Er is drie jaar aan dit True-Life Adventure gewerkt.
Het is een authentiek verslag van echte gebeurtenissen.
Het is het verhaal van de natuur.
De handelingen van de dieren zijn volkomen spontaan.
De grote Afrikaanse landmassa werd altijd het Donkere Continent genoemd.
De eerste kaartenmakers wisten zo weinig over de onverkende regio...
...dat ze 'm blanco lieten. Het bleef eeuwenlang een land van mysterie.
De omringende natuurlijke barrières hielden de beschaving buiten.
In het noorden een enorme woestijn, de onoverschrijdbare Sahara.
In het westen een dicht oerwoud en kreupelhout langs de rivier de Kongo.
In het zuiden een dorre rimboe.
En aan de oostkust de moerassen die ieder beletten dit land binnen te vallen.
Ontdekkingsreizigers wisten uiteindelijk toch door te dringen.
En in het hart van Afrika vonden ze een primitief paradijs.
Het was een enorme vlakte met bossen, diepe meren en hoge bergpieken.
Afrika's hoogste berg domineert het landschap. Hij staat op de evenaar.
De Kilimanjaro verheft zich bijna zes kilometer in de lucht.
De top doorboort de wolken en is altijd bedekt met sneeuw.
Ons verhaal begint onder aan die berg, in het rijk van de Afrikaanse leeuw.
Hier komt de koning der dieren z'n onderdanen inspecteren.
De leeuw, de grootste der katachtigen, heerst over een enorm gebied.
Op deze immense weide vindt hij gigantische grazende kuddes.
Te veel dieren om te tellen.
En in dit natuurlijk spektakel zien we het patroon en plan van de natuur.
Alles lijkt nu nog heel vreedzaam...
...maar deze zonnige scène wordt altijd overschaduwd door de dood.
En de leeuw is z'n boodschapper, want de grazende dieren zijn z'n voedsel.
Maar dit is een True-Life Adventure en tragedie blijft dan ook niet uit.
En waar nieuw leven wordt geboren, zullen we dat ook aanschouwen.
De heerser en z'n onderdanen.
De vleeseters en graseters leven allemaal samen.
Nergens zien we zo'n grote variatie aan diersoorten in de natuur.
Dit is een wildebeest, oftewel een gnoe.
De leeuw jaagt graag op deze antilope-soort.
Het hartenbeest, een verre neef, is ook een geliefde prooi van de katachtigen.
De zebra is het Afrikaanse paard.
Z'n strepen vallen erg op, maar hij wordt maar zelden verrast, want hij is erg alert.
De ellipswaterbok rekent op z'n scherpe hoorns om zich te kunnen verdedigen.
De zwarte paardantilope heeft een paar kromme sabels.
En hij kan er goed mee overweg.
Maar geen enkel dier heeft zo'n fraai gewei als de koedoe.
De koning der dieren negeert de kleine gazelles.
Ze zijn niet groot genoeg voor een maaltijd.
Deze soort is amper een mondjevol. De dikdik is de kleinste antilopesoort.
Met z'n schofthoogte van 36 cm is hij even groot als een kleine hond.
Dit is de gerenoek, ook wel bekend als de girafgazelle.
De langnek is niet erg voedzaam. Ook voor hem haalt de leeuw z'n neus op.
De impala valt beter in de smaak...
...maar net als alle antilopen is hij erg behendig en bijna niet te verrassen.
Impala's maken sprongen van wel tien meter.
De eland, de grootste antilopesoort, weet ook altijd snel te ontkomen.
De graseters voelen instinctief wanneer de leeuwen op jacht zijn.
Als ze alleen maar langslopen, laat de kudde ze heel dichtbij komen.
Maar voor de zekerheid houdt een groepje het roofdier toch in de gaten.
Er leven vele dieren op deze vlakte, met elk z'n eigen rol in dit natuurspektakel.
Soms krijgen de katten gezelschap van de wilde honden van Afrika.
Als ze alleen zijn, kan elke tegenstander ze de baas...
...maar als ze samenwerken, is 't een ander verhaal.
Ze jagen in troepen en vormen een constante bedreiging voor de kudde.
Eén graseter wordt maar zelden lastiggevallen: de kafferbuffel.
De hoorns van een volwassen stier hebben een spanwijdte van 1 meter 20.
Onderaan vormen ze een dik schild over z'n schedel.
Het hoofd van de buffel is dus praktisch onkwetsbaar.
Zelfs de koning der dieren behandelt hem met respect.
Ook het wrattenzwijn kan zich goed verdedigen.
Hij heeft z'n vlijmscherpe slagtanden altijd gereed.
Toch blaast hij 't liefst de aftocht. Maar niet met z'n staart tussen de benen.
Die steekt hij omhoog, zodat z'n familie weet dat ze hem moeten volgen.
Scherpe ogen en scherpere snavel.
Als de witruggier ergens opduikt, is dat altijd slecht nieuws.
Deze aaseters leiden een onzeker bestaan.
Ze moeten constant wedijveren met hun rivalen.
Zoals de jakhals die hier probeert een kadaver voor zichzelf te houden.
Maar de gieren zijn in de meerderheid en pikken het in.
De natuur heeft ruimte voor rovers én royalty.
De aaseters horen dus net zo goed bij de omgeving als de leeuw.
Van alle dieren in dit domein is de giraffe wel het vreemdst.
Hij is het langste dier ter wereld.
Driemaal zo lang als een lange man. Alleen z'n nek is al 2,15 meter lang.
De giraffe is erg stil, maar soms maakt hij toch een geluid:
Een zacht, hoog geknor.
Maar over het algemeen zwijgt hij.
Dit is een vreemd tijdverdrijf. Alsof ze vechten met zwepen.
Nu oefenen ze alleen...
...maar tijdens het paarseizoen kunnen die klappen dodelijk zijn.
Aan de zijlijn bespreken de critici hun techniek.
En hier kan elke toeschouwer alles prima zien.
Die lange nek is alleen lastig als de giraffe drinkt.
Nu is hij kwetsbaar voor z'n vijanden.
Maar als er gevaar dreigt, kan hij heel hard lopen.
Het lijkt of hij op stelten loopt, maar met die grote passen is hij snel in veiligheid.
Omdat hij zo lang is, staat z'n eettafel op zolder.
Hij eet de bladeren van de hoge, Afrikaanse bomen.
Z'n voorkeur gaat uit naar de Mkhaya-boom.
Met z'n extra lange tong plukt hij de blaadjes tussen de doorns uit.
De giraffe is een zachtaardig dier dat niemand last bezorgt.
Dat kun je van de rinoceros niet zeggen.
Dit humeurige dier heeft aan iedereen een hekel.
Als hij zich verstopt, is dat geen spelletje.
Hij weegt twee ton en als hij aanvalt, is hij net zo gevaarlijk als een tank.
De naam 'rinoceros' betekent 'neushoorn'.
Deze wapens zijn geen echte hoorns, maar verharde vezelmassa.
De Afrikaanse neushoorn heeft er twee.
Omdat ze zo onvoorspelbaar zijn, gaan andere dieren hen uit de weg...
...maar dat deert ze niet. Ze gedragen zich even bot als altijd...
...en reageren hun slechte humeur op elkaar af.
De Afrikaanse leeuw is eigenlijk gewoon een grote kat en houdt dus van comfort.
Hij is zo het meest luie dier dat er bestaat.
Als leeuwen relaxen, doen ze dat ook goed.
Een leeuwenfamilie heet een troep...
...en heeft zo'n vijf tot twintig leden. Alle familieleden van meerdere generaties.
Leeuwen zijn erg familiegericht en blijven lid van dezelfde troep.
Jonge leeuwen worden groot, zoeken partners...
...en krijgen zelf welpen. Meestal zo'n vier tot zes per worp.
De jongen zijn al net zo lui als hun ouders en doen zo min mogelijk.
Ze drinken bij elke willekeurige leeuwin, ongeacht of zij hun moeder is of niet.
Een welp is van nature erg speels.
Uit z'n gedrag blijkt wel hoe nauw hij verwant is aan de huiskat.
Zelfs als hij volwassen is, blijft hij speels.
Maar nu hebben ze instinctief de neiging om te doden en halen ze vanzelf uit.
Leeuwen zijn katten en kunnen dus klimmen.
Maar ze bespringen hun prooi bijna nooit en hebben die gave niet echt nodig.
Als een leeuw in een boom klimt, doet hij dat voor het uitzicht.
Binnen de troep is de koning der dieren maar gewoon een nutteloos mannetje.
Het is de leeuwin die de scepter zwaait.
Als zij Zijne Majesteits plekje wil, windt ze daar geen doekjes om.
De jonkies weten ook wie de baas is. Ze kiezen altijd voor hun moeder.
De leeuwen kibbelen soms, maar ze vormen een hechte familie.
En zolang ze genoeg te eten hebben, zijn ze allemaal tevreden.
Maar als er een indringer opduikt, verandert dat alles.
Een vreemde leeuwin heeft hier niets te zoeken.
Voor ze weet wat er gebeurt, is ze omringd door een stel furies.
Dit is een vrouwengevecht.
De moeders zien de vreemde leeuwin als een bedreiging voor hun welpen.
Hun logica is een beetje vaag, maar hun handelingen zijn duidelijk.
Het mannetje speelt maar een kleine rol.
Hij doet alleen mee omdat dat van hem wordt verwacht.
Maar hij neemt 't liever niet op tegen een woedende leeuwin.
Uiteindelijk gaat de indringer weg. Ze is behoorlijk toegetakeld.
Nu de rust is weergekeerd, kan de troep weer verder luieren.
Maar er zijn meer vreemden gekomen, en olifanten jaag je niet zomaar weg.
De bul van de kudde komt niet voor de gezelligheid langs.
Deze bul leidt z'n kudde en wil duidelijk geen leeuwen in de buurt hebben.
Dit keer besluiten de leeuwen zich waardig terug te trekken.
Als er één dier is voor wie de koning van z'n privileges afziet, is dat de olifant.
Deze reuzen zijn de grootste dieren in dit tableau.
Afrikaanse olifanten zijn veel groter dan hun Indische neven.
Deze moderne mammoets zijn de grootste zoogdieren ter land.
Net als overal moeten dieren in Afrika elke dag aan eten zien te komen.
De olifant, met de grootste eetlust, heeft het grootste probleem.
Het vele gras dat hij eet, is maar een voorgerecht.
Z'n hoofdgerecht haalt hij in het bos.
Hij is vegetariër en eet bladeren met de takken er nog aan.
Deze reuzen wegen zes tot acht ton...
...en het dagmenu is evenredig aan hun gewicht.
Het avondmaal duurt erg lang. Een olifant zit niet zo snel vol.
Hij eet langzaam, maar hij mist niets. Hij rukt hele takken van de boom.
De slurf van de olifant dient als arm, hand en vingers tegelijk.
Dit instrument is erg gevoelig en handig voor allerlei klusjes, van groot tot klein.
De olifant zet z'n poot op een afgebroken tak...
...en trekt met z'n slurf kleine twijgjes eraf.
Hij begrijpt het hefboomprincipe. Als een tak niet breekt...
...oefent hij extra druk uit met z'n enorme slagtanden.
De slagtanden van een bul wegen 20 kilo per stuk.
Maar er zijn ook slagtanden van wel 70 kilo per stuk gevonden.
Zowel de bul als de koe beschikken over deze handige hulpmiddelen.
Ze kunnen er een volwassen boom mee ontwortelen.
Een olifant met maar één slagtand is in het nadeel...
...maar heel oude bullen hebben hier vaak mee te kampen.
Zelfs het beste ivoor breekt als je er acht ton druk op zet.
Deze gerimpelde bul is misschien wel 100 of 200.
Niemand weet 't zeker. Alleen de olifant kent dat geheim.
Bij wilde dieren kunnen we er alleen maar naar raden.
Maar men denkt dat olifanten iets ouder worden dan mensen.
Gemiddeld 80 tot 100 jaar.
Zeker is dat hij rond z'n twintigste volwassen is.
In z'n tienerjaren haalt hij nog kattenkwaad uit.
Een baby-olifant weegt bij z'n geboorte 90 kilo.
In de meeste families is dat enorm, maar hier is dat normaal.
Dit jonkie is pas 12 uur oud...
...en heeft moeite om z'n moeders grote passen bij te houden.
Jonge dieren zijn van nature speels, en de olifant is geen uitzondering.
Hij rent voor de lol achter de reigers aan die de olifanten volgen.
Ze komen af op de insecten die uit het gras komen als de kudde langsloopt.
Nu zijn de rollen omgedraaid en worden zij opgejaagd.
In de kudde is deze jongeman maar een uk...
...maar hier is hij een zware jongen.
De olifant wordt een pachyderm of dikhuid genoemd...
...maar z'n huid is niet ondoordringbaar.
Hij beschermt zich tegen insectenbeten door regelmatig een stofbad te nemen.
Olifanten zijn kuddedieren, en die kuddes kunnen klein of erg groot zijn.
Dit is een olifanten-vrachttrein. Hij heeft wel 110 wagons.
Het kuddesysteem beschermt de jongen, maar volwassenen hebben dit niet nodig.
Ze zijn zo groot en sterk dat ze geen natuurlijke vijanden hebben.
Olifanten kunnen niet zonder water en ze lopen heel ver om 't te vinden.
Ze hebben een flinke poel nodig om aan hun eisen te voldoen.
Nu gebruiken ze hun veelzijdige slurf als waterslang.
Mensen moeten zo'n twee liter water per dag drinken.
Zoveel slurpt een olifant in één keer op.
Een dorstige olifant drinkt zo 53 liter water.
Zelfs onze uk drinkt zo'n tien liter.
Deze slagtanden groeiden te ver door en maken het drinken nogal lastig.
En deze vent maakt er een spelletje van.
Als hij klaar is, hangt hij z'n slurf te drogen. Maar hij is nog niet klaar.
Nu z'n dorst is gelest, kan de olifant een douche nemen.
Het water is erg modderig, maar de olifant geniet er toch van.
Het is koel en nat, dat is voor hem het enige wat telt.
En dan spoelt hij zich af, dat is nog het leukst.
Olifanten blijven meestal in het ondiepe, ook al zijn 't prima zwemmers.
En als er een kopje-onder gaat, gebruikt hij z'n slurf als snorkel.
Maar er is één plek waar de olifant met z'n slurf niet bij kan.
Dat modderbad was heerlijk, maar het zorgt wel voor een groot probleem:
Hoe hijs je een olifant van zes ton de gladde oever op?
Als de oever droog is, komt iedereen eruit, zelfs de zestonners.
Vele dieren trekken aan de poel voorbij, maar het nijlpaard is hier thuis.
Dit waterdier heeft zich volledig aangepast.
Het liefst wentelt hij zich in moerassige binnenwateren.
Hij is dol op modderbaden. Hij is dan ook familie van het varken.
Alleen een olifant is groter.
Z'n middel heeft een omtrek van vier meter en hij weegt zo'n vier ton.
Toch is hij zowel in het water als op het droge verrassend vlug.
Hij is vreedzaam...
...maar zowel in het spel als in de strijd bijt hij goed van zich af.
De kracht in deze kaken is ongelooflijk.
Hij heeft, op de walvis na, de grootste bek in het dierenrijk.
De oude Grieken noemden hem 'hippopotamus' oftewel 'rivierpaard'.
Als je z'n kop zo ziet, begrijp je wel waarom.
Af en toe komt iemand op bezoek en natuurlijk blijft hij eten.
Deze vogel eet de parasieten die op de nijlpaarden leven.
Hij wordt lelieloper genoemd omdat hij op plompenbladen loopt.
En hij loopt op nijlpaarden, iets waar z'n grote poten heel geschikt voor zijn.
De vogel is net een lijfknecht die de nijlpaarden verzorgt.
Hij kijkt of hij z'n wenkbrauwen moet epileren.
Hij is een soort schoonheidsspecialist.
Er valt niet veel van te maken, maar hij doet z'n best.
Soms is hij iets te enthousiast en duikt z'n klant een tijdje onder.
Met z'n ballonvormige lijf beweegt het nijlpaard moeiteloos door het water.
Hij kan z'n neus en oren afsluiten en minutenlang onder water blijven.
En om te ademen, hoeft hij alleen z'n neus boven water te steken.
Het nijlpaard verkeert in vreemd gezelschap. Nu zijn het de vissen.
Hij is niet echt in hen geïnteresseerd, maar zij wel in hem.
Dit is een onverklaard raadsel: wat doen de vissen bij het nijlpaard?
Vermoedelijk voeden ze zich met z'n parasieten.
Dit zijn barbelen, een karperachtige soort.
Ze controleren hem zorgvuldig.
Hier zie je een vis die vist in de bek van een nijlpaard.
Een voorbijganger komt ongevraagd op alle drukte af. Dit is de krokodil.
Hij speelt ook z'n rol in deze onderwaterscène.
Krokodil, barbeel, nijlpaard. Reptiel, vis, zoogdier.
Een vreemde verwantschap in een vreemde wereld.
De intelligentie van dieren varieert van niet zo snugger tot bijna-briljant.
Hier is bijna geen enkel dier zo slim als de baviaan.
Z'n huis is een rotskasteel dat heel goed te verdedigen is.
Dit is een fort waarvan hij zelfs leeuwen kan afweren.
De baviaan lijkt soms onbezonnen, maar hij kent elke holte in de rotsen...
...en rekent erop dat hij zo nodig snel kan verdwijnen.
Maar leeuwen verspillen geen tijd aan bavianen.
Ze weten makkelijker prooi te vinden en trekken dus verder.
De bavianen verlaten de rots om te eten...
...maar hun voorkeur gaat uit naar gras, zaden en insecten.
Uit voorzorg doen ze dat in troepen van vijftig tot honderd.
De baviaan is erg behendig en kieskeurig.
Alleen de lekkerste hapjes zijn goed genoeg.
Hij is vooral dol op de stelen van waterlelies.
Alleen een baviaan ziet iets in een baby-baviaan.
Hij wekt niet de indruk dat hij erg intelligent is.
Maar in een boom komen z'n talenten tot uiting. Hij is een geboren acrobaat.
Bavianen zijn speels en ondeugend.
De jonge dieren halen de ene grap na de andere met elkaar uit.
Zo leren ze elkaar te tolereren en ze worden maar zelden gestraft.
Beide ouders helpen met de opvoeding. Vader past net zo vaak op als moeder.
Maar soms heeft de kleine daar niet zo'n zin in.
Bij de bavianen is 't nooit een saaie boel.
Ze hebben gevoel voor humor, en dat uit zich op de onverwachtste ogenblikken.
Hun grootste vijand is de luipaard, de tijger van Afrika.
Geen echte tijger, want die leven in Azië, maar hij is net zo wreed en geslepen.
Vanwege die luipaarden mogen jonge bavianen er nooit alleen op uit.
Moeder houdt ze altijd in de gaten.
Ze neemt de kleine overal met zich mee, in z'n kooi benedendeks.
Als hij wat ouder is, mag hij achterop.
Zo zit hij niet in de weg als de bavianen met de kuddes bij de waterpoel drinken.
In het rijk van de Afrikaanse leeuw zijn vele vogelsoorten.
De struisvogel demonstreert hoe bizar de natuur kan zijn.
Met z'n 2 meter 13 is hij de grootste der gevederde diersoorten.
Strikt genomen is het een vogel, ook al kan hij niet vliegen of zingen.
Struisvogels doen niets wat vogels horen te doen.
Ze leggen alleen grote eieren en stichten grote gezinnen.
20 jongen per nest. Beide ouders zijn nodig om op zo'n groot kroost te passen.
Hier is het vaalbruine vrouwtje de baas, maar 't mannetje heeft ook vaak dienst.
Ze kunnen niet vliegen en hebben hun eigen overlevingstechniek.
Ze hebben lange, sterke poten om voor hun vijanden te kunnen vluchten.
Met hun enorme passen gaan ze soms wel 65 kilometer per uur.
Je ziet hier veel vogels met lange poten.
Er zijn allerlei soorten ooievaars en kraanvogels.
De grijze kroonkraan komt regelmatig langs.
Zijn vrijage gaat gepaard met veel uiterlijk vertoon.
Deze praalhans is de grote trap.
Hij zet bij z'n paardans voor en achter z'n veren uit.
Je kunt amper zien welke kant hij opgaat. Hij lijkt 't zelf ook niet te weten.
Maar geen enkele vogel schrijdt zo pronkerig als de secretarisvogel.
Maar hij pronkt niet, hij werkt. Hij is op zoek naar z'n maaltijd.
Zo vindt hij een maaltje van insecten en kleine reptielen.
Hij dankt z'n naam aan de veren op z'n hoofd.
Die lijken op de ganzenveer die een secretaris vroeger achter z'n oor stak.
De renvogel is een waadvogel die bijna nooit waadt.
Hij vindt z'n voedsel op de vlakte en voert daarbij een vreemde dans uit.
Als hij z'n voetjes van de vloer gooit, gaat hij er helemaal voor.
Het rijk van de Afrikaanse leeuw kent maar twee seizoenen: nat en droog.
Voor grazers betekent dat veel waterpoelen of weinig waterpoelen.
Deze zwervers zijn afhankelijk van goed water en grasland.
Als het gras nieuw is, worden de jongen geboren.
Een baby-wildebeest is zwak. Toch verwacht men 't onmogelijke van hem.
Hij moet meteen leren lopen en rennen...
...want op de open vlakte is snelheid je enige bescherming.
De vele roofdieren hebben 't vooral op de jongen voorzien.
De luipaard ziet z'n kans schoon en plant z'n strategie.
Hij weet dat het wildebeest erg traag van begrip is.
Daar zal hij gebruik van maken.
De luipaard zoekt een geschikte boom om z'n prooi van bovenaf te bespringen.
Als hij fout gokt, lijdt hij honger, maar hij voelt dat de kudde hier langskomt.
Dus wacht hij voorlopig rustig af.
En ja hoor, hij had goed gegokt.
De luipaard begint nu behoedzaam aan z'n dodelijke werk.
Hij heeft maar één kans. Zodra hij zich vertoont, slaat de kudde op hol.
Hij klimt omlaag. Hoe dichterbij hij komt, des te kleiner de kans dat hij mist.
De rondlopende kudde heeft hem nog niet opgemerkt.
Dan springt hij.
Uit het niets slaat hij toe.
De wildebeesten zullen nog urenlang verward rondlopen.
Het Afrikaanse drama kan hard zijn, maar zo is het leven in Afrika.
Leven en dood, een eindeloze cyclus.
Zo is de natuur. Sommige dieren blijven leven en andere gaan dood.
De tragedie van de één helpt de ander te overleven.
Voordat de luipaard eet, sleurt hij z'n prooi de boom in.
Hij weigert z'n eten te delen met de aaseters van de vlakte.
De cheeta is de beste jager van de katachtigen. Beter nog dan de luipaard.
Zijn bekwaamheid is allang bekend. Hiërogliefen beelden het dier in actie uit.
De farao's herkenden de talenten van de cheeta's en trainden ze als jachtkatten.
Met z'n ranke middel en hoge schouders heeft hij veel van een hazewindhond.
Hij loopt op z'n tenen en maakt daardoor veel grotere passen.
Z'n grote longcapaciteit geeft het dier een ongelooflijk uithoudingsvermogen.
Eén lichaamsdeel lijkt te klein.
De kleine kop steekt uit als een waterspuwer.
Alsof hij op het verkeerde lijf is gezet. Maar de natuur heeft er haar reden voor.
De cheeta is gestroomlijnd om supersnel te kunnen gaan.
Ze is de snelste loper van het dierenrijk en kan wel 130 km per uur halen.
Ze jaagt haar prooi op tot deze niet meer kan.
De gazelles zien dat de cheeta op jacht is...
...en maken zich gereed om te vluchten.
Als de hazewind-kat begint te rennen, gaat de kudde er snel vandoor.
In hun paniek rennen sommige vlak naast haar.
Maar de kat negeert hen. Ze heeft een ander slachtoffer gekozen.
Eén dier is de sigaar, tenzij 't op wonderlijke wijze kan ontsnappen.
En maar weinig dieren ontkomen aan een cheeta.
Je zou denken dat een leeuw te midden van al die kuddes nooit honger lijdt.
Toch is het vangen van een prooi niet zo eenvoudig.
Het vereist strategie en vaardigheid, en soms ook geluk.
De mannetjesleeuw lijkt zelf weinig te jagen.
De luie vorst zit aan de zijlijn in een koninklijke pose...
...terwijl de dames de kost verdienen.
De leeuwin is degene die eropuit moet.
Ze moet dicht bij haar prooi zien te komen.
Zij kan alleen een korte sprint maken.
Daarna zijn de gehoefde dieren haar te snel af.
Ze moet de wildebeesten bereiken voor ze op de vlucht slaan.
Dat lijkt heel eenvoudig, maar ze moet zo onopvallend mogelijk zijn.
Na die eerste mislukking spaart ze haar krachten.
De jacht zou weleens heel lang kunnen duren.
Als haar man haar hielp, zou dat enorm schelen, maar dat zit er niet in.
Haar echtgenoot rust op z'n lauweren en vraagt zich af waar z'n lunch blijft.
Maar ze heeft nu geen tijd voor hem. De hele troep moet worden gevoed.
Nu werken de dames samen. Leeuwinnen gaan vaker zo te werk.
De leider loopt onopvallend om de kudde heen.
Ondertussen naderen haar collega's de voorkant om de kudde af te leiden.
De val klapt straks dicht.
Nu heeft het wildebeest haar gezien.
Maar hij is omsingeld. Welke kant moet hij op rennen?
De leeuwin bijt instinctief de halsader door. Het einde komt snel.
De gedode prooi moet met de troep worden gedeeld.
Als de clan bijeenkomt, komt Zijne Majesteit eindelijk in actie.
Hongerige leeuwen komen overal vandaan.
Ooms en tantes, neven en nichten...
...eisen allemaal een deel van het feestmaal op.
Als leeuwen eten hebben, vreten ze zich vol...
...en vechten ze om de lekkerste hapjes.
Met zoveel hongerige leeuwen is de prooi zo verslonden.
Dit oude patroon wordt overal op de vlakte steeds weer herhaald.
Hier valt een zebra ten prooi aan de troep.
Andere slachtoffers, hetzelfde resultaat: eten voor de leeuwen en welpen.
Af en toe sneuvelt een jonge giraffe.
Hoe voorzichtig je ook bent, het gaat altijd weleens mis.
Als het mannetje alles voor zichzelf wil houden, krijgen ze hevige ruzie.
Een karkas opeisen is moeilijk.
Deze leeuwin heeft iets achtergehouden voor haar welpen.
Nu sleept ze het naar hun schuilplaats.
Als het meezit, hebben haar welpen straks een feestmaal.
Maar ze is de aaseters vergeten.
De jakhalzen wachten op hun kans om toe te slaan.
Ze zijn ervaren dieven die leven van wat de leeuwen laten liggen.
Deze diefjes zijn niet bang voor haar, tenminste, als ze de andere kant opkijkt.
Nu duiken de hyena's op. Zij willen ook meedoen.
Aan de hemel verschijnen de gieren. Ze hebben trek in een gratis maal.
Gier, jakhals, hyena... Allemaal aaseters.
Maar zij zijn ook nuttig.
Ze houden de vlakte vrij van kadavers.
Als die klaplopers hebben gegeten, is er niet veel meer over.
Tot slot vechten ze om de botjes.
Er komt geen eind aan de wedstrijd tussen de leeuwin en haar volgelingen.
Zo zorgt de natuur voor al haar dieren. De leeuwen doden opdat velen leven.
Zo ook de families van de aaseters.
De natuur wil dat elk hapje voedsel in een hongerige mond terechtkomt.
Ondertussen komen de welpen eraan.
Er wacht hen maar een karig maal.
De andere leden van de troep treffen ook niet veel aan.
Nadat zij het werk hebben gedaan, is dit het leeuwendeel.
En de arme moeder komt er, zoals gewoonlijk, weer bekaaid af.
Omdat er zoveel eters waren, moet de jacht worden voortgezet.
Nu pakt de troep het anders aan.
Ze verbergen zich in de struiken om de prooi te verrassen.
Dit is hun kans.
Een kudde impala's bij de waterpoel.
Nu heeft de troep een tactisch probleem.
Geen enkele antilope-soort is zo moeilijk te vangen als deze.
Ze kiezen voor de frontale aanval en het schrik-effect heeft succes.
Nu is 't elke leeuwin voor zich.
Ze moet proberen de impala te pakken als deze in paniek voorbij rent.
Voor deze jacht moet je snel en slim zijn, en een beetje geluk helpt ook.
Geen enkele ontbering valt de dieren zo zwaar als de jaarlijkse droogte.
Groot en klein heeft last van het droge seizoen.
Als de poelen één voor één opdrogen, komt zelfs de meerval water te kort.
De paar drinkplaatsen die er zijn, worden constant gebruikt.
En de paden naar het water slijten uit tot diepe groeven.
De olifanten gebruiken hun ongelooflijke geheugen.
Ze keren terug naar het droge rivierbed en graven daar hun eigen put.
Ze lijken het vocht zelfs onder de grond te ruiken.
Plotseling zwaaien de olifantenoren uit om een ver geluid op te vangen.
Behoedzaam loopt hij eropaf. Met geheven slurf test hij de lucht.
Het is een vreemd geluid. Hij herkent 't niet. Het is nieuw voor hem.
Hij loopt erheen, en bij de laatste modderpoel stuit hij op een drama.
Een neushoorn zit vast in de modderbrij.
Gefrustreerd beukt hij met z'n kop op de grond en roept om hulp.
Een andere neushoorn drinkt. Een dilemma is het maar even.
Zo moet 't zijn geweest in de prehistorie, want dit is een fossiel in wording.
Zo werden de dinosauriërs gevangen en zijn de overblijfselen bewaard gebleven.
Deze val wacht alle drinkers, maar sommige boffen en ontkomen eraan.
In paniek hernieuwt de neushoorn z'n inspanningen...
...maar twee ton komt niet zo snel los uit de modder.
Een stel bavianen komt op z'n kreten af.
Deze intelligente dieren buigen zich tenminste even over z'n probleem.
Eén probeert zelfs een oplossing te bedenken.
Maar ze kunnen niets voor hem doen.
De olifant wil ook alleen maar drinken.
Hij vindt dit zo verontrustend dat hij in paniek raakt.
En net als alle kleinere dieren gaat de olifant ervandoor.
De neushoorn moet z'n bizarre lot dus alleen tegemoet treden.
Onder de tropische zon stijgt de warme lucht in pilaren omhoog...
...en dansen de zandhozen over de verschroeide aarde.
Dit is nog maar het begin. Straks steken de stofstormen op.
Nu begint een massale trek.
De kuddes gaan op zoek naar nieuwe waterpoelen...
...op plekken waar het niet zo heet is.
Gekweld door dorst, hitte en honger, vluchten ze voor de droogte.
De leeuwen trekken ook weg.
Samen vluchten ze voor hun gemeenschappelijke vijand: de dorst.
De beproeving heeft veel van een nachtmerrie.
De stille giraffes lopen als spoken door dit verlaten land.
De felle zon werpt een vurige mantel over het landschap.
De olifanten zoeken wanhopig naar vocht, maar vinden niets.
Deze brandende schijf staat dagelijks onafgebroken aan de hemel.
De natuur lijkt genadeloos te zijn.
Dit is Afrika. Het echte, meedogenloze Afrika.
Je overleeft hier alleen als je ontberingen kunt doorstaan.
De kuddes trekken wekenlang, tot ze uiteindelijk nieuw grasland bereiken.
Maar ze hebben ook water nodig.
En dus zwoegen ze verder, op zoek naar een drenkplaats die niet lijkt te bestaan.
Op hun doelloze reis lijken ze hun richtingsgevoel kwijt te raken.
Ze trekken in een grote cirkel.
En zonder het te merken, lopen ze terug in de richting waar ze vandaan kwamen.
Ze lijken richting de stofstorm te lopen.
Maar die stofwolk is een zwerm treksprinkhanen.
Een massa uitgehongerde insecten die de vlakte komt teisteren.
De wildebeesten lopen doelloos door deze verblindende storm.
Deze golf insecten verdooft de zintuigen.
De leeuwin kijkt verbijsterd en onbegrijpend op.
De treksprinkhaan eet weidegras.
Afzonderlijk eet hij alleen grassprietjes...
...maar als ze met miljoenen tegelijk neerdalen, vernietigen ze het land.
Ze zijn een bedreiging voor de grazers, want die kunnen zonder gras niet leven.
Maar honger voor de één is een feest voor de ander. Nu komen de ooievaars.
Maar zelfs een miljoen ooievaars hadden deze plaag niet kunnen bedwingen.
De miljoenen vleugeltjes laten zelfs geen daglicht door.
Al gauw ligt er een onheilspellende gloed over het land.
Maar de natuur laat zo'n ramp niet zomaar gebeuren.
De treksprinkhanen verslinden elk grassprietje. Ze vreten alles kaal...
...maar de natuur zal toch weer nieuw leven brengen.
Dat doet ze met tropische regens. Deze zijn een bron van leven...
...die de dieren en het landschap weer vernieuwen en verfrissen.
Nu hebben de kuddes weer goed water en goed gras.
Invloed op de een is invloed op allemaal.
Maar ook de leeuw moet de grillen der natuur accepteren.
En regen valt hier, zoals ook de zon na de storm weer gaat schijnen.
De seizoenen wisselen elkaar af, en de leeuw kijkt weer uit over de vlakte...
...waar z'n onderdanen zich wijd en zijd verspreiden.
Zebra, wildebeest, hartenbeest en koedoe.
Paardantilope, wrattenzwijn, struisvogel en neushoorn.
Nijlpaard, olifant, giraffe en baviaan.
Impala, hyena, wilde hond en jakhals.
Deze en vele andere dieren bewijzen hulde aan de Afrikaanse leeuw.
Zo eindigt ons True-Life Adventure zoals het begon:
In de schaduw van de Kilimanjaro.
Zolang deze stille wachter waakt over het rijk van de leeuw...
...zal de koning der dieren onbetwist z'n rol spelen...
...in het primitieve schouwspel van Afrika's natuur.