ฉันอยากเห็นอเมริกาเป็นอย่างที่กล่าวอ้าง
ในคำประกาศอิสรภาพและรัฐธรรมนูญ
อเมริกา จงทำตัวให้สมกับที่ประกาศศักดา!
พอลี่ เมอร์เรย์
ขอจับภาพระยะประชิด ตอนที่คุณไม่ใส่แว่นได้ไหมคะ
หมอบ
นั่ง หมอบ
หมอบ
เด็กดี
มันต้องมีส่วนร่วมไปเสียทุกเรื่อง
ฉันชื่อพอลี่ เมอร์เรย์
ขอบข่ายความสนใจของฉัน คือด้านสิทธิมนุษยชน
ประวัติทั้งชีวิตฉันมีแต่การกระเสือกกระสน เพื่อตอบสนองบรรทัดฐานชั้นเลิศ
ในสังคมที่ถูกครอบงำด้วยแนวคิด
ซึ่งเชื่อว่าคนดำต่ำต้อยกว่าคนขาว
และสตรีต่ำต้อยกว่าบุรุษ
พอลี่ เมอร์เรย์เป็นคนหัวก้าวหน้าในยุคนั้น
ทั้งพูดและทำเรื่องต่างๆ มาก่อนกาล ก่อนที่คนอื่นๆ จะทำกัน
ห้องรอนัดสำหรับคนผิวสี
พอลี่กล้าปะทะ กับการเลือกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
ในสมัยที่การทำแบบนั้นเสี่ยงภัยอย่างยิ่ง
เหตุการณ์ที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แปลว่าไม่ช้าก็เร็ว
ฉันจะต้องอาละวาด
หรือต้องหาทางประท้วงจนได้
พอลี่เป็นนักประพันธ์ ทนายความ บาทหลวง กวี
"ความหวังคือเมล็ดพันธุ์ อันบดเบียด ณ หว่างนิ้ว
"ความหวังคือลำนำขาน ในลำคออันอ่อนล้า"
เราจะมีชัย
พอลี่เป็นบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับ สิทธิเสรีภาพมากมายที่เราทุกคนชื่นชมยินดี
พอลี่ เมอร์เรย์ไม่ใช่แค่ทนายคนเก่ง หรือเป็นเฟมินิสต์สุดเท่
แต่ยังมีเพศสภาพ เป็นเควียร์และนอนไบนารี
นักศึกษาชอบถามฉันว่า "ทำไมเราไม่รู้จักพอลี่ เมอร์เรย์กันเลย"
ทั้งที่เป็นคนสำคัญขนาดนี้
เรากลับไม่รู้จักชื่อของเขาได้ยังไง
ฉันคือพอลี่ เมอร์เรย์
ปี 1985
คุณยายพอลี่โทรมาบอกฉันว่า
ท่านคงอยู่ไม่พ้นคืนนั้น
ท่านบอกว่า "เธอมีงานต้องทำแทนยาย"
แล้วท่านก็เสียชีวิต ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น
ฉันได้ข่าวจากผู้จัดการมรดกของคุณยาย
แคเรน รูส รอส หลานของพอลี่
ฉันก็เลยต้องไปเก็บสมบัติของท่าน
ตู้เอกสารเรียงรายในห้อง แล้วก็มีกล่องหนังสือวางชั้นบนสุด
กล่อง แฟ้ม จดหมายมากมายถึงรัฐบาล
ท่านเก็บไว้หมดทุกอย่าง
หอสมุดชเลซิงเจอร์
มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด
พินัยกรรมของพอลี่ระบุไว้ชัดเจน
ท่านอยากมอบเอกสารส่วนตัว ให้แก่หอสมุดชเลซิงเจอร์
หนึ่งในสถานที่ เก็บเอกสารทางประวัติศาสตร์ของสตรี
ยายพอลี่ไม่ค่อยเล่า เรื่องในชีวิตของท่านให้ฉันฟังมากนัก
ฉันรู้ว่าท่านเคยเป็นบาทหลวง และเป็นทนาย
แต่ท่านไม่เคยพูดถึง ความสำเร็จใดๆ ในชีวิตเลย
ฉันเข้าไปอ่านเอกสารที่ไม่เคยอ่านมาก่อน
แล้วพอรู้เข้า ฉันก็ "พระเจ้าช่วย"
"เหตุการณ์รถโดยสารปีเตอร์สเบิร์ก มีนาคม ปี 1940"
ปี 1940
สิบห้าปีก่อนที่โรซ่า พาร์คส์ ปฏิเสธจะย้ายไปนั่งท้ายรถโดยสาร
เดิมทีฉันไม่ได้ตั้งใจจะต่อสู้
บันทึกเสียงของพอลี่ เมอร์เรย์
กฎหมายแบ่งแยกชาติพันธุ์และสีผิว ของรัฐเวอร์จิเนีย
อย่างที่มักเกิดขึ้นบ่อยๆ ในสมัยนั้น
จะเกิดเหตุการณ์สักเรื่อง
ซึ่งเราทำอะไรไม่ได้นอกจากสู้กลับ
ตอนนั้นฉันกับเพื่อนกำลังเดินทาง
กลับจากนิวยอร์กลงไปยังเมืองเดอรัม
เพื่อไปเยี่ยมน้าๆ สองคน ช่วงเทศกาลอีสเตอร์
เพื่อนฉันชื่อ อเดลีน แมคบีน
เราเรียกเธอว่า "แมค"
นั่นเป็นครั้งแรกของแม่ฉัน ที่ได้ประสบกับ...
มาร์เกร็ตตา แมคบีน ลูกสาวของอเดลีน
เหตุที่เกิดขึ้นบ่อยมาก ในหลายๆ เขตทางตอนใต้
เมื่อเราข้ามเส้นเขตแดนเมสัน-ดิ๊กสัน เราต้องย้ายไปนั่งท้ายรถ
คนขาว
รถโดยสารเป็นหัวใจสำคัญ ในกระบวนการแบ่งแยกอันชั่วร้าย
พื้นที่แคบๆ ในรถโดยสาร เอื้อให้สร้างความอัปยศอดสูแก่คนดำ
ในที่สาธารณะ ท่ามกลางสายตาของคนขาวผู้มีอภิสิทธิ์
คนขาวซึ่งรู้เห็นความอับอายของเรา อย่างเงียบๆ หรือไม่รู้สึกรู้สา
เมื่อพวกท่านไปถึงเวอร์จิเนีย
คนดำต้องลุกขึ้นย้ายไปที่ท้ายรถ
แล้วก็จะมีคนขาวขึ้นรถมามากขึ้น
คนขับรถยืนกรานให้เราย้ายไปนั่งที่ถัดไป
เบาะนั้นมันพัง เราจึงปฏิเสธ ไม่ยอมนั่งตรงนั้น
คนขับบอกว่าเขาจะไม่ขับรถต่อ
จนกว่าคุณแม่ของฉันจะย้ายที่
จากนั้นตำรวจก็มาจับกุมเราไป
เรือนจำเคาน์ตี้ ปีเตอร์สเบิร์ก เวอร์จิเนีย
ฉันกับแมคทั้งหิวทั้งหนาว แต่ก็กลัวจนไม่กล้านอน
เพราะฟูกมีแมลงเรือดไรเต็มไปหมด
พอฉันท้วง ผู้คุมกะดึกอารมณ์เสียก็ตะโกนใส่
"หุบปาก ไม่งั้นฉันจะจับแกขังคุกมืด
"ปล่อยให้หนูแทะ
"เอาให้แกอยากหุบปากสนิทตอนนี้เลย"
ความเป็นจริงมาเยือน เมื่อความเป็นจริงมาเยือนแล้ว...
ฉันว่ามันน่ากลัวมาก
พอลี่ติดต่อสมาคมปกป้องสิทธิพลเมืองผิวสี หรือเอ็นดับเบิลเอซีพี
หวังว่าสมาคมจะช่วยให้ศาลตัดสินว่า...
แพทริเชีย เบล-สก็อต
ที่นั่งซึ่งแบ่งแยกสีผิวนั้นขัดต่อรัฐธรรมนูญ
รายละเอียดของเหตุที่เกิด
ข้อหาก่อความไม่สงบ 23/3/1941
แผนภาพรถโดยสาร
ฉันกับแมคทำรายงาน
สรุปคดี ข้อเท็จจริงต่างๆ
หลังจากวางเงินประกันตัว
เราได้รับเชิญไปพบทนายเอ็นดับเบิลเอซีพี คุณเธอร์กู๊ด มาร์แชล
ผู้พิพากษาวิลเลียม เอช. เฮสตี้ และดร.ลีออน เอ. แรนซัม
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบทีม ทนายสิทธิพลเมืองขณะทำงานจริง
ฉันนั่งหลงใหลได้ปลื้มอยู่หลายชั่วโมง
พวกเขาต่อสู้เพื่อให้คนดำมีสิทธิ์ หลอมรวมเข้ากับวิถีชีวิตอเมริกันชนได้ง่าย
แต่ผู้พิพากษารู้ว่า เรื่องนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่
ดังนั้นสุดท้ายพวกเขาจึงถูกกันท่า
อาคารศาลปีเตอร์สเบิร์ก ฮัสติงส์
"ผู้พิพากษาบอกปัดกฎหมายแบ่งแยกของรัฐ ซึ่งมีผลบังคับใช้ แล้วพูดว่า
"พวกคุณก่อกวนความสงบ"
ห้ามสูบบุหรี่ ที่นั่งผิวสีอยู่ท้ายรถ
ทนายจึงไม่สามารถปรับรูปคดีนี้ ให้เป็นคดีตัวอย่าง
พวกเขาได้รับโทษเล็กน้อย และถูกปล่อยตัว
ตอนนั้นฉันรู้สึกแค่เจ็บใจผิดหวัง
กับความพ่ายแพ้ส่วนตัว
แต่แล้วฉันก็เริ่มรับรู้ว่าเราเป็นส่วนเล็กๆ ในความพยายามของทีมงาน
ซึ่งวาดฝันถึงการล้มล้างกฎหมาย แบ่งแยกชาติพันธุ์และสีผิวอย่างราบคาบ
ความคิดนั้นทำให้อึ้งงันไปเลย
มหาวิทยาลัยรัตเกอร์ส
วันนี้เรามีโอกาสที่ดีมาก
ที่จะได้ศึกษาประวัติ ดร.แอนนา พอลีน เมอร์เรย์
พอลี่ เมอร์เรย์ช่างน่าทึ่ง
จนครูพรรณนาถึงการเป็นผู้ริเริ่ม และความปังได้ไม่หมด
ลองนึกภาพตัวเอง เป็นคนดำในศตวรรษที่ 20
แล้วพยายามโต้แย้งว่า เราควรได้รับการเคารพความเป็นมนุษย์
เราอยู่ในโลกที่คนอื่นไม่ชอบเราอยู่แล้ว
เพราะเราเป็นคนดำ
ครูอยากให้ทุกคนได้เข้าใจความเป็นมา ในชีวิตของเมอร์เรย์สักนิด
นี่คือบทที่หนึ่ง หน้าที่หนึ่ง
ของต้นฉบับอัตชีวประวัติ
ในงานศึกษาชิ้นหนึ่งซึ่งตีพิมพ์ ในปี 1910 ปีที่ฉันเกิด
ดร.ฮาวเวิร์ด ดับเบิลยู โอดัม นักสังคมวิทยา ขณะนั้นประจำที่ม.โคลัมเบีย
ยืนยันว่าแต่ละชาติพันธุ์มี "ความสามารถและศักยภาพ" ต่างกัน
ปิดเครื่องหมายคำพูด
และผู้ที่ต้องการจะช่วยเหลือคนนิโกร เปิดเครื่องหมายคำพูด
"ไม่ควรคาดหวังอะไรจากเขามากนัก
"เขาแทบไม่เข้าใจ ความหมายของคุณธรรม
"สัจธรรม เกียรติยศ ความเป็นชาย และความเที่ยงธรรม
"การศึกษาที่ดีที่สุดสำหรับเด็กนิโกร
"ควรทำให้เขายอมรับอย่างไร้ข้อกังขา
"ต่อข้อเท็จจริงที่ว่าชาติพันธุ์ของเขา ต่างจากคนขาว ซึ่งก็สมควรแล้ว"
ปิดเครื่องหมายคำพูด
ดร.ฮาวเวิร์ด โอดัม
รถโรงเรียน
ฉันยังจำได้ถึงทุกวันนี้ และยังนึกภาพอาคารเรียนเก่าหลังนั้นออก
มันเป็นอาคารไม้เก่าๆ ง่อนแง่น ไม่มีชิงช้า
ไม่มีเครื่องเล่นอะไรเวลาออกมาข้างนอก
แล้วแน่นอนว่าโรงเรียนลูกหลานคนขาว
ตั้งบนสนามหญ้ามีรั้วล้อมรอบ
มันเป็นภาพขัดแย้งของสิ่งที่เราได้รับ
กับสิ่งที่เด็กคนขาวได้รับ
เราสัมผัสเรื่องพรรค์นั้นได้ เรารู้สึก
ฉันมาจากครอบครัวที่ทระนงในศักดิ์ศรี
พวกเขาหัวรั้น พวกเขาว่ายทวนกระแสคลื่น
บ้านหลังนี้แหละค่ะ นี่คือบ้านของพอลี่ เมอร์เรย์
พอลี่มาอยู่บ้านนี้ตอนอายุสามขวบ
เดอรัม รัฐนอร์ธแคโรไลนา
พอลี่มาที่นี่เพราะโศกนาฏกรรม
คุณแม่ของพอลี่ เสียชีวิตเพราะเลือดคั่งในสมอง
สุดท้ายคุณพ่อ ถูกนำตัวส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช
แม้จะเกิดที่บัลติมอร์ แต่ที่นี่เป็นบ้านของพอลี่จริงๆ
ตอนฉันมาอยู่ที่เดอรัม
ในบ้านนั้นมีน้าพอลีนกับน้าแซลลี่
แล้วก็คุณตาคุณยายฟิตซ์เจอรัลด์
ครอบครัวฟิตซ์เจอรัลด์ เป็นที่รู้จักกันดีในเมืองเดอรัม
และค่อนข้างมีหน้ามีตาในสังคมคนดำ
ตระกูลนั้นมีเชื้อสายผสมทั้งเชอโรกี
ไอริช และแอฟริกันอเมริกัน
เป็นครอบครัวที่สมาชิกบางคน มีรูปลักษณ์เหมือนคนขาว
จนดูไม่ออกว่าหลากเชื้อชาติ
พอลี่นั้นอยู่กึ่งกลาง
มีอคติที่ขึ้นตรงกับสีผิว
ทั้งจากสังคมคนขาวและสังคมคนดำ
ดังนั้นครอบครัวนั้น จึงเหมือนกลุ่มก้อนของตัวเอง
พอลี่เป็นความสุขของบ้าน
น้าพอลีนไม่มีลูกก็เลยเอาใจหลาน
น้าพอลีนสอนหนังสือ ที่โรงเรียนรัฐในท้องถิ่น
พอฉันอายุประมาณสี่ขวบ
น้าตัดสินใจพาฉันไปด้วยทุกวัน
ฉันได้รับอนุญาต ให้นั่งดูพวกเด็กโตท่องหนังสือ
ช่วงปลายปีการศึกษา
น้าพอลีนก็ประหลาดใจที่ได้ยินฉันพูดว่า
"หนูอ่านออกแหละ น้าพอลีน"
ฉันคว้าหนังสือของเด็กคนข้างๆ แล้วก็เริ่มอ่านดังๆ
ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ในห้องเรียนของน้า
ฉันเรียนสิ่งที่น้าสอนเด็กคนอื่นๆ ไปด้วย
นับแต่นั้นมา ห้องเรียนก็เป็นบ้านหลังที่สอง
พอลี่ถามได้ทุกเรื่องที่อยากถาม
ได้รับอนุญาตให้แสดงความเห็น
แต่พอลี่ไม่อยากใส่กระโปรง
น้าพอลีนเคยบังคับหลาน ไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
น้ากับหลานเลยตกลงกัน
น้าบอกว่า "เธอใส่กางเกงได้ทุกวัน ตลอดสัปดาห์เลย
"แต่ถึงเวลาไปโบสถ์ เธอต้องสวมชุดกระโปรง"
ชีวิตของฉัน ได้รับการคุ้มครองในรูปแบบหนึ่ง
จุดที่ชีวิตนี้แทบทนอยู่ไม่ได้
คือตอนที่ติดต่อกับโลกของคนขาว
ผู้คนจะทักนิโกรที่โตแล้วว่า "ป้า" "ลุง" และ "ไอ้หนู"
แต่ละปีมีคนถูกศาลเตี้ยจับแขวนคอ ราวๆ 50 ถึง 60 คน
ฉันจำไม่ได้ว่าหนังสือพิมพ์ลงภาพ คนถูกแขวนคอชัดๆ เมื่อไร
แต่เราได้ข่าวจากที่คนพูดกันปากต่อปาก
อย่างเช่น "เมื่อคืนมีคนถูกแขวน ในเขตโน้นเขตนี้"
ลัทธิบูชาขาว คูคลักซ์แคลน อยู่ในการตระหนักรู้ของเราเสมอ
การตระหนักรู้นี้ สำหรับเด็กรุ่นฉัน
มันโตมากับเรา ราวกับ...
แทบเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย และตัวตนของเรา
ผู้กดขี่เอ๋ย
แกร่งนักนะยามนี้
เรานั้นเพียงองุ่นพวงพี
เจียนที่จะสุกงอม
ขยี้เราเถิด
บีบคั้นชีพหาญของเราผอง
ที่อัดแน่นใต้แผ่นกายา
แต่ปวงข้ากล้าแกร่งชีพผยอง
พร้อมพรักด้วยหลายศตวรรษอันโหยหา
เราจะทนรอช่วงชิงสัมผัสเจ้า
ใต้เงาโศกเหมันต์เหงายามสนธยา
พอลี่ เมอร์เรย์
"เราจะทนรอช่วงชิงสัมผัสเจ้า
"ใต้เงาโศกเหมันต์เหงายามสนธยา"
พอลี่ตระหนักว่าสถานภาพของตน ในประวัติศาสตร์เป็นยังไง
พอลี่คิดที่จะแก้ไขปัญหาเหล่านี้
ปัญหาซึ่งเกิดจากสถาบันซื้อขายทาส
ฉันว่ามันทรงพลังมาก พอลี่ยอมรับมันไว้เองแบบว่า
"นี่คือที่ของฉัน นี่เป็นเวลาของฉันที่จะทำงานนี้"
พอลี่หยิบเครื่องพิมพ์ดีดมา และระบายออกเต็มที่
มันถูกทิ้งไว้ที่นั่นถาวร เพื่อให้คนรุ่นหลังอย่างเราๆ
ได้เข้าใจมันดียิ่งขึ้น
ฉันว่าเบื้องหลังงานเขียนทุกชนิด มีความปรารถนาที่จะสื่อสาร
ในอีกแง่คือ เราอยากร่วมแสดงความคิดกับผู้อื่น
อาจอยากร่วมแสดงอารมณ์หรือความรู้สึก
การเขียนเรื่องของฉันมันยากกว่า การเขียนเรื่องคนอื่น
บทที่หก ต้นฉบับหน้าที่ 120
หลังเรียนจบ ฉันไม่อยากเข้า โรงเรียนแบ่งแยกเชื้อชาติและสีผิวอีก
เรื่องนี้ ฉันตั้งใจเลยว่าจะไม่ทำ
น้าพอลีนเลยพาฉันไปนิวยอร์ก
ฉันตกตะลึงกับแทบทุกอย่างที่ได้เห็น
เอ็มไพร์สเตท
ตึกสูงระฟ้า เกาะโคนีย์ไอส์แลนด์ อนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ
ย่านโรงละครบรอดเวย์
ก่อนอื่น ทำการเลือก
เครื่องอัตโนมัติที่เราหยอดเหรียญเข้าไป แล้วอาหารร้อนๆ ก็ออกมา
เหนืออื่นใด ฉันปลื้ม เพราะเราจะนั่งที่ไหนก็ได้ตามใจ
ในรถไฟใต้ดิน รถเมล์ และรถราง
ปี 1928
ฉันเป็นหนึ่งในหญิงชาติพันธุ์นิโกร สี่คนจาก 240 คนที่เรียนวิทยาลัยฮันเตอร์
ฉันลงวิชาด้านวรรณคดีทั้งหมด
วิชาการเขียนเชิงสร้างสรรค์ เรื่องสั้น
อย่าลืมนะ ฉันเป็นเด็กชาวใต้ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
ที่ไวยากรณ์แย่มาก
แถมยังรู้สึกบ่อยๆ ถึงช่องว่างระหว่างการศึกษาของฉัน
กับเด็กเก่งๆ พวกนี้ที่วิทยาลัยฮันเตอร์
ฉันจึงคิดอยู่ลึกๆ เสมอว่า "เราทำได้แล้วหรือยัง"
ฉันจบการศึกษา จากวิทยาลัยฮันเตอร์ในปี 1933
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
คนต่อแถวยาวเป็นหางว่าว
รออาหารแจกฟรีหนึ่งชาม รอของานทำ
เป็นเวลาที่แย่ที่สุดในการเริ่มต้นอาชีพ
ทุกเช้าฉันไล่ดูประกาศ "รับสมัครลูกจ้าง" เป็นกิจวัตรที่ทำไปก็สูญเปล่า
เงินแดงสุดท้ายถูกยืมไป
ไม่เหลืออะไรให้จำนำ
เกลือกับน้ำ
ไม่บรรเทาความอดอยากอีกต่อไป
ถึงแม้จะลำบากขนาดนั้น
การไม่มีงานทำ มอบเสรีภาพในการเดินทาง
ไปไหนมาไหน ในแบบที่ปกติสังคมคงไม่ยอมรับ
คนจร
ฉันกำลังจะร่วมทางไปกับเด็กหนุ่มไร้บ้าน ที่ไม่มีใครต้องการกว่าสามแสนราย
และเด็กสาวกลุ่มเล็กๆ ที่เกาะติด ขบวนรถขนส่งทางรถไฟ
หรือโบกรถขอนั่งฟรี ย้ายเมืองไปเรื่อยๆ เพื่อหางานทำ
ยูเนียนแปซิฟิก
ฉันใส่ชุดร่อนเร่ กางเกงลูกเสือกับเสื้อคลุมหนัง
สะพายย่ามใบเล็ก ที่มีอุปกรณ์ตั้งแคมป์ไม่กี่ชิ้น
ฉันตัดผมสั้นแบบเด็กผู้ชาย แล้วก็รูปร่างผอมบาง
หลายส่วนก็แบนราบ
ดูแวบแรกฉันเหมือนหนุ่มวัยรุ่นตัวเล็ก
พอลี่ชอบที่ได้แสดงออกแบบผู้ชาย
มีรูปดีๆ ของพอลี่มากมาย
ในอิริยาบทต่างๆ ที่ดูเป็นผู้ชายมาก
พอลี่ตั้งชื่ออื่นให้ตัวเองด้วย เรียกตัวเองว่าพีท
พอลี่ (พีท)
เรียกตัวเองว่า "ไอ้หนุ่ม"
ไอ้หนุ่ม - 1931
ตอนที่เขียนเรื่องนี้
พอลี่บอกว่าทำไปเพื่อปกป้องตัวเอง
เพราะไม่สามารถเป็นหญิงโสดเชื้อชาติดำ ที่ขึ้นรถไฟอย่างผิดกฎหมาย
โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดน ลวนลามหรือละเมิดทางเพศ
ข้าพเจ้าขอให้คำมั่นสัญญา
ต่อนโยบายนิวดีลเพื่ออเมริกันชน
ค่ายกู้ภัยฉุกเฉินชั่วคราว อัพสเตท นิวยอร์ก
ฉันกลายเป็น หนึ่งในหญิงว่างงานหลายร้อยคน
ที่เข้าค่ายกู้ภัย
หนึ่งในค่ายสตรี 28 ค่ายที่ก่อตั้ง จากนโยบายนิวดีล
ฉันสนิทกับเพ็ก โฮล์มส์ ผู้เป็นที่ปรึกษาเดินป่าในทันที
เพ็กมีความสงสัยใคร่รู้ทางปัญญา เช่นเดียวกับฉัน
เพ็กกี้ โฮล์มส์ เป็นลูกสาวนายธนาคารหัวเก่า
ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ทำให้เธอเปลี่ยนความคิดไปสุดขั้ว
เพ็กดูเหมือน ปราศจากอคติทางชาติพันธุ์ใดๆ
เธออ่านกวีนิพนธ์ของฉันแล้วก็ถามว่า
"เธอแต่งกลอน ด้วยเมตตาจิตขนาดนี้ได้ยังไง"
"ถ้าฉันเป็นคนดำ ฉันคงแค้นใจน่าดู"
ฤดูใบไม้ผลิปีนั้น ฉันกับเพ็กโบกรถเที่ยว ไปรัฐเนบราสกาและกลับมา
คนใหม่ที่คิดอะไรๆ เหมือนเรา
และจะกินอาหารกลางวัน บนหาดโล่งยามพลบค่ำ
นั่นคือความสุขเล็กๆ ในชีวิตแต่ละวัน
ค่าจ้างเท่าเทียม งานเท่าเทียม
ฉันกับเพ็กหันมาสนใจ ปัญหาแรงงานและอุตสาหกรรม
แล้วฉันก็ได้เปิดประสบการณ์ ตั้งแถวประท้วงครั้งแรก
เมื่อได้เจอกับการชุมนุมแรงงาน แทบเป็นความคลั่งศาสนา
เราทุ่มสุดตัวไปประท้วงหยุดงาน กับพนักงานยนตรกิจ
ในต้นปี 1937
ฉันดีดตัวเข้าสู่การแสดงจุดยืนแบบสุดโต่ง
หยุดงาน เพื่อค่าจ้างที่ดีกว่านี้
ถึงตอนนี้ฉันก็เริ่มเข้าใจ
แนวคิดทั้งหมดของเสรีภาพและศักดิ์ศรี
ของชาติพันธุ์นิโกรในอเมริกา
เข้าสหภาพเรา - อย่าทำงานงกๆ ในเหมืองเวสต์เวอร์จิเนีย
ฉันคงต้องขอบันทึกบทถัดไปในคราวหน้า
คงนึกภาพออกนะ มันสูบพลังทางใจเหลือเกิน
แต่ไม่ว่าอย่างไร ฉันหวังว่าผู้อ่านจะสนใจใคร่รู้
พอลี่ เมอร์เรย์เข้าใจ การเป็นบุคคลทางประวัติศาสตร์
หอสมุดชเลซิงเจอร์ มีกล่องทั้งหมด 135 ใบ
โรซาลินด์ โรเซนเบิร์ก
ที่เก็บเอกสารของพอลี่ เมอร์เรย์
บางส่วนไม่เคยอยู่ใน ผลงานตีพิมพ์ชิ้นใดๆ ของเมอร์เรย์
ฉันบังเอิญเจอแฟ้ม ที่เขียนว่า "รสนิยมทางเพศ"
เมอร์เรย์บอกหมอว่าร่างกายดูเป็นหญิง
แต่แท้จริงเป็นชาย
"หนึ่งในการทดลองของธรรมชาติ
"เด็กหญิงผู้ควรเกิดเป็นเด็กชาย"
บันทึกพอลี่ เมอร์เรย์ถึงแพทย์
พอลี่หวังว่าความสัมพันธ์กับเพ็กกี้
จะเป็นความสัมพันธ์ปกติ
ซึ่งพอลี่หมายความว่า
พอลี่จะเป็นสามีและเพ็กกี้จะเป็นภรรยา
แต่เพ็กกี้ไม่อาจมองพอลี่เป็นผู้ชายได้
สุดท้ายความสัมพันธ์นั้นจึงจบลง
อย่าขับไล่ไสส่งกันเลยยอดรัก
มากับฉัน
เราจะไปร้องเพลงด้วยกัน - พอลี่ เมอร์เรย์
ช่วงเวลาที่เพ็กกี้ โฮล์มส์หายไป จากชีวิตของเมอร์เรย์
ส่งผลให้สภาพจิตใจแหลกสลาย
ลงเอยด้วยการที่พอลี่ต้องเข้ารักษาตัว ที่โรงพยาบาลเบลล์วิว
บันทึกของพอลี่ระหว่างรักษาตัว ที่โรงพยาบาลจิตเวช
เขียนไว้ละเอียดมาก
ทำไมความรักใคร่ชอบพอ ที่รุนแรงที่สุดของฉันจึงเกิดกับ
หญิงที่แสนจะหญิงและหญิงที่รักชาย
พอลี่ซึมเศร้าเฝ้าถามหมอว่า "ทำไมฉันถึงเกิดแรงดึงดูดใจเหล่านี้"
ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะมีสัมพันธ์กับใคร อย่างน่าพึงพอใจ
ฉันจะไปหาคำตอบได้จากไหน
ประสบการณ์เหล่านี้มีอยู่เสมอ
บันทึกประวัติของพอลี่
ทำให้เราได้พิจารณาความเป็นมนุษย์ ของใครสักคนที่มีเชื้อชาติดำ
ราเคล วิลลิส
และไม่อยู่ในกรอบทางเพศ ในสมัยที่พอลี่ยังมีชีวิต
การได้นั่งตรงหน้าข้อมูลการรักษา และบันทึกของพอลี่
งานรำลึกถึงพอลี่ เมอร์เรย์
ในฐานะคนข้ามเพศผู้ไม่อยู่ในกรอบเพศวิถี ผู้เป็นเควียร์และหลากเชื้อชาติ
เราคิดว่า "นี่คือความรู้สึกที่เราเข้าใจดี"
เราถูกสอนมาให้เชื่อว่า คนแบบพวกเราไม่มีอยู่จริง
ดังนั้นพอได้มารู้จักพอลี่ เมอร์เรย์
เราก็ทึ่งมากและอยากยึดไว้แน่นๆ เลย
โดโลเรส แชนด์เลอร์
แล้วเราก็โกรธมากด้วย
ในหลายแง่เรารู้สึกเหมือนประวัติศาสตร์ ส่วนหนึ่งของเราถูกปล้นไป
เราเข้าอกเข้าใจ ความทุกข์ทรมานของคนคนหนึ่ง
ที่พยายามใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์
มีร่างกาย จิตใจ และความคิดที่สมบูรณ์
ถ้าพอลี่ เมอร์เรย์ยังอยู่ในปัจจุบันนี้
เราคงถามว่า "พอลี่ คุณใช้สรรพนามแทนตัวเองว่าอะไร"
ไม่รู้หรอกว่าพอลี่ เมอร์เรย์จะตอบยังไง
ฉันเองก็เป็นคนดำและเป็นเควียร์
ฉันพูดถึงพอลี่ด้วยสรรพนามไม่ระบุเพศ เรียก "เขา" ไม่ก็เรียกชื่อไปเลย
เพื่อรับรู้ประสบการณ์ด้านเพศวิถี อันเหนือขอบเขตของเขา
นักวิชาการที่เขียนถึงพอลี่ ส่วนใหญ่ยังใช้สรรพนามเพศหญิง
ใช้สรรพนามอย่าง "เธอ/หล่อน"
เพื่อนๆ และครอบครัว ก็ใช้สรรพนามหญิงกับพอลี่
แต่ต่อไปเราน่าจะเห็น คนพูดถึงพอลี่ เมอร์เรย์
ผ่านสรรพนามไม่เจาะจงเพศมากขึ้น แทนที่จะใช้สรรพนามเพศหญิง
พอลี่ เมอร์เรย์ พราวด์ชูส์
เมอร์เรย์ไม่เคยเขียนถึงการดิ้นรน ต่อสู้กับเพศวิถีของตน
ในงานตีพิมพ์ชิ้นใดเลย
แทบไม่พูดถึงมันกับเพื่อนๆ ด้วยซ้ำ
พอลี่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาพ ที่แปลกประหลาดที่สุด
สำหรับทุกคนที่เขาแคร์ ยกเว้นน้าพอลีน
น้าพอลีนเรียกพอลี่ว่า "สาวหนุ่มของน้า"
และเป็นกำลังใจให้พอลี่เสมอ
ทวดพอลีนยอมให้ยายพอลี่ เป็นอย่างที่อยากเป็น
เราไม่ค่อยเจอความรัก อย่างไม่มีเงื่อนไขแบบนั้นกันบ่อยๆ
แต่เมื่อพอลี่พยายาม มองหารักแบบนั้นที่อื่นบ้าง
มันก็ยากมากจริงๆ
ท่านโหมทำงานอยู่ตลอด
ท่านจะดื่มกาแฟทั้งคืน
ท่านอาจจะใจร้อน
ชีวิตพอลี่ส่วนใหญ่ก็เหมือน "คุณจะได้เห็น คุณจะได้ยินฉันแน่"
มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
ปี 1938
สิบสามปีก่อนรับนักศึกษาเชื้อชาติดำคนแรก
ในจุดนั้น
มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนากำลังพัฒนา หลักสูตรการศึกษาด้านชาติพันธุ์
ฉันก็เลยคิดว่า "ทางนั้นอาจจะพร้อม ยอมรับนิโกรสักคนแล้วก็ได้"
ใบสมัครเข้าศึกษา
มหาวิทยาลัยส่งใบสมัครเปล่ามาให้ฉัน
ในนั้นให้กรอกคำตอบ เกี่ยวกับเชื้อชาติและศาสนา
ฉันว่าฉันตอบไปนะ แต่ก็อาจจะเขียนไปว่า "แล้วต่างกันตรงไหนไม่ทราบ"
ฉันได้จดหมายตอบกลับ
จากอธิการบดี มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
"รัฐธรรมนูญและกฎหมายห้ามผม
"ไม่ให้รับคนเชื้อชาติคุณเข้าศึกษา"
ระหว่างประธานาธิบดีเดินทางกลับบ้าน ณ เมืองหลวงของประเทศ
ได้แวะที่มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
เพื่อรับปริญญากิตติมศักดิ์สาขานิติศาสตร์ ดุษฎีบัณทิตจากมหาวิทยาลัย
ผมดีใจและภูมิใจที่ได้เป็นศิษย์ ในรั้วมหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
สิ่งนั้นเป็นสัญลักษณ์
แนวคิดเสรีนิยมอเมริกัน
ผ่านการกระทำของอเมริกันชน
พอลี่ได้ฟังสุนทรพจน์นั้น
โรสเซเวลท์ปกป้องนโยบายเสรีนิยม
จึงตัดสินใจเขียนจดหมาย ถึงประธานาธิบดีแฟรงคลิน โรสเซเวลท์
เป็นจดหมายประท้วงดุเดือดทั่วไป แบบพอลี่ เมอร์เรย์
ท่านเรียกร้องให้ชาวอเมริกันสนับสนุน ปรัชญาเสรีนิยมบนรากฐานประชาธิปไตย
นั่นหมายถึงนิโกรอเมริกันด้วยหรือไม่
เขาสรรเสริญม.นอร์ธแคโรไลนา ในเวลาเดียวกับที่
มหาวิทยาลัยไม่อนุญาตให้พอลี่เรียนที่นั่น
งั้นก็ต้องเจอคนดำเขียนจดหมายเผ็ดร้อน ถึงประธานาธิบดีในยุค 1930
เรียกร้องขอให้เขาอย่าหน้าไหว้หลังหลอก
ฉันผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ ที่เขาเพิกเฉยต่อปัญหาสิทธิพลเมือง
เขาไม่ยอมแม้แต่จะพูดต่อหน้าสาธารณชน
กรณีร่างบัญญัติส่วนกลาง ต่อต้านการจับคนแขวนคอ
ท่านส่งเสียงต่อต้านการเผา พี่น้องของเราดังมากพอแล้วหรือยัง
พอลี่ตัดสินใจ
ส่งสำเนาไปให้เอเลนอร์ โรสเซเวลท์
นางโรสเซเวลท์ตอบกลับ อย่างรวดเร็วและเป็นธรรม
จดหมายฉบับนั้น มาพร้อมลายเซ็นส่วนตัวของท่าน
"ดิฉันได้อ่านจดหมายที่คุณส่งมาแล้ว
ทำเนียบขาว กรุงวอชิงตัน
"และดิฉันเข้าใจดี
"แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ต้องค่อยๆ เกิด
"ทางใต้กำลังเปลี่ยน แต่อย่าได้เร่งรัดกันเกินไป"
เอเลนอร์ โรสเซเวลท์
รูปแบบการปะทะของพอลี่ กับม.นอร์ธแคโรไลนา
เป็นวิธีที่พอลี่เรียกว่า "การปะทะด้วยเครื่องพิมพ์ดีด"
สตรีสมัครเรียนม.นอร์ธแคโรไลนา ผู้ว่าฯ โฮอี้มีท่าที
พอลี่เขียนจดหมายที่ได้ตีพิมพ์ในสื่อคนดำ
ดังนั้นจึงเป็นที่สนใจอย่างมาก
แล้วจู่ๆ ก็เป็นเรื่องโด่งดังทางวิทยุ
"นิโกรหญิงไม่ทราบชื่อสมัครเรียนที่ มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
กลายเป็นข่าวระดับชาติไปเลย
เรื่องนี้ทำให้ครอบครัวฉันมึนตึงมาก
หลักๆ เพราะพวกเขากลัวว่า จะถูกศาลเตี้ยจับแขวนคอ
มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา เป็นความพ่ายแพ้หนึ่งครั้ง
การถูกจับบนรถโดยสาร
แถมทั้งชีวิตได้เห็นการหมิ่นเกียรติ ที่ถูกหยิบยื่นให้ ไม่ใช่กับฉันคนเดียว
แต่ให้กับชาวชาติพันธุ์นิโกร ผู้ทุรกันดารยากไร้
ทั้งหมดนั้นรวบยอด
เป็นการรับรู้ว่า หากฉันต้องสู้ในศึกแบ่งแยกชาติพันธุ์นี้
ฉันต้องมีอาวุธ ฉันต้องใช้ทักษะ
ตอนนั้นเอง ฉันจึงตัดสินใจเรียนนิติศาสตร์
คุณว่าไงนะ
พลังความตั้งใจของคุณน่าทึ่งมากเลยค่ะ
นั่นก็อาจจะจริงนะ
ตอนที่ฉันเรียนนิติศาสตร์
เพื่อนร่วมชั้นอาจจะกำลัง
หยิบยกข้อโต้แย้งซึ่งพิลึกพิลั่นที่สุด แต่การอภิปรายเหล่านั้น
แล่นผ่านสมองฉันไปเลย ฉันจะมัวแต่ยุ่งอยู่กับ...
พอลี่เข้าม.ฮาวเวิร์ด ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1941
และคดีสิทธิพลเมืองมากมายของยุคนั้น
ถูกตั้งเป็นทฤษฎี ในโถงอาคารฮาวเวิร์ดนั่นเลย
เธอร์กู๊ด มาร์แชล
วิลเลียม เฮสตี้กับลีออน แรนซัม พวกเขาจะเดินผ่านโถงอาคารเรียนที่นั่น
ช่วงสองปีแรก ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในคณะนิติศาสตร์
พอลี่ เมอร์เรย์ ประธานนักศึกษา นิวยอร์ก
คนไม่ยอมให้ฉันพูดในห้องเรียนด้วยซ้ำ
ปีการศึกษา 1944 คณะนิติศาสตร์ ม.ฮาวเวิร์ด
ฉันจะยกมือ แต่ไม่มีใครสนใจ
อาจารย์บอกว่า "ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ผู้หญิงจะเรียนกฎหมายทำไม"
ฉันตะลึงไปเลย
พวกเขาคุยกันเรื่องจิม โครว์
ซึ่งเป็นระบบกีดกันแบ่งแยกชาติพันธุ์
แล้วพอลี่ก็บอกว่า "ฉันกำลังเจอกับเจน โครว์"
หญิงเชื้อชาติดำไม่ใช่แค่ต้องรับมือกับ การกีดกันแบ่งแยกชาติพันธุ์
แต่ต้องเจอกับการเลือกปฏิบัติต่อเพศ อย่างไม่เป็นธรรมด้วย
ฉันไม่ได้โตมาครอบครัว ที่วางขีดจำกัดสำหรับสตรี
พอถึงปลายปีนั้น
มหาวิทยาลัยจัดอันดับนักศึกษา และเผยคะแนนต่อสาธารณะ
เมอร์เรย์ เมอร์เรย์ เมอร์เรย์ เมอร์เรย์ เมอร์เรย์ ที่หนึ่งในรายชื่อ
ปีที่สอง พวกเขายอมให้ฉันพูด
เมอร์เรย์กลายเป็นที่ปรึกษา สภานักศึกษาของเอ็นดับเบิลเอซีพี
ปี 1943
สิบเจ็ดปีก่อนนั่งประท้วง ที่ร้านอาหารกลางวันวูลเวิร์ธ
ไปย่านดาวน์ทาวน์วอชิงตันครั้งใด จะมีที่ซึ่งเราเข้าไปไม่ได้
อิเนซ สมิธ รี้ด
ฉันจำได้ว่าเราเข้าห้างการ์ฟิงเคิลไม่ได้
ภัตตาคารต่างๆ ในย่านดาวน์ทาวน์ เราก็เข้าไม่ได้
โรงละครแห่งชาติ เราก็เข้าไม่ได้
ฉันเริ่มทดลองวิธีตรงไปตรงมามากขึ้น แต่ไม่ใช้ความรุนแรง
เราเริ่มจากหัวถนนสาย 14 กับยู
ที่ร้านอาหารชื่อลิตเติ้ลพาเลซคาเฟทีเรีย
ร้านนี้อยู่ใจกลางชุมชนนิโกร
แต่ต้อนรับเฉพาะคนขาวเท่านั้น
บ่ายเสาร์วันหนึ่งเราเดินเข้าไปในร้าน
เขาไม่ยอมบริการเรา
อาหารกลางวัน
เราหยิบถาดเปล่าไปนั่งที่โต๊ะ
หยิบตำราเรียนของเรามาอ่าน
เราเข้าไปในร้านเล็กๆ นั่นจนที่เต็ม
แล้วมันได้ผล
น่าทึ่งก็ตรงที่พวกเขาทำสำเร็จ
นักศึกษาม.ฮาวเวิร์ด บังคับร้านอาหารให้เลิกจิม โครว์
พวกเขาทำลายการแบ่งแยกเชื้อชาติ ที่ยูสตรีทได้สำเร็จจริงๆ
ได้เวลาทำการโจมตีซึ่งหน้า
ต่อความถูกต้องของรัฐธรรมนูญ ในการแบ่งแยกเชื้อชาติ
ปี 1944 - สิบปีก่อนศาลฏีกา ประกาศยกเลิก
หลักบัญญัติแบ่งแยกแต่เท่าเทียม
หัวข้อเรียงความจบการศึกษา ฉันเลือก
"คดี เพลสซีกับเฟอร์กูสัน ควรถูกพิพากษากลับหรือไม่"
เพลสซีกับเฟอร์กูสัน เป็นคดีศาลฎีกาในปี 1896
บอกว่าโอเคที่จะแยกคนดำ ออกจากพื้นที่ใช้สอยสาธารณะ
เช่น รถโดยสารหรือโรงเรียน
ตราบใดที่พื้นที่ใช้สอยสาธารณะนั้น แบ่งแยกแต่เท่าเทียม
ตามเนื้อหาแล้วเธอร์กู๊ด มาร์แชล กับเอ็นดับเบิลเอซีพีกล่าวว่า
"ถ้าเพลสซีบอกว่าแบ่งแยกแต่เท่าเทียม ปัญหาที่เรามีกับกฎหมายนั้นอยู่ที่
"องค์กรของคนดำ ไม่ได้รับการปฏิบัติโดยเท่าเทียม"
"องค์กรพวกเขา ไม่ได้รับเงินมากเท่าคนขาว
"ดังนั้นเราจะถูกแบ่งแยก แต่เราต้องการทรัพยากรที่เท่าเทียม"
พอลี่ เมอร์เรย์บอกว่าตรรกะทั้งหมดมันผิด
การเลือกปฏิบัติ เป็นเรื่องผิดศีลธรรมโดยวิสัย
และลดทอนความรู้สึกของผู้มีเชื้อชาติดำ
ที่มีต่อศักดิ์ศรีและอัตลักษณ์ของตนเอง
บทบัญญัติแบ่งแยกแต่ใช้สอยเท่าเทียม ไม่เพียงแต่เป็นเรื่องหลงผิด
แต่ผลของมันคือการทำร้าย
ตัวตนของผู้ที่ได้รับผลกระทบอย่างแน่แท้
ผิวสี
"คำพิพากษาทั้งหมดนี้ควรถูกลบล้าง
"ทุกคนต้องใช้กลยุทธ์ ที่เด็ดขาดเล่นใหญ่และจัดหนักกว่านี้"
เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะเยาะฉัน
สปอตส์วูด โรบินสัน อาจารย์อายุน้อยของคณะ
ซึ่งบรรดานักศึกษาปลาบปลื้ม
ไม่เพียงแต่โห่ใส่ความคิดของฉัน
แต่ยังรับเดิมพันสิบดอลลาร์ของฉัน อย่างอารมณ์ดีตอนที่ฉันบอกว่า
"คดีเพลสซีจะถูกพิพากษากลับ ภายใน 25 ปี"
สิบปีต่อมาในปี 1954 ไม่ขาดไม่เกิน
นี่เป็นกลยุทธ์ที่ เธอร์กู๊ด มาร์แชลกับทีมทนายใช้เป๊ะๆ
ในคดีตัดสิน บราวน์กับคณะศึกษาธิการ
ศาลฎีกาพิพากษาตัดสิน ครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์
ต้องมีความเท่าเทียม สำหรับทุกคนในสถานศึกษา
ฉันกลับไปเยือนม.ฮาวเวิร์ด
แล้วสปอตส์ โรบินสันก็พูด อย่างเป็นกันเองว่า
"เออ พอลี่ จำเรียงความ เรื่องสิทธิพลเมืองที่คุณเขียนได้ไหม"
ฉันตอบว่า "จำได้สิ"
เขาบอกว่า "ในปี 1953 ผมเอาเรียงความนั้นมาอ่าน
"มันช่วยเราเตรียมตัวได้เยอะมาก"
เขาบอกฉันว่าในแบบฟอร์มนิรนาม
ข้อโต้แย้งเล็กๆ ของฉันได้ไปถึงศาลฎีกา
มองไปรอบๆ ห้องสิ
หันไปมองให้ทั่วห้อง
ทุกคนเห็นผู้คนมากหน้าหลายตา ในห้องนี้ใช่ไหมคะ
มันเกิดขึ้นได้เพราะคำตัดสินครั้งนั้น
แต่เมื่อถึงเวลาที่เราเล่าเรื่องนี้
กับภาพถ่ายโด่งดังของเธอร์กู๊ด มาร์แชล
ขณะยืนบนขั้นบันไดศาลฎีกา
พอลี่ไม่ได้อยู่ในภาพนั้นเลย
เป็นธรรมเนียมที่บัณฑิตคะแนนสูงสุด จากคณะนิติศาสตร์ฮาวเวิร์ด
จะได้โอกาสเข้าม.ฮาร์วาร์ดโดยอัตโนมัติ
เพื่อไปศึกษาต่อด้านกฎหมาย
พอลี่ เมอร์เรย์จบการศึกษา ด้วยคะแนนสูงสุดในชั้น
ประธานคณะกรรมการบัณฑิต เขียนกลับมาว่า "เรียนคุณเมอร์เรย์
"คำนำหน้าชื่อในใบแสดงผลการศึกษา
"และภาพถ่ายของคุณแสดงว่า
"เพศของคุณ ไม่มีสิทธิ์เข้ารับการศึกษาที่ฮาร์วาร์ด"
ตัวตนทุกด้านขัดขวางพอลี่จากสถาบันต่างๆ
ที่พอลี่อยากเข้าร่วม และยิ่งไปกว่านั้น
คือพอลี่พิสูจน์ว่าคู่ควรกับมันแล้วด้วย
พอลี่ไปเรียนต่อที่เบิร์กลีย์ จนจบปริญญาโทสาขานิติศาสตร์
และนั่นเป็นจุดเริ่มต้น อาชีพกฎหมายของพอลี่เลยก็ว่าได้
กรุงนิวยอร์ก
ทั้งที่เป็นทนายความที่ฝึกฝนมาดีที่สุดคนหนึ่ง
พอลี่ไม่สามารถผ่านเข้าประตู สำนักงานทนายความในนิวยอร์ก
พอลี่ถูกเลือกปฏิบัติ ทั้งจากเชื้อชาติและเพศสภาพ
สุดท้ายพอลี่จึงตั้งสำนักงานของตัวเอง
และหนึ่งในประสบการณ์ที่เจ็บปวดที่สุด
คือการไปขึ้นศาลว่าความ
แล้วโดนพยานคนหนึ่งชี้ตัวพอลี่
หาว่าเป็นโสเภณี
เพราะคนอย่างพอลี่ ไม่มีทางเป็นทนายความได้แน่ๆ
พอลี่แทบชักหน้าไม่ถึงหลัง
กินแฮมเบอร์เกอร์ถูกๆ เยอะๆ เพื่อเก็บเงิน
จนกระทั่งเป็นพยาธิ
แผนกจิตเวช โรงพยาบาลเบลล์วิว
พอลี่ยังเข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาล ด้วยโรคซึมเศร้าด้วย
เมอร์เรย์สะเทือนใจขั้นรุนแรง เป็นประจำแทบทุกปี
ความปั่นป่วนทุกข์ทรมานใจ
นี่คือคนที่ต้องให้หมอช่วยเท่าที่ช่วยได้
วันที่ 13 ก.ค. 1942 เรียน ดร.ไอเดลสเบิร์ก
หลังจากการทดลองฮอร์โมนเพศของคุณ ได้รับการประชาสัมพันธ์ที่ดี
ฉันจึงขอนัดเพื่อปรึกษา เรื่องปัญหาทางอารมณ์ของฉัน
ความขัดแย้งทางอารมณ์ และจิตใจที่มีมานาน
การฉีดฮอร์โมนอาจช่วยคืนสมดุลได้
พอลี่ไปหาหมอคนแล้วคนเล่า เพื่อขอฮอร์โมนเพศชาย
ส่วนตัวและเป็นความลับ
พอลี่เพียรถามหมอ "ฉันมีอัณฑะค้างอยู่หรือเปล่า"
อวัยวะเพศชายที่ซ่อนอยู่ในช่องท้อง
ได้สำรวจผ่านการทดสอบ เอ็กซ์เรย์และการผ่าตัดขั้นทดลอง
นั่นต้องใช้ความกล้ามหาศาล ที่จะพูดถึงประสบการณ์
ที่เราสาธยายเป็นคำพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ
อะไรก็ตามที่ช่วยได้ จะเป็นพระคุณยิ่ง
เพราะชีวิตฉันเหลือทนเต็มที
ในสภาพปัจจุบันนี้
คุณหมอตรวจร่างกายพอลี่ เอ็กซ์เรย์ด้วย
ครั้งหนึ่งพอลี่ตื่นเต้นมาก ที่ได้ผ่าตัดขั้นทดลอง
เพราะพอลี่มั่นใจว่า
ศัลยแพทย์จะสามารถหาอัณฑะที่ค้างอยู่
และศัลยแพทย์จะหา ก้อนเนื้ออักเสบนั้นเจอและผ่าออกไปได้
แต่ก็ไม่มีอะไรผิดจากธรรมดา
เรียนคุณเมอร์เรย์
ผมเสียใจด้วย
แต่การแพทย์ไม่ตรงกับข้อสรุปของคุณ
นพ.โจเซฟ ไอเดลสเบิร์ก
"หมายความอย่างไรเมื่อปัดว่า ความทุกข์ของบุคคลหนึ่งไม่เกี่ยวเนื่องกัน
"หมายความว่าอย่างไร เมื่ออ้างความสำเร็จของบุคคลหนึ่ง
"แต่งหนังสือถึงแง่มุมประสบการณ์ มากมายในโลกนี้ของบุคคลนั้น
"เพียงเพื่อจะละเว้นส่วนที่เราไม่เข้าใจ
"หรือส่วนที่ทำให้เราอึดอัดใจ"
ฉันลังเลที่จะใส่การดิ้นรนต่อสู้กับเพศวิถี ไว้ในอัตชีวประวัติของพอลี่
นักวิชาการคนอื่นๆ กล่าวว่า "นั่นเป็นชีวิตส่วนตัว"
แต่ฉันเชื่อว่า เราไม่จะสามารถเข้าใจได้จริงๆ
ถึงสาเหตุที่เมอร์เรย์เป็นผู้มาก่อนกาล
หากเราไม่เข้าใจว่า ความรู้สึกของการเป็นผู้ที่อยู่กึ่งกลาง
ทำให้พอลี่ใส่ใจ แนวคิดเรื่องขอบเขตต่างๆ มาก
และนั่นทำให้พอลี่ ได้สร้างแนวคิดสำคัญที่สุดเรื่องหนึ่ง
ในศตวรรษที่ 20
แนวคิดที่ว่าการแบ่งเพศและเชื้อชาติ มันไร้หลักการโดยสิ้นเชิง
และไม่ใช่หลักทางกฎหมาย ในการเลือกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
เรียน ประธานาธิบดีโรสเซเวลท์
ฉันเป็นคนชาติพันธุ์นิโกร กลุ่มประชากรที่ถูกกดขี่ข่มเหงที่สุดของท่าน
ท่านลองนึกภาพดูสักครู่หนึ่งได้ไหม ถึงความโกรธแค้น
ที่เดือดดาลภายในใจเมื่อได้รู้ว่า ท่านซึ่งก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ถูกตีตราแบ่งแยกจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
พอลี่ เมอร์เรย์
ตอนที่พอลี่เขียนจดหมายร้อนแรง หลายฉบับถึงทำเนียบขาว
เอเลนอร์อยากเข้าใจแรงผลักดัน เบื้องหลังหญิงสาวคนนี้
วันที่ 19 ธันวาคม 1938
ฉันเขียนจดหมาย โต้ตอบกับคุณนายโรสเซเวลท์
จี้ถามเธอตั้งแต่เหตุเกิดที่ มหาวิทยาลัยนอร์ธแคโรไลนา
ข้อเท็จจริงที่ เธอเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของประเทศ
ไม่ได้ทำให้ฉันปลื้มจนต้องออมมือ
นั่นทำให้มิตรภาพของเรายิ่งใหญ่มาก
พอลี่พาเพื่อนๆ และญาติๆ ไปทานอาหารกลางวัน
ที่ห้องชุดของเอเลนอร์ในนิวยอร์ก
เอเลนอร์กลายเป็นตัวแทนของแม่
พอลี่กับเอเลนอร์แตกต่างกันสุดขั้ว
ทั้งฐานะและสถานภาพทางสังคม
แต่ทั้งสองมีหลายเรื่องที่เหมือนกัน
ทั้งคู่เป็นเด็กกำพร้า
เติบโตมาโดยมีญาติอาวุโสช่วยเลี้ยงดู
ทั้งสองเป็นนักอ่านตัวยง พวกท่านชอบเขียน
สุนัขทำให้พวกท่านมีความสุขอย่างยิ่ง
นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์รักใคร่โรแมนติก
แต่กลายเป็นมิตรภาพที่แท้จริง
ด้วยการพูดคุย เรื่องต่างๆ นอกจากการเมือง
ฉันว่าเราหัวอกเดียวกัน ถ้าพูดแบบกล้าๆ หน่อยนะ
แต่ฉันเข้าอกเข้าใจเธอได้ ไม่ยากอะไรเลย
เพื่อนวัยรุ่นคนเก่งที่สุดคนหนึ่งของดิฉัน เป็นทนายสาวเจ้าเสน่ห์
พอลี่ เมอร์เรย์ ซึ่งบางครั้งก็ไฟแรงไปหน่อย
แต่เป็นเพื่อนที่ดิฉันรักมาก
เอเลนอร์ โรสเซเวลท์ เรียงความ นิตยสารเอโบนี
เธอเห็นอกเห็นใจผู้อื่นได้อย่างลึกซึ้ง
แต่เธอก็ไม่เข้าใจการเหยียดชาติพันธุ์ อันหนักอึ้งสุดจะทานทน
จนทำให้พวกเรากรีดร้อง
เพื่อนสนิทของดิฉันหลายคนเป็นนิโกร โดยเอเลนอร์ โรสเซเวลท์
ปี 1943 ดีทรอยต์
นิโกรน้อยคนนักที่จะแปลกใจ กับการจลาจลในดีทรอยต์
ตั้งแต่ต้นเหตุจาก แรงตึงเครียดทางชาติพันธุ์
ได้ทวีคูณต่อเนื่องตลอดช่วงสงครามโลก
ขณะที่ม็อบคนขาวไล่ล่าคนดำบนรถราง ในเหตุจลาจลชาติพันธุ์ในดีทรอยต์
ตำรวจดีทรอยต์ร่วมม็อบ: สังหารสิบหกศพ
"ตาบอด" ความยุติธรรมเห็นเพียงผิวสี
ประธานาธิบดีโรสเซเวลท์ ปิดปากเงียบจนน่าประหลาด
เขาออกความเห็นหลังผ่านไปหนึ่งเดือน
"เหตุรุนแรงเมื่อเร็วๆ นี้
"เป็นอันตรายต่อความสามัคคีของชาติ และชะโลมใจศัตรูของเรา
"ผมมั่นใจว่าชาวอเมริกันแท้ทุกท่าน จะเสียใจภายหลังในเรื่องนี้" จบคำพูด
เขาพูดได้ไม่อายปากจนฉันต้องนั่งลง
และแต่งกลอนด้วยความโกรธทันที
"แกจะได้อะไร ไอ้หนูดำ
"เมื่อมันซัดแกในตรอกขยะ เมื่อมันเตะแกฟันร่วง
"เมื่อมันทุบกะโหลกแกแตกคาไม้
"เมื่อมันต่อยท้องแกจนเจ็บเจียนตาย
"แกจะได้อะไร เมื่อแกร้องวิงวอนต่อนายใหญ่
"นายใหญ่จะว่ายังไง ไอ้หนูดำ
"นายโรสเซเวลท์เสียใจภายหลัง"
หลังจากอดมื้อกินมื้อมาหลายปี
ลอยด์ เค. แกร์ริสัน ซึ่งฉันรู้จักจากม.ฮาวเวิร์ด
โทรมาพร้อมข่าวน่าตกใจว่า สำนักงานของเขา
พอล ไวส์ ริฟคินด์ วอร์ตันและแกร์ริสัน ต้องการผู้ช่วยอีกคน
ในแผนกดำเนินคดี
นี่เป็นงานที่ทำให้เมอร์เรย์มีรายได้เพิ่ม
มากกว่าที่เคยได้มาทั้งชีวิต
โชคดีที่แสนน่าทึ่งนี้ทำให้ฉันวิตกกังวล
ตอนนี้ฉันเป็นหญิงวัยกลางคน
กลับเข้าสู่อาชีพที่การแข่งขันสูง
เป็นสตรีหนึ่งในสามของสำนักงาน และเป็นนิโกรคนเดียวในหมู่ทนาย 65 คน
ปัญหาเรื้อรังของฉันในช่วงหลายปีนั้น
คือต้องรับมือกับความโดดเดี่ยว ในการเป็นผู้หญิงทำงาน
โชคดีที่ไอรีน บาร์โลว์ ผู้จัดการสำนักงาน ผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล
ก็อยู่ในสภาพ ไม้ประดับกลางดงผู้ชายเหมือนฉัน
เรเน่มีบุคลิกเด็ดเดี่ยว มั่นใจในตัวเองแบบไม่กระโตกกระตาก
หน้าตาคมเข้มมีเสน่ห์ ดวงตาสีฟ้าอมเขียว
แผ่ความเอื้ออาทรและน้ำใจงาม
เรเน่ชวนฉันไปกินกลางวัน ตามมารยาทเพื่อเห็นแก่พนักงานใหม่
บทสนทนาของเราผิวเผินและเป็นทางการ
แต่การได้พบว่า เราทั้งคู่นับถือนิกายอิปิสโคปัล
เป็นจุดเริ่มต้นความผูกพันทางจิตวิญญาณ
เราใช้ช่วงพักกลางวัน เข้าพิธีวันขอบพระคุณวันพุธ
ในคริสตจักรนักบุญบาร์โธโลมิว ที่ถนนพาร์คอเวนิว
เรเน่ปกป้องดูแลพอลี่
แมรี่ นอร์ริส เพื่อน
ช่วยพอลี่ด้วยการพูดว่า "อย่าแต่งตัวแบบนั้น ทำแบบนี้สิ"
พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
แม้ว่าบุคลิกของฉันกับเรเน่ต่างกันมาก
มิตรภาพของเรา กลับจุดประกายความสุขแท้ๆ
เราหันเข้าหากันเพื่อพึ่งพากัน
ปี 1959 พอปลาร์วิลล์ มิสซิสซิปปี
ณ บ่ายวันที่สี่พฤษภาคม
ศพของแมค ชาร์ลส์ พาร์คเกอร์ ถูกพบลอยอืด
ในแม่น้ำเพิร์ลใกล้ๆ พอปลาร์วิลล์
พาร์คเกอร์ถูกลากออกจากห้องขัง โดยกลุ่มชายสวมหน้ากาก
เขากำลังรอรับพิจารณาคดี ข้อหาข่มขืนหญิงเชื้อชาติขาว
ม็อบศาลเตี้ยจับตัวคนดำมิสซิสซิปปี
ต้องสงสัยข่มขืน ถูกลากจากคุก หวั่นเป็นศพ - เอฟบีไอมาคุมคดี
การที่ผู้ชายคนหนึ่งถูกศาลเตี้ยรุมฆ่า ทั้งที่เป็นปี 1959 แล้ว
ดูเหมือนเป็นสัญลักษณ์ความป่าเถื่อน ของระบบอเมริกา
เหตุนี้เกิดขึ้น หลังจากความรุนแรงที่ลิตเติ้ลร็อค
การเปิดรับคนทุกเชื้อชาติ เข้าโรงเรียนมัธยมศึกษาเซ็นทรัลไฮ
มีแต่ความรุนแรงไปทั่ว ภาคใต้มีแต่ความรุนแรง
แล้วแมค พาร์คเกอร์ ก็เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้าย
บทนี้แต่งขึ้นเนื่องในโอกาสที่ แมค ซี. พาร์คเกอร์ถูกศาลเตี้ยสังหาร
ฉันนับถือนิกายอิปิสโคปัล และตั้งใจใช้บทสวดภาวนานี้
เบิกทางสว่างแก่เรา เฝ้าวิงวอน พระเจ้าข้า
สอนให้เราเลิกขยาดหมาล่าเนื้อ ที่เห่าขรมอยู่ไกลๆ
เสียงฝีเท้าหน้าประตู
ท้ายปืนไรเฟิลพาดบานหน้าต่าง
ปกป้องเราจากภยันตรายทั้งปวงในคืนนี้
ทุกคนล้วนมีจุดแตกหัก
จุดแตกหักของฉันคือแมค พาร์คเกอร์
ฉันเหลือทนแล้ว
ฉันรู้สึกเหมือนต้องออกจากสหรัฐอเมริกา
พอลี่ลาออกจากตำแหน่งทรงเกียรติ ที่สำนักงานพอล ไวส์
แล้วสมัครและได้รับเข้าทำงาน เป็นอาจารย์นิติศาสตร์
ที่คณะนิติศาสตร์ตั้งใหม่ ในประเทศกานา ทวีปแอฟริกา
กำจัดการล่าอาณานิคม
เมืองอัครา ประเทศกานา
ไปสอนกฎหมาย ในประเทศแอฟริกาตะวันตก
ที่เพิ่งได้รับเอกราชแค่สองปีก่อนหน้านั้น
จะช่วยตอบสนอง ความสงสัยที่อยู่ในใจมานาน
เกี่ยวกับต้นตระกูลของฉัน สายที่มาจากแอฟริกา
ฉันอยู่ในแอฟริกาได้ 18 เดือน
ศึกษามันเหมือนที่ ศึกษากฎหมายตอนเรียนปริญญา
พอลี่อยู่ท่ามกลางขบวนการปลดแอกเหล่านี้
มันน่าตื่นเต้นแต่ก็เป็นปัญหา
ในไม่ช้าฉันก็เข้าใจกระจ่างว่า
ประธานาธิบดีกานามีสัญชาตญาณเผด็จการ
ปราบปรามกดขี่เสรีภาพในการพูด
ฉันเป็นคนยึดมั่นกับสิทธิมนุษยชน
ไม่ว่าจะอยู่ในรัฐนอร์ธแคโรไลนา หรืออยู่ที่อัครา ประเทศกานา
รัฐบาลกานากังวลกับบทเรียน ที่พอลี่สอนนักศึกษา
เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญอเมริกา
เสรีภาพและประชาธิปไตย
วันหนึ่งฉันก็กลับมาพบ
เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบหกคน จากกรมสอบสวนคดีอาญา
นั่งอยู่ในห้องสอน
ฉันรู้สึกว่าคงอยู่ในประเทศนี้ ไม่ได้นานกว่านี้
เวลาของฉันในแอฟริกาแค่ยืนยันสิ่งที่ฉันคิด
ฉันเป็นผลผลิตของโลกใหม่
ฉันเป็นคนอเมริกันเต็มตัวเหมือนคนอื่นๆ
คนอเมริกันเชื้อชาติดำ สืบสาวกลับไปได้ถึงจุดเริ่มต้น
เลือดเนื้อหยาดเหงื่อและน้ำตาของเรา
ความทรงจำของเราสร้างไว้ในแผ่นดิน
ปี 1961
ฉันปลงใจเชื่อแล้วว่า ชะตาชีวิตของเราอยู่กับสหรัฐอเมริกา
ฉันกลับมาโดยได้รับทุนวิจัย ปริญญาเอกจากม.เยล
เราทึ่งกับพอลี่ เมอร์เรย์มาก
เอเลนอร์ โฮล์มส์ นอร์ตัน
นี่คือหญิงอายุมากจนแทบจะเป็นแม่เราได้
เราขอสิทธิ์เท่าเทียมเดี๋ยวนี้!
นักศึกษาเชื้อชาติดำส่วนใหญ่เข้าร่วมกับ ขบวนการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
ตอนพอลี่มาเรียนที่เยล ฉันไม่รู้หรอกว่า
พอลี่เคยร่วมชุมนุม และนั่งประท้วงมาแล้วหลายครั้งในดีซี
เท่าที่เรารู้
เราเริ่มชุมนุมนั่งประท้วงในยุค 1960
เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ พวกคนแอฟริกันอเมริกันผู้กล้าหาญ
ผู้ซึ่งมีผลงาน ที่มักสูญหายไปกับประวัติศาสตร์
พอลี่ เมอร์เรย์ หัวก้าวหน้ากว่าคนในยุคเดียวกันมาก
จนทำให้งานแต่ละวันของพอลี่ เป็นการค้นพบประเด็นปัญหาใหม่ๆ
นี่เป็นปัญหาใหญ่ระดับชาติที่น่ากังวล
ปี 1962
สมัยที่เมอร์เรย์อยู่ม.เยล
จอห์น เอฟ. เคนเนดี้ก่อตั้ง คณะกรรมาธิการเพื่อสถานภาพของสตรี
ประธานคณะกรรมาธิการคือ เอเลนอร์ โรสเซเวลท์
ดิฉันอยากเห็นผู้หญิงใช้ความสามารถเต็มที่
เอเลนอร์หาทางให้ พอลี่ได้รับมอบหมายทำกลุ่มวิจัย
ที่ศึกษาสิทธิสตรีและสิทธิทางการเมือง
ทำให้เธอเห็นว่านี่โลกของชาย
จะบอกว่าผู้หญิงก็เปิดฝาเองได้เหรอ
ถ้าฉีกกระชากทุกอย่างออกไป
การกดขี่ข่มเหงก็คือ การไม่เคารพความเป็นมนุษย์ของผู้อื่น
ผู้หญิงทุกคนเข้าใจความหมาย
ของการรู้สึกถูกลดทอนคุณค่าและศักดิ์ศรี
เพราะเพศของตน
คุณมีบทบาทอะไรในองค์กรสตรีแห่งชาติ
ฉันเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง
พอลี่พบกับเบ็ตตี้ ฟรีแดน
เบ็ตตี้กับพอลี่และผู้หญิงคนอื่นๆ อีกประมาณ 30 คนตั้งใจว่า
เราจำเป็นต้องมีองค์กรใหม่
ระหว่างมื้อกลางวัน เบ็ตตี้หยิบกระดาษเช็ดปาก
แล้วเริ่มเขียนว่าเราจะก่อตั้งองค์กรนาว
ซอนยา เพรสแมน ฟูเอนเตส
เพื่อนำสตรีทุกคนเข้าสู่กระแส วิถีชีวิตหลักแบบอเมริกัน เดี๋ยวนี้
มีผู้หญิงลงนาม 28 คน
นั่นคือจุดกำเนิดขององค์กรสตรีแห่งชาติ
หรือย่อสั้นๆ ว่านาว
พอลี่พยายามคิดหาวิธีการใหม่
ที่จะขับเคลื่อนสิทธิสตรีไปข้างหน้า
แล้วพอลี่ก็ทำได้
เราประชาชน
ฉบับที่ 14
ต้องไม่มีรัฐใดบังคับใช้กฎหมายซึ่งจะ...
ปฏิเสธการคุ้มครองบุคคลใด ทางกฎหมายโดยเท่าเทียม
บทบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับที่ 14 ได้เบิกทางให้การต่อสู้
กับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม โดยอ้างหลักชาติพันธุ์
พอลี่ เมอร์เรย์จึงเสนอข้อโต้แย้งว่า
บทบัญญัติแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับที่ 14 จริงๆ แล้วอาจนำมาใช้
ปกป้องสิทธิสตรีได้ด้วย
เป็นแนวคิดที่สุดโต่งมากในตอนนั้น
สำหรับพวกเราในยุคต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
นั่นดูประหลาดไปหน่อย แต่รบกวนเข้าใจความเป็นมาด้วยนะคะ
แรกสุดก่อนอื่นใด
ในใจของชาวแอฟริกันอเมริกัน
เราคิดแต่เรื่องคนหลากเชื้อชาติ ที่ได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
ฉันต้องถามตัวเองว่า "เอเลนอร์ ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่เป็นนักสิทธิสตรีล่ะ"
แต่ตอนนั้นไม่มีใครเป็นนักสิทธิสตรีสักคน นอกจากพอลี่ เมอร์เรย์
สิทธิสตรีเป็นส่วนหนึ่งของสิทธิมนุษยชน
สภาพสังคมเอื้อให้กลับมาต่อสู้ในศาล กรณีเลือกปฏิบัติต่อเพศอย่างไม่เป็นธรรม
เจน โครว์และกฎหมาย โดยพอลี่ เมอร์เรย์และแมรี่ อีสต์วูด
ปี 1965
หกปีก่อนศาลฎีกาเบิกคดีแรกของ รูธ เบเดอร์ กินสเบิร์ก
ว่าด้วยความเสมอภาคทางเพศ
ช่วงกลางยุค 1960 พอลี่อยู่ในคณะกรรมการเอซีแอลยู
สหภาพเพื่อเสรีภาพพลเมืองอเมริกัน ได้ยื่นฟ้องวันนี้
เพื่อบังคับให้ย่านชานเมืองเซนต์หลุยส์
ยอมรับและรวมบ้านการเคหะ เพื่อผู้มีรายได้ต่ำเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน
แบ่งแยกเชื้อชาติเป็นเรื่องผิดศีลธรรม
เอซีแอลยูกำลังทำคดีด้านสิทธิมนุษยชน
เราต่อต้านการแบ่งแยกโรงเรียน
แต่พอเป็นเรื่องสิทธิสตรี พวกเขาก็เหมือนองค์กรอื่นๆ
ในสังคมเรายุคนั้น
ในคณะกรรมการ ไม่ได้มีผู้หญิงเป็นตัวแทนมากนัก
พอลี่ผลักดันพวกเขาอย่างหนักให้ทำงาน
พอลี่เขียนจดหมายแย้งว่า
รูธ เบเดอร์ กินสเบิร์ก ควรอยู่ในคณะกรรมการ
รูธ เบเดอร์ กินสเบิร์ก
พอลี่เป็นผู้หญิงเลือดร้อน
พอลี่มีความคิดชัดเจน
บางครั้งก็เป็นความคิดที่คนอื่นไม่เห็นด้วย
พอลี่จี้เอซีแอลยูให้ยอมรับ
ความแตกต่างบนพื้นฐานทางเพศ
ปกติก็มักจะเป็นกลุ่มคนที่มีประสบการณ์
การได้รับความไม่เป็นธรรม หลายรูปแบบที่สุด
เชส สเตรนจิโอ
จนต้องคิดหาทางแก้ไข พอลี่คือคนคนนั้น
หนึ่งในคดีของเอซีแอลยู คดีทางใต้
คนดำถูกกีดกันจากเป็นลูกขุน
ข้อโต้แย้งของเมอร์เรย์ก็คือ
ในขณะที่เราเถียงกันว่า ชายเชื้อชาติดำไม่ควรถูกกีดกัน
ผู้หญิงก็ไม่ควรถูกกีดกัน
นี่เป็นการละเมิดสิทธิสตรี ภายใต้การคุ้มครองโดยเท่าเทียม
เป็นการละเมิด บทแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับที่ 14
ศาลแขวงรัฐอลาบามาไต่สวน เห็นชอบกับเอซีแอลยู
"บัญญัติรัฐที่ปฎิเสธสิทธิของสตรี ในการทำหน้าที่ลูกขุน
"เป็นการละเมิด บทแก้ไขรัฐธรรมนูฐฉบับที่ 14"
ศาลสรุปคดีโดยใช้ถ้อยคำของเราเต็มๆ
หลังจากพ่ายแพ้ และล้มเหลวมาหลายครั้งในชีวิต
ครั้งนี้เป็นชัยชนะที่หอมหวานที่สุดของฉัน
เรื่องที่พอลี่ทำไปกลายเป็นเรื่องสำคัญมาก
สำคัญถึงขั้นที่ เมื่อรูธ เบเดอร์ กินสเบิร์ก
ถูกตามตัวให้ไปทำคดี ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคดีศาลฎีกา
รี้ดกับรี้ด
เธอใช้งานของพอลี่ และให้เครดิตผลงานด้วย
ผู้พิพากษากินสเบิร์ก อาศัยบทวิเคราะห์ที่พอลี่คิดขึ้น
เราไม่ได้คิดค้นอะไรใหม่เลย
เราพูดเรื่องเดียวกับที่ พอลี่เคยพูดไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน
ในสมัยที่สังคมยังไม่พร้อมจะฟัง
ฉันพูดบ่อยๆ ว่าฉันอยู่มานาน จนได้เห็นความหวังที่เคยสูญไปแล้ว
เราขอความเท่าเทียม
ร่วมเดินกับความงามสง่าของสตรีคนแรก
ผู้หญิงปลดแอก
มองผู้หญิงเป็นคนไม่ใช่เป็นเมีย
หมู่ดาวคือคบไฟทอแสง แผ่นดินคือมรดก
ยกเลิกกฎหมายห้ามทำแท้งทั้งหมดเดี๋ยวนี้
องค์กรสตรีแห่งชาติ
อย่าศิโรราบ ดับไฟในวิญญาณเพื่อใครอื่น
พอลี่ เมอร์เรย์
ฉันว่าเราอยู่ในยุคที่เปลี่ยนแปลงสุดขั้ว
ฉันไม่มีภาระเพิ่มเติม
ไม่ต้องดูแลสามี ครอบครัวหรือลูกๆ
ที่ผ่านมา การมีความเป็นส่วนตัว สำคัญต่อฉันมาก
เราต้องเข้าใจว่าพอลี่เป็นคนระวังตัว
เป็นคนรักความเป็นส่วนตัว
คุณรู้เรื่องชีวิตส่วนตัวของพอลี่ ในช่วงนั้นบ้างไหมคะ
ฉันไม่รู้อะไรเลย
พอลี่กับเรเน่สนิทกันมาก
ทั้งสองไม่เคยอยู่ด้วยกัน
แต่เรเน่ บาร์โลว์เป็นรักแท้ในชีวิตพอลี่
ครั้งหนึ่งในชีวิต ตัวตนเราอาจได้รับสัมผัส
ผ่านจิตวิญญาณรังสรรค์เลิศล้ำ แสนรักยิ่ง
กระทั่งชีวิตเรานั้น พลิกผันไป เพื่อได้พบพาน - พอลี่ เมอร์เรย์
พอลี่ที่รัก
ฉันอยู่ในห้องนอน ฟังบทเพลงลำดับที่สี่ของบราห์มส์
เดี๋ยวจะเล่นอักษรไขว้ในนิวยอร์กไทมส์
อยากให้เธออยู่ตรงนี้ด้วยจัง
ผ้าห่มที่รัก
จ้ะ ฉันอยากอยู่นานกว่านี้จะแย่
ชาร์ลี บราวน์ที่รัก
มีเรื่องที่อยากพูดมากมาย แต่จะเก็บไว้จนกว่าเราได้เจอกัน
ไลนัสที่รัก
ฉันตั้งตารอคอยคืนวันศุกร์
ทั้งสองจะนัดเจอกันตามโรงแรม
จากนั้นก็จะกังวลเรื่องเงินที่เสียไป
แต่ทั้งสองใกล้ชิดกันยิ่งกว่าคู่แต่งงาน ในแบบที่อุดหนุนจุนเจือกัน
ดีใจจังที่คุณแม่เธอ มีโอกาสได้สูดอากาศบริสุทธิ์บ้าง
รักนะ พอลี่
ทำใจเข้มแข็งไว้
เธอมีดีและมีมากกว่านั้นเยอะ! รักมาก 007
รักมาก 007
เรเน่เป็นหลักทางใจของเมอร์เรย์ ตลอดหลายปี
และทำให้พอลี่ได้สร้างความสำเร็จ
มากกว่าที่เคยทำได้ในอดีต
ออกอากาศ ทดสอบบท
นี่คือสถานีวิทยุสาธารณะ ดับเบิลยูจีบีเอชในเมืองบอสตัน
แขกรับเชิญของเราคืนนี้คือ ดร.พอลี่ เมอร์เรย์
ทนายความ ผู้นำขบวนการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
และตอนนี้ผันตัวมาเป็นกวี
ฉันขอเรียงลำดับที่คุณพูดใหม่
ฉันเป็นกวีที่ผันตัวเป็นทนาย มากกว่าเป็นทนายที่ผันตัวไปเป็นกวี
ผมว่าตอนนี้เป็นจังหวะดีให้คุณอ่าน ดาร์กเทสตาเมนท์
"ข้าคือทาสนิโกรผู้ติดตามดาวเหนือ
"ข้าคือผู้อพยพซุกหลบใต้ท้องเรือ
"ฝันนั้นดังเดิมเสมอ
"ฝันถึงเสรีเสมอมา"
มาร์ติน ลูเธอร์ คิงถูกลอบฆ่า มือปืนสังหารที่โรงแรมเมมฟิส
มาร์ติน ลูเธอร์ คิงเป็นตัวแทน
ความเป็นไปได้ที่ผู้คนจะรอมชอม
หลายปีที่ผ่านมานั้น ดร.คิงเป็นกันชน
ระหว่างสังคมคนดำและสังคมคนขาว
ฉันรู้สึกว่าถ้าจะให้ประเทศอยู่รอด
เราต้องอยู่ด้วยกันอย่างสมานฉันท์
เราต้องผลักดัน ข้อเรียกร้องทั้งหมดของเราต่อไป
นักศึกษาเชื้อชาติดำ เริ่มยึดพื้นที่มหาวิทยาลัยทั่วประเทศ
เรียกร้องโครงการเชื้อชาติดำศึกษา
ม.แบรนไดส์จึงเชิญพอลี่ เมอร์เรย์ มาเป็นอาจารย์
เป็นการแสดงสัญลักษณ์ว่า "เห็นไหม เราต้อนรับทุกคนอยู่นะ"
แบรนไดส์ ปี 1968
ผมเดินไปทั่วมหาวิทยาลัย
แล้วก็เจอผู้หญิงผิวน้ำตาลตัวเล็กๆ คนนี้
เออร์เนสต์ อาร์. ไมเยอร์ส ศิษย์เก่าแบรนไดส์
ผมเลยถามคนอื่นดูว่านั่นใคร
เขาบอกว่า "นั่นอาจารย์เมอร์เรย์"
ผมรู้เลยว่าผมอยากเรียนกับผู้หญิงคนนี้
เราเข้าแบรนไดส์ ผ่านโครงการเตรียมอุดมศึกษาหนึ่งปี
แล้วเราก็ยากจนมาก
เรามาจากครอบครัว ที่ไม่ได้มีหนังสือเรียงเต็มผนัง
ฉันทำแผนการสอนวิชากฎหมาย ในระดับปริญญาตรี
บทแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับที่ 14 กับ 15 มักตรงกับข้อเรียกร้องของนิโกร
แผนการสอนที่ไม่เคยมีมาก่อนนี้ ต้องเจอกับผลตามมาซึ่งคาดไม่ถึง
อาจารย์เป็นคนมีพลังนะ
แล้วคำว่า "นิโกร" ก็โผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ
ครูเห็นว่าพวก "นิโกร" นั้น...
แล้วเราก็ได้ยินเสียงพึมพำในหมู่คนดำเล็กๆ
อาจารย์พูดถึงการเปลี่ยนแปลงทางสังคม
ทางกฎหมายและประวัติศาสตร์
แบบ "เราจะพูดถึง ส่วนที่ว่าด้วยนิโกรกันแน่นอน"
พอลี่สอนที่แบรนไดส์ ด้วยสติปัญญาอันหลักแหลม
แต่จดจ่อกับบางเรื่องในแบบของตัวเอง
ผู้พิพากษาที่เกษียณแล้ว
พอลี่คิดว่าคนอื่นควรเรียกเรา ว่า "นิโกร" เสมอ
แต่เป็น "นิโกร" ซึ่งสะกดด้วย "เอ็น" ตัวใหญ่
ในสิ่งพิมพ์ทางตอนใต้ คำนั้นสะกดด้วย "เอ็น" ตัวเล็กอย่างน่าชังเสมอ
ฉันสะดุดใจ กับการสะกด"เอ็น" ตัวใหญ่ทันที
มันดูเหมือนมอบศักดิ์ศรีให้อัตลักษณ์ของฉัน
ฉันยังคงชอบใช้คำนั้น บรรยายถึงคนผิวสีมากกว่าคำอื่น
และไม่สะดวกใจกับการสะกดคำว่า "ดำ" ด้วยตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด
ดำนั้นงดงาม
ปล่อยฮิวอี้!
ปล่อยนักรบเราเสียดีๆ
ปล่อยฮิวอี้!
ดำนั้นงดงาม
ปล่อยฮิวอี้!
คงนึกภาพสมัยนั้นออกนะ ยุคสมัยของการต่อสู้เพื่อสิทธิพลเมือง
ขบวนการแบล็คพาวเวอร์
แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่สอนหนังสือ ที่มหาวิทยาลัยแบรนไดส์
กลับพูดถึงชาติพันธุ์นิโกร
ฉันต่อสู้เพื่อให้หอพักและร้านอาหาร เปิดรับเราในช่วงยุค 1940
คนเลือดใหม่ไฟแรง ที่เข้ามาต่อสู้ในยุค 1960
พวกเขากลับต้องการหอพักแยก
พวกเขาแทบจะวิ่งสวนทาง กับคนรุ่นก่อนหน้า
นั่นเป็นเรื่องที่ทำใจลำบาก
มกราคมที่ผ่านมา นักศึกษาเชื้อชาติดำ ยึดอาคารมหาวิทยาลัยแบรนไดส์
และเรียกร้อง ให้มีโครงการเชื้อชาติดำศึกษา
นักศึกษาผิวดำยึดอาคารหลังหนึ่ง
ห้องทำงานฉันก็อยู่ในอาคารนั้น
แบรนไดส์ต้องมีอาจารย์คนดำ
พอลี่คิดว่าเหล่านักศึกษาล้ำเส้น
ออกนอกกรอบ ความเป็นจริงและประวัติศาสตร์
นักศึกษาคิดว่าอาจารย์ต่างหากที่ล้ำเส้น
พวกเขาถอยห่างจากอาจารย์
พอลี่เคยพูดถึงเรื่องนั้นบ้างไหมคะ
ผมว่าอาจารย์เสียใจนะ
ดูก็รู้
พอลี่ก็แค่ไม่เข้าใจ
ทั้งที่พอลี่ตอนวัยรุ่น ก็เป็นคนยืนเด่นโดยท้าทาย
แต่ตัวเองแทบไม่เข้าใจ จิตวิญญาณของเด็กรุ่นใหม่
ถ้าเมื่อ 30 ปีก่อนพอลี่เคยโกรธ แล้วเด็กรุ่นหลังก็ยังเจอปัญหาเดิมๆ อีก
สามสิบปีต่อมา เด็กๆ ต้องฉุนหนักกว่าเดิมอยู่แล้ว
นศ.ดำแบรนไดส์หนุน มัลคอล์ม เอ็กซ์
นักศึกษาเชื้อชาติดำที่อยากเป็น เหมือนสมาชิกกลุ่มแบล็คแพนเธอร์
คิดว่าอาจารย์สยบยอมคนขาว
แค่เพราะอาจารย์ไม่ชอบวิธีบุกยึดอาคาร
อาจารย์ไม่ชอบคำว่า "ดำ"
แต่ถ้านักศึกษาเข้าใจได้แค่นั้น พวกเขาก็หลงประเด็นแล้ว
สำหรับเด็กเชื้อชาติดำทุกคน ในมหาวิทยาลัยนั้น
และผู้หญิงทุกคนในมหาวิทยาลัยนั้น
อาจารย์คือปูชนียบุคคล
เราไปที่บ้านของอาจารย์ อาจารย์เปิดประตู...
ผนังทุกด้านในบ้านอาจารย์มีแต่หนังสือ
จากเพดานจรดพื้น หนังสือเต็มไปหมด
สำหรับผม มันคือสวรรค์
คำแรกที่ผมถามคือ "อาจารย์อ่านหมดนี่เลยเหรอ"
อาจารย์ตอบว่า "ใช่ เล่มที่ยังไม่ได้อ่าน จะยังไม่เอาไปเก็บบนชั้น"
เราเชื่อใจอาจารย์ เพราะเราเคยด้อยโอกาสทางการศึกษา
แล้วผู้คนก็เคยดูถูกเรา เพราะเราไม่รู้อะไรบางเรื่อง
อาจารย์เคารพเรา ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเสมอ
ผมจำได้ว่ารู้สึกเป็นคนพิเศษขึ้นมานิดหน่อย
อาจารย์จะคาบบุหรี่คาเมลไว้ที่ปาก
- จำได้ไหม - จำได้
อาจารย์จะคีบบุหรี่มวนนั้น...
แทบจะเหมือนกับ "คุณต้องเรียนรู้หน่อยนะ นิโกร"
ตอนนั้นเมอร์เรย์อายุ 60 ปี และกังวลมากว่า
จะมีเงินไม่มากพอในวัยชรา
พอลี่จึงเรียกร้องตำแหน่งอาจารย์ประจำ
จดหมายถึงคณะพิจารณาตำแหน่งประจำ
ดิฉันต้องการสิทธิประโยชน์และสถานภาพ ที่จะได้รับตามตำแหน่งอาจารย์ประจำ
จดหมายจาก คณะพิจารณาตำแหน่งอาจารย์ประจำ
ตำแหน่งเป็นที่คัดค้านเนื่องจาก ผลงานตีพิมพ์ของคุณเมอร์เรย์ขาดสีสัน
ไร้ความปราดเปรื่อง และขาดพลังทางความคิด
"ไร้ความปราดเปรื่อง ไม่ได้มาตรฐาน"
พอลี่ได้รับการปฏิเสธตำแหน่ง
ไร้สาระที่สุด
ดังนั้นเลยต้องเปิดศึก
จากพอลี่ เมอร์เรย์
ดิฉันคิดว่าคณะกรรมการ อาจไม่ตระหนักข้อเท็จจริง
ที่ยังมีมาตรฐานแบบอื่นๆ ซึ่งมีพลังอำนาจทางความคิด
นอกเหนือจาก "หอคอยงาช้าง"
พอลี่เขียนว่า "ผลงานของดิฉันด้านกฎหมาย
"ความคิดมากมาย ที่ตอนนี้พวกคุณเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
"เคยเป็นแนวคิดที่สุดโต่ง ตอนที่ฉันหยิบยกขึ้นมาครั้งแรก"
พอลี่คิดค้นอะไรมากมาย
ในเชิงโครงสร้างทางกฎหมาย เพื่อท้าทายระบบที่เลือกปฏิบัติไม่เป็นธรรม
เราจะไม่เข้าใจการต่อสู้ทางกฎหมาย เพื่อเรียกร้องความยุติธรรม
หากไม่เข้าใจบทบาทของพอลี่ในเรื่องนั้น
ฉันไม่ต้องการสิ่งใดมากไปกว่า
ความเสมอภาค
สุดท้ายอธิการบดีมหาวิทยาลัยก็มอบ ตำแหน่งอาจารย์ประจำให้พอลี่
ฉันจะพยายามแต่งหนังสือให้จบ ภายในอีกบทเดียว
แต่นี่เป็นบทที่ยากที่สุดในชีวิต
เพราะเกี่ยวข้องกับเพื่อนรักที่สุดคนหนึ่ง
เรเน่ดูแลบ้าน
เรเน่ทำรายการหนังสือทุกเล่ม
เธอดูแลสุนัข
เธอดูแลกำหนดการของพอลี่ เมอร์เรย์
ถ้าอาจารย์หาอะไรไม่เจอ
"เรเน่ รู้ไหมว่านี่อยู่ไหน" อะไรทำนองนั้น
คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าพอลี่เป็นเกย์
และเราทุกคนก็เก็บเงียบไว้
คุณรู้ได้ยังไงคะ พอลี่เล่าให้ฟังหรือเปล่า
เปล่า ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
แต่ถ้าเรารู้จักใครสักคน
- มานานพอ... - มานานพอ
เราก็พอเดาได้
คือเราก็แค่รู้น่ะ
พอลี่เคยพูดถึงเรเน่หรือเปล่า
อาจารย์บอกว่า... เรเน่เป็นเพื่อน
- อาจารย์บอกเราแบบนั้นแหละ - บอกว่าเป็น "เพื่อน" ทุกที
เรเน่ล้มป่วย
เธอเป็นมะเร็งเต้านมเรื้อรัง
เธอผ่านการรักษามาหลายครั้งแต่ไม่หาย
แล้วเธอก็สิ้นใจในปี 1973
คนส่วนมากที่ต้องรับมือกับความตาย และผู้ใกล้ตายเพราะโรคมะเร็ง
ฉันว่าพวกเราพกพาแผลใจ
แด่ผู้ที่รักไอรีน บาร์โลว์
ขออภัยหากฉันหยาบกระด้าง
เนื่องจากข่าวเศร้า เรื่องการจากไปของเธอ
คุณเสียเพื่อนไปหนึ่งคน
ฉันเสียคู่ชีวิตผู้ไม่อาจเอื้อนเอ่ย
ฉันเดือดดาลด้วยความรวดร้าว
ทะเลาะกับพระเจ้า
ความตายของเรเน่เปลี่ยนชีวิตฉันไป
ฉันรู้สึกถึงความเร่งด่วน ที่ต้องทำภารกิจบนโลกนี้ให้เสร็จสิ้น
ภายในเวลาที่เหลืออยู่
ขณะที่มองย้อนกลับไปในอดีต ดูเหมือนว่า
ปัญหาสิทธิมนุษยชนทั้งหมด
ที่ฉันเคยเกี่ยวข้องล้วนแล้วแต่เป็นปัญหา ทางศีลธรรมและจิตวิญญาณ
ฉันได้รู้แล้วว่า อาชีพกฎหมายที่ฉันเคยอุทิศชีวิตให้
ไม่สามารถมอบคำตอบให้เรา
ฉันถามตัวเองว่า "อยากทำอะไรกับเวลาที่เหลือ"
ฉันก็ถูกชี้ทางไปยังสมณเพศ
หรืออุทิศตัวแก่ศาสนจักร
จู่ๆ พอลี่ก็บอกฉันว่า จะไปเป็นบาทหลวงอิปิสโคปัล
ฉันอึ้งไปเลย
พอลี่มีจิตศรัทธาต่อศาสนาอย่างลึกซึ้ง
ต้องขอพูดว่าฉันไม่เข้าใจส่วนนั้นของพอลี่ แต่เขาเคร่งจริงๆ
ไม่มีใครคิดออกว่าพอลี่จะทำอะไร
จะลาออกจากงานแล้วไปไหนสี่ปีนะ
วิทยาลัยศาสนศาสตร์เหรอ บ้าหรือเปล่า
วันนี้ที่โบสถ์ชาเพิลออฟเดอะครอสที่เดิม
หน้าแท่นบูชาที่คุณย่าผู้เคยเป็นทาส ได้เข้าพิธีบัพติศมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เราจะฉลองพิธีศีลมหาสนิท
โดยสาธุคุณดร.พอลี่ เมอร์เรย์
ถึงตอนที่พอลี่จบจากวิทยาลัยศาสนศาสตร์
เพราะความมานะของพอลี่ และความพยายามของผู้หญิงมากมาย
คริสตจักรอิปิสโคปัลจึงตัดสินใจอนุญาต ให้สตรีมีสิทธิ์เข้ารับสมณศักดิ์
พอลี่ เมอร์เรย์เป็นหญิงเชื้อชาติดำ คนแรกที่ได้รับการบวช
ในคริสตจักรอิปิสโคปัล
พระกิตติคุณของพระเยซูคริสตเจ้าของเรา ตามคำของนักบุญลูกา
พระคริสต์ทรงพระสิริ
สันติพระองค์ทรงสถิตกับท่าน
และสถิตกับท่านด้วย
- คุณทำได้แล้ว - พอลี่ ขอบคุณครับ
สิ่งที่ฉันพยายามจะสื่อ
ขณะที่มอบแผ่นปัง
คือความรักที่มีต่อแต่ละบุคคล
ฉันคิดว่าการประนีประนอมเกิดขึ้นได้ ระหว่างคนสองคนที่ปิดตาคลำหา
แล้วเอื้อมมือออกมาถึงกัน
ไม่ใช่ฉันในฐานะปัจเจก
แต่เป็นช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์
ขณะที่ฉันเป็นตัวแทนสัญลักษณ์ของอดีต
แห่งความทุกข์ แห่งความขัดแย้ง
เอื้อมมื้อออกไปในเชิงสัญลักษณ์
ถึงชนรุ่นหลังทุกคน แล้วพวกเขาก็ขานรับ
ตอนฉันเป็นเด็กกำลังโต คุณยายไม่ใช่คนชอบฟังใคร
คุณยายเป็นนักพูด
หลังจบจากวิทยาลัยศาสนศาสตร์ คุณยายกลายเป็นผู้ฟัง
เหมือนที่ดุเดือดขณะต่อสู้
ดิ้นรนและเปลี่ยนโลก
คุณยายก็เห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากพอกัน
เมื่อต้องให้คำปรึกษาแก่ผู้คนผ่านคริสตจักร
ฉันขอยืนยันว่า
อาวุธของครู ทนายความ
และนักบวชเป็นสิ่งเดียวกัน
ถ้อยคำ การสื่อสาร งานเขียน
พอลี่แต่งเรื่องสั้นไว้หลายเรื่อง
เรื่อง พราวด์ชูส์ เป็นประวัติครอบครัว
พอลี่กับเจมส์ บอลด์วินเป็นนักเขียน แอฟริกัน-อเมริกันคนแรกๆ
ที่ได้เป็นชาวอาณานิคม ณ อาณานิคมแมคดาวเวลล์อันทรงเกียรติ
ช่วงต้นยุค 1980
พอลี่แต่ง "อัตชีวประวัติอันน่าพรั่นพรึง" ตามที่เขาว่าไว้ใกล้จะเสร็จ
แล้วก็มีสัญญาณว่าพอลี่เป็นมะเร็งตับอ่อน
คุณกลัวอะไรที่สุด แค่ถามเฉยๆ นะ
ฉันกลัวอะไรที่สุดงั้นรึ
คงกลัวการตายโดยที่ยังไม่ได้ ทำสิ่งที่อยากทำ...
ให้เสร็จก่อน
พอลี่จำเป็นต้องเล่าเรื่องตัวเอง ในแบบที่ต้องการจะเล่า
ฉันรู้ว่าพอลี่กำลังเขียนหนังสืออีกเล่ม เป็นบันทึกความทรงจำ
แล้วฉันก็รู้ว่าพอลี่กำลังแข่งกับเวลา
มันคือการ "มาแต่งเล่มนี้ให้จบเถอะ"
ฉันพยายามมอบภาพชีวิตนิโกร
ซึ่งสะท้อนข้อเท็จจริงที่เราก็ใช้ชีวิตมามาก เฉกเช่นอเมริกันชนคนอื่นๆ
และถึงแม้จะมีความลำบากทุกข์ยากมากมาย
แต่ก็มีร่องรอยความปีติยินดี และอารมณ์ขัน
ฉันใกล้จะปิดต้นฉบับนี้ได้แล้ว
หน้าที่ 504
หากเคยมีโมงยามแห่งความสิ้นหวังล้ำลึก
ย่อมมีความรู้อันยั่งยืนเช่นกันว่า ในการตามหาศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์
เราเป็นส่วนหนึ่งในการเคลื่อนไหว ต่อเนื่องผ่านกาลเวลาและประวัติศาสตร์
ซึ่งเชื่อมโยงกับ พลังศีลธรรมอันสูงส่งในจักรวาล
พอลี่ เมอร์เรย์เสียชีวิตในปี 1985 ขณะมีอายุ 74 ปี
อัตชีวประวัติของพอลี่ ซองอินอะเวียรีโธรท
ได้รับการตีพิมพ์ไม่นานหลังจากนั้น
พอลี่ทิ้งมรดกไว้ให้คนรุ่นหลัง
แล้วทำไมเราถึงไม่ใช้ประโยชน์จากมันล่ะ
เราอยู่ในโลก ที่พอลี่ เมอร์เรย์ออกแบบสร้างไว้ให้
ในปี 2016 บ้านที่พอลี่อาศัยในวัยเยาว์
ได้รับการกำหนด เป็นสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
ปัจจุบันมีนักวิชาการบางท่านที่แย้งว่า เราสอนประวัติศาสตร์อเมริกาไม่ได้
หากไม่สอนเรื่องของพอลี่ เมอร์เรย์
ในปี 2020 ด้วยการสร้างรูปคดีจากงานของพอลี่
เอซีแอลยูชนะคดีความในศาลฎีกา
ที่ห้ามการเลือกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ต่อเลสเบี้ยน เกย์ และคนข้ามเพศ
ตอนที่เราว่าความต่อหน้าศาลฎีกา
เพื่อยืนยันว่า ชาวแอลจีบีทีคิวจะได้รับการคุ้มครอง
ภายใต้กฎหมายส่วนกลาง ที่ห้ามเลือกปฏิบัติต่อเพศอย่างไม่เป็นธรรม
งานนั้นไม่มีทางเป็นรูปเป็นร่างได้เลย หากไม่มีพอลี่
พอลี่อาจไม่รู้ตัวว่า
เขาจะเป็นแสงไฟปลอบประโลมใจ
ให้เควียร์ คนข้ามเพศ และผู้อยู่นอกกรอบเพศมากมาย
ผู้คนอีกหลายรุ่นในอนาคต พอลี่ได้กลายเป็นสิ่งนั้น
ในปี 2017
มหาวิทยาลัยเยลตั้งชื่อหอพักวิทยาลัย เพื่อเป็นเกียรติแก่พอลี่
วิทยาลัยพอลี่ เมอร์เรย์
เป็นวิทยาลัยแรกของเยลที่ตั้งชื่อ ตามชื่อบุคคลหลากเชื้อชาติ
และเป็นครั้งแรกที่ตั้งชื่อตาม บุคคลผู้มีความหลากหลายทางเพศ
วันนี้เรานั่งอยู่ในวิทยาลัยพอลี่ เมอร์เรย์
สมัยนั้นพอลี่คงไม่ฝันว่าเรื่องนี้จะเป็นไปได้
ถ้าพอลี่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่
เราว่านั่นจะยิ่งทำให้ ผลงานของพอลี่ดียิ่งขึ้นไปอีก
ทั้งด้านกฎหมาย หรือศาสนา งานเขียน หรือกวีนิพนธ์
ความมหัศจรรย์แบบไหนจะบังเกิดนะ
ถ้าศึกษาอดีต เราต้องปล่อยวางความคิดที่ว่า
ผู้คนที่เป็นที่นับหน้าถือตา หรือได้รับการยกย่อง
สัมพันธ์กับคนที่ควรได้รับการยกย่อง และน่านับถือ
อาจารย์ทีน่า ลู่
พอลี่เป็นผู้ซึ่งเวลาของเขามาช้าเกินไป
มันอาจจะยังมาไม่ถึงแบบเต็มที่
เราต้องลงมือทำเพื่อสร้างโลก ที่เวลานั้นจะมาถึง
"ขอเพลงแห่งความหวัง และโลกที่ฉันร้องเพลงนั้นได้
"ขอเพลงแห่งความกรุณา และแผ่นดินที่ฉันอาศัยอยู่ได้
"ขอเพลงแห่งความรักกับความหวัง และหัวใจสาวกายคล้ำเพื่อฟังเพลงนั้น
"พอลี่ เมอร์เรย์"
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ