145 miljoen km van de aarde. Het snelste wat ooit is gemaakt.
Een ruimteschip duikt naar de zon.
Dit kleine vaartuig, niet groter dan een auto,
ontmoet een ster die een miljoen keer groter is dan onze planeet.
Ooit was dit een onmogelijke missie.
Voor deze sonde is verbazingwekkende nieuwe technologie nodig.
Haar missie: de raadselen van onze ontzagwekkende ster ontsluieren.
We naderen de zon voor het eerst zo dicht.
Het is een prestatie om daar te komen en niet te smelten.
Nieuwe data waarschuwt voor de gevaren
van elektromagnetische explosies.
Een zonnestorm kan black-outs op aarde veroorzaken.
Niets op aarde is ooit zo dicht bij onze ster geweest.
Het is onontgonnen terrein.
De Parker Solar Probe reist erdoorheen.
Deze missie is 60 jaar lang gepland.
Nu raken we eindelijk de zon aan.
18 UUR TOT LANCERING
Cape Canaveral, Florida.
NASA gaat waar nog geen enkele missie ooit is geweest.
Ze zijn op weg naar de zon.
De raket wacht op het lanceerplatform op de komst van Parker Solar Probe.
Ze ziet er prachtig uit en is klaar voor vertrek.
Deze missie, die anderhalf miljard dollar kost,
wordt geleid door wetenschapper Nicky Fox.
GODDARD RUIMTEVLUCHTCENTRUM
Deze inspirerende missie is 'n ontdekkingsreis.
De laatste regio van het zonnestelsel wordt verkend door een ruimteschip.
Het is alsof je een nieuw continent ontdekt.
Ruimteschepen hebben alle belangrijke regio's van het zonnestelsel bezocht.
Dit is een kleine stap voor de mens, maar een grote stap voor de mensheid.
Maar we zijn nooit in het centrum van het zonnestelsel geweest.
Het is onontgonnen terrein.
Iedereen staat onder druk. Alles moet perfect zijn
voor het moment van aftellen.
De Delta IV Heavy, de grootste Amerikaanse draagraket,
stuurt ruim 22.000 kg zware satellieten in 'n baan rond de aarde.
De kleine Parker Solar Probe weegt hooguit 700 kg.
Ze heeft echter 'n krachtige lancering nodig
om de snelheid te krijgen,
die nodig is om 145 miljoen km te reizen naar haar doel,
onze zon.
De zon ondersteunt al het leven op aarde.
Het hele zonnestelsel, gecreëerd door zijn enorme aanwezigheid.
Langs de zon kun je 109 aardes opstapelen,
en er passen ruim een miljoen aardes in zijn binnenste.
Een straalvliegtuig heeft zes maanden nodig om rond de zon te vliegen.
Een enorme fusiereactor in de kern perst atomen samen
en wekt een temperatuur op van 15 miljoen graden Celsius.
Daaromheen zit een enorme bal superheet plasma,
'n elektrisch geladen wolk die ontstaat als atomen worden gesplitst
door druk en hitte, die onze verbeelding te boven gaan.
Omdat die immense kracht van de zon voortdurend verandert
wordt die 24 uur per dag bestudeerd
op het Goddard Space Weather Research Centre van NASA.
Echte beelden van de zon, zoals deze, worden gefilmd
door NASA's zonobservatoria die in 'n baan rond de aarde vliegen.
Als je met een camera een stap buiten de atmosfeer doet
NASA HELIOFYSICA WETENSCHAPSDIVISIE
is de zon veel interessanter.
Het is een explosieve omgeving die bruist van energie.
Magnetische en elektrische velden bewegen. Het verandert steeds.
Het is verbazingwekkend om te zien dat de zon ongelooflijk dynamisch is.
Dynamisch, en geteisterd door gigantische explosies,
die straling en deeltjes naar de aarde smijten.
Je ziet heel veel kleine flitsen.
Deze dingetjes zijn vele malen groter dan de VS, bijvoorbeeld.
Ze zijn gigantisch, en er komt enorm veel energie vrij.
Het is verbijsterend.
Al die dynamische energie kan af en toe enorme zonnestormen veroorzaken:
ladingen materie die tegen de aarde opbotsen
en ons magnetisch veld verstoren.
Dat is een van de redenen waarom we de activiteit van de zon bestuderen.
Op aarde zijn we ons amper bewust van die enorme explosies,
miljoenen kilometers ver weg in de ruimte.
Weinig nu nog levende mensen hebben de impact gevoeld
van een grote eruptie op de zon.
Maar 159 jaar geleden
veroorzaakte een grote zonne-explosie chaos op aarde.
1 september, 1859.
Brits astronoom Richard Carrington tekent beelden van zonnevlekken,
die worden geprojecteerd door een telescoop in zijn huis in Redhill.
Wereldwijd werd het oppervlak van de zon bestudeerd.
HARVARD-SMITHSONIAN CENTRUM VOOR ASTROFYSICA
En elke dag ging Carrington in zijn observatorium zitten,
een telescoop in zijn huis.
Dan projecteerde hij de zon
en maakte hij een schets van de actieve regio.
Puur bij toeval zag hij op een dag, toen hij een schets zat te maken,
een van de grootste zonnevlammen ooit.
Hij zag zelfs heldere lichtflitsen ontstaan in zijn schetsboek,
omdat het zichtbare licht in de vlam zo intens was
dat er heldere plekken op het zonneoppervlak verschenen.
Die schets legt de grootste zonnevlam vast die tot nu toe bekend is.
Het is de eerste indicatie voor wetenschappers dat een zonnestorm
onze technologie op aarde kan verwoesten.
Het verbazingwekkende is dat 18 uur later op aarde de hel losbrak.
Telegraafdraden vonkten en vlogen in brand,
kompassen deden vreemd.
Het was enorm. We noemen dit een geomagnetische storm.
Die vervormt het magneetveld van de aarde
en stuurt energie de stralingsgordel in.
De aurora borealis, het noorderlicht, was tot in Cuba te zien.
Plaatsen waar het noorderlicht nooit zichtbaar was.
Het was te zien in Australië, Groot Brittannië en zelfs in Florida.
De geomagnetische storm die zoveel chaos veroorzaakt,
staat nu bekend als de Carrington-gebeurtenis.
In 1859 is de pas uitgevonden telegraaf
het enige communicatiemiddel voor lange afstanden.
Elektromagnetische deeltjes, die de aarde vanuit de zonnevlam bestoken,
hebben ernstige gevolgen. Ze leggen de communicatie plat.
Het verlies van het telegraafsysteem in 1859
lijkt vandaag de dag niet zo belangrijk.
Maar als je niet meer elektronisch kunt communiceren,
als je dagen, weken of zelfs maanden geen elektriciteit hebt,
heeft dat een enorme invloed op 't leven en de maatschappij.
Als dat nu zou gebeuren
en elektrische centrales niet tijdig worden uitgezet
verlies je alle transformatoren aan oost- en westkust van de VS.
Het kan jaren, zelfs decennia duren om de elektriciteit te herstellen.
Stel je voor dat er geen internet meer is. Iedereen raakt in paniek.
We kunnen gps kwijtraken.
Velen van ons zijn afhankelijk van gps voor onze logistiek.
De meeste grote steden hebben genoeg voedsel voor slechts 12 uur.
Als er geen werkend logistiek netwerk is,
kun je niet iedereen van eten voorzien.
Wat doen we als er een orkaan of een aardbeving is?
Dan zoeken mensen hun toevlucht in een andere stad.
Die optie is er niet bij een wereldwijde Carrington-gebeurtenis,
als alles weg is en je nergens naartoe kunt vluchten.
Niemand weet of een Carrington- gebeurtenis opnieuw plaatsvindt.
Het zou nu kunnen gebeuren.
Stel je voor dat dat nu opnieuw gebeurt.
Dat zou heel erg zijn. Daarom moeten we de effecten verzachten.
Om de effecten te verzachten zijn tijdige waarschuwingen nodig.
Daarvoor is informatie nodig
die we alleen kunnen krijgen door naar de zon te gaan. Dus doen we dat.
Tien, negen, acht, zeven, zes,
vijf, vier, drie, twee, een.
12 augustus 2018.
De Parker Solar Probe staat klaar voor vertrek.
10 MINUTEN TOT LANCERING
Vol opwinding staat het team op deze lancering te wachten.
We voelen ons heel erg met deze sonde verbonden.
We hebben haar jarenlang voor onze ogen zien opgroeien.
Voor ons is ze een persoon, een lid van het team.
Zij is degene die op reis gaat en deze ontdekkingen gaat doen.
Laatste statuscheck.
-Trap 1. Voortstuwing. -Oké.
-Hydraulica. -Oké.
-Vloeibare zuurstof. -Oké.
De lancering is waarschijnlijk het gevaarlijkste deel van de missie.
De sonde bevindt zich boven op een groot aantal tanks met explosieven.
Het is 'n gecontroleerde ontploffing, maar als je de controle verliest,
dan is alles voorbij.
Negen, acht, zeven, zes, vijf,
vier, drie, twee, een, nul.
Daar gaat de Delta IV Heavy-raket
met de Parker Solar Probe van NASA. Een gedurfde missie
die licht laat schijnen op de raadselen van de zon.
Het was alsof ze niet kon wachten om te gaan.
Ik was sprakeloos toen ik haar de hemel zag oplichten.
Toren is vrij. Tien seconden in de vlucht.
Ook al stonden we een paar kilometer van de raket,
het lawaai van de lancering was zo intens
dat je het gerammel in je borstkas voelde.
3 MINUTEN EN 55 SECONDEN NA LANCERING
De twee trappen aan weerszijden gaan op volle snelheid.
Als ze opbranden worden ze afgeworpen
en geeft de centrale trap de raket extra stijgkracht.
160 km boven de Caraïben splijt de neuskegel open.
6 MINUTEN EN 10 SECONDEN NA LANCERING
Wetenschappers en ingenieurs in vier verschillende controleruimtes
verspreid over de VS volgen de voortgang van de Parker Probe.
30 minuten later wordt de tweede trap afgeworpen.
37 MINUTEN EN 9 SECONDEN NA LANCERING
De Parker Probe verlaat eindelijk de aarde.
85 DAGEN TOT DE ZON
Er gingen allerlei gevoelens tegelijkertijd door mijn hoofd.
Trots, het spektakel, maar ook verlatingsangst.
Dat is mijn baby die de planeet heeft verlaten.
Ik hoop dat ze elke dag schrijft en vertelt wat ze ziet.
De volledige missie van de Parker Probe duurt zeven jaar.
Het is een van de meest complexe navigatie-uitdagingen in de ruimte.
Vierentwintig banen
brengen de sonde steeds dichter bij de corona van de zon.
De route heeft echter een cruciale eerste stap.
Een scheervlucht langs Venus, om die planeet te gebruiken
als een zwaartekrachtsslinger, die Parker naar de zon stuurt.
Voor fouten is geen ruimte.
Om Venus te bereiken moet de laatste motor exact op tijd worden ontstoken.
Dan krijgen we de meeste snelheid. Als we Venus missen,
mislukt de missie. Dan krijgen we niet de goede baan.
Maar Venus is een bewegend doel.
VENUS — AARDE
We kunnen niet richten op waar Venus nu is.
We moeten richten op de plek waar Venus is als we aankomen.
We zijn een soort scherpschutter.
Als 'n scherpschutter mikt op 'n doel, 1000 meter ver weg
moet hij heel precies richten om zijn doel te raken.
Het feit dat Venus beweegt, levert extra problemen op.
Een kogel legt ongeveer 600 meter per seconde af.
Die heeft bijna twee seconden nodig om 1000 meter af te leggen.
De schutter moet richten op 't precieze punt
waar het doel zich over twee seconden bevindt.
Voor 1000 meter moeten die berekeningen al heel nauwkeurig zijn.
Met 50 miljoen km en een snelheid 50 keer zo hoog als die van een kogel
heeft het team van NASA een nog veel moeilijkere taak.
39 MINUTEN ONDERWEG
Om goed te richten heeft de probe nog één motor over
in de derde trap van de raket, en die moet nu ontsteken.
Trap drie is een vastebrandstofmotor die je één keer kunt ontsteken.
Dat moet meteen goed gaan. We krijgen maar één kans.
Het controlecentrum volgt de vlucht
via radiosignalen van de sonde, zogenaamde telemetriesignalen.
Maar nu is er een probleem.
De telemetrie van de derde trap hapert.
We hadden nu de scheiding van 't vaartuig moeten zien.
De telemetrie van de sonde,
het enige communicatiemiddel met het controlecentrum, hapert.
Het enige wat ze nu kunnen doen, is wachten.
42 MINUTEN IN DE MISSIE
Niemand weet of de Parker Solar Probe problemen heeft of niet
omdat ze niet meer met het controlecentrum praat.
De telemetrie van de derde trap hapert.
De telemetrie, de signalen van de instrumenten
bereikt het missiecontrolecentrum niet.
Er is frustratie bij de wetenschappers
die wachten op de bevestiging dat de laatste motor is ontstoken.
We hadden de scheiding van de sonde moeten zien.
Bellen kan helaas niet.
Het enige wat de mensen op de grond zien, is de livefeed van NASA,
een vooral gemaakte animatie van wat er in de ruimte zou moeten gebeuren.
Zonder bevestiging
zou dit plaatje wel eens een heel dure tekenfilm kunnen zijn.
Als er iets mis is, kan dat niet hersteld worden.
Dit is niet de ruimtetelescoop Hubble.
Na de lancering kunnen we niets meer doen.
Als het een ernstige fout is, is de missie mislukt.
Maar 'n paar tellen later...
We horen dat de derde trap gegevens naar een grondstation stuurt.
...wordt de telemetrie hervat.
Het signaal van de Parker Probe wordt opgepikt door een station,
dat de ontsteking bevestigt.
Er is bevestigd dat 't vaartuig is gescheiden.
De laatste motor is afgeworpen,
en Parker Probe is nu veilig op weg naar Venus.
Deze reis naar de zon stond boven aan de wensenlijst
die is opgesteld toen NASA in de jaren 50 werd opgericht.
Andere missies naar Mars, Saturnus en zelfs Pluto zijn succesvol geweest.
Alleen de zon is nog niet verkend. Hun laatste grens.
Het belang van het bezoek aan de zon werd destijds onderstreept
door wetenschapper dr. Eugene Parker, ontdekker van de zonnewind.
Een stroom elektrisch geladen nucleaire deeltjes
schiet vanaf de zon alle kanten op.
Parkers wiskundige theorie laat zien dat deze wind de aarde omhult.
Een dodelijk gevaar voor astronauten
die zich buiten het beschermend veld van onze planeet bevinden.
In de jaren 50 zijn Parkers ideeën zo revolutionair
dat velen hem niet geloven.
Ik weet nog hoe ontsteld sommige mensen waren.
EMERITIUS HOOGLERAAR, UNIVERSITEIT VAN CHICAGO ASTROFYSICA
Ze hielden vol dat ik een fout had gemaakt.
En ik zei: Kijk zelf maar.
Dit zijn vijf regels algebra. Laat me maar zien waar de fout zit.
Het gevaar dat hij ontdekte wordt nog groter als zonnevlammen
of andere erupties de stroom dodelijke straling versterken.
Astronauten die op de maan landden liepen risico,
maar zij werden er maar een paar dagen aan blootgesteld.
Nu staan bemande missies naar Mars hoog op de agenda bij NASA.
Zelfs in hun ruimtevaartuigen
lopen toekomstige Marsreizigers het risico van stralingsvergiftiging.
Minus 15.
NASA beseft dat we naar de zon moeten gaan.
Maar 50 jaar lang slagen ze daar niet in.
Eerst leek het onmogelijk. Niet te doen.
We hebben de technologie niet om er te komen.
Die technologie kwam begin 21e eeuw beschikbaar.
Een sonde zou naar de zon kunnen vliegen.
Het is niet verrassend dat dit lange tijd onmogelijk werd geacht.
We bekijken onze ster met ontzag en eerbied.
De zon is een vaste aanwezigheid in de lucht.
Maar in werkelijkheid heeft hij geen vast oppervlak.
Plasma en lichtstralen dringen vanuit de nucleaire kern naar buiten.
Daarboven bevindt zich de atmosfeer, de corona,
een flikkerende wolk, zichtbaar als een ring rond de zon
als er een totale zonsverduistering is.
Of in beelden zoals deze, gemaakt door gespecialiseerde telescopen.
In de corona bevindt zich 'n wetenschappelijk raadsel
dat Parker Probe wellicht kan helpen verklaren.
De buitenranden, die het verst van de hete nucleaire kern liggen
zijn heter dan het oppervlak van de zon.
Dit gaat in tegen de bekende natuurwetten.
Het zichtbare oppervlak, die gele bol,
is ongeveer 6000 à 7000 graden Celsius.
Maar als je van het oppervlak van de zon
naar de buitenste atmosfeer gaat, de corona,
is het miljoenen graden Celsius. Dat is krankzinnig.
Als je bij een kampvuur wegloopt,
wordt het steeds kouder. Op de zon is dat niet zo.
Stel je voor dat jouw kampvuur de zon is.
Hoe verder je van de hitte wegloopt, hoe warmer je het krijgt.
Om dat raadsel op te lossen en te ontdekken
hoe de hitte van de zon gevaarlijke straling naar ons toezendt
moet de Parker Probe haar doel bereiken.
De sonde bevat een scala aan wetenschappelijke instrumenten.
De enige vraag is nu:
Kan de Parker Probe ze veilig brengen naar de plaats waar ze nodig zijn?
35 DAGEN TOT DE ZON
Parker Solar Probe vliegt naar Venus
met een verbazingwekkende snelheid van 109.000 km/uur.
Als je zo hard rijdt in de VS, rijdt je zo van oost- naar westkust.
Van New York naar L.A. is dan tweeënhalve minuut rijden.
Terwijl de snelheid toeneemt, moeten de instrumenten blijven werken.
Als er iets mis is, is dat al bij de lancering gebeurd.
Dan is er iets kortgesloten, verschoven of kapot gegaan.
In tegenstelling tot een iPhone of een computer die kuren vertoont,
kun je dat niet laten repareren.
Een voor een schakelen de systemen in en sturen ze gegevens terug.
Dat proces duurt weken. Er moet veel gecontroleerd worden.
De sonde is ongeveer zo groot als een auto,
maar ze is volgestouwd met enorm veel componenten.
NASA SENIOR ONDERZOEKSWETENSCHAPPER
Antennes verzamelen gegevens over magneetvelden.
De enige camera aan boord maakt opnamen van de zonnewind.
Analysatoren verzamelen snelle deeltjes die in de ruimte versnellen.
Maar slechts één instrument is in staat
om de toorn van de zon te weerstaan.
Het dapperste instrumentje, de Solar Probe Cup,
kijkt recht in de zon.
Het meet wat er letterlijk vanuit de zon tegen het vaartuig opbotst.
Deeltjes van de zon stromen in de Cup en worden geleid
naar detectoren die hun snelheid en temperatuur meten.
De Cup is een creatie van wetenschapper Justin Kasper.
Als je de zon nadert, is hij 400 à 500 keer helderder dan op aarde.
Alle oppervlakken, zoals de voorkant van de Cup
worden blootgesteld aan temperaturen van 1500 à 1600 graden Celsius.
Helaas wil ik dat de zonnewind in de Cup stroomt.
Ik kan hem dus niet afdekken om hem te beschermen.
Hij moet openstaan en in de zon kijken.
Het bouwen van robotinstrumenten voor ruimteverkenning is zijn levenswerk.
Ik heb het. Oké.
Drie, twee, een. We hebben ontsteking.
Ik was nog een kind toen het spaceshuttleprogramma begon.
In de vierde klas verzamelde ik, en vrijwel alle studenten in de VS,
me in de schoolkantine om naar de live-uitzending te kijken. Sorry.
T minus 15 seconden.
Zoals je ziet, heeft dat me echt getroffen.
We keken allemaal naar de lancering van de Challenger.
Lancering van de 25e spaceshuttle. Hij is vrij van de toren.
Voor 't eerst ging een niet- astronaut, een lerares, de ruimte in.
En zoals je weet, voltrok zich vlak na lancering een ramp.
15 seconden, snelheid 884 meter/seconde.
We zaten allemaal in de kantine. Wat gebeurt hier?
Dat ene moment heeft me echt veranderd.
Kasper besluit de ruimte te verkennen
op een manier die de risico's voor de mens verkleint.
Duidelijk een grote storing.
Ik was getroffen door de bereidheid van mensen om dit risico te nemen
en de ruimte in te gaan.
Dat wilde ik voortzetten, maar ik vond
dat we de riskantere taken door robots moesten laten doen.
Ik raakte geïnteresseerd in robotische ruimteverkenning.
Daar wilde ik deel van uitmaken.
Kasper werkt ruim tien jaar aan het ontwerp van de Cup.
Hij denkt dat legeringen van hitteresistente metalen
zoals titanium, zirkoon, molybdeniet en tungsten,
bestand zijn tegen de hitte van de zon.
Maar er is nergens genoeg zonlicht om die theorie te beproeven.
Ik klaagde tegen een Franse collega dat ik een geweldig idee had
voor een instrument, maar dat ik NASA niet kon overtuigen
tenzij ik het met veel zonlicht kon beschijnen.
Hoe ga ik dat doen?
Het antwoord op dr. Kaspers vraag houdt zich schuil in Frankrijk.
In de Pyreneeën ligt een wetenschappelijk instituut
dat precies heeft wat hij zoekt.
Deze thermische zonnecollectoren
reflecteren zonlicht en hitte in één parabolische spiegel
die 13 verdiepingen hoog is,
en sturen het door naar één brandpunt.
De onderdirecteur van 't lab, Marianne Belat-Pichelin,
test ruwe materialen in de geconcentreerde hitte van de zon.
Al het licht wordt geconcentreerd. Je ziet het brandpunt in het water.
PROMES, NATIONAAL CENTRUM VOOR WETENSCHAPPELIJK ONDERZOEK
Om te laten zien dat de zonneflux heel hoog is
verbranden we meteen dit hout.
Ik hou het in het brandpunt en je ziet het meteen ontbranden.
In het brandpunt kunnen we tot 3500 graden Celsius gaan.
Dat is drie keer zo heet als vulkanische lava.
Heet genoeg om 'n stalen staaf te laten smelten.
Testen hier overtuigen NASA ervan dat Kaspers Solar Cup,
gemaakt van hitteresistent tungsten de hitte van de zon overleeft.
Onze collega's in Frankrijk hielpen ons bij al die proeven.
Zo konden we een simpel concept ontwikkelen
tot de Solar Probe Cup.
33 DAGEN TOT DE ZON
Uit controles van de Cup en andere instrumenten aan boord
blijkt dat alles de lancering heeft overleefd.
Een grote stap naar 'n succesvolle missie.
Er is echter een nieuwe hindernis.
Tijdens de scheervlucht vliegt de sonde achter Venus langs.
We kunnen haar dan een tijdje niet horen
en moeten wachten tot ze aan de andere kant van Venus weer opduikt.
Als je haar niet hoort, voel je je net een ouder
die bezorgd is om zijn kind, omdat het niet heeft gebeld.
Je wilt steeds contact houden, maar dat kan niet.
Deze missie gaat naar plaatsen waar radiocommunicatie onmogelijk is.
De sonde nadert Venus, buiten bereik van radiocontact.
Als ze weer verschijnt, hangt de hele missie af van één ding.
Ze moet de precieze baan naar de zon bereiken.
33 DAGEN TOT DE ZON
De Parker Solar Probe heeft achter Venus geen contact kunnen maken.
Als ze weer verschijnt, stuurt ze gegevens terug,
die laten zien dat de navigatie perfect is.
Ze is op de juiste route naar de zon.
Zo ver van aarde kan het controle- centrum haar lot niet meer bepalen.
Als je de zon nadert, kun je niet meer met de sonde praten.
JOHNS HOPKINS APL PROGRAMMAMANAGER
De zon is een breedbandradio. Hij zendt luid uit
op alle frequenties en overstemt de sonde volledig.
De sonde moet nu alles alleen doen.
Vanaf nu wordt de zonnewind sterker en neemt het gevaar toe.
Ze moet nu echt voor zichzelf zorgen.
Zonlicht heeft acht minuten nodig om de aarde te bereiken.
APL PROJECTWETENSCHAPPER
Je kunt haar niet met 'n joystick besturen.
Als de sonde een probleem heeft, moet ze dat zelf oplossen.
Op aarde houdt men de gevaren nauwlettend in de gaten.
Net zoals meteorologen ons waarschuwen voor stormen en orkanen
voorspellen wetenschappers van NASA het ruimteweer
dat de zon in het zonnestelsel opwekt.
Hun voorspellingen onthullen welke gevaren de sonde bedreigen.
We voorspellen het ruimteweer om robotmissies van NASA te beschermen.
Ruimteweer kan instrumenten beschadigen.
NASA GODDARD WEERONDERZOEKSCENTRUM
Het kan ze verbranden, waardoor ze in schroot veranderen.
Weerteams waarschuwen niet alleen missies zoals Parker
voor de gevaren van de zon.
Ze waarschuwen ook astronauten, bijvoorbeeld in het ISS.
Straling kan mensen letsel toebrengen als we die niet tegenhouden.
We moeten ze beschermen.
Hier op aarde worden we beschermd door 't magneetveld van de aarde.
In de ruimte gebeurt dat niet.
Een missie naar de corona van de zon
helpt ons om dit soort activiteit beter te begrijpen.
Die geeft ons de informatie die we in de modellen moeten stoppen
waarmee we voorspellingen doen, om ze te verbeteren.
In de hitte van de zon hangt Parkers voortbestaan af van één ding.
Het 115 mm dikke hitteschild.
Het eerste element dat opvalt is het hitteschild.
Dat is van cruciaal belang. Het levert schaduw
en houdt de romp van de sonde koel. Het is dus heel belangrijk.
Dit belangrijke hitteschild is 't resultaat van 10 jaar werk
van ingenieur Betsy Congdon.
Betsy is een echte ster. Ruim een decennium lang
heeft ze keihard gewerkt om te zorgen dat het hitteschild werkt.
Ze noemt het liefhebbend haar enorme frisbee.
Dit is een hete missie.
Het hitteschild moet altijd op de zon zijn gericht,
zodat het de sonde tegen de zon beschermt.
Het is in feite een parasol.
Het hitteschild heeft een verrassend eenvoudige constructie.
Achter de reflecterende keramische coating
bevinden zich lagen koolstofcomposiet.
Het schild is zo effectief dat het de instrumenten in de sonde
op een normale werktemperatuur houdt.
Het hitteschild zal temperaturen tot 1400 graden Celsius meemaken.
De schaduw die wordt geleverd is zo effectief dat de romp van de sonde
ongeveer 30 graden Celsius blijft. De temperatuur van 'n mooie zomerdag.
Kleine, onafhankelijk werkende sensoren achter het schild
richten het schild voortdurend om de sonde tegen de hitte te beschermen.
Als zonlicht op een sensor valt, reageert de sonde onmiddellijk.
Als de sonde 't schild niet goed op de zon heeft gericht,
past ze dat aan, zonder dat er een mens aan te pas komt.
Het systeem is autonoom en werkt zonder dat wij iets hoeven te doen.
De sonde weet wat ze moet doen en past zichzelf aan.
Zich aanpassen is iets wat de sonde zeven jaar moet blijven doen
als ze keer op keer naar de zon duikt.
En dit belangrijke systeem wordt nu voor het eerst beproefd.
De temperatuur neemt toe.
De sonde nadert de zon.
24 DAGEN TOT DE ZON
De Parker Solar Probe is via een omweg naar de zon gereisd.
Na de lancering heeft ze miljoenen kilometers naar Venus gereisd
en nog miljoenen kilometers meer om de atmosfeer van de zon aan te raken.
De hoop is nu dat de gegevens verzameld door de instrumenten,
die in elk hoekje van de kleine sonde zijn gepropt,
zullen helpen om de grote raadselen van de zon te ontsluieren.
Haar vlucht door de plasmawolken van de corona van de zon
helpt ons bij 't voorspellen van mogelijk gevaarlijk ruimteweer,
dat chaos kan aanrichten in onze moderne maatschappij.
En in de toekomst zal wat we nu over onze zon leren
ons leiden bij onze voortdurende zoektocht naar buitenaards leven.
Het is belangrijk om te begrijpen wat planeten bewoonbaar maakt.
We weten dat er leven op aarde is, dankzij de zon.
Wij zitten in de leefbare zone.
We zijn zo ver van de zon dat het niet te heet is,
maar dichtbij genoeg om vloeibaar water te hebben.
De zon is onze ster. Die geeft ons licht en warmte.
Zonder de zon zouden we hier niet zijn. Maar het is 'n gemiddelde ster.
Net zoals veel andere sterren in andere zonnestelsels.
Als we onze zon bestuderen, geeft dat ons inzicht
hoe sterren overal in het melkwegstelsel werken.
1 november, 2018.
4 DAGEN TOT DE ZON
Parker Solar Probe bereikt een snelheid van 288.000 km/uur.
Het is nu het snelste object ooit gemaakt door de mens.
Ze nadert de regio waar de zonnewind nog steeds versnelt
en de corona nog steeds opwarmt.
Dat bedoelen we met 't aanraken van de zon.
Als je zo dicht bij een ster bent
is het alsof je je auto in het hart van een kernreactor rijdt.
Niets wat door de mens is gemaakt, heeft ooit deze gevaren getrotseerd.
Het is ongelooflijk heet. De energetische deeltjes zijn extreem.
Het is een ongelooflijk vijandige omgeving.
De hitte is enorm. De temperatuur aan de voorkant van het hitteschild
is meer dan 1000 graden Celsius.
Alle instrumenten, verborgen in de schaduw, werken nog.
De technologie die nodig was om ons hier te brengen,
is overweldigend.
Op aarde beschouwen we licht als een gewichtloze lichtbron.
Zo dicht bij de zon raakt het licht je als een klap van een hamer.
De druk van de lichtfotonen
en hun individuele pakketjes energie duwen de sonde met kracht vooruit.
Alles dat ons zonnestelsel reguleert, is afkomstig van de zon.
Energetische deeltjes, licht, zonnewind komen allemaal van de zon.
Het is verbazingwekkend om dat aan te raken.
Dit is het begin van het herschrijven van de boeken over wetenschap.
We hebben met succes een sonde ontworpen
die een duik in de atmosfeer van de zon overleeft.
Dat is een ongelooflijke prestatie.
Dit is het moment waar we al die jaren zo hard voor hebben gewerkt.
Heel veel uren. Heel veel grijze haren.
Ik was nog niet grijs toen deze missie begon.
De missie is nog niet ten einde,
maar op 5 november 2018, om 16.27 uur
bereikt de Parker Probe haar eerste doel.
Een mijlpaal in de verkenning van de ruimte.
Dit is het perihelium.
De mensheid is nog nooit zo dicht bij een ster geweest.
Voor het eerst door de corona vliegen is gewoon ongelooflijk.
Het is onontgonnen terrein
en de Parker Solar Probe vliegt daar doorheen.
Ondertiteld door: Erica Magielse