Dit is het verhaal van een man, gekenmerkt door een beeld van zijn kinderjaren.
de hevige scène die hem verstoort,
en de betekenis die hij slechts jaren later zou begrijpen,
gebeurde op de pier van de Parijse luchthaven Orly,
vóór de uitbarsting van de de derde Wereld Oorlog.
Orly, Zondag. Ouders namen hun kinderen daar naartoe om naar vertrekkende vliegtuigen te kijken.
Op deze bepaalde Zondag, het kind van wie wij het verhaal vertellen
zou de bevroren zon aan het eind van de pier, zeker herinneren
en van een vrouw het gezicht.
niets duidt op herinneringen van gewone ogenblikken.
Later eisen zij herinnering op wanneer zij hun littekens tonen.
Dat gezicht dat hij had gezien was het enige beeld uit vredestijd om de oorlog te overleven.
had hij het werkelijk het gezien?
of had hij dat tedere ogenblik verzonnen om toekomstige waanzin te ondersteunen?
het plotselinge gebrul, het gebaar van de vrouw,
het ineenzakkende lichaam, en het schreeuwen van de menigte op de pier vervaagd door vrees.
Later besefte hij, dat hij een mens had zien sterven.
En niet lang daarna kwam de vernietiging van Parijs.
velen stierven.
Sommigen geloofden dat ze overwinnaars waren.
anderen waren gevangen genomen.
De overlevenden gingen onder Chaillot wonen, in een ondergronds netwerk van galerijen.
Bovengronds, Parijs, net als het grootste deel van de wereld,
was onbewoonbaar, bezaaid met radioactiviteit.
de overwinnaars stonden wacht over een imperium van ratten.
De gevangenen werden onderworpen aan experimenten,
blijkbaar van groot belang voorhen die ze uitvoerden.
Het resultaat waren een teleurstelling voor sommigen - dood voor anderen -
en voor anderen waanzin.
Op een dag kwamen zij om een proefkonijn te selecteren onder de gevangenen.
Hij was de man van wie wij het verhaal vertellen.
Hij was doodsbang.
Hij had over de Hoofdexperimenteur gehoord.
Hij was bereid om Dr. Frankenstein, of de Gekke Wetenschapper te ontmoeten.
In plaats daarvan, ontmoette hij een redelijk mens die kalm verklaarde
dat het menselijk ras verdoemd was.
Ruimte was verboden terrein.
De enige hoop voor overleving lag in Tijd.
Een maas in Tijd, en dan zou het misschien mogelijk zijn om voedsel te vinden,
medicijnen en energiebronnen.
dit was het doel van de experimenten: om gezanten de Tijd in te sturen,
om het Verleden en de Toekomst bijeen te roepen, om het heden te helpen
Maar de menselijke geest aarzelde het idee te accepteren.
In een andere tijd wakker worden, was als een volwassen wedergeboorte.
De schok zou te groot zijn.
Tot nu to alleen levenloze of gevoelloze lichamen door de verschillende tijdszones gestuurd te hebben,
concentreerde de uitvinders die zich nu op mensen met sterke geestelijke visuele eigenschappen.
als zij een andere tijd konden bevatten of dromen,
zouden zij misschien daarin kunnen leven.
de kamppolitie spioneerde zelfs op dromen.
Deze man werd geselecteerd uit duizend voor zijn obsessie
met een beeld van het verleden.
Aanvankelijk alleen het verkennen van het heden, en van zijn overblijfselen.
Ze beginnen opnieuw.
De man sterft niet, noch wordt hij gek.
Hij lijdt.
Zij gaan verder.
Op de tiende dag beginnen beelden zich af te scheiden, als bekentenissen.
Een ochtend in vredestijd.
Een slaapkamer in vredestijd.
Een echte slaapkamer.
Echte kinderen.
Echte vogels.
Echte katten.
Echte graven.
Op de zestiende dag is hij op de pier in Orly.
Leeg.
Soms herleeft hij een dag van geluk, ondanks dat het anders is.
Een gezicht van geluk, ondanks dat het anders is.
Ruïnes.
Een dat meisje wie zou kunnen zijn naar wie hij zoekt.
Hij gaat haar voorbij op de pier.
Zij glimlacht naar hem vanuit een auto.
Andere beelden verschijnen, worden samengevoegd,
in dat museum,
dat misschien dat van zijn geheugen is.
op de dertigste dag, vindt de ontmoeting plaats.
nu is hij er zeker van dat hij haar herkent.
in feite, het is het enige waar hij zeker van is,
in het midden van deze wereld zonder datum die hem aanvankelijk met zijn rijkdom overweldigt.
Rondom hem, slechts fabelachtige materialen: glas, plastic, badstof.
wanneer hij uit zijn trance komt is de vrouw weg.
Degenen die experimenteren scherpen hun controle aan.
Ze zenden hem terug naar het spoor.
De tijd draait weer terug, het moment komt terug.
Dit keer is hij dicht bij haar, hij spreekt haar aan.
Zij heet hem zonder verrassing welkom.
Ze zijn zonder geheugen, zonder plannen.
De tijd bouwt zich moeiteloos rondom hen heen.
Hun enige oriëntatiepunten zijn het aroma van het ogenblik waarin zij leven
en de notities op de muren.
Later zijn zij in een tuin.
Hij herinnert zich dat er tuinen waren.
Zij vraagt hem over zijn ketting,
de gevechtsketting die hij bij het begin van de oorlog heeft gedragen. De oorlog die nog moet nog komen.
Hij verzint een verklaring.
Ze bekijken de boomstam van een séquoia die met historische data is bedekt.
Ze spreekt een Engelse naam uit die hij niet begrijpt.
Zoals in een droom, toont hij haar een punt voorbij de boom, en hoort hij zichzelf zeggen;
"dit is waar ik vandaan kom..."
en valt terug, uitgeput.
Daarna viel er nog een golf van Tijd over hem heen.
Misschien het resultaat van nog een injectie.
Nu slaapt ze in de zon.
Hij weet dat in deze wereld, waarin hij slechts tijdelijk is teruggekeerd,
slechts voor haar teruggezonden te worden, die al gestorven is.
Zij ontwaakt.
Hij spreekt opnieuw.
Van een waarheid te fantastisch om worden geloofd houdt hij het essentiële:
een onbereikbaar land, ver weg.
Zij luistert. Zij lacht niet.
Is het dezelfde dag? Hij weet het niet.
Ze zullen zo verder gaan, op talloze wandelingen, met een onuitgesproken vertrouwen,
een onvervalst vertrouwen zal groeien tussen hen, zonder geheugen of plannen.
Tot het moment waar hij, tegenover hen , een barrière voelt.
En dit was het eind van het eerste experiment.
het was het uitgangspunt voor een gehele reeks tests,
waarin hij haar op verschillende tijden zou ontmoeten.
Soms vindt hij haar op de afgesproken plaats.
Zij heet hem op een eenvoudige manier welkom.
Zij noemt hem haar Spook.
Op een dag lijkt ze bang te zijn.
Op een dag buigt ze zich voorover naar hem.
Wat hem betreft, hij weet nooit of hij dichter bij haar komt,
of hij bestuurd wordt,
of hij het verzonnen heeft,
of of hij slechts droomt.
Rond de vijftigste dag, komen zij in een museum samen dat met tijdeloze dieren is gevuld.
Nu is het doel perfect aangepast.
Gepland op het goede moment, kan hij daar blijven en zonder inspanning verplaatsen.
Zij schijnt ook getemd te zijn.
Ze accepteert als natuurlijk fenomeen, de manier waarop deze bezoeker komt en gaat,
die bestaat, praat, lacht met haar, ophoudt met praten,
luistert naar haar, dan verdwijnt.
Op een gegeven moment, toen hij terug was in de experimentruimte, wist hij dat er iets anders was.
Het kamphoofd was aanwezig.
Van het gesprek om hem heen,
kon hij opmaken dat na de goede resultaten van het verleden,
ze nu van plan waren hem naar de toekomst te sturen.
Zijn opwinding deed hem even vergeten dat zijn ontmoeting in het museum
de laatste was geweest.
De Toekomst was beter beschermd dan het Verleden.
Na meer pijnlijke pogingen,
ving hij uiteindelijk golven van de wereld die nog komen gaat.
Hij ging door een gloednieuwe planeet,
herbouwd Parijs, tienduizend onbegrijpelijke wegen.
Anderen wachtten op hem.
Het was een korte ontmoeting.
Zij verwierpen duidelijk dit afvalmateriaal van een andere tijd.
Hij herhaalde zijn les: omdat de mensheid had overleefd,
konden ze aan haar eigen verleden de sleutel tot overleven niet weigeren.
Deze drogreden werd als Lot in vermomming aangenomen.
Zij gaven hem een generator sterk genoeg
om de hele menselijke industrie weer in beweging te zetten,
en werden de poorten van de Toekomst weer gesloten.
Enige tijd na zijn terugkeer,
werd hij overgebracht naar een ander deel van het kamp.
Hij wist dat zijn opzichters hem niet zouden sparen.
hij was een hulpmiddel in hun handen geweest,
de beelden uit zijn kinderjaren waren gebruikt als aas om hem te conditioneren,
hij had aan hun verwachtingen voldaan, hij had zijn rol gespeeld.
Nu wachtte hij om geliquideerd te worden, ergens binnen in hem,
was er de herinnering van een dubbel geleefd fragment in de Tijd.
en diep in deze twijfel,
ontving hij een bericht van de mensen van de wereld die nog komen gaat.
Zij reisten ook door de Tijd, en nog gemakkelijker.
Daar waren ze, om hem als een van hen te accepteren.
Maar hij had een ander verzoek, dan dit vredig toekomstbeeld,
Hij wou graag terug gezet worden in de wereld van zijn jeugd,
en bij deze vrouw die misschien op hem wachtte.
Nogmaals de belangrijkste pier in Orly,
in het midden van deze warme vooroorlogse Zondagmiddag waar hij niet kon blijven,
hij dacht op een verwarde manier
dat het kind hij was geweest daar ook zijn moest,
kijkend naar de vliegtuigen.
Maar bovenal zocht hij naar het gezicht van de vrouw.
aan het eind van de pier.
Hij rende naar haar toe.
En toen hij de man erkende die hem vanaf het ondergrondse kamp had gevolgd,
begreep hij er geen manier was om aan de Tijd te ontsnappen,
en dat dit moment, dat hem als kind was gegeven om te aanschouwen,
dat hem altijd al had geobsedeerd,
was het ogenblik van zijn eigen dood.