Pragnę ujrzeć Amerykę taką,
jaką przedstawia ją Konstytucja i Deklaracja niepodległości.
Ameryko, bądź taka, jaką się mianujesz!
Mogę zrobić parę ujęć z bliska bez okularów?
Leżeć.
Siad. Leżeć.
Leżeć.
Cudownie.
Zawsze musi się pokazać.
Nazywam się Pauli Murray,
skupiam się na prawach człowieka.
Przez całe życie walczę o spełnienie najwyższych standardów
w społeczeństwie w dużej mierze przekonanym,
że czarni są gorsi od białych,
a kobiety są gorsze od mężczyzn.
Pauli Murray wyprzedzała swoje czasy.
Robiła i mówiła rzeczy, których inni jeszcze się bali.
POCZEKALNIA DLA KOLOROWYCH
Miała odwagę stawić czoła dyskryminacji
w czasach, gdy było to niebezpieczne.
Co rusz dochodziło do zdarzeń, przez które prędzej czy później
albo oszaleję,
albo zacznę protestować.
Pauli była pisarką, prawniczką, duchowną i poetką.
„Nadzieja to połamana łodyga w zaciśniętej pięści.
„Nadzieja to śpiew zdartego gardła”.
PRZETRWAMY
To Pauli zawdzięczamy wiele praw, które obecnie mamy.
Była nie tylko świetną prawniczką i nieustraszoną feministką,
ale też osobą queer, niebinarną.
Studenci często mnie pytali, dlaczego nie znają Pauli Murray.
Jak ktoś może być tak ważny,
a jednocześnie tak nieznany?
Nazywam się Pauli Murray
Moja ciotka Pauli zadzwoniła i powiedziała,
że nie przeżyje nocy.
Dodała, że muszę coś dla niej zrobić.
Zmarła kilka godzin później.
Mianowała mnie wykonawczynią testamentu.
KAREN ROUSE ROSS - KREWNA PAULI
Musiałam zebrać jej rzeczy.
Jej dom był pełen szaf na akta, na których piętrzyły się książki.
Pudła, teczki i listy do rządu.
Wszystko zachowała.
BIBL. SCHLESINGERÓW
UNIWERSYTET HARVARDA
Wola Pauli była jasna.
Chciała przekazać dokumenty Bibliotece Schlesingerów,
która przechowuje historyczne dokumenty kobiet.
Ciotka nie mówiła mi wiele o swoim życiu.
Wiedziałam, że była duchowną i prawniczką,
ale nie wspominała o swoich dokonaniach.
Czytałam to, czego nie znałam.
Pomyślałam: „Mój Boże”.
„Autobus w Petersburgu, marzec 1940”.
15 LAT, ZANIM ROSA PARKS ODMÓWIŁA ZMIANY MIEJSCA W AUTOBUSIE
Nie zaczęło się od celowego kwestionowania
GŁOS PAULI MURRAY
przepisów dotyczący segregacji w Wirginii.
Jak to wtedy często bywało,
po takim zdarzeniu
pozostawała jedynie walka.
Wraz z przyjaciółką jechałam
z Nowego Jorku do Durham
do ciotek na Wielkanoc.
Przyjaciółka nazywała się Adelene McBean.
Nazywaliśmy ją Mac.
Mama wtedy po raz pierwszy spotkała się
MARGHRETTA MCBEAN CÓRKA ADELENE
z czymś, co na Południu nie dziwiło.
Czarni za linią Masona-Dixona powinni się przesiąść na tył.
BIALI
Autobus był kwintesencją zła segregacji.
Intymność w autobusie pozwalała na publiczne upokarzanie czarnych
w obecności uprzywilejowanych białych,
którzy patrzyli obojętnie lub ze wstydem.
Po dotarciu do Wirginii
czarni przesiadali się do tyłu
i wsiadało więcej białych.
Kierowca kazał nam się przesiąść.
Siedzenie było uszkodzone, więc odmówiłyśmy.
Kierowca odmówił dalszej jazdy,
dopóki ona się nie przesiądzie.
Przyjechała po nas policja.
WIĘZIENIE HRABSTWA PETERSBURG, WIRGINIA
Byłyśmy głodne i zmarznięte, ale bałyśmy się zasnąć,
bo w materacu było tyle pluskiew.
Gdy zaprotestowałam, strażnik zawołał:
„Zamknij się, bo trafisz do lochu.
„Tam zeżrą cię szczury
„i pożałujesz, że się nie zamknęłaś”.
To była rzeczywistość.
Przerażająca.
Pauli skontaktowała się z NAACP,
licząc na decyzję, która zakończy
PATRICIA BELL-SCOTT PISARKA
segregację w autobusach.
SZCZEGÓŁY ZDARZENIA:
ZARZUT: ZAKŁÓCANIE PORZĄDKU
PLAN AUTOBUSU
Złożyłyśmy raport,
podsumowując całą sprawę.
Gdy wyszłyśmy za kaucją,
zaproszono nas na spotkanie z prawnikami NAACP, Thurgoodem Marshallem,
sędzią Williamem H. Hastiem i dr. Leonem A. Ransomem.
Pierwszy raz widziałam w akcji prawników od praw człowieka.
Siedziałam oczarowana przez kilka godzin.
Walczyli o asymilację czarnych w Ameryce.
Ale sędzia wiedział, że to poważna sprawa,
więc ich wyrolowano.
SĄD REJONOWY W PETERSBURGU
Sędzia odłożył na bok przepisy o segregacji i powiedział,
że chodzi o zakłócanie porządku.
ZAKAZ PALENIA - KOLOROWI Z TYŁU
Nie było mowy o precedensie.
Odsiedzą chwilę i wyjdą.
Czułam gorzkie rozczarowanie
i osobistą porażkę.
Zauważyłam, że byliśmy częścią zespołu,
który przewidział upadek segregacji.
Ta myśl była przytłaczająca.
UNIWERSYTET RUTGERSA
Dziś mamy wspaniałą okazję
poznać postać dr Anny Pauline Murray.
Jest to osoba tak wyjątkowa,
że nie umiem wymienić jej zalet i sukcesów.
Wyobraźcie sobie, że jesteście czarnymi w XX wieku.
Próbujecie walczyć o szacunek.
Ale świat już was nienawidzi
za sam kolor skóry.
Chcę wam pokazać, co ukształtowało życie Murray.
Rozdział pierwszy, strona pierwsza
rękopisu autobiografii.
W badaniu opublikowanym w 1910 r., w rok moich narodzin,
dr Howard W. Odum, socjolog z Uniwersytetu Columbia,
twierdził, że rasiści mają „zdolności i potencjał”
koniec cytatu.
Ci, którzy chcą pomóc czarnym,
„nie powinni wiele oczekiwać”.
„Nie pojmują oni cnót,
„prawdy, honoru, męskości i uczciwości.
„Kształcenie czarnoskórego dziecka
„pomoże mu całkowicie zrozumieć,
„że jest innej rasy niż biali”.
Koniec cytatu.
AUTOBUS SZKOLNY
Pamiętam to. Widzę stary budynek szkoły.
To była chwiejna szopa bez huśtawek.
Nie było się czym bawić.
Oczywiście szkoła dla białych dzieci
miała ogrodzony płotem trawnik.
Tak wyglądała różnica między nami
a białymi dziećmi.
Tego nie idzie nie wyczuć.
Pochodzę z dumnej rodziny.
Upartej i płynącej pod prąd.
To dom Pauli Murray.
Zamieszkała tu, mając trzy lata.
DURHAM, KAROLINA PÓŁNOCNA
Wszystko po tragedii.
Jej matka zmarła wskutek krwotoku mózgowego.
Jej ojciec trafił później do szpitala psychiatrycznego.
Choć urodziła się w Baltimore, tu był jej dom.
Gdy przybyłam do Durham,
w domu mieszkała ciotka Pauline, ciotka Sallie
i dziadkowie Fitzgerald.
Fitzgeraldowie byli lokalnie znani
i szanowani w społeczności czarnych.
Rodzina miała korzenie wśród Czirokezów,
Irlandczyków i Afroamerykanów.
Niektórzy jej członkowie byli na tyle biali,
że uchodzili za białych.
Pauli była gdzieś pomiędzy.
Panowało uprzedzenie na podstawie koloru skóry,
względem czarnych i względem białych.
A oni byli osobną grupą.
Pauli wnosiła do domu życie.
Ciotka Pauline nie miała dzieci, więc ją uwielbiała.
Ciotka Pauline uczyła w szkole.
Gdy miałam jakieś cztery lata,
zaczęła codziennie mnie ze sobą zabierać.
Wolno mi było siedzieć z innymi dziećmi i słuchać, jak recytują.
Pod koniec roku szkolnego
zdziwiona ciotka Pauline usłyszała:
„Ciociu, umiem czytać”.
Chwyciłam książkę koleżanki i zaczęłam czytać.
Chodząc na zajęcia,
pojęłam wszystko, czego uczyła innych.
Szkoła stała się moim drugim domem.
Wolno było jej pytać o wszystko.
Wolno jej było wyrażać opinie.
Ale Pauli nie chciała nosić sukienek.
Ciocia zabierała ją co niedzielę do kościoła.
Zawarły więc umowę.
Ciocia pozwoliła jej nosić spodnie w tygodniu,
ale do kościoła miała chodzić w sukience.
Żyłam w pewnej bańce.
Życie stało się nieznośne,
gdy zaczął się kontakt ze światem białych.
Do dorosłych czarnych mówiono „ciociu”, „wujaszku”, „chłopcze”.
Do samosądu dochodziło 50, 60 razy rocznie.
Nie pisano o tym w gazetach,
ale dużo się o tym mówiło.
W stylu: „Tu i tam kogoś powiesili”.
Z tyłu głowy zawsze był Ku Klux Klan.
Ta świadomość u dziecka mojego pokolenia
rośnie razem z nami.
Jakby była częścią nas.
Do oprawców
Jesteście silni,
ale my jesteśmy winogronami
dojrzałymi w bólu.
Miażdżcie nas.
Wyciśnijcie z nas odważne życie
owinięte w skórę.
Nasza siła jest subtelna,
karmiona stuleciami tęsknoty.
Wytrwamy i skradniemy wam zmysły
w samotnym zmierzchu zimowego żalu.
„Wytrwamy i skradniemy wam zmysły
„w samotnym zmierzchu zimowego żalu”.
Jak świadoma była Pauli swojego miejsca w historii?
W zakresie rozwiązania problemów
wynikających z niewolnictwa.
Była niezwykle silna, rozumiejąc,
że to jej miejsce i czas na tę pracę.
Wyjmowała maszynę do pisania i przelewała na papier całą siebie.
Zostanie już tam na zawsze, aby przyszłe pokolenia
mogły to lepiej zrozumieć.
Podstawą wszelkiego pisania jest pragnienie komunikacji.
Innymi słowy, chęć podzielenia się przemyśleniami,
uczuciami, emocjami.
Trudniej opisać moją historię niż kogoś innego.
Rozdział szósty, strona 120 rękopisu.
Nie chciałam już chodzić do szkół z segregacją.
Byłam zdeterminowana.
Ciocia zabrała mnie do Nowego Jorku.
Wszystko tam mnie zachwycało.
Wieżowce, Coney Island, Statua Wolności,
Broadway,
NAJPIERW WYBIERZ
automat wydający posiłki.
Byłam pod wrażeniem tego, że mogę usiąść, gdzie chcę.
W metrze, w autobusach i w tramwajach.
W Hunter College byłam jedyną Murzynką na 247 kobiet.
Chodziłam na zajęcia z literatury,
kreatywnego pisania i opowiadań.
A byłam dzieciakiem z Południa,
kalającym gramatykę
i cierpiącym z powodu braków w wykształceniu
w porównaniu do pozostałych.
Zawsze towarzyszyła mi myśl, czy dam radę.
Hunter College skończyłam w roku 1933.
Panował wielki kryzys.
Ludzie stali w kolejkach
za darmową zupą i pracą.
To był najgorszy czas na rozpoczynanie kariery.
Rano na próżno przeglądałam ogłoszenia o pracę.
Ostatni cent był pożyczony.
Nie było już co zastawić,
a sól i woda
nie zaspokajały już głodu.
Mimo trudności
brak pracy umożliwiał przemieszczanie się
na skalę inaczej nieakceptowaną społecznie.
WŁÓCZĘGA
Miałam dołączyć do około 300 000 bezdomnych, niechcianych chłopców
i dziewcząt, którzy jeździli na gapę
lub łapali stopa, poszukując pracy.
Włożyłam ciuchy podróżne, harcerskie spodnie i skórzaną kurtkę,
wzięłam mały plecak z podstawowym wyposażeniem.
Czesałam się na chłopaka i nie miałam kobiecych kształtów,
tu i tam byłam płaska.
Wyglądałam jak nastolatek.
Pauli cieszyła się chłopięcym wyglądem.
Istnieją zdjęcia,
na których przyjmuje męskie pozy.
Posługiwała się różnymi imionami, na przykład Pete.
Nazywała się też „Kolesiem”.
KOLEŚ - 1931
Gdy o tym pisze, wyjaśnia,
że chciała się tak chronić.
Nie mogła być jedyną czarną nielegalnie podróżującą koleją,
bo by ją dręczono lub molestowano.
Zobowiązuję się
wprowadzić w Ameryce Nowy Ład.
CAMP TERA NA PÓŁNOCY STANU NOWY JORK
Zostałam jedną z setek bezrobotnych
uczestniczących w Camp TERA,
jednym z 28 obozów dla kobiet powstałych w ramach Nowego Ładu.
Zaprzyjaźniłam się z Peg Holmes, doradczynią turystyczną.
Jej ciekawość intelektualna rozpalała moją.
Peggie Holmes była córką konserwatywnego bankiera
zradykalizowanego przez kryzys.
Peg nie miała uprzedzeń rasowych.
Czytała moje wiersze i pytała,
jakim cudem emanuję taką empatią,
bo ona w mojej skórze czułaby żal.
Tamtej wiosny udałyśmy się w pięciotygodniową podróż do Nebraski.
Nowa znajoma, która myśli tak, jak ty,
i je z tobą na pustej plaży o zmierzchu...
To właśnie małe przyjemności.
RÓWNA PŁACA - RÓWNA PRACA
Zainteresowałyśmy się problemami przemysłu i robotników.
Poszłam na pierwszy strajk.
Ruch robotniczy był jak grupa fanatyków.
Wzięłyśmy udział w strajku generalnym sektora motoryzacyjnego
na początku roku 1937.
Od razu zostałam radykałem.
STRAJK O GODNE ZAROBKI
Teraz dostrzegam związek
koncepcji wolności i godności
z byciem Murzynką w Ameryce.
DOŁĄCZ DO NAS, NIE BĄDŹ ŁAMISTRAJKIEM GÓRNICY Z WIRGINII
Kolejny rozdział nagram dopiero przy kolejnej sesji.
To dość sporo emocji.
Mam nadzieję, że zaintrygowałam czytelników.
Pauli Murray czuła, że jest postacią historyczną.
Biblioteka Schlesingerów posiada 135 pudeł
PISARKA
z dokumentami Murray.
Nie wszystkie opublikowano w jej pracach.
Trafiłam na teczkę „seksualność”.
Murray mówiła lekarzom, że wygląda na kobietę,
ale jest mężczyzną.
„Jeden z eksperymentów przyrody:
dziewczynka, która powinna być chłopcem”.
Z listu Pauli do lekarza
Pauli liczyła, że jej relacja z Peggie
przerodzi się w związek,
co rozumiała tak,
że ona będzie mężczyzną, a Peggie żoną.
Peggie nie potrafiła dostrzec w niej mężczyzny.
Ich związek się zakończył.
Nie wyganiaj mnie, kochanie.
Chodź ze mną,
a pójdziemy ze śpiewem. Pauli Murray
Gdy Peggie Holmes zniknęła z życia Murray,
Pauli się załamała.
Wylądowała w szpitalu Bellevue.
Jej notatki z pobytu w szpitalach psychiatrycznych
były bardzo szczegółowe.
Dlaczego najbardziej mnie ciągnie
do kobiecych, heteroseksualnych kobiet?
Pogrążona w depresji Pauli pytała, czemu odczuwa takie pożądanie.
...uniemożliwia budowanie związku.
Gdzie znajdę odpowiedź?
Zawsze tak się czuła.
Zapiski Pauli
każą nam się zastanowić nad naturą czarnoskórej
PISARKA, AKTYWISTKA
i niebinarnej osoby w czasach Pauli.
Czytam akta i notatki Murray
WSPOMNIENIE PAULI MURRAY
jako osoba trans, niebinarna, queer i rasy mieszanej.
Znam to uczucie.
Wpajano nam, że tacy jak my nie istnieją.
Znając historię Pauli Murray,
czuję radość i chcę się jej trzymać.
Ogarnia mnie też złość,
że pozbawiono mnie części mojej historii.
Identyfikuję się z trudami kogoś,
kto chciał żyć jako byt kompletny,
w zgodzie ciała, umysłu i ducha.
Gdyby Pauli Murray
spytać o preferowane zaimki,
nie wiem, co byśmy usłyszeli.
Jestem czarną osobą queer
i mówię o Pauli neutralnie albo po imieniu.
Była to osoba rozumiejąca kwestie gender.
Badacze opisujący Pauli w większości używają żeńskich zaimków,
ona/jej.
Przyjaciele i rodzina też tak się do niej zwracali.
Sądzę, że wkrótce więcej osób będzie mówiło o Pauli
za pomocą form neutralnych, a nie żeńskich.
Murray nie opisywała swoich zmagań
z seksualnością,
rzadko też o tym rozmawiała, nawet z bliskimi.
Była w miejscu, które dla jej najbliższych
było całkowicie obce. Poza ciotką Pauline.
Ciotka nazywała ją chłopczycą
i zawsze ją wspierała.
Ciotka pozwalała jej być, kim chce.
Ciężko o tak bezwarunkową miłość.
Szukała jej w innych miejscach,
ale bezskutecznie.
Zawsze żyła na wysokich obrotach.
Całą noc piła kawę.
Bywała niecierpliwa.
Powtarzała, że będzie o niej słychać i że będzie ją widać.
UNIWERSYTET KAROLINY PÓŁNOCNEJ
13 LAT PRZED PRZYJĘCIEM PIERWSZEGO CZARNEGO STUDENTA
W tamtych latach
Uniwersytet Karoliny Północnej opracowywał kursy nt. stosunków rasowych.
Pomyślałam, że może przyjmą Murzynkę.
WNIOSEK O PRZYJĘCIE
Wysłali mi formularz.
Z rubrykami na rasę i religię.
Uzupełniłam je chyba słowami: „Co za różnica?”.
Otrzymałam odpowiedź
od rektora uczelni. Napisał:
„Konstytucja i przepisy uniemożliwiają mi
„przyjęcie przedstawicielki pani rasy”.
Prezydent USA w drodze do stolicy zatrzymał się
na Uniwersytecie Karoliny Północnej,
gdzie odebrał doktorat honoris causa.
Z dumą nazywam się absolwentem Uniwersytetu Karoliny Północnej,
który świeci przykładem
amerykańskiej myśli wolnościowej
poprzez amerykańskie czyny.
Pauli usłyszała tę przemowę
ROOSEVELT BRONI LIBERALIZMU
i postanowiła napisać do Franklina Roosevelta.
To był typowy list z protestem od Pauli Murray.
Wzywa Pan Amerykanów do wsparcia liberalizmu opartego na demokracji.
Co to oznacza dla Afroamerykanów?
Prezydent zachwalał uniwersytet,
który nie chciał przyjąć Pauli.
Czarna osoba pisała odważny list do prezydenta w latach 30.,
mówiąc, żeby nie był hipokrytą.
Przerażało mnie jego milczenie w sprawie praw człowieka
i odmowa komentarza
federalnej ustawy antylinczowej.
Czy zabrał Pan kiedyś głos przeciwko paleniu naszych braci i sióstr?
Pauli postanowiła
przesłać kopię Eleanor Roosevelt.
Pani Roosevelt odpowiada szybko
i osobiście podpisuje listy.
„Czytałam pani list
BIAŁY DOM - WASZYNGTON
„i doskonale panią rozumiem.
„Wielkie zmiany wymagają czasu.
„Południe się zmienia, ale nie naciskajmy”.
Konfrontacyjne podejście Pauli do UNC
to typowy przykład jej „konfrontacji przez pismo”.
Kobieta chce iść na UNC, gubernator interweniuje
Pauli pisała listy do czarnych gazet.
Zwracała na siebie uwagę.
Nagle usłyszeliśmy o tym w radiu.
„Niezidentyfikowana czarna chce iść na UNC”.
Całe USA o tym słyszały.
Rodzina byłą skonsternowana.
Po pierwsze bali się linczu.
Uniwersytet był pierwszą porażką.
Do tego zatrzymanie w autobusie
i lata obserwowania upokorzeń, nie tylko wobec mnie,
ale wobec ubogich Murzynów.
Przez to wszystko uznałam,
że jeśli mam walczyć z segregacją,
potrzebuję broni i umiejętności.
Postanowiłam studiować prawo.
Proszę?
Potrafi się pani niezwykle skupić.
Możliwe.
Gdy studiowałam prawo,
znajomi prowadzili
przedziwne dyskusje tuż obok,
a ja w tym czasie...
Pauli przybyła na Uniwersytet Howarda jesienią 1941 roku.
Wiele spraw na temat praw człowieka
omawiano w jego salach.
Thurgood Marshall,
William Hastie i Leon Ransom tam bywali.
Przez pierwsze dwa lata byłam tam jedyną kobietą.
PAULI MURRAY PRZEW. - NOWY JORK
Nie mogłam się odzywać na zajęciach.
ROCZNIK 1944 PRAWO - UNIWERSYTET HOWARDA
Podnosiłam rękę, ale nie zwracali uwagi.
Profesor mówił, że nie wie, po co kobiety idą na prawo.
Byłam w szoku.
Rozmawiają o prawie Jima Crowa,
systemie segregacji rasowej,
a ona wtrąca, że czuje się jak Jane Crow.
Czarne kobiety zmagają się nie tylko z segregacją rasową,
ale i z dyskryminacją płciową.
W mojej rodzinie nie ograniczano kobiet.
Pod koniec roku
publikowano ranking i oceny studentów.
Murray i Murray. Sam szczyt.
Na drugim roku mogłam się odzywać.
Została doradczynią studenckiej grupy NAACP.
17 LAT PRZED STRAJKIEM NA STOŁÓWCE W WOOLWORTH
W centrum Waszyngtonu cały czas były zakazane miejsca.
EMERYTOWANA SĘDZIA
Na przykład do domu towarowego Garfinckela.
Do restauracji w centrum
i do Teatru Narodowego.
Zaczęłam eksperymentować z działaniami pozbawionymi przemocy.
Zaczęliśmy na rogu 14. i U,
w restauracji Little Palace Cafeteria.
To była czarna dzielnica,
ale obsługiwano tam tylko białych.
Weszliśmy tam w sobotnie popołudnie.
Odmówiono nam obsługi.
Wzięliśmy puste tace, usiedliśmy
i zaczęliśmy się uczyć.
Wypełniliśmy tę knajpkę.
Udało się.
To niesamowite, że im się udało.
STUDENCI UH ZMUSZAJĄ KAWIARNIĘ DO OBSŁUGI
Zakończyli segregację na ulicy U.
Nadszedł czas, by zaatakować
segregację w konstytucji.
1944 - 10 LAT PÓŹNIEJ SĄD NAJWYŻSZY ODRZUCIŁ
ZASADĘ SEPARATE BUT EQUAL
Tematem mojej pracy magisterskiej
było oddalenie wyroku w sprawie Plessy kontra Ferguson.
To sprawa z Sądu Najwyższego z 1896 roku,
która wyznaczyła precedens dla separacji w miejscach publicznych,
takich jak transport i szkoły,
dopóki gwarantowała ona równość.
Thurgood Marshall i NAACP uznali:
„Jeśli Plessy żąda równości, problem polega na tym,
„że czarne instytucje nie są równe.
„Otrzymują mniej pieniędzy.
„Mogą być osobne, ale niech dostają tyle samo”.
Pauli Murray odrzuca tę logikę.
Dyskryminacja jest niemoralna
i pozbawia czarnych poczucia
godności i charakteru.
Doktryna oddzielnej równości nie tylko pozwala na złudzenia,
ale prowadzi do przemocy
i wpływa na osobowość dotkniętych osób.
KOLOROWI
„Należy ją odrzucić.
„Potrzeba większej, odważniejszej strategii”.
Koledzy mnie wyśmiali.
Spottswood Robinson, młody członek wydziału
wzbudzający podziw studentów,
jako jedyny nie wykpił pomysłu,
ale przyjął zakład o dziesięć dolarów,
że wyrok zostanie oddalony w ciągu 25 lat.
Dokładnie dekadę później, w 1954 roku,
Marshall i jego prawnicy wykorzystali tę strategię
w sprawie Brown kontra Komisja Edukacji.
Sąd Najwyższy podjął historyczną decyzję.
We wszystkich placówkach edukacyjnych powinna panować równość.
Pojechałam na uniwersytet.
Spotts Robinson rzucił niedbale:
„Pauli, pamiętasz tę pracę na temat praw człowieka?”.
Odparłam, że tak.
Odrzekł, że wziął ją w 1953 roku
i że pomogła im się przygotować.
Powiedział, że moja praca anonimowo
trafiła do Sądu Najwyższego.
Rozejrzyjcie się.
Śmiało, dookoła.
Widzicie, ilu tu różnych ludzi?
To dzięki tej decyzji.
Gdy jednak o tym mówimy,
widzimy Thurgooda Marshalla
na schodach Sądu Najwyższego,
ale Pauli nie widać.
Tradycyjnie najlepsi absolwenci prawa na UH
mogli iść na Harvard
na podyplomówkę.
Pauli Murray była najlepsza.
Przewodniczący komitetu ds. absolwentów napisał jej: „Pani Murray.
„Tytuł na indeksie
„oraz zdjęcie wskazują,
„że jest pani płci, jakiej na Harvard nie przyjmują”.
Każda część jej tożsamości uniemożliwia jej dostęp
do pożądanych instytucji,
na które zasłużyła.
Pauli poszła na Berkeley, gdzie skończyła magisterkę.
Tak zaczęła się jej kariera prawnicza.
NOWY JORK
Choć była doskonale wykształcona,
w Nowym Jorku nie chciano jej nigdzie przyjąć.
Pauli dyskryminowano ze względu na rasę i płeć.
W końcu założyła kancelarię.
Bardzo przeżyła sytuację,
gdy w sądzie reprezentowała klienta,
a świadek zidentyfikował ją
jako prostytutkę.
Bo przecież nie mogła być prawniczką.
Ledwo wiązała koniec z końcem.
Jadłam tyle tanich burgerów,
że nabawiłam się tasiemca.
WYDZIAŁ PSYCHIATRII SZPITAL BELLEVUE
Pauli często bywała leczona na depresję.
Przechodziła załamania mniej więcej co rok.
Kłopoty i cierpienie.
To osoba, która potrzebowała pomocy lekarzy.
13 lipca 1942 Doktorze Eidelsberg,
pańska terapia hormonami płci została ciepło przyjęta.
Pragnę omówić mój własny problem emocjonalny...
Długotrwały konflikt emocjonalny i mentalny.
Podanie hormonów może przywrócić równowagę.
Pauli odwiedzała różnych lekarzy, szukając testosteronu.
OSOBISTE I POUFNE
Pytała lekarzy, czy cierpi na wnętrostwo.
Obecność narządów męskich w jamie brzusznej.
Zalecenia badań, rentgena i rozpoznania.
Niezwykła odwaga pozwoliła Pauli mówić o czymś,
czego nie można wyrazić słowami.
Będę wdzięczna za wszystko,
bo moje życie na tę chwilę
jest nie do zniesienia.
Lekarze zbadali Pauli, robili prześwietlenia.
Była nawet podekscytowana operacją diagnostyczną.
Była pewna,
że chirurg znajdzie niezstąpione jądra,
ale znalazł zapalenie wyrostka, który usunął.
Nie znalazł nic nadzwyczajnego.
Szanowna pani,
przykro mi,
ale medycyna nie potwierdziła pani wniosków.
Dr Joseph Eidelsberg
„Co oznacza umniejszanie czyimś kłopotom?
„Co oznacza przyznanie komuś osiągnięć,
„pisanie książek o tej osobie,
„ale pomijając aspekt, którego nie rozumiemy
„lub który nam przeszkadza?”
Miałam wątpliwości, czy pisać o seksualności Murray w jej biografii.
Inni uważali, że to jej prywatna sprawa.
Uznałam, że nie można zrozumieć,
dlaczego tak wyprzedzała swoje czasy,
nie rozumiejąc, że żyła w próżni,
przez które nie szanowała granic.
Dzięki temu stworzyła jedną z najważniejszych idei
XX wieku,
uznała, że rasa i płeć to kwestie zasadniczo losowe
i nie mogą stanowić podstawy do dyskryminacji.
Panie Prezydencie Roosevelt,
jestem Murzynką, a czarni są najbardziej uciskani.
Proszę sobie wyobrazić, jak by się Pan oburzył,
gdyby Pana, istotę ludzką,
oddzielono od innych istot ludzkich?
Gdy Pauli pisała do Białego Domu,
Eleanor chciała zrozumieć, co ją napędza.
19 GRUDNIA 1938
Korespondowałam z panią Roosevelt,
bombardując ją już od czasów UNC.
To, że była pierwszą damą,
nie zniechęcało mnie do ataków.
Dlatego tak się zaprzyjaźniłyśmy.
Pauli zabierała znajomych i krewnych na lunch
do nowojorskich apartamentów Eleanor.
Eleanor została matką zastępczą.
Pauli i Eleanor dzieliły ogromne różnice
w zakresie pochodzenia i statusu.
Miały też wiele wspólnego.
Zostały sierotami
i wychowali je starsi krewni.
Obie dużo czytały i uwielbiały pisać.
Kochały psy.
To nie była romantyczna relacja.
Zostały przyjaciółkami,
a ich rozmowy wykraczały poza politykę.
Śmiem twierdzić, że byłyśmy pokrewnymi duszami.
Łatwo nawiązałam z nią kontakt.
Jedną z moich młodych przyjaciółek jest urocza prawniczka,
Pauli Murray, kobieta pełna pasji.
Darzę ją wielką sympatią.
Eleanor Roosevelt esej w Ebony Magazine
Miała ogromną empatię.
Ale nie mogła odczuć brzemienia rasizmu,
przez które krzyczeliśmy.
MAM CZARNYCH PRZYJACIÓŁ ELEANOR ROOSEVELT
Mało który czarny był zaskoczony strajkami w Detroit,
ponieważ leżące u jego podstaw napięcia
narastały przez całą wojnę.
BIAŁY TŁUM SZUKA CZARNYCH W WAGONACH
POLICJA W DETROIT DOŁĄCZA DO TŁUMU SZESNAŚCIE OFIAR
„ŚLEPA” SPRAWIEDLIWOŚĆ WIDZI TYLKO KOLOROWYCH
Prezydent Roosevelt milczał.
Odezwał się ponad miesiąc później.
„Ostatnie brutalne starcia
„zagrażają jedności narodu i pomagają naszym wrogom.
„Każdy prawdziwy Amerykanin tego żałuje”.
Wydawało się to tak nieszczere, że od razu usiadłam
i napisałam wściekły wiersz.
„I co, czarny chłopcze,
„że cię powalili, wybili ci zęby,
„pogruchotali ci czaszkę kijami,
„skopali cię po brzuchu?
„Co z tego, żeś się skarżył u góry?
„Co na to góra, czarny chłopcze?
„Pan Roosevelt żałuje”.
Po latach życia w biedzie
Lloyd K. Garrison, którego poznałem w Howardzie,
zadzwonił z wiadomością. Jego kancelaria,
Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison, potrzebowała pomocy
w dziale sporów sądowych.
W tej pracy Murray zarobiła więcej
niż przez całe życie.
Szczęście napełniło mnie niepokojem.
Byłam kobietą w średnim wieku
wracającą do pełnego rywalizacji zawodu,
jako jedna z trzech kobiet i jedyna czarna wśród 65 prawników.
Największym problemem w tamtych latach
było radzenie sobie z samotnością kobiety w zawodzie.
Na szczęście Irene Barlow, dyrektor kadrowa,
także żyła w męskim świecie.
Renee otaczała się aurą pewności siebie.
Jej silna, ładna twarz i niebiesko-zielone oczy
promieniowały szczodrością i dobrocią.
Renee zaprosiła mnie na lunch z uprzejmości wobec nowego pracownika.
Nasza rozmowa była nieśmiała i formalna.
Obie byłyśmy jednak członkiniami kościoła episkopalnego,
więc połączyła nas duchowa więź.
W środy w porze lunchu chodziłyśmy na msze
w kościele św. Bartłomieja na Park Avenue.
Renee wzięła Pauli pod skrzydła.
PRZYJACIÓŁKA
Pomogła jej powiedzieć: „Nie noś tego. Nie rób tego”.
Zostały bliskimi przyjaciółkami.
Choć miałyśmy różne osobowości,
chemia między nami dawała nam radość.
Wzajemnie się wspierałyśmy.
Czwartego maja po południu
znaleziono ciało Macka Charlesa Parkera
w rzece Pearl River w pobliżu Poplarville.
Zamaskowani mężczyźni wywlekli go z celi.
Czekał go proces o gwałt na białych kobietach.
MURZYN Z MISSISIPI ZLINCZOWANY
Podejrzany o gwałt został zabrany z celi i może nie żyć - Śledztwo FBI
Lincz w roku 1959
to symbol barbarzyńskiego systemu USA.
Było to następstwo ataku w Little Rock
po integracji liceum.
Na Południu panowała czysta agresja.
A Mack Parker... To była kulminacja.
Tę treść spisano po linczu Macka C. Parkera.
Jako episkopatka celowo mówię tę modlitwę.
Rozświetl mrok, Panie. Błagamy Cię.
Naucz nas nie lękać się psów, które wyją w oddali.
Kroków za drzwiami.
Uderzenia kolbą o szybę.
Chroń nas przed tym, co niesie noc.
Każdy się w końcu złamie.
Mnie złamał Mack Parker.
Miałam dość.
Zapragnęłam uciec z USA.
Pauli porzuciła prestiżowe stanowisko w kancelarii
i zgłosiła się na stanowisko wykładowcy prawa
w nowej uczelni w Ghanie. Przyjęto ją.
PRECZ Z KOLONIALIZMEM
AKRA, GHANA
Wykładanie prawa w Afryce Zachodniej
w kraju, który od dwóch lat był niepodległy,
pozwoliło mi zaspokoić ciekawość
związaną z moimi afrykańskimi korzeniami.
Spędziłam w Afryce 18 miesięcy.
Uczyłam się jej tak, jak studiowałam prawo.
Pauli znalazła się wśród ruchów niepodległościowych.
To ekscytujące, ale i problematyczne.
Szybko zrozumiałam,
że prezydent Ghany miał zapędy dyktatorskie
i tłumił wolność słowa.
Ja broniłam praw człowieka
zarówno w Karolinie Północnej, jak i w Ghanie.
Rząd martwił się tym, co Pauli przekazuje uczniom.
O amerykańskiej konstytucji,
o niepodległości i demokracji.
Pewnego dnia na wykładach
zastałam sześciu funkcjonariuszy biura śledczego.
Siedzieli w ławkach.
Pojęłam, że to koniec pobytu w Ghanie.
Pobyt w Afryce pokazał mi,
że jestem wytworem Nowego Świata.
Czułam się Amerykanką.
Czarni Amerykanie byli tam od początku.
Nasza krew, pot, łzy
i wspomnienia są wpisane w historię kraju.
Byłam przekonana, że nasze przeznaczenie to USA.
Wróciłam ze stypendium z Yale, żeby zrobić doktorat.
Pauli Murray nas intrygowała.
WYDZIAŁ PRAWA YALE
Oto starsza kobieta, która mogłaby być naszą matką.
ŻĄDAMY RÓWNYCH PRAW
Większość czarnych studentów angażowała się w ruch praw obywatelskich.
Gdy Pauli zaczęła naukę w Yale,
nie wiedziałam, że protestowała w stolicy.
Jeśli o nas chodzi,
zaczęliśmy protestować w latach 60.
Nie wiedzieliśmy o bohaterskich Afroamerykanach,
o których historia często zapomina.
Pauli Murray wyprzedzała swoje czasy,
nowe kwestie odkrywała każdego dnia.
To sprawa krajowej wagi.
Murray studiowała w Yale,
a John F. Kennedy utworzył komisję ds. statusu kobiet.
Jej przewodniczącą została Eleanor Roosevelt.
Chcę, by potencjał kobiet był wykorzystywany.
Eleanor dopilnowała powołania Pauli do grupy
zajmującej się prawami społecznymi i politycznymi kobiet.
POKAŻ, ŻE TO MĘSKI ŚWIAT
KOBIETA SAMA GO OTWORZY?
Jakby odjąć wszystko inne,
branża opresji to branża bez poszanowania indywidualnych osób.
Każda kobieta wie,
czym jest umniejszanie godności i wartości
ze względu na płeć.
Jaka była pani rola w Narodowej Organizacji Kobiet?
Byłam jedną z założycielek.
Pauli poznała Betty Friedan.
Betty, Pauli i około 30 innych kobiet ustaliły,
że potrzeba nowej organizacji.
Podczas lunchu Betty wzięła serwetkę
i napisała, że stworzymy NOW,
ZAŁOŻYCIELKA NOW
aby wprowadzić kobiety do głównego nurtu Ameryki.
Podpisało się pod tym 28 kobiet.
Tak narodziła się Narodowa Organizacja Kobiet,
inaczej NOW.
Pauli poszukiwała nowej strategii,
która popchnie naprzód walkę o prawa kobiet.
Udało jej się.
MY, NARÓD
ARTYKUŁ XIV
Żaden stan nie może wydawać ani stosować ustaw...
ani odmówić komukolwiek na swoim obszarze równej ochrony prawa.
Czternasta poprawka otworzyła drogę
do walki z dyskryminacją rasową.
Pauli Murray argumentowała,
że można ją wykorzystać
do walki o prawa kobiet.
To był radykalny pomysł.
Dla tych z nas, którzy pamiętali ruch praw obywatelskich,
było to ciekawe. Trzeba zrozumieć kontekst.
Przede wszystkim
Afroamerykanie mieli w głowie
dyskryminację wobec niebiałych.
Muszę zadać sobie pytanie, dlaczego nie byłam wtedy feministką.
Ale jedyną feministką była wtedy Pauli Murray.
prawa kobiet to także prawa człowieka;
okoliczności sprzyjają walce sądowej w sprawie dyskryminacji płciowej.
JANE CROW A PRAWO PAULI MURRAY I MARY EASTWOOD
6 LAT PÓŹNIEJ RUTH BADER GINSBURG WYSTĄPIŁA W SĄDZIE NAJWYŻSZYM
NA RZECZ RÓWNOŚCI PŁCI
W połowie lat 60. Pauli zasiadła w zarządzie ACLU.
American Civil Liberties Union pozwała dziś
przedmieścia St. Louis
w celu przyjęcia projektu mieszkaniowego dla ubogich różnych ras.
SEGREGACJA JEST MORALNIE ZŁA
ACLU już zajmowała się prawami obywatelskimi.
NIE SEGREGACJI W SZKOŁACH
Ale w kwestii kobiet byli jak każda inna instytucja
w tamtych czasach.
Kobiety nie miały odpowiedniego przedstawicielstwa.
Pauli naciskała.
Napisała list,
żądając powołania Ruth Bader Ginsburg do zarządu.
Pauli była zadziorną kobietą.
Pauli miała konkretne pomysły,
z którymi inni nie zawsze się zgadzali.
Pauli wymogła na ACLU
zróżnicowanie płciowe.
To ci, którzy doświadczają
dyskryminacji w wielu formach,
PRAWNIK ACLU
wiedzą, jak to rozwiązać. Pauli była taką osobą.
W jednej ze spraw ACLU na Południu
czarnych wykluczono z ławy przysięgłych.
Murray argumentowała,
że tak jak nie należy wykluczać czarnych,
tak nie należy wykluczać kobiet.
Stanowi to naruszenie prawa do równej ochrony,
czyli czternastej poprawki.
Sąd rejonowy a Alabamie wydał wyrok na korzyść ACLU.
„Pozbawienie kobiet prawa do zasiadania w ławie przysięgłych
„stanowi naruszenie 14. poprawki”.
Sąd się zgodził, używając naszego języka.
Po latach porażek
ta wygrana była przesłodka.
Dokonała czegoś bardzo ważnego.
Tak ważnego, że gdy Ruth Bader Ginsburg
pracowała przy sprawie w Sądzie Najwyższym,
Reed kontra Reed,
powołała się na pracę Pauli.
Sędzia Ginsburg korzystała z analizy Pauli.
Nie wymyśliliśmy niczego nowego.
Powtarzaliśmy słowa Pauli sprzed lat,
gdy społeczeństwo było na nie gotowe.
Często powtarzam, że dożyłam rozwiązania moich przegranych spraw.
CHCEMY RÓWNOŚCI
Krocz w majestacie pierwszej kobiety
WYZWOLENIE KOBIET
ZOBACZ W KOBIETACH LUDZI, NIE ŻONY
Gwiazdy wskażą ci drogę, a Ziemia twym dziedzictwem
ZNIEŚĆ USTAWY ABORCYJNE
NARODOWA ORGANIZACJA KOBIET
Nie daj nikomu ugasić ognia duszy.
Żyjemy w czasach radykalnej zmiany.
Nie miałam dodatkowych obowiązków
takich jak mąż, dom i dzieci.
Prywatność jest dla mnie kluczowa.
Pauli była ostrożna,
ceniła sobie prywatność.
Wiedziała pani cokolwiek o jej życiu prywatnym?
Zupełnie nic.
Pauli i Renee były blisko.
Nigdy nie mieszkały razem,
ale Renee Barlow była jej miłością życia.
Raz w życiu się zdarza, że dotknie cię
rzadka dusza, tak kreatywna i kochająca,
że to spotkanie odmieni twoje życie. Pauli Murray
Droga Pauli.
Leżę w sypialni i słucham Czwartej Brahmsa.
Rozwiążę krzyżówkę z Timesa.
Szkoda, że Cię nie ma.
Drogi Kocyku!
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ.
Drogi Charlie Brown.
Mam Ci wiele do powiedzenia, lecz zaczekam na spotkanie.
Drogi Linusie.
Nie mogę się doczekać piątku.
Spotykały się w hotelach,
by potem martwić się wydanymi pieniędzmi.
Jeśli chodzi o wspieranie się, były jak małżeństwo.
Dobrze, że Twoja mama mogła odetchnąć.
Całuję - Pauli
Bądź dobrej myśli.
Wiem, że sobie poradzisz! Kocham, 007
Renee przez lata była oparciem Murray,
pomogła jej zrealizować więcej,
niż dotychczas była w stanie osiągnąć.
AUDYCJA W TOKU
Słuchacie radia WGBH FM w Bostonie.
Gościmy dziś dr. Pauli Murray,
prawniczkę i liderkę ruchu praw obywatelskich.
Obecnie także poetkę.
Muszę cię poprawić.
Najpierw byłam poetką, nie prawniczką.
To dobry moment, żeby odczytać fragment Dark Testament.
„Byłam czarnym, co poszedł za Gwiazdą Polarną.
„Imigrantem skulonym pod pokładem statku,
„który zawsze śnił o tym samym.
„Śnił o wolności”.
MARTIN LUTHER KING GINIE Z RĄK SNAJPERA
Martin Luther King był symbolem
szansy na pojednanie ludzi.
Doktor King przez ostatnie kilka lat
był buforem między białymi a czarnymi.
Jeśli kraj ma przetrwać,
musimy żyć w harmonii.
Musimy dalej głosić nasze żądania.
Czarni studenci zaczęli zajmować kampusy w całym kraju,
żądając programów dla czarnych.
Uniwersytet Brandeisa zaprosił Murray do współpracy,
chcąc pokazać swoją otwartość.
UNIW. BRANDEISA
Chodząc po kampusie,
spotkałem drobną ciemnoskórą kobietę.
BYŁY STUDENT
Spytałem kogoś, kto to jest.
Usłyszałem, że to profesor Murray.
Od razu zapragnąłem się od niej uczyć.
Na uczelnię przyjechaliśmy w ramach wymiany.
Byliśmy bardzo biedni.
Nie mieliśmy w domu regałów pełnych książek.
Prowadziłam zajęcia z prawa na licencjacie.
Często 14. i 15. poprawka wspierały roszczenia Murzynów.
Ta kolej rzeczy miała nieprzewidziane konsekwencje.
Była dynamiczna.
Mówiła o Murzynach.
Według mnie Murzyni...
Wśród czarnych rozlegał się szmer.
Mówi o zmianach społecznych,
prawie, historii.
Na pewno poruszymy kwestię Murzynów.
Pauli poszła na uczelnię bystra,
ale ze swoimi przekonaniami.
EMERYTOWANA SĘDZIA
Uważała, że zawsze należy nazywać nas Murzynami.
Murzyni, wielką literą.
Na Południu pisano to słowo małą literą.
Spodobała mi się ta pisownia.
Nadawała godność mojej tożsamości.
Wolę tak nazywać osoby niebiałe,
nie lubię słowa „czarni” pisanego małą literą.
Czarne jest piękne
Wolność dla Hueya!
Uwolnić wojownika
Wolność dla Hueya!
Czarne jest piękne
Wolność dla Hueya!
To były czasy ruchu praw obywatelskich,
ruchu Black Power.
A tu drobna wykładowczyni
mówiła o Murzynach.
W latach 40. walczyłam o dostęp do akademików i restauracji.
Pokolenie lat 60.
chciało osobnych akademików.
Jakby gardziło poprzednikami.
Ciężko to znieść.
W styczniu czarni studenci Uniwersytetu Brandeisa okupowali budynek,
żądając programu dla czarnych.
Studenci opanowali jeden z budynków,
w którym miałam gabinet.
CHCEMY CZARNYCH WYKŁADOWCÓW
Pauli uznała, że studenci nie pojęli
rzeczywistości ani historii.
Oni zarzucali jej to samo.
Zdystansowali się od niej.
Czy Pauli o tym wspominała?
Sądzę, że ją to zabolało.
Było to widać.
Nie rozumiała tego.
Całym swym buntowniczym duchem
próbowała zrozumieć młodych ludzi.
Skoro ona była wściekła 30 lat temu, a oni nadal mają te problemy,
to nic dziwnego, że są bardziej wściekli.
STUDENCI ZA MALCOLMEM X
Czarni studenci, którzy chcieli być jak Czarne Pantery,
mieli ją za sługusa,
bo nie podobał jej się sposób buntu.
Jej nie podobało się słowo „czarni”.
Ale jeśli tylko o to im chodziło, to jej nie zrozumieli.
Dla każdego czarnego na uczelni,
a także dla każdej kobiety,
Pauli była chodzącą historią.
Poszliśmy do niej do domu. Otworzyła drzwi.
Wszystkie ściany zakrywały książki.
Od podłogi po sufit.
Dla mnie był to raj.
Od razu spytałem, czy wszystkie przeczytała.
Odparła, że nieprzeczytanych nie stawia na półkach.
Zaufaliśmy jej, bo studiowała w czasach,
gdy poniżano cię za niewiedzę.
Szanowała każdego jako osobę.
Czułem się nieco wyjątkowy.
Zawsze trzymała w ustach camela.
-Pamiętasz? -No.
Wyjmowała go,
jakby chciała powiedzieć: „Musisz się czegoś nauczyć, Murzynie”.
Murray miała 60 lat. Martwiła się,
że nie odłoży wystarczająco na starość.
Ubiegała się o stałą posadę.
LIST DO KOMISJI ZATRUDNIEŃ:
Żądam praw, przywilejów i statusu, jakie niesie pełen etat.
LIST OD KOMISJI DS. ZATRUDNIEŃ:
Prace pani Murray są pozbawione talentu,
polotu i merytoryki.
„Pozbawione polotu. Poniżej standardów”.
Odmówiono jej.
To absurd.
Zaczęła się bitwa.
OD PAULI MURRAY:
Komisja zdaje się nie zauważać,
że są różne standardy merytoryki,
nie tylko wieża z kości słoniowej.
Pauli mówiła, że wpłynęła na prawo.
Że wiele koncepcji, które są normą,
były radykalne, gdy je proponowała.
Pauli stworzyła
architekturę prawną na potrzeby walki z dyskryminacją.
Nie pojmiesz ruchów prawnych na rzecz sprawiedliwości
bez zrozumienia roli Pauli.
Niczego nie pragnę tak,
jak równości.
W końcu Pauli dostała etat.
Spróbuję skończyć książkę w kolejnym rozdziale.
Jest najtrudniejszy,
bo dotyczy jednej z najbliższych mi osób.
Renee zajmowała się domem.
Katalogowała książki.
Zajmowała się psem.
Prowadziła terminarz Pauli.
Gdy nie mogła czegoś znaleźć,
pytała Renee.
Mało kto wiedział, że Pauli była lesbijką.
Ukrywaliśmy to.
Skąd wiedzieliście? Pauli się przyznała?
Nie wiem, jak to opisać.
Jeśli spędza się z kimś
-dużo czasu... -Dość dużo.
To widać.
To się wie.
Wspominała o Renee?
Renee była jej przyjaciółką.
-Tak to przedstawiała. -Zawsze.
Renee zachorowała.
Nawrót raka piersi.
Leczono ją bez powodzenia.
Zmarła w 1973 roku.
Większość osób, które przeszły przez śmierć i raka...
Nosimy rany, że tak powiem.
Do tych, którzy kochali Irene Barlow:
Wybaczcie, jeśli po jej śmierci
byłam oschła.
Straciliście przyjaciółkę.
Ja straciłam cichą partnerkę.
Wściekałam się w agonii,
kłóciłam się z Bogiem.
Śmierć Renee zmieniła moje życie.
Poczułam potrzebę ukończenia ziemskiej misji
w pozostałym czasie.
Gdy wspominałam swoje życie, wydawało mi się,
że problemy praw człowieka,
w które się angażowałam, były moralnej i duchowej natury.
Dostrzegłam, że prawo, któremu poświęciłam życie,
nie mogło dać mi odpowiedzi.
Zapytałam się, co chcę zrobić z pozostałym czasem.
Ciągnęło mnie ku kapłaństwu,
ku służbie Kościołowi.
Nagle obwieściła, że będzie episkopalną duchowną.
Byłam w szoku.
Pauli była religijna.
Choć ja tego nie rozumiałam.
Nikt nie rozumiał, co robi.
Zostawi pracę i co będzie robić przez cztery lata?
Seminarium? Odbiło jej?
Dzisiaj w Kaplicy Krzyża,
przy ołtarzu, przy którym ochrzczono w niewoli jej babkę,
eucharystię poprowadzi po raz pierwszy
wielebna dr Pauli Murray.
Zanim Pauli skończyła seminarium,
dzięki wysiłkom jej i wielu innych kobiet
Kościół Episkopalny pozwolił na święcenie kobiet.
Pauli Murray była pierwszą wyświęconą czarną kobietą
w tej wspólnocie.
Czytanie z Ewangelii według św. Łukasza.
Chwała Tobie, Chryste.
Pokój z wami.
I z duchem twoim.
-Udało się. -Dziękuję, Pauli.
Udzielając komunii,
chciałam przekazać,
że ważna jest miłość do każdego.
Pojednanie ma miejsce między osobami odstającymi od ogółu,
którzy wyciągają rękę.
Nie byłam wtedy osobą.
Był to historyczny moment,
w którym byłam symbolem przeszłości,
cierpienia, konfliktu.
Symbolicznie wyciągałam rękę
do tych, którzy stali za mną. Reagowali.
Gdy byłam mała, nie była słuchaczką.
To ona mówiła.
Seminarium zrobiło z niej słuchaczkę.
Tak samo, jak żarliwie walczyła
o zmienianie świata,
tak samo z wielką empatią
pomagała ludziom w Kościele.
Twierdzę...
Narzędzie nauczycieli, prawników
i pastorów jest jedno.
Słowa, komunikacja, pismo.
Pisała opowiadania.
Opisała rodzinną historię w książce Proud Shoes.
Ona i James Baldwin byli pierwszymi Afroamerykanami
w prestiżowej Kolonii MacDowella.
Na początku lat 80.
kończyła swoją, jak mówiła, okropną autobiografię.
Wykazywała też objawy raka trzustki.
Ogólne pytanie. Czego boi się pani najbardziej?
Najbardziej?
Że umrę, zanim skończę to...
co chcę skończyć.
Chciała opowiedzieć swoją historię po swojemu.
Wiem, że spisywała też wspomnienia,
ale to był wyścig z czasem.
Chciała skończyć.
Chciałam opisać życie Murzynki,
które pokazuje, że przeżyliśmy to, co inni Amerykanie.
Że mimo trudności i przeszkód
nadal bywamy radośni.
Zbliżam się już do końca.
Strona 504.
W chwilach głębokiej rozpaczy
pomagała mi świadomość, że w walce o ludzką godność
jestem częścią nieustannego ruchu przez czas i historię,
powiązanego z wyższą moralnością wszechświata.
PAULI MURRAY ZMARŁA W ROKU 1985. MIAŁA 74 LATA.
JEJ AUTOBIOGRAFIĘ PT. SONG IN A WEARY THROAT
OPUBLIKOWANO NIEDŁUGO PÓŹNIEJ.
Pauli pozostawiła schedę.
Dlaczego mamy jej nie wykorzystać?
To Pauli Murray stworzyła architekturę tego świata.
W 2016 ROKU DOM PAULI Z DZIECIŃSTWA
ZOSTAŁ ZABYTKIEM.
Niektórzy badacze twierdzą, że nie można uczyć o historii USA,
nie ucząc o Pauli Murray.
W 2020 roku dzięki opracowaniom Pauli
ACLU wygrał w Sądzie Najwyższym sprawę
o zakaz dyskryminacji osób homoseksualnych i trans.
Gdy przedstawialiśmy argumenty w Sądzie Najwyższym
w celu ochrony osób LGBTQ
na podstawie przepisów federalnych o dyskryminacji płci,
musieliśmy wykorzystać pracę Pauli.
Nikt nie mógł powiedzieć Pauli,
że zostanie światełkiem nadziei
dla osób queer, transpłciowych i niebinarnych.
A kilka pokoleń w przód tak się stało.
W 2017 roku
Uniwersytet Yale nazwał college na cześć Pauli.
COLLEGE IM. PAULI MURRAY
To pierwszy college Yale nazwany po osobie niebiałej.
Oraz po osobie LGBTQ+.
Znajdujemy się w College'u im. Pauli Murray.
Pauli nawet o tym nie śniła.
Gdyby mogła w pełni być sobą,
wniosłaby jeszcze więcej
do prawa, religii czy poezji.
Kto wie, co by się stało?
Studiując przeszłość, należy odrzucić koncepcję,
że ludzie sławni i szanowani
korelują z osobami, którzy na sławę i szacunek zasługują.
KIEROWNIK COLLEGE'U
Czas Pauli nie nadszedł.
Jeszcze nie.
Musimy dążyć do tego, aby nadszedł.
„Dajcie mi pieśń nadziei i świat, w którym mogę ją śpiewać.
„Dajcie mi pieśń życzliwości i kraj, w którym mogę nią żyć.
„Dajcie mi pieśń nadziei i miłości i czarną dziewczynę, co jej wysłucha.
„Pauli Murray”.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Grzegorz Niksiński