Ik wil dat Amerika wordt wat ze zegt dat ze is
in de Onafhankelijkheidsverklaring en de Grondwet.
Amerika, wees wat je verklaart te zijn!
Mag ik close-ups van je maken zonder bril?
Ga liggen.
Zit. Ga liggen.
Ga liggen.
Prachtig.
Hij moet er altijd bij zijn.
Mijn naam is Pauli Murray
en mijn aandagspunt is de mensenrechten.
Mijn hele leven heb ik gestreden om me te onderscheiden
in een maatschappij die gedomineerd werd door de ideeën
dat Zwarten van nature inferieur waren aan witten,
en vrouwen van nature inferieur aan mannen.
Pauli Murray was haar tijd ver vooruit.
Ze zei en deed dingen die anderen pas veel later zeiden en deden.
GEKLEURD - WACHTRUIMTE
Pauli was dapper genoeg om discriminatie te bestrijden
toen dat nog heel riskant was.
De incidenten stapelden zich op en vroeg of laat
zou ik of door het lint gaan
of een manier vinden om te protesteren.
Pauli was een auteur, een advocaat, een priester, een dichter.
'Hoop is een stengel vermorzeld in een gebalde vuist.
'Hoop is een lied in een vermoeide keel'.
WE ZULLEN OVERWINNEN
Pauli was cruciaal voor de rechten en vrijheden die we genieten.
Pauli Murray was niet alleen een geweldige advocaat of stoere feminist,
maar ook queer en non-binair.
Mijn studenten vroegen me vaak: 'Waarom weten we niets over Pauli Murray?'
Hoe kan één persoon zo belangrijk zijn
en toch iemand zijn over wie we nooit iets leren?
Mijn naam is Pauli Murray
Mijn oudtante Pauli belde en zei
dat ze de nacht niet zou overleven.
Ze zei: 'Er zijn hier dingen die je voor me moet doen.'
En ze stierf een paar uur later.
Ik ontdekte dat ik de executeur van haar nalatenschap was...
KAREN ROUSE ROSS - ACHTERNICHT
...dus moest ik alles verzamelen.
Er stonden dossierkasten tegen alle muren met boekenkasten erbovenop.
Dozen, mappen, brieven aan de overheid.
Ze had alles bewaard.
SCHLESINGER BIEB
HARVARD-UNIVERSITEIT
Pauli's testament was erg duidelijk.
Haar papieren moesten naar de Schlesingerbibliotheek,
een van de plaatsen waar historische documenten van vrouwen bewaard worden.
Tante Pauli had mij maar weinig over haar leven verteld.
Ik wist dat ze priester en advocaat was
maar ze had me nooit verteld over haar verdiensten.
Ik las wat ik nog nooit had gelezen
en besefte: 'O, mijn god.'
'Petersburg busincident. Maart 1940.'
15 JAAR VOOR ROSA PARKS WEIGERDE ACHTERIN DE BUS TE GAAN ZITTEN
Het was niet mijn bedoeling om te protesteren...
OPNAME VAN PAULI MURRAY
...tegen segregatie in Virginia.
Zoals toen zo vaak gebeurde
was er een incident
waarbij ik niets anders kon doen dan me te verzetten.
Mijn vriendin en ik waren onderweg
van New York naar Durham
om mijn tantes te bezoeken met Pasen.
Mijn vriendin heette Adelene McBean.
We noemden haar 'Mac'.
Het was mijn moeders eerste ervaring...
ADELENES DOCHTER
...met wat toen nog vrij normaal was in het Zuiden.
Als je de Mason-Dixonlijn overstak, moest je achterin gaan zitten.
WIT
De bus was de essentie van het kwaad van segregatie.
In het intieme interieur van de bus konden Zwarte mensen vernederd worden
in het bijzijn van geprivilegieerde witte toeschouwers
die in stilte of met onverschilligheid getuigden van onze schaamte.
Toen ze Virginia inreden
stonden de Zwarte mensen op en gingen achterin zitten
en stapten er meer witte mensen in.
Van de buschauffeur moesten we een rij opschuiven.
Maar die rij had een kapotte stoel, dus weigerden we er te gaan zitten.
De buschauffeur zei dat hij niet verder zou rijden
tot ze naar achteren ging.
De politie kwam en arresteerde ons.
STAATS-GEVANGENIS, PETERSBURG, VA
We hadden honger en het was koud, maar we durfden niet te slapen
omdat de matrassen krioelden van de bedwantsen.
Toen ik me beklaagde, schreeuwde de norse cipier:
'Bek dicht, anders gooi ik je in de kerker.
'Als de ratten klaar met je zijn,
'zul je wensen dat je je bek had gehouden.'
De ernst van de situatie drong tot ze door en...
Het moet eng geweest zijn.
Pauli nam contact op met de NAACP,
in de hoop dat de rechtbank zou besluiten
dat segregatie in de bus ongrondwettelijk was.
DETAILS OVER HET INCIDENT:
AANKLACHT: ORDEVERSTORING
DIAGRAM VAN BUS
Mac en ik hebben een rapport geschreven,
een samenvatting van de zaak, de feiten...
Nadat we op borgtocht vrijgelaten waren,
werden we uitgenodigd door de NAACP-advocaten Thurgood Marshall,
rechter William H. Hastie en dr. Leon A. Ransom.
Het was de eerste keer dat ik burgerrechtenadvocaten in actie zag,
en ik heb urenlang geboeid toegekeken.
Ze streden voor het recht van Zwarte mensen om deel uit te maken van het leven.
Maar de rechter wist dat dit een belangrijke zaak werd,
en uiteindelijk werd ze een hak gezet.
HUSTINGSRECHTBANK PETERSBURG
De rechter negeerde de segregatiewet en zei:
'Jullie verstoorden de orde.'
NIET ROKEN / GEKLEURDEN ACHTERIN
Dus werd er geen juridisch precedent geschapen.
Ze kregen een kleine straf en werden vrijgelaten.
Op dat moment voelde ik alleen de bittere teleurstelling
van een persoonlijke nederlaag,
maar het voelde alsof we een klein deel waren van een team
dat tot doel had alle segregatiewetten omver te werpen.
De gedachte was bedwelmend.
RUTGERS UNIVERSITEIT
Vandaag krijgen we een hele gave kans
om te leren over dr. Anna Pauline Murray.
Pauli Murray is zo spectaculair
dat ik al haar primeurs en gaafheid niet eens kan beschrijven.
Denk je in dat je een Zwart persoon bent in de 20e eeuw
en je strijdt ervoor dat je menselijkheid gerespecteerd wordt.
Je leeft in een wereld waar men je al niet mag
omdat je Zwart bent.
Ik wil jullie een idee geven over hoe Murray's leven gevormd is.
Dit is hoofdstuk één, pagina één
van het manuscript van een autobiografie.
In een studie gepubliceerd in 1910, het jaar van mijn geboorte,
beweerde dr. Howard W. Odum, socioloog aan de Columbia-universiteit,
dat de rassen verschillende 'vermogens en potentiëlen hebben.'
Einde citaat.
En dat zij die de Zwarte willen helpen,
'niet te veel van hem moeten verwachten.'
Hij heeft weinig idee van de betekenis van deugd,
waarheid, eer, mannelijkheid, integriteit.
'De beste scholing voor het Zwarte kind
'zou hem leiden tot de onvoorwaardelijke acceptatie
'van het feit dat hij een ander ras is dan het witte en dat het ook zo hoort.'
Einde citaat.
Ik herinner het me nog, ik zie dat oude schoolgebouw voor me.
Het was een gammel, oud houten gebouw, geen schommels.
Niets om mee te spelen buiten.
Natuurlijk stond de witte school
op een gazon met een hek eromheen.
Het was het contrast tussen hoe wij behandeld werden
en hoe de witte kinderen behandeld werden.
En je voelt die dingen aan.
Mijn familie was erg trots.
Ze waren koppig. Ze gingen tegen de stroom in.
Dit is het huis. Het thuis van Pauli Murray.
Toen ze hier kwam wonen, was ze drie jaar oud.
Ze kwam hier vanwege een tragedie.
Haar moeder was gestorven aan een hersenbloeding,
en haar vader werd uiteindelijk opgenomen in een gesticht.
Ook al was ze in Baltimore geboren, was dit haar echte thuis.
Toen ik naar Durham kwam,
bestond het huishouden uit tante Pauline en tante Sallie
en opa en oma Fitzgerald.
De Fitzgeralds waren bekend in Durham
en vrij prestigieus in de Zwarte gemeenschap.
De familie had, uit eerdere generaties, Cherokee,
Iers en Afro-Amerikaans bloed.
Sommige familieleden zagen er zo wit uit
dat ze als wit leefden.
En Pauli zat ergens in het midden.
Er waren vooroordelen over huidskleur
in de witte gemeenschap en de Zwarte gemeenschap.
Dus vormden ze hun eigen eenheid.
Pauli was het zonnetje in huis.
Tante Pauline had zelf geen kinderen, dus was ze dol op haar.
Tante Pauline gaf les op openbare scholen
en toen ik vier was,
besloot ze me elke dag mee te nemen.
Ik mocht bij de oudere kinderen zitten en toekijken terwijl ze voordroegen.
Tegen het einde van het schooljaar
verbaasde ik tante Pauline door te zeggen:
'Ik kan lezen, tante Pauline.'
Ik greep het boek van het kind naast me en begon voor te lezen.
Al die tijd in de klas
had ik geleerd wat zij de anderen leerde.
Van toen af aan was het klaslokaal mijn tweede thuis.
Ze mocht alles vragen wat ze wilde.
Ze mocht een mening hebben.
Maar Pauli wilde geen jurkjes aan.
En van tante Pauline moest ze elke zondag naar de kerk.
Dus sloten ze een deal.
Ze zei: 'Je mag de hele week een broek aan,
'maar als we naar de kerk gaan, moet je een jurk aantrekken.'
Ik leidde een beschermd leven.
Het leven werd ondraaglijk
in het contact met de witte wereld.
Mensen die volwassen Zwarte mensen aanspraken met 'tante', 'oom' of 'jongen'.
Er werden jaarlijks 50 of 60 mensen gelyncht.
Ik herinner me niet dat lynchpartijen prominent in de krant kwamen,
maar we hoorden erover van anderen.
Zo van: 'Er is gisteravond iemand gelyncht in die-en-die gemeente.'
We waren ons altijd bewust van de Ku Klux Klan.
Dat bewustzijn groeide, in kinderen van mijn generatie,
met hen mee, alsof het
een deel van je lichaam en je ziel is.
Aan de Onderdrukkers
Nu zijn jullie sterk
en wij zijn slechts druiven
zo rijp dat het zeer doet.
Verpletter ons.
Pers het dappere leven uit ons
dat in deze volle huiden huist.
Maar onze kracht is subtiel,
machtig door eeuwen van verlangen.
We zullen volhouden om jullie zintuigen te stelen
in die eenzame schemering van jullie winterse rouw.
'We zullen volhouden om jullie zintuigen te stelen
'in de schemering van jullie winterse rouw.'
Hoe beschouwt Pauli haar plek in de geschiedenis?
Pauli probeert problemen op te lossen
die zijn veroorzaakt door de slavernij.
Het is zo sterk dat Pauli dat beweert en zegt:
'Het is mijn plaats en mijn tijd om dit werk te doen.'
Ze pakt de typemachine en schrijft om zich uit de drukken.
Het is voor altijd bewaard, zodat toekomstige generaties zoals wij
het beter kunnen begrijpen.
Ik denk dat het schrijven voortkomt uit een wens om te communiceren.
In andere woorden, je wilt je inzichten met anderen delen,
of je gevoelens, of je emoties.
Het is veel moeilijker om over mezelf te schrijven dan over een ander.
Hoofdstuk zes, pagina 120.
Na mijn school wilde ik niet meer naar gesegregeerde scholen.
Ik was vastbesloten.
Dus bracht tante Pauline me naar New York.
Ik was verbijsterd door zowat alles.
De wolkenkrabbers, Coney Island, het Vrijheidsbeeld,
de theaters van Broadway...
EERST KIEZEN
...de automaat waar je stuivers in gooide en warm eten uit kon halen.
Ik was het meest onder de indruk dat men kon zitten waar men wilde
in de metro, bussen en trams.
Op het Huntercollege was ik één van de vier Zwarten in een groep van 247 vrouwen.
Ik koos alle vakken over literatuur,
creatief schrijven, korte verhalen.
Onthou, ik ben een kind uit het Zuiden
met vreselijke grammatica
en ik voelde constant de afstand tussen mijn niveau
en dat van de slimme kinderen op het Huntercollege.
Dus in mijn achterhoofd dacht ik altijd: kan ik het wel?
Ik studeerde af aan het Huntercollege in 1933.
De Grote Depressie.
Lange rijen wachtende mannen,
wachtend op een gratis kom soep, wachtend op werk.
Het was het slechtst mogelijke moment om je carrière te beginnen.
Elke ochtend zocht ik vergeefs naar 'Hulp gezocht'-advertenties.
De laatste cent was geleend,
niets meer over om te verpanden
zout-en-water
verlichtte onze hongerpijn niet meer
Ondanks die ontberingen,
gaf werkloosheid me de vrijheid om te reizen
op manieren die anders niet sociaal aanvaard zouden zijn geweest.
DE VAGEBOND
Ik zou me bij zo'n 300.000 dakloze, ongewenste jongens voegen
en een paar meiden die in vrachttreinen reisden
of rondliftten op zoek naar werk.
Ik droeg mijn liftkloffie, een scoutingbroek en een leren jasje
en had een knapzakje met wat kampeerspullen.
Ik had ook een jongensachtig kapsel en ik was mager,
plat op al die plekken,
zodat ik op het eerste gezicht op een kleine tienerjongen leek.
Pauli deed zich graag als man voor.
Er zijn prachtige foto's van haar
in allerlei erg mannelijke poses
en ze geeft zichzelf andere namen. Ze noemt zichzelf Pete.
Ze noemt zichzelf 'De Vent'.
DE VENT - 1931
Als ze erover schrijft,
zegt ze dat ze het doet uit zelfbescherming
omdat ze als alleenstaande Zwarte vrouw niet illegaal met de trein kan
zonder lastiggevallen of aangerand te worden.
Ik beloof
een New Deal voor het Amerikaanse volk.
TERA-KAMP / IN DE STAAT NEW YORK
Ik was een van de honderden werkloze vrouwen
die het TERA-Kamp bezochten,
een van de 28 vrouwenkampen opgezet door de New Deal.
Ik kon het meteen vinden met Peg Holmes, een wandelgids
met een intellectuele nieuwsgierigheid die op de mijne leek.
Peggie Holmes was de dochter van een conservatieve bankier
en was geradicaliseerd door de Grote Depressie.
Ze leek helemaal geen vooroordelen te hebben.
Ze las wat van mijn poëzie en zei tegen me:
'Hoe kun je schrijven met zulk mededogen?
'Ik zou verbitterd zijn als ik Zwart was.'
Die lente gingen Peg en ik vijf weken liften, naar Nebraska en terug.
Een nieuw persoon die denkt zoals jij
en op een leeg strand wil eten bij zonsondergang...
Dat zijn de kleine, alledaagse vreugdes van het leven.
GELIJK LOON / GELIJK WERK
Peg en ik interesseerden ons in industriële en arbeidskwesties.
Ik ging naar mijn eerste staking.
De arbeidersbeweging was vervuld van een bijna religieuze hartstocht.
We stortten ons in de algemene staking van automobielarbeiders
aan het begin van 1937.
Ik moest plotseling een radicale positie innemen.
IK STAAK VOOR EEN FATSOENLIJK LOON
En nu begon ik het verband te leggen
tussen het concept van vrijheid en waardigheid
en Zwart zijn in Amerika.
VOEG JE BIJ DE VAKBOND WEES GEEN STAKINGSBREKER
Ik zal met het volgende hoofdstuk wachten tot de volgende sessie.
Je kunt je wel voorstellen dat dit emotioneel zwaar is.
Maar hoe dan ook, ik hoop dat de lezer geïntrigeerd is.
Pauli Murray voelde zich als een historisch figuur.
De Schlesingerbibliotheek heeft 135 dozen
met papieren van Pauli Murray.
Sommige stukken kwamen niet voor in haar gepubliceerde werk.
Ik vond een map met het opschrift 'Seksualiteit'.
Murray vertelde artsen dat ze uiterlijk 'n vrouw was,
maar eigenlijk 'n man was.
'Een experiment van de natuur:
een meisje dat een jongen had moeten zijn.'
Briefje van Pauli Murray aan arts
Pauli hoopte dat de relatie met Peggie
een normale relatie zou zijn,
waarmee ze bedoelde dat
Pauli de man zou zijn en Peggie de vrouw.
En Peggie kon Pauli maar niet als een man beschouwen.
Uiteindelijk liep de relatie stuk.
Stuur me niet weg, mijn lief.
Kom met me mee
dan gaan we zingen. - Pauli Murray
Toen Peggie Holmes verdween uit Murray's leven
kreeg ze een zenuwinzinking
die ertoe leidde dat Pauli opgenomen werd in het Bellevue-ziekenhuis.
Pauli's aantekeningen van toen ze ter observatie in inrichtingen zat
zijn erg gedetailleerd.
Waarom voel ik me altijd het meest aangetrokken
tot erg vrouwelijke, heteroseksuele vrouwen?
Pauli is depressief en vraagt aan artsen: 'Waarom voel ik me tot hen aangetrokken?'
maken een goede relatie met een ander onmogelijk.
Waar moet ik naartoe voor een antwoord?
Zulke ervaringen hebben altijd bestaan.
Door Pauli's historische documenten
kunnen we nadenken over de menselijkheid van iemand die zwart is.
en niet-gender-conform leefde in Pauli's tijd.
Toen ik Murray's medische papieren en aantekeningen bekeek...
PAULI MURRAY HERDENKING
...als iemand die zelf trans, queer en van gemengd ras is,
dacht ik: ik herken dit gevoel.
We horen steeds dat mensen zoals wij niet bestaan.
Dus toen ik Pauli Murray ontdekte en over haar leerde,
was ik zo verrast en wilde ik er zo graag aan vasthouden.
En ik was ook zo kwaad,
dat het voelde alsof ik beroofd was van een deel van mijn geschiedenis.
Ik herken mezelf in de verwarring van iemand
die probeerde te leven als een compleet wezen
met een geïntegreerd lichaam, geest en ziel.
Als Pauli Murray hier nu zou zitten
en ik zou vragen: 'Pauli, welke voornaamwoorden gebruik je?'
Dan zou ik niet weten wat ze zou zeggen.
Als iemand die zelf zwart en queer is,
verwijs ik naar Pauli als 'die' of gewoon 'Pauli'
om hun brede gender-beleving te erkennen.
Auteurs die over Pauli schrijven gebruiken nog steeds vrouwelijke woorden,
zij/haar.
Vrienden en familie verwijzen naar haar met vrouwelijke woorden.
Maar ik denk dat er in de toekomst meer mensen naar Pauli zullen verwijzen
met genderneutrale voornaamwoorden.
Murray schreef nooit over haar genderstrijd
in haar publicaties,
en ze praatte er nauwelijks over, zelfs niet met vrienden.
Ze bewoonde een wereld die compleet vreemd was
voor iedereen om wie ze gaf. Behalve haar tante Pauline.
Tante Pauline noemde Pauli 'Mijn jongen-meisje'
en ze steunde Pauli altijd.
Van tante Pauline mocht tante Pauli precies zijn wie ze moest zijn.
Zo'n onvoorwaardelijke liefde is zeldzaam.
Maar toen ze dat elders probeerde te vinden
was dat heel moeilijk.
Ze werkte buitensporig veel.
Ze dronk de hele nacht koffie.
Ze was soms ongeduldig.
Ze had zo'n houding van: 'Jullie zullen me zien en horen.'
UNIVERSITEIT VAN NOORD-CAROLINA
13 JAAR VOOR DE EERSTE ZWARTE STUDENT WERD TOEGELATEN
Op dat moment
ontwikkelde de Universiteit van Noord-Carolina vakken over rassenrelaties.
Dus dacht ik: misschien zijn ze nu wel bereid om een Zwarte toe te laten.
AANVRAAG VOOR TOELATING
Ze stuurden me een leeg formulier.
En ze hadden regels toegevoegd voor ras en religie.
Ik heb het wel ingevuld, maar ik vroeg: 'Wat maakt het uit?'
Ik kreeg een brief terug
van de rector van de Universiteit, die schreef:
'De grondwet en de wetten verbieden mij
'iemand van uw ras toe te laten.'
Op z'n terugweg naar de hoofdstad stopte de president
bij de Universiteit van Noord-Carolina
om een eredoctoraat in de rechten te ontvangen.
Ik ben blij en trots een alumnus te worden van de Universiteit van Noord-Carolina
die zulke goede voorbeelden biedt
van het Amerikaanse liberale gedachtegoed
door Amerikaanse actie.
Pauli hoorde de speech...
ROOSEVELT VERDEDIGT LIBERAAL BELEID
...en besloot Roosevelt een brief te schrijven.
Het was een typische vurige protestbrief van Pauli Murray.
U vroeg om steun voor een liberale filosofie gebaseerd op democratie.
Wat betekent dit voor Zwarte Amerikanen?
Hij prees UNC op hetzelfde moment
dat zij Pauli weigerden toe te laten.
Ze schreef, als Zwarte in de jaren 30, een boze brief aan de president,
waarin ze minder hypocrisie eiste.
Ik was steeds meer ontsteld over zijn zwijgen over burgerrechten
en zijn weigering openbaar te pleiten
voor een federale anti-lynchwet.
Heeft u uw stem genoeg verheven tegen het verbranden van onze mensen?
Pauli besloot
een kopie te sturen naar Eleanor Roosevelt.
Mw Roosevelt gaf snel antwoord
en de brief is door haar persoonlijk ondertekend.
'Ik heb de kopie van de brief die u mij stuurde gelezen...
HET WITTE HUIS / WASHINGTON
'...en ik begrijp u volkomen.
'Maar grote veranderingen gebeuren langzaam.
'Het Zuiden verandert, maar duw niet te hard.'
De confronterende houding die Pauli hier innam
was een voorbeeld van wat ze 'confrontatie via typemachine' noemde.
Vrouw meldt zich aan bij uni actie gouv. Hoey
Pauli schreef brieven die werden gepubliceerd in Zwarte kranten.
Ze kreeg veel aandacht.
En plotseling kwam het op de radio.
'Onbekende Zwarte meldt zich aan bij Universiteit van Noord-Carolina.'
Het kwam nationaal in het nieuws.
Mijn familie was ontsteld.
Vooral omdat ze bang waren om gelyncht te worden.
De Universiteit van Noord-Carolina was een nederlaag.
En de arrestatie in de bus,
plus dat ik een leven lang moest toezien hoe niet alleen ik ongelijk behandeld werd
maar ook arme Zwarten op het platteland.
Dit alles leidde tot
mijn besef dat als ik tegen segregatie wilde strijden
ik een wapen nodig had, een vaardigheid.
Toen besloot ik rechten te gaan studeren.
Wat zei je?
Je concentratievermogen is ongelofelijk.
Weet je, dat is vast waar.
Toen ik rechten studeerde,
konden mijn klasgenoten
de meest belachelijke discussies voeren
vlak boven mijn hoofd, terwijl ik bezig was...
Pauli begint in de herfst van 1941 bij Howard.
Veel van de burgerrechtenzaken uit die tijd
werden beredeneerd in de gangen van Howard.
Thurgood Marshall
en William Hastie en Leon Ransom liepen daar door de gangen.
De eerste twee jaar was ik de enige vrouw aan de rechtenfaculteit.
Ik mocht niet eens praten in de klas.
KLAS VAN 1944 - RECHTENFACULTEIT HOWARD
Ik stak mijn hand op en iedereen negeerde me.
Mijn professor zei: 'Ik weet überhaupt niet waarom vrouwen rechten studeren.'
Ik was geschokt.
Ze praatten over wat ze Jim Crow noemen,
een systeem van rassensegregatie,
en zij zegt: 'Wat ik meemaak is Jane Crow.'
Als Zwarte vrouw heb je niet alleen te maken met rassensegregatie,
maar ook met seksediscriminatie.
In mijn familie werd vrouwen nooit grenzen opgelegd.
Aan het eind van het jaar
rangschikten ze de studenten en publiceerden hun cijfers.
Murray, Murray, Murray, Murray, bovenaan de lijst.
In het tweede jaar mocht ik praten.
Murray werd de adviseur van de studentenafdeling van de NAACP.
17 JAAR VOOR DE SIT-IN IN DE WOOLWORTH-LUNCHBAR
In het centrum van Washington waren er plekken waar je niet in mocht.
In het warenhuis Garfinckel's mocht je niet naar binnen.
Er waren restaurants waar je niet in mocht.
Je mocht niet naar het Nationaal Theater.
Ik begon meer te experimenteren met geweldloze, directe acties.
We begonnen op de hoek van 14th en U,
bij het restaurant Little Palace Cafeteria.
Dit was midden in de Zwarte wijk,
maar alleen witten mochten erin.
Op een zaterdagmiddag liepen we naar binnen.
Ze weigerden ons te helpen.
We gingen zitten met onze lege dienbladen,
pakten onze boeken en begonnen de les.
We vulden dat hele restaurant.
En het werkte.
Het is geweldig dat het ze lukte.
STUDENTEN DWINGEN CAFÉ JIM CROW TE BEËINDIGEN
Het was ze gelukt U Street te desegregeren.
Het was tijd voor een frontale aanval
op de grondwettelijkheid van segregatie.
1944 - TIEN JAAR VOOR HET HOOGGERECHTSHOF
EEN EINDE MAAKT AAN GESCHEIDEN MAAR GELIJK
Mijn afstudeerproject had als onderwerp:
'Moet Plessy v. Ferguson verworpen worden?'
Plessy v. Ferguson is de zaak in het hooggerechtshof uit 1896
waarbij besloten werd dat Zwarte mensen gescheiden mogen worden in het openbaar,
zoals in het vervoer of op scholen,
zolang ze gescheiden maar gelijke voorzieningen hadden.
Thurgood Marshall en de NAACP hadden gezegd:
'Volgens Plessy is het gescheiden maar gelijk, maar ons probleem is
'dat Zwarte instanties niet gelijk zijn.
'Ze krijgen minder geld
'en als we gescheiden zijn, willen we gelijke middelen.'
Pauli Murray vond de hele logica verkeerd.
Discriminatie is inherent immoreel
en het vermindert het gevoel van Zwarte mensen
van hun eigen waardigheid en karakter.
De doctrine van gescheiden maar gelijk is niet alleen een waanidee,
maar doet ook geweld aan
aan het mens-zijn van het getroffen individu.
GEKLEURD
'Het moet helemaal verworpen worden.
'Jullie hebben een gedurfdere strategie nodig.'
Mijn klasgenoten lachten me uit.
Spottswood Robinson, de jonge docent
voor wie studenten veel ontzag hadden,
wees mijn idee niet alleen af,
maar ging ook de weddenschap om tien dollar aan toen ik zei:
'Plessy zal binnen 25 jaar verworpen worden.'
Precies tien jaar later, in 1954,
was dit precies de strategie van Marshall en zijn team
voor het besluit Brown v. Board of Education.
Het hooggerechtshof heeft een belangrijk, historisch besluit genomen.
Alle mensen zullen gelijkheid genieten in onderwijsinstellingen.
Ik bracht een bezoek aan Howard.
En Spotts Robinson zei heel nonchalant:
'Pauli, herinner je je dat burgerrechtenopstel nog van jou?'
Ik zei: 'Natuurlijk.'
En hij zei: 'Weet je, in 1953 heb ik het tevoorschijn gehaald
'en het was heel nuttig bij onze voorbereiding.'
Hij vertelde me dat, anoniem,
mijn argument het hooggerechtshof gehaald had.
Kijk om je heen.
Draai je om, kijk om je heen.
Zien jullie al die verschillende mensen hier zitten?
Dat is mogelijk gemaakt door dat besluit.
Maar als we dat verhaal vertellen,
met die iconische foto van Thurgood Marshall
op het bordes van het hooggerechtshof,
is Pauli nergens te bekennen.
Elk jaar kreeg de beste student van de rechtenfaculteit van Howard
automatisch een plek aan Harvard
om extra vakken te volgen.
Pauli Murray was de beste studente.
De voorzitter van de toelatingscommissie schreef: 'Beste Mejuffrouw Murray,
'de aanhef op uw cijferlijst
'en uw foto geven aan
'dat u niet van de sekse bent die recht heeft op toelating tot Harvard.'
Elk deel van haar identiteit houdt haar buiten de deur
waar ze toegelaten wil worden
en waar ze het verdient toegelaten te worden.
Pauli gaat naar Berkeley en doet een master in de rechten.
Dat was het begin van haar carrière als advocaat.
Ook al was ze een van de best geschoolde advocaten,
Pauli kon geen werk vinden bij advocatenkantoren in New York.
Ze werd gediscrimineerd vanwege haar ras en haar sekse.
Uiteindelijk begon ze haar eigen kantoor
en een van de pijnlijkste ervaringen
was dat ze in de rechtbank was voor een zaak
en dat een getuige Pauli aanwees
als de prostituee.
Want natuurlijk kon ze niet de advocaat zijn.
Pauli kon nauwelijks rondkomen.
Ik at zoveel goedkope hamburgers
dat ik een lintworm kreeg.
AFDELING PSYCHIATRIE - ZIEKENHUIS BELLEVUE
Pauli werd ook regelmatig opgenomen vanwege een depressie.
Murray had bijna jaarlijks zenuwinzinkingen.
De chaos en het lijden.
Ze had gewoon hulp nodig van artsen.
13 juli 1942. Beste dr. Eidelsberg,
Daar uw experimenten met geslachtshormonen positieve publiciteit kregen
heb ik een afspraak met u gemaakt om mijn probleem te bespreken...
een langdurige emotionele en mentale strijd.
Een hormooninjectie kan wellicht de balans herstellen.
Pauli ging van arts naar arts om om testosteron te vragen.
PERSOONLIJK EN VERTROUWELIJK
Pauli smeekte artsen: 'Heb ik niet-ingedaalde testikels?'
Aanwezigheid van mannelijke organen.
Kan worden onderzocht met röntgenfoto's, een operatie.
Het vergde enorm veel moed om te praten over een ervaring
die ze niet in woorden kon uitdrukken.
Ik zou het zeer waarderen als u me kon helpen
want mijn leven is vrij ondraaglijk
op dit moment.
Pauli werd onderzocht. Artsen maakten röntgenfoto's.
Een keer was Pauli dolgelukkig dat ze een kijkoperatie kon ondergaan,
omdat ze zeker wist dat
de chirurg niet-ingedaalde testikels zou vinden.
De chirurg vond een ontstoken blinde darm, die hij verwijderde,
maar verder niets ongewoons.
Beste Mejuffrouw Murray,
het spijt me,
maar de medische wetenschap komt niet overeen met uw conclusies.
'Wat betekent het als iemands kwelling irrelevant gemaakt wordt?
'Wat betekent het als je zoveel van iemands prestaties claimt
'en boeken schrijft over zoveel aspecten van iemands bestaan,
'maar het ene aspect weglaat dat we niet begrijpen
'of dat ongemakkelijk voor ons is?'
Ik twijfelde erover of ik over Murray's worsteling met haar gender zou schrijven.
Anderen zeiden: 'Dat was haar privéleven.'
Maar ik raakte ervan overtuigd dat je niet echt kon begrijpen
waarom Murray haar tijd ver vooruit was zonder te begrijpen dat
haar gevoel om overal tussenin te zitten
zorgde dat ze steeds kritischer werd over grenzen.
Daarom kon ze een van de belangrijkste ideeën
van de 20e eeuw creëren,
dat de categorieën van ras en gender eigenlijk willekeurig zijn
en geen wettelijke basis vormen voor discriminatie.
Geachte president Roosevelt,
Ik ben Zwart, het meest onderdrukte deel van uw bevolking.
Kunt u zich, een moment maar, indenken hoe razend
u zou zijn als u zich realiseerde dat u, een mens,
werd gezien als anders dan uw medemensen?
Toen Pauli die vurige brieven naar het Witte Huis schreef,
wilde Eleanor begrijpen wat deze jonge vrouw bewoog.
Ik correspondeerde met Mw Roosevelt.
Ik bestookte haar sinds het incident met de Universiteit van Noord-Carolina.
Het feit dat ze de presidentsvrouw was
wekte niet genoeg gezag in mij op om me in te houden.
Daarom hadden we zo'n goede vriendschap.
Pauli nam haar vrienden en familieleden mee om te lunchen
in Eleanors appartementen in New York.
Eleanor werd een moederfiguur.
Pauli en Eleanor waren enorm verschillend
qua sociale achtergrond en status.
Maar ze hadden ook veel gemeen.
Allebei jong wees geworden
en opgevoed door oudere familieleden
Ze waren allebei verzot op lezen. Ze schreven graag.
Ze hielden van honden.
Dit was geen romantische relatie.
Het werd een echte vriendschap
met discussies over meer dan alleen politiek.
Ik denk dat we verwante zielen waren, als ik dat durf te zeggen.
Ik kon me goed in haar inleven.
Een van mijn beste jonge vriendinnen is een charmante advocaat -
Pauli Murray - die soms een oproerkraaier kan zijn
maar op wie ik erg gesteld ben.
Ze kon diep medelevend zijn.
Maar ze kon onmogelijk de ondraaglijke last van 't racisme voelen
die ons deed schreeuwen.
SOMMIGEN VAN MIJN BESTE VRIENDEN ZIJN ZWART - DOOR ELEANOR ROOSEVELT
Maar weinig Zwarten werden verrast door de rellen in Detroit,
want de onderliggende raciale spanningen
groeiden al de hele oorlog gestaag.
WITTE MENIGTES ZOEKEN ZWARTEN BIJ RASSENRELLEN
POLITIE VOEGT ZICH BIJ MENIGTE 16 VERMOORD
'BLINDE' RECHTSPRAAK ZIET ALLEEN GEKLEURDEN
President Roosevelt hield zich vreemd stil.
Zijn reactie kwam meer dan een maand later.
'De recente uitbraken van geweld
'bedreigen onze nationale eenheid en bemoedigen onze vijanden.
'Ik weet zeker dat elke ware Amerikaan dit betreurt.' Einde citaat.
Het was zo zalvend dat ik meteen ging zitten
en een kwaad gedicht schreef.
'Wat kreeg je, Zwart joch,
'toen ze je in de goot gooiden, je tanden eruit schopten
'en je schedel braken met knuppels
'en je maag verrot schopten?
'Wat kreeg je toen je uitriep naar de hoogste man?
'Wat zei de hoogste man, Zwart joch?
'Men. Roosevelt betreurt het.'
Na jaren van net rond weten te komen,
belde Lloyd K. Garrison, die ik kende van Howard,
met het verbazende nieuws dat zijn firma,
Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison, hulp nodig had
in de afdeling procesvoering.
Deze baan bood Murray meer inkomen
dan ze ooit verdiend had.
Dit grote geluk vulde me met nervositeit.
Als vrouw van middelbare leeftijd
keerde ik terug in een erg competitief beroep,
een van de drie vrouwen bij de firma en de enige Zwarte onder de 65 advocaten.
Mijn meest hardnekkige probleem in die jaren
was de eenzaamheid van de vrouwelijke professional.
Gelukkig deelde Irene Barlow, hoofd personeelszaken,
mijn symbolische status in een mannenwereldje.
Renee kwam zelfverzekerd over.
Haar sterke, mooie gezicht en blauw-groene ogen
straalden gulheid en vriendelijkheid uit.
Renee nodigde me uit om te gaan lunchen, om me te verwelkomen.
Ons gesprek was aarzelend en formeel.
Maar toen we ontdekten dat we allebei Episcopaals waren,
vormde zich een spirituele band,
en tijdens de lunch gingen we naar de woensdagdienst
in St. Bartholomew's Church aan Park Avenue.
Renee nam Pauli onder haar hoede...
VRIENDIN
...en gaf haar raad: 'Nee, trek dat niet aan. Doe dit wel.'
Ze werden beste vriendinnen.
Ook al waren Renee en ik heel verschillend,
produceerde de chemie van onze vriendschap pure vreugde.
We zochten elkaar op voor wederzijdse steun.
Op de middag van 4 mei,
werd Mack Charles Parkers lichaam gevonden
in de Pearl River bij Poplarville.
Parker was uit zijn gevangeniscel gesleept door gemaskerde mannen.
Hij werd beschuldigd van de verkrachting van een witte vrouw.
LYNCHMEUTE GRIJPT ZWARTE IN MISSISSIPPI
VERDACHTE VAN VERKRACHTING UIT CEL GEHAALD WAARSCHIJNLIJK DOOD
Dat een man nog in 1959 gelyncht werd
leek een symbool voor de barbaarsheid van het Amerikaanse systeem.
Dit was na al het geweld in Little Rock,
de integratie van de Central High School.
Het was niets dan geweld, geweld, geweld in het Zuiden
en Mack Parker was het dieptepunt.
Dit heb ik geschreven na het lynchen van Mack C. Parker.
Ik ben Episcopaals en ik gebruik dit gebed expres.
Breng licht in ons duister, we smeken u, o Heer.
Leer ons niet langer de blaffende honden in de verte te vrezen.
Of de voetstappen voor de deur.
De geweerkolf tegen het raam.
Verdedig ons tegen alle gevaren van deze nacht.
Iedereen heeft een breekpunt.
Dat van mij kwam bij Mack Parker.
Ik had het gehad.
Ik moest weg uit de Verenigde Staten.
Pauli zegde haar enorm prestigieuze baan bij Paul Weiss op
en solliciteerde naar, en kreeg, een baan als professor in de rechten
op een nieuw opgerichte universiteit in Ghana, in Afrika.
WEG MET KOLONIALISME
Rechten doceren in 'n West-Afrikaans land,
dat slechts twee jaar eerder onafhankelijk was geworden,
zou mijn nieuwsgierigheid bevredigen
naar mijn Afrikaanse voorouders.
Ik bleef 18 maanden in Afrika.
Ik bestudeerde het zoals ik de wet bestudeerde op de universiteit.
Pauli zat daar midden in al die onafhankelijkheidsbewegingen.
En dat was spannend, maar ook problematisch.
Het werd me al snel duidelijk
dat de president van Ghana dictatoriale instincten had
en de vrijheid van meningsuiting inperkte.
Ik zette me in voor mensenrechten,
of ik nu in Noord-Carolina of Accra was.
De overheid maakte zich zorgen over wat Pauli de studenten leerde
over de Amerikaanse grondwet,
onafhankelijkheid, democratie.
Op een dag zaten er
zes mannen in uniform van de recherche
in mijn klaslokaal.
Ik dacht dat ik vast niet lang meer in het land zou kunnen blijven.
Mijn tijd in Afrika bevestigde voor mij
dat ik in Amerika thuishoorde.
Ik voel me net zo volledig Amerikaans als wie dan ook.
Zwarte Amerikanen zijn er al vanaf het begin.
Ons bloed, zweet en tranen
en onze herinneringen zijn verbonden met het land.
Ik was ervan overtuigd dat onze lotsbestemming in de VS lag.
Dus kwam ik terug, met een beurs van Yale om mijn proefschrift te schrijven.
We waren geïntrigeerd door Pauli.
Ze was een oudere vrouw, ze had onze moeder kunnen zijn.
WIJ EISEN GELIJKE RECHTEN
De meeste Zwarte studenten waren betrokken bij de burgerrechtenbeweging.
Toen Pauli naar Yale kwam, wist ik niet
dat ze betrokken was geweest bij demonstraties en sit-ins in DC.
Voor zover wij wisten,
waren wij begonnen met de demonstraties met de sit-in-beweging in de jaren 60.
We wisten niets over de dappere Afro-Amerikanen
waarvan het werk vaak vergeten is.
Pauli Murray was haar tijd zo ver vooruit
dat ze als haar dagelijkse werk nieuwe problemen blootlegde.
Dit is een erg zorgwekkend onderwerp.
Toen Murray bij Yale was,
richtte John F. Kennedy een Commissie voor de Status van Vrouwen op.
De voorzitter van de commissie was Eleanor Roosevelt.
Ik wil dat er gebruik gemaakt wordt van de vaardigheden van vrouwen.
Eleanor zorgde ervoor dat Pauli aangesteld werd in de studiegroep
die naar de politieke- en burgerrechten van vrouwen keek.
HET IS EEN MANNENWERELD
KAN EEN VROUW HEM ECHT OPENMAKEN?
Als je naar de essentie kijkt,
draait onderdrukking om het niet-respecteren van iemands mens-zijn.
Alle vrouwen weten wat het betekent
en hoe het voelt, alsof ze minder persoonlijke waardigheid en waarde hebben
vanwege hun sekse.
Wat voor rol speelde u in de National Organization for Women?
Ik was een van de oprichters.
Pauli ontmoette Betty Friedan.
Betty, Pauli en nog ongeveer 30 vrouwen besloten dat
er een nieuwe organisatie nodig was.
Tijdens een lunch pakte Betty een papieren servetje
en begon te schrijven over de oprichting van de NOW.
om vrouwen beter te integreren in het Amerikaanse leven, en wel nu.
Achtentwintig vrouwen ondertekenden het.
En zo werd de National Organization for Women,
of NOW, opgericht.
Pauli probeerde een nieuwe strategie te bedenken
om vrouwenrechten te bevorderen.
En dat deed ze.
WIJ, DE MENSEN
ARTIKEL XIV.
Geen enkele Staat zal enige wet aannemen of handhaven die...
welke persoon dan ook gelijke bescherming door de wet ontzegt.
Het Veertiende Amendement had het mogelijk gemaakt
om rassendiscriminatie te bestrijden.
Pauli Murray redeneerde dat
het Veertiende Amendement ook gebruikt kon worden
om vrouwenrechten te beschermen.
Dat was een radicaal idee.
Voor ons, in de tijd van de burgerrechtenbeweging,
leek het vreemd, maar je moet de achtergrond begrijpen.
Het belangrijkste,
voor Afro-Amerikanen,
was discriminatie tegen Zwarten.
Ik moet mezelf afvragen: 'Eleanor, waarom was je toen geen feminist?'
Maar niemand was toen feminist, behalve Pauli Murray.
Vrouwenrechten zijn onderdeel van mensenrechten;
het klimaat lijkt gunstig voor nieuwe aanvallen op seksediscriminatie.
JANE CROW AND THE LAW DOOR PAULI MURRAY EN MARY EASTWOOD
6 JAAR VOOR RUTH BADER GINSBURGS EERSTE ZAAK IN HET HOOGGERECHTSHOF
VOOR GENDERGELIJKHEID
Halverwege de jaren 60 zat Pauli in het bestuur van de ACLU.
De American Civil Liberties Union gaat naar de rechter
om een buitenwijk van St. Louis
te dwingen een geïntegreerd sociale woningbouwcomplex te accepteren.
SEGREGATIE IS MOREEL VERKEERD
De ACLU werkte al aan burgerrechtenzaken.
TEGEN SEGREGATIE OP SCHOLEN
Maar als het om vrouwen ging, waren ze net als andere instanties
in onze maatschappij in die tijd.
Er zaten weinig vrouwen in het bestuur.
Pauli probeerde ze te dwingen iets te doen.
Ze schreef een brief waarin ze erop aandrong
dat Ruth Bader Ginsburg raadslid moest worden.
Pauli was een felle vrouw.
Pauli hield vast aan haar ideeën,
waar anderen het soms niet mee eens waren.
Pauli drong erop aan dat de ACLU zich zou gaan bezighouden
met genderdiscriminatie.
Het zijn altijd de mensen die
de meeste discriminatie ondervinden
die het inzicht hebben om oplossingen te vinden. Pauli was zo iemand.
In een van de ACLU-zaken, in het Zuiden,
werden Zwarten uitgesloten uit de jury.
Murray's argument was,
als we zeggen dat Zwarte mannen niet uitgesloten mogen worden,
dan vrouwen ook niet.
Dit is een schending van hun recht op gelijke bescherming,
een schending van het Veertiende Amendement.
De rechtbank in Alabama beslist in het voordeel van de ACLU.
'De wet die vrouwen het recht ontzegt jurylid te zijn
schendt het Veertiende Amendement.'
De rechtbank ging helemaal met ons mee en gebruikte zelfs onze woorden.
Na zoveel verliezen en zoveel mislukkingen in mijn leven,
was dit mijn meest geliefde overwinning.
Wat ze deed werd erg belangrijk.
Zo belangrijk, dat toen Ruth Bader Ginsburg
aan een zaak voor het hooggerechtshof ging werken,
Reed versus Reed,
ze Pauli's werk gebruikte en haar ook noemde.
Rechter Ginsburg deed een beroep op de analyse die Pauli had ontwikkeld.
We vonden niets nieuws uit.
We zeiden dezelfde dingen die Pauli al jaren eerder had gezegd
toen de maatschappij nog niet wilde luisteren.
Ik heb geleefd om mijn verloren zaken alsnog bevestigd te zien.
WE WILLEN GELIJKHEID
Loop met de statigheid van de first Lady.
VROUWENEMANCIPATIE
WE ZIJN MENSEN, GEEN ECHTGENOTES
De sterren zijn je bakens, de aarde je erfenis
SCHAF ALLE ABORTUSWETTEN NU AF
Geef aan niemand het vuur van je ziel over.
Volgens mij is dit een tijd van erg radicale verandering.
Ik had de extra verantwoordelijkheden niet
van 'n man, huishouden, kinderen.
Voor mij was het altijd erg belangrijk om privacy te hebben.
Je moet begrijpen dat Pauli een behoedzaam iemand was,
ze was op zichzelf.
Wist u in die tijd iets over Pauli's privéleven?
Ik had absoluut geen idee.
Pauli en Renee waren erg hecht.
Ze hebben nooit samengewoond,
maar Renee Barlow was Pauli's grote liefde.
Soms wordt je ziel aangeraakt
door een zeldzame geest zo creatief, zo liefdevol
dat je leven verandert door de ontmoeting.
Lieve Pauli -
Ik luister in bed naar de vierde symfonie van Brahms.
Ik begin aan de New York Times-puzzel.
Ik wou dat je hier was om mee te doen.
Lief Dekentje-
JA IK WIL DOLGRAAG MEER TIJD DOORBRENGEN.
Lieve Charlie Brown -
Nog veel meer te zeggen, maar ik zal het bewaren voor als we elkaar zien.
Lieve Linus -
Ik kijk uit naar vrijdagavond.
Ze ontmoetten elkaar in hotels,
en waren dan bezorgd over het geld dat ze verspild hadden.
Maar ze steunden elkaar net zoals getrouwde stellen dat doen.
Blij dat je moeder wat frisse lucht heeft kunnen halen.
Liefs en kusjes, Pauli
Hou de moed erin.
Je kunt dit en nog veel meer! Veel liefs, 007
Veel liefs - 007
Jarenlang was Renee Murray's rots in de branding
en door haar kon ze meer bereiken
dan ze ooit eerder had bereikt.
LIVE - AUDITIE
Dit is WGBH FM-radio in Boston.
Onze gast vanavond is dr. Pauli Murray,
een advocaat en leider in de burgerrechtenbeweging.
En nu is ze dichteres geworden.
Ik wil omdraaien wat u net zei.
Ik ben een dichteres die advocaat is geworden, niet andersom.
Dit is een goed moment om Dark Testament te lezen.
'Ik was een Zwarte slaaf die de Poolster volgde.
'Ik was een immigrant opeengepakt in de buik van een schip
'de droom was altijd dezelfde.
'De droom was altijd vrijheid.'
MARTIN LUTHER KING GEDOOD DOOR SCHERPSCHUTTER
Martin Luther King stond voor
de mogelijkheid van verzoening tussen mensen.
Dr. King was een buffer
tussen de Zwarte en de witte gemeenschappen.
Mijn gevoel zegt dat als dit land wil overleven,
we in harmonie samen moeten leven.
We moeten blijven aandringen met al onze eisen.
Zwarte studenten in het hele land waren begonnen campussen te bezetten
en eisten vakken Zwarte Studies.
Brandeis nodigde Pauli Murray uit professor te worden
als een symbolische daad, zo van: 'Zien jullie wel?'
Ik liep rond op de campus
en ik zag een klein bruin vrouwtje...
ERNEST R. MYERS - VOORMALIG STUDENT
...en ik vroeg iemand wie ze was.
Die zei: 'Dat is professor Murray.'
En ik wist dat ik haar vakken wilde volgen.
We waren bij Brandeis voor een overgangsjaar,
en we waren ook erg arm.
Onze families hadden geen kasten vol boeken.
Ik ontwikkelde een rechtenvak voor bachelorstudenten.
De 14e en 15e Amendementen komen vaak de eisen van Zwarten tegemoet.
Deze historische ontwikkeling heeft onvoorziene gevolgen gehad.
Ze was dynamisch, weet je...
En het woord 'Zwarte' kwam steeds voorbij.
Het leek mij dat Zwarten...
En je hoort het geroezemoes onder de Zwarte studenten.
Ze praatte over sociale veranderingen,
en de wet, en de geschiedenis daarvan.
Weet je, 'we moeten rekening houden met de Zwarten'
Toen Pauli naar Brandeis ging, was ze intellectueel scherp,
maar ook star in bepaalde dingen.
VOORMALIG RECHTER
Ze vond dat we altijd Zwarten genoemd moesten worden.
'Zwarten' met de hoofdletter 'Z'.
In het Zuiden werd het altijd afgedrukt met een schamele kleine 'z'.
Ik voelde me meteen aangetrokken tot de versie met hoofdletter,
die mijn identiteit waardigheid leek te verlenen.
Het heeft nog steeds mijn voorkeur om gekleurde mensen te beschrijven
en ik voel me ongemakkelijk bij 'zwart' met kleine letter.
Zwart is mooi
Bevrijd Huey!
Bevrijd onze strijder
Bevrijd Huey!
Zwart is mooi
Bevrijd Huey!
Stel je voor, in de tijd van de burgerrechtenbeweging,
de Black Power-beweging,
had je dit kleine vrouwtje dat les gaf aan Brandeis
en over Zwarten praatte.
Ik had in de jaren 40 gestreden voor toegang tot studentenhuizen en cafés.
De nieuwe generatie van de jaren 60
wilde aparte studentenhuizen.
Bijna alsof ze de vorige generatie opvraten.
Dat vond ik moeilijk.
In januari bezetten Zwarte studenten een gebouw van de Brandeis-universiteit
en eisten een opleiding Zwarte Studies.
De Zwarte studenten bezetten een gebouw,
en dat was waar mijn kantoor was.
WIJ WILLEN ZWARTE DOCENTEN
Pauli vond dat de studenten niet begrepen
hoe de realiteit en de geschiedenis werkten.
Zij dachten dat zij het niet begreep.
Ze namen afstand van haar.
Heeft Pauli ooit iets gezegd?
Ze was gekwetst.
Dat kon je zien.
Pauli begreep het niet.
Ondanks haar eigen jeugdige verzet
kon ze die jonge mensen maar niet begrijpen.
Als Pauli 30 jaar geleden al kwaad was en er was niets veranderd,
waren ze nu natuurlijk nog kwader.
ZWARTE B.U STEUNT MALCOLM XU
De Zwarte studenten, die op Black Panthers wilden lijken,
vonden dat ze een Tom was
alleen al omdat ze tegen de bezetting was.
Ze hield niet van het woord 'Zwart'.
Maar als ze verder niets wisten, begrepen ze het niet.
Voor elke Zwarte student op die campus
en voor elke vrouw op die campus
was ze 'n wandelende geschiedenis.
We gingen zelfs naar haar huis en ze deed de deur open...
En elke muur was bedekt met boeken,
van plafond tot vloer, boeken, boeken, boeken.
Voor mij was dat het paradijs.
Volgens mij was het eerste dat ik vroeg: 'Heeft u deze allemaal gelezen?'
Ze zei: 'Ja, die ik niet gelezen heb staan nog niet in de kast.'
We vertrouwden haar, omdat we gewend waren, op school,
dat mensen je vernederden als je iets niet wist.
Ze respecteerde ons altijd als mensen.
Ik weet nog dat ik me best speciaal voelde.
Er hing een Camelsigaret aan haar lip.
-Weet je dat nog? -Ja.
Ze nam de sigaret...
En het was bijna zo van: 'Je moet iets leren, Zwarte.'
Murray was zestig jaar en erg bezorgd dat
ze op haar oude dag niet genoeg geld zou hebben,
dus eiste ze een vast dienstverband.
BRIEF AAN HET WERVINGSCOMITÉ:
Ik wil alle rechten, privileges en status die horen bij een vast dienstverband.
BRIEF VAN HET WERVINGSCOMITÉ:
Er is bezwaar aangetekend, omdat Mej. Murray's gepubliceerde teksten flair,
briljantie en conceptuele kracht missen.
'Mist briljantie. Voldoet niet aan de normen.'
Pauli werd geweigerd.
Het was compleet absurd.
Dus begon de strijd.
VAN PAULI MURRAY:
Het Comité is zich wellicht niet bewust van het feit
dat er andere normen bestaan die conceptuele kracht bezitten
buiten de 'ivoren toren.'
Pauli zei: 'Ik heb mijn bijdragen geleverd bij rechten.
'Veel van de ideeën die u nu voor lief neemt
'waren radicaal toen ik ze voorstelde.'
Pauli is zo bepalend geweest voor...
...hoe de juridische structuur eruitziet in de strijd tegen discriminatie.
We kunnen de strijd om gerechtigheid niet begrijpen
zonder Pauli's rol erin te begrijpen.
Ik wil niets meer dan
Gelijkheid.
Uiteindelijk gaf de rector Pauli een vast dienstverband.
Ik probeer 't boek af te krijgen met nog één hoofdstuk.
Het is het moeilijkste hoofdstuk
want het gaat over mijn beste vriendin.
Renee zorgde voor het huis.
Ze catalogiseerde alle boeken.
Ze zorgde voor de hond.
Ze hield Pauli Murray's agenda bij.
Als ze iets niet kon vinden:
'Renee, weet je waar dit is?' Zo ging het.
De meeste mensen wisten niet dat Pauli Murray gay was
en we hielden het allemaal geheim.
Hoe wist u het? Praatte Pauli er met u over?
Nee, ik weet niet hoe ik het moet zeggen,
maar als je iemand
-lang genoeg kent... -Ja.
...dan vang je iets op.
Je weet het gewoon.
Praatte Pauli over Renee?
Ze praatte over... Renee was een vriendin.
-Dat zei ze. -Altijd 'een vriendin.'
Renee werd ziek.
Haar borstkanker kwam terug.
Ze onderging behandelingen die niet werkten
en ze overleed in 1973.
De meeste mensen die het sterven en de dood aan kanker meemaken...
Wij zijn de lopende gewonden.
Aan wie van Irene Barlow hield:
Vergeef me als ik bot was
na het verdrietige nieuws van haar overlijden.
Jullie hadden een vriendin verloren.
Ik had mijn stille partner verloren.
Ik was razend door mijn pijn,
ik had ruzie met God.
Renees dood heeft mijn leven veranderd.
Ik voelde de noodzaak om mijn missie op aarde te voltooien
in de dagen die mij nog restten.
Het leek me, toen ik terugkeek op mijn leven,
dat al die mensenrechtenkwesties
waarbij ik betrokken was geweest morele en spirituele kwesties waren.
En ik zag dat het vak waaraan ik mijn leven had gewijd, rechten,
ons de antwoorden niet kon bieden.
En ik vroeg mezelf: 'Wat wil je doen met de tijd die je nog rest?'
Ik werd in de richting gestuurd van het priesterschap
of in dienst te staan van de kerk.
Plotseling zei ze dat ze Episcopaals priester werd.
Ik was stomverbaasd.
Pauli was diep religieus.
Ik moet zeggen dat ik dat niet begreep, maar dat was ze wel.
Niemand begreep waar ze mee bezig was.
Je neemt ontslag en gaat vier jaar waarheen?
Het seminarium? Ben je gek geworden?
Vandaag, in de oude Chapel of the Cross,
aan hetzelfde altaar waar haar oma als slaaf is gedoopt,
wordt de Heilige Eucharistie voor het eerst gevierd
door priester dr. Pauli Murray.
Tegen de tijd dat Pauli afstudeerde van de theologische faculteit
besloot de Episcopaalse Kerk, onder andere vanwege haar inzet,
om vrouwen het recht te geven priester te worden.
Pauli Murray was de allereerste Zwarte vrouw die gewijd werd
in de Episcopaalse Kerk.
Het Heilige Evangelie van Jezus Christus Volgens Lukas.
Glorie zij aan Christus.
De vrede van de Heer zij met u.
En ook met u.
-Je bent gekomen. -Pauli, bedankt.
Wat ik wilde overbrengen,
terwijl ik het brood uitdeelde,
was liefde voor elk individu.
Volgens mij vindt verzoening plaats tussen individuen die uitreiken
naar elkaar.
Het was niet ik als individu.
Het was dat historische moment
waarop ik een symbool uit het verleden vertegenwoordigde
van het lijden, het conflict,
en mijn hand symbolisch uitreikte
en die van iedereen die achter me stond, en zij reageerden.
Ze was geen luisteraar toen ik jong was.
Ze was een prater.
Na het seminarium werd ze een luisteraar.
Zo intens als ze was geweest in de strijd
en de worsteling en het veranderen van de wereld,
was ze precies zo meelevend
toen ze mensen begeleidde via de kerk.
Ik ben er zeker van dat het...
Het gereedschap van docenten, advocaten
en pastoors hetzelfde is,
woorden, communicatie, schrijven.
Ze had korte verhalen geschreven.
Ze had Proud Shoes geschreven, een familiegeschiedenis.
James Baldwin en zij waren de eerste Afro-Amerikaanse auteurs
die te gast waren bij de prestigieuze MacDowell Colony.
Aan het begin van de jaren 80
was ze net klaar met, zoals zij zei, 'die gevreesde autobiografie.'
Ze vertoonde ook tekenen van alvleesklierkanker.
Waar ben je het meest bang voor? In het algemeen.
Waar ik bang voor ben?
Ik denk sterven zonder af te maken wat ik...
Wat ik wil afmaken.
Het was belangrijk voor haar om haar verhaal op haar manier te vertellen.
Ik wist dat ze aan nog een boek werkte, haar memoires,
en ik wist dat het een beetje een race tegen de klok was.
Zo van: 'Dit boek moet af.'
Ik probeerde het leven van Zwarten te beschrijven
om duidelijk te maken dat we net zo leefden als andere Amerikanen
en dat er ondanks alle moeilijkheden en tegenslagen
momenten van vreugde en humor waren.
Ik ben bijna klaar met dit manuscript.
Pagina 504.
Als er momenten van diepe wanhoop waren,
was er ook steun in de wetenschap dat ik in de strijd om waardigheid
deel ben van een doorlopende beweging door de geschiedenis heen,
die verbonden is met een hogere morele kracht in het universum.
PAULI MURRAY OVERLEED IN 1985 OP 74-JARIGE LEEFTIJD
PAULI'S AUTOBIOGRAFIE, SONG IN A WEARY THROAT,
IS VLAK DAARNA GEPUBLICEERD.
Pauli's erfenis is groot.
Dus waarom zouden we hem laten liggen?
We leven letterlijk in de wereld die Pauli Murray gebouwd heeft.
IN 2016 IS HET HUIS WAAR PAULI OPGROEIDE
TOT NATIONAAL MONUMENT VERKLAARD.
Sommige experts beweren nu dat je geen Amerikaanse geschiedenis kunt onderwijzen
zonder het over Pauli Murray te hebben.
In 2020 won de ACLU, gebruikmakend van Pauli's werk,
een zaak aan het hooggerechtshof
waarbij discriminatie tegen lesbische, gay en transgender mensen verboden werd.
Toen we onze zaak presenteerden aan het hooggerechtshof
om te zorgen dat LHBTQ-mensen beschermd zouden worden
door federale wetten die seksediscriminatie verbieden,
was dat werk onmogelijk geweest zonder Pauli.
Pauli heeft zich niet gerealiseerd dat
die een baken van troost zou worden
voor zoveel queer, transgender en gender-nonconformerende mensen.
Generaties later is Pauli dat geworden.
heeft de Yale-universiteit een college naar Pauli vernoemd.
Het eerste Yale-college vernoemd naar een Zwarte persoon.
En het eerste vernoemd naar iemand die erkend is als LHBTQ+.
We zitten vandaag in het Pauli Murray College.
Toen had Pauli niet van zoiets kunnen dromen.
Als Pauli echt zichzelf had kunnen zijn
denk ik dat dat haar bijdragen alleen nog maar groter had gemaakt,
aan de rechten of religie, literatuur, poëzie.
Wat voor magie hadden we dan gehad?
Als je het verleden bestudeert, moet je het idee loslaten dat
de mensen die later gerespecteerd en gevierd worden
precies de mensen zijn die het verdienen gerespecteerd en gevierd te worden.
Pauli's tijd was nog niet gekomen.
Misschien nog steeds wel niet.
We moeten werken aan 'n wereld waarin haar tijd wel komt.
'Geef me 'n hoopvol lied en 'n wereld om het in te zingen.
'Geef me een vriendelijk lied en een land om het in te beleven.
'Geef me 'n lied van hoop en liefde en 'n bruin meisjeshart om het te horen.
'Pauli Murray.'
Creatief Supervisor Beatrijs Sluijter