‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(สร้างจากมังงะ ‪โดย จิโร่ ทานิกูจิ และ บากุ ยูเมมากูระ)
‪การเดิน
‪การปีนเขา
‪การปีนเขามากขึ้นอีก
‪สูงขึ้นเสมอ
‪เพื่ออะไรกัน
‪ผมชื่อฟุกะมาจิ มาโกโต‪ะ
‪ผมถ่ายรูปสวยๆ ให้นิตยสารต่างๆ
‪ปีนั้น ผมตามทีมญี่ปุ่นขึ้นไปบนภูเขา ‪ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเอเวอเรสต์
‪นี่เบสแคมป์ ได้ยินผมไหม
‪นี่ทานากะ ผมได้ยินคุณ
‪แนวปะทะอากาศขนาดใหญ่กำลังมา ‪รีบกลับมาเถอะ
‪เราใกล้ถึงแล้ว กลับไปตอนนี้ไม่ได้
‪พวกคุณช้ากว่ากำหนดการ พายุจะมาถึงก่อนคุณ
‪เราจะลองเสี่ยงดู
‪มันเสี่ยงเกินไป ‪พวกคุณช้ากว่ากำหนดการเยอะมาก
‪ได้ยินไหม ทานากะ
‪คราวนี้ไปไม่ถึงยอดเขา เสียเวลาเปล่า
‪- อะไร ‪- พวกเขาไปไม่ถึง 8,000 เมตรเลย
‪ทั้งที่มีออกซิเจนเนี่ยนะ
‪พวกเขาเตรียมตัวมาไม่ดี ‪ภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้เขาไม่ปีนกันแบบนั้น
‪- พวกเขาไปถึงไหน ‪- แค่หลังแคมป์ห้า
‪ทานากะกับโกโตะทำได้ดี แต่ไม่ทันกำหนดการ
‪สภาพบนสันเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ‪พวกเขาเลยต้องกลับ
‪แต่นายมีข้อมูลพอจะเขียนสองหน้าใช่ไหม
‪- ฉันจะทำงานนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ‪- เลิกบ่นเถอะน่ะ
‪นายอยู่ข้างนอก ได้เห็นโลก
‪ฉันเสียเวลาเปล่า รูปของฉันไม่มีค่า
‪- เจอกันที่ห้องข่าววันจันทร์นะ ‪- เออ บาย
‪ฟุกะมาจิ เบียร์นายจะอุ่นแล้ว
‪- โอเค ‪- นายตามหลังเราอยู่แก้วนึงนะ
‪โอเค ไปเดี๋ยวนี้แหละ
‪นี่
‪สวัสดี
‪เป็นนักข่าวเหรอ
‪ใช่
‪หาข่าวไปลงนิตยสารอยู่เหรอ
‪สนใจกล้องของมัลลอรี่ไหมล่ะ
‪ดูสิ
‪บอกว่ากล้องของมัลลอรี่ ดูสิ
‪ของจริงนะ ได้มาจากบนนั้น
‪รู้เรื่องใช่ไหม
‪เป็นข่าวได้เลยใช่ไหมล่ะ
‪ฉันจะขายให้นายไม่แพง
‪พูดอะไรของนายน่ะ
‪หนึ่งหมื่นรูปี สองร้อยดอลลาร์ ถูกมากเลยนะ
‪ไม่เอา
‪น่าสมเพชชะมัด
‪ไม่รู้ซะแล้วว่าพลาดอะไรไป
‪- ฮัลโหล… ‪- สายการบินเนปาลสวัสดีค่ะ
‪ขณะนี้พนักงานให้บริการเต็มทุกสาย ‪กรุณาติดต่อกลับมาใหม่
‪ผมรู้ว่าเราหาข่าวดีๆ ไม่ได้ทุกวันหรอก
‪มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‪แต่ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าผมไปทำอะไรที่นั่น
‪- ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก ‪- นายทำอะไรกับมัน
‪ไม่เห็นต้องโมโหเลย
‪ฉันจะอธิบายให้ฟัง
‪หยุดนะ
‪- เฮ้ย ‪- เอาคืนมา
‪โอเค รอแป๊บ
‪นี่
‪นี่ เดี๋ยวก่อน!
‪ฮาบุ
‪ไปสิ
‪(จีโอกราฟิกรายเดือน)
‪มีผู้พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้ในปี 1953
‪แต่นั่นไม่ใช่ความพยายามครั้งแรก
‪ในปี 1924
‪วันที่ 8 มิถุนายน เวลา 12.50 น.
‪ชาวอังกฤษชื่อจอร์จ มัลลอรี่ ‪กับคู่หูปีนเขาถูกพบครั้งสุดท้าย
‪บนสันเขาทางเหนือใกล้ยอดเขา
‪พวกเขาไม่เคยกลับมา ‪ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำสำเร็จหรือไม่
‪แต่เรารู้ว่าพวกเขามีกล้องถ่ายรูป ‪ไว้เก็บหลักฐานกลับบ้านถ้าชนะ
‪กล้องเวสต์พ็อกเก็ตออโตกราฟิก
‪ถ้ามีคนเจอกล้องและเอาฟิล์มไปล้าง
‪พวกเขาจะได้คำตอบที่ผู้คนถามมานานหลายปี
‪มัลลอรี่เป็นคนแรกที่พิชิตเอเวอเรสต์หรือไม่
‪แต่
‪มีปัญหาอยู่อย่างนึง
‪(บริษัทยูพับลิชชิ่ง)
‪ฉันตามหาเขาจนทั่วแล้ว ‪ถามพวกเจ้าของร้านค้า แต่ไม่ได้เรื่องเลย
‪เขาเหมือนผี
‪แต่ฉันมั่นใจว่าเป็นเขา
‪ฮาบุ โจจิน่ะเหรอ
‪- ฮาบุ โจจิคนนั้นน่ะเหรอ ‪- มีคนอื่นอีกรึไง
‪เขาหายตัวไปหลายปีแล้ว ‪อยู่ๆ จะกลับมาพร้อมกล้องของมัลลอรี่งั้นเหรอ
‪ตรงหน้าเลยนายเนี่ยนะ
‪เขาเป็นนักปีนเขาที่เก่ง
‪เขาอาจเจอศพใกล้ยอดเขาและเอากล้องไป
‪คนตามหามัลลอรี่กันมา 70 ปี
‪ถ้ามีคนเคยเจอเขา เราต้องรู้ ‪นายไม่แน่ใจหรอกว่าเป็นฮาบุ
‪- แล้วนี่ล่ะ ‪- เขาไม่ใช่คนเดียวที่นิ้วกุดซะหน่อย
‪มันไม่ได้พิสูจน์อะไรเรื่องกล้องเลย
‪เวสต์พ็อกเก็ตก็เป็นกล้องทั่วไป
‪นายก็รู้นี่
‪ไม่ แล้วทำไมฮาบุถึงทะเลาะกับหมอนั่น
‪ทำไมนายไม่ถามเขาล่ะ
‪ฉันตามเขาทุกที่แล้ว ‪แต่นายก็รู้ว่ากาฐมาณฑุเป็นไง
‪ระหว่างนี้
‪ฉันจะเอาอันนี้ขึ้นปกละกัน
‪อันนี้ก็ไม่เลวนะ แต่ต้องปรับกรอบใหม่
‪ถ้ามัลลอรี่พิชิตยอดเขาสำเร็จ ‪มันอาจเปลี่ยนประวัติศาสตร์การปีนเขาเลย
‪ชายคนแรกบนยอดเขาเอเวอเรสต์
‪เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้นะ
‪ฉันต้องหาฮาบุให้เจอ
‪คนที่นี่รู้จักเขา พวกเขาอาจช่วยได้
‪ฟังนะ กล้องถูกฝังอยู่ในหิมะกับมัลลอรี่
‪ไม่มีใครสนใจฮาบุหรอก
‪ลืมมันซะเถอะ
‪ถ้าฉันเอาฟิล์มไปล้างได้ ‪ฉันขอมีสิทธิ์ในรูปของมัลลอรี่คนเดียวได้ไหม
‪และส่วนแบ่งค่าลิขสิทธิ์
‪โอเค ได้
‪คงยากที่จะหาฮาบุเจอ
‪เขาไม่มีที่อยู่ ครอบครัว หรือเพื่อนในญี่ปุ่นแล้ว
‪- ฮัลโหล ‪- ค่ะ
‪ผมชื่อฟุกะมาจิ มาโกโตะ เป็นนักข่าว
‪- ผมอยากคุยกับคุณเรื่องฮาบุ โจจิครับ ‪- ใครนะคะ
‪ฮาบุ โจจิ
‪แต่ในช่วงปี 1960 เขามีข่าวฉาว
‪เพราะความเร็วและสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ ‪เขาจึงถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะ
‪เขาเคยพิชิตยอดเขาสำเร็จเป็นคนแรก ‪ปีนเขาฤดูหนาว สร้างสถิติความเร็ว
‪เขาดูมีอนาคตในวงการปีนเขา
‪มีคนบอกว่าเขาเป็นคนหนึ่ง ‪ที่เก่งที่สุดในยุคของเขา
‪แล้ววันหนึ่งเขาก็หายตัวไปเฉยๆ
‪หายสาบสูญ เกิดอะไรขึ้นกับเขานะ
‪- หยิบกระเป๋าใบนี้ไป ‪- ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง ขอบใจ
‪- ใครมีกระเป๋าที่มีห่วงเซฟตี้บ้าง ‪- ลองดูใต้เบาะสิ
‪ใครม้วนเชือกเส้นนี้เนี่ย
‪- คราวหน้าให้ฉันถือกระเป๋าให้ไหม ‪- มีอะไรอีกไหม
‪ไม่เป็นไร
‪เถอะน่า ไปกับฉันเถอะ แค่อาทิตย์เดียวเอง ‪มีเส้นทางดีๆ ให้ปีนนะ
‪ไม่ได้หรอกฮาบุ เราเพิ่งกลับมา
‪มันเป็นงานใหม่ มันสำคัญ ‪ฉันจะลางานไปเฉยๆ ไม่ได้
‪ฉันคุยกับเจ้านายนายให้ได้นะ ‪จะบอกเขาว่านายทำงานได้ดีขึ้นหลังจากปีนเขา
‪- ว่าไปนั่น ‪- ใครอยากโยนโบว์ลิ่งวันเสาร์มั่ง
‪- เอาสิ ‪- ความคิดดี
‪ฉันจะชนะนายให้ขาดลอยเลย
‪นี่ โยนโบว์ลิ่งวันเสาร์นะ พวกนายจะไปไหม
‪ไปสิ ฉันเป็นเจ้าพ่อสไตรค์นะ
‪แต่วันเสาร์เราจะไปวิ่งกัน นายไม่ลืมใช่ไหม
‪ไม่ลืมหรอกน่า
‪โทษทีนะ วันเสาร์พวกเราไปไม่ได้
‪เรานัดกันมานานแล้วน่ะ
‪ทุกคน มีข่าวดีมาบอก
‪โทชิโร่ถูกไล่ออกเหรอ
‪- เราจะซื้อรถใหม่เหรอ ‪- ดีกว่านั้นอีก เราจะไปเนปาลกัน
‪ฉันเจอผู้สนับสนุนการเดินทางไปอันนาปุรณะแล้ว
‪แต่พวกเขาออกค่าใช้จ่ายให้แค่ครึ่งเดียว ‪ที่เหลือพวกนายต้องจ่ายเอง
‪- ได้ ‪- โอเค
‪ฉันรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะจ่ายไหว
‪แต่ถ้าเราทำสำเร็จ
‪การเดินทางครั้งต่อไปจะได้รับทุนมากขึ้น
‪ส่วนเรื่องวีซ่า อย่าลืมขอก่อนเดือนหน้าละ
‪และเราต้องซื้ออุปกรณ์เยอะมาก ‪ฉันอยากให้เรามาคุยเรื่องนี้กัน
‪- โทชิโร่ นายดูแลเรื่องบัญชีนะ ‪- ได้ ไม่มีปัญหา
‪ฉันจะแจกแบบฟอร์มขออนุญาตปีนเขาให้นะ
‪เรื่องนี้ต้องใช้เวลา ดังนั้นอย่ามัวชักช้า…
‪พวกเขาเก่งไม่พอที่จะไปซะหน่อย
‪พวกเขาฝึกซ้อมไม่พอ เอาแต่ปาร์ตี้ตลอด
‪ปีนึงยังปีนเขาไม่ถึง 50 วันด้วยซ้ำ
‪เราสิควรไป เราเก่งกว่า
‪แค่เพราะพวกเขามีปัญญาจ่ายแท้ๆ เลย
‪นายคิดว่ามันถูกต้องเหรอ
‪ทิ้งไอ้นี่ไปเถอะ
‪ไอ้นี่แหละที่ทำให้นายหายใจในที่สูงลำบาก
‪เงิน สปอนเซอร์…
‪ถ้าเราดัง เราก็จะมีสปอนเซอร์
‪เราจะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ‪ทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำ
‪- นายสนใจไหม ‪- สนใจสิ นายคิดอะไรอยู่ล่ะ
‪กำแพงปีศาจ
‪ตอนหน้าหนาวเนี่ยนะ นายบ้าไปแล้ว ‪เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีใครทำแบบนั้น
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ยังอยู่อีกเหรอ เหลือนายคนเดียวแล้วนะ
‪การปีนกำแพงปีศาจในฤดูหนาวครั้งแรก ‪ทำเวลาได้ไม่เลว
‪อืม มีอะไรคืบหน้าบ้างไหม ‪เจอเบาะแสบ้างรึเปล่า
‪ฉันโทรไปที่สถานทูต
‪ฮาบุมาถึงเนปาลเมื่อแปดปีก่อน ‪แต่วีซ่าของเขาหมดอายุ
‪เขาซ่อนตัวอยู่ เขาถึงได้หนีตอนที่ฉันจำเขาได้
‪- แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกล้อง ‪- ฉันจะสืบให้ได้
‪โอเค
‪ขอให้สนุกนะ
‪สมาชิกชมรมคนอื่นๆ ที่ไปอันนาปุรณะทำไม่สำเร็จ
‪ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย ‪แต่ไม่มีใครไปถึงยอดเขา
‪ฉันขอยกแก้วให้อิโนอูเอะกับฮาบุ
‪- ขอบใจนะ ดื่ม ‪- สุดยอด
‪ฮาบุแก้แค้นได้สำเร็จ
‪เก่งมากหนุ่มๆ
‪โชคดีที่พวกนายมากอบกู้กับภาพลักษณ์ของชมรม
‪คนอื่นๆ ควรเอาเป็นแบบอย่างนะ
‪- เราระวังตัวน่ะ ปลอดภัยไว้ก่อน ‪- ใช่ แค่ทำตัวเป็นมืออาชีพ
‪แต่กำแพงปีศาจมันเจ๋งจริงๆ ‪แถมสภาพอากาศยังเป็นแบบนั้นอีก
‪แหม พวกเขาก็แค่โชคดีน่ะ
‪ไม่เกี่ยวกับโชคเลย
‪เราตั้งค่ายพักแรมชั่วคราว ‪และรอเวลาที่เหมาะสม
‪เราต้องการวันที่อากาศดี ‪พระอาทิตย์ละลายหิมะและเส้นทางปลอดโปร่ง
‪รอให้หิมะที่เหลือแข็งตัวหนึ่งคืน
‪หิมะจะได้ไม่ถล่มใส่เรา จากนั้นถึงจะไปได้
‪แต่หิมะดันเริ่มตกตอนกลางวัน ‪เราก็เลยลำบากสุดๆ
‪ใช่ ผงหิมะน่ารำคาญจริงๆ
‪- แต่มันอยู่ที่เราเดินหน้าเร็วแค่ไหน เราต้องรีบ ‪- เราไม่ชักช้าเลย
‪ส่วนที่ยากที่สุดคือน้ำตกน้ำแข็ง ‪ที่มีชะง่อนผาตรงปลาย
‪พวกคุณน่าจะได้เห็น มันคืออุปสรรคตัวจริง
‪แต่โชคดีที่ผมหาทางฝ่าไปได้
‪มองเห็นไม่ง่ายหรอก แต่เราต้องลอง ‪ผมไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อล้มเหลว
‪แล้วตอนนั้นนายอยู่ไหน อิโนอูเอะ
‪มาๆ ชนแก้ว
‪เดี๋ยวนะ
‪อิโนอูเอะจัดการเรื่องต่างๆ ได้ดีมากนะ ‪แต่ผมมักจะนำหน้าไปก่อน ก็เลย…
‪เหมือนนายปีนกำแพงคนเดียวเลยนะ
‪เปล่านะ แต่จะว่าไปก็ใช่
‪ฮาบุ
‪อะไร ก็มันจริง ผมอยู่ข้างหน้าตลอดทางเลย
‪- คิดอะไรของนายอยู่ ‪- อะไร
‪โหดกับคู่หูของนายให้น้อยๆ หน่อย ‪ความมุ่งมั่นเพื่อทีมอยู่ไหนเนี่ย
‪ผมไม่ได้อยากวิจารณ์อิโนอูเอะนะ ก็แค่…
‪แต่เข้าใจใช่ไหมว่าทำไมเขาถึงเสียใจ
‪ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ช่วยไม่ได้ถ้ามันน่าเสียใจ
‪เขามองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนก
‪เขาหากุญแจไม่เจอ
‪เราหาทุกที่เลย ‪หนึ่งชั่วโมงต่อมา เขาเจอมันในกระเป๋า
‪นายเชื่อเหรอ
‪พูดถึงทีมแล้ว ‪บุนทาโร่ไม่ยอมหยุดพูดเรื่องปีนเขากับนายแน่
‪ไม่มีทาง เขายังเด็กเกินไป ‪เขาจะถ่วงให้ผมช้าลง
‪ฉันก็พอรู้จักนักปีนเขาอายุน้อยที่เก่งมากอยู่บ้างนะ
‪เคยมีคนนึงตามหาฉัน
‪เขาอยากเข้าชมรม แต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
‪เขาพูดว่าไงแล้วนะ
‪"คุณอิโต้ ตอบตกลงเถอะครับ ‪ให้ผมเข้าชมรมของคุณเถอะ"
‪ลองคิดดูละกันนะ เขาต้องชอบแน่
‪มีความเสี่ยงเสมอแหละ
‪นึกภาพว่าตัวนายผูกไว้ด้วยกันสิ
‪คู่หูของนายบาดเจ็บหรือหมดสติ ‪เขาปีนกลับขึ้นไปไม่ได้
‪เขาห้อยต่องแต่งอยู่ที่ปลายเชือก
‪มันดึงนายเข้าไป นายเจอปัญหาใหญ่แล้วละ
‪แล้วนายจะทำยังไง จะตัดเชือกรึเปล่า
‪แบบนั้นเหรอ ไม่รู้สิ
‪ถ้านายไม่รีบจัดการ นายจะร่วงลงไปทั้งคู่ ‪นายต้องตัดสินใจ
‪ผมไม่ตัดเชือกหรอก ไม่มีทาง ผมทำไม่ได้
‪ถ้านายอยู่ที่ปลายเชือกอีกฝั่ง ฉันจะไม่ลังเลเลย
‪ผมจะตัดเชือก
‪ไม่มีประโยชน์ที่จะตายทั้งคู่
‪ถ้านายอยู่ที่ปลายเชือกอีกฝั่งล่ะ ‪นายอยากให้คู่หูของนายคิดให้ดีอีกทีไหม
‪ไม่ เพราะไม่มีทางออกอื่นหรอก
‪ถ้าผมตกลงไป ไม่ต้องลังเลนะ ‪ผมจะไม่ถือโทษโกรธใครหรอก
‪อีกแก้วไหม
‪เอาสิ
‪ฮาบุ
‪ฉันอยากแสดงความยินดีกับนายเรื่องกำแพงปีศาจ
‪ฉันชื่อฮาเซ ฮาเซ ซึเนโอะ
‪อ๋อ
‪เส้นทางทาคิซาว่าฤดูร้อนที่แล้วใช่ไหม
‪สถิติความเร็วใหม่ เก่งมาก
‪ฉันดีใจที่ได้เจอนายนะ ฉันอยากรู้ว่า…
‪หน้าผาหินแบบนั้นมีไม่มาก แม้แต่ในยุโรป
‪นายทำได้ยังไง บอกหน่อยสิ
‪เคยปีนเขาหน้าหนาวไหม
‪ฉันไม่อยากเสี่ยง
‪ฉันตั้งค่ายพักแรมชั่วคราวและรอ
‪ฉันต้องการวันที่อากาศดี ‪พระอาทิตย์ละลายหิมะและเส้นทางปลอดโปร่ง
‪เส้นทางสุดท้ายต้องใช้เทคนิคนิดหน่อย
‪นายต้องไม่ชะลอความเร็ว ‪แต่นายก็รู้เรื่องความเร็วดีอยู่แล้วละ
‪ขอบใจสำหรับคำแนะนำนะ
‪จะลองไปปีนกำแพงปีศาจเหรอ
‪ใช่ ฉันจะไปพรุ่งนี้
‪ดีแล้ว ไปกับใครล่ะ
‪ไม่มี ฉันจะไปคนเดียว
‪และตอนนี้ก็มาถึงข่าวกีฬาประจำสัปดาห์
‪ใช่แล้ว และนั่นไม่ใช่การพูดเกินจริงเลย
‪นักไต่เขาหนุ่มดาวรุ่ง ฮาเซ ซึเนโอะ
‪เพิ่งพิชิตกำแพงปีศาจชื่อดัง ‪ในฤดูหนาวได้ ด้วยตัวเองคนเดียว
‪เป็นคนแรก
‪พิชิตกำแพงปีศาจคนเดียวเนี่ยนะ สุดยอดไปเลย
‪ผมว่าเขาไม่หยุดแค่นี้แน่ ‪คุณจะได้ฟังเรื่องของเขาอีกเยอะเลย
‪ฮาเซ ซึเนโอะ นักปีนเขาที่น่าจับตามอง
‪ต่อไปเป็นผลการแข่งเบสบอล
‪ทีมบัฟฟาโล่ส์จากโอซาก้า ‪เพิ่งผ่านเข้ารอบไปแข่งแปซิฟิกลีค
‪ด้วยสองสไตรค์ที่สุดยอด ‪จากซากามูระ นักกีฬาใหม่…
‪(ฮาบุ โจจิ)
‪หนึ่งสัปดาห์เหรอ
‪อยู่ๆ ก็มาขอลางานแบบนี้เนี่ยนะ
‪บ้ารึเปล่า แล้วจะลาไปทำอะไรกันแน่
‪ไปปีนเขาครับ ให้ผมไปเถอะนะครับ
‪ไปปีนเขาเหรอ ฉันคงฝันไปนะเนี่ย
‪ไม่ได้ ฉันต้องการกำลังคนที่นี่ ไม่มีทาง
‪กลับไปทำงานได้แล้ว ‪ต้องขนของลงจากรถบรรทุกอีกสามคัน
‪ผมขอลาออกครับ
‪- บอกเขาว่าผมติดประชุมอยู่ ‪- ได้ค่ะ
‪ไม่ ผมชอบเขานะ
‪แต่เขา… จะพูดยังไงดีล่ะ
‪เขาไม่รู้ว่าต้องหยุดเมื่อไหร่ ‪เขาต้องปีนเขาตลอด
‪ผมเคยเกือบโดนไล่ออกจากงาน ‪เพราะเขาด้วยนะ
‪คุณก็เลยเลิกไปกับเขาเหรอครับ
‪ไม่ พอเวลาผ่านไป ‪ในที่สุดผมก็ได้รู้อะไรบางอย่าง
‪คู่หูปีนเขาของเขาไม่ได้สำคัญอะไรนัก
‪ผมไม่ได้สำคัญไปกว่าคนอื่น
‪เราอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยให้เขา ‪ปีนได้สูงขึ้น แค่นั้นแหละ
‪ผมไม่อยากใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ข้างหลังเขาน่ะ
‪ผมก็เลยเลิก
‪หลังจากนั้น
‪ก็ไม่ค่อยเหลือใครปีนเขากับเขาแล้ว
‪คุณฮาบุ
‪บุนทาโร่ เป็นไงบ้าง
‪สวัสดี เรียวโกะ
‪ขอโทษนะคะ คุณฮาบุ ‪ฉันไม่อยากให้เขารบกวนคุณเลย
‪จะไปปีนวินด์วอลส์เหรอครับ
‪ให้ผมไปปีนเขากับคุณนะ ‪ผมจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง
‪แล้วอิโนอูเอะล่ะ ‪เขาจะว่ายังไงถ้านายมาแทนเขา
‪เดี๋ยวเขาก็มาแล้วละ
‪ผมรู้นะครับว่าคุณไม่มีคู่หู
‪ให้ผมไปเถอะนะครับ
‪นายยังไม่พร้อมจะปีนเส้นทางแบบนี้หรอก ‪มันต้องใช้เทคนิคมาก ฉันพานายไปไม่ได้
‪ผมฝึกซ้อมมาหลายสัปดาห์แล้ว ‪ผมเก่งขึ้นแล้วนะครับ
‪ที่จับก็แทบจะมองไม่เห็น ‪หินก็แตกง่าย มันอันตรายเกินไป
‪มีเหตุผลหน่อยแล้วกลับบ้านไปซะ พี่สาวนายรออยู่
‪งั้นผมไปคนเดียวก็ได้
‪นี่ บุนทาโร่
‪เคยปีนผาไหม
‪มีที่จับอยู่ขวามือของนาย สูงขึ้นอีก!
‪นั่นแหละ
‪ไปต่อเลย อย่างนั้นแหละ
‪นายเก่งขึ้นนะ
‪- ขอบคุณครับ คุณฮาบุ ‪- ไม่ จริงๆ นะ
‪นายจัดการได้ดี มันไม่ง่ายเลยนะ
‪เพราะผมมีครูดีน่ะครับ
‪ผมคิดว่าผมปีนเขากับคุณได้ทุกที่เลย
‪เทือกเขาแอลป์ หรือแม้แต่หิมาลัย
‪เราปีนเขาเอเวอเรสต์ด้วยกันก็ได้นะครับ
‪ใช่ เราต้องผ่านชะง่อนผานี้ไปให้ได้ก่อน
‪จะมัวเอ้อระเหยไม่ได้ถ้าอยากกลับเร็วๆ
‪นายยังเด็กเกินกว่าจะตั้งค่ายพักแรมชั่วคราว
‪เก่งมาก นายผ่านส่วนที่ยากที่สุดได้แล้ว
‪ผมเก็บมาได้เกือบหมด ขาดแค่สองอัน ‪ขอโทษนะครับ
‪ไม่เป็นไร เรายังมีเหลือมากพอ
‪ข้างบนมีทางลาดเล็กๆ อีกจุด ‪จากนั้นก็จะง่ายขึ้นแล้ว
‪อยากพักไหม
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยพักก็ได้
‪โอเค กลับไปลุยกันต่อ
‪นี่
‪ผ่อนเชือกให้ฉันหน่อย
‪บุนทาโร่!
‪บุนทาโร่ ได้ยินไหม
‪บุนทาโร่ ตอบฉันด้วย!
‪ผมอยู่นี่
‪บาดเจ็บรึเปล่า
‪ขาผม
‪เอื้อมถึงหน้าผาหินไหม
‪ขอโทษนะครับฮาบุ ผมขอโทษ
‪เอื้อมถึงหน้าผาหินไหม
‪ไม่ครับ
‪มันไกลเกินไป
‪โอเค นายปีนกลับขึ้นมา ‪ด้วยเงื่อนเชือกพรูสิคได้ไหม
‪เอาละ
‪ไม่เป็นไร เราปลอดภัยทั้งคู่แล้ว
‪บุนทาโร่ ได้ยินฉันไหม
‪ครับ!
‪ผมขอโทษ
‪ผมผิดเอง
‪ฉันจะพยายามดึงนายขึ้นมานะ
‪บุนทาโร่ เชือกมันเสียดสีกับก้อนหิน
‪ถ้าฉันดึงต่อ เชือกจะขาด
‪ผมขอโทษ ผมไม่เก่งพอ
‪เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว นายทำได้ดีมาก
‪เราต้องแก้ปัญหาได้แน่ คอยดูสิ
‪พอไปจากที่นี่ได้ เราจะไปเทือกเขาแอลป์กัน
‪เราสองคน
‪ใช่ เราจะไป
‪เราจะไปใช่
‪ฉันสัญญา
‪ยกโทษให้ฉันด้วย บุนทาโร่
‪ยกโทษให้ฉันด้วย
‪บุนทาโร่!
‪ไม่!
‪บุนทาโร่!
‪ไปกับเรานะครับ คุณผู้หญิง
‪(บราเธอร์ส - คาเฟ่)
‪ไม่มีชื่อ มีแต่เงิน
‪- แต่ฉันรู้ทันทีว่าเป็นเขา ‪- เขารู้สึกผิด
‪เรื่องอะไร ที่น้องชายฉันตายน่ะเหรอ
‪ตอนนั้นฉันก็อยากให้เขารู้สึกผิดนะ
‪มันง่ายกว่า
‪แต่ฉันก็คิดได้ว่ามันไม่ใช่ความผิดใคร
‪บุนทาโร่ยืนกรานจะไปกับเขาให้ได้
‪คุณห้ามใครไม่ให้ทำสิ่งที่อยากทำไม่ได้หรอก
‪ถึงมันจะไร้สาระ ถึงมันจะอันตรายก็ตาม
‪เขาชื่นชอบฮาบุมาก
‪เขาอยากทำทุกอย่างที่ฮาบุทำ ‪เขาเหมือนฮาบุจริงๆ
‪เขาอยากปีนเขาตลอด ปีนขึ้นไปให้สูงขึ้น
‪เพื่ออะไรกันนะ
‪แต่นั่นแหละ มีจดหมายส่งมาเรื่อยๆ อยู่สองสามปี
‪ตอนแรกส่งจากญี่ปุ่น จากนั้นก็เนปาล ‪แต่สามปีที่ผ่านมาไม่มีแล้ว
‪จากเนปาลเหรอ คุณมีที่อยู่ไหม ‪อะไรก็ได้ที่จะช่วยให้ผมหาเขาเจอ
‪ไม่เคยมีที่อยู่ ข้อความ หรือลายเซ็นเลย
‪ขอโทษนะ แต่ฉันช่วยคุณไม่ได้
‪เอาละ…
‪ที่จริงคุณไม่เคยบอกเลย
‪ว่าทำไมถึงตามหาฮาบุ ‪จะเอาไปเขียนบทความเหรอคะ
‪เขาอาจให้ข้อมูลสำคัญกับเราเกี่ยวกับ…
‪เกี่ยวกับอะไรคะ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่า ‪การปีนเอเวอเรสต์ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 53
‪ไม่ค่ะ
‪แต่นั่นแหละ
‪มีนักปีนเขาอีกคนที่อาจจะเคย…
‪ช่างมันเถอะครับ
‪ขอให้เจอสิ่งที่คุณตามหาอยู่นะคะ ลาก่อน
‪ผมก็หวังอย่างนั้นเหมือนกัน
‪จริงด้วย
‪จดหมายฉบับสุดท้ายมีข้อความอยู่ ‪ซึ่งเป็นฉบับเดียวที่มี
‪และเขาบอกว่าจะส่งเงิน ‪จากที่ที่เขากำลังจะไปมาให้อีกไม่ได้
‪และเขาขอโทษ แค่นั้นค่ะ
‪สมัยนั้น
‪หนึ่งในความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการปีนเขา
‪คือการปีนภูเขาทิศเหนืออันยิ่งใหญ่สามลูก ‪ของเทือกเขาแอลป์ในฤดูหนาว คนเดียว
‪ไอเกอร์
‪แมทเทอร์ฮอร์น
‪และกรันเดส จอรัสส์
‪ไตรคีรีแห่งฤดูหนาวอันโด่งดัง
‪ฮาบุออกเดินทางไปยุโรปเพื่อลองท้าทาย
‪แต่ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ไป
‪ฮาเซ ซึเนโอะก็ไปที่นั่นเหมือนกัน
‪ครั้งนี้ ฮาบุได้ออกตัวก่อนคู่แข่ง
‪หลังจากพิชิตภูเขาได้สองลูก
‪เขาก็อยู่บนวอล์คเกอร์สเปอร์
‪ชัยชนะอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว
‪นี่ มีใครอยู่ไหม
‪นี่!
‪มาช่วยผมที!
‪ฮาบุ
‪คุณฮาบุ
‪พาผมไปกับคุณนะ คุณฮาบุ
‪ไม่ นายไม่ได้อยู่ตรงนี้
‪พาผมไปด้วยนะครับ
‪- ฉันขอโทษ ‪- ขอร้องล่ะ
‪ฉันขอโทษ
‪- เราจะไปเทือกเขาแอลป์กันใช่ไหม ‪- ไม่!
‪ไม่! ไปให้พ้น!
‪ตอบสิ ฮาบุ
‪นี่ ฮาบุ!
‪เมื่อหน่วยกู้ภัยภูเขามาถึง
‪ฮาบุก็อยู่บนหน้าผาหินสามวันห้าชั่วโมงแล้ว
‪ถ้าเป็นคนอื่นคงตาย ‪เพราะความหนาวไปนานแล้ว แต่ไม่ใช่เขา
‪ทีมของฮาเซเห็นเขาตอนออกไปลาดตระเวน
‪(เรื่องราวการช่วยเหลือนักปีนเขา ‪ชาวญี่ปุ่นบนวอล์คเกอร์สเปอร์)
‪เขาติดหนี้ชีวิตคู่แข่ง ตลกใช่ไหมล่ะ
‪ฮาบุแพ้การปีนเขาครั้งนี้ ‪แต่นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่เขายังมีชีวิตอยู่
‪(ไลฟ์ ‪ฮาเซ ซึเนโอะชนะขาดลอย)
‪(ร้านขายอุปกรณ์ปีนเขา ‪กาคุซูอิคัง)
‪มาที่วงการปีนเขากันบ้าง
‪(ข่าวสด)
‪เกิดโศกนาฏกรรมบนเอเวอเรสต์เมื่อวานนี้
‪นักปีนเขาดาวรุ่งชาวญี่ปุ่น ฮาเซ ซึเนโอะ
‪เสียชีวิตจากเหตุหิมะถล่มสุดสยอง
‪ขณะพยายามปีนภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ ‪ที่ขึ้นชื่อว่าโหดมากเพียงคนเดียว
‪หลังจากค้นหาอยู่หลายชั่วโมง
‪ในที่สุดทีมกู้ภัยก็พบร่างไร้ชีวิตของนักปีนเขา
‪ที่ระดับความสูงกว่า 6,000 เมตร ‪ในหุบเขาทางทิศตะวันตก
‪ที่มีฉายาว่า "หุบเขาแห่งความเงียบ" ‪ซึ่งวันนี้ส่งเสียงดังกึกก้องอย่างโศกเศร้า
‪มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรสำหรับเขาเลย ‪เหมือนการแข่งขันยังไม่จบ
‪นั่นคือเหตุผลที่เขาไป ‪เพื่อปีนภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ให้สำเร็จ
‪- จริงเหรอ ไม่มีใครปีนเขาได้ในฤดูหนาวนะ ‪- เขาทำได้
‪อาจจะใช่ แต่เขาก็ยังไม่เคยทำ
‪และนายก็ยังหากล้องไม่เจอ
‪เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะถอดใจง่ายๆ
‪ตอนนี้เขาแก่เกินไปแล้ว ‪และไม่มีใครสนับสนุนเขาหรอก
‪ฉันโทรหาสำนักงานท่องเที่ยวกาฐมาณฑุแล้ว ‪ที่นั่นออกใบอนุญาตปีนเขา
‪- ฮาบุยื่นขอเมื่อสามปีก่อน ‪- เพื่อปีนภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้เหรอ
‪ฉันไม่รู้ แต่คำขอถูกปฏิเสธ
‪พวกเขาห้ามไม่ให้เขาทำอะไรที่อันตราย
‪- เล่นอะไรของนายอยู่เนี่ย ‪- อะไร
‪ไม่มีใครเจอนายมาเดือนนึงแล้ว
‪นายแยกตัวไปกับเอกสารของนาย ‪ข้อมูลของนาย โทรไปนั่นทีโทรไปนี่ที
‪นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ‪แต่นายจะไม่มีวันหาเขาเจอหรอก
‪- เขาต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งใช่ไหมล่ะ ‪- นายไม่มีเบาะแสสักนิดเดียว
‪ขอทีเถอะ ลืมเรื่องฮาบุกับเรื่องกล้องนี่ไปซะ
‪กลับไปทำสิ่งที่นายถนัด ถ่ายรูปสวยๆ
‪นั่นคือสิ่งที่คนต้องการ
‪ฮัลโหล
‪ใช่ ผมเอง
‪ได้ แน่นอน พรุ่งนี้ผมไปที่นั่นได้
‪เรื่องเอเวอเรสต์ของผมน่าสนใจไหม ‪อยากฟังอีกไหม
‪คุณเล่าสนุกมากค่ะ
‪พอดีฉันเจอจดหมายฉบับสุดท้ายของฮาบุ ‪ฉบับที่มีข้อความน่ะค่ะ
‪ปรากฏว่าฉันเก็บมันไว้ และ…
‪- มีที่อยู่ไหมครับ ‪- ไม่มีค่ะ แต่ฉันสังเกตเห็นบางอย่าง
‪ดูสิคะ
‪จดหมายฉบับอื่นมาจากกาฐมาณฑุ ‪แต่ฉบับนี้มาจากที่อื่น
‪ฉันคิดว่าคุณน่าจะสนใจ
‪นัมเชบาซาร์
‪รู้จักเหรอคะ
‪มันเป็นหมู่บ้านสุดท้ายก่อนถึงเอเวอเรสต์
‪เขาอยู่ที่นั่นเมื่อสามปีก่อน ‪ตอนนี้ก็อาจจะยังอยู่ก็ได้
‪ถนนที่ไปเอเวอเรสต์มีเพียงเส้นเดียวเท่านั้น
‪และต้องเดินอีกหนึ่งสัปดาห์เพื่อข้ามหุบเขาคุมบู
‪ดินแดนของชาวเชอร์ปา
‪ฮาบุหายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪แต่ถ้าเขายังอยู่ที่นั่น ผมต้องหาเขาเจอ
‪มีใครอยู่ไหมครับ
‪สวัสดีครับ มีใครอยู่ไหม
‪ทำอะไรน่ะ
‪สวัสดีครับ ผมเป็นนักข่าว ทำงานให้นิตยสารญี่ปุ่น
‪ผมชื่อฟุกะมาจิ
‪- ไปให้พ้น ฟุกะมาจิ ‪- ผมรบกวนไม่นานหรอก
‪- ผมแค่อยากถามอะไรนิดหน่อยเพื่อเตรียม… ‪- ฉันไม่มีอะไรจะพูด
‪ผมเห็นคุณที่กาฐมาณฑุกับผู้ชายคนนั้น
‪กล้องตัวนั้นเป็นกล้องเวสต์พ็อกเก็ต ‪คุณเจอบนเอเวอเรสต์ใช่ไหม
‪- เพราะนั่นแปลว่า… ‪- อะไร อย่ามายุ่งกับฉันน่ะ
‪ฤดูหนาวนี้คุณวางแผน
‪จะปีนภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเอเวอเรสต์
‪ผมไม่บอกใครหรอก ‪ผมแต่อยากทำข่าวการปีนเขา
‪ให้ผมตามคุณไปนะ ผมจะอยู่ข้างหลังคุณ
‪คุณจะไม่เห็นผมด้วยซ้ำ ผมจะแค่ถ่ายรูปเฉยๆ
‪ถ้าคุณไปคนเดียวแล้วทำสำเร็จก็จะไม่มีใครรู้นะ
‪คุณต้องการแบบนั้นเหรอ ‪คุณต้องการหลักฐานการปีนเขานะ
‪คุณต้องการผม
‪ฉันไม่ต้องการใครทั้งนั้น ทีนี้ก็ไปได้แล้ว
‪ให้ผมไปปีนเขากับคุณนะ ‪ผมจะทำตามที่คุณบอกทุกอย่าง
‪นายมาช้าไป ‪ฉันเลิกปีนเขานานแล้ว มันจบแล้วละ
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน อย่าทำแบบนั้น
‪มันจบแล้ว เข้าใจไหม
‪- แต่… ‪- ไปให้พ้น!
‪โอเค
‪ผมรู้ว่าคุณยังปีนเขาอยู่
‪คุณห้ามผมไม่ให้มาไม่ได้หรอก ‪ผมจะไปที่นั่น ได้ยินไหม
‪ฤดูหนาวนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่เบสแคมป์นะ
‪การปีนเขาเป็นการแข่งกัน ‪ปีนให้สูงที่สุดมานานแล้ว
‪เมื่อไปถึงยอดเขา ‪คุณอาจคิดว่าการแข่งขันจบลงแล้ว
‪แต่มันไม่ใช่แบบนั้น
‪นักปีนเขามักจะเจอความท้าทายใหม่ๆ เสมอ
‪ถ้าปีนให้สูงขึ้นไม่ได้ ‪พวกเขาก็จะมองหาเส้นทางที่ยากที่สุด
‪พวกเขาจะปีนให้เร็วขึ้น ‪ปีนคนเดียว ไม่ใช้ออกซิเจน
‪พูดง่ายๆ คือ มันไม่มีวันจบ
‪มีผู้พิชิตเอเวอเรสต์ได้ในปี 1953 จากฝั่งเนปาล
‪พิชิตโดยไม่ใช้ออกซิเจนในปี 1978
‪สองปีต่อมา ‪มีผู้พิชิตยอดเขาคนเดียวทางนอร์ตันคูลัวร์
‪ในฤดูหนาวปี 1985 ‪ฮาเซปีนภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่อันตราย
‪เขาไม่มีวันได้กลับมา
‪ภูเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ ‪ในฤดูหนาวจึงยังไม่มีใครพิชิตได้
‪ฮาบุจะปีนมันคนเดียวโดยไม่ใช้ออกซิเจน
‪เป็นความกล้าหาญที่ผมจะไม่ยอมพลาดแน่นอน
‪- พยากรณ์อากาศว่าไง ‪- เราต้องรอ
‪ทั้งลมทั้งเมฆมารวมตัวกันบนยอดเขาแบบนี้
‪เดี๋ยวหิมะตกแน่นอน
‪เราต้องรออีกสามวัน หรืออาจจะสี่
‪บวกอีกหนึ่งวันเพื่อให้หิมะแข็งตัว เราจะรอ
‪คิดว่าจะใช้เวลาปีนเขานานแค่ไหน ‪หนึ่งสัปดาห์เหรอ
‪- สามคืนสี่วัน ‪- เป็นไปได้เหรอ
‪นั่นเป็นทางเดียวที่เป็นไปได้
‪นายรู้กฎของการปีนเขาคนเดียวไหม ‪ห้ามสื่อสาร ห้ามแทรกแซง
‪นายถ่ายรูปของนายไป แค่นั้น ‪ถ้าฉันมีปัญหา นายก็อยู่เฉยๆ
‪ถ้านายมีปัญหาก็อย่าหวังพึ่งฉัน เข้าใจไหม
‪ครับ
‪โอเค ราตรีสวัสดิ์
‪อย่าด่วนตัดสินเขาเลยนะ
‪เขาอยู่ที่นี่มาจะแปดปีแล้ว
‪เขาเตรียมตัวมาแปดปี มีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งนี้เท่านั้น
‪การปีนเขาครั้งนี้เป็นทุกอย่างสำหรับเขา
‪เขาไม่ยอมให้ใครมาขวางทางเขาได้หรอก
‪ผมไม่ได้ตั้งใจจะ…
‪ฉันรู้
‪ดีแล้วละที่นายมา
‪เขาจะไม่มีวันยอมรับหรอก
‪แต่เขาจะต้องการรูปของนายถ้าเขาทำสำเร็จ
‪แต่นายไม่เหมือนเขา
‪ขีดจำกัดของนายไม่ใช่ขีดจำกัดของเขา
‪อย่าพยายามตามเขาไปเด็ดขาด
‪ถ้ารู้สึกว่าไปต่อไม่ได้ ก็อย่าไป กลับลงมา
‪นายก็รู้ว่าการขาดออกซิเจน ‪ที่ความสูง 7,500 เมตรจะทำให้นายปวดหัว
‪และไปต่อไม่ไหว
‪มันเป็นเรื่องปกติ
‪ถ้าสูงกว่า 8,000 เมตร นายก็อยู่ในเขตมรณะ
‪ร่างกายคนเราไม่ได้ถูกออกแบบมา ‪ให้อยู่รอดที่ความสูงระดับนั้น
‪นายต้องรีบ ไม่งั้นนายจะไม่ได้กลับมา
‪เข้าใจไหม
‪เข้าใจครับ
‪พร้อมไหม
‪แล้วนายล่ะ
‪คิดว่าพร้อม
‪สิ่งที่คุณทำอยู่มันเสี่ยงนะ
‪ถ้าไม่เสี่ยงก็ไม่มีประโยชน์
‪คุณทำไปทำไม ฮาเซตายแล้ว การแข่งขันจบแล้ว
‪ทำไมนายถึงยืนกรานจะตามฉันไปล่ะ
‪เพื่อรูปถ่ายลงนิตยสารไม่กี่รูปเหรอ ‪เพื่อค่าบทความเหรอ ทำไม
‪มันมีอะไรมากกว่านั้น
‪เมื่อเราได้ลิ้มรสมัน อย่างอื่นก็ไม่สำคัญแล้ว
‪มันก็เป็นแบบนั้นแหละ
‪คุณเจอมันที่นี่เหรอ
‪กล้องอยู่บนเอเวอเรสต์ใช่ไหม มันเป็นกล้อง…
‪นายถามจนฉันอารมณ์เสียแล้วว่ะ ‪มันไม่ใช่กล้องของใครทั้งนั้น
‪เตรียมกระเป๋าด้วย เราจะไปกันพรุ่งนี้
‪ให้ตายสิ
‪ฮาบุ
‪โธ่เอ๊ย
‪ให้ตายสิ
‪ฮาบุ สบายดีไหม หลับสบายไหม
‪สบายดี เมื่อคืนสงบดี
‪นายโชคดีนะ ที่นี่พายุแรงมาก
‪นายทำได้ตามกำหนดการไหม
‪ฉันออกตอนหกโมงเช้าตามแผน
‪ถ้าอากาศไม่เปลี่ยนแปลง
‪ฉันน่าจะผ่านวอร์ชิปร็อคได้สบาย ‪และไปถึงเกรย์ทาวเวอร์ก่อนค่ำ
‪โอเค ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ‪ก็บอกฉันละ โชคดีนะ
‪ฮาบุ ได้ยินไหม
‪ได้ยิน มีอะไร
‪อากาศกำลังแย่ลง
‪มีพายุก่อตัวทางตอนใต้ ‪ลมกระโชกแรง 200 กิโลเมตร
‪- มันมุ่งหน้าไปหานาย อย่ามัวชักช้านะ ‪- รับทราบ
‪บ้าเอ๊ย
‪เร็วเข้าสิ!
‪ขยับสิ!
‪ฟุกะมาจิ
‪เฮ้ย! ฟุกะมาจิ! ตื่นสิ!
‪เป็นไงบ้าง คิดว่าปีนไหวไหม
‪- ทิ้งผมไว้เถอะ ‪- อย่ามาเถียง ถอดกระเป๋าเป้นายออก
‪- ไม่! ‪- ส่งขวานนายมาให้ฉัน มันเกะกะ
‪ถอดยางรัดรองเท้ากันลื่นออก ‪เอาทุกอย่างมาให้ฉัน
‪หยุดเถอะ คุณจะไม่รอดนะ เราจะติดอยู่ที่นี่ทั้งคู่
‪จับแน่นๆ นะ ไม่เป็นไรหรอก
‪ดื่มสิ
‪ขอโทษนะ ผมผิดเอง
‪ดื่มสิ นายต้องคืนน้ำให้ร่างกาย
‪คุณมาช่วยผมทำไม
‪เราบอกว่าจะไม่มีการแทรกแซงไง
‪นายยังไม่ปลอดภัยนะ ยังต้องกลับลงไปอีก
‪ถ้าพายุไม่เบาลง มันจะยาก
‪แปลว่ามันจบแล้วเหรอ
‪เราเสียเวลาไปมากแล้ว มีเวลาน้อยเกินไป
‪มีวิธีเดียวคือต้องไปทางเยลโล่แบนด์
‪ไม่นะ ช่วงนี้ของปีมันโล่งเกินไป
‪และหินก็เปราะบาง
‪คุณมีเชือกไม่มากพอ มัน…
‪เป็นไปไม่ได้
‪เราต้องหยุดตรงนี้
‪ดึงขาเข้ามา
‪ฉันเจอมันบนนั้น
‪ใกล้สันเขา
‪กล้องน่ะ
‪ฉันพยายามปีนภูเขา ‪ทิศตะวันตกเฉียงใต้หลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวตลอด
‪ฤดูหนาวปีที่แล้ว สภาพอากาศแย่มาก ‪หลังจากผ่านเกรย์ทาวเวอร์ไป ฉันก็หลงทิศทาง
‪ยอดเขาอยู่ใกล้มาก แต่ก็ไม่มีทางหาเส้นทางเจอ
‪ฉันเหนื่อยมาก ฉันมองหาที่หลบภัย
‪เขาอยู่ตรงนั้น
‪และคุณคิดว่า…
‪เขาไปถึงยอดเขาไหมน่ะเหรอ นายจะผิดหวัง
‪มีคนเห็นเขาครั้งสุดท้าย ‪ที่ความสูงราวๆ 8,700 เมตร
‪ฉันเจอเขาสูงกว่านั้นนิดหน่อย ‪บอกไม่ได้ว่าเขากำลังขึ้นหรือลง
‪เราหาคำตอบได้จากฟิล์มนะ
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪ขอบคุณ
‪ไปกันไหม
‪ระวังนะ
‪พายุอาจกลับมาอีก ‪ลมอาจแรงขึ้นหลังจากผ่านคูลัวร์ไป
‪และคราวนี้ฉันจะไม่อยู่ตรงนั้น
‪เดี๋ยวนะ นี่คุณจะไม่…
‪นายต้องไปถึงหุบเขาก่อนเที่ยง อย่ามัวชักช้าล่ะ
‪ไหวไหม
‪ไหวครับ ฮาบุกลับมารึยัง
‪ยังเลย
‪เขาทำสำเร็จไหม
‪ฉันไม่รู้ เราติดต่อกันทางวิทยุได้ ‪ครั้งสุดท้ายเช้าเมื่อวานนี้
‪เขากำลังจะปีนขึ้นยอดเขา เสียงเขาฟังดูดี
‪หลังจากนั้นก็ไม่ได้ข่าวเลย
‪มีบางอย่างผิดปกติ
‪เขาอาจจะติดอยู่ในสภาพอากาศเลวร้ายก็ได้
‪เราต้องรอ
‪อีกวันนะ
‪แค่วันเดียว
‪ไม่มีประโยชน์หรอก มันจบแล้ว
‪ไปกันเถอะ
‪เขาขอให้ฉันเอานี่ให้นาย
‪ถ้านายกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้อยู่ ‪แปลว่าฉันไม่รอดกลับมา
‪เก็บกล้องไว้นะ
‪มันอาจบอกสิ่งที่นายอยากรู้เกี่ยวกับมัลลอรี่ได้
‪นายจะได้ทำงานของนายจนจบ
‪แต่ถ้านายสงสัยว่าเขาทำไปทำไม
‪ทำไมฉันถึงทำแบบนี
‪นายจะไม่เจอคำตอบหรอก
‪แต่เพราะนายมาที่นี่ ก็คงพอจะรู้อยู่
‪อะไรก็ตามที่พานายมาที่นี่ ‪คือสิ่งเดียวกับที่ผลักดันให้ฉันปีนขึ้นไป
‪ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪ฉันเลิกถามตัวเองตอนที่รู้ตัวว่าฉันขาดมันไม่ได้
‪บางคนค้นหาความหมายของชีวิต แต่ไม่ใช่ฉัน
‪การปีนเขาเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา
‪ฉันก็เลยทำมันจนจบ
‪ไม่เสียใจเลย
‪ฮาบุพูดถูก
‪ผมได้คำตอบเรื่องมัลลอรี่แล้ว แต่มันก็ยังไม่พอ
‪ทำไมต้องปีนให้สูงขึ้นอีก
‪เพื่อเป็นที่หนึ่งเหรอ
‪ทำไมต้องเสี่ยงตาย ทำไมทำเรื่องไร้สาระแบบนี้
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไม
‪ผมรู้ว่าไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล
‪สำหรับบางคน ‪ภูเขาไม่ใช่เป้าหมาย แต่เป็นเส้นทาง
‪และยอดเขาคือขั้นบันได
‪เมื่อไปถึงจุดนั้น สิ่งเดียวที่เหลือก็คือก้าวต่อไป
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล