.
Η αγορά του σπιτιού δεν μας συνδέει κοινωνικά.
Έχουμε κάτι; Γιατί δεν επιτρέπετε στη Στέλλα να μας επισκεφτεί;
Δεν θέλω.
- Και να μην υπάρξουν άλλες προσκλήσεις. - Δεν το υπόσχομαι.
Καλώς. Ξέρω πώς να χειριστώ το ζήτημα.
Η Στέλλα ΔΕΝ θα μπει σ΄εκείνο το σπίτι!
Μα εσείς το πιστεύετε ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο!
Το ήλπιζα πως θα ερχόσασταν. Ήθελα να σας μιλήσω.
- Γρήγορα, στρίψτε στη γωνία. - Μπείτε μέσα.
Είχατε 4 φακίδες στη βάρκα. Φύγανε.
Δεν μπόρεσα να δω την αδερφή σας. Ο παππούς ήταν άρρωστος.
Στρίψτε εδώ.
Γιατί δεν πήγατε να δείτε την Πάμελα;
Με το που το ανέφερα, ο παππούς κόντεψε να πάθει συγκοπή.
- Πιστεύετε πως η μητέρα σας δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ; - Ποτέ.
Κι όμως το έκανε όταν παντρεύτηκε και εκείνος επιβίωσε μια χαρά.
- Ήταν πιο νέος τότε. - Α, θα γίνετε μια από κείνες τις κυριούλες...
που ετοιμάζουν θερμοφόρες για τους ηλικιωμένους συγγενείς τους.
- Αντίο, Στέλλα Μέρεντιθ. - Δεν είμαι τώρα.
Τώρα είστε εσείς εδώ.
Αυτά είναι τα ομορφότερα λόγια που ειπώθηκαν ποτέ.
- Θα είστε εκεί εσείς κι η αδερφή σας αν έρθω απόψε; - Ναι.
Το δείπνο είναι στις 8, αλλά ελάτε όσο πιο νωρίς μπορείτε.
Πέστε κάτω. Περνάει από το δρομάκι.
Έφυγε.
Πώς θα πάω στην εκκλησία;
Κάτσε στο δάπεδο. Θα περάσω από δίπλα του.
Πηγαίνετε από την πλαϊνή πύλη, σας παρακαλώ.
Ναι.
- Να σας πάω, Πλοίαρχε; - Όχι, ευχαριστώ.
Ω! Τι ήταν κι αυτό!
- Φοβηθήκατε; - Ναι, αλλά ήταν υπέροχο.
Λοιπόν, γεια. Πείτε μια προσευχή και για μένα.
Πώς θα ηρεμήσω να μπω στην εκκλησία!
Ω, Στέλλα.
Το προσευχητάρι και το τσαντάκι σου.
- Αντίο. - Αντίο.
Ευχαριστούμε, κυρία Κάρλτον. Συνταγματάρχα.
- Την επόμενη Κυριακή. - Ναι.
- Χαίρετε. - Χαίρετε.
Πολύ σιωπηλή είσαι, Στέλλα.
Γιατί δεν συμπαθείς τους Φιτζέραλντ, παππού;
Δεν είναι του κύκλου μας.
Αποφάσισα να κάνω παρέα μαζί τους.
Δεν θα κάνεις κάτι τέτοιο.
Γιατί το λες αυτό, παππού;
Δεν το θεωρώ πρέπον να επισκέπτεσαι το Γουίντγουορντ.
- Δεν είναι "πρέπον";! - Δεν μπορώ να το συζητήσω.
- Μόνο γι' αυτόν τον λόγο; - Θα πρέπει να αρκεστείς σ' αυτόν.
Όχι, παππού. Είμαι 20 χρονών και είμαι...
και είναι καιρός να πάψω να ζω τη ζωή κάποιας άλλης.
- Θα πάω στο Γουίντγουορντ όποτε θέλω. - Άκουσες τι σου είπα;
Δεν ωφελεί, παππού. Κάνω απεργία.
Στέλλα, πήγαινε στο δωμάτιό σου.
Δεν μπορείς να με κλειδώσεις. Δεν υπάρχει κλειδί.
Μην αυθαδιάζεις.
- Γεια σου, Άννα. - Το δείπνο θα αργήσει, δεσποινίς.
Με ζορίζει πολύ το αρνάκι.
Καλύτερα να το πεις εσύ στον καπετάνιο.
Ναι, είναι επείγον. Μπορείτε να επισπεύσετε την κλήση;
Ευχαριστώ.
Τηλεφωνώ. Κλείσε την πόρτα.
Το δείπνο θα αργήσει, κύριε. Είναι δύσκολο το αρνάκι.
Δεν θα είμαι εδώ για το δείπνο. Να πας στη Στέλλα με τον δίσκο.
Και κλείσε αυτή την πόρτα!
Μπορώ να μιλήσω στη διδα Χόλογουεϊ;
Υπεραστικό, δις Χόλογουεϊ. Κάποιος Πλοίαρχος Μπιτς.
Ευχαριστώ.
Ναι, Πλοίαρχε Μπιτς.
Θέλω να σας συμβουλευτώ σχετικά με τη Στέλλα.
Είναι επείγον.
Θα έρθω αργά το απόγευμα.
Δεν θα μπορέσω να σας δω πριν το βράδυ...
αλλά θα χαρώ να σας φιλοξενήσω για απόψε.
Δεν είναι κάπως αργά για να ζητήσετε τη συμβουλή μου;
Το ξέρω, αλλά σας παρακαλώ θερμά να με βοηθήσετε.
Είστε ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με βοηθήσει.
Η μόνη που δεν θα με θεωρήσει παράφρονα...
επειδή πιστεύω πως ένα σπίτι μπορεί να είναι γεμάτο κακία...
κακία που στρέφεται εναντίον ενός συγκεκριμένου παιδιού.
Η τραπεζαρία δεν έχει τελειώσει ακόμη.
Αυτό το σπίτι πρέπει να είναι χαρούμενο που θα κατοικηθεί ξανά.
Πρέπει να γυρίσω γρήγορα στη Λίζι. Μαλώνουμε...
για το πόσο τσέρι βάζεις σε μια "μεθυσμένη" πουτίγκα.
Θέλει να την κάνει τύφλα.
- Σου αρέσει η μεθυσμένη πουτίγκα; - Μ' αρέσουν όλα.
Δείξε της το υπόλοιπο σπίτι πριν νυχτώσει.
- Δεν έχεις ξανάρθει από τότε που ήσουν 3; - Όχι μέσα.
Αλλά ήρθα μια φορά όταν ήμουν 10 και κοίταξα απ' τα παράθυρα.
Έγινε τρομερός καβγάς...
και μια βδομάδα μετά πήγα πακέτο σε ένα σχολείο στις Βρυξέλες.
- Σου έδωσε κάποιον λόγο ο παππούς σου; - Λόγο;!
Αν μου έδινε ποτέ λόγο, μπορεί να ήμουν καλύτερο παιδί.
Το παλιό μου παιδικό δωμάτιο είναι από δω, ε;
Φαντάζομαι. Είχε παιδική ταπετσαρία.
Τι όμορφο που το έκανε η αδερφή σου!
Τι είναι;
Κάτι που είχα ξεχάσει.
Όταν ήμουν μικρή...
έβλεπα ένα όνειρο μ' αυτό το δωμάτιο.
Αλήθεια;
Ήμουν ξαπλωμένη εδώ μέσα και ήταν σκοτάδι.
Έκανε κρύο και φοβόμουν.
Κι έπειτα... ερχόταν μια μικρή φλογίτσα...
ένα τόσο δα φωτεινό σημείο...
κι όμως όλα γίνονταν...
ζεστά και φωτεινά και ήσυχα.
Ύστερα...
κάποιος ερχόταν κι έσβηνε τη φλόγα και με έπιανε τρόμος.
Ίσως σου έφερνε κάποιο φως για τη νύχτα η μητέρα σου.
Μα ποιος το έσβηνε;
Μπορώ να δω το στούντιο πριν νυχτώσει;
Είναι κάπως χάλια και σκεφτόμουν να το παραλείψουμε.
Εδώ ζωγράφισε ο πατέρας το πορτρέτο της μητέρας μου.
Τι παράξενο να τους σκέφτομαι εδώ μέσα.
Ο πατέρας μου θα έβαζε το καβαλέτο στο φως, σωστά;
Κι η μητέρα μου ίσως καθόταν εκεί με το απαλό λευκό της φόρεμα.
- Αλλά κάποιες φορές θα ζωγράφιζε την άλλη. - Την άλλη;
Είχε ένα μοντέλο. Μια ξένη κοπέλα.
Ποτέ δεν μπόρεσα να μάθω πολλά γι' αυτήν.
Όσοι ρωτάω σωπαίνουν.
Το λέω να το ακούσεις εσύ και το πιάνο μόνο...
Υποψιάζομαι πως ο πατέρας ήταν λίγο καθαρματάκι.
- Καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο; - Πολύ καλλιτεχνικό, φοβάμαι.
Αλλά μερικές φορές αυτό με παρηγορεί.
- Δηλαδή; - Αν ο πατέρας ήταν καλός σαν τη μητέρα...
σκέψου πόσο καλή θα είχα βγει εγώ.
Νύχτωσε τόσο που σε λίγο δεν θα μπορώ να σε δω.
Δεν θα παίξεις κάτι;
Καιρός ήταν να μου το ζητήσεις.
Ω, συνέχισε, σε παρακαλώ.
Μια στιγμή.
- Εσύ το έγραψες αυτό; - Ναι.
- Μα είσαι εξαιρετικός! - Ω, εκθαμβωτικός!
Ο κόσμος φοράει γυαλιά ηλίου για να με δει.
Πώς το λένε;
Είναι μια σερενάτα.
"Η Στέλλα στο φως των αστεριών".
- Εννοείς... αυτή η Στέλλα; - Αχα.
Μα αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό πράγμα που μου έχει συμβεί.
Αλήθεια;
Σε παρακαλώ, συνέχισε.
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ εγώ να σε ζωγραφίσω.
Μερικά μαύρα πλήκτρα και μερικά λευκά...
και υπερβολικά άγαρμπα δάχτυλα...
αλλά βρίσκεσαι εσύ μέσα του κατά κάποιον τρόπο.
Έγινε πολύ θλιμμένο. Γιατί το άλλαξες;
Έτσι μου βγήκε.
Τι συμβαίνει;
Τι είναι, Στέλλα; Εσύ τρέμεις.
Πόσο κακή είμαι! Πώς μπόρεσα να γελάσω στο σπίτι της;
Μα το σπίτι είναι δικό μου τώρα. Δικό μου και της Παμ.
Μα ήταν τόσο νέα και πέθανε με τόσο βίαιο τρόπο.
Στέλλα!
- Ρικ, τι έγινε; - Δεν ξέρω. Αυτό το καταραμένο δωμάτιο!
Στέλλα, σταμάτα.
Στέλλα!
Για όνομα του Θεού, Στέλλα!
- Τι είναι, Ρικ; - Θα έπεφτες στον γκρεμό.
- Ναι; - Αν δεν σε έπιανα.
Δεν είχα αίσθηση κινδύνου.
Κοίτα.
Νομίζω πως εδώ έπεσε η μητέρα μου. Δίπλα στο ξερόδεντρο.
Είστε καλά;
Ναι, μόνο που πεθαίνουμε της πείνας.
Τότε ελάτε να φάμε.
Ξέρεις ότι πρώτη φορά έχουμε κόσμο στο σπίτι;
- Ναι; - Να της τραγουδήσουμε;
- Το πρώτο του τραγούδι. - Λα!
♪ Η κλωσοπούλα, τραλαλα, έκανε ένα αυγό στο παλαθύλι.
♪ Το παλαθύλι έσπασε, κλωσοπούλα, λαλαλα.
♪ Η κλωσοπούλα...
Μείνετε εδώ.
Λίζι, πού είσαι; Τι τρέχει;
Κύριε Ρόντερικ! Κύριε Ρόντερικ!
Τι είναι, Λίζι; Έπαθες κάτι;
Η πόρτα του στούντιο...
Κάτι είναι μέσα...
Κοίτα, Λίζι, δεν είναι τίποτα.
Ήταν! Το είδα με τα δυο μου μάτια!
Τι ήταν;
Κάτι σαν ομίχλη... σερνόταν.
Το φαντάστηκες γιατί άκουσες πως το σπίτι είναι στοιχειωμένο.
Δεν άκουσα τίποτα τέτοιο, κ. Ρόντερικ.
Παναγίτσα μου! Αλήθεια είναι;
Για τ' όνομα του Θεού, Ρικ, τι έγινε;
Η Λίζι ονειρεύτηκε ένα δικό της φάντασμα.
Έλα, Λίζι.
Καλή μου Λίζι!
Είχα μόλις ανεβεί επάνω να ετοιμάσω τα κρεβάτια.
Και στεκόταν στην πόρτα του στούντιο και με κοιτούσε.
- Γυναίκα ήταν! - Τέσσερα σκαλιά πιο πάνω ήταν ομίχλη.
Γυναίκα ήταν. Τ' ορκίζομαι!
Το φάντασμα μιας γυναίκας!
Έλα να κάτσεις. Σε λίγο θα έχεις ησυχάσει.
Πιες λίγο τσέρι, Λίζι.
Μια γουλίτσα μόνο.
Δεν ξανακοιμάμαι σ' αυτό το σπίτι, κ. Ρόντερικ.
- Έλα τώρα, Λίζι. - Δεν ξανακοιμάμαι. Κάλλιο να πεθάνω.
Μπορεί να πάει στο αγρόκτημα των Τζέσαπ.
Τι έγινε η Στέλλα;
Μαζί ήρθαμε.
Στέλλα;
Στέλλα, πού είσαι;
Στέλλα, είσαι στο σπίτι;
Στέλλα!
Πάμελα! Πάμελα!
Στέλλα, γλυκιά μου.
Ναι, Ρικ! Τι έγινε;
- Ρικ, τι έπαθε; - Έχει λιποθυμήσει.
- Αυτό το δωμάτιο... είναι σαν παγωνιέρα. - Ακόμη πιο κρύο.
Πρέπει να την πάμε σε γιατρό.
Είναι ένας μόλις μπαίνουμε στο χωριό.
Να το κορίτσι μας.
Λοιπόν, τι μπαμπούλα είδες εσύ;
Δεν είδα τίποτα,
Λιποθύμησες από το πείσμα σου, ε;
Θυμάμαι μόνο μια παγωνιά να έρχεται.
Γεια σου, Στέλλα.
- Γεια. - Ένιωσες να κρυώνεις ξαφνικά;
Δεν ήταν μόνο αυτό.
Το δωμάτιο κρύωσε και τρόμαξα.
Ξέχασέ τα αυτά για λίγο.
Η δις Φιτζέραλντ σού έφερε λίγη σούπα.
Για δείτε μήπως την πείσετε να φάει λίγη.
Θα συνέρθει αλλά ήταν άσχημο το σοκ.
- Αυτό ήταν όλο; Είστε σίγουρος; - Καθίστε.
Την έφερα εγώ, βλέπετε.
Πιείτε το αυτό σκέτο.
Μπορεί να... Μπορεί να μείνει εδώ για απόψε;
Ναι. Για φανταστείτε να αρχίσει να ουρλιάζει το φάντασμα.
Α, το φάντασμά σας!
Θα είναι ο αντίλαλος κάποιας σπηλιάς, αλλά κάνει σαν φάντασμα.
Καλύτερα να μη μετακινηθεί.
Έγινε κάτι πολύ αλλόκοτο νωρίτερα απόψε.
Ο γκρεμός είναι κοντά και πήγε άκρη-άκρη. Αν δεν την έπιανα...
Θα την προσέχουμε. Έφαγε τη σούπα της;
Οχτώ κουταλιές και μετά την πήρε ο ύπνος.
Θαυμάσια. Θα κοιμάται ώρες τώρα.
- Θα κάτσουμε εδώ να την προσέχουμε. - Εσείς να πάτε για ύπνο.
- Φαίνεστε κουρασμένη. - Καλύτερα να μείνω μαζί σας.
- Θέλετε καφέ; - Ευχαριστούμε.
Παμ, ξέρεις ποιος μετακόμισε στου δρ. Σκοτ;
- Ο Μπόμπι μας. - Μη μου πείτε!
Τον βρήκα τον φουκαρά στον δρόμο. Ήταν κατατρομαγμένος.
- Πώς είναι τώρα; - Μια χαρά.
- Ο Μπόμπι είδε πρώτος το φάντασμα. - Βλέπετε; Η Παμ το πιστεύει.
Ρικ, μην παριστάνεις ότι δεν συμβαίνει τίποτα.
Άκουσες τον θόρυβο εχθές.
Η Λίζι κατατρόμαξε...
και η Στέλλα κινδύνεψε θανάσιμα δύο φορές.
Όλοι στο χωριό ξέρουν πως το σπίτι είναι παράξενο.
Περίμενα να με υποστηρίξετε.
Πρέπει να μας πείτε ό, τι ξέρετε, μόλις φτιάξω τον καφέ.
Δυστυχώς είμαι καινούργιος στο Μπίντλκομπ.
Έχω μόνο 12 χρόνια εδώ.
Ω!
Για μας δεν είναι παλιά ιστορία. Συνεχίστε, σας παρακαλώ.
Το όνομα του μοντέλου ήταν Καρμέλ.
Ήταν Ισπανίδα τσιγγάνα και καλό κουμάσι.
Το ίδιο κι ο Μέρεντιθ, απ' ό, τι κατάλαβα.
- Δεν υποψιάστηκε η κ. Μέρεντιθ; - Πρέπει. Όλοι το γνωρίζαν.
Για χάρης της κ. Μέρεντιθ δεν τους πετάξαν απ' το χωριό με πέτρες.
Τη θαύμαζαν πολύ.
Υποθέτω πως απλώς ανεχόταν την κατάσταση.
Κι ακόμη σπαράζει στο κλάμα.
- Πού είναι τώρα η Κάρμελ; - Πέθανε εδώ σ' αυτό το σπίτι...
μια βδομάδα αφού έπεσε η Μέρι για να μην την αφήσει να σκοτωθεί.
Γιατί προσπάθησε να αυτοκτονήσει;
Λένε ότι ο Μέρεντιθ την είχε βαρεθεί.
Για σκέψου... οι δυο γυναίκες να παλεύουν πάνω απ' τον γκρεμό.
Αναρωτιέμαι μήπως ο θάνατος της Μέρι ήταν φόνος.
Υπήρξαν τέτοια υπονοούμενα.
Η όλη ιστορία ξαναβγήκε στην επιφάνεια όταν πέθανε ο Μέρεντιθ.
- Πότε έγινε αυτό; - Πριν 3 χρόνια, στο εξωτερικό.
Ποτέ δεν ξαναγύρισε στο Γουίντγουορντ.
Όλοι νεκροί μαζί με τα μυστικά τους.
Κάποια δεν είναι εντελώς νεκρή για μένα.
Μην το λες αυτό για την καημενούλα.
Τα πνεύματα επιστρέφουν για συγκεκριμένο λόγο.
- Αυτή είναι η βίδα της αδερφής μου. - Πρέπει να βρούμε τον λόγο.
Μακάρι να ήξερα κάτι παραπάνω.
- Τι ώρα ξεκινάει να κλαίει η κυρία; - Κοντά στο χάραμα.
Θα γνωριστούμε πολύ καλά μεταξύ μας ως τότε.
- 21 από χέρι. - Εγώ τελείωσα.
- Σειρά μου να κάνω μάνα; - Ήταν, πριν 2 ώρες.
Πήγε 5:30.
Ναι, η Κυρία των Λυγμών μάλλον ξέχασε το ραντεβού της.
Ρικ, έφερες κι άλλα λουλούδια;
Όχι. Γιατί;
Δεν πρόσεξες το άρωμα; Είναι πολύ έντονο.
Πολύ παράξενο.
Ηλιοτρόπιο δεν είναι;
Όχι.
Μιμόζα.
Ένα φως!
Από πού ήρθε;
Είναι σαν φωτάκι για τη νύχτα.
Δεν είναι εδώ!
Ρικ, το παράθυρο!
- Τι είναι; - Πού είσαι, Στέλλα;
Μη φοβάσαι, Στέλλα.
- Να φοβάμαι; - Εμείς φοβηθήκαμε λίγο.
Ήθελα να δω την αυγή μαζί της.
"Μαζί της";
Δεν ξέρετε ποια είναι στο σπίτι σας;
- Η μητέρα μου. - Την είδες;
Δεν την είδα...
αλλά όταν ξύπνησα ήταν εδώ στο δωμάτιο.
Μύριζα το άρωμά της.
Ένιωθα παντού την παρουσία της.
Και υπήρχε κάτι ακόμη...
κάτι που δεν γνώρισα ποτέ στη ζωή μου.
Τι;
Η βεβαιότητα ότι... κάποιος με αγαπούσε πολύ.
Έλα τώρα, μικρή μου Στέλλα, θα σε πάω σπίτι.
Μα δεν θέλω να πάω σπίτι.
Συγγνώμη αλλά πρέπει να κοιμηθώ λίγο.
- Αλλά μπορώ να ξανάρθω; - Όχι.
Τι εννοείς; Δεν μπορείτε να με κρατήσετε μακριά της.
Στέλλα, θυμήσου πόσο άρρωστη ήσουν χθες το βράδυ.
Μα αυτό δεν είχε σχέση μ' εκείνη.
Είχα απλώς φοβηθεί μετά απ' αυτά που είπε η Λίζι.
Η μητέρα μου δεν θα μου έκανε ποτέ κακό.
Δεν θα ξαναφοβηθώ. Σας παρακαλώ.
Συγγνώμη.
Απλώς τα πόδια μου είναι αδύναμα.
Έλα. Ο δρ Σκοτ θα σε πάει σπίτι.
Αναρωτιέμαι τι της έκανα που την έφερα εδώ.
Μη ρίχνεις το φταίξιμο στον εαυτό σου.
Μα το βλέμμα της... η τρομερή της ευτυχία.
Ω!
Μια στιγμή. Ίσως έχει περισσότερο δίκιο από εμάς.
- Τι; - Ίσως έχει δίκιο που είναι ευτυχισμένη.
Αν το πνεύμα της Μέρι Μέρεντιθ έψαχνε τη Στέλλα...
και τώρα που τη βρήκε, βρήκε τη γαλήνη;
Μπορεί να μην ξανάρθει το φάντασμά της.
- Πού πας; - Στο στούντιο.
Πώς εμφανιζόταν πριν;
Με λυγμούς κάτω, με παγωνιά και κατάθλιψη στο στούντιο.
Απόψε δεν υπήρχαν λυγμοί, μόνο ζεστασιά και άρωμα.
- Μα γιατί πάμε στο στούντιο; - Θα καταλάβω εκεί.
Θα καταλάβουμε το δωμάτιο ξανάγινε ανθρώπινο.
Μπορεί να μην κάνει και τόσο κρύο.
Σταμάτα, Παμ. Είναι γεμάτο υγρασία και σαπίλα.
Ό, τι κι αν είναι, είναι εδώ μαζί μας.
Πάμε να φύγουμε.
Μέρι Μέρεντιθ, σε παρακαλούμε.
Συγγνώμη που σε κάναμε να υποφέρεις.
Δεν αρκεί; Τι άλλο θέλεις;
Σ' ένα πράγμα είχες δίκιο:
Δεν έχουμε πια φάντασμα. Έχουμε δύο φαντάσματα.
- Είναι μέσα ο Πλοίαρχος Μπιτς; - Θα επιστρέψει το βράδυ.
- Για την ακρίβεια, θέλω τη διδα Στέλλα. - Περάστε. Θα της το πω.
Ευχαριστώ.
Η δις Στέλλα είναι στο δωμάτιό της. Θα...
- Ρικ. - Στέλλα.
- Το ήξερα πως δεν το εννοούσες. - Τι να εννοούσα;
Δεν ήρθες να με πας στο Γουίντγουορντ;
Όχι, Στέλλα.
Δεν πρέπει να ξαναπάς ποτέ εκεί.
Άκου, γλυκιά μου...
Το σκέφτηκα πολύ. Πρέπει να φύγεις από δω.
- Να φύγω; - Ναι, για πάντα.
Δεν θα σ' ένοιαζε;
Καθόλου, γιατί θα ερχόμουν μαζί σου.
Δεν θα είναι τίποτα πολυτελές. Ένα διαμερισματάκι, αλλά δικό μας.
Χωρίς αόρατους, απρόσκλητους επισκέπτες.
- Και το Γουίντγουορντ; - Θα το γκρεμίσουμε και θα το ξεχάσουμε.
Και η μητέρα μου;
Μα, Στέλλα, μιλάς για ένα όνειρο και μια ανάμνηση.
Μιλάω για τη μητέρα μου. Με περίμενε.
Κατά έναν αλλόκοτο τρόπο, πάντα το ήξερα.
Κι εγώ; Είχα την εντύπωση πως νοιαζόσουν για μένα.
Αυτό δεν έχει να κάνει με σένα.
Αν γκρεμίσεις το σπίτι, θα με κάνεις κομμάτια.
Σταμάτα, Στέλλα! Σε νοιάζει για μένα ή όχι;
Δεν μπορώ να σε σκέφτομαι όσο εκείνη είναι εκεί.
Πήγαινέ με εκεί.
Μα αυτό είναι φριχτό. Νοσηρό. Βγάλ' το απ' το μυαλό σου.
Γύρνα την πλάτη στο παρελθόν και φύγε.
Θα πάω με κάποιον τρόπο.
- Δεν θα πας, στο υπόσχομαι. - Σε μισώ γι' αυτό που λες.
Στέλλα.
Δεν θα με κάνεις να την ξεχάσω.
Ω!
Φτάνει, Μπόμπι.
Θα πάθεις δηλητηρίαση απ' το κραγιόν.
Το ξέρετε πως έχει πάθος με τα βραστά αυγά;
Και με τα φύλλα απ' τα γογγύλια.
Δεν νομίζω πως ξέρει πως είναι σκύλος.
Βέβαια καταλαβαίνει πως δεν μοιάζει και με άνθρωπο.
Δεν τον ρώτησα και πολύ επίμονα για τους ιδιοκτήτες του.
Φοβόμουν μην το μάθω. Το μετανιώνω τώρα.
- Το μετανιώνετε;! - Ναι. Θα σας είχα γνωρίσει νωρίτερα.
Μέσα είσαι, Σκοτ;
Εδώ.
- Είδες τη Στέλλα; - Ναι.
Πρέπει να κάνεις κάτι. Είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Το ξέρω αλλά δεν είναι περίπτωση για επαρχιακό γιατρό.
- Πότε γυρίζει ο καπετάνιος; - Απόψε, με το τελευταίο τρένο.
- Ο Θεός να τη βοηθήσει τότε. - Κοίτα...
Δεν μπορείς να την πείσεις ότι η μάνα της δεν θα ήθελε να πάει εκεί;
Όχι εγώ. Ακούει μια φωνή που είχε σιγήσει 17 χρόνια.
Μπορώ να της δώσω υπνωτικό.
Γιατί δεν προσπαθούμε να μας στείλει μήνυμα η Μέρι Μέρεντιθ;
- Τι; - Μπορούμε να καλέσουμε το πνεύμα της.
Δεν σοβαρολογείς;
Έτσι επικοινωνούν οι νεκροί με τους ζωντανούς.
- Έτσι πιστεύουν κάποιοι ηλίθιοι. - Δεν έχεις δίκιο να το λες αυτό.
Πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι πιστεύουν στον πνευματισμό.
- Έχετε πάει ποτέ σε τέτοια συνεδρία; - Εγώ ναι.
Χαμηλά φώτα, το αλφάβητο, ένα ποτήρι βαλμένο ανάποδα...
μηνύματα απ' τον θείο Όσβαλντ για μια χαμένη οδοντόβουρτσα!
Σταμάτα τους χλευασμούς. Δεν είναι όλες οι συνεδρίες ψεύτικες.
Ωραία! Θα κάνουμε μια συνεδρία.
Δεν θα είναι δύσκολο να κάνουμε το ποτήρι να πει πως είναι η Μέρι.
- Τι λες εσύ, Σκοτ; - Α, μη μ' ανακατεύετε σε τέτοια.
- Δεν θα σ' αφήσω να κοροϊδέψεις τη Στέλλα. - Τι να της πει;
"Εμπιστέψου τη ζωή σου σε έναν ψηλό, γοητευτικό άντρα";
Όχι, όχι! Απλώς θέλω να ηρεμήσει. Έχει διχαστεί.
Αν η σύγκρουση μέσα της δεν σταματήσει...
μπορεί να επηρεάσει ακόμη και τη λογική της.
Να ένα μήνυμα που θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα:
"Στέλλα, είμαι η μητέρα σου. Σε βρήκα και βρήκα τη γαλήνη.
"Μείνε μακριά απ' το Γουίντγουορντ."
- Θα πρέπει να είναι και η Στέλλα στη συνεδρία. - Φυσικά.
Θα πρέπει να γίνει στο Γουίντγουορντ. Είναι επικίνδυνο για κείνη.
- Θα είμαστε συνέχεια μαζί της. - Εντάξει. Ίσως αξίζει τον κόπο.
Το σημαντικό είναι να πιστεύουμε όλοι.
- Έτσι δεν είναι, δρ Σκοτ; - Έτσι νομίζω. Τώρα τι;
Βάζουμε όλοι το δάχτυλό μας στο ποτήρι.
Ίσως να κάνεις κάποια ερώτηση, Στέλλα.
Είναι κανείς εδώ;
ΝΑΙ
Είσαι η μητέρα μου;
Δεν θέλεις να μείνω μακριά απ' το Γουίντγουορντ, ε, μητέρα;
ΟΧΙ
Ω, το ήξερα, μητέρα! Κι εγώ θέλω να είμαι κοντά σου.
Γι' αυτό είσαι εδώ - για να είσαι κοντά μου;
Μα το κρατάς, Ρικ!
Κι εσείς, δρ Σκοτ. Το πατάτε.
Πάρτε τα δάχτυλά σας.
Γι' αυτό τον λόγο; Για να είσαι κοντά μου;
Μα τότε γιατί;
Σ, Ε...
Φ...
Υ, Λ, Α...
"Φυλάω"
Με φυλάς από κάποιον κίνδυνο;
Μα τι κίνδυνο;
Κ...
Α...
Ρ, Μ...
"Κάρμελ"!
- Αρκετά! - Πράγματι.
Πάμε στο άλλο δωμάτιο.
- Στέλλα, τι είναι; - Δεν αισθάνεσαι καλά;
Σσσσ... Αφήστε την ήσυχη.
"Oigan! Oigan!"
- Σταμάτα τη, Σκοτ! - Σσσσ! Είναι σε ύπνωση.
Το είδα να γίνεται σε μια συνεδρία. Νόμιζα πως είναι κόλπο.
- Μα δεν είναι κόλπο. - Το ξέρω. Είναι επικίνδυνο.
- Να τη ρωτήσω κάτι; - Όχι!
Ίσως είναι καλύτερα να δούμε τι σκέφτεται.
Μιλάτε χαμηλόφωνα και καθησυχαστικά.
Είσαι η Μέρι Μέρεντιθ, η μητέρα της Στέλλα;
"Ella no e'! Ella no e'!"
"No le crean na'!"
"No le pongan oido que este' mintiendo!"
Μην τη ρωτάς άλλο!
Το κουδούνι της πόρτας.
Να πάω να ανοίξω; Η Λίζι είναι στους Τζέσαπ.
Όχι. Μην κουνηθείς μέχρι να περάσουν τα χειρότερα.
"So' ladrona! Ladrona de mi carin~o!"
- Ισπανικά δεν είναι, Σκοτ; - Δεν ξέρω.
Ρικ, το άρωμα της μιμόζας!
Γέμισε το δωμάτιο!
Είναι κι η Μέρι Μέρεντιθ εδώ.
Η παγωνιά.
Ποτέ δεν έκανε κρύο εδώ.
Τα κεριά! Κοιτάξτε τα κεριά!
- Καλύτερα να πάω να δω. - Εντάξει.
Σταμάτα, Πάμελα!
Μην πλησιάζεις την πόρτα.
Έρχεται προς τα μας!
Τι στην οργή γίνεται εδώ;
Στέλλα, καλή μου, πέρασε τώρα.
Πρέπει να την πάρουμε από δω.
Τι του κάνατε του παιδιού;
- Τι συμβαίνει, δρ Σκοτ; - Δεν μπορώ να σας εξηγήσω τώρα.
- Απαράδεκτη συμπεριφορά! - Ήσυχα, Στέλλα.
- Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς. - Συγκρατήσου, παιδί μου.
- Μην της μιλάτε έτσι! - Είστε υπεύθυνος γι' αυτό!
Το ίδιο κι εσείς. Γιατί δεν μας είπατε την αλήθεια;
- Σας προειδοποίησα. - Μόνο περί κουτσομπολιών.
Ίσως θέλετε τα χρήματά σας πίσω. Θα σας τα επιστρέψω όλα.
Όχι, ευχαριστούμε, Πλοίαρχε. Τώρα ξέρω:
Η Στέλλα δεν θα γίνει καλά αν δεν γιατρευτεί το σπίτι.
Δρ Σκοτ, έχετε την καλοσύνη να μας πάτε σπίτι;
Ορίστε. Τώρα θα κοιμηθείς μια χαρά.
Θα έρθω αύριο, νωρίς το πρωί.
Η Στέλλα δεν είναι πια ασθενής σας. Ούτε εγώ.
- Μα κάποιος πρέπει να τη φροντίσει. - Αυτό δεν σας αφορά.
- Θα είμαι στη διάθεσή σας οποιαδήποτε στιγμή. - Ευχαριστώ.
Όλα θα περάσουν.
Περάστε, δις Χόλογουεϊ.
- Κοιμάται; - Όχι ακόμη.
Γεια σου, Στέλλα.
Δις Χόλογουεϊ!
Κοιμήσου, Στέλλα.
Ο δρ Σκοτ μου είπε πως έπεσε σε ύπνωση απόψε.
Είπε κάποια λόγια που πιστεύουν πως ήταν Ισπανικά.
Πώς βρέθηκε στο Γουίντγουορντ;
Αυτοί που το αγόρασαν προσπαθούν να μάθουν τι έγινε.
- Ναι, ε; - Μπορείτε να την κάνετε καλά;
Ελπίζω.
Θα πάρει χρόνο. Είναι πιο άρρωστη απ' όσο φαντάζεστε.
Δεν θα θέλει να έρθει μαζί σας. Σας φοβάται ακόμη.
Θα την είχα θεραπεύσει από καιρό αν μου την αφήνατε...
όπως θα ήθελε και η Μέρι.
Η θέση της ήταν εδώ. Της έμαθα να είναι η Μέρι σε όλα.
- Πώς λέτε κάτι τέτοιο;! - Δεν είναι τόσο όμορφη, φυσικά.
Η Μέρι ήταν μια θεά!
Το δέρμα της ακτινοβολούσε. Και τα μαλλιά της... τόσο λαμπερά!
Πώς μου τη φέρνει στον νου αυτό το δωμάτιο!
Πόσες νύχτες καθόμασταν μπροστά στο τζάκι...
σχεδιάζοντας τη ζωή μας!
Δεν μιλούσαμε για φλερτ και φορέματα.
Δεν είμαστε γελοία χαζοκόριτσα.
Σκοπεύαμε να κατακτήσουμε τη ζωή.
Εσείς τουλάχιστον το καταφέρατε.
Μπορείτε να πάρετε τη θέση της Μέρι τώρα;
Θα κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ.
Κοιμήθηκε.
Αν καλέσετε τον σοφέρ μου, θα την κουβαλήσει κάτω.
Καλύτερα να ξυπνήσει στο δικό μου σπίτι.
Σας είμαι βαθύτατα ευγνώμων.
Ώστε προσπαθούν να μάθουν τι έγινε!
Δεν θα μάθουν ποτέ, γλυκιά μου.
Σου το υπόσχομαι.
Ελίζαμπεθ Φλιν, πού είσαι;
Εδώ είμαι, κ. Ρόντερικ.
Έρχεστε σας παρακαλώ αμέσως.
Δεν έχει πρωινό; Τι έγινε;
Α, αυτό. Έγινε χθες το βράδυ.
Δεν μιλάω γι' αυτό.
- Γι' αυτό μιλάω. - Α, μιλάς για τα γράμματα της αλφαβήτας.
Της αλφαβήτας, ε;
Μην πάτε να με κοροϊδέψετε εμένα.
Αυτά είναι άθεα πράματα, να καλείτε τους νεκρούς απ' την κόλαση.
Σταμάτα να με κοιτάς σαν να πρόκειται να μου πάρεις το ποδήλατο.
Δεν μένω σε σπίτι που γίνονται τέτοια. Αυτό είναι τελεσίγραφο!
Έλα τώρα, Λίζι. Δεν θα ξαναγίνει τέτοια χαζομάρα.
- Μόνο γεγονότα μας ενδιαφέρουν. - Τι γεγονότα;
Τα γεγονότα για το πώς στοίχειωσε το σπίτι.
Ρικ, γιατί τη στενοχωρείς τη Λίζι με τέτοια;
Σουτ τώρα, δις Παμ. Από πού θα αρχίσουμε, κ. Ρικ;
Δεν ξέρω. Απ' ό, τι φαίνεται, όλοι έχουν πεθάνει.
- Όχι η νοσοκόμα. - Ποια νοσοκόμα;
Εδώ ήταν όταν έγινε - η φίλη της κυρίας που έπεσε στον γκρεμό.
Πού τ' άκουσες αυτά;
Και τι νομίζετε πως λέμε στους Τζέσαπ;
Η νοσοκόμα φώναξε στον Τζέσαπ κάτω στην παραλία.
- Ο Τζέσαπ ήταν παρών;! - Έψαχνε κάτι πρόβατα.
Τα νερά είχαν τραβηχτεί, οπότε κατέβηκε κάτω.
Κι όπως περνούσε κάτω απ' το ξερόδεντρο, άκουσε μια κραυγή.
- Της κ. Μέρεντιθ; - Όχι.
Την κραυγή ενός τρομοκρατημένου παιδιού.
Όπως έτρεξε προς τα κει, η φουκαριάρα έπεσε κάτω.
Τότε φώναξε η νοσοκόμα.
Λίζι, είσαι θησαυρός!
Να είχαμε το όνομα της νοσοκόμας!
Α, αυτό είναι παιχνιδάκι. Μια στιγμή.
- Κύριε Τζέσαπ; - Ναι, κυρία Φλιν;
Πώς τηνε λέγανε εκείνη τη νοσοκόμα της κ. Μέρεντιθ...
που έγινε μεγάλη και τρανή.
- Διδα Χόλογουεϊ. - Μά'ιστα.
Δις Χόλογουεϊ.
Έχει ένα μεγάλο, ωραίο μέρος δικό της τώρα - σαν νοσοκομείο.
Στο Μπόντμιν Μουρ. Το λέει...
"Ησυχαστήριο Μέρι Μέρεντιθ".
ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΜΕΡΙ ΜΕΡΕΝΤΙΘ ΥΓΕΙΑ ΜΕΣΩ ΑΡΜΟΝΙΑΣ
- Ο κύριος και η δεσποινίς Φιτζέραλντ; - Ναι.
- Περάστε παρακαλώ. - Ευχαριστούμε.
Περιμένετε εδώ να σας αναγγείλω στη διδα Χόλογουεϊ.
Το μέρος είναι εκπληκτικό, ε;
Γιατί ψιθυρίζεις;
Εσύ γιατί;
Ωω!
Ένας κύριος!
- Τι ασυνήθιστο! - Καλησπέρα.
Πωπω, ναι! Καλησπέρα.
Μήπως κατά τύχη περιμένετε να δείτε τη διδα Χόλογουεϊ;
Ναι, έχουμε ραντεβού.
Τι τυχεροί!
Και τι τύχη για μένα γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θα σας πείραζε...
- Ή μήπως ναι; - Μπορούμε να κάνουμε κάτι;
Ω, αν είχατε την καλοσύνη.
Βλέπετε..
Δεν είναι μέρα για συνέντευξη...
και θέλω να της δώσω αυτά.
Τι είναι; Αυγά πουλιού;
Ω!
Αυτό είναι πολύ αστείο...
επειδή είμαι η δις Μπερντ [=πουλί].
Είναι απλώς βοτσαλάκια...
επειδή της αρέσουν τα απλά πράγματα...
κι έχει τόσα λουλούδια.
Δεν υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα να βρεις.
Θα της τα δώσω.
Ευχαριστώ.
Και τώρα...
θα πάω για έναν μικρό περίπατο.
Πίσω στη δουλειά σας αμέσως, δις Μπερντ!
Μην ξεχάσετε.
Από δω παρακαλώ.
- Να τα πάρω; - Όχι. Θα τα δώσω εγώ.
Όπως θέλετε.
Εμπρός.
- Πώς είστε; - Εσείς;
Ευχαριστούμε που μας δεχόσαστε.
Μου ζήτησε να σας δώσω αυτά η δις Μπερντ.
Την καημένη! Η πιο θλιβερή περίπτωσή μας.
Είναι πολύ όμορφα βοτσαλάκια.
Να θυμηθώ να την ευχαριστήσω.
Έρχεται και με βρίσκει μια φορά τη βδομάδα για κουβεντούλα.
- Δεν κάθεστε; - Ευχαριστούμε.
Συγχωρείστε την άγνοιά μας. Ξέρουμε ελάχιστα για τη δουλειά σας.
Έχετε ψυχικά ασθενείς;
Όχι ασθενείς, δις Φιτζέραλντ. Απλώς φιλοξενούμενους.
Κατά κάποιον τρόπο, είμαστε σαν ξενοδοχείο...
με όμορφα πράγματα να δεις, μουσική ν' ακούσεις...
και με συμπόνια.
Αλλά ας μη μιλήσουμε για μένα.
Είπατε στο τηλέφωνο για ενοχλήσεις στο Γουίντγουορντ.
Πώς μπορώ να σας βοηθήσω;
Ίσως αν μας λέγατε λίγο για τη Μέρι και την Κάρμελ - πώς ήταν.
Ήταν εκπληκτικές γυναίκες, και οι δύο.
Η Μέρι Μέρεντιθ ήταν ο ωραιότερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
- Αυτή είναι; - Ναι.
Και η Κάρμελ;
Ω, ήταν κι εκείνη εξαιρετική.
Πρώτη φορά βλέπω το κακό σε τόση ένταση.
Ήταν Σπανιόλα τσιγγάνα - πολυμήχανη, σκληρή.
- Με συγχωρείτε. - Και γιατί την ανεχόταν η κ. Μέρεντιθ;
Πίστευε πως έπρεπε ο Μέρεντιθ να βάλει τέλος στη σχέση.
- Και έβαλε; - Ναι, εν καιρώ.
Πήραν την κοπέλα στο Παρίσι...
της βρήκαν δουλειά και την άφησαν με αρκετά χρήματα.
Έπειτα γύρισαν με το μωρό τους.
Για λίγο φάνηκε σαν να υπήρχε μια μικρή πιθανότητα ευτυχίας.
- Ύστερα; - Ύστερα γύρισε η Κάρμελ.
Ήθελε ακόμη τον άντρα της Μέρι.
Το τέλος το ξέρετε.
Ένας γείτονας μάς είπε για κάτι που δεν καταλαβαίνουμε.
- Μας είπε για ένα παιδί που έκλαιγε. - Ένα τρομοκρατημένο παιδί.
Ω!
Αυτό είναι τόσο άσχημο που δεν το ανέφερα ποτέ.
Συγγνώμη που σας αναστατώνουμε.
Εκείνη τη νύχτα είπε στην Κάρμελ να φύγει.
Αν μπορούσε να τους σκοτώσει και τους δυο, θα το είχε κάνει.
Αλλά ένα άλλο σχέδιο γεννήθηκε στο μοχθηρό μυαλό της.
Πήγε και πήρε το μωρό και έτρεξε προς τον γκρεμό.
- Θεέ και Κύριε! - Η Μέρι αμέσως την ακολούθησε.
Ο Μέρεντιθ κι εγώ ήμασταν λίγο πιο πίσω.
Η Κάρμελ έφτασε στον γκρεμό.
Για μια στιγμή τις είδα να παλεύουν...
μετά η Κάρμελ σήκωσε το χέρι, χτύπησε τη Μέρι και την έριξε κάτω.
Τότε ήταν φόνος.
Η θέληση για φόνο υπήρχε πάντα.
Εναντίον της Στέλλα! Μήπως αυτό κρατάει ακόμη;
- Ίσως αυτό εξηγεί τι έγινε με τη Στέλλα στον βράχο. - Τι έγινε;
Κάτι μέσα στο σπίτι την έσπρωξε προς τον γκρεμό...
κι αν δεν την είχα προλάβει θα είχε πέσει.
Θα έπεφτε, ε;
Τι περίεργο!
Τελειώστε, παρακαλώ, την ιστορία σας.
Τέλειωσε.
Όλα τέλειωσαν.
Ο Μέρεντιθ κατέβηκε κάτω.
Όταν έφτασε στην παραλία, η Μέρι ήταν νεκρή.
- Και η Κάρμελ; - Έφυγε μες στην καταιγίδα.
Το άλλο πρωί, σύρθηκε πίσω άρρωστη με πνευμονία.
Πάλεψα μέρα-νύχτα για τη ζωή της...
μισώντας την ταυτόχρονα!
Τι φριχτό θα ήταν για σας!
Συγγνώμη... Πειθαρχώ άλλους...
αλλά δεν μπορώ... να πειθαρχήσω τον εαυτό μου.
Ορίστε!
Σας είπα όλα όσα θέλατε να μάθετε;
Όλα εκτός από ένα πράγμα.
Εκείνο το βράδυ, ποιος είπε στην Κάρμελ να φύγει;
Μα η Μέρ... ο Μέρεντιθ εννοώ.
Είναι το μόνο αξιοπρεπές πράγμα που έκανε.
Όλα αυτά... είναι πολύ...
Συγγνώμη.
Να σας προσφέρω τσάι;
Ευχαριστούμε, πρέπει να γυρίσουμε πριν φύγει η υπηρέτριά μας.
Δεν θέλει να μένει στο Γουίντγουορντ όταν νυχτώνει.
Φοβάμαι πως δεν σας βοήθησα πολύ με το πρόβλημά σας.
Ευχαριστούμε, όπως και να 'ναι. Αντίο σας.
- Γεια σας. - Γεια σας.
Καλησπέρα, καλή μου.
Ήθελες να με δεις;
Όλη μέρα ζητούσα να σας δω!
Με μεταχειρίζονται σαν να ήμουν ψυχασθενής.
Χρησιμοποίησε κανείς αυτή τη λέξη;
- Τους έχω πει χίλιες φορές... - Δεν είναι ζήτημα λέξης.
Η πόρτα μου είναι κλειδωμένη και με κοιτάνε αλλόκοτα.
Α, έχεις αίσθηση καταδίωξης.
Όχι.
Σχετικά με το Γουίντγουορντ...
τι ένιωθες όταν έτρεχες προς τον γκρεμό;
Δεν ένιωθα τίποτα.
Στο σπίτι ένιωθα θλίψη.
Ήταν σαν κάποια θέληση να σε κατηύθυνε...
μια θέληση ισχυρότερη απ' τη δική σου;
Η θάλασσα ακουγόταν δυνατή και πανέμορφη.
Απλώς πήγα προς τα κει.
Δεν ξέρεις ακριβώς, δηλαδή.
- Θέλω να δω τον παππού μου. - Θα τον δεις, εν καιρώ.
Ξέρει ο παππούς μου τι είναι αυτό το μέρος;
Εκείνη η γυναίκα που όλο γελά...
Όλη τη νύχτα ακούω γέλια! Και η άλλη που...
Ο παππούς σου λυπάται που έπρεπε νε σε φέρει εδώ...
αλλά ξέρει πως σύντομα η κατάστασή σου θα βελτιωθεί.
Μα είμαι μια χαρά!
Δεν θα το έλεγα, αγαπητή μου Στέλλα.
Και σε παρακαλώ μη ζητάς συνέχεια να με δεις.
Γιατί με μισείτε, δις Χόλογουεϊ;
Βλέπεις;
Πράγματι έχεις αίσθηση καταδίωξης.
Ρικ, αν ποτέ αρχίσω να τα χάνω...
Δεν νομίζω. Το πολύ-πολύ να ξεφύγεις κάπως.
Αν όμως πάθω κάτι τέτοιο, δεν θα ήθελα να πάω σ' αυτό το μέρος.
Προτιμώ χίλιες φορές το κλασικό τρελοκομείο...
παρά αυτή τη φρίκη.
Θα κουβεντιάζεις μια φορά τη βδομάδα με τη διδα Χόλογουεϊ...
- Λες να μας είπε ψέματα; - Για το παρελθόν; Γιατί να πει ψέματα;
Δεν σκόπευε να μας πει για το μωρό και αργότερα τα μπέρδεψε.
Παραδέχτηκε πως η Μέρι είπε της Κάρμελ να φύγει.
Γιατί να το κρύψει; Ήταν μια φυσιολογική αντίδραση.
Με έκανε να συμπαθήσω πιο πολύ τη Μέρι.
Είχα αρχίσει να βαριέμαι την τόση τελειότητά της.
Γιατί να την παρουσιάζει η δις Χόλογουεϊ σαν οσία;
Ίσως να της αρέσουν οι οσίες;
Κι η ίδια τέτοια είναι.
Ευχαριστούμε, γιατρέ.
Σας διαβεβαιώ πως όταν γελάει ο μικρός δεν είναι αμόκ.
Γεια σας.
- Καλησπέρα. Ελάτε. - Καλησπέρα.
- Τι νέα από τη Στέλλα; - Τίποτα. Κι ούτε πρόκειται.
Ο παππούς της με πέταξε έξω.
- Ήμασταν στο Μπόντμιν Μουρ. - Είδαμε κάποια διδα Χόλογουεϊ.
Την "Αγία" Χόλογουεϊ του "Πλούτου μέσω Αρμονίας";
- Τι ξέρεις γι' αυτή; - Τίποτα, παρά μόνο ότι...
ο δρ Ραντ, ο προκάτοχός μου, δεν τη συμπαθούσε καθόλου.
Λέει ότι η Κάρμελ σκότωσε τη Μέρι Μέρεντιθ.
Ναι, ήταν εκεί. Φρόντισε την Κάρμελ μετά.
- Μπορούμε να ρωτήσουμε τον δρ. Ραντ; - Μόνο με συνεδρία.
- Α! - Αναρωτιέμαι...
Τι;
Οι πιθανότητες είναι ελάχιστες, αλλά για πάμε επάνω.
1908 μέχρι '11, '12 μέχρι '15, '16 μέχρι '19...
Εδώ είμαστε.
- Χειμώνα συνέβη. - Ας αρχίσουμε από Νοέμβριο.
Αν κρίνω από τα γράμματα, ο δρ Ραντ πρέπει να ήταν 200 χρονών.
Ιλαρά, ιλαρά, ιλαρά...
κοκίτης, ιλαρά, σκωληκοειδίτις...
Ευχάριστη αλλαγή για τον γιατρό.
Να 'το. "Με καλέσανε στο Γουίντγουορντ."
"Κάρμελ Κεσάδα, διπλή πνευμονία."
"Επιδείνωση Κεσάδα. Δεν υπήρχε θέρμανση στο υπνοδωμάτιο.
"Ίχνη χιονιού στο πάτωμα."
Χιόνι; Θα είχε μείνει ανοιχτό το παράθυρο.
"Επέπληξα την νοσοκόμα.
"Επέστρεψα Γουίντγουορντ. Ασθενής νεκρή.
"Η νοσοκόμα Χόλογουεϊ απείλησε με μήνυση...
"όταν μίλησα περί εγκληματικής αμέλειας."
- Μα αυτό σημαίνει... - Για έναν γιατρό της εποχής μάλλον φόνο.
- Η δις Χόλογουεϊ δολοφόνησε την Κάρμελ! - Γιατρέ.
- Με έναν ήσυχο, πολύ γυναικείο τρόπο. - Γιατρέ!
Ναι, Ίντιθ;
Η υπηρέτρια του καπετάνιου στο τηλέφωνο. Ελάτε αμέσως.
- Για τη διδα Μέρεντιθ; - Για τον καπετάνιο.
Είναι άσχημα, λέει η υπηρέτρια.
Εντάξει, Ίντιθ. Πάρτε το αυτό μαζί σας.
Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες λεπτομέρειες. Θα περάσω αργότερα.
Εδώ είναι, γιατρέ.
Του έβγαλα τα παπούτσια. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω.
- Άσχημα αυτή τη φορά, Σκοτ. - Το ξέρω.
Κρατήστε αυτό κάτω από τη μύτη.
Θες τη συγγνώμη μου, Σκοτ;
Την έχεις αν επιμένεις.
Όχι, ευχαριστώ. Θα είσαι μια χαρά σε λιγάκι.
Ποιος είναι;
Ποιος νόμιζες πως είναι;
Γεια σου, Λίζι.
Κάθομαι στην πολυθρόνα της μητέρας σας κι αν έρθει...
κανένα φάντασμα, θα βγάλω τέτοια τσιρίδα που αλίμονό του!
Γιατί; Τι έγινε;
Νιώθω να μαζεύεται γύρω μου όλη η κακία του σπιτιού.
- Έλα τώρα. Άντε στους Τζέσαπ. - Δεν πάω.
Θα με βρείτε αποθαμένη στο κρεβάτι μου το πρωί...
κοκαλωμένη απ' την τρομάρα, και θα φταίτε εσείς.
Εγώ;!
Πού να ξέρω τι διαβολικό ετοιμάζετε όταν γυρίζω την πλάτη;
Υπόσχομαι δεν θα κάνουμε τίποτα που δεν θα ενέκρινε ο παπάς.
Να σας έχει καλά ο Θεός, κ. Ρικ. Έλπιζα πως θα το πείτε αυτό.
Πάω να πάρω το καπέλο και το παλτό μου.
- Βρήκες τίποτα άλλο; - Τίποτα.
- Ουίσκι με σόδα; - Λιγότερη σόδα απ' όσο συνήθως, ευχαριστώ.
Για φαντάσου να το ρίξουμε στο πιοτό.
Είναι ιδανικό σπίτι για τρομώδες παραλήρημα.
Πριν πιεις...
Δεν σου μυρίζει μιμόζα;
Ναι. Φοβάσαι;
Μακάρι να ξυπνήσω.
Ερχόταν από το παιδικό δωμάτιο χθες βράδυ.
Εσύ έχεις τη μύτη της οικογένειας.
Εξαφανίστηκε τώρα.
- Είναι πιο έντονη εδώ. - Σχεδόν ανυπόφορη.
Γιατί δεν μας λες τι θες, Μέρι Μέρεντιθ;
- Κύριε Ρικ; - Ναι;
Ξέχασα να ρωτήσω... Βρήκατε τίποτα σήμερα;
- Μόνο κανα-δυο φόνους. - Ο άγιος να μας φυλάει!
Άνοιξε την πόρτα.
Ο δρ Σκοτ θα είναι.
- Καλησπέρα, δρ Σκοτ. - Καλησπέρα, Λίζι.
- Εδώ είμαστε. - Καληνύχτα, δις Παμ.
- Καληνύχτα. - Καληνύχτα.
- Χαίρομαι που σας βρίσκω εδώ. - Πώς είναι ο καπετάνιος;
Δεν ανησυχώ γι' αυτόν αλλά για τη Στέλλα.
- Τι τρέχει; - Είναι στης διδας Χόλογουεϊ.
- Όχι! - Πρέπει να τη βγάλουμε - απόψε!
Κι εμένα δεν μ' αρέσει αυτό, αλλά ας μη μας πιάνει υστερία.
Στο κάτω-κάτω, ήταν η καλύτερη φίλη της μητέρας της.
Η σκέψη ότι θα περάσει έστω και μία ώρα εκεί είναι φριχτή.
- Μπορείς να πάρεις άδεια απ' τον καπετάνιο; - Όχι, είναι άρρωστος.
- Θα το κάνουμε χωρίς άδεια. - Να πάρουμε το βιβλίο συμβάντων;
- Ίσως την τρομάξουμε μ' αυτό. - Ναι. Όχι, για περίμενε.
Θα της πούμε τι βρήκαμε και θα της το φουσκώσουμε λίγο, ε;
Πάμε να πάρουμε τηλέφωνο.
Ναι.
Ω, καμία ενόχληση, δις Φιτζέραλντ.
Θα χαρώ να σας ξαναδώ.
Είστε με αυτοκίνητο;
Σε δυο ώρες.
Χαίρετε.
Φέρτε τη διδα Μέρεντιθ.
Ίσως χρειαστώ το αυτοκίνητο απόψε.
Καλησπέρα, καλή μου.
Πέρασε.
Κάθισε.
Νόμιζα ότι θα αισθανόσουν πιο άνετα εδώ.
Πράγματι, δις Χόλογουεϊ.
Σκεφτόμουν πολύ σοβαρά το πρόβλημά σου.
Δεν είναι πρόβλημα ακριβώς. Απλώς θέλω να πάω σπίτι μου.
Στον παππού σου;
Δεν θα επέτρεπα κάτι τέτοιο.
Ποτέ δεν ήσουν ιδιαίτερα ευτυχισμένη εκεί.
Πού πραγματικά θα ήθελες να είσαι;
Εννοείτε... στο Γουίντγουορντ;
Αυτή είναι η ρίζα των προβλημάτων σου...
το ότι δεν σου επετράπη να είσαι εκεί.
Νομίζεις ότι εκείνη σε θέλει εκεί;
Ναι, έτσι πιστεύω.
Κι αυτό που θέλει εκείνη το θέλω κι εγώ.
Μίλησα με τους Φιτζέραλντ. Σε συμπαθούν πολύ.
Θα μ' αφήσουν να μείνω εκεί μαζί τους;
Προς το παρόν, ο παππούς σου δεν πρέπει να ξέρει ότι έφυγες.
Θα ανησυχούσε πολύ.
Πρέπει να πας κατευθείαν στο Γουίντγουορντ.
Κατάλαβες;
Είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.
Υπάρχει τρένο σε 40'.
Θα σε πάει το αυτοκίνητό μου στον σταθμό.
Καλησπέρα. Περάστε.
- Θα σας αναγγείλω! - Μην ενοχλείστε.
Καλησπέρα. Σκεφτήκατε κι άλλες ερωτήσεις;
Γιατί μας κρύψατε πως είναι εδώ η Στέλλα;
Δεν δίνουμε τέτοια στοιχεία.
- Ήρθαμε να την πάρουμε. - Αυτός είναι ο γιατρός της.
Α, κατάλαβα. Πρόκειται για ομάδα διάσωσης.
Πηγαίνετέ με αμέσως στη Στέλλα.
Κάποτε θα με ενοχλούσε τόσο θράσος...
ιδίως από έναν τόσο ανεπαρκή γιατρό.
Μην προσπαθείτε να κερδίσετε χρόνο.
Δεν μπορώ να θυμώσω με κανέναν απόψε.
Είναι, ξέρετε, στιγμές που το φως είναι τόσο καθάριο...
Που η ζυγαριά επιτέλους βρίσκει την τέλεια ισορροπία της.
- Πού είναι η Στέλλα; - Πείτε τους, δις Έλις.
Είναι στο τρένο των 9:20 για το Μπίντλκομπ.
Γυρίζει πίσω.
- Είναι αλήθεια; - Θα φτάσει πολύ πριν από σας.
- Τι συνέβη; - Τίποτα.
Δεν ήταν ευτυχισμένη εδώ. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.
- Πήγε στον παππού της; - Όχι.
- Στο Γουίντγουορντ; - Κάπου ακόμη καλύτερα.
Στα βράχια και στον γκρεμό από κάτω.
Την αφήσατε;
Εκεί πήγε η Μέρι. Εκεί πέθανε.
Έχει τρελαθεί.
Πάμε! Η Στέλλα είναι 20' μπροστά μας!
Το τραγούδι της θάλασσας είναι τόσο μοναχικό...
- Κάθε έβδομο κύμα... - Φροντίστε την εσείς.
Δις Χόλογουεϊ! Τι συμβαίνει;
Βγες έξω!
Επιτέλους έκανα αυτό που ήθελε.
Έτσι δεν είναι, Μέρι;
Όλα διορθώθηκαν τώρα.
Δεν έμεινε κανένα κενό.
Καμιά εκκρεμότητα.
Όλα διορθώθηκαν.
Όλα στρώσανε.
Αυτά τα τοπικά τρένα αργούνε πολύ.
Αλλά αυτό ξεκίνησε αρκετά πριν από μας.
Μην ανησυχείτε. Δεν μπορεί να μπει στο σπίτι.
Κλείδωσες, έτσι δεν είναι, Παμ;
Όχι. Νόμισα πως κλείδωσες εσύ.
- Θα είστε εντάξει, δεσποινίς; - Α, ναι.
Εντάξει θα είμαι. Θα είμαι με τους φίλους μου.
Πάμελα; Ρικ;
Πάμελα, είσαι εδώ;
Ρικ;
Πού είστε;
Λίζι;
Εσύ είσαι;
Στέλλα.
Παππού! Παππού!
Στέλλα, παιδί μου.
Τι συμβαίνει; Τι κάνεις εδώ;
Τηλεφώνησε κάποιος... από της διδας Χόλογουεϊ.
Και περπάτησες τόσο δρόμο;
Έπρεπε να έρθω.
Μη μιλάς και κουράζεσαι, παππού. Θα φωνάξω τον δρ. Σκοτ.
Ω! Δεν έχει τηλέφωνο εδώ.
- Φύγε! - Δεν πρέπει να μείνεις μόνος.
Εσύ κινδυνεύεις.
- Φύγε από αυτό το σπίτι αμέσως! - Γείρε πίσω κι ησύχασε.
Δεν υπάρχει κάτι να φοβάμαι εδώ.
Να φοβάσαι!
Να φοβάσαι, για όνομα του Θεού!
Όταν ήσουν μικρή...
μετά τον θάνατό της...
οι δαίμονες αυτού του σπιτιού προσπάθησαν να σου κάνουν κακό.
Σε πήρα και φύγαμε τότε.
Μακάρι να μπορούσα να το κάνω και τώρα.
Δεν πειράζει. Είμαστε μαζί.
Στέλλα! Φύγε!
- Φύγε! - Παππού!
Δεν θα φοβηθώ, μητέρα.
Στέλλα!
Σταμάτα!
Κρατήσου, γλυκιά μου.
Σε πιάσαμε τώρα, γλυκιά μου. Μια στιγμή.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Είσαι σίγουρη;
Δρ Σκοτ, ο παππούς είναι στο στούντιο.
Είναι πολύ άρρωστος.
Πάμε γρήγορα.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, καλή μου.
Το ήξερα.
Τον σκότωσε όπως προσπάθησε να σκοτώσει κι εμένα.
- Η ίδια μου η μάνα! - Όχι, Στέλλα.
Μα σας λέω την είδα, ακριβώς όπως τη ζωγράφισε ο πατέρας μου.
- Πρέπει να ήταν η Κάρμελ. - Όχι.
Ήρεμα, Στέλλα.
Εκτός αν...
Εκτός αν η δις Χόλογουεϊ είχε δίκιο.
Ίσως φταίει το μυαλό μου.
- Ω, Ρικ! - Όχι, γλυκιά μου, όχι.
Το άρωμα της μιμόζας... Πλημμύρισε το δωμάτιο.
Μη φοβάσαι. Τίποτα δεν θα σε πειράξει.
Μα δεν φοβάμαι. Αυτό ένιωσα στο παιδικό δωμάτιο εκείνη τη νύχτα.
Το βιβλίο!
Μα τι το κάνει αυτό;
- Ο αέρας. - Και η μιμόζα;
Αφήνουμε τη φαντασία μας να μας παίζει παιχνίδια.
"11:15 πμ Μέρι Αν Χάρντι.
"Σπασμένο χέρι. Δεύτερο εφέτος."
Η φαντασία μας είναι.
Δεν ξέρω τι περίμενα!
Μια στιγμή.
"3:20 μμ Επίσκεψη Γουίντγουορντ...
"για να φροντίσω το μοντέλο που είχε λιποθυμήσει.
"Δεν χρειάστηκε πολύ για να εξακριβώσω την αιτία.
"Η νεαρή σε κακή φυσική κατάσταση...
"αλλά η ευτυχία της θα τη βοηθήσει να τα βγάλει πέρα."
Οπότε γέννησε και η Καρμέλ ένα μωρό!
"5:10 μμ Κυρία Μέρεντιθ ήρθε να με δει.
"Περίμενα κλάματα, υστερία. Αντιθέτως, παγερός αυτοέλεγχος...
"και επιμονή να μείνει κρυφή η κατάσταση της κοπέλας.
"Θα έδειχνα περισσότερη κατανόηση αν δεν ήξερα πώς η ίδια...
"είχε φοβηθεί και απορρίψει τη μητρότητα."
Τι σημαίνουν όλα αυτά;
- Πού γεννήθηκες, Στέλλα; - Στο Παρίσι.
Εκεί που πήγαν με την Καρμέλ πριν γυρίσουν με το μωρό τους.
Μα αλήθεια νομίζεις...
Νομίζω πως η Μέρι υιοθέτησε το μωρό της Καρμέλ...
της πρόσφερε ένα σπίτι με τον όρο η Καρμέλ να μην ξαναγυρνούσε.
Μόνο που εκείνη δεν μπόρεσε να μείνει μακριά από το παιδί της
Μα δεν κολλάει. Το άρωμα της μιμόζας...
που έρχεται με το καλό φάντασμα... ήταν το άρωμα της Μέρι.
- Στη Στέλλα το είπε ο πατέρας της. - Όχι.
Ο πατέρας μου έγραψε μόνο πως ήταν το άρωμα της μητέρας μου.
Είμαι παιδί της Καρμέλ!
Ω, Στέλλα, δεν πρέπει να σε ενοχλεί τόσο πολύ.
Να με "ενοχλεί"; Μα δεν βλέπεις τι καλό μου κάνει;
Πάντα μέσα μου κάτι πάλευε...
κάτι που δεν μπορούσε να είναι ήρεμο και ψυχρό σαν τη Μέρι.
Τώρα μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Αυτό περίμενε να σου πει όλα αυτά τα χρόνια.
Ω, μητέρα, τώρα ξέρω!
Είναι ευτυχισμένη τώρα.
Το άρωμα έφυγε.
Δεν θα ξανακλάψει.
Έφυγε για πάντα.
Θα γυρίσεις στο σπίτι μου τώρα, Στέλλα;
- Έλα, γλυκιά μου. - Εντάξει.
Πάρτε τη και βγείτε μέσα από το παιδικό δωμάτιο, γρήγορα!
- Τι είναι; Η παγωνιά; - Πήγαινε, Παμ.
- Τι θα κάνεις; - Βοήθα τη Στέλλα, σε παρακαλώ.
Μέρι Μέρεντιθ, πού είσαι;
Είναι καιρός να αντιμετωπίσει κάποιος την παγωμένη σου οργή. Τι θέλεις;
Τι θέλεις;
Τη Στέλλα, ε;
Είναι αργά πια, Μέρι.
Βγαίνουν στη φόρα όλα.
Της είπες να αφήσει το μωρό και να φύγει, αλλά ο Μέρεντιθ διαφώνησε.
Για να τους εκδικηθείς προσπάθησες να σκοτώσεις τη μικρή...
αλλά έπεσες εσύ στον γκρεμό.
Μεγάλο πλήγμα για τη θρυλική σου αγιότητα.
Ώστε δεν σ' αρέσουν τα γέλια, ε;
Αλλά αυτό θα εισπράττεις από δω και μπρος.
Μάλλον θα μας φύγεις τώρα, Μέρι Μέρεντιθ.
Αρκετά. Δεν σε φοβόμαστε πια.
Από δω και μπρος το σπίτι θα είναι για τους ζωντανούς.
Ρικ, είσαι καλά;
Άνοιξέ μου, Ρικ.
- Ω, Ρικ! - Εντάξει, Φιτζέραλντ;
Ναι, μια χαρά. Έφυγε, Στέλλα.
Κοιτάξτε!
Ούτε καν πλησίαζε τη σκάλα πριν.
Ο Μπόμπι θα γυρίσει αύριο.
Νομίζω πως έχουμε άλλα σχέδια για τον Μπόμπι.
Ακόμη τρέμεις, Ρικ.
Ε, φτηνά τη γλίτωσα.
Παραλίγο να γίνει πεθερά μου.