Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Od pierwszej randki powtarzam ci
Żebyś nikogo ze sobą nie zabierała
A ty zawsze przyprowadzasz Brata albo siostrę
Nigdy nie jesteśmy sami Wszędzie chodzimy trójkami!
Obiecywałaś: „Kto wie, może jutro…
Przyjdę tylko ja… i moja mama!”
Ty, twoja matka i ja Na spacerze po Toledo
Idziemy przodem A twoja matka idzie za nami
Ty, twoja matka i ja
Zawsze razem To szaleństwo!
Pojechała z nami w podróż poślubną!
Idziemy do kina, na tańce Próbujemy się całować
Ona pilnuje nas jak żandarm I przeszkadza nam
Jestem zakochany
Więc się z tym pogodziłem
Już z tym nie walczę
Ty, twoja matka i ja
Co za pociecha! Ty, twoja matka i ja
Mam już dość tego problemu! Ty, twoja matka i ja
Święty January, ześlij mi cud
Któregoś dnia nie mogła wstać z łóżka
Miała gorączkę i wydawało się, że umiera
Prawie uwierzyłem, że uda nam się Pobyć tylko we dwoje
I wtedy usłyszałem głosik twojej matki:
„Mała pójdzie z wami”
Poszliśmy do baru w Chiatamone Ja, twoja siostra i ty
„Chcesz lody czy drinka?”
A co będzie droższe?
Na pamiątkę tego dnia
Zrobiliśmy sobie zdjęcie
Twoja siostra chciała balonik i słodycze A nie spacer!
Popatrzyłem na nią i pomyślałem Że wrzucę ją do morza!
Poddałem się
Jestem zakochany
Już z tym nie walczę
Skarbie, twa rodzina zawsze jest blisko
To prawdziwy klan Pochodzą z Mediolanu, ze wschodu
Ci wszyscy ludzie Ciągle kręcą się w pobliżu!
Stara ciotka z Cefalù
Przyjechała tutaj i już została
Ja, twoja ciotka i ty
Biedactwo, ma słabe zdrowie
Czasami zdarza jej się zemdleć
Ja, twoja ciotka i ty
Świeże jaja, mozzarella
Wszędzie jeździmy dorożką!
Płacę za wszystko Kto zwróci mi pieniądze?
Jeśli się z tobą nie rozstanę Za miesiąc zbankrutuję
Przez ciebie mam kłopoty Powinienem ożenić się z inną
Nie chcę cię widzieć już nigdy więcej
Ty, twoja matka i ja
Ja, twój ojciec, brat, siostra
- Wolność jest tu! - Nie, pani Amalio!
Ja właśnie się uwalniam!
Nigdy nie znajdziesz drugiej takiej matki jak ja!
Pani nie jest zwykłą matką. Pani jest jak dwie matki.
Jak dwie teściowe, jak wszystkie teściowe świata!
Wypłucz sobie usta, zanim znów się do mnie odezwiesz!
Wychowałyśmy sobie żmiję.
Cicho bądź! Nie obrażaj w ten sposób żmij!
To stworzenia boże.
Obiecałeś zabrać mnie do sanktuarium w Pompejach!
Ciociu Mario, niech ciocia pójdzie tam pieszo, jak pielgrzymi.
Nicolino, odejdź, jeśli chcesz, ale wiedz, że przez ciebie trafię do szpitala!
- Zabiję się! - Chodź!
- Chcę ze sobą skończyć! - Rusz się.
Nicolino odszedł i już nie wróci!
On już nigdy nie wróci!
To koniec.
Szkoda mi jej.
Ale czemu mam się przejmować?
Zrobię dobry uczynek i ożenię się z jakąś sierotą.
A najważniejsze, że będę miał spokój.
Dobry wieczór.
Cześć, Gaetano.
Nicolino, ty jednak żyjesz! Opuściłeś cztery pokazy!
Będziesz widywał mnie częściej. Zerwałem z matką.
- Z matką? - Z matką Carmeliny…
W tym kraju narzeczeństwo jest jak niewola.
Na szczęście to zrozumiałeś. Teraz jesteś wolny i beztroski.
- Zacięło się! - Niech to!
W tym kinie nie można mieć nawet chwili spokoju.
Nicolino, dobrze zrobiłeś.
Masz, napij się wina.
Co pan robi?
Don Gaetano, czy pan zasnął?
- Co? - To pierwsza część.
- I? - Już to widzieliśmy!
Lepiej zrozumiecie fabułę.
Ignoranci! Musicie obejrzeć wszystko dwa razy!
- Co teraz? - Czekajcie na koniec filmu. Idź.
Nicolino, o czym rozmyślasz?
Nie wiem, jak będę żył bez Carmeliny. Lepiej, żebym rzucił się pod tramwaj.
Co ci zrobił biedny motorniczy?
Jeśli chcesz zniszczyć sobie życie, to się z nią ożeń.
Łatwo ci mówić!
Jej matka powiedziała: „Carmelina jest taka młoda.
Dopiero po trzech latach poznacie się dość dobrze”.
Niektóre małżeństwa trwają krócej!
Twierdzi też, że nie mam stabilnej pracy.
Czy ona wie, że zarządzasz tym kinem?
- Ona nie lubi kina. Woli telewizję. - To odrażające!
- Kogo ona szuka dla swojej córki? - Nie wiem!
Giosuè wszystko zepsuł.
KONIK MORSKI
Giosuè miał ramiona jak kolejka górska!
Nie podobają mi się. Robi mi się niedobrze na ich widok.
Wyjdź za silnego mężczyznę. Niech będzie marynarzem, jak ojciec.
Nicolino jest silniejszy niż ojciec i nie ma żadnych paskudnych tatuaży.
Niewdzięcznica. Jak śmiesz obrażać tatuaże ojca?
Nie wytrzymam z nią.
Nie kłóćcie się. Siadajcie, jedzenie stygnie.
- I tak je zjem. - Amalio, daj jej spokój.
Carmelina nie chciała go obrazić.
Annunziato, wiesz, jakie znaczenie ma dla mnie ten tatuaż z różą.
Mówiłaś mi milion razy! Ty jesteś tą różą.
Zrobił sobie tatuaż, żeby zawsze mieć mnie przy sobie.
Dziś już nie ma takich mężczyzn!
Zginęli razem z nim w katastrofie tamtego statku.
Niech spoczywają w pokoju. Jeszcze trochę.
W dzisiejszych czasach
biedne dziewczęta muszą męczyć się z beznadziejnymi mężczyznami.
Nicolino jest porządny.
Nie chcę stać się taką wiedźmą jak ciotka Maria!
Powinnaś dążyć do tego, by być jak ja. Jestem szacowną kobietą.
Nigdy nie wyszłam za mąż, bo nienawidzę mężczyzn.
Mama mówi, że ciocia jest wiedźmą od urodzenia.
- Powiedziałaś tak? - To nieprawda!
Tego już za wiele! Dość!
- Mario… - Wychodzę.
- Dlaczego? - Wracam do Benevento.
Mario, co robisz? Wiesz, że cię kochamy!
Wstrętna plotkara!
Skoro już to wyjaśniłyśmy, to chyba koniec obiadu.
Carmelino, pomagałam twojej matce wydać cię na świat.
Chcę pomóc ci w nim żyć.
Zjedz kurczęce udko. Jest pyszne!
Nie, nie, nie!
Bez Nicolina kurczak nie smakuje już tak samo.
Mam dom i meble.
Nawet kupiłem firanki.
Żyrandol, który podobał się Carmelinie.
To takie przykre! Mnie się nie podoba.
Z miłości robi się dziwne rzeczy!
W tym domu jest wszystko, czego nowożeńcy mogliby zapragnąć.
Jest tu wszystko. Brakuje tylko jej.
Nie, nie ma popielniczki! Nie ma niczego.
Ale co mnie to obchodzi? Spalę ten przeklęty dom!
Kto mnie nęka?
- Nicolino! - Co tu robisz?
Zamieszkam z tobą. Nie chcę, żebyś był sam.
Poświęcę się i zostanę.
- Nie. Carmelina tu zamieszka. - Przecież się pokłóciliście!
- Tak, ale… - Gdzie będziemy spać?
Jest tylko jedno łóżko.
- Coś wymyślimy. - Gaetano…
Posłuchaj, jeśli chcesz zostać, będziesz spać w salonie.
- Nie możesz spać w łóżku. - Wełna się zmechaci.
Co z tego? Jestem skończony, więc wełna też może być!
Gaetano, bardzo cierpię!
Nicolino, cierpisz, bo tego chcesz.
Gdybym to ja był na twoim miejscu, wełnie nic by się nie stało.
Gaetano, odejdź!
Carmelina to poważna dziewczyna.
Pamiętasz film, który wyświetlaliśmy w zeszłym tygodniu?
No i?
Był o dwojgu kochanków, którzy chcą się pobrać,
ale ich rodzice się na to nie zgadzają.
Rodzice zostali zmuszeni, żeby się zgodzić, rozumiesz?
- Zmuszono ich. - Ona nie zrobi czegoś takiego.
Nieważne, czy to prawda. Powinniście ich przestraszyć.
Musicie tylko powiedzieć im:
„Pozwólcie nam się pobrać, albo urządzimy wesele z chrzcinami”.
Nie mam dość odwagi, by zbliżyć się do tamtego domu.
Jeśli nie podporządkujesz się jej matce, lepiej o niej zapomnij.
„Wszystko, co dobre, ma swoje złe strony”.
Powiedział facet, który musiał zapłacić za pogrzeb teściowej.
Mamo, nie chcę jeść.
Umrę z głodu, jak hrabia Ugolino.
Nie chcesz jeść?
Ciotka Maria zaprosiła nas, żebyśmy mogły się pogodzić!
Zrób to dla mnie, Carmelino.
Przyjazd tutaj z tobą był dla mnie trudny.
I tak nie zamierzam jeść. Chcę skończyć jak hrabia Ugolino!
A kto to taki? Coś o nim wiesz?
Nie słyszałam o nim.
Ale to ciężkie czasy dla arystokracji.
- Dobrze, mamo, ja zjem. - Nie dbam o to.
Ostrożnie, bo wpadniesz do morza!
Siadajmy do stołu.
Będziesz się tak zachowywać przez jakiegoś głupiego mężczyznę?
Zamierzamy jeść? Ja siadam do stołu.
- Coś podać? - Tak, proszę.
- Zupę rybną. - Dla mnie spaghetti i małże.
- Oczywiście. A dla pani? - Spaghetti i zupa rybna.
- Podać wszystko razem? - Tak.
- A czy mają państwo lasagne? - Oczywiście.
Dwa razy spaghetti z małżami, dwie zupy rybne i lasagne.
Macie lasagne!
Rezygnuję ze spaghetti. Dla mnie też lasagne.
I dla mnie, zamiast jednej zupy.
- Skreślam zupę. - Proszę tego nie robić.
Ja zjem tę zupę, zamiast lasagne.
Jeśli Carmelina nie chce jeść, tym gorzej dla niej.
Carmelina chce jeść. Będzie jadła!
Jest głodna, a zaraz podadzą jedzenie.
- Tylko jego było tu trzeba! - Nicolino!
Chodź tutaj. Co tu robisz?
Chcesz się kłócić w miejscu publicznym?
Przyszedłem panią przeprosić.
Masz tupet!
Wiem, że źle postąpiłem. Chcę to naprawić.
- Jestem pani posłusznym synem. - Jakim synem?
Nie należysz do mojej rodziny.
Pamiętaj, że Carmelina musi jeść.
Nie mogę bez pani żyć. Kocham panią.
Mnie? On całkiem oszalał!
- Mnie kochasz? - Tak.
Panią, Sisinellę, ciotkę Marię. Kocham was wszystkie!
Przywykłem do waszego towarzystwa.
Wczoraj poszedłem na spacer sam. Czułem się, jakbym był nagi!
Pozwól, żeby pocałował cię w rękę i już się tym nie przejmujmy.
Dobrze. Chcę zgody. Krew nie woda.
Nie chcę, żeby moja córka umarła!
- Doskonale! - A teraz jedzmy.
Co to ma być? Ręce przy sobie! Chodźcie!
Chodźmy. Usiądźmy tu.
Wreszcie możemy zjeść. Nie mogłam się doczekać!
U szczytu stołu siądzie ciotka Maria, ty usiądź tam.
Panie już zamówiły. A co dla pana?
- Tortellini z sosem mięsnym. - Tortellini…
- Ja też poproszę tortellini. - Dla mnie także tortellini.
- A dla mnie lody. - Dobrze, po obiedzie zjemy lody.
Spokojnie, drogie panie!
Proszę mówić pojedynczo, bo nic nie mogę zrozumieć.
Zamówiły panie trzy zupy rybne, a teraz chcą trzy porcje tortellini.
Jedno spaghetti i raz lasagne.
Mamy chwilę. Posłuchaj, co mam do powiedzenia.
- Będziesz mieć dziecko. - Co ty mówisz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wie pan, co zamówiłyśmy?
Trzy razy tortellini, dwa razy lasagne i zupa rybna.
A dla młodej damy… Gdzie jest młoda dama?
Carmelino, zamów coś!
- Poproszę pasztet. - I tak mamy tu niezły pasztet!
Chcę pasztet, tortellini i zupę rybną.
Zjadłabym to samo, ale boli mnie wątroba!
- Ktoś zamawiał wątróbkę? - Pan nie rozumie!
Nikt nie zamawiał wątróbki.
Zrób, co mówię. Będą musiały się poddać.
Wpędzisz mnie w kłopoty!
Zrób to, jeśli zależy ci na naszej miłości.
Zapisałem to, co chciałem ci powiedzieć.
„Oto jest owoc…
Noszę owoc…
W łonie twojej córki rośnie owoc jej miłości”.
Wiedziałam!
„Mamusiu, w łonie twojej córki
rośnie owoc jej miłości!
Słodki owoc gorzkiej miłości.
Dlaczego jest gorzka?”
Co ty tu robisz?
Masz fatalne maniery.
Carmelina mówi do siebie. Wspomniała, że ma owoc.
Jaki owoc?
Chyba go zjadła. Mówiła, że był słodki.
Słodki?
„Dla krótkiej chwili szczęścia
teraz tak bardzo cierpię!
Tak bardzo…” Nie!
„Jak drogo trzeba zapłacić za krótką chwilę szczęścia!”
Taki skandal!
- Amalio, siostro. Bądź silna. - Co się stało?
- W łonie Carmeliny rośnie owoc. - Jaki owoc?
Taki słodki, który był gorzki.
- To jakiś żart? - Co to jest łono?
- Carmelinę boli brzuch? - Żeby to tylko był ból brzucha…
- A co to jest? - Musisz zachować spokój.
Jestem bardzo spokojna. O czym ty mówisz?
Zrozum, jestem niezamężna.
Nawet myślenie o pewnych rzeczach to grzech!
Mamo, Carmelina zjadła owoc, który dał jej Nicolino.
Cicho, plotkaro! Lepiej zajmij się swoimi sprawami.
Nie chcę. Carmelina zjadła owoc!
„W łonie twojej córki rośnie owoc jej miłości.
Słodki owoc gorzkiej miłości. Takie cierpienie!
Jak drogo trzeba zapłacić za krótką chwilę szczęścia.
Ból! To zbyt wysoka cena za chwilę miłości”.
Nieszczęsna! Co ty wygadujesz?
- Nic. Nic nie mówiłam. - Nic?
Wstydź się, w twoim wieku mówić takie rzeczy?
- Co to za wygłupy? - To nie wygłupy.
- W takim razie co to jest? - Prawda.
Prawda?
Jesteś jeszcze za młoda! To niemożliwe.
Nie jestem małą dziewczynką, mamo. Jestem kobietą.
- Właściwie to teraz jestem matką. - Matko Boska!
Co ty mówisz?
I co to za handlarz sprzedał ci ten owoc?
Mamo, znam tylko jednego mężczyznę. Mojego Nicolina!
Nicolino! Znów Nicolino! I to tuż pod moim nosem!
O Boże, już dłużej tego nie wytrzymam…
Amalio! Amalio!
- Serwus, Sisinello. - Wejdź.
- Porozmawiaj z mamą! - Dlaczego?
Bo dałeś Carmelinie owoc, a teraz boli ją brzuch.
- Co? - Wszystko wiem! Mama aż zemdlała!
- A więc Carmelina podjęła decyzję! - Nie dotykaj mnie.
Mamo, ocknij się. Powiem ci prawdę.
Mamo! Mamo!
- Amalio! - Mamo, obudź się!
- O Boże! - Widzisz, co się stało?
- Szybko, pocałuj mnie. - Nicolino, zwariowałeś?
- Okaż mamie trochę szacunku. - Pocałuj mnie!
Mamo, obudź się!
Nicolino próbuje pocałować Carmelinę.
- Gdzie on jest? - Jestem tutaj. Do usług.
Niecnoto! Łotrze! Głupcze!
Zrujnowałeś moją córkę, nasz dom, rodzinę, wszystko!
Spokojnie. Przecież nie uciekam. Zachowam się odpowiedzialnie.
Jeszcze masz czelność się odzywać?
- Chcę wszystko naprawić. - Co chcesz naprawić?
Mleko się rozlało.
Ona zasługuje na uczciwego ojca dla swego dziecka.
- Gdzie ja takiego znajdę? - Ja jestem uczciwy!
- Ożenię się z nią, jeśli pani chce. - Jeśli ja chcę?
Powinieneś okazać więcej pokory po tym, co zrobiłeś!
Oczywiste, że się z nią ożenisz!
Ale chcę się czegoś dowiedzieć.
Cały czas cię pilnowałam.
Ktoś zawsze miał cię na oku.
Wyjaśnij, jak do tego doszło?
To kiepski moment. Zawstydziłbym Carmelinę!
- Wstydziłabyś się, prawda? - Tak, wstydzę się… Chwila, a czego?
Powinnaś była wstydzić się wcześniej. Teraz jest już za późno.
Właśnie. Za późno. O wiele za późno.
Ta cała gadanina to strata czasu.
- Ma rację, miesiące szybko mijają. - Tak szybko!
- Kiedy to się stało? - Nie wiem!
- Nicolino wie, on to zrobił! - Co to ma być?
Chcę się wszystkiego dowiedzieć. Chodź ze mną do Annunziaty.
Dzięki temu poznamy prawdę.
POŁOŻNA
Proszę się pospieszyć, pani Annunziato. Bo dziecko urodzi się samo!
- Kapelusz. - Nie mam kapelusza!
- Mój kapelusz! - Potrzebuje go pani przy porodzie?
- Jestem damą! - Martwię się!
Spokojnie, mamy czas.
Proszę wyjść. Idziemy!
Moja żona nie może czekać!
Muszę z panią pomówić.
Wcale nie musisz. Byłem tu pierwszy.
Proszę wyjść, zaraz dołączę.
- Moje dziecko urodzi się samo! - Proszę wyjść.
Nicolino, zaczekaj. Porozmawiamy, gdy wrócę.
Nie mogę czekać.
Idą Amalia i Carmelina. Nie mogą mnie zobaczyć.
Przyjdą tu? Ale właściwie po co?
Ty i Carmelina…
To nie tak, jak pani myśli. Potrzebuję pomocy.
Jak śmiesz! Jestem uczciwą położną! Nie zajmuję się niektórymi sprawami!
Spokojnie. Pani nie zrozumiała.
Musi mi pani pomóc ożenić się z Carmeliną.
Wie pani, w jakiej jestem sytuacji.
- Musiałem uciec się do podstępu. - Co zrobiłeś?
Ja i Carmelina udajemy, że spodziewamy się dziecka.
Dla ciebie zaraz wejdę na Kalwarię. Już kroczę po tej drodze.
- Proszę nie wchodzić! - Dlaczego?
- Pani Annunziaty nie ma. - Wyszła?
Nie, nie wyszła.
Nie ma jej tu, ale nie wyszła.
- Rusz się, Carmelino. - Dobrze, wejdźcie panie.
Niech się dzieje, co chce.
Taki los. Moje dziecko samo przyjdzie na świat.
- Co mam powiedzieć? - Że Carmelina jest w ciąży.
Wtedy będziemy mogli się pobrać.
Co ona o mnie pomyśli, jeśli się dowie?
Bez obaw. Zajmę się tym!
Musimy iść. W drogę.
Już są! Schowaj się tam.
Amalio, jak się miewasz? Jak miło znów cię widzieć!
- Dzieci ciągle sprawiają problemy. - Co się stało?
- Musisz ją przebadać. - Co ty mówisz?
Nic się nie dzieje. Może lepiej wyjdę.
Carmelino, chodź tutaj.
Usiądź i powiedz, co się stało.
Otwórz buzię, wystaw język.
- Ona jest w ciąży! - Ja?
- To jasne! - Rozpoznałaś to rzutem oka?
Przecież to od razu widać! Ma w brzuchu dziecko.
- Myślę, że to chłopiec. - To nie może być prawda!
Znasz się na tym lepiej niż Annunziata?
Nicolino i ja nigdy nie byliśmy sam na sam.
Czyli jest ktoś jeszcze? Kto taki?
- Nikt. Jak to się stało? - Matko Boska!
Uspokój się, Amalio.
Już po wszystkim? Jak to? Beze mnie?
Wiedziałam. Zajmę się tym. Gratuluję. Do widzenia.
Powiem coś biedakowi, który tam czeka.
- Kto to? - Ojciec.
Ojciec? A więc to nie Nicolino?
Zaczekaj! Dokąd idziesz?
Carmelino! Wracaj.
- Chodź tu! - Nicolino, boję się!
- Co robisz? - Ona nam pomoże.
- Graj swoją rolę. - Nic nie wiedziałam!
- Przestraszyłam się. - Dobrze wyszło.
Jest pan ojcem.
- To ty! - Co robisz?
- Czyim ojcem? - Chwila!
- To inny ojciec. - O czym pani mówi?
Proszę, uspokójcie się! To śliczna dziewczynka.
Ta kobieta chciała urwać mi głowę!
Nie, nie ona! Dowiedziałam się, że został pan ojcem.
Też jesteś w to zamieszana!
Spokojnie, to ja jestem ojcem!
Nicolino, jesteś tu! Kim jest ten człowiek?
Urodziło mu się dziecko.
- Ale to ja jestem ojcem. - Tak, to on jest ojcem.
Coś ty powiedział? Powtórz to!
- Zabiję cię! - Przestańcie!
Oburzające. Omówmy sytuację.
Pan jest ojcem swojego dziecka.
- On jest ojcem innego dziecka! - To dobrze!
Moja córka ma jednego ojca i jestem nim ja.
- Miejmy nadzieję. - Na pewno ja.
Niech pan idzie do córki.
Pozwól, żeby jak najszybciej się pobrali.
- Pospieszcie się. - Zaraz się pobierzecie.
Wróćcie do mnie, kiedy nadejdzie odpowiedni moment.
- Rozumiesz? - Oczywiście.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Spokojnie, Nicolino. Niedługo koniec poświęceń.
To upokarzające.
Ale Maria zajmie się dokumentami, dotyczącymi waszego ślubu.
- Wyślij papiery jak najszybciej! - Bez obaw.
- Pospieszę się. - Niech Bóg ma cię w opiece.
Z każdym dniem problem robi się coraz poważniejszy.
Proszę, gotowe.
Bagaże załadowane. Może ciocia jechać.
- Jesteś nawet zabawny. - Mam się rozpłakać?
Amalio, nie denerwuj się, to nieczuły mężczyzna!
Proszę się zająć dokumentami. I przesłać je jak najszybciej.
Honor Carmeliny jest w twoich rękach!
Mamo, chcesz, żeby wszyscy się dowiedzieli?
Nie jestem jak ty i Nicolino!
To wszystko mnie zmęczyło. Mdli mnie.
- Nicolino, ona ma mdłości! - Co takiego?
Spokojnie, nic mi nie jest.
Mam dwójkę dzieci. Znam się na tym lepiej niż ty.
W twoim stanie powinnaś mieć mdłości.
- Dajcie mi spokój. - Nie, nie.
Jeśli mama mówi, że powinno cię mdlić, to cię mdli.
- Naprawdę? - Tak. Mama zawsze ma rację.
Nie martw się, to ci pomoże.
- Mamo, chyba coś czuję. - Co takiego?
- Mam ochotę na truskawki. - Truskawki?
Poczekaj chwilę.
Tak, truskawki.
- Kogoś po nie poślę. - Mamo, ale przecież są drogie!
To nic. Nicolino musi się nauczyć, co oznacza bycie ojcem.
Nicolino!
Idź i kup pół kilo truskawek. Carmelina ma na nie ochotę.
Truskawki? Na pewno?
- Tak, truskawki. - Nie pomarańcze czy mandarynki?
Nie. Idź. Dziecko nie może urodzić się głodne!
Zdobędę truskawki dla Carmeliny.
Grzeczny chłopiec.
- Nicolino, dzień dobry! - Dzień dobry!
Lecę, Carmelina ma ochotę na truskawki.
Ma zachcianki. Pani Amalia mi powiedziała.
Dziecko urodzi się na wiosnę, tak?
Co takiego? Wiosna przyjdzie, ale nie będzie żadnego dziecka.
Co? Jeszcze nie rozwiązałeś tego problemu?
Carmelina ma dobrą reputację!
Ja też!
Co mam powiedzieć Amalii? Obiecałeś…
Chce pani, żeby mnie aresztowano?
Żeby tylko! Przyszedłeś do mnie. Jestem uczciwą profesjonalistką.
Poprosiłeś o pomoc, a teraz nie chcesz współpracować!
- Wszystko zrobiłem! - Nicolino, dość.
Jeśli Amalia zapyta, powiem jej prawdę.
- Nie! - Tak.
Proszę zaczekać jeszcze trochę. Tylko kilka dni!
Cicho bądź! I wynoś się. To młode pokolenie jest okropne!
Potrzebują pomocy, żeby mieć dziecko!
Przepraszam, czy jest coś dla rodziny Gerace?
- Tak, list polecony. - Gdzie mam podpisać?
Dziękuję. Pani Annunziato!
Pani Annunziato, przyszły dokumenty! Carmelino!
- Musisz jeść. - Carmelino!
- Przyszły truskawki! - Powoli.
To może zaszkodzić dziecku. Uspokój się.
- Truskawki? - Przyszły dokumenty!
- Muszę je zobaczyć. To one! - Cudownie!
Jesteśmy gotowi.
Nareszcie!
Teraz możemy się pobrać.
O Boże! O Boże, nie.
- To niemożliwe! - Co się stało?
To niemożliwe, moja córko. Coś okropnego!
- Dziecko, bądź silna… - Mamo, przerażasz mnie!
- Co się stało? - Biedne dziecko!
Taki bałagan! Co możemy zrobić?
- Przyszły dokumenty? - Gdyby tylko pani wiedziała…
Co takiego?
Powiecie mi?
Tu jest napisane, że jesteś mężczyzną.
Carmelo Gerace, urodzony w Benevento. To ty?
Jasne, że to ona! I nie jest mężczyzną, jest kobietą!
Nicolino, jestem kobietą. Przysięgam, jestem kobietą.
Jak mógłbyś zostać ojcem, gdyby była mężczyzną?
W dzisiejszych czasach nigdy nie wiadomo.
Czasy się zmieniły.
- To mogłoby się zdarzyć, prawda? - Nie gadaj bzdur!
Takie rzeczy zdarzają się tylko we wiadomościach.
Ona jest mężczyzną tylko w akcie urodzenia.
Amalio, pamiętasz, skąd ta pomyłka?
Twój mąż chciał mieć syna.
Tak! To prawda. Giosuè, to przez ciebie!
W dniu twoich narodzin twój ojciec
był pewien, że będziesz chłopcem, więc zarejestrował cię jako Carmela.
Byłam przekonana, że wyjaśnił tę pomyłkę po twoim urodzeniu.
Dobry człowiek, ale wiecznie z głową w chmurach!
Nicolino, otwórz drzwi.
Już do końca życia muszę być mężczyzną?
Nie, musimy tylko wprowadzić poprawkę.
W ratuszu, przy dwójce świadków.
Czy tu mieszka Carmelo Gerace, syn Giosuè i Amalii?
Niezupełnie. Może. A o co chodzi?
- Powołanie do wojska. - Co takiego?
Dobrze pan zrozumiał.
Jeśli się nie stawi, w oczach prawa będzie dezerterem.
Miłego dnia.
- Kto to? - Moja przyszła żona będzie żołnierzem!
- Nie! - Co się stało?
Dziecko, powołali cię do wojska!
- Zreformują cię. - Dlaczego płaczesz?
To ja powinienem płakać!
Najpierw matka, później ciotka, następnie siostra, a teraz ojczyzna!
KOMISJA WOJSKOWA
- Państwo w jakiej sprawie? - Ja… Ona…
- My… - A, pan jest rekrutem.
- Proszę iść do lekarza. - Chciałbym, ale nie chodzi o mnie.
- Chodzi o moją dziewczynę. - Młodzieńcze, marnujesz mój czas.
- Carmelino, chodźmy. - Kobietom nie wolno tam wchodzić!
- Moja córka nie jest kobietą. - Ale jest ubrana jak kobieta?
Jest ubrana jak kobieta, ale nie jest kobietą.
Jest kobietą. A kobiety nie mają tu wstępu.
Dostałam wezwanie, więc wejdę tu jako kobieta.
- Pozwólcie jej wejść! - O co tu chodzi?
- Nie będę tracił czasu. - Proszę nas przepuścić.
- Moja dziewczyna jest kobietą! - I spodziewa się dziecka!
- Ono ma odbyć służbę wojskową? - Nie! Ona!
- Inaczej uznają ją za dezertera. - To nie jej wina.
Nie wiedziała, że jest mężczyzną.
To mężczyzna, ale nie dostał powołania.
Ona jest kobietą, ale dostała!
- A pani? - Muszę tam wejść!
Pani oszalała!
- To jakiś absurd! - Tak, to absurd.
Badanie nie miałoby sensu.
- Dziewczyna nie jest mężczyzną! - Oczywiście… Na to wygląda.
To dziewczyna.
Niestety, tu jest napisane Carmelo Gerace.
On musi zostać przebadany.
To może być oszustwo.
- To prawdziwe! Proszę spojrzeć. - Mamo, uspokój się.
Nie zajmuję się badaniami, robi to lekarz.
- Rekrucie Gerace, proszę za mną. - Dobrze.
- Carmelino! - Spokojnie.
Nie ma się czego bać.
Nie pozwolę, żeby Carmelinę zbadano jak mężczyznę!
- Nie chcę, żeby była żołnierzem! - To nonsens!
Carmelino!
- Gdzie Carmelina? - Gdzie moja córka?
- Proszę o spokój. - Nie zostawię jej tu!
Chłopcy!
Zachowujcie się! Cisza.
Można? Proszę, panienko.
Idźcie stąd!
Proszę chwilę zaczekać.
- Trochę w prawo. - Można, panie majorze?
Nie życzę sobie, żeby mi przeszkadzano.
Przepraszam, ale to ważne.
Moment. Czujesz ból w ramieniu?
Weź głęboki oddech.
- Dasz radę odetchnąć głębiej? - Niż teraz? Nie.
- Mam powiedzieć, że trzeba zaczekać? - Tak. Nie przeszkadzajcie mi!
Proszę zaczekać. Kiedy major skończy, wszystko wyjaśnimy.
Dobrze. Zaczekam tu.
Co tu robicie? Wynocha!
Podejść.
Rozbieraj się.
Rozumiesz? Do naga.
Oddychaj.
Świetnie! Dobra robota.
Teraz wstrzymaj oddech.
Nie tak długo!
Co się dzieje?
To bardzo dziwny przypadek.
Nie, to striptiz.
Co pani tu robi?
Dostałam powołanie do wojska. Muszę się zbadać.
- Co takiego? - Czy mam zdjąć pończochy?
Proszę nie gadać bzdur i się ubrać.
Gdzie poszła moja biedna córeczka?
- Nie może pani tu być! - Przechodziła tędy dziewczyna?
- Jest tam. - Gdzie?
Czego chcesz?
Wpuście mnie, muszę wejść!
- Zwariowali? - Bezwstydnica!
- Nie masz wstydu! Co robisz? - Kim pani jest? Wyjść!
Jestem jej matką. Co pan zrobił mojej córce?!
Nie wstydzisz się być w negliżu przy damach?
Jak pani śmie? To ja tu dowodzę!
Gdybym to ja tu rządziła, to by się nie zdarzyło!
- Jak pani śmie? - Nicolino!
- Gdzie byłeś? - Carmelino, co oni ci zrobili?
Nicolino, pobili cię!
Pięknie, muszę oglądać jeszcze i to.
Cóż to za czułości?
Co to ma znaczyć?
Co tu robicie? Czego chcecie?
Nie chcę być żołnierzem!
Chcę tylko poślubić mojego Nicolina.
Proszę nie podnosić głosu.
- To mogłoby zaszkodzić dziecku. - Dziecku? A gdzie ono jest?
W drodze.
Proszę to sprawdzić i zwolnić moją córkę ze służby wojskowej.
Co za głupoty pani wygaduje?
Czy to niewystarczająco dobry powód?
Widział pan żołnierza w ciąży?
- Mamo, nie możemy kłamać. - Słucham?
- To miało umożliwić nam ślub. - Co?
- Co ty mówisz? Oszalałaś? - Nie jestem w ciąży!
- Nigdy nie byłam! - Co takiego? Okłamałaś mnie.
- Ona kłamie. - Musimy powiedzieć prawdę.
Jeśli dowiedzą się, że kłamaliśmy…
- Od razu kłamaliśmy! - Mogą nas aresztować!
- O co tu chodzi? - Powiem panu.
Teraz wszystko jest jasne.
To będzie historia o łajdaku,
draniu i kłamcy.
- Rozumiesz? - Między nami nic nie zaszło.
I jeszcze się tym chwalisz?
Myślałam, że moją córkę zhańbiono.
Tymczasem wy tylko żartowaliście sobie z matki. Zawiedliście mnie.
- Wybacz nam. - Bądź cicho.
- Nie mogę ci wybaczyć. - Pomocy!
Dość!
Pierwszej miłości się nie zapomina.
Chcesz się założyć, czy o niej zapomnę? Nie mogę tak żyć!
Myślę o tobie. Myślę też o twojej matce.
Pierwszej nienawiści się nie zapomina.
Coś taki smutny?
Straciłeś kobietę, znajdziesz inną. Jutro też będzie dzień. Trzeba ci czegoś?
Jak miłość, przygoda, pasja.
Wkrótce w pobliskich kinach!
- Zostaw mnie. - Nie. Wtedy byłbym złym przyjacielem.
Musisz zapomnieć o tej dziewczynie.
- Byłoby cudownie. Ale jak to zrobić? - Znajdź jakąś odskocznię.
Masz rację. Muszę wymazać Carmelinę z moich myśli.
- I prawidłowo! Wymaż ją, zniszcz. - Wybacz, Carmelino.
Ale muszę cię wymazać.
Teraz jesteś mężczyzną. Wyjdźmy gdzieś i zapomnijmy.
Umówiłem się na dziś z dwiema dziewczynami.
Ubierz się. Idziemy po nie!
Nicolino, pomogę ci zapomnieć o Carmelinie.
Zapomnisz o jej pocałunkach!
O tym, jak cię tuliła.
Zapomnisz o jej miłości.
Tylko nie zapomnij o pieniądzach. Nie mam grosza przy duszy!
Jesteś najpiękniejsza.
Nazwę cię Lilì.
Gdy tak się czeszesz,
podobasz mi się jeszcze bardziej.
O nie!
Nie zmieniaj się.
Nie ścinaj włosów.
Nie maluj się mocno, skarbie!
Ale ty…
Zdecydowałaś się
ubrać w czerwień
i nazwać się Gigi.
Żyjesz tak
między butikami i klubami.
Jesz rostbef,
pijesz tylko koktajle.
Ale dlaczego?
O nie, skarbie.
Zostań taka, jak jesteś, piękna.
Z czystą twarzą.
Z imieniem Lilì.
Jesteś najpiękniejsza,
gdy tak się czeszesz.
Dobranoc, Lilì!
Dzień dobry, smutasie!
- Co jest nie tak z twoim przyjacielem? - Obudź się, obudź!
Zajmę się tym. Chcecie usłyszeć żart?
Para wyjechała w podróż poślubną.
- Podróż poślubną? - Nocują w wagonie sypialnym.
- Obejmują się mocno. - Tak. A pociąg…
Powoli odjeżdża w noc.
Wyobrażałem sobie, że nasza podróż poślubna taka będzie.
- Nasza? - Nie! Czego chcesz?
Panna młoda…
Słuchajcie, to naprawdę zabawne.
- Panna młoda? - Nie, żart!
Panna młoda gasi światło i zaczyna się rozbierać.
A co, jeśli ona zrobi to wszystko z innym mężczyzną?
Nie, musi poślubić mnie. Nikogo innego.
Przestań, psujesz mi opowiadanie dowcipu.
- Ona się rozbiera! - Nie chcę, żeby się rozbierała.
On oszalał.
Próbuję go rozbawić, i zobacz, jak on reaguje.
On wyszedł zadzwonić.
Carmelino, czy to ty? Dzięki Bogu, znalazłem cię!
Tak, to ja. To naprawdę ja.
O czym ty mówisz? Tak, przysięgam.
Zależy mi na tobie.
Nie mamy szczęścia.
Nie płacz, Carmelo. Carmelino.
- Ukochana… - Skończyłeś?
Kochana, nie płacz.
Przyszły poprawione dokumenty.
Już nie jestem mężczyzną, jestem kobietą.
Moglibyśmy się pobrać!
Co się stało? Zdechł twój kot?
A, B, C. Jego kotek zdechł. Zdechł w czwartek!
- Miau! - Sio stąd, czarny kocie!
Nicolino, coś nie tak?
Masz kota?
Przeganiam go. A sio!
- Cholerne koty! - Zatańczymy?
To nic takiego, skarbie.
To z radia.
Zapewniam cię, to tylko radio.
Zmienię stację, obiecuję!
- Zatańczymy? - Nie.
Czy to ta inna stacja?
Jesteś z inną kobietą! Mamusia miała rację!
To koniec, definitywny.
Nie, nie jestem twoją ukochaną. Jestem jej matką!
Proszę pani…
Proszę, niech pani pozwoli mi wyjaśnić.
Nie dam ci dojść do głosu.
Nie waż się dzwonić ponownie! Rozumiesz? To koniec!
Halo? Halo?
Proszę pani!
- Zostawiła mnie! - Wreszcie skończyłeś!
- Zatańczymy? - To twoja wina!
Dlaczego tu przyszedłeś? Z jakim facetem ja się spotkałam?
Nicolino, zatańczmy!
Zostawiła mnie, definitywnie.
- Chciałeś zapomnieć! - Już wcale nie chcę jej zapomnieć!
Za bardzo mi na niej zależy. Chcę się z nią zobaczyć.
- Musisz mi pomóc. - Ja?
Tak. Muszę z nią porozmawiać.
Wszystko jej wytłumaczyć.
Jak mogę to zrobić, Gaetano?
Nicolino, mam pomysł.
Jak cudownie!
Napisały list do Świętego Mikołaja.
Chodźcie.
Ostrożnie!
Carmelino!
To ja!
Nicolino, zwariowałeś? W każdej chwili może przyjść mama.
- Do twarzy ci w tym stroju. - Chcę porozmawiać. Kocham cię!
- Wracaj do mamy! - Tato! On mnie uderzył.
Mamo, spójrz.
Patrz!
Mam cię!
Łobuzie! Zrujnowałeś moją rodzinę!
Wynoś się. A ty idź.
Daj to. Myślałeś, że to pieniądze?
ZALEŻY MI NA TOBIE. WYBACZAM CI.
Wszystko widziałam! Do środka.
Chodź!
Ty łobuzie!
Wchodź!
Święty Antoni, pokój z wami.
Pokój z wami.
- Święty Antoni… - Nicolino, zwariowałeś?
- Uciekaj! - To znowu ty?
- Wydaje ci się, że jestem głupia? - Proszę pani!
Jak śmiesz zakładać mnisi habit?
Świętokradztwo!
- Spróbuj tylko znów tu przyjść… - Co za ludzie!
Wtedy ci pokażę!
Wracaj do domu. Idź.
Salam. Wie pan, gdzie mieszka rodzina Gerace?
- Szuka pan garażu? - Nie garażu.
Szukam rodziny Gerace.
- Gerace? A kim pan jest? - Turkiem.
Kapitan Gerace był moim przyjacielem. Zginął w czasie sztormu.
- Jesteś przyjacielem Giosuè? - Tak, jestem przyjacielem Giosuè.
- Znałeś go? - Chodź.
Niepotrzebnie tu przyjechałeś. Wszyscy pomarli.
- W czasie sztormu? - Nie, na różne choroby.
Jestem sam w obcym kraju!
Nie sam. Pomogę ci. Zabiorę cię do siebie.
- To tutaj? - Nie, za tym domem.
- Tam jest wściekły pies. - Chodź.
- Patrz, kogo przyprowadziłem. - Salam!
- Kim pan jest? - To kucharz okrętowy!
- Jestem kucharzem. - To turecki kucharz!
Zwariowałeś? Nie mam kelnera, a ty sprowadzasz mi kucharza?
Nie chcesz zrozumieć! Pokaż mu swój tatuaż.
- Tatuaż… On nie rozumie! - Nie rozumiem.
- Tatuaż, kwiat. - Już rozumiem!
On jako jedyny przeżył katastrofę Konika Morskiego.
- I? - Czy ja mówię po turecku?
Ja mówię po turecku!
- To Turek ze statku Giosuè. - Otóż to.
- Domyślasz się, jaki mam plan? - Tak.
Chcesz podstawić kogoś innego zamiast tego Turka.
Trudno ci będzie kogoś znaleźć.
Już znalazłem. To będziesz ty!
- Jesteś głupi! - Tak, tak. Jesteś głupi.
- Taki głupi. - On też tak uważa.
Jesteś głupi!
Gaetanino, potrzebuję twojej pomocy.
Muszę zmiękczyć serce pani Amalii.
Tylko ty możesz tego dokonać.
Musisz odkryć jej słabą stronę. Pomóż mi.
Ale ja nic nie wiem o Giosuè i Amalii!
- Zapytajmy kogoś! - Popytajmy!
- A co z tatuażem? - To proste.
- Zrobisz go sobie tutaj. - Jaki tatuaż?!
- Gdzie schowamy tego dziwaka? - W łazience.
- A gdzie będzie spał? - W wannie.
- A co będzie jadł? - Nic!
- A jeśli będzie protestował? - Urwę mu głowę.
Nie będę udawał tureckiego marynarza. Nie ma mowy!
- Mamo! - Kto to?
Nicolino przebrany za Turka.
Znowu on? Zostań tu.
Zajmę się nim.
- Salam. - Kim pan jest?
- Czy tu mieszka rodzina Gerace? - Tak, a dlaczego pan pyta?
Pani musi być Amalia, żona mojego przyjaciela Giosuè.
- Jestem… - Proszę nic nie mówić.
Pan jest Muzafer Kayan, kucharz okrętowy. Proszę wejść.
Turecki kucharz.
Carmelino, Sisinello, zobaczcie.
- Patrzcie, kto przyszedł. - Muzafer! Znajomy taty.
Tak, to on.
Przepraszam, proszę wejść.
Tak, tak.
O Boże! Przepraszam.
Przepraszam, że tak się wzruszyłam. Nie spodziewałam się tu pana.
Proszę.
Giosuè, spójrz, kto przyszedł. Poznajesz go?
Nie poznałby mnie, pani Amalio! Upłynęło wiele lat.
Pan spojrzy, pięknie wygląda na swoim statku, Koniku Morskim.
Poznaje go pan?
Giosuè! Przyjacielu.
Proszę się czuć jak u siebie w domu. Wezmę to.
Niech pan siada. Może przyniosę coś do picia? Kawę?
Nie chcę sprawiać kłopotu. Ale czy mogę prosić o coś do jedzenia?
Sisinello, Carmelino, przynieście z kuchni wszystko, co znajdziecie.
Proszę siadać.
Proszę.
Musi mi pan opowiedzieć wszystko o tamtej katastrofie.
Dlaczego pani chce tego słuchać? Proszę o tym zapomnieć!
Nie, nie! Chcę wiedzieć.
Gdzie był Giosuè w czasie sztormu?
- Na statku. - Tak, tyle wiem.
Chcę dowiedzieć się, gdzie dokładnie był.
Był na…
Na… Wie pani, jaki on był.
Nie potrafił usiedzieć w miejscu.
- A później? Proszę mówić. - Wiatr się wzmagał.
Wie pani, jak to jest, kiedy wiatr jest coraz silniejszy.
Kapitan zorientował się, że statek jest w niebezpieczeństwie.
Krzyknął do mnie: „Gaetano, ratujmy się!
Włóżmy kamizelki ratunkowe!”.
Nazwał pana Gaetano zamiast Muzafer?
Był taki przerażony.
Nazwał mnie Gaetano, a ja jego Vincenzo.
W takich chwilach imię nie ma znaczenia.
To wspomnienie przyprawia mnie o gęsią skórkę. Proszę spojrzeć.
Fale były wysokie jak góry.
Krążące wokół rekiny były malutkie jak anchois.
A potem uderzył tajfun.
Uwaga na żagle, wieje wiatr!
Gdy wieje wiatr, statek zaczyna się przechylać.
Wieje wiatr.
Szarpie żagle.
Burza!
Pada, dziób statku błyszczy
i lśni.
Niebo jest ciemne jak atrament.
Drewniany maszt
wygląda jak srebro.
Latarnio morska, dlaczego świecisz?
Trafimy do domu nawet w ciemności.
Wiatr wieje, szarpie żagle.
To sirocco.
Morze kocha tych, którzy kochają morze.
Są bogaci.
Uwaga na wiatr!
Płyńmy na zachód!
Zachód!
Zaraz otwieramy kino. Powinien wrócić na czwartą.
- Nie rozumiem. - To moja sprawa!
Teraz rozumiem. Biznes jest biznes.
Jeśli Gaetano nie wróci, dam ci popalić!
Jest pan zadowolony? Przynieść coś jeszcze?
Nie, dziękuję. Najadłem się po uszy.
- Deser był pyszny. - To był ulubiony deser taty.
Carmelino, podaj kawę.
- Pani córka jest urocza. - Dziękuję.
- Czy jest już zaręczona? - Ależ skąd!
- Nawet o tym nie myśli. - Bez przerwy myśli o Nicolinie!
- Czyli on nazywa się Nicolino. - Bądź cicho. I wyjdź.
Nicolino to ładne imię.
To pewnie miły człowiek.
W moim domu nie wymawia się tego imienia. Pan wybaczy.
- Oczywiście. - Oto kawa.
- Córka jest do pani bardzo podobna. - To nieprawda.
Wszyscy mówią, że jestem podobna do taty.
Do taty? Żartuje sobie pani!
Jest pani taka podobna do matki!
Takie same ciemne oczy.
Pełne pasji.
Usta o barwie, jaką mają truskawki o poranku.
Aksamitna skóra, jak morele w pierwszych dniach lipca.
Włosy jak jedwab, jak fale.
- Przepraszam. - Moja koszulka!
Proszę się nie martwić, to słaba kawa, spierze się.
Carmelino, Sisinello, chodźcie! Przynieście wodę.
Wielkie nieba!
Róża. Taka sama, jaką miał Giosuè!
Identyczna.
Czy mogę?
Od tak wielu lat widywałam ją tylko na zdjęciach.
To jedyna róża, która przetrwała katastrofę statku.
Jeśli pani chce, ofiaruję ją pani.
Słucham? Co mam panu odpowiedzieć?
Cała drżę.
Pan wybaczy.
Otwieram za pięć minut.
Stop! Najpierw będziecie musieli mnie zabić.
To mój znajomy. Stać!
Gaetano, pomóż mi. Patrz, do czego doprowadziłeś.
Ja? Do środka. Film zaraz powinien się zacząć.
- Jak mamy znaleźć początek? - Włóżmy inną taśmę.
Zrozumieją.
- To tylko kwestia fantazji. - Słuchaj.
Rozumiem, fantazja!
Chleb, miłość i fantazja. Widziałem ten film!
Dobrze, ale teraz się zamknij.
Rozmawiałeś z nią?
Nicolino, spokojnie, opanuj się!
Najpierw musimy się lepiej poznać.
Potrzebuję czasu.
Armando, gazeta stawia sprawę jasno.
Delikatna skóra wymaga maseczki z jajek.
Nie jestem ekspertem. Zapytaj moją żonę.
- Ta będzie dobra? - Nie. Nie nadaje się.
Potrzebuję czerwieni w odcieniu truskawek o poranku.
Rozumiesz, Armando?
Wstawałem tak wcześnie tylko wtedy, gdy byłem żołnierzem.
I nie przyglądałem się, jaki odcień mają truskawki.
Gaetanino, powiedz jej coś.
Urabiam ją.
Powiem jej w odpowiednim momencie.
- Posłuchaj! Porozmawiasz z nią? - Spróbuję.
Ale nic nie obiecuję.
Dziś niedziela. Na obiad będzie lasagne.
Wiesz, co się wtedy dzieje.
Zawsze znajdujesz jakieś wymówki!
Pośpiech jest złym doradcą.
- Chcesz się pospieszyć? - Nie. Chcę poślubić Carmelinę!
Nie martw się. Wracaj do domu i czekaj na mnie.
I opiekuj się Turkiem.
Dlaczego Amalia wysłała Sisinellę do szkoły z internatem?
Mówi, że Sisinelli przyda się porządna edukacja,
a gdyby została w domu, nic by nie robiła.
Nie, to nie jest prawdziwy powód.
Odkąd przyjechał ten Turek, wszystko tutaj stanęło na głowie.
A oto i on.
- Siadamy do stołu? - To pan.
Proszę usiąść, za chwilę podamy obiad.
Amalii jeszcze nie ma?
- Nie. Potowarzyszy panu Annunziata. - Ale będzie zabawa!
- Chciałbym zostać z panią sam na sam. - Ze mną?
- Chciałbym porozmawiać. - Ale mnie to nie dotyczy!
Pani chyba źle zrozumiała. Muszę pani powiedzieć coś ważnego.
No i? To jest szacowny dom.
Wydaje się panu, że to harem?
Przepraszam za spóźnienie. Wiecie, jacy są ci fryzjerzy…
- Jedno pasmo, potem drugie… - Mamo, co zrobiłaś?
Nie podoba ci się?
Proszę jej nie słuchać.
Wygląda pani olśniewająco!
Wznieśmy toast za tę niesamowitą przemianę.
- Dziękuję! - Wolałabym wypić truciznę!
- Co pani ma na myśli? - Proszę się nią nie przejmować.
Nie zasługuje na taką uprzejmość z pana strony.
Wiem, o kim ona myśli!
Tak, myślę o nim. O moim Ninim.
Jest taki przystojny, a ja tak bardzo go kocham.
No już, kochanie, nie płacz.
To obsesja!
- Nicolino. - Nie znam żadnego Nicolina.
Jeśli pani Amalia nie chce… To ona tu rządzi!
Nie płacz. Biedne dziecko. Proszę jej nie skłaniać do płaczu.
Ta dziewczyna zatruwa mi życie.
Wróciłam do domu taka radosna. Taka szczęśliwa.
Musi pani taka pozostać, Amalio. Proszę myśleć o sobie.
Tak jak ja.
Nie chcę trzymać w domu
tych papierowych kwiatów.
Prawdziwe kwiaty kwitną
w ogrodzie, dla ciebie.
Wiosna
przyszła!
Drzewa okrywają się purpurą.
Nadleciał ptaszek, by powiedzieć:
„Nauczyłem się fruwać”.
Mijają lata.
Kolejne pory roku.
Piosenki się zmieniają.
Ale nie ty. Ty zawsze jesteś taka sama.
Dla mnie wciąż jesteś piękna,
ponieważ cię kocham.
Świat jest smutny, kiedy się nie śmiejesz.
Umaluj się,
uczesz włosy,
przypnij sobie broszkę.
Podejdź do mnie bliżej.
To lustro
dzięki miłości uczyni cuda.
Moje serce ciągle drży
i zakochuje się w tobie.
Święty January, pomóż Gaetaninowi.
Obdarz go siłą i odwagą.
- Jak myślisz, uda mu się? - Nie, nie.
- Nie? Ja mówię, że tak. - Tak.
Wróci i powie: „Biegnij do Carmeliny. Ona czeka na ciebie!”.
- Pójdę tam i pocałuję ją. - Nie!
Wreszcie!
- I co? - Muszę z tobą porozmawiać.
- Coś poszło źle? - Nie, właściwie…
- Dobrze dla mnie, ale dla ciebie… - Co?
- Salam. Wyjdź. - Ja?
Mów.
Nicolino, musisz być dzielny.
W zaistniałej sytuacji nie pozwolę ci na ślub z Carmeliną.
Jakiej sytuacji?
Ja i Amalia bardzo się kochamy i zamierzamy się pobrać.
- Słucham? - Jako ojciec Carmeliny nie zgadzam się.
- Tchórz! Zdrajca! Coś ty zrobił? - Uspokój się, Nicolino.
Dlaczego mnie atakujesz? Nie moja wina, że się zakochałem.
Skoro nie mogę się ożenić, ty też tego nie zrobisz.
Zaprowadzę Turka do pani Amalii.
- Muzafer! - Jeśli ona się dowie…
Dla ciebie też źle to się skończy.
O nie! Zgubiłem Turka.
Gaetanino! Pomóż mi. Zgubiłem Turka.
Nie obchodzi mnie to. Idę. Amalia na mnie czeka.
Muzafer! Muzafer!
Gaetano! Gaetanino!
Muzafer! Muzafer!
Szukasz tego Turka? Jest na dachu.
- Muzafer! - On zwariował!
- Co robisz? - Modlę się do Allacha. Też się pomódl.
Idziemy.
Zaczekaj! Tu mieszka żona Giosuè. Rodzina Gerace.
- Mówiłeś, że nie żyją. - Później wyjaśnię. Chodźmy.
Rozumiem. Idziemy na pogrzeb.
Znam kogoś, kto zasługuje, żeby go pogrzebać.
Co się z tobą działo?
Carmelina myślała, że popełniłeś samobójstwo.
Kolejny Turek! Czy to inwazja?
Potem wyjaśnię. Zastałem Carmelinę?
- Robi pranie. - Jest sama?
Tak, sama. Amalia teraz mieszka w Turcji!
Zabiorę ją ze sobą. Porwę ją.
- Proszę się nim zaopiekować. - Nie, boję się!
Nie szkodzi. Niedługo wrócę.
- Idzie pani na pogrzeb? - Pogrzeb?
- Jaki pogrzeb? - Nic pani nie wie. Ignorantka.
- Nie, to pan jest tępy! - Ja?
Tak, jesteś pan głupcem.
Carmelino!
Carmelino, tu jestem!
Nicolino! Jak się dowiedziałeś, że jestem tutaj sama?
Bez przerwy o tobie myślę.
Naprawdę jesteś sama?
Tak, mama jest na dole.
Nie wierzę…
Jesteśmy tu sami.
- Po raz pierwszy. - Wiem, ale co z tego?
- Pomóc ci? - Dziękuję.
Carmelino! Carmelino!
Nie widzę cię, ale cię czuję.
Mam przejść na drugą stronę?
Nic mi nie powiesz?
- Carmelino! - Czego chcesz?
- Nie waż się podchodzić bliżej. - I tak to zrobię.
Nawet nie jesteśmy zaręczeni.
Carmelino, co z nami? Nie mogę tego zrozumieć.
Raz jesteśmy zaręczeni, raz nie. Mamy dziecko, które nie istnieje.
Kochamy się, ale nie możemy o tym mówić.
A gdy wreszcie jesteśmy sami, chcesz, żebym nie podchodził.
Podchodzę, Carmelino.
Nic nie powiesz?
Ostrożnie, Nicolino. Mógłbyś mnie zniesławić.
W takim razie uciekaj!
- Oczywiście, że ucieknę! - Zaczekaj. Muszę ci coś powiedzieć.
Nie potrafiłem tego zrobić. Nie wiem, czy mi się uda.
- Powinienem ci powiedzieć, Carmelino? - Co? Zwariowałeś?
Nie, ale niedługo tak się stanie.
Nie uciekasz? Nie, Carmelino?
Zaraz ucieknę.
Carmelino, ja… Niech to, to takie trudne!
Zależy mi na tobie.
Nicolino, nie słyszałam, co mówisz.
Zależy mi na tobie.
Zależy mi na tobie!
Widzisz, jak piękny jest świat?
Zależy mi na tobie!
Nikogo tu nie ma?
Zależy mi na tobie!
Carmelino, czy ja jestem szalony?
Nicolino, ja jestem szalona.
Zależy mi na tobie.
Słyszałeś? A, to znowu ty!
Mówiła pani, że nie chce brudzić sobie mną rąk.
Nie chcę i nie zamierzam.
Muzafer, zrzuć tego człowieka ze schodów.
Gaetano, nie ruszaj się. Na dole jest prawdziwy Turek!
- Gotów wkroczyć do akcji. - O czym ty mówisz?
- Znacie się? - To możliwe.
Na morzu poznaje się wielu ludzi.
Co ty opowiadasz? Przecież nawet nie umiesz pływać!
On nie jest marynarzem.
Wysłałem go do pani domu, żeby mieć swojego człowieka w środku.
Zmusiła mnie pani do tego, zabraniając widywania się z Carmeliną.
- Kim w takim razie jesteś? - Powiem pani, kim on jest.
Marionetką, łajdakiem, który zdradził przyjaciela za odrobinę jedzenia.
To przyjaciel taty, jedyny, który przeżył.
Nigdy nawet nie popłynął promem na Capri.
Przyjaciel ojca czeka na dole. Pójdę tam i przyprowadzę go.
- Słuchaj, nie bądź podły! - Zapłacisz za to, co mi zrobiłeś.
- Pozabijają się! - Zostań tu.
Teraz już rozumiesz,
co to znaczy się zakochać.
Nie umarli.
Sprowadzi pan pecha na ten dom.
Będziemy potrzebować sporo kadziła. A sio! Idź pan!
Wszystko zniszczyłeś! A tyle dla ciebie zrobiłem!
Wyślę cię na statek.
- Na statek szpitalny! - Gaetano!
- Poślę cię do szpitala. - Nicolino! Gaetano!
Proszę tu podejść.
- Czy to pani Gerace? - To ona.
To kolejny Turek. Twierdzi, że nie żyjesz.
Kim pan jest?
Uderzyłeś mnie? Jestem twoim najlepszym przyjacielem!
I wywinąłeś mi coś takiego po wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
Nicolino…
Dorastaliśmy razem!
Wiedziałeś, że jestem zakochany!
To nie moja wina, że też się zakochałem!
Gaetanino…
- Naprawdę się zakochałeś? - Tak.
Chodź tu, Gaetanino.
Chodź tutaj!
Nie jest pani martwa! Pani żyje. Nie rozumiem.
Ależ pan dobrze rozumie. Ja jestem martwa, nie żyję!
Nie chcę już słuchać o Giosuè, Turkach ani statkach.
Proszę mnie nie nachodzić.
Nie przyjmujemy już żadnych gości.
To zrozumiałem! Nie jest martwa, ona żyje!
Wszyscy oszukali mnie, biednego Turka.
Ukarzę winnych.
Wielkie nieba! Gaetano, Nicolino…
Nauczycie się ze mnie nie drwić!
Amalio, Carmelino, chodźcie tu!
Ten Turek ich bije.
Pani Annunziato!
Ten Turek bije Gaetana i Nicolina.
- Co tu się dzieje? - Dzięki Bogu. Ktoś tu idzie.
Nicolino?
Co mu zrobiłeś?
Nicolino! Nicolino!
Mój Nicolino! Żyjesz? Co on ci zrobił?
Nie wiem.
Odeślij go. Nie chcę go więcej widzieć.
- Amalio, wybacz mi. - Przecież zrobił to z miłości!
Zależy mi na tobie.
Nicolino, zależy mi na tobie.
Nicolino, podjęłam decyzję. Powiem to przy wszystkich!
- Ucieknę z tobą! - Nie.
Pójdziesz sama czy zabierzesz swoją matkę?
Carmelino, bądź grzeczna. Jestem twoją matką.
Przyjdźcie z Nicolinem na górę.
Nicolino, posłuchaj. Tak będzie lepiej.
Posłuchaj, Nicolino. Wszystko naprawiłem.
Amalio, wykaż trochę cierpliwości.
Nicolino! Nicolino!
Biedna mama. Może nie powinnam tego robić.
Przeprowadźmy eksperyment.
Córeczko, przyjdź na górę. Chcę ci wybaczyć.
Nicolino, chodź tutaj. Już wam wybaczyliśmy!
Będę twoim ojcem. Zamierzamy się pobrać.
Młody człowieku!
Nie możecie całować się na ulicy.
- Wszystko pan widział? - Wszystko.
Proszę dać nam mandat, czy co tam chce pan zrobić.
Będzie pan moim drużbą.
Amalio, nasze dzieci odeszły szczęśliwe.
Zadbajmy teraz o własne szczęście. Trochę mi się spieszy!
Jestem taka zmieszana. Jak mogę ci odmówić?
Muzafer, Gaetanino, uspokój się.
Poprosiłaś swoją matkę o zgodę?
Ty też masz matkę?
Podejdź. Dlaczego tak tu stoicie?
Po co właściwie mnie odwiedziliście?
Mamo, już ci tłumaczyłam.
Przyszliśmy omówić nasz ślub.
Ślub? Kto jest panem młodym?
Ja, mamo!
„Mamo”? Niby kiedy cię urodziłam?
Zwraca się do ciebie „mamo”, bo jest panem młodym.
Jest panem młodym i dlatego nazywa mnie mamą.
Podejdź, usiądź i porozmawiaj ze mną.
Idź.
Przysuń się. Jest nieśmiały!
Wyglądasz jak aniołek.
Masz takie loczki!
- Jak masz na imię? - Gaetano.
Gaetano. Jakie ładne imię!
Ile masz lat?
- 34. - 34? Cóż za piękny wiek!
- Czym się zajmujesz? - Jestem…
- Ostrzysz noże? Nie podoba mi się to. - Nie!
- Jestem kinooperatorem. - Operatorem?
Wyświetlam filmy.
- Filmy… - Pracuję w kinie.
Jak długo się spotykacie?
- Niedługo minie 20 dni. - 20 dni?
Jak koty? I nazywacie to miłością?
- To okropne! - Kocham go, mamo!
Przestańcie z tą mamą!
Matka matki pierwszej matki mojej matki mawiała,
że jeśli chcesz dobrze poznać mężczyznę, musicie zjeść razem beczkę soli.
Musicie się poznać, dobrze się poznać.
Potrzebujecie czasu. Uważam, że trzech lat.
Znowu się zaczyna!
Ty, twoja matka i ja na spacerze po Toledo.
Idziemy przodem, a twoja matka idzie za nami.
Ty, twoja matka i ja. Mam problem!
Ty, twoja matka i ja. Kto mnie na to skazuje?
Ty, twoja matka i ja. Aż tak nagrzeszyłem?
Ty, twoja matka i ja.
KONIEC
Napisy: Elżbieta Zegard