FILM OPARTY NA FAKTACH
'NDARGHETA TO JEDYNA ORGANIZACJA PRZESTĘPCZA NA ŚWIECIE
OBECNA NA PIĘCIU KONTYNENTACH
Z DOCHODEM W WYSOKOŚCI 53 MILIARDÓW EURO ROCZNIE.
RODZINA JEST SERCEM KRYMINALNEJ STRUKTURY,
A WŁADZA JEST ZAWSZE PRZEKAZYWANA Z OJCA NA SYNA.
VILLA SAN GIOVANNI, CIEŚNINA MESYŃSKA, 24 GRUDNIA 2006 R.
Prom do Mesyny odpływa z molo.
Panie sędzio.
Giovanni!
- Też płyniesz promem? - Nie.
Myślałeś o tym, co mówiłem?
Tak.
Myślę, że ma pan rację, ale…
Ale?
Chcę mieć pracę daleko stąd.
Jasne.
Prom do Mesyny odpływa z molo.
Chodźmy do mnie do biura.
Mogę załatwić coś dziś wieczorem.
Są święta. Powinienem być z rodziną.
Masz rację. Później?
- Po Nowym Roku? - Tak.
Podejmujesz słuszną decyzję.
Nie musisz się martwić ani denerwować.
Zaufaj mi.
Do widzenia.
Cześć.
Prom odpływa.
Nie przyjdzie?
Oczywiście, że przyjdzie.
Ale nie odbiera…
Idziemy! Gotowi?
To włożymy tutaj.
Wesołych Świąt, Mimmo.
- Wesołych Świąt. - Dzięki, Mimmo.
Do pani dyspozycji.
Wesołych Świąt.
Oczy otwarte.
Giovanni!
Bałem się, że nie przyjdziesz!
Miałbym was zostawić samych?
Tak się robi w Wigilię?
Czekaliśmy w domu.
Daj spokój, mamo.
Byłem w Reggio po ostatnie prezenty.
- Dla kogo? - Nie dla ciebie.
O co poprosiliście Świętego Mikołaja?
- O konsolę. - O lalkę.
Saverio.
Jak tam?
W porządku.
Chodźcie.
Tyle czasu!
Kochana.
Tato!
Pokaż się.
Matko!
Urosłeś!
A ta księżniczka?
- Tęskniłam. - Ja też.
Dajcie buziaki.
Chodź, Domenico.
Patrz.
- Antonio, przestań. - Enza, daj spokój.
Nie widziałeś tego.
Chodź.
Siadaj.
Antonio, wystarczy. Są święta.
I co? Chwyć tu.
Palec tu, na spuście.
Jest naładowany?
Boisz się?
Strzelaj.
Teresa, chodź tu.
Strzelaj.
Strzelaj, Domenico.
Dalej, strzelaj!
Mój syn!
- Tato… - Słucham?
- Mów. - Już nic.
- W porządku? - Tak, tato.
- Na pewno? - Tak.
- Dajcie ręce. - Idźcie z tatą.
Kto wie, co tam jest?
Co?
- Szopka! - Sam zrobiłem.
- Piękna. - Serio.
- Mikołaj przyszedł! - Prezenty! Domenico…
Jest napisane „Domenico”. Ten jest mój!
Otwórzcie wszystko!
Pokażcie.
Mamo, dokładnie taką chciałam!
Śliczna!
A ty co masz?
Konsolę!
Mikołaj zgadł, jest niesamowity!
Tu jest gra dla ciebie.
Później się pobawicie, teraz jemy.
- Tato! Prosimy! - Domenico, siadaj tam.
A ty tu, słonko.
Może nie wyraziłem się jasno!
Proszę bardzo!
Fajnie!
Dobre!
- Fantastyczne! - Nakładamy?
Podaj talerz.
DOBRY WIECZÓR
Giovanni, uciekaj stąd.
Uciekaj.
Ciągnij!
Ciągnij! Uciekaj!
Cholera, dzieciaki! Ruszcie się!
Domenico, ruchy! Ciągnij!
Zamykaj!
Siadaj!
- Mamo, boję się. - Wszystko będzie dobrze.
Stać! Karabinierzy!
Ręce do góry!
- Gdzie on jest? - Czysto!
Słyszeliście? Gdzie się schował?
Gdzie?
- Sprawdzić ściany! - Coś tu jest!
Odsuńcie się od szafy!
Zabierz kobietę i dzieci! Ruchy!
Przesuń!
Uwaga!
Ty gnoju!
Mamy rannego!
Halo?
Niemożliwe.
Tak, już jadę.
Marco.
- Co się dzieje? - Giovanni.
Giovanni?
Giovanni.
Dziękuję.
Panie sędzio. Zrujnowałem panu święta?
Nie przejmuj się tym.
Co ty narobiłeś?
Chodziło o ojca.
Musiałem go ratować.
To niczyja wina.
To moja wina.
Mogłem cię nie puszczać.
Jedynym błędem było to, że pana znalazłem.
Nie wierzę, że tak myślisz.
Myli się pan!
Co pan wie o moim życiu?
To opowiedz.
- Naprawdę chce mi pan pomóc? - Tak.
To proszę nie wracać.
Przeszukać książki.
Sprawdź tam!
Tu nic nie ma.
Tu też nie.
Panie Dente.
Konfiskujemy.
Poruczniku.
Nie! Co wy robicie? To nasze pieniądze! Oszczędności.
Jeśli należą do pani, odzyska je pani.
Enza, odpuść.
Jak dorosnę, nie będę jak mama.
Nie wpuszczę ich.
Nie martw się. Kiedy ja dorosnę, obronię cię.
WYDZIAŁ KARNY OSKARŻONY: TRIPODI ANTONIO
SĄD APELACYJNY REGGIO CALABRIA
PORWANIE W PORCIE GIOIA TAURO
Giovanni!
Po co ich przyprowadziłaś?
Siadajcie.
Daj się ucałować.
Zostawiliśmy ci wszystko, co lubisz.
Siadaj, Domenico.
To co?
Jak się czujesz?
W porządku, mamo. Nie martw się.
Jesteście grzeczni, prawda?
Kiedy wrócisz do domu?
Niedługo.
Mogę tu z tobą zostać?
Nie.
Daj mi rękę.
Domenico.
Daj rękę.
Podaj bratu rękę.
Dzień dobry.
- Cieszę się, że pani przyszła. - Czego pan ode mnie chce?
Porozmawiać. Proszę usiąść.
Siadajcie.
Może pan pomóc Giovanniemu? Po to pan dzwonił?
Nie. Giovanni jest już pełnoletni,
inni będą go sądzić.
Może mógłby pan porozmawiać z sędziami?
Zna pan go, to dobry chłopak. Posłuchają pana.
Nie mogę zrobić nic więcej dla pani syna.
To czego pan chce?
- Poznaje pani? - Oczywiście.
To mój mąż.
Znaleźliśmy to w archiwum.
Miał 16 lat, kiedy został aresztowany za współudział w porwaniu.
Później…
drugi z braci, Gioacchino…
zanim go zabili.
Też tu trafił.
Brat, Pietro, zanim został skazany na dożywocie,
wnuki i syn, Giovanni.
Wystarczy!
Wszyscy przez to przeszli,
aresztowani za młodu, poszukiwani, zabici lub aresztowani na starość.
Wie pani, co to znaczy?
'Ndranghety się nie wybiera, tylko dziedziczy.
Dopadła pani męża, jego wnuki,
pani teściów,
syna, Giovanniego…
i pewnego dnia dopadnie ich.
Jak pan śmie?
Kim pan jest, żeby mówić mi, jak mam wychowywać dzieci?
Musi ich pani stąd zabrać,
jak najszybciej, jak najdalej.
Sama się nimi zajmę.
Wszystko sobie powiedzieliśmy, proszę nie dzwonić!
Chodźcie.
Kup sobie loda.
- Ja też chcę. - Ty zostań ze mną.
- Sam? - Tak, co miałoby się stać?
Idź, poczekamy tu na ciebie.
Domenico!
Tata!
Siadaj.
Jakie chcesz lody? Pistacjowe jak zwykle?
Czekoladowo-śmietankowe.
Przepraszam.
Otwórz dłoń.
- Ile jest palców? - Pięć.
Pięć? Tyle co nas?
A co będzie, jak zamknę?
- Pięść. - Pięść.
Silna i gotowa do uderzenia.
Umiesz uderzyć? Pokaż.
Co to było?
Mocniej!
Właśnie.
To my. Rozumiesz, Domenico?
Taki sam jak twój!
Domenico…
Jesteś teraz panem domu.
Jest twoja mama i siostra…
kto się nimi zaopiekuje?
Ja to zrobię.
Dobrze.
A wiesz, co to znaczy?
Musisz szybko dorosnąć.
Dasz radę szybko dorosnąć?
Dasz radę?
Witaj, przyjacielu.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Witaj.
Siadaj.
Co jest, Canadese?
Uciszyliśmy sprawę. W Vancouver wszystko gotowe.
Na pewno możemy sobie ufać?
Mówimy o dużej kasie.
Przysięgam na Archanioła Michała,
że mój kuzyn nie sprzeda ani grama bez twojego błogosławieństwa.
Domenico?
Co myślisz?
Rozmawiałem z ojcem.
W Kanadzie, z rodziną jak twoja, z przyjaciółmi,
potroimy tę kwotę.
Wszyscy zarobimy.
Doskonale.
To dla ciebie, od twojego ojca.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Cały dzień dzwonię do Teresy i nie odbiera.
- Dziwna ta twoja siostra. - Taka już jest.
Zobaczysz, jak się pobierzecie, zmieni jej się.
- Wezmę to. - Nie trzeba.
Jedziemy, Mirko.
POLICJA
Stać! Na ziemię!
Ręce do góry.
Głowa w dół.
Głowa!
POLICJA
Idziemy razem?
Co jest?
Teresa! To Domenico!
Co się dzieje?
Co zrobiłeś?
- Domenico, co jest? - Nic, idź.
Teresa, idź do domu.
Teresa.
Dokąd idziesz?
Wracaj.
Dzień dobry.
Panie sędzio.
Proszę usiąść tam.
Tu, obok mnie.
Słucham.
Panie przewodniczący, chcemy wycofania środków ostrożności.
To zbyt wiele.
Pamiętam cię…
Poznaliśmy się, kiedy byłeś dzieckiem.
Nie mam nic wspólnego z tą torbą.
Skąd ją wziąłeś?
Szliśmy razem z Mirko,
znaleźliśmy ją na ziemi i chcieliśmy pójść na policję.
A jak karabinierzy przyszli do was, straciliście zaufanie.
Dokładnie tak.
Zawsze jesteście podejrzliwi.
Ścigacie nas, aż zaczynamy się bać.
Chodź, pokażę ci coś…
Zrobiłem to dziesięć lat temu.
To zdjęcia, które pokazał pan mojej mamie.
Pamiętam.
A to jest nowe…
Twoje.
Wciąż musi pan wydać wyrok.
Będzie taki sam jak innych rodzin z Reggio.
Dziadkowie, ojcowie, synowie, wszyscy tu byli.
Wiecie, co to znaczy?
Nikt z was o niczym nie decyduje.
Nawet ty.
Tutaj zgrywasz twardziela,
ale na zewnątrz pozwalasz innym decydować za siebie.
Nie jesteś wolny.
Panie przewodniczący.
Jeśli musi mnie pan skazać, proszę bardzo,
ale bez kazania,
mogę go posłuchać w kościele, lepiej im wychodzi.
Giovanni.
Pan sędzia!
Pamiętasz mnie?
Wygląda pan tak samo, poza siwymi włosami.
To dobry zawód…
Jak będzie? Mam wyjść jak ostatnio czy porozmawiamy?
Zależy, czego pan chce…
Potrzebuję rady, usiądź.
To moja nowa sprawa.
Chłopak ma 17 lat,
odkąd skończył trzy lata, jego ojciec się ukrywa,
gdy miał rok, zamordowano jego wuja,
trzech kuzynów w ściśle strzeżonym więzieniu,
czwarty zabity jako młody chłopak w latach 90…
Jego brat siedzi od dziesięciu lat, a zostało mu jeszcze osiem.
Co zrobił Domenico?
Jeszcze niewiele.
Mimo że jest młodym chłopakiem,
to jego kolej, aby przejąć wodze rodziny.
Co ja miałbym zrobić?
Porozmawiaj z nim.
Powiedz mu prawdę,
że przyszedłeś do mnie 10 lat temu,
prawie się udało wyjechać.
Prawie?
Inaczej to zapamiętaliśmy.
Lepiej pójdę. Straż!
Giovanni.
Dlaczego to robisz?
- To twój brat. - Straż!
Chcesz, żeby tak skończył?
Straż!
Giovanni!
Musisz posłuchać, co ci powiem, Domenico.
Istnieje pojęcie prawa,
są sędziowie i karabinierzy, prawda?
I jest pojęcie rodziny.
- Słuchasz mnie, Domenico? - Tak, tato.
Rodzina nigdy nie zwraca się bezpośrednio do prawa, nie!
Rodzina bierze prawo w swoje ręce.
Marco.
Jest druga w nocy, nie kładziesz się?
Chcesz trzymać Domenica Tripodiego z dala od rodziny?
Posłuchaj…
Kiedy nauczyciel opowiada o mafii lub 'ndranghecie,
nie słuchaj, bo ja ci mówię, czym jest rodzina.
Jeśli ktoś zrobi ci krzywdę,
nie wezwę karabinierów, bo skrzywdzono mojego syna.
Nie! Zabiję go własnymi rękoma…
Domenico i jego ojciec włamali się tam w 2004 roku.
To straszne.
Ale wychowanie 'ndranghety zawsze takie było.
Zabieramy dzieci od brutalnych, uzależnionych rodziców,
żeby dać im lepsze możliwości.
Dlaczego nie zrobiliśmy tego samego z tymi młodymi ludźmi?
Nie możemy skazać ich na życie pełne bólu!
Masz rację.
Ale bolesne jest też zabieranie chłopca od tych, których kocha.
To wszystko co ma.
- Jesteśmy my. - Kto?
My. Władze.
Masz w zanadrzu rodzinę gotową ich przyjąć?
Powiedz mi, jak ty sam
możesz pokonać nienawiść i wrogość ciągnącą się od pokoleń?
Czyli…
Mówisz, że mam się przyglądać, znowu?
Myślę po prostu, że jesteś sam, a praca jest zbyt skomplikowana.
I jesteś na to zbyt zmęczony.
Chodź do łóżka.
Już idę.
Panie przewodniczący…
Nie idzie pan dziś do domu?
- Jeszcze nie, dobranoc. - Dobranoc.
PROKURATURA
DEKRET
MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI WYDZIAŁ NIELETNICH
Sąd dla nieletnich w Reggio Calabrii,
na podstawie artykułu 530 kodeksu postępowania karnego,
orzeka, że
oskarżony Tripodi Domenico zostaje oczyszczony z zarzutów
i nie popełnił zarzucanych mu czynów.
Nieletni jednak
wykazuje przejawy demoralizacji
poprzez zadawanie się z wcześniej notowanymi…
a jego matka wydaje się niezdolna do kontrolowania niebezpiecznych zachowań,
o czym świadczy los drugiego syna…
Przedstawiona fatalna perspektywa oraz doświadczenia brata
skłoniły zatem sąd do uznania za niezbędne
powierzenie nieletniego opiece społecznej
i umieszczenie go w regionie innym niż Kalabria
do momentu ukończenia 18. roku życia.
Oni tak mogą? Nie!
Nie możecie!
Jestem jego matką! Co znaczy „niezdolna”?
Mecenasie!
I co?
- Co to ma znaczyć? - Nie mam pojęcia.
Co to ma być?
Przejrzę akta i na pewno się odwołamy.
Odwołamy? Muszę natychmiast porozmawiać z sędzią.
- Musimy iść. - Nie martw się, mama się tym zajmie.
- Muszę wejść. - Wykluczone.
Jestem matką, muszę rozmawiać z sędzią.
Proszę pani…
Znajdziemy wyjście.
Nie mogą tego zrobić!
Jak pan śmie?
Kim pan jest, żeby zabierać mi syna?
Jestem tylko sędzią, ufam prawu.
Nie wiedziałam, że według prawa zabiera się
niewinnego chłopca od matki!
To działanie ma na celu ochronę pani syna.
Chcę tylko, żeby Domenico miał…
lepsze życie niż do tej pory.
Chcesz nas zniszczyć!
Nie uda ci się!
To się dla ciebie źle skończy! Źle!
Chodźmy.
Źle!
To nie koniec, odwołamy się do Wysokiej Rady Sądownictwa.
Macie do tego prawo.
Domenico, chodź.
Domenico.
Wszystko dobrze?
Jak ma być dobrze?
Pieprzony sędzia!
Powinniśmy zabić gnoja.
Co znaczy w regionie „innym niż Kalabria”?
Przynajmniej nie w więzieniu jak Giovanni.
Co ty gadasz? Więzienie budzi szacunek.
Przynajmniej będziemy mogli się widywać… rozmawiać…
Rozmawiać!
Czy to nie wspaniałe?
Domenico, nie bądź taki.
Nie mów mi, co mam robić, jasne?
Możesz się zamknąć!
Teresa.
Możesz mi pomóc? Nakryj do stołu.
Chodźcie! Stoją w deszczu…
- Cześć. - Gaetano.
Przejdźmy się, tu nie ma powietrza!
Pokażę ci coś…
Proszę!
„Antymafia i polowanie na dzieci”.
„Czy zabranie dzieci matkom mafii jest słuszne?”
A to mój ulubiony.
„Nie ma czegoś takiego jak deportacja w dobrym celu”.
Marco, to jest szaleństwo. Wiesz o tym?
Nawet gazety z Północy cię krytykują.
Mam prawo po swojej stronie.
Artykuł drugi włoskiej konstytucji
i nowojorską Konwencję o prawach dziecka.
Jasne.
Ale tu jest Reggio Calabria, a nie Manhattan.
Brakuje pieniędzy, personelu, doświadczenia!
Dopóki te dzieciaki są w Kalabrii, nigdy nie będą wolne.
Ich rodziny są ich zmorą…
Ich rodziny są naszą zmorą.
Późno już, idę do pracy.
Dobrego dnia.
Marco!
Pracujemy razem od 20 lat.
Wiesz, że cię lubię
i nie chcę iść na twój pogrzeb.
ARESZTOWANY ZA POSIADANIE BRONI PALNEJ
To jest Domenico…
a to jego rodzina.
ZASTRZELONY W NOCY GIOACCHINO TRIPODI
PORWANIE W PORCIE GIOIA TAURO
Ludziom nigdy się to nie znudzi.
Dajesz radę?
To znaczy?
Po tylu dniach szukania rodziny w Mesynie,
co mam zrobić, poddać się?
Muszę cię prosić o kolejny cud.
Jesteś dobrą opiekunką społeczną,
ale potrzebujemy też psychologa.
Nie mamy na to środków…
Dlatego proszę o cud.
- Nie pukasz? - Nie w moim domu!
Idź pomóż mamie z obiadem.
Skończę rozdział i pójdę.
Co jest? Ciągle siedzisz w książkach.
Idź się spotkać z Gaetanem!
Co powiedziałem?
Pokłóciliście się?
To co?
Ten ślub…
Im bliżej jest, tym bardziej się boję.
Boisz się? Ty?
Nie jestem pewna, czy tego chcę.
Daliśmy słowo. Nie zmienisz zdania.
- Daliśmy? Kto? - Tata i ja.
- Ty wychodzisz za Gaetana? - Słuchaj mnie!
Mamy wystarczająco dużo problemów, nie potrzebujemy twoich!
Dzień dobry, Mario.
Dzięki, Rosa.
- Dzień dobry! - Dzień dobry.
To jest Enrico, psycholog.
Bardzo dobry i chętny do pomocy za darmo.
Bardzo chętny.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Kto wie, ile ofert pracy trafi do mnie po tym!
Proszę usiąść.
A rodzina zastępcza? Myślałem, że ich przyprowadzisz.
To już nieaktualne…
Teraz mi mówisz?
Dopiero się dowiedzieliśmy.
Odmówili, zmienili zdanie.
Znajdziemy inną..
Próbowałam, nie ma chętnych.
Ale jest społeczność gotowa przyjąć Domenica,
byłby z innymi chłopcami.
Nie.
Domenico potrzebuje rodziny.
Nie ma takiej.
My będziemy jego rodziną.
Będziemy robić nadgodziny.
Jak zawsze.
Nie jest pan przekonany?
Zostawimy Domenica i zajmiemy się inną sprawą.
- Poczekamy. - Nie.
Nie możemy.
Zrobiłem tak z jego bratem, Giovannim, i wciąż żałuję.
Musimy działać.
Przez te lata zrozumiałem jedną rzecz,
mimo milionów na koncie, luksusowych samochodów i władzy,
życie w 'ndranghetcie jest złe,
i dotyczy to wszystkich, chłopców, kobiet, nawet szefów.
Pokażemy im możliwość lepszego życia.
Pokażemy im, że można być wolnym, a Domenico podąży za nami.
Czy chłopak wie, że jest nieszczęśliwy?
Nie…
Jeszcze nie.
Co ma znaczyć ten e-mail? To niemożliwe!
Nagle wszyscy opiekunowie społeczni w prowincji zachorowali!
Boją się, proszę pana!
Nikt nie chce iść i zabrać Domenica z jego domu, co mamy robić?
Co robić? Już ja wiem, co robić.
Gliny!
Gliny, uciekać!
Gliny!
Dzień dobry. Policja.
Co tu robicie, do cholery?
Chodź, spakujemy twoje rzeczy.
Uspokój się. Rób, co mówią.
Chodź.
- Wstyd! - Trzy wozy, jeden chłopak!
Wstyd!
BŁOGOSŁAWIMY WAS I WASZE MIASTO
Jesteśmy. To Mesyna.
W porządku.
Witamy.
Dokumenty Domenica.
Wejdziemy?
To jest Sebastian.
A to Ciro.
Tu jest kuchnia.
Tu jemy obiad, to strefa wspólna.
To Mahmud i Cristian, później się poznacie.
Chodźmy do twojego pokoju.
To twoje łóżko.
Nie ma pokoi jednoosobowych?
Uważamy, że na początku powinieneś mieszkać z innymi.
Później się rozpakujesz. Chodź, pogadamy.
Czego ode mnie chcesz?
Na początek, ponieważ nie jadłeś obiadu, mam dla ciebie to.
To tak zmieniacie nas w grzecznych chłopców. Słodyczami.
Nie zmienimy cię.
Odpowiedz tylko szczerze na jedno pytanie.
Co chcesz robić?
Wrócić do domu!
Wiesz, że na razie nie możesz. Może za jakiś czas.
Zastanówmy się, co mógłbyś tu robić.
Szkoła czy sport?
Może któregoś dnia Enrico zabierze cię na wycieczkę nad morze…
Możesz zdecydować, co chcesz robić.
Chcę być sam!
PRZEJŚCIE NA PLAŻĘ
Nie wiem, co robić.
Jestem sama, Antonio… Najpierw Giovanni, teraz Domenico!
Domenico jest mężczyzną.
Wie, że musi robić, co mu każą.
Zostawimy go tak?
- A co z sędzią? - Sędzią..
Ja się nim zajmę, ale Domenico ma się nie wydurniać.
Będzie się zachowywał, to szybko wróci.
Ale musi dostać przepustkę.
Chcę z nim porozmawiać,
żeby wiedział, że rodzina jest z nim.
- Rozumiesz, Enzo? - Oczywiście.
A ty?
Nie przywitasz się?
Nie ucałujesz ojca?
Jaka jesteś?
Najpiękniejsza na świecie.
Wszystko dobrze z przygotowaniami do ślubu?
Tato…
Co jest, skarbie?
Nic.
Kocham cię, tato.
Czas nagli…
Skoro Domenica nie ma, ślub jest jeszcze ważniejszy.
Rozumiesz, Tereso?
Tak?
Tak czy nie?
Otwórz torbę.
Możesz trochę zaszaleć.
Wolę jak się uśmiechasz.
- Pa, kochana. - Pa, Antonio.
Cześć!
Jesteś ten nowy.
- Mahmud. - Domenico.
Cristian.
- Czemu cię tu przysłali? - Byłem zestresowany.
- Ale nie jesteś Sycylijczykiem. - No i?
Nic, tak tylko powiedziałem.
To nie mów.
Nic nie mów.
Sporo masz rzeczy.
Mówiłem, że nie lubię ciekawskich.
Odpuść.
Dobrze poszło.
Ojciec się tym zajmie,
Załatwimy Domenicowi przepustkę
i zajmiemy się przyjemniejszymi sprawami.
Suknia będzie piękna.
Będzie wspaniałe przyjęcie, zobaczysz.
Mamo…
Skąd wiedziałaś, że kochasz tatę?
Skąd?
Tego nie można wyjaśnić…
Po prostu wiedziałam.
Byłam młoda, gdy się poznaliśmy.
On miał 19 lat, ale był mężczyzną i czułam się przy nim taka ważna.
Nie chciałam nikogo innego.
A później?
Nic, ty się urodziłaś.
I tyle.
- Miałaś życie, o jakim marzyłaś? - A ktokolwiek ma?
Wiem, o co ci chodzi,
ale nie mam kłopotów z twoim ojcem i nie żałuję.
Wszystko zawdzięczamy jemu.
Nigdy go tu nie było!
Nawet nie pamiętam życia z tatą w tym domu.
Kiedy tu był, było dobrze.
Cierpi bardziej od nas z powodu rozłąki.
A Giovanni? Jak bardzo on cierpi?
Historia Giovanniego była okropna.
Nie wiem, czy chcę takiej rodziny dla mojego syna.
Dobrze, ale Gaetano to dobry chłopak i będzie uważał.
Co miałam zrobić, Tereso?
Zabrać cię?
Za co?
Z dala od Kalabrii jesteśmy nikim.
Mam ci wyjaśnić zasady.
- Nie mam na to ochoty. - Mnie to mówisz?
- Chodź, to tylko chwila. - Nie rozumiesz, co mówię?
Jak się ma Domenico?
Za wcześnie, żeby to stwierdzić.
Czy to delikatny sposób na powiedzenie, że jest źle?
Jest wrogo nastawiony, nie je, prawie nie śpi
i z nikim się nie dogaduje, z nami ani z innymi chłopcami.
Jest przyzwyczajony do dowodzenia. Pewnie nie jest mu łatwo.
Potrzeba czasu.
Jak długo?
- Myśli pani, że robimy wszystko nie tak? - Nie.
Myślę, że nie należy się spieszyć.
Jeśli nie będzie postępów, proszę powiedzieć, to się wycofam.
Nie będę eksperymentował na chłopcu.
- Dobrze? - Oczywiście.
Hej…
Jest 15, wyjdziemy?
Nie.
- Jadłeś coś? - Nie.
- Wstawaj! - Muszę?
Tak, chodź.
Idziemy.
Jest tu nawet liceum, jeśli chcesz, możemy zobaczyć.
- Nieźle! - Co?
- Palą zioło. - Chcesz ich zgłosić?
Powiedziałem, że to źle?
- Santino, moja ryba? - Osiem euro.
- Dopisz do rachunku. - Jak zawsze…
Pomóż mi zrozumieć…
Opychasz kokainę i wytykasz ludziom, że palą zioło?
Jaki to ma związek? To praca.
- A, praca. - Nie zrozumiesz.
Tu się zgodzę.
Dzień dobry.
Chcesz w ogóle zmiany? Rozejrzyj się.
Mam to gdzieś, nie jestem nawet z Mesyny.
Jasne.
Gdybyś naprawił tę huśtawkę, nikt by nie wiedział, że to ty.
Nie chcesz satysfakcji z robienia czegoś dobrego dla innych?
Jak ty robisz dla mnie?
Jestem twoją huśtawką?
Dlatego nie muszą ci płacić, bo czujesz się lepiej.
Nie, mój drogi, dlatego że nie ma pieniędzy.
Inaczej bym je wziął.
Lubię czyste pieniądze, tymi nieuczciwymi gardzę.
Przepraszam!
Co robisz, do cholery?
Tylko dotknąłem, straciłem równowagę…
- To nic takiego. - Spójrz na to wgniecenie.
Zapłacisz mi teraz.
Skoro tak czujesz, to porozmawiajmy na spokojnie, bo…
Cicho bądź! Dawaj kasę.
Ile? Mam 20…
Trzysta euro.
Trzysta? Nie mam tyle.
Lepiej odejdź.
Jesteś szalony, Domenico!
Nie myśl, że to dobry sposób.
Mógł być od ciebie większy
i uzbrojony, skąd możesz wiedzieć?
Są pewne zasady, nie możesz tak postępować.
Musisz uważać. Co robisz?
Ja prowadzę.
W każdym razie dzięki.
Na pewno poprowadzisz?
Bo może… Tylko powoli!
Jest korek.
Powoli i spokojnie. Domenico, powoli!
Kochanie!
Późno już, wychodzę.
- A mały? - Wszystko zrobione.
Przygotowałam owoce na później.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To pa.
Cześć wszystkim!
Możesz iść.
- Jak było? - Wspaniale.
Domenico, usiądź.
Zrobiłam ci listę z propozycjami…
Szkoła, teatr, stołówka dla bezdomnych, wolontariat z dziećmi?
- Nie możesz wybrać za mnie? - Nie.
Domenico! Idź do kuchni.
- Już pora jedzenia? - Nie, gotowania!
Co ja mam do tego?
Dziś twoja kolej na gotowanie.
Zmieniamy się.
- Głodni? - Bardzo!
Nie jadłem od trzech dni.
Domenico, coś nie tak?
Zastanawiam się…
Nad czym?
Nie rozumiem, czemu tak się o mnie martwicie.
Mam rodzinę i wszystko, czego potrzebuję, a wy nie!
Na pewno?
A gdzie jest państwo, o którym mówisz?
Nie płaci mu i ma gdzieś, co robi sędzia.
A ty…
Jestem wrakiem z tym samym samochodem od 10 lat!
Rozumiemy, wystarczy.
U siebie możesz mówić wszystko, co myślisz, tak jak robisz to tu?
Co to ma wspólnego?
Dużo, i wiesz o tym.
Kiedy się zdecydujesz, napisz mi, co będziesz robił.
- Domenico, idziesz? - Chodź.
Oczywiście, że idzie, jesteśmy głodni. Wszyscy do kuchni!
Gol!
- Umiesz gotować? - To tylko makaron!
- Zagotuję wodę… - Ja to zrobię.
- Jak idzie? - Dziś jesteśmy na diecie.
- Daj mi to. - To moja zmiana.
Załatwię wam jedzenie.
Jedzcie.
Najlepsza kolacja odkąd przyjechałem do Włoch!
- Przyjechałeś tydzień temu! - Mniej niż tydzień!
Jeśli chcesz, nauczę cię gotować.
Ty? Wczoraj nas zatrułeś.
Dobre było.
Jutro ja gotuję?
Domenico. Pozwól na chwilę.
Daj trochę.
Cześć, Domenico.
Czego chcesz?
Widzę, że się zadomowiłeś.
Nie mogę się doczekać wyjazdu… jak pierwszego dnia.
Nie mam dobrych wieści.
Z Giovannim jest źle.
Co się stało?
Zabierają go do szpitala.
Próbował się zabić.
Posłuchaj…
Może go odwiedzisz?
Pozwolisz mi się z nim spotkać?
Jeśli chcesz.
Oczywiście.
Zaczekam tutaj.
CENTRUM TRANSFUZJI
LABORATORIUM
Giovanni.
Domenico.
Co ty zrobiłeś?
Nic…
Nie chciałem się zabić, tylko zaczerpnąć powietrza.
To jedyny sposób, jak się tam jest.
Jeszcze tylko sześć lat.
- To niedużo. - Sześć lat.
Sam spróbuj.
Masz rację, przepraszam.
Jak tam w Mesynie?
Dobrze.
Giovanni, co mam zrobić?
Co chcesz, Domenico.
Ale tata cię potrzebuje.
- Nie prosił cię o wystarczająco? - Co ty gadasz?
Nigdy o nic mnie nie prosił!
Wyprali ci mózg?
Spójrz mi w oczy.
Kochasz tatę?
A czy on kocha nas?
Przepraszam.
Idź już, Domenico…
Idź.
Bo przyzwyczaję się do twojej obecności.
Chcesz?
Nie.
Myślisz, że jesteś silniejszy ode mnie?
Domenico.
Posłuchaj tego kawałka.
Chłopaki!
Patrzcie, co on ma.
Kurde, Domenico, po co ci to?
- Co ci, kurwa, do tego? - Uspokój się!
Przestań!
Spokojnie!
Uspokój się!
Mogę wiedzieć, co się dzieje?
Nie bój się rozmawiać.
Możesz wszystko powiedzieć.
A ty mnie?
Mówisz mi wszystko?
Czego ci nie mówimy?
Że jestem twoim trofeum, sędzio!
Dobrze wyglądasz, jeśli przyjdę do ciebie!
Myślisz, że jesteś inny niż moja rodzina, a jesteś taki sam.
Wykorzystujesz mnie.
To dlatego faszerujesz się lekami?
Potajemnie?
Nie.
Brałem je wcześniej, wszyscy u mnie w domu biorą,
twoi informatorzy ci nie powiedzieli?
Pomagają nam przetrwać…
W naszych domach nie da się normalnie spać!
Ktoś ma ochotę ścigać tę pieprzoną mafię
i zrywamy się z łóżek o trzeciej w nocy.
W naszych domach się nie rozmawia, bo mogą być pełne pluskiew.
Nie płacze się do telefonu, bo zawsze jakiś policjant słucha,
a jeśli rozmawiasz z tatą, musisz zwracać się do niego inaczej.
Nie możesz mówić „tato”…
bo go zaaresztują i będzie to twoja wina…
mimo że masz tylko pięć lat.
- Możemy iść na górę? - Tak.
Nie powinien się tak zachować, zajmiemy się tym, idźcie.
Nie jest dobrze. Nigdy go takiego nie widziałem.
Może powinniśmy byli poczekać.
Nie, on zaczyna czuć…
gniew, strach, smutek, tak jak chciałeś.
Rozumie, że ma prawo się mylić…
i dorastać, jak inni chłopcy.
Istny sukces!
Myślisz, że jesteśmy na innej planecie?
Może trochę, ale jest w porządku, kontynuujmy.
Chodźcie, chłopaki.
Dawać.
Chodź, Domenico, idziemy.
- Nie, nie… - Chłopaki.
- Wracamy, wystarczy. - Nie…
- Chodźmy popływać. - Oszalałeś!
- Dawać. - Wariat!
- Jest za zimno! - Dostaną zapalenia płuc!
Jest lodowato!
Szkoła i tak jest do kitu!
Domenico, chodź!
Domenico, chodź do wody.
No dalej, taka piękna woda!
Wskakuj, Domenico!
Chodź do wody.
Woda jest idealna!
SZKOŁA
Znajdziemy dobrą szkołę natychmiast.
Nie mogę się uczyć w domu?
Nie chcesz poznać nowych kolegów?
Po co? Niedługo skończę 18 lat i wyjadę.
Skąd wiesz? Może będziesz miał przyjaciół i zmienisz zdanie.
Pani doktor.
Moja mama jest sama. Cokolwiek się nie stanie, wrócę do domu.
W porządku. Powiedzmy, że nauka w domu jest nudna.
Znajdziemy klasę.
A ludzie z klasy będą wiedzieć, kim jestem?
Tutaj jesteś po prostu Domenico.
A jeśli chcesz być nieśmiały, wesoły, przyjemny, nieprzyjemny, pracowity…
Ty decydujesz.
Możesz wybrać, a nawet się zmienić,
jeśli chcesz być inny.
Chodźmy jeść!
To moje miejsce!
Chcę jeść!
Jemy!
- Podaj makaron… - Kto chce?
Przepraszam, czy tu mieszka rodzina Tripodi?
Proszę.
- Proszę siadać. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Wcale.
Nie rozumiem tylko, czego pani chce.
Domenico niedługo skończy 18 lat i wyjedzie z Mesyny.
Co pani zrobi, żeby mu pomóc?
Domenico zawsze robił to, co uważał… Dalej tak będzie.
Nie będę mu stać na drodze.
Domenicowi czy pani mężowi?
Jest pani jego matką, kochacie się, Domenico pani słucha.
Musi wiedzieć, że nie jest sam, że jest pani po jego stronie.
Wie pani, że jeśli syn zostanie tutaj, skończy jak Giovanni?
Albo pani mąż.
Dosyć tego.
Też jestem matką.
Myśli pani, że łatwo jest mi tu przyjść i to powiedzieć?
Że nie mogę sobie wyobrazić, jak się pani czuje?
Ale myślę też o Domenico.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak, Gaetano.
Zrobisz mi kawę?
Długo jeszcze pani zostanie?
- Już wychodzę. - Odprowadzę panią.
Do widzenia.
To co?
- Kawa? - Sam zrób.
Nie czas na dziecinadę. Zrobił się bałagan.
Duży bałagan.
- Przesuń się. - Poczekaj.
- Potrzebuję go. - Daj mu…
Co do cholery?
DZIESIĘCIU ARESZTOWANYCH ZA HANDEL BRONIĄ I NARKOTYKAMI
- Maria. - Domenico?
Moja babcia jest chora. Nigdy o nic nie prosiłem, ale muszę być w domu.
Pokażesz mi zaświadczenie?
Przyniosę zaświadczenie medyczne.
- Dobrze, ale wróć wieczorem. - Okej, cześć.
Domenico.
Chodźmy szybko.
- Zajedziemy do domu? - Nie ma czasu.
Co tak długo?
- Przyjechałem od razu. - Zrobiło się bagno…
Co z tatą?
Na razie bezpieczny.
Bez ludzi do krycia długo nie pociągnie.
Jedziemy.
Twoja siostra jest nerwowa.
Dobrze, że zaraz dostanie dyplom, to się uspokoi.
Po co jej książki, skoro bierze ślub?
Tato.
Chodźcie. Uwaga na głowę.
Siadajcie.
Chcecie kawę?
Nie mam nic więcej.
Czasu jest mało, więc lepiej go wykorzystajmy.
Domenico, musisz jechać do Reggio Calabria z Gaetanem.
W porcie jest mały bar, Canadese cię tam oczekuje,
w latrynach jest dla nas prezent, weź go i przynieś mi tutaj.
Ale muszę wracać do Mesyny.
Wrócisz.
Jutro.
Rozmawiałem z prawnikiem, wszystko załatwi.
Dzisiaj musisz pomyśleć o rodzinie.
Co jest, Domenico? Myślisz o nas jeszcze?
Tak…
Nie może ktoś inny?
Domenico…
są rzeczy, które możemy robić tylko my sami.
Zapomniałeś dzień, w którym aresztowali Giovanniego?
Twój brat wciąż tam jest.
Są zablokowane konta, skonfiskowane mieszkania…
Jeden błąd i wszystko stracimy, rozumiesz?
Dobrze.
Tak, dobrze!
Jak idzie ślub?
- Wszystko gotowe. - Dzięki Bogu.
Pomogę ci.
Nie, zostaw…
Zostaw.
Moje dzieci…
Wyrośliście.
Jesteście przyszłością.
Ja, tu, w tych górach,
jestem przeszłością.
Ale jestem tu, widzisz?
Nie zostawię was.
Będę nad wami czuwał.
- Domenico… - Zaczekaj.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nie chcę żyć jak mama, a ty nie chcesz żyć jak tata.
Chodźmy.
Ucieknijmy razem.
Nie możemy nic zrobić, nie bądź szalona.
Nie możemy.
Schudłeś, karmią cię na tej Sycylii?
Trochę za bardzo.
Jak poszło z ojcem?
Dobrze.
Na pewno?
Był zmęczony, ale teraz wszystkim się zajmiemy.
Nie martw się.
Mamo!
Wiesz, o co poprosił go tata?
Spokojnie.
To wszystko, co możesz zrobić?
Myślę o wszystkich.
Mam Domenica, ale też ojca i Giovanniego.
A jeśli Domenico też pójdzie do więzienia, co dostaną?
- Dlaczego tak mówisz? - Bo zawsze tak się kończy!
Domenico jest spokojny.
Skoro tata go o to prosi, to nie ma ryzyka.
Czego nie rozumiesz?
Wybrany numer nie odpowiada…
Prom do Mesyny odpływa z molo.
ODBIERZ, PROSZĘ!!!
Daj rączkę.
Halo?
Co?
Jak to zniknął?
POMIESZCZENIE PRYWATNE
Co robisz?
Boisz się mnie?
Boisz się własnej matki?
To koniec?
Zostawisz mnie samą?
Chodźmy razem.
Chodź ze mną!
Dokąd? Gdzie chcesz iść?
Kto cię przyjmie, sędzia?
Nie jesteśmy tymi, którzy strzelają
i nie jest nam przykro, że aresztowano ludzi.
Po co my jesteśmy?
Weź to.
Nie chcę.
Nie wygłupiaj się.
Mamo…
Ja kocham tatę.
Wiem.
Wybrany numer nie odpowiada…
Co robimy? Idziemy do domu?
Jest prawie 2 w nocy.
Zaczekamy jeszcze chwilę.
WYSPA SŁOŃCA
Powiesz przynajmniej, że wszystko w porządku?
Nie. Nie jest w porządku.
Kiedyś byłem silny, a teraz jestem słaby.
Kiedyś wiedziałem, co robić, teraz mam same wątpliwości!
Kiedyś nie umiałem się śmiać, teraz ciągle chce mi się płakać.
Kiedyś siebie lubiłem,
teraz siebie nie znam.
Ale teraz jesteś wolny. Wreszcie masz wybór.
W takim razie chcę wyjechać!
Daleko od Kalabrii.
Chcę zniknąć…
Być tam, gdzie nikt mnie nie szuka!
Ani ojciec ani wy.
Pomożecie mi?
Tak.
- Oczywiście. - Tak, Domenico.
Jesteś taki chudy!
Musisz jeść.
Przyniosłam lasagne i ciasto. Zjedz, zanim się zepsują.
- Słyszysz? - Mamo.
Po co tyle gotujesz?
Co innego mam robić?
Przynajmniej mnie to zajmuje. Mniej myślę, gdy się krzątam.
Mogłabyś mieć nowe życie.
Moje życie jest przy tobie i tacie.
Nie ma dla mnie innego miejsca.
Mamo.
Masz jeszcze dwoje dzieci.
Zostanę, dopóki tu jesteś.
Maria nie przyszła?
Przeprasza, ale coś jej wypadło. Pozdrawia cię.
Miłej podróży.
Panie sędzio…
Domenico?
Wyjeżdżasz i nic nie mówisz?
Domenico wyjeżdża! Chodźcie!
Jeszcze dwie godziny.
To chodźmy zjeść razem.
Tu masz bilet.
Schowaj tu.
Peron pierwszy. Miłej podróży.
Nie lubię pożegnań, wzruszam się.
- Peron pierwszy. - Tak.
Idź.
Domenico!
RODZINA: BARILLA
SĘDZIA: LO BIANCO, OSKARŻONY: GIUSEPPE BARILLA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Sędzia Lo Bianco? - To ja.
Proszę wejść.
To prawda co piszą?
Zabieram dzieci z Kalabrii, ale nie deportuję ich.
A jeśli dzieci są małe i matka też chce jechać?
Znajdziemy rozwiązanie.
Proszę usiąść.
OD 2012 WYDZIAŁ NIELETNICH W REGGIO CALABRIA PRZENIÓSŁ
40 DZIECI SKAZANYCH NA 'NDRANGHETĘ Z DALA OD REGIONU.
ZNÓW MOGŁY SIĘ UCZYĆ I MARZYĆ,
JAK INNI W ICH WIEKU, MAJĄC WOLNY WYBÓR.
SĘDZIA I JEGO WSPÓŁPRACOWNICY NIE DZIAŁAJĄ JUŻ W POJEDYNKĘ.
WSPÓŁPRACUJĄ ZE STOWARZYSZENIEM LIBERA,
MINISTERSTWEM SPRAWIEDLIWOŚCI, DEPARTAMENTEM RÓWNYCH SZANS,
KRAJOWYM BIUREM ANTYMAFIJNYM I KONFERENCJĄ EPISKOPATU WŁOCH.
WIELE MATEK ZDECYDOWAŁO SIĘ PODĄŻYĆ ZA SWOIMI SYNAMI.
Napisy: Magdalena Oziemblewska