Federalna Policja Kryminalna Niemiec - BKA.
Przez sześć lat przewodził jej człowiek, który powołał tę instytucję do życia.
Paul Dickopf.
Na pozór był wzorowym urzędnikiem cywilnym,
który sprzeciwiał się władzy nazistów.
W 1971 roku, za rządów Williego Brandta,
był głównym kryminologiem zachodnich Niemiec.
Każdy, kto go krytykował
lub mu zagrażał, trafiał na czarną listę.
BYŁY KRIMINALDIREKTOR BKA
Dickopf niszczył takich ludzi.
Jego kariera nabrała tempa.
W 1968 roku stanął na czele Interpolu.
Zwalczał przestępczość na międzynarodową skalę.
Minister spraw wewnętrznych Genscher, żegnając Dickopfa
stwierdził że niemiecka policja powinna brać z niego przykład.
Paul Dickopf zmarł w 1973 roku.
Podczas poświęconych mu badań, na światło wyszły zaskakujące fakty.
Ujawniono dokumenty, wedle których był zagorzałym nazistą.
Prawda wreszcie wyszła na jaw.
Dickopf nie tylko należał do SS, ale był szpiegiem.
Niedługo przed końcem wojny
przeszedł na stronę Amerykanów.
Liczne akta dokumentowały współpracę z agentem Caravel,
jak brzmiał jego kryptonim.
Najwyższy rangą funkcjonariusz policji sprzedawał tajne informacje
na temat rządów Bonn.
Amerykanów najbardziej interesowała Ostpolitik kanclerza Brandta.
A Dickopf chętnie dostarczał informacje.
Tak jak wielu innych nazistów podczas zimnej wojny.
Współpracowali z amerykańską agencją wywiadowczą,
ponieważ ta wywierała naciski, szantażując ujawnieniem ich przeszłości.
Amerykanie nie interesowali się tym, czy ich współpracownicy...
DZIENNIKARZ I BYŁY AGENT FEDERALNEJ SŁUŻBY WYWIADOWCZEJ
...byli powiązani z nazistami, czy mieli krew na rękach.
Cel uświęcał środki.
Amerykańskie służby wywiadowcze miały nowego wroga.
Komunistów.
Dawni naziści stali się współpracownikami.
Nikt nie zamierzał ich karać za popełnione zbrodnie.
Gdy zimna wojna nabierała tempa,
byli naziści stawali się ekspertami wywiadu.
W zakresie wojny psychologicznej i tajnych akcji.
Tajne akta z czasów zimnej wojny stały się dostępne stosunkowo niedawno.
Są w nich informacje na temat nazistów, którzy współpracowali z CIA.
Niedawno światło dzienne ujrzała sprawa Eugena Steimle.
Był zagorzałym nazistą, który dokonywał czystek w Związku Radzieckim.
Przypuszczano, że zginął,
lecąc samolotem Luftwaffe, który rozbił się
20 kwietnia 1945 roku niedaleko Norymbergi.
Świadkowie widzieli spadający, płonący samolot.
Ślad po katastrofie jest do dziś widoczny w lesie Piesenkofen.
Miejscowi zebrali wszystkie przedmioty, jakie znaleźli w pobliżu wraku.
Pomiędzy nimi znajdowała się walizka z dokumentami tożsamości.
Również Steimlego.
Walizka trafiła do siedziby władz niemieckich.
Kilka dni później okolicę zajęły wojska amerykańskie.
Dokumenty trafiły w ręce służb wywiadowczych.
Amerykanie mieli plany co do nazistowskich urzędników i oficerów.
W dotarciu do nich ważny był każdy szczegół.
Podejrzewano, że Steimle wciąż żyje.
Dokumenty CIA pozwalają odtworzyć, co się mogło wydarzyć.
Samolot Luftwaffe
wystartował z Tempelhof 20 kwietnia 1945 roku, kiedy Berlin wciąż się bronił.
Ludzie na jego pokładzie wiedzieli, że zwycięstwo aliantów jest kwestią czasu.
Na pokładzie Kondora było ponad 20 pasażerów.
W tym kilku ludzi w skórzanych płaszczach.
Kapitan poderwał maszynę pod osłoną ciemności.
Była zła pogoda.
Samolot kierował się ku Hiszpanii z międzylądowaniem w Monachium.
Dobrze pamiętam,
jak ojciec opowiedział nam przy śniadaniu...
ŚWIADEK NAOCZNY
...o samolocie, który leciał bardzo nisko i strasznie hałasował.
Przyjaciółka mieszkała tutaj w okolicy.
Nad jej domem przeleciał płonący samolot.
ŚWIADEK NAOCZNY
Przerażona matka chwyciła dwoje dzieci,
i kładąc się z nimi na ziemi,
powiedziała: „Ojciec zginął samotnie na wojnie,
więc my umrzemy razem”.
Samolot rozbił się w lesie.
Nikt nie przeżył.
Czy na pokładzie Kondora byli wysocy rangą naziści
szukający schronienia w Hiszpanii?
Amerykańscy agenci wysłali dokumenty i walizkę do kraju.
Waszyngton zdawał sobie sprawę,
że koniec wojny otworzy nowy rozdział w historii świata.
Konfrontację mocarstw.
By zapewnić sobie przewagę, zamierzano wykorzystać dawnych nazistów.
Uśmiechnęło się do nich szczęście.
W dokumentach znajdowała się teczka interesującego człowieka.
Standartenführera Eugena Steimle,
który był odpowiedzialny za masowe egzekucje w Rosji.
Agenci podejrzewali, że wciąż żyje.
Wielu świadków dowodziło, że widziało go po katastrofie.
Ponownie przesłuchano świadków katastrofy.
Choć Steimle był zbrodniarzem wojennym, dla Amerykanów okazał się cenny.
Nie dało się werbować oficerów wywiadu,
nie rekrutując zbrodniarzy wojennych.
Na terenie całych Niemiec
zaczęły się poszukiwania Steimlego.
Ten skrył się w domu niedaleko Schwarzwaldu.
Pętla się zaciskała.
Jesienią 1945 roku Steimle nie miał wyjścia.
Sam zgłosił się na przesłuchanie.
Wiedział, że prawda jest jego jedynym ratunkiem.
Uciekinier, który coś ukrywa, na przykład morderstwo...
EKSPERT DS. SŁUŻB SPECJALNYCH
...naraża się na szantaż i można nim łatwo manipulować.
Steimle przystał na współpracę.
Jego zeznania i informacje z materiałów z walizki
pomogły zdemaskować niemiecką siatkę szpiegowską w Hiszpanii.
Składała się z grupy nazistów,
którzy po upadku Trzeciej Rzeszy
postanowili stworzyć Czwartą Rzeszę,
propagując faszyzm na świecie.
Amerykanie bacznie ich obserwowali
i zaproponowali współpracę.
Steimle został skazany na śmierć przez powieszenie.
Potem został ułaskawiony.
Czy Amerykanie wpłynęli na decyzję sądu?
Nie ma na to dowodów.
Znikły akta z archiwum w Oberursel.
Naziści pokroju Diekopfa czy Steimle,
zaczęli współpracować z amerykańskim wywiadem.
Ale ten miał też inne cele.
Poszukiwano skarbów, które skradli naziści.
Do samego końca wojny alianci
byli przekonani, że naziści ukryli je w Alpach.
Chęć odnalezienia zrabowanych dóbr
po dziś dzień wabi poszukiwaczy.
Ale czy jest czego szukać?
Pod koniec wojny niemieccy przemysłowcy
opracowali plan zabezpieczenia kapitału na wypadek porażki.
Takie starania były niebezpieczne.
Ale wizja utraty dorobku całego życia
po śmierci Hitlera była jeszcze bardziej przerażająca.
Zaczęto więc snuć plany.
Do dziś istnieją dokumenty o tym,
jak odtworzyć kraj po śmierci Hitlera.
Alianckie służby wywiadowcze były świadome tych zamiarów.
Rozpoczęto ogromną operację.
Kryptonim: Safe Haven.
„Bezpieczna przystań”.
Program miał na celu wytropienie
i przejęcie zasobów, jakie naziści zamierzali
wyprowadzić z Europy i wykorzystać po 1945 roku.
Amerykanie wiedzieli, że plany snuli nie tylko przemysłowcy,
ale też i Kancelaria Rzeszy.
Stworzono listę firm, które utworzono, by przechowywać bogactwo.
Szczególnie dużo firm powstało w Monako.
Była to siedziba wielu fikcyjnych firm dysponujących milionami.
Jedną z nich była stacja radiowa,
w zarządzie której zasiadał...
Kurt Georg Keisinger.
Został później kanclerzem RFN.
Praca dla ministerstwa propagandy Trzeciej Rzeszy nie zaważyła
na jego karierze.
Alianccy wywiadowcy przedłożyli zwierzchnikom
szczegółowe raporty.
Ich szpiedzy brali niekiedy udział w spotkaniach.
Na czele operacji stał Allen Dulles
W tamtych czasach był agentem w Szwajcarii. Później szefował w CIA.
Znajomość nazistowskich finansów
pomogła mu w karierze politycznej.
Kiedy bombardowanie zniszczyło
budynek Reichsbanku w marcu 1945 roku,
złoto i rezerwy walutowe przestały być bezpieczne.
Wzięto plany i zaczęto ewakuację.
Szybko i dokładnie.
Do pociągu załadowano 360 ton złota, 300 ton srebra
oraz papiery wartościowe.
Wszystko dokładnie zapisano,
i w okamgnieniu wywieziono cały majątek.
Przez 60 lat spoczywały w archiwach Reichsbanku
aż odnalazł je Karl Bernd Esser.
Całe zapasy złota, które znajdowały się w Reichsbanku,
ukryto bezpośrednio w kopalni w Merkers lub przewieziono
do depozytów w Bawarii.
Dzięki operacji Safe Haven,
Amerykanie wiedzieli dokładnie,
gdzie znajduje się złoto.
Wkroczyli do radzieckiej strefy okupacyjnej
i przejęli kopalnię soli w Thüringen.
Zanim Rosjanie zdążyli zareagować, zajęli złoto,
twierdząc że pochodzi z niemieckich rabunków.
Oprócz niemieckiego kruszcu,
zagarnięto też włoskie i należące do banków Czech i Moraw.
Czy podobnie stało się ze skrytkami w Alpach?
W Bawarii nie ma już ukrytego złota.
Dotarłem do dokumentów
w których Reichsbank wyraźnie określił swoje depozyty.
Wszystkie zostały jednak odnalezione
głównie przez Amerykanów,
którzy wtargnęli do radzieckiej strefy okupacyjnej w Merkers
i obrabowali główną skrytkę.
Karl Bernd Esser nazywa to aktem kradzieży.
Pożyczkę udzieloną w formie planu Marshalla
Niemcy spłacili dwukrotnie.
Raz w złocie Reichsbanku,
a drugi raz w markach.
Plan Marshalla był sprytnym oszustwem.
Amerykanie pożyczając pieniądze,
które później okazywały się kredytem, zarabiali głównie na odsetkach.
Można było pomyśleć, że to szczodry gest,
ale tak naprawdę Amerykanie już wcześniej
wyprowadzili z Europy fortunę. Tylko nikt o tym nie wiedział.
Amerykańskie agencje wywiadowcze
wykorzystywały swoją wiedzę nie tylko w Niemczech.
Włoscy faszyści
też zostali zwerbowani podczas zimnej wojny.
Mieli zwalczać komunizm.
Od początku lat 60. w zamachach we Włoszech
zmarły setki ludzi.
Zazwyczaj o akty terroru posądzano skrajną lewicę.
Tym razem stali za nimi prawicowcy.
Stefano Delle Chiaie był przywódcą nowej prawicy.
I choć często posądzano go o terroryzm,
nigdy nie został skazany.
Nasze poglądy polityczne
były jasne i oczywiste.
Bazowały na szacunku do historii...
W 1983 UWAŻANY PRZEZ CIA ZA TERRORYSTĘ PRAWICY
...i osiągnięć faszyzmu.
Jego idee próbowaliśmy wprowadzać w życie.
W 1970 roku organizacje faszystowskie próbowały dokonać przewrotu
i zlikwidować lewicowe partie we Włoszech.
Wiemy, że agencja była świadoma tych planów.
HISTORYK
Siódmego grudnia poplecznicy Delle Chiaie,
Avanguardia Nazionale i część wojsk
przystąpiło do akcji.
Pierwszym celem była państwowa telewizja
i budynki rządowe.
Rewolucjoniści byli pewni, że to oni pociągają za sznurki.
W rzeczywistości kto inny wydawał polecenia.
Delle Chiaie nadal utrzymuje, że był odpowiedzialny za przewrót.
To ja podjąłem decyzję i decydowałem o poczynaniach,
choć nie było mnie wtedy we Włoszech.
ZAŁOŻYCIEL AVANGUARDIA NAZIONALE
Commandante opracował świetny plan,
który uruchomiłby łańcuch dowodzenia, od szczebli ministerialnych poczynając.
Wszystko było gotowe.
Gdyby zmobilizowane zostały jednostki wojskowe,
przejęlibyśmy kontrolę nad punktami strategicznymi w całym kraju.
Walka ze skrajnym odłamem lewicy ma we Włoszech długą historię.
Amerykański wywiad od początku maczał w niej palce.
Wszystko zaczęło się od inwazji na Sycylię.
gdzie alianci pokonali nazistów.
Niektóre włoskie jednostki się nie poddały
i walczyły u boku Niemców
do 1945 roku.
Szczególnie zażarta była jednostka Decima Flotiglia,
pierwszy oddział nurków na świecie,
którego sprzymierzeni się obawiali, i który podziwiali zarazem.
Dowodził nim Valerio Borghese „Czarny książę”.
Jego oddział był prawdopodobnie najlepiej wykształconą
i najbardziej zmotywowaną jednostką w całej republice faszystowskiej.
Wojna we Włoszech
ciągnęła się jeszcze dwa lata.
Kiedy Amerykanie wkroczyli do Rzymu, witano ich jak oswobodzicieli.
Nawet przez papieża,
który obawiał się lewicowych nastrojów w społeczeństwie.
Komuniści zdobywali poparcie.
Amerykanie zamierzali nie dopuścić komunistów do władzy
i uniemożliwić im każde działanie z zewnątrz.
Agent CIA James Jesus Angleton
opracował plan zamachu stanu na wypadek zwycięstwa komunistów w wyborach.
Żył z każdym w dobrych stosunkach i miał świetne powiązania we Włoszech.
Mówił po włosku i miał kontakty w Watykanie.
Wtedy, a być może i dzisiaj,
to najsprawniejszy wywiad na świecie.
Angleton i Borghese zaprzyjaźnili się.
Ten drugi założył Avanguardia Nazionale,
chcąc połączyć ugrupowania prawicowe.
Wszelkimi środkami próbowano
nie dopuścić do wzrostu znaczenia lewicy.
Komuniści byli wrogiem numer jeden Borghesiego,
który pod koniec wojny ledwo uszedł z życiem z ich rąk.
Angleton przekonał władze USA,
że wybory na przełomie 1947 i 1948 roku doprowadzą komunistów do władzy.
Dlatego Amerykanie powinni wesprzeć finansowo
działania na rzecz zakłócenia ich przebiegu
i zmarginalizowania lewicowych kandydatów.
Tutaj przydały się fundusze pozyskane w ramach operacji Safe Haven.
Część zrabowanych środków przeznaczono
na realizację planu Angletona.
Pieniądze nie wróciły do ofiar czy ich spadkobierców.
Zrabowane dobra pochodziły od europejskich Żydów.
Po rozpoczęciu drugiej wojny światowej
utworzono Exchange Stabilization Fund, którego celem był
drenaż nazistowskich funduszy,
wykorzystywanych następnie do handlu międzynarodowego.
Angleton założył także armię partyzantów.
To mało znany film dokumentujący jej ćwiczenia.
Wielu z walczących było faszystami, którzy służyli w oddziałach nurków.
Jednostka otrzymała kryptonim Gladio
i pozostawała pod wyłącznym dowództwem CIA.
Gdyby Włochy w demokratycznych wyborach opowiedziały się za socjalizmem,
przeciwko władzy
stanęłaby wyszkolona, opłacana armia partyzancka,
której celem byłoby obalenie rządu.
Do zbrojnego wystąpienia nie doszło.
Komuniści przegrali pierwsze powojenne wybory.
Emocje sięgały zenitu,
a ZSRR musiał się pogodzić z tym,
że Włochy znalazły się w amerykańskiej strefie wpływów.
Nadzieje na „Trzecią drogę”
rozwiały się w Jałcie.
Na konferencji w Jałcie zwycięska trójka:
Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Związek Radziecki
podzieliły świat na strefy swoich wpływów.
Dotyczyło to głównie Europy.
Układ ten pozostał niezmienny aż do rozpadu bloku wschodniego
i upadku muru berlińskiego.
Na mocy porozumienia, Włochy znalazły się w amerykańskiej strefie wypływów.
Było jasne, że Amerykanie będą działali tak jak im się podoba.
Nikt nie zamierzał pozwolić
na powstanie trzeciej siły.
W pojałtańskiej rzeczywistości,
gdzie supermocarstwa zazdrośnie strzegły swoich granic,
nieposłuszeństwo nie było tolerowane.
Dowodem są wydarzenia na Węgrzech w 1956 roku, czy w Berlinie w 1953.
I wiele innych powstań.
Terror we Włoszech i w Niemczech miał jeden cel:
umocnienie status quo.
Podobnie jak zamordowanie w 1978 roku premiera Włoch Aldo Moro.
Został porwany i zastrzelony przez Czerwone Brygady,
ale w sprawę zamieszanych było wielu agentów i kilka różnych wywiadów.
Włosi wierzyli, że Moro zginął, bo chciał kroczyć „trzecią ścieżką”.
W przewrót lat 70. zamieszane także były inne siły.
Borghese i Delle Chiaie byli zaledwie pionkami.
Dobrze wiemy o telefonie, który Borghese odebrał między pierwszą a drugą w nocy.
po którym wstrzymano działania.
Dzwonił wysoko postawiony polityk.
W pisemnym zeznaniu, jakie Borghese
złożył przed śmiercią, zeznał że rozmawiał z Gilberto Barnabei, który działał
z poruczenia Andreottiego,
będącego na żołdzie Amerykanów.
Okazuje się, że za intrygą stali wysoko postawieni politycy włoscy:
późniejszy wielokrotny minister-premier Giulio Andreotti
oraz Licio Gelli,
wielki mistrz masońskiej loży P2
i amerykański agent.
Zaczęli szerzyć kłamstwa.
Mówię tu o Gellim, który odwołał zamach,
o Andreottim, którego wspierał i nadal nie mówi całej prawdy.
Słowem się nie zająknął, że przyjaźnił się z prokuratorem, który podczas
procesu Borghesiego zażądał 28 lat więzienia dla mnie i moich towarzyszy.
Wniosek jest taki, że trzeba uważać, komu się ufa.
Podczas przewrotu amerykańska flota prężyła muskuły.
Na pokładach szóstej floty ogłoszono alarm.
Gelli i Andreotti przedstawili się jako wpływowi dowódcy
mogący zmotywować swoje siły do działania, oraz skłonić je do odwrotu.
Chcieli tym zrobić wrażenie na CIA.
Faszyści pokroju Delle Chiaie i Borghesiego musieli zniknąć.
CIA uznało, że najlepiej przydadzą się w Ameryce Płd.,
gdzie połączyli siły z reżimami tamtejszych dyktatorów.
Chcieliśmy wprowadzić w życie nasze przekonania i ideały.
Faszyzm znalazł bardziej podatny grunt w Ameryce Południowej.
Rozwijał się tam lepiej niż gdziekolwiek indziej.
Wiele tamtejszych partii miało korzenie narodowo-socjalistyczne.
Ale w Chile sprawy miały się inaczej.
W 1971 roku wybory wygrał Salvador Allende.
Polityka marksizmu przyniosła mu tyleż zwolenników, co wrogów.
Stanom Zjednoczonym jawił się jako ogromne zagrożenie.
Pokojowa marksistowska rewolucja...
UNIWERSYTET COLUMBIA
...w tym rejonie znacznie osłabiała wpływy Amerykanów.
Działając z poruczenia Kissingera, CIA zaczęło operację w Chile.
Zagorzałym antykomunistom nie wystarczyła wizja Allende,
przegrywającego następne wybory.
We wrześniu 1973 roku generał Pinochet dokonał zamachu stanu
przy pomocy włoskich faszystów
i za milczącym przyzwoleniem Amerykanów.
Dosłownym zamiarem generała
było wytępienie komunistów.
Byliśmy w kontakcie z towarzyszami z Chile, zanim doszło do przewrotu.
W 1971 roku odwiedziliśmy Santiago z komendantem Borghesem.
Poznaliśmy prezydenta Pinocheta i zaczęliśmy współpracować.
Osobiście nas przywitał, gdy przylecieliśmy.
W 1975 roku
faszyści zebrali się w Madrycie na pogrzebie dyktatora Hiszpanii.
Generała Francisco Franco.
Doszło do zawarcia porozumienia między włoskimi bojownikami
a tajnymi służbami Chile DINA. Zaczęto planować wspólne akty terroru.
Jego twórcą był nie kto inny jak Stefano Delle Chiaie.
To było pierwsze spotkanie spiskowców, ale nie ostatnie.
Pinochet spotkał się z zamachowcami, którzy dopiero co dokonali zabójstwa.
BYŁY KORESPONDENT TIME MAGAZINE
Wśród nich był Manuel Contreras.
Zorganizowali sobie prawicową schadzkę.
Nagle zjawił się Stefano Delle Chiaie.
Włoscy faszyści zaczęli działać na terenie Chile
i tak oto Włosi nawiązali współpracę z DINĄ.
Doszło do fali morderstw.
Jednym z celów był były minister spraw zagranicznych Orlando Letelier.
Zamordowany w Waszyngtonie.
Tego Amerykanom było już za wiele.
Przywołali Pinocheta do porządku.
W Ameryce Południowej zaczęto mówić o słabości USA
i niezdolności do zażegnania globalnego zagrożenia komunizmem.
Początkowo planowali przejęcie sterów w walce z komunizmem.
Te plany były jednak zbyt wygórowane.
Nazywano je trzecią wojną światową.
Junta Pinocheta zaczęła się szykować do wojny.
Rozpoczęto zbrojenia.
Najważniejsza była broń jądrowa.
Produkowano także broń biologiczną,
którą testowano na jeńcach wojennych z Chile.
Produkowano też gazy toksyczne,
takie jak sarin oraz iperyt.
Ośrodek badawczy mieścił się w Colonia Dignidad.
Wieś z dziwnej stała się złowroga.
Po przewrocie wojskowym 73. roku
Colonia Dignidad stała się obozem tortur...
CHILIJSKI EKSPERT
...i ośrodkiem szkoleniowym służb wywiadowczych DINA.
Przemycano do niego broń i produkowano ją własnymi sposobami.
a także nawiązywano kontakty z innymi organizacjami.
Ta część Colonia Dignidad jest odcięta od świata.
Podziemne sale tortur są dobrze ukryte.
Z zewnątrz wszystko wygląda jak wiejska farma.
Można się łatwo nabrać.
Ośrodek zrobił na mnie ogromne wrażenie.
Bo w pewnym sensie...
jestem typem marzyciela.
Chciałem stworzyć centrum wypoczynkowe.
Dla moich towarzyszy.
By mieli możliwość odpocząć tam od walk.
Oczyma wyobraźni widziałem coś takiego.
Colonia Dignidad była nie tylko ośrodkiem wypoczynkowym dla nazistów,
ale i centrum produkcji broni chemicznej i biologicznej.
Chilijskie służby specjalne potrzebowały niewykrywalnych toksyn.
Znamy listę osób, które zamordowano przy użyciu sarinu.
Eksperymenty w Colonia Dignidad prowadził niemiecki lekarz.
Nazywał się Hartmut Hopp i zbiegł później z Chile do Krefeld w Niemczech.
Posiadał własne laboratorium.
Znajdowało się w nim 400 substancji toksycznych.
Niektóre działały przez drogi oddechowe,
inne mogły zabić przy kontakcie ze skórą.
czy też po spożyciu. Było ich naprawdę wiele.
Do dzisiaj nie wiadomo,
ile osób zmarło w wyniku eksperymentu.
Zimnowojenni naziści wspierali nie tylko Pinocheta.
Również innych południowoamerykańskich dyktatorów.
CIA dało im wolną rękę.
W 1980 roku wojsko przeprowadziło zamach stanu w Boliwii.
Znany jako „kokainowy przewrót”,
sprawił że pod rządami gen. Garcii Mezy do władzy doszła mafia.
Za sznurki pociągał
kolejny terrorysta Klaus Barbie.
Pozostali faszyści mieli o nim dobre zdanie.
Poznałem go, kiedy byłem w Boliwii.
To wspaniały człowiek.
Inteligentny, zdolny i pracowity.
Barbie zyskał sobie przydomek „Rzeźnika z Lyonu”.
Powodem było okrucieństwo, z jakim traktował członków
francuskiego ruchu oporu.
Po wojnie pomógł mu się ukryć amerykański wywiad.
Istniało wiele sposobów,
dzięki którym ważni funkcjonariusze SS uniknęli kary.
Ale wszystkie one mają kilka cech wspólnych.
Jest nim udział tajnych służb alianckich.
Zbrodniarze zabezpieczali wszelkie zasoby,
jakie wpadły im w ręce, by stać się cennym nabytkiem dla zwycięzców.
Klaus Barbie takim się okazał.
Wykorzystał wiedzę na temat komunistów
w ruchu oporu, żeby kupić sobie wolność.
Amerykanie uczynili wszystko,
żeby członkowie partyzantki po wojnie nie doszli do władzy.
Barbie był o tyle cenny,
że znał siatkę kolaborantów,
którzy współpracowali z Niemcami na terenach okupowanych oraz w Vichy.
BYŁY MINISTER DS. BADAŃ I TECHNOLOGII
Stał się ważnym informatorem.
Dzięki jego wiedzy można było kontrolować i szantażować wielu polityków.
Zbrodniarzy ukrywano najpierw w Niemczech,
Potem w Ameryce Południowej.
Dobrze znali niuanse prowadzenia krwawej polityki.
Specyfikę wojen kolonialnych.
Ich sposób działania sprawdzał się w tego typu zadaniach.
Koniec końców uważali się za nadludzi.
Bez zmrużenia oka potrafili odbierać życie tym,
których uważali za gorszych.
Barbie został doradcą ds. bezpieczeństwa w Ameryce Południowej.
W latach 80. rozpoczęła się Operacja Kondor.
Było to przymierze agencji wywiadowczych
z kilku krajów Ameryki Płd., które były rządzone przez faszystów
lub skrajną prawicę.
Istnieją dokumenty dotyczące porwań,
tortur, morderstw.
Klaus Barbie w oczach rządzących
był cennym doradcą.
Podczas całej operacji państw sojuszu zginęło ogółem ponad 50 tysięcy osób.
Do ich śmierci przyczyniło się CIA.
Osobiście nazywam to fenomenem światła czerwonego i zielonego.
Oficjalnie Stany Zjednoczone broniły praw człowieka.
Ale po cichu przyzwalały na zbrodnie.
Dopóki istniało komunistyczne zagrożenie, dopóty cel uświęcał środki.
Za taką polityką CIA stał sekretarz stanu Henry Kissinger.
Francja, Chile i Argentyna wezwały go do złożenia wyjaśnień.
Urugwaj wystąpił o jego ekstradycję w 2007 roku.
Wyszło na jaw, że Kissinger zezwolił na Operację Kondor
i działanie szwadronów śmierci.
W Boliwii najemnikami
dowodził Stefano Delle Chiaie.
Ci tak zwani „kochankowie śmierci”,
którzy z mafią kokainową zorganizowali przewrót w Boliwii.
Zebrali obfite żniwo prowadząc swoją kontrrewolucję.
Działali na terenach wielu krajów Ameryki Południowej,
mordując i rabując ludność cywilną, i zbijając na tym fortunę.
Szwadrony śmierci były finansowane
przez narkotykowych bossów.
Handel narkotykami to najlepsze źródło pieniędzy.
Operacje są tajne, a zaangażowanych w nie można szantażować.
Wojna z narkotykami to mydlenie ludziom oczu.
Ten handel przynosi zyski i ludzie, którzy się nim zajmują
są chronieni przez agencje wywiadowcze i są uprzywilejowani.
EKSPERT DO SPRAW WYWIADU
To tak naprawdę ich ludzie. Nikt nie śmie się im wtrącać.
Są bezkarni, mogą robić co chcą.
Czy to w Ameryce Południowej, czy w Europie.
Mogą handlować wszędzie.
Zyski są więc gigantyczne,
a tajne służby mogą dzięki nim
finansować takie poczynania, jakie chcą. Tak to działa.
W Boliwii Klaus Barbie opanował tajniki handlu narkotykami.
Barbie wprowadził
zorganizowany system terroru.
Zaprzestano przypadkowego bicia i gnębienia więźniów.
Wprowadzono systematyczne tortury i uruchomiono aparat nacisku.
To był początek końca Barbiego, bo zrobiło się o nim głośno
i został wydalony z kraju.
W maju 1987 roku,
cztery lata po ekstradycji,
Klaus Barbie został skazany
na dożywotnie więzienie.
Zmarł w 1991 roku.
Skazać udało się niewielu nazistów.
Przywódcy Niemiec ufali Paulowi Dickopfowi,
wieloletniemu szefowi BKA,
aż do śmierci.
Choć miał na sumieniu wiele zbrodni, został zwerbowany przez Amerykanów
jeszcze przed końcem wojny.
W pewnym momencie zrozumiał, że Niemcy nie wygrają wojny
i postanowił zmienić strony niczym parę rękawiczek.
Jego przyjaciel Francois Genoud, także nazista, pomógł mu.
Poznali się w Szwajcarii, gdzie razem mieszkali.
Genoud był bogatym bankierem, zagorzałym nazistą i uwielbiał Hitlera.
SPECJALISTA DS. FEDERALNEJ SŁUŻBY WYWIADOWCZEJ
To zapewne w dużej mierze dzięki niemu
ocalał majątek nazistów i SS na przełomie 45. roku.
Opublikował także dzienniki Goebbelsa. Na czym zbił fortunę.
Jej część wyłożył na obronę Adolfa Eichmanna,
a także Klausa Barbiego.
Przyjaźnił się z terrorystą Carlosem
i palestyńskim terrorystą i agentem KGB Wadi Haddadem.
Odpowiedzialnym za wiele brutalnych ataków.
Mimo to reputacja Dickopfa pozostała świetlana.
Wręcz przeciwnie, wspierało go CIA.
Przede wszystkim, dzięki powiązaniom z amerykańskimi tajnymi służbami
najpierw znalazł pracę
w ministerstwie spraw wewnętrznych, pomimo że działał w SS.
A potem pracował w Federalnej Policji Kryminalnej Niemiec.
Uważam, że CIA miało jakiś cel,
obsadzając go na takim stanowisku.
Jest to jednak tylko moje osobiste przemyślenie.
Jego awans był Amerykanom na rękę.
Przekazywał informacje
na temat polityki Niemiec.
Zwłaszcza na temat Williego Brandta.
Podczas tajnych spotkań poznawał cele
i metody prowadzenia Ostpolitik.
Amerykanie podejrzliwie traktowali
odprężenie w stosunkach ze wschodem.
Ile naprawdę wiedział Paul Dickopf?
Brał udział w konferencjach ministerstwa
dotyczących sfer politycznych.
Trudno powiedzieć, w jakim stopniu
naraził bezpieczeństwo RFN,
przekazując tajne informacje.
Był kretem na najwyższym poziomie bezpieczeństwa państwa
przy ówczesnych zasadach.
Należał do elity pracowników bezpieczeństwa.
W aktach CIA jest opisywany jako „jednostronny” agent
opowiadający się wyłącznie po jednej ze stron.
Czy był zdrajcą?
Słowo „zdrajca” nie pasuje do Dickopfa,
ponieważ praca dla dwóch stron była dla niego codziennością.
Z równym oddaniem służył obydwóm mocodawcom,
być może czuł wdzięczność wobec Amerykanów.
Jak bardzo Dickopf zaszkodził Niemcom?
W 72. roku Genoud pomógł uprowadzić samolot Lufthansy.
Okup w wysokości 15 milionów marek zachodnioniemieckich
zasilił konta palestyńskich organizacji terrorystycznych.
W tym samym roku Genoud umożliwił masakrę
izraelskich olimpijczyków.
Impreza sportowa, która miała pokazać Niemcy jako wspaniały kraj,
zamieniła się w katastrofę.
Jedenastu zawodników
zostało zamordowanych na oczach całego świata.
Genoud był powiązany z terrorystami z bliskiego wschodu,
którzy niekiedy współpracowali z Mossadem.
To był przedziwny układ.
Jako szef Interpolu,
Dickopf powinien był zwalczać zagrożenia
finansowane przez Genoud.
Za jego kadencji wzrosła liczba aktów terroru
i porwań samolotów.
Dickopf twierdził, że Interpol jest bezsilny.
Wiedzieli, że paragraf trzeci statutu
zabrania nam bezpośredniej interwencji.
Mamy nadzieję, że zachęci to inne kraje do współpracy.
Interpol nie może
podejmować bezpośrednich działań, ale inne kraje mogą?
Tak, dopóki nie angażują naszej agencji, mogą robić wszystko.
W tym samym czasie,
rocznie porywanych było 15 samolotów.
Później nawet 30 lub więcej. Taka była taktyka.
Kraje zachodnie zdecydowały, że rozwiązanie tego problemu,
problemu terroru, nie leży w interesach Interpolu.
To nie do przyjęcia.
Dickopf był w ciągłym kontakcie z Genoud,
który to był odpowiedzialny za finansowanie porywaczy.
Jednocześnie Interpol umywał ręce.
Czy CIA wiedziało o kontaktach Dickopfa i Genoud?
Dokumenty świadczą, że tak.
Szef Interpolu wyraźnie przyznał, że znają się od wojny.
W ogólnodostępnych aktach nie ma wszystkich informacji
jakie CIA pozyskało od dawnych nazistów.
Agencja, poprzez swoją kampanię, świadomie starała się uniemożliwić
i maksymalnie utrudnić proces odtajniana dokumentów i akt.
Szczególnie chroniono te,
które opisywały kontakty informatorów CIA.
O to im chodziło.
Christopher Simpson był członkiem komisji,
która wystąpiła z prośbą o odtajnienie akt nazistowskich współpracowników.
Jego doświadczenia są zatrważające.
Szczególnie ważną kategorią okazały się dokumenty o obcych rządach.
Czyli materiały
pozyskane od agentów, legalnie lub nie, poświęcone pracy administracji.
Takie informacje znajdują się w aktach
Skorzennego, Dickopfa i Klausa Barbiego.
Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy z faktu istnienia takiej współpracy.
Historycy i dziennikarze
nie mogą dotrzeć do pełnego materiału archiwalnego.
CIA działa na całym świecie.
Posiada ogromny budżet i jeszcze większe możliwości.
Czerpie także zyski z handlu narkotykami,
a jej wpływy
są odczuwalne we wszystkich państwach.
Manipuluje polityką,
sposobem postrzegania przeciwników,
a także opinią publiczną.
Prowadzi też wojnę psychologiczną.
Gdybym dysponował podobną władzą, prowadziłbym demokrację
dokładnie tak jak robili to Włosi
i w miarę możliwości zmieniłbym konkretne procesy polityczne.
W wywiadzie nie służą harcerze.
Wiele tajemnic tajnych służb wywiadu
nadal nie wyszło na światło dzienne.
Wciąż nie wiadomo, jak zaczęły współpracę z faszystami.